Original subtitles

تهیه و تنظیم زیرنویس از: محسن جوان

۲۰۵ تخت‌خوابِ دوطبقه، هر کدوم با دو تا ملحفه و یه پتو.

هر جمعه شسته می‌شن.

افسرانِ دانشجو ساعت ۶:۰۰ صبح بیدار می‌شن. تخت‌ها باید تا ساعت ۶:۰۵ آنکادر بشن.

آبِ دوش‌ها ساعت ۶:۱۵ وصل و ساعت ۶:۲۰ قطع می‌شه.

موتورخونه باید هر هفته چک بشه؛ قدیمیه.

صبحونه ساعت ۶:۳۰ صبح سرو می‌شه. همراه با قهوه، شیر، و نونِ کره‌مال.

بعضی وقت‌ها تخم‌مرغ، اگه موجود باشه.

در مجموع ۱۶۴ دست یونیفرم وجود داره به همراه کلاه‌های مخصوص‌شون.

اگه هر کدوم از افسران کلاهش رو گم کرد، مستقیم بفرستینشون دفترِ من.

- مفهومه؟ - بله، سروان.

به خدا و این پرچم قسم می‌خورم که صادقانه به کشورم خدمت کنم.

چه در آسمان، چه در دریا،

چه روی زمین، یا هر جای دیگه‌ای، حتی تا پای جون دادن، در صورت نیاز.

که دستوراتِ مافوقم رو بی‌درنگ و سرِ وقت اجرا کنم.

و تمام تلاشم رو بکنم تا یه خلبانِ شجاع، صادق و عاشقِ وطنم باشم.

...به منظورِ ایجادِ بسترِ گفت‌وگو برای رسیدن به توافق.

خوب نیست که حواسِ افسران دانشجو با صداهای بیرون پرت بشه.

- اون رادیو رو خاموش نگه دار. - بله، سروان.

چترهای نجات؟

بله.

چندتا؟

۵۰ تا.

همین بود، گروهبان.

ممنون، سروان.

فردا ساعت ۷:۰۰ صبح، می‌خوام که دمِ درِ ورودی باشی.

اطاعت، سروان.

شب‌بخیر.

سروان؟

بابت این فرصت خیلی ازتون ممنونم.

ساعت ۱۰:۰۰ شبه. آخرین اتوبوس ۱۵ دقیقه‌ی دیگه حرکت می‌کنه.

بجنب.

چشم، سروان.

دوشنبه، ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۳.

دوشنبه، ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۳. سانتیاگو، شیلی.

آسمونِ سانتیاگو نیمه‌ابریه

هرچند که امروز هنوز نور خورشید رو ندیدیم، ۱۰ سپتامبر.

شب‌بخیر، سروان.

شب‌بخیر، موخیکا.

خوب استراحت کنید، سروان.

...حملاتی به شبکه‌ی برق صورت گرفته

که، طبق گفته‌ی دولتِ رئیس‌جمهور آلنده

به تروریست‌های راست‌گرا نسبت داده می‌شه

که در داخل کشور در حال فعالیت هستن.

در همین حال، سخنرانی دبیرکلِ حزب سوسیالیست بازتابِ گسترده‌ای داشته

کارلوس آلتامیرانو...

سروان خورخه سیلوا، رئیس بخش لجستیکِ آکادمی.

شب‌بخیر. فرمانده سپولودا.

شب‌بخیر، فرمانده. می‌تونم دلیلِ تشریف‌فرماییتون رو بپرسم؟

ما یه محموله از آکادمی جنگ داریم.

ما چیزِ اضافه‌ای سفارش ندادیم، فرمانده.

آره، می‌دونم.

قضیه چیه؟

ببین، ما می‌تونیم این کار رو از راهِ آسونش پیش ببریم یا از راهِ سختش.

فرمانده، من فقط باید بدونم که تو اون کامیون چی دارین. همین و بس.

فکر می‌کنی چی داریم حمل می‌کنیم؟ نه چیزی بیشتر، نه چیزی کمتر.

ببین، اگه من جای تو بودم،

می‌فهمیدم که بهتره زیاد سوال نپرسم.

روشن شد؟

پرسیدم روشن شد، سروان.

بله، فرمانده.

بهشون بگو در رو باز کنن. خودمون محموله رو خالی می‌کنیم.

سرجوخه.

همه‌ی مردم شیلی نگرانن.

به خاطر شایعات مداومی که می‌گن شهرک‌نشین‌ها دارن خودشون رو مسلح می‌کنن،

که احتمالاً نشونه‌ای از شروع یه جنگِ داخلیه.

کجا داری می‌ری؟

دارم می‌رم مرکز شهر. میرم پیشِ یکی از عمه‌هام.

سوار شو، می‌رسونمت.

- جدی، سروان؟ - سوار شو، هرناندز.

ممنون، سروان.

جونم رو نجات دادی.

فکر می‌کردم اتوبوس خیلی زودتر راه میفته، ولی تا الان که هیچ‌کدوم نیومدن.

می‌گم، سروان، همیشه این موقعِ شب کارت تموم می‌شه؟

نه اینکه بخوام غر بزنما.

وقتی بهم گفتن قراره بیام سانتیاگو، حتی تو خونه برام یه مهمونی گرفتن.

