Original subtitles

‫«ناگهان»‬

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫مترجمان: «حامی مغیثی و علی کریم‌نیا» ‫در تلگرام: Timelordsubs@

‫مرسی.‬

‫تونستی بخوابی؟‬

‫یه کم.‬

‫وایستا.‬

‫بیا خانم دوریس.‬

‫جبرئیل! جبرئیل، نکن!‬

‫آروم بگیرش.‬

‫مچش رو نگیر که.‬ ‫اینطوری.‬

‫بیا. بفرما.‬

‫سلام سیمون.‬

‫منم ماری‌لو.‬

‫خوشحالم می‌بینمت.‬

‫چه چشم‌های خوشگلی داری.‬

‫این هم از کلکسیون خودته؟‬

‫چه نازه.‬

‫جبرئیل، می‌شه اون عروسکه رو برداری؟‬

‫می‌ذاریش روی انگشتش؟‬

‫آفرین.‬

‫بیا جلوتر.‬

‫صاف توی چشم‌هاش نگاه کن.‬

‫بیا نزدیک.‬

‫ایشون دوستم جبرئیله.‬

‫خانم دوریس، من اسمم جبرئیله.‬

‫من رو یادتون میاد؟‬

‫روز قشنگیه‌ها.‬

‫خوراک قدم زدنه.‬

‫بیاین.‬

‫اونطوری نه، نگاه کن.‬

‫کف دستت رو به بالا باشه،‬ ‫که براش تکیه‌گاه بشه.‬

‫- آره.‬ ‫- اینطوری؟‬

‫آره.‬

‫خب، حالا بریم.‬

‫باریکلا.‬

‫سیمون، بعدا وقت کردی کلکسیونی که...‬

‫توی اتاق داری رو نشونم می‌دی؟‬

‫این طرفی بریم.‬

‫چه هوای خوبیه.‬

‫[ششم ژوئن ۲۰۲۵]‬

‫الان وقتش نیست آدیجا.‬

‫کسی یادشه روشش چطوری بود؟‬

‫اول سه بار در می‌زنیم.‬ ‫اگه جواب نداد، یعنی بریم تو.‬

‫دقیق نگفتی.‬

‫منظور من پایه‌ای‌ترین بخش هومانیتود بود.‬

‫کسی یادشه چی بود؟‬

‫اول سه بار در می‌زنیم...‬

‫سه ثانیه صبر می‌کنیم،‬ ‫بعدش سه بار دیگه در می‌زنیم.‬

‫اگه جوابی نگرفتیم،‬ ‫باز سه ثانیه صبر می‌کنیم...‬

‫بعدش در می‌زنیم و وارد می‌شیم.‬

‫آره، دقیقا.‬

‫یعنی سه، سه، یک.‬ ‫تموم شد و رفت.‬

‫یادتون باشه که عملا دارین‬ ‫وارد خونه یه نفر می‌شین.‬

‫مادامی که این اصل یادتون باشه،‬ ‫خودتون درستش رو پیدا می‌کنین، خب؟‬

‫بفرما.‬

‫کلود.‬

‫می‌شه ما دوره تمرینی رو ببینیم؟‬ ‫مرسی.‬

‫الان داره انگشت‌هات رو می‌شوره.‬

‫حالا شونه‌هات.‬

‫باهاش درباره خودش صحبت کن.‬ ‫از چیزهایی که توی اتاقشه بگو.‬

‫راستی آگاتا، من چند تا از عکس‌هایی که...‬

‫توی اتاقت بود رو دیدما.‬

‫قبلا خلبان بودی؟‬

‫خیلی باحاله‌ها.‬

‫ازش بپرس اجازه دارم شکمش رو بشورم؟‬

‫آگاتا کلود اجازه داره شکمت رو بشوره؟‬

‫آره؟‬

‫- آره؟‬ ‫- آره، آره.‬

‫پس برو که رفتیم.‬

‫الان داره آروم به شکمت صابون می‌زنه.‬

‫بپرس می‌تونه دست چپش رو ببره بالا؟‬

‫آگاتا، لطفا دست چپت رو می‌بری بالا؟‬

‫آره، آره. همینطوری.‬

‫خوبه، خوبه.‬

‫مطمئنم می‌تونی!‬

‫آفرین! باریکلا، باریکلا!‬

‫- عین باله‌های هواپیما باز کردی!‬ ‫- صابون رو بگیر.‬

‫خیلی خوب بود.‬ ‫حالا می‌خوام یه کم کف بزنم.‬

‫بفرمایید.‬

‫دارم دستت رو کف می‌زنم.‬

‫حالا آرنجت...‬

‫تا حالا ندیده بودم‬ ‫انقدر حرف‌گوش‌کن باشه.‬

‫با این‌همه وقتی که می‌ذارن، باید هم باشه.‬

‫ولی نمی‌شه روال هر روزش این باشه که.‬

‫این کارها مثل... تمرین سخنرانی‬ ‫سیاستمدارها قبل انتخاباته.‬

‫که فقط به درد جلسات تمرینی می‌خوره.‬

‫حرف نداری آگاتا.‬

‫ماری‌لو، ساعت دو شد.‬

‫داره دستت رو آب می‌کشه.‬ ‫داره آب می‌کشه آگاتا.‬

‫الان هم پشتت رو آب می‌کشه.‬

‫یه‌دونه‌ای آگاتا.‬

‫حالا دست چپت رو آب می‌کشه.‬

‫امروز گفتم دور هم جمع بشیم که...‬

‫شما رو در جریان چند تا پروژه جدید بذارم.‬

‫توی محل اقامت قبلی مدیر...‬

‫که الان اتاق استراحت پرسنل شده...‬

‫چهار تا اتاق‌خواب داریم.‬

‫همونطور که توی ایمیل هم گفتم،‬

‫قرار شده این اتاق‌ها رو اجاره بدیم.‬

‫اولویت اصلیمون هم با پرسنل مجرده.‬

‫ولی اگه متقاضی نداشته باشه،‬

‫اون اتاق‌ها رو یا به دانشجوها،‬ ‫یا به کارآموزهای بهداشت و درمان می‌دیم.‬

‫اجاره هم مستقیم از حقوقتون کسر می‌شه،‬

‫که قیمتش پایین‌تر از تعرفه منطقه‌ایه.‬

‫تازه توی زمان رفت‌وآمد هم صرفه‌جویی می‌شه.‬

‫اینطوری مرز بین...‬

‫کار و زندگیمون قاطی نمی‌شه؟‬

‫قاعدتا این سیستم به درد کسایی می‌خوره...‬

‫که دوست دارن نزدیک سالمندان باشن.‬

‫شاید از خودتون بپرسین...‬

‫مگه همچین آدم‌هایی هم پیدا می‌شن؟‬

‫فرض ما بر اینه که...‬

‫یک سری از آدم‌ها...‬

‫از جمله خودم...‬

‫لزوما کار و زندگیشون رو از هم جدا نمی‌کنن.‬

‫هیچ اجباری نیست که اضافه‌کاری کنین.‬

‫ما یه سهمیه‌ای برای شیفت شب‬ ‫تعیین می‌کنیم که فشار کار عادلانه باشه.‬

‫فقط از همکارانی که‬ ‫اینجا ساکن می‌شن می‌خوایم که...‬

‫توی شرایط اضطراری،‬ ‫اولین نفرات در دسترس باشن.‬

‫می‌شه دوست‌دخترمون هم بیاریم؟‬

‫مهم اینه که حد تعادل رعایت بشه.‬

‫ما دنبال متقاضی‌هیای هستیم که درک کنن...‬

‫تمرکز این مرکز در وهله اول روی سالمندانه.‬

‫در واقع اگه کسی متقاضی نشه،‬

‫ماری‌لو شخصا حاضره خودش امتحان کنه.‬

‫من که مخالفم، ولی اگه بنا بر این شد،‬

‫ایشون مورد آزمایشی ما می‌شه.‬

‫دقیقا.‬

‫ولی زندگی احساسیم رو دخیل نمی‌کنم!‬

‫خیلی‌خب.‬

‫باقی جزئیات رو آخر همین هفته اعلام می‌کنیم.‬

‫یه نکته دیگه.‬

‫در خصوص دوره بعدی‬ ‫تمرین‌های هومانیتود باید بگم که...‬

‫فعلا که چهار ماه وقت داریم.‬

‫ولی پنج تا کمک‌پرستار و...‬

‫دو تا پرستار و سه نفر‬ ‫از بخش‌های دیگه می‌خوایم...‬

‫تا داوطلب بشن.‬

‫که طبق معمول این یعنی‬ ‫چهار روز از برنامه کاریمون...‬

‫با کمبود نیرو مواجه هستیم.‬

‫توی این بازه سخت می‌شه مرخصی داد.‬

‫من روی همکاری شما حساب می‌کنم.‬

‫حتما از قبل برنامه‌ریزی کنین.‬

‫می‌تونم نظر بچه‌های بخش رو بگم؟‬

‫بله، حتما.‬

‫این سالی سه بار آموزش،‬ ‫که می‌شه چهار ماه یک بار...‬

‫- خیلی زیاده.‬ ‫- چطور مگه؟‬

‫این دفعه هم همون شکلی می‌شه.‬

‫نیرو کم میاریم.‬

‫این کار صرفا بازدهی رو میاره پایین.‬

‫درست می‌گی.‬

‫ولی دارم یپشاپیش می‌گم‬ ‫تا بتونیم برنامه‌ریزی کنیم.‬