مسئله اینه که، بابام خودش سروانِ ارتشه.

البته، اون هیچ‌وقت از منطقه خودش خارج نشده.

و از طرفی، کار کردن برای شما، فکرش رو بکنید.

تو برای من کار نمی‌کنی، هرناندز. تو یکی از اعضای نیروی هوایی هستی.

مسئله اینه که، بهم گفتن شما بهترین چتربازِ سازمان هستید.

و رویای منم اینه که بپرم، می‌دونید؟

خب رسیدیم.

ممنون، سروان.

قابلی نداشت، هرناندز.

سروان؟

فکر می‌کنید بتونید فردا صبح منو برسونید آکادمی؟

راستش، همون‌طور که می‌بینید، اتوبوس‌ها کار نمی‌کنن

و منم نمی‌خوام دیر برسم.

۶:۳۰ صبح دقیقاً. همین‌جا.

ممنون، سروان.

می‌دونید چیه، سروان؟

وقتی بهم گفتن دارم میام سانتیاگو، فکر کردم قراره خیلی شلوغ‌تر باشه.

ولی ببینید، انگار شهرِ ارواحه.

اومدم.

منتظرت موندم.

دیر کردم، ببخشید.

چی شده؟

هیچی...

بگیر بخواب.

الو؟

شب‌بخیر.

سروان سیلوا.

شما؟

ما باهات تماس گرفتیم چون اطلاعاتی داریم...

پرسیدم این موقعِ شب کی داره با من تماس می‌گیره.

خوب به حرفم گوش کن، ما مطمئنیم که کودتای نظامی

فقط مسئله‌ی زمانه و تا چند ساعت دیگه انجام می‌شه.

تو رفیقی بودی که به رئیس‌جمهور آلنده وفادار موندی، تو جونش رو نجات دادی.

ما می‌خوایم روت حساب کنیم و روی آمادگیت...

دیگه با من تماس نگیر.

نمی‌خوای صبحونه بخوری؟

نه، تو آکادمی باید انبارگردانی کنم.

تو چی؟

ساعت هشت تو دانشگاه.

چرا امروز رو نمی‌مونی؟

- اینجا؟ - آره...

و چرا باید بمونم؟

که یه کم استراحت کنی.

فقط همین یه روز رو.

- تو هم می‌مونی؟ - من باید برم سر کار.

آه، منم باید برم سر کار.

باشه.

امروز ساعت چند برمی‌گردی؟

چیزی شده خورخه؟

نه هیچی.

من دیگه باید برم.

امشب می‌بینمت؟

مراقب خودت باش.

- صبح‌بخیر، سروان. - صبح‌بخیر، هرناندز.

بازم پرنده پر نمی‌زنه.

هنوز زوده.

زوده؟ واسه من نه.

می‌دونید، وقتی جنوب بودم، عادتم بود ساعت ۵:۰۰ صبح بیدار بشم.

به بابام تو کار مرغ و خروسا کمک می‌کردم. ۳۰ تا داشتیم.

فکرش رو بکنید وقتی زود می‌رفتیم تو لونه‌شون چه قشقرقی به پا می‌کردن.

می‌دونید، من با بابام آبم تو یه جوب نمی‌رفت.

از اینکه این‌قدر سخت‌گیر بود خوشم نمیومد.

من دوست داشتم نقاشی بکشم.

و می‌دونید چیه، سروان؟

سروان؟

ببخشید، دارم سرتون رو درد میارم؟

اوه، نه. بگو، هرناندز.

چه حسی داره، سروان؟

چی؟ چی چه حسی داره؟

سقوط از اون بالاها چه حسی داره، سروان؟

چه خبر شده، سروان؟

از سر و سامون دادن به آشپزخونه شروع کن، هرناندز.

- پس منتظر چی هستی، هرناندز، تکون بخور! - اطاعت، سروان!

سروان! سروان!

کودتا شروع شده، سروان.

شنیدی چی گفتم، لعنتی.

نه! بهت اجازه نمی‌دم این حرف رو بزنی.

نه، قربان!

اینکه من دارم واسه این قضیه آماده می‌شم و اونوقت

باید خبرش رو از تو رادیو بشنوم، حواستون هست.

نه، البته که نه. خوشحالم، ولی نه.

ببینید، اگه می‌خواید من مرکز عملیاتِ منطقه‌ی جنوب باشم،

بگید ژنرال لِی خودش با من تماس بگیره.

بهش بگید سرهنگ سولر می‌خواد رو در رو باهاش حرف بزنه.

نه، نه، نه، نه. من با یه نیروی زیردست حرف می‌زنم. نه، قربان!

شما قراره مسئولیت مدیریتِ آکادمی رو به عهده بگیری.

قراره نیروهایی از سراسرِ سانتیاگو بیان، و همین‌طور از رانکاگوا.

ما مرکز عملیاتِ منطقه‌ی جنوب خواهیم بود.

متوجهم.

چون وقتی ژنرال لی با من تماس گرفت، می‌خوام که همه‌چیز بدونِ نقص پیش بره.

اطاعت.

چون من ماه‌هاست منتظرِ این روزم. اینجا چه خبره؟

اون حروم‌زاده‌ها نمی‌تونن یکم زودتر بهم خبر بدن؟

من باید از تو رادیو باخبر بشم. به نظرت این انصافه؟

هی، سیلوا...

تو با مایی؟

آماده‌ی اجرای دستوراتم، سرهنگ.

چون قراره اصلاً آسون نباشه.

من تخمین می‌زنم که حداقل یه سال زمان می‌بره تا کشور رو به ثبات برسونیم

و انتخاباتِ آزاد برگزار کنیم.

یا مارکسیسمه یا دموکراسی. هیچ گزینه‌ی دیگه‌ای وجود نداره.

خوبه. می‌خوام هشت تا پستِ نگهبانی مستقر کنی،

هر کدوم با یه نگهبانِ مسلح به تفنگِ جنگی. و یه بی‌سیم. روشنه؟

بله، سروان!

گونزالس.

مارتینز.

پرز.

دلگادو.

با در نظر گرفتن این که،

اول، بحرانِ اخیر اقتصادی، اجتماعی، و اخلاقی که داره کشور رو نابود می‌کنه...

دوم، ناتوانیِ در...

- الو؟ - صبح‌بخیر.

می‌تونم با رُزا فاندز صحبت کنم، لطفاً.

شما؟

شوهرش.

در حال حاضر نمی‌تونم شما رو به کسی وصل کنم.

ولی می‌دونید که کلاس داشته یا نه؟

متأسفم، نه...

...که توسط احزابِ سیاسیِ ائتلاف اتحاد مردمی سازماندهی و آموزش دیده‌اند.

موخیکا!

بله، سروان؟ اینجا خوبه؟

- برج مراقبت داره کار می‌کنه؟ - بله، سروان.

بیا با من بالا.

اونا مالِ ما هستن، سروان.

- صبح‌بخیر. - صبح‌بخیر، گروهبان.

سروان خورخه سیلوا هستم از آکادمی هوانوردی.

بفرمایید، سروان.

خوبه. می‌خواستم بدونم خبری از دانشگاهِ فنی دارید یا نه.

اونجا قبلاً تخلیه شده، سروان.

- پس هیچ‌کس اونجا نمونده؟ - درسته، سروان.

- ممنون، گروهبان. - خواهش می‌کنم.

بله.

بله، قربان.

بله، البته. ما در جریانیم و طبق همون اقدام می‌کنیم. خیلی ممنونم.

سرهنگ. پست‌های نگهبانی در حال حاضر فعالن، از جمله برج مراقبت.

جیره‌ی غذایی و اتاقِ خوابگاه برای ورود نیروهای جدید آماده‌ست.

در هر صورت، فکر کنم ما به نیروهای مستقرِ بیشتری تو آکادمی نیاز داریم.

درسته، سیلوا.

پیشنهاد می‌کنم ارتباطات با بیرون رو محدود کنیم. محدودش کن به همین میز.

- اطاعت. - امر دیگه‌ای نیست، سرهنگ؟

کارت خوب بود، سروان. خسته نباشی.

سرهنگ.

صبح‌بخیر، سروان.

سرهنگ یان از طرف ژنرال لی فرستاده شده

تا مسئولیت بخش اطلاعاتِ پایگاه رو به عهده بگیره.

سولر بهم گفت تو می‌تونی یه جا واسه انجام مأموریتم بهم بدی.

بله، سرهنگ.

همین الان بریم؟

همین الان؟

هر چی زودتر بهتر.

مگر اینکه مزاحمت باشه.

نه، خواهش می‌کنم.

سرهنگ.

و همسرتون، سروان؟ حالش خوبه؟

سروان، ببین، چیزی که اتفاق افتاده دیگه تموم شده.

اگه قراره ساکت بمونی و قیافه‌ت رو در هم بکشی، به دردِ من نمی‌خوره.

فکر کردم ازم می‌خواید که جایی رو واسه اجرای مأموریت بهتون نشون بدم.

آره، همینطوره. ولی دلم می‌خواد بدونم نظرت راجع به اتفاقاتی که داره میفته چیه.

من نیازی نیست نظری داشته باشم، سرهنگ. من یه عضوِ نیروی هوایی هستم،

و در خدمتِ مافوقام.

بازم چتربازی کردی؟

نه.

احتمالاً می‌دونی که من سه سال تو آمریکا بودم؟

بله، می‌دونستم، سرهنگ.

می‌دونی دلم واسه چی تنگ شده بود؟

نه.

واسه اینکه واردِ میدانِ عمل بشم.

اینکه یه کار مهم برای کشورم انجام بدم.

و حالا اینجاییم.

انگار یه شوخیه، نه؟

منظورتون رو نمی‌فهمم، سرهنگ.

اینکه اینجاییم، من و تو، و همه‌ی اعضای این خانواده.

متوجهش نیستی، سروان، که ما الان این شانس رو داریم که یه کارِ بزرگ بکنیم؟

که کمونیست‌ها رو از این کشور بندازیم بیرون.

واسه همیشه ریشه‌کَنشون کنیم.

می‌تونید تو این آشیانه عملیات رو اجرا کنید، سرهنگ.

انتخابِ فوق‌العاده‌ایه، سروان.

به تشک و صندلی نیاز داری.

دو تا میز و چندتا صندلی، ولی از رختکن خبری نیست.

وقتی بازداشتی‌ها رو آوردن می‌بینیم که دیگه به چی نیاز داریم.