‫اگه این برنامه آموزشی همینطوری پیش بره،‬

‫باید بیشتر جذب نیرو کنیم.‬

‫من هم همین درخواست رو دادم.‬

‫از طرفی آموزش نیروی جدید هم وقت می‌بره.‬

‫این کار هم خودش زحمت مضاعفه.‬

‫درسته.‬

‫اینجا حدودا صد و بیست تا متخصص کار می‌کنن.‬

‫توی هر دوره حداکثر‬ ‫ده نفر می‌تونن شرکت کنن.‬

‫هنوز شصت نفر رو داریم که آموزش ندیدن.‬

‫با نرخ سه دوره آموزشی در سال،‬

‫یعنی دو سال دیگه‬ ‫آموزش‌های ما تموم می‌شه.‬

‫ملانی، من اشتباه یادمه که‬ ‫ارزش‌های هومانیتود رو...‬

‫کاملا قبول داشتی؟‬

‫یه مشکل دیگه هم هست.‬

‫هومانیتود خیلی کند پیش می‌ره.‬

‫بعضی روزها پیش اومده‬ ‫نیروهایی که آموزش هومانیتود دیدن،‬

‫وقت کم آوردن و کار رو‬ ‫روی دوش شیفت عصری‌ها انداختن.‬

‫واسه همین مطمئن نیستم که‬ ‫این روش شدنی باشه.‬

‫تازه بدتر، بعضی از مراقب‌های هومانیتود...‬

‫یه نگاه تحقیرآمیزی دارن که...‬

‫به همکارهای باتجربه‌ای که‬ ‫دستشون فرزتره، فخر می‌فروشن.‬

‫این رفتارشون قابل تحمل نیست.‬

‫ممنون سوفی.‬

‫یادتون نره ما الان توی دوران گذار هستیم.‬

‫وقتی همه هومانیتود رو یاد بگیرن،‬

‫توی وقت صرفه‌جویی می‌شه.‬

‫آمار هم همین رو نشون می‌ده.‬

‫- سی و پنج دقیقه برای هر سالمند...‬ ‫- من گوشم از این حرف‌ها پره.‬

‫فعلا که در عمل جور دیگه‌ای بوده.‬

‫ممنون سوفی.‬

‫از همگی ممنونم...‬

‫جلسه بعد جزئیات بیشتری‬ ‫در اختیارتون می‌ذارم.‬

‫الان صرفا می‌خواستم در جریان باشین.‬

‫از همه ممنونم که اومدین و نظرتون رو گفتین.‬

‫لطفا گزارش کارهاتون رو‬ ‫تا آخر هفته تحویل بدین.‬

‫اگه سوالی ندارین که جلسه رو تموم کنیم.‬

‫پیشاپیش بابت شیفت بعدازظهر خسته نباشین.‬

‫خسته نباشین.‬

‫لوئیز فالکون ساعت سه و نیم،‬

‫توی سالن سرگرمی،‬ ‫قراره مهمون ویژه ونسا باشه.‬

‫همه می‌تونن تشریف بیارن.‬

‫هم سالمندان، هم پرسنل.‬ ‫خوشحال می‌شیم بیاین.‬

‫من میام.‬

‫من هم همینطور.‬

‫اگه مایل بودین، هر کدومتون نوبتی...‬

‫می‌تونین چند کلمه با لوئیز صحبت کنین.‬

‫ولی هیچ اجباری نیست.‬

‫مامان، من عاشقتم.‬

‫قبلاها انقدر معلم سخت‌گیری بودی که...‬

‫بچه‌ها به خاطرش مسخره‌ام می‌کردن، ولی...‬

‫همچنان من دوستت دارم.‬

‫نوبت شماست؟‬

‫من هم دوستت دارم.‬

‫خوبی؟‬

‫من اعتراف می‌کنم از کلاس‌های ورزشت جیم می‌شدم.‬

‫با دوست‌هام می‌رفتیم سیگار بکشیم.‬

‫خیلی شیطون بودی.‬

‫- البته الان ترک کردما.‬ ‫- پس خوبه.‬

‫دوره‌ها خوب پیش می‌ره؟‬

‫تقریبا تموم شده.‬

‫مادرجون، من عاشق بره بریونی توئم.‬

‫حتی از مامانم بهتر درست می‌کنی.‬

‫یه کم زیادی رک بود، ولی عیبی نداره.‬

‫لوئیز، تو می‌خوای چیزی بگی؟‬

‫چوب موازنه.‬

‫آره. دقیقا.‬

‫همون عکسه که نشون دادیم.‬

‫می‌شه دوباره ببینیمش؟‬

‫آره.‬

‫خیلی قشنگه.‬

‫واقعا قشنگه.‬

‫محشره.‬

‫یه کف مرتب به افتخار‬ ‫خانواده فالکون بزنین.‬

‫خیلی ایده خوبی بود که بیایم‬ ‫خاطرات سالمندان رو...‬

‫توی جمع مرور کنیم.‬

‫پیشنهاد دامیان بود.‬

‫ولی اگه این انرژی ونسا نبود‬ ‫انقدر خوب جواب نمی‌داد.‬

‫مرسی، ممنون از همگی.‬

‫باریکلا!‬

‫هفته دیگه قراره میزبان‬ ‫آقای مورانو و خانواده‌شون باشیم.‬

‫افزایش حقوقی که برای‬ ‫کمک‌پرستارها خواسته بودین...‬

‫بالاتر از سقف بودجه فعلی ماست.‬

‫مگر اینکه انتظار داشته باشین‬ ‫از درآمد شرکت خرج کنیم.‬

‫راستش آره، انتظار داریم.‬

‫حرفش هم نزنین.‬ ‫عمرا اگه سرمایه‌گذارها قبول کنن.‬

‫اولویت خانه سالمندان خصوصی،‬ ‫اینه که دوباره جلب اعتماد کنه.‬

‫اگه چهار درصد افزایش حقوق نداشته باشیم،‬

‫شرایط پایدار نمی‌مونه.‬

‫نیروها استعفا می‌دن.‬ ‫کیفیت مراقبت افت می‌کنه.‬

‫که یعنی به برندمون ضربه می‌خوره.‬

‫چرت و پرته بابا!‬

‫چرت و پرت پولیه که به کارکنان می‌دین.‬

‫با سرمایه‌گذارها صحبت کنین.‬

‫همین اولویت‌های سودمندانه‬ ‫کار رو به رسوایی اورپئا کشوند.‬

‫چندین میلیون خسارت زد.‬

‫من این اعداد و ارقام رو قبول ندارم.‬

‫باید درخواستتون اصلاح بشه.‬

‫ضمنا، اگه زحمتی نیست هزینه بازسازی‬ ‫اقامتگاه مدیر هم لحاظ کنین.‬

‫باید سالمند بیشتر بیاریم‬ ‫تا سودمون بیشتر بشه.‬

‫همونطور که قبلا هم گفتم،‬

‫بالا بردن تعداد اتاق‬ ‫صرفا کار ما رو سنگین‌تر می‌کنه.‬

‫تازه بماند که من یه فکرهای دیگه‌ای‬ ‫واسه اون محیط دارم.‬

‫رفت؟‬

‫- آره.‬ ‫- اره.‬

‫- با این اوصاف...‬ ‫- ماری‌لو؟‬

‫بله؟‬

‫مواظب باش که تهش اخراج نشی.‬

‫«باغ آزادی» پرچمدار این برند محسوب می‌شه.‬

‫تو نسبت به بقیه مدیرها‬ ‫خیلی اختیارات بیشتری داری.‬

‫خیلی‌ها چشم دیدن این رو ندارن.‬

‫هزینه‌های آموزش هومانیتود‬ ‫همینجوریش جنجال راه انداخته.‬

‫اگه اخراجت بشی‬ ‫کل زحماتت به باد می‌ره.‬

‫پس احتیاط کن.‬

‫- مرسی.‬ ‫- من پشتتم، خب؟‬

‫لطف داری.‬

‫سر جلسه هیئت‌مدیره می‌بینمت.‬

‫می‌بینمت.‬

‫یادت نره من هم پشتت هستما.‬

‫به نظرت قابل اعتماده؟‬

‫خدا می‌دونه.‬

‫شاید دست‌به‌یکی کردن تا من رو کنار بزنن.‬

‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟‬

‫درخواست سه درصد می‌دم.‬

‫حتی اگه دو و نیم درصد بگیرم، باز غنیمته.‬

‫کارت درسته.‬

‫یه خبر خوب دیگه هم دارم.‬

‫چیه؟‬

‫- دوریس نمی‌تونه واسه شیفتش بیاد.‬ ‫- باز چرا؟‬

‫مادرش مریض شده.‬ ‫فکر کنم این دفعه راست گفت.‬

‫من و ماریون پیگیر شدیم.‬

‫- به همه زنگ زدیما، ولی کسی...‬ ‫- خودم وایمیستم.‬

‫آخه دیروز هم تو موندی.‬ ‫این بار نوبت منه.‬

‫نه، تو برو خونه پیش دخترت.‬

‫فکر من رو نکن.‬

‫جفتتون برین خونه، خودم هستم.‬

‫اینطوری پسرت چی می‌شه؟‬

‫اگه پسرم بود که می‌گفت‬ ‫جنابعالی باید یه کم بخوابی!‬