می‌گم سرویس‌های بهداشتی رو چک کنن.

نه.

برام مهم نیست این مارکسیست‌ها کجا می‌شاشن.

اطاعت.

می‌تونم یه سوال شخصی ازتون بپرسم؟

اگه بگم نه، فرقی هم می‌کنه؟

نه.

بپرس.

تو این سه سال چقدر تغییر کردی؟

من ازت می‌خواستم که تو بازجویی‌ها کمکم کنی،

ولی سولر بهم گفت که تو سرت خیلی با کارای آکادمی شلوغه.

قراره اسمش رو بذاریم آشیانه‌ی سرخ.

یالا، بجنبید!

- حرکت کن، راه بیفت. - همینجا وایسا.

یالا!

حرکت کن، تکون بخور!

همینجا وایسا!

نصف‌تون برید تو، و نصف دیگه‌تون همین بیرون بمونید.

یالا! دو گروه بشید.

زنا همین بیرون می‌مونن. بجنبید لعنتیا! حرکت کنید!

خوشتون نمیومد این‌ور و اون‌ور برید و افسرهای پلیس رو بکشید؟

حالا بریم.

حالا قراره بفهمن دنیا دست کیه، لعنت بهشون.

- برو تو! - یالا!

- وای به حال اونی که بخواد دهنش رو باز کنه. - یالا.

زانو بزن، لعنتی.

رو زانوهات!

سروان، اجازه می‌خوام ستوان کاراسکو رو معرفی کنم، دستِ راست من تو این عملیات.

ستوان.

همه‌چیز آماده‌ست، سرهنگ. بیاریمشون پایین؟

- همه‌شون رو ببرید تو. یالا. - برو تو.

- برو تو، لعنتی. - تکون بخور، عوضی.

یالا، مادرجنده. راه بیفت. راه بیفت. راه بیفت. راه بیفت.

- برو تو! - بجنب، حروم‌زاده!

بجنب، مادرجنده. اون پیرسگ رو از اینجا بکش بیرون.

- سرتو بنداز پایین، حروم‌زاده. - برو جلو.

جلو اون یارو رو بگیر!

- موخیکا! - بخواب رو زمین، لعنتی!

موخیکا!

مادرجنده، احمقِ عوضی.

تو دیگه چه جور سربازی هستی، سرجوخه؟

برو تو، لعنتی!

بجنب، حروم‌زاده.

- بلند شو! - بگیرش!

هرناندز.

- سروان. - نه، آروم باش. بفرما.

بگیرش.

ممنون، سروان.

حالت چطوره؟

داشتم می‌رفتم آشپزخونه که یکی پرسید

کسی رانندگی با کامیون بلده یا نه. گفتم من بلدم، ولی راستش هیچی سرم نمی‌شد...

آروم باش، ریلکس کن، باشه؟

تازه، من هیچ‌کدوم از خیابون‌ها رو بلد نیستم، سروان. نمی‌فهمم چرا نمی‌ذارن برم.

شرایط خاصیه. به‌زودی درست می‌شه، باشه؟

ببخشید، سروان. حالا باید برم یه جایی به اسم پوداهوئل...

ببین چی می‌گم. آروم باش. همون کاری رو بکن که بهت می‌گم، باشه؟

وقتی برگشتی، ازشون می‌خوام آزادت کنن.

نه، سروان.

دیدی با اون بزدلی که جا زد چیکار کردن. اینجا نباید بترسی.

سروان، به خاله‌م بگین امشب نمی‌تونم خونه بخوابم.

حتماً. خیالت راحت.

مدرسه‌ی تخصصی. سروان خورخه سیلوا پشت خطه.

الو؟

روزا؟ خودتی؟

صبح بخیر، سروان.

قطع نکن.

فقط یه چیز می‌گم.

رئیس‌جمهور آلنده مرده.

مدرک کافی داریم که این نهاد قراره تا تهش خون‌ریزی کنه.

و همه‌ی افسرهایی که با دولت آلنده همکاری کردیم،

روزگار سختی در پیش داریم، سروان.

سه سال پیش تونستی جلوی سوءقصد به رئیس‌جمهور رو بگیری.

حدس می‌زنم حتماً نشونه‌ت گرفتن.

می‌خوایم با چندتا هواپیما بریم مندوسا.

توی نیروی هوایی آرژانتین چندتا رفیق داریم

که می‌تونن عبور امن و پناهندگی‌مون رو جور کنن.

نقشه از قبل راه افتاده،

و با توجه به سابقه و تجربه‌ت تو همچین موقعیت‌هایی...

ببخشید، سروان، گفتین «سابقه»؟

می‌دونین دارین با کی حرف می‌زنین؟

البته که می‌دونم.

- خوب گوش کن... - نه، خودت خوب گوش کن.

من کار و آینده‌م رو گذاشتم کنار تا جون شماها رو نجات بدم.

- می‌بینم عوضت کردن، سروان. - آره، اینو درست می‌گی.

من فقط همون آدمم که توی این مدرسه فرم پر می‌کنه و درس می‌ده.

ولی یه چیز رو هنوز یادم نرفته.

برای بردن جنگ، باید دشمن رو از ریشه نابود کرد.

خیال نکن با گذشت زمان نظرش عوض می‌شه یا می‌شه آوردش سر میز خودمون.

سیلوا!

بیا اینجا!

سرهنگ.

فرمانده‌کل‌مون رو از یاد نبرید.

بعد از سه سال...

تحمل سرطان مارکسیسم.

چیزی که لازم داشتیم... یه مسیحا، ناجی میهن.

...فروپاشی اقتصادی.

- ویسکی می‌خوری؟ - شیفتم هنوز تموم نشده.

چرند نگو، سیلوا.

دو تا هواپیمای هاوکر هانتر کاخ ریاست‌جمهوری رو بمبارون کردن.

آلنده مرده.

ورزشگاه ملی و استادیوم شیلی پر از زندانی شده.

اونایی هم که اونجان، خوش‌شانس‌ان.

شوهرخواهرم بهم زنگ زد.

دو تا جسد رو دیده بود که روی رودخونه‌ی ماپوچو شناور بودن.

- از طرف ما کسی کشته شده؟ - نه، نه.

چندتا درگیری کوچیک توی منطقه‌ی جنوب بود، همه‌شون مثل مگس افتادن.

سرهنگ، باید برم آپارتمانم. از زنم خبری ندارم.

همه‌مون یه چیزی می‌خوایم. ولی حالا یان صاحب‌اختیار این مدرسه‌ست،

پس هرچی اون بگه همونه.

...به هر قیمتی شده می‌جنگیم.

کاری داشتین با ما، سرهنگ؟

بله. راستش نگرانم اوضاع اینجا چطور اداره می‌شه، سرهنگ.

سرهنگ، لازم نیست نگران باشین. همه‌چی طبق روال خودمون پیش می‌ره...

برداشتم این نبود، بعد از اتفاقی که توی آشیونه افتاد.

نمی‌دونم چی شده. کسی چیزی بهم نگفته.

یه سرجوخه رو فلج کردن، وقتی یه کمونیست سعی کرد فرار کنه.

رسیدگی کردم، سرهنگ. کارِ موخیکا بود.

اگه بین نیروهای خودمون بزدل‌های بیشتری باشن چی؟

اگه یکی باید مسئولیتش رو قبول کنه، من مشکلی ندارم.

سیلوای شهید...

دلم برات تنگ شده بود، سروان.

با تمام احترامی که براتون قائلم، سرهنگ، من شهید نیستم.

تازه، آخرش هم سرجوخه موخیکا رو اخراج کردیم.

خیلی خب.

پس ازت می‌خوام دیگه هیچ دلیلی برای شک کردن بهم ندی.

چشم، سرهنگ.

این رو ببین.

از دیشب، فرمانده کاستییو و چندتا خائن دیگه دارن برای شورش نقشه می‌کشن،

علیه رفقای خودشون و فرمانده‌کل‌مون.

طبق اطلاعات ما، دارن سعی می‌کنن با آدم‌های داخل نهاد خودمون ارتباط بگیرن.

می‌خواین چیکار کنیم، سرهنگ؟

چشم‌هات رو باز نگه دار، سولر. این تازه اولشه.

سیلوا، می‌خوام از همیشه هشیارتر باشی.

با من بیا.

بذار مثل یه دوست باهات حرف بزنم.

بگو، سیلوا.

دیر یا زود، وادارم می‌کنه تاوان پس بدم.

فکر نمی‌کنم. سرهنگ الان کارهای مهم‌تری برای رسیدگی داره.

گزارشش کردم که برای ترور رئیس‌جمهور نقشه می‌کشه.

یه هفته بعد، انداختنش بیرون از شیلی.

تو جای کسی بودی که زندگیت رو نابود کرده، تلافی نمی‌کردی؟

خب، حالا می‌خوای چیکار کنی، سیلوا؟ قایم شی؟

- صبح بخیر. - صبح بخیر، سروان.

- اسمت؟ - گروهبان اوسوریو، قربان.

- از کجا آوردنت؟ - از دانشکده‌ی جنگ، قربان.

خوبه. ناهار خوردی؟

نه.

تو سالن غذاخوری نون هست. ببخشید.

ببخشید، قربان. نمی‌تونم کسی رو راه بدم.

- داری سر به سرم می‌ذاری، گروهبان؟ - ببخشید، فقط دارم از دستورها پیروی می‌کنم.

اصلاً می‌دونی کی این مدرسه رو می‌گردونه؟

سرهنگ یان. عصبانیه، سروان.

وقتی این‌طوریه، بهتره دور و برش نپلکی.

مطمئن باشین، داریم روش کار می‌کنیم.

سرهنگ سولر. سرهنگ یان.

آقایون، خبر خوبی دارم.

سروان ورگارا، فرمانده گالاز و چندتا خائن دیگه رو گرفتیم.

سرگرد کاستییو نفر بعدیه، ولی هنوز پیداش نکردیم.

انگار خیلی ذوق نکردین.

خوشحالم.

- تبریک می‌گم، سرهنگ. - خب.

برای همینه که به آدم‌های متخصص اطلاعات نیاز داریم.

تو هم یکی از همون‌هایی، سروان.

به سولر می‌گفتم سروان خورخه سیلوا برای این سمت زیادی صلاحیت داره.

باید تصمیم‌هایی گرفته بشه، چون سروان...

تصمیمی در کار نیست، سولر.