‫انقدر قیافه خسته‌ای دارم؟‬

‫قیافه‌ات خیلی هم ماهه.‬

‫آخه دوران گذاره، طبیعیه سخت باشه.‬

‫این قصه سر دراز داره.‬ ‫ما باید پشت هم باشیم.‬

‫برو کیف کن.‬

‫- مرسی.‬ ‫- قابلی نداشت.‬

‫فردا مرخصی داری.‬

‫پات رو سر کار گذاشتی، نذاشتیا!‬

‫- روز به خیر.‬ ‫- روز تو هم به خیر.‬

‫[باغ آزادی]‬

‫ببخشید.‬

‫یه دقیقه وقت داری؟‬

‫آره.‬

‫من می‌خوام استعفا بدم.‬

‫از وقتی که تو مدیر شدی،‬ ‫خیلی تغییرات خوبی داشتیم.‬

‫ولی بعضی عادت‌های قدیمی‬ ‫قشنگ ریشه دووندن.‬

‫این مرکز میاد به سالمندان رسیدگی کنه،‬

‫ولی از طرفی جایگاه کمک‌پرستار رو‬ ‫پایین‌تر از پرستار می‌بینه.‬

‫همکارهای من هم‬ ‫به این موضوع تن دادن.‬

‫می‌دونم این ذهنیت عوض‌بشو نیست.‬

‫برنامه‌ای داری؟‬

‫دارم توی خونه‌ام‬ ‫یه مرکز مراقبت کوچیک درست می‌کنم.‬

‫اونجا با خیال راحت برنامه‌ای که‬ ‫بهش باور دارم رو پیش می‌برم.‬

‫برای هر سالمند بیشتر وقت می‌ذاریم.‬

‫درآمدمون هم بیشتر می‌شه.‬

‫درآمدمون؟‬

‫آنا هم داره با من میاد.‬

‫مدرک پرستاریش کمک می‌کنه مجوز بگیریم.‬

‫معذرت می‌خوام.‬ ‫من تشویقش کردم دوره رو شرکت کنه...‬

‫اگه نظرت عوض شد،‬ ‫اینجا قدمت روی چشمه.‬

‫مرسی.‬

‫[خانم دوریس سکته کرده. حالش وخیمه.]‬

‫[ببخشید، من الان قرص خواب خوردم.]‬

‫[صبح اول وقت میام.]‬

‫[هفتم ژوئن ۲۰۲۵]‬

‫حالا به عقب تاش می‌کنیم.‬

‫دو طرفش مثل هم باشه.‬

‫بعدش هم فقط حوله رو برمی‌داریم.‬

‫دیگه تمومه...‬

‫آروم.‬

‫حالا چی می‌شه؟‬

‫می‌خواین وسایلش رو ببرین؟‬

‫ما دلبستگی خاصی به این وسایل نداریم.‬

‫چند تا تیکه‌اش رو برمی‌داریم،‬ ‫ولی همه رو نه.‬

‫بقیه‌اش رو می‌دیم خیریه.‬

‫شما کارهاش رو می‌کنین؟‬

‫شما فقط اینجا رو امضا کنین.‬

‫دست‌هاتون رو ببرین بالا.‬

‫خوبه، خیلی خوبه.‬

‫حالا دست‌ها برن پایین.‬

‫سلام.‬

‫سلام.‬

‫مگه امروز مرخصی نبودی؟‬

‫به خاطر سیمون اومدم.‬

‫شنیدم چی شده. خوبی؟‬

‫آره.‬

‫پارک بوته‌دو شاپو روژ.‬

‫پارک بوته‌دو شاپو روژ.‬

‫بیا همین‌جا بمونیم.‬

‫خب؟‬

‫بیا همین‌جا بمونیم.‬

‫همین‌جا پیش هم باشیم.‬

‫توموکی!‬

‫مرسی که پیشش موندین.‬

‫نزدیک خط تراموا بود،‬ ‫ترسدیم تصادف کنه.‬

‫خواهش می‌کنم.‬

‫دیدم همراهش ردیاب داره.‬

‫گفتم لابد یکی میاد دنبالش.‬

‫سکته کردم.‬

‫نمی‌دونم چطوری ازتون تشکر کنم.‬

‫- خیلی خیلی ممنونم.‬ ‫- کاری نکردم.‬

‫وایستا توموکی.‬

‫- دارم از ایشون تشکر می‌کنم.‬ ‫- نیازی نیست.‬

‫بیا تشکر کنیم.‬

‫من که بهم خوش گذشت.‬

‫خیلی ممنون.‬

‫توموکی، به امید دیدار.‬

‫خداحافظ.‬

‫شما «تئاتر سیزده» رو می‌شناسین؟‬

‫نه.‬

‫ما اونجا اجرا داریم.‬

‫دوست داشتین تشریف بیارین.‬

‫- ببخشید، همین یه‌دونه دارم.‬ ‫- نه، چه حرفیه؟‬

‫[بروشور تئاتر سیزده]‬

‫ایتالیاییه؟‬

‫معنیش چیه؟‬

‫«دا ویچینو، نسونو ای‌نرماله.»‬

‫یعنی «از نزدیک که نگاه کنی،‬ ‫هیچ‌کس عادی نیست.»‬

‫خیلی قشنگه.‬

‫- شما بازیگرین؟‬ ‫- کارگردانم.‬

‫ایشون هم بازیگره.‬

‫خانم موریساکی!‬

‫اومدم.‬

‫- خداحافظ.‬ ‫- خداحافظ.‬

‫[سیزدهم ژوئن ۲۰۲۵]‬

‫بخش شگفت‌انگیزش اینه...‬

‫که با وجود اینکه‬ ‫آلزایمر زودرس و پیشرفته داره...‬

‫همچنان موفق شد‬ ‫راه خونه رو پیدا کنه.‬

‫خانم مورانو.‬

‫می‌شه بپرسم اون لحظه چه حسی داشتین؟‬

‫گمونم اون لحظه بیشتر از موقعی که...‬

‫گم شده بود، جا خوردم.‬

‫چون می‌دونستم اگه برنگشته خونه،‬

‫احتمالا به خاطر آلزایمرش باشه.‬

‫دکتر تازه تشخیص داده بود.‬

‫دقیقا قبل از اینکه گم بشه،‬ ‫دیگه حرف‌هاش انسجام فکری نداشت.‬

‫ظاهرا قبل از اینکه برگرده،‬

‫یه سر تا محل کار قبلیش هم رفته بود.‬

‫ولی با اینکه معاون سابق اونجا بود،‬ ‫کسی نشناختش.‬

‫در کل دو تا جایی که‬ ‫خیلی دوست داشت بره...‬

‫یکی محل کار قبلیش بود،‬ ‫یکی خونه خودش.‬

‫اولش دودل بودم بیام اینجا حرف بزنم یا نه.‬

‫ولی در نهایت اومدم تا...‬

‫بتونین فیلیپه رو بهتر بشناسین.‬

‫چون الان دیگه اینجا زندگی می‌کنه.‬

‫ممنون که اومدین.‬

‫موریس؟‬

‫آقای مورانو برای شما چطور پدری بود؟‬

‫زیاد پدر خوبی نبود.‬

‫لابد خود مادرم هم آلزایمر گرفته‬ ‫که انقدر ازش خوب می‌گه.‬

‫پدر من...‬

‫خیلی زورگو بود.‬

‫به شدت ازخودراضی بود.‬

‫حرف هیچ‌کس رو نمی‌فهمید.‬

‫اون قدیم‌ها هم خیلی اوقات‬ ‫شب خونه نمی‌اومد.‬

‫همیشه دلم می‌خواست‬ ‫یه روز باهاش سرشاخ بشم.‬

‫ولی خیلی زود اون مغزش از کار افتاد.‬

‫اگه می‌تونست صدام رو بشنوه،‬ ‫فقط یه سوال ازش داشتم...‬

‫تهش به چی رسیدی؟‬

‫آقای مورانو!‬

‫فیلیپه!‬

‫لطفا یکی بیاد کمک!‬

‫چیزیت نمی‌شه.‬

‫خودمون مواظبت هستیم.‬

‫خیلی آروم.‬

‫لطفا ایشون رو ببرین بهداری.‬

‫ممنون.‬

‫بریم.‬

‫می‌تونین راه برین؟‬

‫خوبه.‬

‫دنبالم بیا.‬

‫همینطوری عالیه.‬

‫- آروم.‬ ‫- همینطوری آروم.‬

‫چیزی نیست. خوب می‌شی.‬

‫هیچ‌کدومشون شکستگی ندارن.‬

‫ولی آقای راینهارت کبودی بدی داره.‬

‫ممکنه خانواده‌اش نگران باشن.‬

‫اگه دردش ادامه داشت،‬ ‫حتما ببریدش بیمارستان.‬

‫- چیزیش نمی‌شه، ولی خب...‬ ‫- چشم.‬

‫مرسی اسماعیل.‬

‫به خانواده‌هاشون چی بگیم؟‬

‫خانواده فیلیپه که خودشون بودن،‬ ‫درک می‌کنن.‬

‫به خانواده راینهارت هم توضیح می‌دیم.‬

‫خوشبختانه فیلم دوربین‌ها هست.‬

‫مگه نه سوفی؟‬

‫من می‌خوام یه چیزی بگم.‬

‫می‌شنوم.‬

‫من دیگه عمرا دوره هومانیتود رو برم.‬

‫منظورت چیه؟‬

‫مگه تاکید هومانیتود‬ ‫روی ایستادن و راه رفتن نیست؟‬

‫چرا.‬

‫متوجهید چقدر برای سالمندانی که‬ ‫اختلال شناختی دارن خطرناکه؟‬

‫اگه همه کسایی که رفتار غیرقابل پیش‌بینی دارن‬ ‫بخوان برن پیاده‌روی که نمی‌شه جمعش کرد.‬