قضیه ساده‌ست، خورخه. حالا باید برگردم دانشکده‌ی جنگ

و از این خائن‌ها و چند نفر دیگه که زیر نظر داریم بازجویی کنم.

آدم‌های کاربلدی لازم دارم که اینجا بمونن و توی آشیونه‌ی قرمز کار کنن.

مخصوصاً روی دو تا جوونی که صبح گرفتیم.

از مَپو هستن.

یه اعلامیه همراهشونه که مردم رو به شورش علیه حکومت نظامی دعوت می‌کنه.

باید وادار‌شون کنیم حرف بزنن.

و برای این کار، هیچ‌کس از تو بهتر نیست، سروان.

با تمام احترامی که براتون قائلم، سرهنگ، فکر نمی‌کنم از پسش بربیام.

مزخرف نگو. برای همین کار تعلیم دیدی.

بریم؟

همه‌ی اطلاعات تماس اون عوضی رو می‌خوام. اسم، شماره تلفن، آدرس.

یکی‌شون قراره پدر بشه.

اون زن، مادرش، هرکی لازمه رو بیارین.

اگه امشب برنگشتم، سروان، تو مسئول آشیونه‌ای.

- روشنه؟ - بله، سرهنگ.

کاراسکو.

سروان.

- جوون‌ها کجان؟ - این‌طرفن. بیا.

رهبران سیاسیِ لا لگوا هستن، این حرومزاده‌ها.

توی خونه‌شون گذرنامه‌ی روسی پیدا کردیم.

راستش نمی‌فهمم چرا هنوز این یاروها رو زنده نگه داشتیم.

نمی‌خوای نگاهم کنی؟

آب می‌خوای؟

اسمت چیه؟

می‌خوای برم کارت شناساییت رو بیارم؟

فرناندو وییاگران.

فلیپه.

فلیپه چی؟

فلیپه آگِرو پیوُنکا.

نگام کن.

گفتن اینو قایم کرده بودی تو کونت.

من... من...

نمی‌دونم.

فلیپه، نگام کن.

همینه.

اولین باره می‌بینمش.

اولین باره می‌بینیش؟

پس چطوری دستت بود؟

کی نوشته‌ش؟

قرار بود اینو به کی برسونن؟

نمی‌خوای همکاری کنی؟

ترجیح می‌دم بمیرم...

تا با خائن‌ها همکاری کنم.

تا جایی که می‌بینم، از رفیقت فلیپه زرنگ‌تری.

پس نگام کن و خوب بفهم چی می‌گم:

اگه کمکم نکنی، زنده از اینجا بیرون نمی‌ری.

فهمیدی؟

توی یه میدون گذاشته بودنش.

- قرار بود فردا تحویلش بدیم. - به کی؟

بهم نگفتن.

دروغ نگو، فلیپه.

به خدا، بیشتر از این نمی‌تونم کمکت کنم.

شاید قرار بوده بیان دنبالش خونه‌ی تو.

خیابون گرانادا، پلاک ۱۹۱۸.

همون‌جا که مادرت زندگی می‌کنه.

قرار بود اینو به کی بدن؟

تو رو خدا به مادرم آسیب نزن.

پس کمکم کن.

فهمیدی چی گفتم؟

بگو. فهمیدی؟

نگام کن.

به یه رفیق.

- الو؟ - الو، عشقم.

- کجایی، خورخه؟ - مدرسه‌ام. تو خوبی؟

- وحشتناک بود. - گوش کن چی می‌گم.

- از خونه بیرون نرو. - خورخه، فاجعه بود.

مثل وحشی‌ها ریختن تو، مسلح بودن و تیراندازی می‌کردن. ما رو از کلاس بیرون کشیدن.

معلم‌ها و دانش‌آموزها رو گرفتن. با لگد کشتنشون.

- این چه وضعیه، خورخه؟ - خوب گوش کن.

- عشقم... - خورخه.

گوش کن...

صبح از این ماجرا خبر داشتی؟

روزا، اعدام‌ها همین‌طوریه.

منو ببخش.

این ساعتِ نگهبانی همیشه محبوب‌ترین ساعت من بود.

بالاخره مدرسه آروم شده.

یادت میاد اون پرش رو توی ورزشگاه ملی انجام دادی؟

یه بازی مهم فوتبال بود. بیشتر از هشتاد هزار نفر توی ورزشگاه بودن.

- یادت نمیاد، ولی... - تو خلبان بودی.

- درسته. - معلومه که یادمه.

می‌دونستی بعضیا شرط بسته بودن که نمی‌تونی انجامش بدی؟

می‌گفتن از ارتفاع ششصد متری نمی‌تونی به اون نقطه‌ی کوچیک برسی.

حدس بزن من رو کی شرط بستم.

خورخه سیلوا، افسانه.

افتادن از اون بالا چه حسی داره؟

باید خودت تجربه‌ش کنی تا بفهمی.

نتیجه‌ی بازجویی.

عضوهای مَپو هستن، حزب دهقانان و کارگران.

اعلامیه رو توی خیابون کیلین بهشون تحویل دادن،

توی یه خونه‌ی امن که قبلاً یورش بردیم بهش.

قرار بود ببرنش چاپخونه‌ی حزب توی خیابون ماتا،

ولی دیگه چیزی ازش نمونده. همه غیبشون زده.

- از همدست‌هاشون خبری؟ - نه.

فقط چندتا جوونن، سرهنگ.

یه گروه کوچیک.

شنیدم رهبر حزب رو توی سرتاسر سانتیاگو دنبالش می‌گردن.

نه.

توی کل شیلی.

خب که چی؟ قرار بود فردا یکی رو ببینن؟

هیچی.

فقط دارن سعی می‌کنن زمان بخرن.

زمان؟

تنها چیزی که ندارن زمانه.

می‌دونستی وقتی رسیدم آمریکا،

چند تا از استادای سابقت توی «مدرسه قاره آمریکا» رو دیدم؟

یادشون بود کی هستی.

«پسره» صدات می‌زدن.

می‌دونی وقتی بهشون گفتم سه سال پیش چه اتفاقی افتاد چی بهم گفتن؟

حیف از اون همه استعداد...

اجازه مرخصی می‌خوام، سرهنگ.

اول می‌خوام یه سوال رو روشن کنیم، سروان.

پشیمونی؟

توی تیمم بهت نیاز دارم.

این دستوره؟

بله، این یه دستوره.

پس روی من حساب کنید، سرهنگ.

من سروان نیروی هوایی‌ام.

اینجام تا دستورات رو اطاعت کنم.

سرهنگ.

شورای نظامی به مردم هشدار می‌دهد:

اولاً، هر کس در برابر دولت جدید مقاومت کند،

با عواقب آن روبرو خواهد شد.

ثانیاً، روشن می‌کنند که قصد تخریب ندارند، اما

اگر مقاومت در برابر دستورات، نظم عمومی را مختل کند،

با همان قاطعیت و شدتی که مردم از قبل آگاهند، برخورد خواهد شد.

- شنیدی؟ - چی رو؟

ژنرال باچله رو بازداشت کردن.

اصلاً خبر نداشتم، سرهنگ.

سرهنگ یان چند ساعت ازش بازجویی کرد.

رسماً دیوونه شدن.

سرهنگ، قبل از این‌که خودم رو به سرهنگ یان معرفی کنم، می‌خوام همسرم رو ببینم.

می‌فهمم، اما...

اون دیگه دست من نیست.

- آقایون. - سرهنگ.

یه مأموریت دارم که باید بهت محول کنم، سروان.

در خدمتم، سرهنگ.

سرهنگ، می‌خوام در مورد اینجور دستورات، شخصاً من و شما با هم صحبت کنیم.

ببینید آقای سولر، یادتون میندازم که شما توی یه نهاد سلسله‌مراتبی هستید.

اینجا تصمیماتی که گرفته می‌شه، با رده‌های پایین‌تر به بحث گذاشته نمی‌شه؛ روشنه؟

سرهنگ، هر چی زودتر راه بیفتیم بهتره.

ازتون یه سوال پرسیدم، سرهنگ.

سرهنگ، شما فقط به اندازه‌ی یه تماس تلفنی با از دست دادن جایگاهتون فاصله دارید.

روشنه، سرهنگ.

سروان، می‌خوام چند تا از زندانی‌های «آشیانه سرخ» رو به استادیوم ملی منتقل کنی،

- امشب رأس نیمه‌شب. - اطاعت، سرهنگ.

مامورای پلیس اونجا منتظرشون هستن تا بازجویی‌ها رو ادامه بدن.

خیلی هم عالی.

سروان داشت می‌گفت که دلش می‌خواد همسرش رو ببینه.

روزا...

هنوزم اون‌قدر سیاسیه؟

معلم تاریخه، سرهنگ.

هیچ کاری به سیاست نداره.

عالیه!

وقتی از استادیوم ملی برگشتی، می‌تونی یه سر بری خونه‌ت.

خیلی ممنونم، سرهنگ.

ژنرال لی خیلی خوشحال می‌شه که دوباره تو رو کنار خودمون ببینه، سروان.

با اجازه‌تون.

سروان.

این نیروهای ماپو...

...نباید به استادیوم برسن.

وقتی کاراسکو بهت علامت داد، مجبورشون کن بدوئن؛ متوجه شدی؟

بعداً می‌گیم قصد فرار داشتن.

بله، سرهنگ.

- زابالا! - خبردار!

- سروان. - زندانی‌ها آماده‌ان؟

- بله، سروان. - سوار کامیون‌هاشون کنید.

- سریع، زابالا. - زندانی‌ها!

زندانی‌ها، سمت کامیون‌ها!

گروهبان.

- سمت کامیون‌ها، سریع! - اطاعت، سروان.

راه بیفتید.

بلند شو. بلند شو.

پاشو. سریع!

سرجوخه!

راه برو، راه برو.

تکون بخور!

عصر بخیر، سروان.

- آماده‌ای، ستوان؟ - بله، سروان.

- با جناب سرهنگ یان صحبت کردید؟ - بپر بالا.

ارناندس، آماده‌ای؟

یه سوال پرسیدم، آماده‌ای؟

ارناندس؟

نگام کن.

آماده‌ای؟

بله، سروان.

عجیب به نظر میاد، همه‌جا سوت و کوره.

این‌طوری بهتره، باور کن.

فکرش رو بکن، بهم گفته بودن شبیه یه روستایی هستی که تازه از اسب پیاده شده.