‫زندگی واقعی با دفترچه‬ ‫راهنمای هومانیتود فرق داره.‬

‫اشتباه می‌کنین.‬ ‫هومانیتود که دفترچه راهنما نیست.‬

‫صرفا رویکردیه که بهمون یاد می‌ده‬ ‫هر آدم رو یک فرد مجزا ببینیم.‬

‫ولی اگه اتفاقی بیفته،‬ ‫کاسه‌کوزه‌ها سر ما می‌شکنه.‬

‫خط‌مشی ما برای کل خانواده‌ها روشنه.‬

‫اون‌وقت اگه وابستگی‬ ‫سالمندان کمتر بشه چی؟‬

‫منظورتون چیه؟‬

‫اگه خودشون بتونن راه برن،‬ ‫بودجه ما کم می‌شه.‬

‫یارانه دولتی کم می‌شه.‬

‫خطر زمین خوردنشون هم بیشتر می‌شه.‬

‫چطوری می‌خواین با پول کمتر‬ ‫نیروی بیشتری جذب کنین؟‬

‫سوفی، با اینکه نظرت خیلی محترمه،‬

‫ولی اینجوری نمی‌شه.‬

‫هر تعداد سالمند بیشتری که بتونه راه بره،‬

‫هزینه درمانی و بیمه کمتر می‌شه.‬

‫اسممون هم سر زبون می‌ندازه...‬

‫ببخشیدا. یعنی شما دلت نمی‌خواد‬ ‫سالمندها بهتر بشن؟‬

‫معلومه که دلم می‌خواد!‬

‫آرمان‌گرایی قشنگه،‬ ‫ولی بدون نیروی اضافه...‬

‫به هیچ وجه عملی نمی‌شه.‬

‫به نظرم تو بیشتر از همه‬ ‫لازمه این دوره رو شرکت کنی.‬

‫وقتی دوره رو کامل بگذرونی،‬ ‫از همه این حرف‌هات شرمنده می‌شی.‬

‫خیلی از بالا نگاه می‌کنی.‬

‫باشه.‬

‫پس استعفا می‌دم.‬

‫سوفی قبول کرد‬ ‫استعفاش رو پس بگیره.‬

‫من دلم نمی‌خواد به زور‬ ‫کسی رو اینجا نگه دارم.‬

‫اگه سوفی بره، ممکنه بقیه‬ ‫پرستارها رو هم از دست بدیم.‬

‫فکر کردی کار به اونجا می‌کشه؟‬

‫خیلی از پرستارها براش احترام قائلن.‬

‫دقیقا.‬

‫کادر پرستاری می‌گه‬ ‫از وقتی که تو مدیر شدی،‬

‫عمدا جلوی سرپرستار شدن‬ ‫سوفی رو گرفتی،‬

‫تا بتونی سیاست‌های جدیدت رو پیاده کنی.‬

‫اشتباه می‌کنن.‬

‫من با رویکرد تو موافقم.‬

‫ولی همچنان...‬

‫خودش وقتی مدیر شدم، پیشنهادم رو‬ ‫رد کرد و تو رو بهم معرفی کرد.‬

‫این رو دیگه همه می‌دونن.‬

‫من واسه حمایت از همین رویکردت،‬ ‫روپوش پزشکی از تنم در آوردم.‬

‫ولی بعضی‌ها زیاد همپا نیستن.‬

‫اگه بخوایم سوفی رو نادیده بگیریم،‬ ‫کاری از پیش نمی‌ره.‬

‫نگران نباش لورنس.‬ ‫خودم کنارت هستم.‬

‫ممنون لورنس.‬

‫بقیه‌اش با من.‬

‫مرسی، راحتم.‬

‫دلم نمی‌خواد این رو بگم، ولی...‬

‫سوفی برای موندنش‬ ‫یه شرط دیگه هم گذاشته.‬

‫چه شرطی؟‬

‫که تو ازش عذرخواهی کنی.‬

‫یعنی جلوی همه عذرخواهی کنی.‬

‫تصمیمش با خودته.‬

‫آخه با یه پرستار باتجربه‬ ‫با لحن تحقیر‌آمیز حرف زدی.‬

‫من هم موافقم خیلی تند رفتی.‬

‫ولی این مرکز با باورهای تو زنده است.‬

‫اگه جلوی همه عذرخواهی کنی‬ ‫و بگی که اشتباه کردی،‬

‫ممکنه برای یه سری از اعضای تیم‬ ‫سو تفاهم پیش بیاد.‬

‫دیدم از این داستان‌ها پیش بیاد.‬

‫تازه...‬

‫چیه؟‬

‫فرسودگی کاری یه سری‬ ‫نشونه و علائم واضحی داره.‬

‫وسط حرف پریدن.‬

‫نفس‌های کوتاه و بریده.‬

‫گوش نکردن به حرف بقیه.‬

‫تو خیلی‌هاش رو داری.‬

‫شاید هم عمدا داری‬ ‫این علائم رو نادیده می‌گیری.‬

‫به عنوان دوستت دارم می‌گم. من نگرانتم.‬

‫لطف داری.‬

‫تصمیمت محترمه.‬

‫حالا بگذریم.‬

‫یه کم استراحت کن.‬

‫فردا می‌بینمت.‬

‫[تئاتر سیزده]‬

‫[تئاتر سیزده]‬

‫این صندلی خالیه؟‬

‫بله.‬

‫عصر همگی به خیر.‬

‫اسم من گورو کیومیاست.‬

‫من یه بازیگر ژاپنی‌ام.‬

‫«مانیکومیو» به ایتالیایی‬ ‫یعنی «بیمارستان روانی».‬

‫امروزه توی ایتالیا‬ ‫دیگه هیچ مانیکومیویی وجود نداره.‬

‫می‌دونستین؟‬

‫من که اطلاعات عمومیم خوب نیست.‬ ‫خبر نداشتم.‬

‫مردی به اسم فرانکو بازالیا‬ ‫بانی این جنبش بود.‬

‫ایشون خیلی زود توی‬ ‫پنجاه و شیش سالگی از دنیا رفت.‬

‫بازالیا همیشه می‌پرسید:‬

‫«آیا آدم‌های سالم واقعا زندگی می‌کنن؟»‬

‫من هفتاد و پنج سالمه،‬ ‫هنوز همه دندون‌هام سالمه.‬

‫سرحال و قبراقم.‬

‫از کجا بدونم که آدم‌های سالم‬ ‫واقعا «زندگی می‌کنن» یا نه؟‬

‫واقعا کیه که اصلا زندگی کنه؟‬

‫دکتر بازالیا!‬

‫صبح شده. بیدار شین.‬

‫وگرنه تنهایی راه میفتم برم‌ها.‬

‫اگه تنهایی برم بیمارستان‬ ‫و بذارم شما بخوابین،‬

‫ملت فکر می‌کنن عقل از سرم پریده.‬

‫لوچیانو.‬

‫تو دیگه بیمار من نیستی.‬

‫تو مهمون این خونه‌ای.‬

‫کسی مجبورت نمی‌کنه‬ ‫توی مانیکومیو بستری بشی.‬

‫برات عجیبه؟‬

‫پس بیا به این فکر کنیم که...‬

‫مجبورت کردن به چه چیزهایی عادت کنی.‬

‫یه بیمار روانی به آغوش جامعه برمی‌گرده و...‬

‫می‌زنه همسرش رو می‌کشه.‬

‫تاسف داره.‬

‫یکی دیگه پدر و مادرش رو می‌کشه؟‬

‫این هم ممکنه.‬

‫چون توی اون مانیکومیوها،‬

‫مرگ تنها آینده‌ایه که در انتظارشونه.‬

‫تهش یا خودشون رو می‌کشن،‬

‫یا اون‌هایی که زندانیشون کردن.‬

‫باید از بین این دو تا انتخاب کنن.‬

‫اگه خانواده‌ها،‬

‫همکارها،‬

‫دوست‌ها،‬

‫یا کل جامعه بخواد دیوانه‌ها رو طرد کنه،‬

‫این اتفاق مدام تکرار می‌شه.‬

‫حالا باید حبس بشن؟‬

‫نه.‬

‫مگه ما عاقلیم؟‬

‫مگه اون‌ها دیوونه‌ان؟‬

‫نه!‬

‫توی وجود هر آدمی یه جنونی نهفته.‬

‫خوب دقت کن.‬

‫چون از نزدیک که نگاه کنی...‬

‫هیچ‌کس عادی نیست.‬

‫صرفا باز شدن درهای تیمارستان...‬

‫قضیه رو حل نمی‌کنه.‬

‫این درها باید باز بشن.‬

‫باید درهای دنیا رو...‬

‫به یه آینده‌ جدید باز کنیم.‬

‫از ظاهر و باطن بگیر...‬

‫باید همه‌چی رو...‬

‫با همدیگه قاطی کنیم.‬

‫من دنبال آرمان‌شهر خیالی نیستم‌ها.‬

‫تا همین بیست سال پیش...‬

‫کسی باورش نمی‌شد‬ ‫بشه در تیمارستان‌ها رو تخته کرد.‬

‫مهم اینه که...‬

‫ما تونستیم ثابت کنیم‬ ‫غیرممکن هم ممکن می‌شه.‬

‫شاید تیمارستان‌ها در نهایت‬ ‫به همون وضعیت قبلش برگردن.‬

‫حتی ممکنه فضاشون بسته‌تر از قبل بشه.‬

‫ولی همچنان...‬

‫حتی ممکنه فضاشون بسته‌تر از قبل بشه.‬

‫ولی همچنان...‬

‫یه چیزی این وسط عوض شده.‬

‫«خواستن، توانستن است.»‬

‫این حقیقت ساده رو...‬

‫امروزه دیگه همه می‌دونن.‬

‫در آخر می‌خوام این رو بدونین...‬

‫که الان آدم‌های اینجا از هر دکتری بهترن.‬

‫چند روز پیش،‬

‫یه راننده تاکسی رو داشتیم‬ ‫که توی تریسته مسافر زد.‬

‫بیروت می‌رین؟‬

‫دوره که.‬

‫اون‌سر ترکیه است.‬

‫پولت به کرایه می‌رسه؟‬

‫یک، دو، سه،‬ ‫چهار، پنج، شیش، هفت...‬

‫هفتصد لیر.‬

‫از کجا آوردی؟‬

‫کارگر روزمزدی؟‬

‫خیلی زحمت می‌خواد.‬

‫خیلی‌خب، پس بریم بیروت.‬

‫حالا چرا انقدر اصرار داری بری بیروت؟‬

‫که اینطور.‬

‫خواهرت اونجا ازدواج کرده؟‬

‫حتما دلت خیلی براش تنگ شده.‬

‫باورت بشه یا نه، من اهل کرواسی‌ام.‬

‫اشکالی نداره یه خونه من هم بریم؟‬

‫راهمون دور نمی‌شه.‬

‫مرسی.‬

‫زندگی‌هامون کلی پستی و بلندی داره.‬

‫ولی خب...‬

‫باید به زندگی ادامه داد.‬

‫رسیدیم. این هم از بیروت.‬

‫همین‌جا می‌شه.‬

‫واسه کرایه‌اش...‬

‫همون سیصد لیر کافیه.‬

‫سلام عرض شد! سلام آقای بازالیا!‬

‫عکس شما رو توی روزنامه دیده بودم.‬

‫نه، می‌خواست بره بیروت.‬ ‫من هم تا اینجا آوردمش.‬

‫نفرمایید. اختیار دارید.‬

‫خیلی‌خب...‬