حالا خودتو ببین، یه استیو مک‌کوئین واقعی شدی.

چیز خاصی نیست، سروان.

تو جذابیت‌های خودتو داشتی، ارناندس...

صرفاً جهت اطلاعت گفتم.

می‌بینی، چهار سال دیگه من باید جلوت سر خم کنم و بهت احترام بذارم.

من همون مسیر خودم رو دنبال می‌کنم.

مسیر خودت؟ مسیر خودت چیه مثلاً؟

پرواز کردن...

...عین خودتون.

چتربازی.

وقتی همه‌ی این ماجراها تموم بشه، می‌تونی پرش با چترت رو بری.

اون موقع می‌فهمی زندگی یعنی چی.

سروان، می‌تونم یه سوال ازتون بپرسم؟

اگه بگم نه، فایده‌ای هم داره؟

بپرس.

توی آسمون بودن چه حسی داره، سروان؟

سروان، وقتی رسیدیم به بزرگراه پان‌آمریکن، کامیون رو نگه دارید!

ادامه بده.

اما سروان...

اینجا شاید جای مناسبی باشه، سروان.

سروان، صدام رو می‌شنوید؟

سروان خورخه سیلوا، با شما دارم حرف می‌زنم! همین الان کامیون رو نگه دارید، لطفاً.

من دستور دارم این زندانی‌ها رو ببرم استادیوم؛ همین الانشم دیرمون شده.

بله، ولی منم دستور دارم دخل این کمونیست‌ها رو بیارم.

خب، مشکل من نیست.

- ارناندس، کامیون رو نگه دار! - ارناندس، برو جلو.

- درست متوجه حرفم نمی‌شید! - چرا، کاملاً متوجه منظورت می‌شم.

انگار یادتون رفته دارید با مافوق خودتون حرف می‌زنید.

تا نرسیم به استادیوم توقفی در کار نیست؛ حرفم روشنه؟

پرسیدم روشنه، ستوان؟

داری آیندت رو به باد می‌دی، سیلوا.

یه کلمه‌ی دیگه بگی، به جرم سرپیچی بهت شلیک می‌کنم.

آره؟ واقعاً؟

کامیون لعنتی رو نگه دار!

بهت شلیک می‌کنم نامرد.

برو سمت استادیوم، ارناندس.

سروان خورخه سیلوا، از دانشکده تخصصی نیروی هوایی.

گروهبان پاچکو هستم، جناب سروان.

چند تا زندانی آوردم که باید تحویل بدم.

متأسفم سروان، اما دستور دارم اجازه ندم کسی رد بشه.

مگر این‌که شخص سرهنگ اسپینوسا دستور بده.

یه فکری دارم.

من این تروریست‌ها رو آزاد می‌کنم و به سرهنگ اسپینوسا می‌گم

که شما دستورش رو دادید.

- اما... - امایی در کار نیست.

راهبند رو بکش کنار، گروهبان.

- بسیار خب، سروان؛ از پسشون برمیاید؟ - آره، از پسش برمیام.

راهبندها رو بدید بالا!

سرهنگ اسپینوسا.

سروان خورخه سیلوا، از دانشکده آموزش‌های تخصصی.

- عصر بخیر، سروان. - عصر بخیر، سرهنگ.

زندانی‌های «لا لگوا» رو براتون آوردم.

کارت خوب بود.

- اجازه مرخصی می‌خوام، سرهنگ. - مرخصی.

بیا بریم، ارناندس.

فکر کردم کشته شدی.

خوبم.

باید از اینجا بریم.

نه...

چرا...

نمی‌تونی برگردی اونجا.

خورخه...

خورخه... خورخه، نمی‌تونی برگردی.

باید برم.

خواهش می‌کنم...

باید برگردم.

نگران نباش.

برمی‌گردم.

ببین...

مطمئن باش برمی‌گردم.

باید برم.

مطمئنی؟

احساس رهایی می‌کنی، ارناندس.

وقتی از هواپیما می‌پری بیرون.

می‌خواستی همینو بدونی، مگه نه؟

خب، احساس رهایی و آزادی داری.

کنترل زندگیت کاملاً دست خودته.

زنده‌تر از همیشه.

ممنونم، سروان.

ممنونم ازت، گروهبان.

تهیه و تنظیم زیرنویس از: محسن جوان

خورخه سیلوا توسط همرزمان سابقش بازداشت و شکنجه شد،

توی بازداشتگاه‌های مختلف نیروی هوایی.

سه ماه بعد به زندان عمومی منتقل شد،

جایی که با ژنرال آلبرتو باچله،

سرهنگ ارنستو گالاس، سروان رائول ورگارا و چندصد نفر از افسران

و درجه‌داران نیروی هوایی هم‌سلولی بود.

فرناندو ویاگران و فلیپه آگوئرو هم توی همون زندان عمومی حبس بودن.

اون‌ها هرگز نفهمیدن مردی که جونشون رو نجات داد، فقط صد متر باهاشون فاصله داشت.

خورخه سیلوا به همراه همسرش در تبعید در لندن زندگی

کرد، جایی که در اوت ۲۰۲۴ چشم از جهان فروبست.

او هرگز برای زندگی به شیلی بازنگشت.

آشیانه سرخ