‫مراقبت کن.‬

‫بنده لوسی ارنو‬ ‫مدیر برنامه‌ریزی اجرا هستم.‬

‫دست همگی درد نکنه.‬ ‫واقعا فوق‌العاده بود.‬

‫قراره یه گفت‌وگوی کوتاه داشته باشیم.‬ ‫اگه وقت داشتین حتما بمونین.‬

‫لطفا یه کف مرتب به افتخار...‬

‫گورو کیومیا و کارگردان اثر‬ ‫ماری موریساکی بزنین.‬

‫ایشون توموکیه. نوه خودمه.‬

‫چون برای همه سوال شده بود،‬ ‫می‌خواستم بپرسم،‬

‫اینکه توموکی پرید روی صحنه‬ ‫براتون غیرمنتظره بود؟‬

‫هم آره، هم نه.‬

‫معمولا وقتی...‬

‫توموکی رو با خودمون اجرا میاریم،‬ ‫آخرش سر از صحنه در میاره.‬

‫یعنی اگه روی صحنه پیداش نشه...‬

‫من و گورو باید شک کنیم‬ ‫که نکنه اجرای خوبی نداشتیم.‬

‫بنابراین حتما امروز اجرای خوبی داشتیم.‬

‫درست نمی‌گم؟‬

‫بریم که سوالات تماشاگرها رو بشنویم.‬

‫سن گورو که خیلی از بازالیا بیشتره.‬

‫چرا نقشش رو به ایشون دادین؟‬

‫تازه ایتالیایی هم که نیستن.‬

‫این نقش فراتر از خود بازالیاست.‬

‫همیشه دوست داشتم با گورو کار کنم.‬

‫علتش این بود.‬

‫آقای گورو، وقتی که ماری‬ ‫این نقش رو بهتون پیشنهاد داد،‬

‫واکنش شما چی بود؟‬

‫نوه‌ام توموکی که الان‬ ‫دوید از روی صحنه رفت...‬

‫اوتیسم شدید داره.‬

‫از بچگی توی مراکزی بزرگ شد که‬ ‫دست کمی از بیمارستان‌های روانی نداشتن.‬

‫پدر و مادرش با هم نمی‌ساختن.‬

‫خودم تا مدت‌ها...‬

‫نمی‌دونستم درسته که‬ ‫توی زندگیش دخالت کنم یا نه.‬

‫تا اینکه یه روز رفته بودم پیشش...‬

‫همون‌جا گفتم باید با خودم ببرمش.‬

‫چون حس می‌کردم توی اون مرکز...‬

‫توی اون مرکز باهاش مثل‬ ‫انسانی که روح داره، رفتار نمی‌کنن.‬

‫بنابراین وقتی که...‬

‫این نقش بهم پیشنهاد شد...‬

‫از ته دل دوست داشتم که بازیش کنم.‬

‫الان که حرف‌زدن شما رو شنیدم‬ ‫متوجه شدم که...‬

‫می‌تونستین این تئاتر رو‬ ‫به زبان فرانسوی هم بازی کنین.‬

‫امکانش نبود؟‬

‫الان...‬

‫برای اینکه نهایت استفاده رو‬ ‫از وقت گفت‌وگو ببریم و...‬

‫به احترام حاضرین که تشریف آوردن...‬

‫دارم به فرانسوی حرف می‌زنم.‬

‫ولی در مقوله ابراز احساسات،‬

‫هیچی جای زبان مادری رو نمی‌گیره.‬

‫برای همین به ژاپنی بازی کردم.‬

‫عذر می‌خوام.‬

‫سوال دیگه‌ای ندارین؟‬

‫مرسی.‬

‫فوق‌العاده بود.‬

‫مو به تنم سیخ شد.‬

‫نه، حتی قلبم رو به درد آورد.‬

‫خوشحالم اینطور بوده.‬

‫متشکرم.‬

‫نه، من باید تشکر کنم.‬

‫من مدیر آسایشگاه سالمندانم.‬

‫یعنی تک‌تک مضامین تئاتر شما...‬

‫حرف دل خودم بود.‬

‫ولی همزمان...‬

‫دیدن اینکه غیرممکن، ممکن شده...‬

‫برام دردناک هم بود.‬

‫چون فهمیدم که هنوز راه درازی در پیش دارم.‬

‫واقعا به نظرتون...‬

‫می‌شه غیرممکن رو...‬

‫ممکن کرد؟‬

‫حرفشون این بود که...‬

‫چیزی که ممکن نیست، خود غیرممکنه.‬

‫ولی فقط وقتی که «ممکن» بشه.‬

‫یعنی فقط وقتی که از «غیرممکن»...‬

‫مسیر رسیدن به «ممکن» رو پیدا کنیم...‬

‫می‌فهمیم که اون راه از اولش هم بوده.‬

‫ولی برای رسیدن بهش باید تلاش کرد.‬

‫فرانسوی بگین!‬

‫به من گفته بودن...‬

‫که سرطان دارم‬ ‫و شیش ماه آخر زندگیمه.‬

‫ولی از اون موقع تا الان، یک سال گذشته.‬

‫بعضی وقت‌ها امید دارم که خوب شدم.‬

‫می‌رم دوباره آزمایش می‌دم.‬

‫بعدش دلم می‌گیره‬ ‫چون جوابش همچنان خوب نیست.‬

‫خیلی خوب می‌شد‬ ‫اگه غیرممکن، ممکن می‌شد.‬

‫مسئله‌ای مثل تعطیل‌کردن‬ ‫بیمارستان‌های روانی ژاپن حتی غیرقابل تصوره.‬

‫ولی...‬

‫با علم بر اینکه یه نفر‬ ‫واقعا کلیشه‌ها رو شکسته...‬

‫خیلی دل آدم رو گرم می‌کنه.‬

‫من هم دلم می‌خواست‬ ‫این حس رو با بقیه شریک بشم.‬

‫ولی راستش رو بگم...‬

‫من این موضوع رو انتخاب کردم،‬ ‫چون خودم به اون شجاعت نیاز داشتم.‬

‫یعنی واسه خودم بود.‬

‫تونستم جواب سوالتون رو بدم؟‬

‫بله.‬

‫خیلی ازتون ممنونم.‬

‫خواهش می‌کنم.‬

‫عذر می‌خوام.‬

‫جوابم به ایشون این بود که...‬

‫نه، لازم نیست ترجمه کنی.‬

‫به نظرم نیازی به ترجمه نیست.‬

‫از لحن صداشون موقع حرف‌زدن...‬

‫می‌شه فهمید موضوع مهمی رو‬ ‫با همدیگه در میون گذاشتن.‬

‫فکر می‌کنم همین کافی باشه.‬

‫جلسه امروز رو اینجا تموم می‌کنیم.‬

‫ماری، گورو. ازتون ممنونم.‬

‫خیلی ممنونم.‬

‫توموکی؟‬

‫دوباره هم رو دیدیم.‬

‫- پس اومدی.‬ ‫- آره.‬

‫من ماری‌لو فونتینم.‬

‫- اسم من هم ماریه.‬ ‫- آره، توی بروشور خوندم.‬

‫بیا با هم راحت باشیم، موافقی؟‬

‫باشه، به چه زبونی؟‬

‫برای من فرقی نداره.‬

‫تئاترتون فوق‌العاده بود.‬

‫اجازه هست یه سوال بپرسم؟‬

‫یه کم منتظر می‌مونی؟‬

‫می‌رم بیرون یه سیگار بکشم.‬

‫چرا به تماشاگرها ساز داده بودین؟‬

‫توموکی معمولا...‬

‫توموکی، به زودی می‌بینمت.‬

‫که من می‌خواستم اون مرز رو بشکنم.‬

‫ممنونم.‬

‫[تئاتر سیزده]‬

‫ببخشید.‬

‫می‌فهمم، دورت خیلی شلوغ بود.‬

‫ترسیدم یه وقت رفته باشی.‬

‫گفتم که می‌مونم.‬

‫چیکار کنیم؟ بریم قدم بزنیم؟‬

‫آره، بریم.‬

‫ازت ممنونم.‬

‫نه، من باید ممنون باشم.‬

‫خوشحال شدم اومدم.‬

‫ضمنا، بابت اون روز هم...‬

‫باز هم ازت ممنونم.‬

‫کاری نکردم.‬

‫توموکی زیاد در می‌ره...‬

‫انتظار نداشتم اینجا هم بخواد...‬

‫در می‌ره یعنی غیبش می‌زنه؟‬

‫آره، چطور؟‬

‫آخه خیلی هم بدو بدو می‌کنه،‬ ‫فکر کردم منظورت اون بود.‬

‫آها...‬

‫اون روز توموکی واقعا حالم رو بهتر کرد.‬

‫از طرفم ازش تشکر کن.‬

‫از کجا انقدر خوب ژاپنی یاد گرفتی؟‬

‫ارشدم رو دانشگاه واسدا خوندم.‬

‫- رشته‌ات چی بود؟‬ ‫- انسان‌شناسی.‬

‫بعدش هم مدیر آسایشگاه سالمندان شدی.‬

‫آره.‬

‫خودت از کجا فرانسوی یاد گرفتی؟‬

‫توی سوربن فلسفه خوندم.‬

‫عجب.‬

‫- الان هم که کارگردان تئاتر شدی.‬ ‫- آره.‬

‫کلی سوال در موردت دارم!‬

‫من هم همینطور.‬

‫اول من بپرسم؟‬

‫بپرس. هر چی خواستی بپرس.‬

‫اصلا تو کی هستی؟‬

‫من کی‌ام؟‬

‫ژاپنی که خوب بلدی...‬

‫ارشد انسان‌شناسی داری...‬

‫مدیر آسایشگاه سالمندانی...‬

‫با توموکی هم اینطوری اخت شدی.‬

‫واقعا کی هستی؟‬

‫سوال سختیه.‬

‫ببخشید.‬

‫ژاپنی رو واسه مدرک ارشدم یاد گرفتم.‬

‫ولی چون خیلی وقته حرف نزدم...‬

‫توش خیلی کند شدم.‬

‫خوب مسلطی که.‬ ‫ولی اگه راحت‌تری به فرانسوی بگو.‬

‫همیشه شیفته ژاپن بودم.‬

‫- به لطف مادرم.‬ ‫- جدی؟‬

‫کارش تصویرگری بود.‬

‫باسمه‌های اوکی‌یوئه جمع می‌کرد.‬

‫من هم که عاشق انیمه بودم.‬

‫کارهای میازاکی، تاکاهاتا...‬

‫قبل از اینکه توی فرانسه‬ ‫معروف بشن می‌شناختمشون.‬

‫- حتی تاکاهاتا؟‬ ‫- آره، از انیمه پوم پوکو.‬

‫پوم پوکو!‬

‫آره.‬

‫همیشه آرزوم بود برم ژاپن...‬

‫واسه همین، بعد از اینکه‬ ‫رساله «پیشکش» موس رو خوندم...‬

‫موضوع رساله خودم رو عوض کردم و گذاشتم...‬

‫«فرهنگ سازمانی به عنوان‬ ‫ریشه کاهش جمعیت.»‬

‫- موضوع سنگینیه.‬ ‫- آره.‬

‫فهمیدم که نظام سرمایه‌داری در نهایت‬ ‫به کاهش زاد و ولد و پیری جمعیت منجر می‌شه.‬

‫خود ژاپن مثال بارز این موضوع بود.‬

‫واسه همین رفتم تحقیقات میدانی کنم.‬

‫حتی توی یه شرکت بیمه هم کار کردم.‬

‫جدی؟‬

‫بعدش هم زلزله اومد.‬

‫نیروگاه اتمی منفجر شد.‬

‫مادرم التماسم می‌کرد که برگردم فرانسه.‬

‫ولی خودم دلم می‌خواست بمونم.‬

‫رمزگشایی قواعد مبهم و چندلایه جامعه ژاپن...‬

‫من رو شیفته خودش کرده بود.‬

‫لابد همون بهتر که اونطوری شد.‬

‫ندیدی ژاپن بعدش به چه روزی افتاد.‬

‫مگه تو دیدی؟‬

‫آره.‬

‫من همون دورانی که تو رفتی برگشتم.‬

‫یک سال بعد از زلزله بود.‬

‫دیدم توی فرانسه‬ ‫بیشتر از این جای پیشرفت ندارم.‬

‫چطور مگه؟‬

‫چون توی زبان فرانسه‬ ‫حریف بقیه کارگردان‌ها نمی‌شدم.‬

‫با اینکه انقدر مسلطی؟‬

‫- یه کم برگردیم عقب؟‬ ‫- راحت باش.‬

‫چرا سرمایه‌داری در نهایت‬ ‫به افت زاد و ولد و پیری جمعیت منجر می‌شه؟‬

‫داستانش مفصله.‬

‫سراپا گوشم.‬

‫هرچقدر سرمایه‌داری گسترش پیدا کرد،‬

‫کارگرها صرفا تا حدی دستمزد می‌گرفتن،‬

‫که شب رو صبح کنن‬ ‫و فرداش سر کار برگردن.‬

‫تبدیل به مصرف‌کننده‌هایی شدن‬ ‫که سه وعده غذا براشون تامین می‌کردن.‬

‫بعد از اینکه نیازهای خوراکی تامین شد،‬

‫در کنارش نوآوری‌های فنی،‬

‫مخصوصا توی حوزه پزشکی ایجاد شد،‬

‫امید به زندگی بالا رفت و...‬

‫باعث شد جمعیت رو به پیری بره.‬

‫این جنبه مثبت سرمایه‌داریه.‬

‫- ولی فقط یه روی سکه است.‬ ‫- آره.‬

‫می‌شه به فرانسوی بگم؟‬

‫راحت باش.‬

‫اگه جایی رو متوجه نشدی بگو.‬

‫باشه.‬

‫هر چقدر که...‬

‫دستمزد کارگرها کمتر باشه،‬ ‫به نفع سرمایه‌داره.‬

‫تا کالاهاشون توی بازار بیشتر رقابتی بشه.‬

‫دقیقا. یه بخشی از‬ ‫کاهش دستمزد کارگرها...‬

‫ناشی از رقابت‌هاییه که‬ ‫بین طبقه کارگر ایجاد می‌شه.‬

‫ولی بخش اصلیش‬ ‫که خودبه‌خود پیش میاد،‬

‫ناشی از پیشرفت فناوری‬ ‫با محرک سرمایه‌داریه.‬

‫شاید پیشرفت باعث سهولت کار بشه،‬ ‫ولی همزمان بی‌ارزشش هم می‌کنه.‬

‫که همین باعث کاهش دستمزد می‌شه.‬

‫دقیقا.‬

‫چون مصرف‌کننده‌ها باید برای حفظ زندگیشون‬ ‫ساعت‌های بیشتری کار کنن.‬

‫کم‌کم از اوقات شخصیشون باید بزنن.‬

‫آره.‬

‫بدون دستمزد اضافه‌کاری کنن،‬ ‫شغل دوم و سوم بگیرن...‬

‫آره، دقیقا.‬

‫با اینکه اون اوقات آزاد‬ ‫در اصل واسه این بوده که...‬

‫روابط انسانی شکل بگیره‬ ‫یا آدم استراحت کنه.‬

‫ولی نظام سرمایه‌داری در آخر اومد‬ ‫و این امکان رو بلعید.‬

‫آدم‌ها دیگه وقت و انرژی ندارن‬ ‫که بچه بزرگ کنن.‬

‫زاد و ولد که کاهش پیدا کنه،‬ ‫قاعده هرم جمعیتی باریک‌تر می‌شه.‬

‫هم در سطح جهانی،‬ ‫هم به ویژه توی زندگی شهری.‬

‫فهمیدم.‬

‫این روند توی ژاپن و کره خیلی شدت داره.‬

‫چون پیوند عمیقی بین نظام‌های‬ ‫پدرسالاری و سرمایه‌داری وجود داره.‬

‫یعنی چی؟‬

‫یعنی فرهنگ این کشورها سابقا...‬

‫بر تبعیت از قدرت و بالادستی‌ها بنا شده.‬

‫ولی توی فرانسه به یکی بگی‬ ‫از وقت آزادت بزن، ملت شورش می‌کنن.‬

‫راست می‌گی.‬

‫ولی این در هر صورت توی هر جامعه‌ای‬ ‫با سرمایه‌داری رخ می‌ده.‬

‫چون سرمایه مدام بیشتر می‌شه‬ ‫و هیچ‌وقت متوقف نمی‌شه.‬

‫پس واسه این کاهش زاد و ولد و پیری جمعیت...‬

‫از پیامدهای اجتناب‌ناپذیر سرمایه‌داریه.‬

‫که ژاپن هم مثال بارزشه.‬

‫کاملا درست گفتی.‬

‫الان فرانسه هم توی همون مسیره.‬

‫مگه مردم‌شناس‌ها هم مارکس می‌خونن؟‬

‫چه قبولش داشته باشی، چه نداشته باشی،‬

‫بهرحال مرحله‌ایه که باید ازش رد شد.‬

‫شما فیلسوف‌ها چی؟‬

‫واسه اون‌ها هم همینه.‬

‫حالا من که فیلسوف نیستم.‬

‫چی شد رفتی سمت تئاتر؟‬

‫می‌خواستم به جای نظریه‌پردازی،‬ ‫خود فلسفه رو به کار بگیرم.‬

‫ریخت روی صورتم؟‬

‫روی من هم ریخت؟‬

‫- بیا.‬ ‫- مرسی.‬

‫بذار...‬

‫یه ژاپنی همیشه با خودش دستمال مرطوب داره.‬

‫خیلی کلیشه عجیبیه، نه؟‬

‫راستش نمی‌دونم. ولی مرسی.‬

‫ما که توی ژاپن می‌گیم خوش‌شانسی میاره.‬

‫باز جای شکرش باقیه.‬

‫دقیقا اولین روزی که رسیدم پاریس‬ ‫همین بلا سرم اومد.‬

‫ماری، خودت واقعا کی هستی؟‬

‫سوال سختیه.‬

‫دیدی؟‬

‫من یه کارگردانم که‬ ‫از فلسفه الهام می‌گیره و...‬

‫یه سرطانی‌ام که پاش لب گوره.‬

‫یهو چقدر جو سنگین شد.‬

‫قابل پیش‌بینی نیستی.‬

‫سرطان چی داری؟‬

‫مرسی.‬

‫واسه چی؟‬

‫واسه اینکه پرسیدی.‬

‫پنج سال پیش سرطان سینه داشتم.‬

‫همون موقع سینه‌ام رو برداشتم‬ ‫و بعدش عمل بازسازی کردم.‬

‫تموم شد و رفت.‬

‫تا همین دو سال پیش که برگشت.‬

‫متاستاز زد به کبد و استخون‌هام.‬

‫هر درمانی که بگی امتحان کردم.‬

‫ولی اوضاع چندان خوب پیش نمی‌ره.‬

‫منظورت اینه...‬

‫اونطوری که من فهمیدم،‬ ‫فورا باعث مرگم نمی‌شه.‬

‫اگه دقیق برنامه‌ریزی کنم و...‬

‫ریسکش رو به جون بخرم،‬ ‫حتی می‌تونم تور اجرا هم برم.‬

‫ریسکش؟‬

‫دکترم هشدار داده که...‬

‫ناگهان ممکنه از پا بیفتم.‬

‫ناگهان از پا بیفتی؟‬

‫ظاهرا وقتی شروع می‌شه،‬

‫خیلی سریع پیش می‌ره.‬

‫در بدترین حالتش سه هفته.‬

‫در بهترین حالت، سه ماه.‬

‫همه این قضیه رو می‌دونن؟‬

‫بچه‌های صحنه که آره. گورو هم می‌دونه.‬

‫ولی علنیش نکردم.‬

‫پس اونجا توی جلسه...‬

‫اولین بار بود که علنی گفتم.‬

‫آخه دیدم چقدر برات تاثیرگذار بود.‬

‫- برای من؟‬ ‫- آره.‬

‫واسه همین خواستم بهت بگم.‬

‫که من و تو شبیهیم.‬

‫که من هم دارم می‌جنگم.‬

‫ولی بعد گورو پرید وسط.‬

‫مرسی.‬

‫خب.‬

‫در جواب اون سوالت بگم که...‬

‫من سرطان مرحله آخر و لاعلاج دارم،‬

‫ولی کل زندگیم که توش خلاصه نمی‌شه.‬

‫دارم می‌جنگم تا مفهوم بیشتری بهش بدم.‬

‫هر چقدر هم شانسم کم باشه،‬ ‫همچنان دست بردار نیستم.‬

‫باورم اینه که سلاح‌های من...‬

‫شامل تئاتر و فلسفه می‌شن.‬

‫فکر کنم می‌فهممت.‬

‫چون خودت هم داری می‌جنگی؟‬

‫سلاحت انسان‌شناسیه؟‬

‫لابد دیگه.‬

‫با چی می‌جنگی؟‬

‫با یه سیستم.‬

‫با سیستم می‌جنگی؟‬

‫- یعنی ساختار؟‬ ‫- آره.‬

‫جواب بده، شاید واجبه.‬

‫مرسی.‬

‫الو.‬

‫بله؟‬

‫چی شده؟‬

‫نمی‌خواد به اولیویه زنگ بزنین.‬

‫تو...‬

‫اگه کسی نیست، خودم میام.‬

‫به جبرئیل بگو نیم ساعت صبر کنه.‬ ‫همین که برسم...‬

‫شیفت رو شروع می‌کنیم، باشه؟‬

‫آره.‬

‫باشه.‬

‫سر بالا.‬

‫باشه.‬

‫من باید برم.‬

‫- شیفت شبه؟‬ ‫- آره.‬

‫نیرو کم داریم.‬

‫- مدیر آسایشگاه هم شیفت داره؟‬ ‫- آره دیگه.‬

‫- معذرت می‌خوام.‬ ‫- لازم نیست.‬

‫فقط حیف شد.‬

‫دلم نمی‌خواست امشب تموم شه.‬

‫آره.‬

‫من هم نمی‌خوام از پیشت برم.‬

‫اولین باره همچین حرفی به یکی می‌زنم.‬

‫من هم همینطور.‬

‫بله؟‬

‫منم.‬

‫از بچه‌های پرسنل کسی رو ندیدی؟‬

‫نه.‬

‫الان که وقت استراحتش بود.‬

‫اینجا کجاست؟‬

‫اتاق مدیر قبلیه.‬

‫صد سال پیش...‬

‫مدیرهای بیمارستان چه خوششون می‌اومد،‬ ‫چه نمی‌اومد، باید اینجا زندگی می‌کردن.‬

‫الان که اتاق استراحت شده.‬ ‫بعضی وقت‌ها اینجا چرت می‌زنم.‬

‫وسایل سالمندانی که فوت شدن هم اینجاست.‬

‫از این‌ها می‌خوای؟‬

‫گرسنه‌ای؟‬

‫آره، یه خرده.‬

‫گمونم اینجا باید...‬

‫یه کم سوپ باشه.‬

‫با نون.‬

‫مگه الان نباید شیفت وایستی؟‬

‫آها، نه.‬

‫ویزیت‌ها رو انجام دادم. پیجر هم دارم.‬

‫من می‌تونم کمکی کنم؟‬

‫دستت درد نکنه.‬

‫سوپ اون بالاست.‬

‫توی حرف‌هات...‬

‫اوهوم؟‬

‫گفتی داری با یه سیستم می‌جنگی.‬

‫آره.‬

‫چه‌جور سیستمی؟‬

‫دوست دارم بیشتر بدونم.‬

‫فرض کن یه مشکلی پیش میاد.‬

‫خب؟‬

‫یه راه‌حلی براش پیدا می‌شه.‬

‫ولی همون راه‌حل بیشتر مشکل می‌سازه.‬ ‫که این روند ادامه داره.‬

‫من هم انگار دارم با هیولایی می‌جنگم...‬

‫که زخم‌هاش خودبه‌خود جوش می‌خوره.‬

‫واسه اینکه جلو برم، باید ریشه‌اش رو بزنم.‬

‫الان تازه این رو فهمیدم.‬

‫ریشه‌اش چیه؟‬

‫کمبود بودجه؟‬

‫نمی‌دونم...‬

‫خدمات درمانی دائما کمبود نیرو داره.‬

‫مخصوصا توی بخش خصوصی‬ ‫که شرایط کاریش بدتره.‬

‫جذب و نگه داشتن نیرو سخته.‬

‫نمی‌شه حقوق‌ها رو بیشتر کرد؟‬

‫نه.‬

‫مگر اینکه مدیران ارشد از حقوق خودشون بزنن.‬

‫من هم شاید مدیر باشم،‬ ‫ولی همچنان کارمندم.‬

‫صرفا مدیر یکی از مراکز مجموعه‌ام.‬

‫یه سری اختیارات دارم، ولی پام رو‬ ‫از گلیمم درازتر کنم، اخراجم می‌کنن.‬

‫واسه همین خودم نمی‌تونم‬ ‫حقوق کارکنان رو بیشتر کنم.‬

‫قاعدتا یارانه‌های دولتی باید‬ ‫این کمبود رو جبران کنن.‬

‫ولی این کمک‌ها بیشتر صرف...‬

‫سالمندانی می‌شه که‬ ‫به مراقبت جدی نیاز دارن.‬

‫اگه سالمندهای نیازمند‬ ‫به مراقبت شدید پذیرش کنیم،‬

‫کارمون بیشتر می‌شه‬ ‫و باید نیروی کار رو افزایش بدیم.‬

‫سخته واقعا.‬

‫آره.‬

‫یه دامی این وسط هست.‬

‫چه دامی؟‬

‫تو اگه مدیر باشی و...‬

‫خروجی کارت خوب نباشه،‬ ‫در جا اخراجت می‌کنن.‬

‫واسه همین وسوسه می‌شی جعل کنی.‬

‫یعنی آمارها رو دستکاری کنی.‬

‫کار راحتی هم هست.‬

‫یعنی چطوری؟‬

‫اکثر این سالمندان اختلال شناختی دارن.‬

‫راحت می‌شه ازشون استفاده ابزاری کرد.‬

‫اگه «مراقبت» رو فله‌ای و مکانیکی‬ ‫بهشون اجبار کنیم، این سیستم کار می‌کنه.‬

‫زبون اعتراض هم که ندارن.‬

‫کار حداقلی بکنی...‬

‫لختشون کنی، مثل سبزیجات بشوریشون،‬

‫مایعات رو توی حلقشون بریزی،‬ ‫انگار داری یه چیزی توی سینک خالی می‌کنی.‬

‫اونجوری این سیستم کارآمده.‬

‫ولی ظاهرشه.‬

‫دقیقا.‬

‫این مراکز از لحاظ مالی هم سوددهی دارن.‬

‫ولی نه ثبات و دوامی داره،‬ ‫نه اصل موضوع رو حل می‌کنه.‬

‫با مادر من هم همین رفتار شد.‬

‫صرفا به خاطر زلزله ازم نمی‌خواست برگردم.‬

‫وقتی برگشتم شصت و پنج سالش بود.‬ ‫آلزایمر زودرس گرفته بود.‬

‫ظرف یک سال مغزش به شدت تحلیل رفت.‬

‫کلا یه آدم دیگه شد.‬

‫یه کم پس‌انداز داشت،‬ ‫من هم بردمش یه آسایشگاه گرون بمونه.‬

‫اون‌موقع عقلم به این چیزها نمی‌رسید.‬

‫اینکه پول بیشتر لزوما به معنی‬ ‫مراقبت بهتر نیست.‬

‫هر دفعه که عیادتش رفتم،‬ ‫می‌دیدم که جسمی و روحی تحلیل رفته.‬

‫خیلی زود کار به جایی رسید که‬ ‫نه می‌تونست راه بره، نه من رو بشناسه.‬

‫خیلی پیر و شکسته شد.‬

‫اونجا فهمیدم یه جای کار می‌لنگه.‬

‫رفتم درباره آسایشگاه‌های سالمندان تحقیق کنم.‬

‫باز تحقیقات میدانی کردی.‬

‫آره.‬

‫یک سال دوره مراقبت از سالمندان گذروندم،‬ ‫چون شهریه‌اش رایگان بود...‬

‫ولی به شرطی که بعد از گرفتن مدرک،‬ ‫توی مراکز خاصی کار کنی.‬

‫مرسی.‬

‫ولی کار از کار گذشته بود.‬

‫یه ماه قبل از اینکه مدرکم رو بگیرم،‬

‫مامانم دیگه لب به غذا نزد.‬

‫آخر هم توی شصت و هفت سالگیش مرد.‬

‫می‌فهمم.‬

‫بعد از فوتش دیگه می‌خواستم بی‌خیال شم.‬

‫ولی دقیقا قبل از فارغ‌التحصیلیم،‬

‫توی دوره آموزشیم‬ ‫سر کلاس هومانیتود رفتم.‬

‫می‌دونی چیه؟‬

‫هومانیتود؟‬

‫تا حالا نشنیدم.‬

‫هدف پشتش اینه که با هر بیمار‬ ‫مثل یه انسان رفتار بشه.‬

‫نه صرفا در حد تئوری،‬ ‫بلکه تکنیک‌های عملی داره.‬

‫جوری که هرکسی بتونه یاد بگیره و اجرا کنه.‬

‫که روح و شعور هر بیمار دارای‬ ‫اختلال شناختی رو ببینی،‬

‫و از کرامت و آزادیشون محافظت کنی.‬

‫بعد از هومانیتود فهمیدم که مرگ مادرم...‬

‫از سر بی‌اطلاعی خودم بود.‬

‫شامل چی می‌شه؟‬

‫منظورم تکنیک‌هاشه.‬

‫اکثر این اختلال‌ها‬ ‫عملکرد مغز رو ضعیف می‌کنن.‬

‫که باعث کاهش قوه شناختی می‌شه.‬

‫ولی نباید فکر کنیم که این بیمارها‬ ‫دیگه توان برقراری ارتباط ندارن.‬

‫به جاش خود مراقب‌ها‬ ‫باید رویکرد و تکنیکشون رو عوض کنن.‬

‫زنگ یکی از اتاق‌هاست.‬

‫اتاق ۳۲۸. زنگ میشلینه.‬

‫دوست داری بیای؟‬

‫- می‌تونم بیام؟‬ ‫- آره.‬

‫سلام میشلین، ماری‌لوئم.‬

‫خوشحالم می‌بینمت.‬

‫مرسی که خبرم کردی.‬

‫ساعت چنده؟‬

‫الان ساعت سه شده.‬

‫اگه سه شده که باید برم دنبال پسرم.‬

‫نگران نباش، مطمئنم خودش توی راهه.‬

‫ما منتظر بمونیم.‬

‫می‌خوای یه آبی به سر و صورتت بزنی؟‬

‫آره؟‬

‫دستم رو بگیر، کمکت کنم بلند شی.‬

‫آروم.‬

‫اگه کمکی بود بهم بگو.‬

‫باشه.‬

‫آفرین.‬

‫میله رو بگیر.‬

‫بذار لباست رو عوض کنم.‬

‫می‌خوام لباس‌زیرت رو در بیارم.‬ ‫لباست رو بالا می‌دی؟‬

‫متشکرم.‬

‫یه کمکی بهم بکنی؟‬

‫مرسی.‬

‫میشلین، ایشون از دوست‌های خوبمه.‬

‫اسمش ماریه.‬

‫اومده کمک کنه.‬

‫ماری، خودت رو معرفی کن‬ ‫و هر کاری می‌کنم براش توضیح بده.‬

‫آروم و واضح بگو.‬

‫- سلام میشلین.‬ ‫- بیا نزدیک‌تر.‬

‫توی چشم‌هاش نگاه کن.‬ ‫از نزدیک.‬

‫دستت روی شونه‌اش باشه.‬

‫سلام میشلین، من اسمم ماریه.‬

‫خیلی خوشحالم می‌بینمت.‬

‫ماری‌لو داره آماده می‌شه که بشورت.‬

‫الان دوش آب دستشه.‬

‫داره می‌بینه دمای آب چطوریه.‬

‫از قیافه‌اش معلومه که داره می‌گه: دماش عالیه.‬

‫خیلی‌خب.‬

‫می‌خوام زانوهاش رو بشورم.‬ ‫اگه خیلی داغ بود بهمون بگه.‬

‫ماری‌لو می‌خواد زانوهات رو بشوره.‬

‫اگه داغه بهمون بگو.‬

‫لباسش رو یه کم بالاتر می‌گیره؟‬

‫می‌تونی لباست رو بالا نگه داری؟‬

‫مرسی.‬

‫کم‌کم میام بالا.‬

‫ماری‌لو داره کم‌کم میاد بالا.‬

‫خب؟‬

‫میشلین.‬

‫خیلی خوشحالم آشنا شدیم‌ها.‬

‫این هم از این.‬

‫مرسی که گذاشتی کمکت کنم.‬ ‫برم حوله بیارم که خشکت کنم.‬

‫راحتی؟‬

‫ماری، می‌شه تختش رو چک کنی؟‬

‫مرسی.‬

‫تختش مرتبه.‬

‫ولی روی زمین آب ریخته.‬

‫می‌شه خشکش کنی؟‬

‫آره.‬

‫این یه پا...‬

‫حالا اون‌یکی پا...‬

‫دسته‌ی گل شدی.‬

‫حالا میله رو ول کن. خودم دارمت.‬

‫حالا شد.‬

‫بریم.‬

‫الان دیگه می‌تونی بخوابی.‬

‫من پیشتم.‬

‫چه ماه خوشگلیه.‬ ‫نورش چشمت رو می‌زنه؟‬

‫چشم‌هات رو ببند.‬

‫من دیگه می‌رم، فردا می‌بینمت.‬

‫ماری، می‌شه چراغ رو خاموش کنی؟ مرسی.‬

‫لب چشمه زلال...‬

‫بی‌خیال و قدم‌زنان...‬

‫چنان آب زلال و زیبایی بود...‬

‫که تنی به آب زدم.‬

‫آخ که همیشه عزیز دلم بودی و هستی.‬

‫همیشه در یادم بودی و هستی.‬

‫- دوست داری یه چرخی بزنیم؟‬ ‫- آره.‬

‫شاید از روشنایی نور ماه فکر کرد صبح شده.‬

‫میشلین رو می‌گی؟‬

‫ممکنه.‬

‫درکشون از زمان کلا فرق داره.‬

‫مثلا ما که زمان رو یه خط ممتد می‌بینیم،‬

‫کسایی که آلزایمر دارن یه خط‌چین می‌بینن.‬

‫آها.‬

‫این همون هومانیتود بود؟‬

‫دقیقا.‬

‫این کار دو نفری راحت‌تره.‬

‫راستش خیلی مراقبت‬ ‫طبیعی و ساده‌ای به نظر میاد.‬

‫اینجا هم...‬

‫سالن غذاخوریه.‬

‫هومانیتود چهارتا ستون اصلی داره.‬

‫نگاه، لمس، کلام و سرپا بودن.‬

‫- سرپا بودن؟‬ ‫- آره.‬

‫روی پا ایستادن و راه رفتن.‬

‫برقراری ارتباط با افرادی که‬ ‫جهت‌یابیشون رو از دست دادن،‬

‫نیازمند ارتباط چشمی، کلام و لمسه.‬

‫اول از همه، نگاه.‬

‫باید نگاهت رو درست به چشم‌هاش بدوزی.‬

‫از حضورت باخبرشون کن.‬

‫اینطوری.‬

‫انقدر نزدیک؟‬

‫آره.‬

‫آدم‌های مبتلا به بیماری‌هایی مثل آلزایمر،‬ ‫میدان حسیشون محدودتر می‌شه.‬

‫اگه سرزده لمسشون کنی،‬ ‫انگار از بیرون میدان دید خودشون...‬

‫بهشون حمله صورت گرفته.‬

‫تدافعی می‌شن و مقاومت می‌کنن.‬

‫اینجاست که مراقب‌ها ممکنه‬ ‫برخوردهای خشنی بکنن.‬

‫همیشه با قرار گرفتن توی میدان دید،‬

‫از حضورت باخبرشون می‌کنی.‬

‫ترجیحا با یه لبخند.‬

‫اول ارتباط برقرار می‌شه،‬

‫بعدش اجازه لمس کردن داریم.‬

‫باشه.‬

‫می‌تونم بهت دست بزنم؟‬

‫آره.‬

‫دست‌ها...‬

‫و صورت...‬

‫نقاط خیلی حساسی هستن.‬

‫اگه مضطرب باشن،‬ ‫ممکنه واکنش بدی به لمس‌کردن بدن.‬

‫واسه همین همیشه اول‬ ‫جاهایی رو لمس می‌کنیم...‬

‫که حساسیت کمتری دارن، مثل شونه‌ها...‬

‫یا کمرشون...‬

‫منطقیه.‬

‫گاهی موقع مراقبت،‬ ‫مجبوری از میدان دیدشون خارج بشی.‬

‫باید مدام حرف بزنی...‬

‫ارتباط لمسی رو حفظ کنی،‬

‫و همزمان هر کاری که می‌کنی رو توضیح بدی.‬

‫مثل موسیقی پس‌زمینه.‬

‫همونطوری که نشونت دادم.‬

‫با صدای گرم و پرانرژی،‬

‫طوری که همیشه حس کنن‬ ‫از دیدنشون خوشحالیم.‬

‫با حداقل دو تا از این سه اصل،‬

‫نگاه، کلام و لمس،‬

‫می‌تونیم توانایی‌های شناختی‬ ‫مغزشون رو دوباره فعال کنیم.‬

‫حتی می‌تونیم باهاشون ارتباط بگیریم.‬

‫اون‌موقع برای اولین بار...‬

‫مراقب متوجه می‌شه...‬

‫که هنوز هوش و حواس بیمار سر جاشه.‬

‫ماری؟‬

‫ماری‌لو، تقصیر تو نبود.‬

‫اینکه مامانت فوت شد.‬

‫مرسی.‬

‫طبق حرف‌های تو...‬

‫خب؟‬

‫انگار هومانیتود فقط مزیت و فایده داره.‬

‫پس مشکلش چیه؟‬

‫اگه اینقدر خوبه،‬ ‫چرا همه اجراش نمی‌کنن؟‬

‫چون هزینه داره.‬

‫همون بهونه همیشگی.‬

‫اصل هومانیتود توجه کردن به دیگرانه.‬

‫اینکه باهاشون رابطه انسانی ایجاد کنی.‬

‫رابطه ایجاد کنی...‬

‫خوشحالم می‌بینمت.‬

سی‌.‌نما دریم‌.ینگ

‫این چیزها رفتارهای پرخاشگرانه رو کم می‌کنه.‬

‫اگه مراقبت اجباری نباشه،‬ ‫حس خوبی می‌ده.‬

‫که یعنی جلسه بعد راحت‌تر پیش می‌ره.‬

‫اگه همه رعایتش کنن،‬ ‫در درازمدت وقت کمتری گرفته می‌شه.‬

‫در نهایت مصرف دارو هم میاد پایین،‬

‫هزینه‌های درمان کم می‌شه.‬

‫پس یعنی صرفه اقتصادی داره؟‬

‫آره، ولی به شرطی که همه رعایتش کنن.‬

‫فهمیدم.‬

‫آره.‬

‫اگه یکی با ملایمت رفتار کنه،‬ ‫ولی مراقب بعدی خشن باشه...‬

‫بیمار دوباره گارد می‌گیره.‬

‫لزوما خود آموزش گرون نیست،‬

‫بلکه آموزش‌دادن به همه...‬

‫کم‌کم سر به فلک می‌کشه.‬

‫دلم می‌خواد کارها سریع‌تر پیش بره،‬

‫ولی دستم تا یه جایی بازه.‬

‫اولویت اول بودجه من با آموزشه.‬

‫در حال حاضر، نصف کارکنان آموزش دیدن.‬

‫ظرف دو سال، همه آموزش می‌بینن.‬

‫دو سال.‬

‫خب پس، نصف راه رو رفتی.‬

‫بگو ببینم.‬

‫اون اصل آخر چی؟ سرپا بودن؟‬

‫اون سه تا واسه ارتباط برقرار کردن بود.‬

‫ولی سرپا بودن مستقیما‬ ‫با خود زندگی بیمار سر و کار داره.‬

‫اینکه بتونی سرپا وایستی و راه بری،‬ ‫اساس آزادی انسانه.‬

‫آره.‬

‫واسه همین تلاش می‌کنیم‬ ‫به ایستایی تشویقشون کنیم.‬

‫سرپا بودن به حفظ عضلات کمک می‌کنه،‬

‫راه‌رفتن هم مغز رو‬ ‫در مقابل محرک‌ها هوشیار می‌کنه.‬

‫که یعنی بیمارها مدت بیشتری‬ ‫می‌تونن فکر کنن.‬

‫راه‌رفتن واسه کسی که‬ ‫اختلال شناختی داره خطرناک نیست؟‬

‫مسلما هست.‬ ‫خطر زمین‌خوردن همیشه وجود داره.‬

‫طبیعتا ما هم خیلی حواسمون هست.‬

‫قبل از پذیرش شیوه مراقبتمون رو‬ ‫به تمام خانواده‌ها توضیح می‌دیم.‬

‫بعضی از خانواده‌ها‬ ‫کلا حاضر نیستن ریسک کنن.‬

‫زندگی بدون ریسک دیگه، نه؟‬

‫آره دیگه.‬

‫توی مراکزی که بر پایه هومانیتوده،‬

‫خیلی از ساکنان تا آخرین روز عمرشون‬ ‫روی پای خودشون راه می‌رن.‬

‫زمین‌گیر شدن که سرنوشتشون نیست.‬ ‫ناشی از متد مراقبتیه.‬

‫از کی مدیر اینجا شدی؟‬

‫دو سال پیش.‬

‫اولش مراقب بودم،‬ ‫بعد رفتم رده‌های بالاتر...‬

‫ولی فهمیدم که تغییر واقعی،‬ ‫تحول ساختاری می‌خواد.‬

‫واسه همین رفتم‬ ‫دوره مدیریت شبانه گذروندم.‬

‫کسی ازت حمایت می‌کنه؟‬

‫آره. وایستا...‬

‫نگاهش کن.‬

‫این معاونمه.‬

‫با همدیگه درس مراقبت خوندیم.‬

‫بعضی از کمک‌پرستارها...‬

‫یا هماهنگ‌کننده‌هامون.‬

‫- هماهنگ‌کننده؟‬ ‫- به ژاپنی می‌گن انیماتور.‬

‫کارگاه‌ها و برنامه‌های تفریحی‬ ‫اینجا رو راه می‌ندازن.‬

‫همین تابلو رو خودشون درست کردن.‬

‫به نظر مهربون میاد.‬

‫آره.‬

‫به نظر من...‬

‫بهترین حسنی که هومانیتود داره...‬

‫اینه که با کمک به بقیه،‬ ‫جلوی آسیب به خودمون رو می‌گیریم.‬

‫فهمیدم.‬

‫جلوی فرسودگی شغلی رو می‌گیره و...‬

‫استعفای پرسنل رو کمتر می‌کنه.‬

‫می‌شه برم بیرون یه نخ سیگار بکشم؟‬

‫حتما.‬

‫جون می‌کَنم برسم که فقط دیر نکنم.‬

‫باید بزنم بیرون و بترکونم،‬ ‫جوری که صدام بپیچه.‬

‫هزار تا درد بی‌درمون دارم،‬ ‫ولی دلم پیش یه محله.‬

‫روزها روپوش روی تنم،‬ ‫شب‌ها خواب به چشمم حروم.‬

‫فلوم تیغ جراحیه، رپم امون بریده.‬

‫ولی نکنه من هم دارم رد می‌دم؟‬

‫نکنه مثل این‌ها بشم؟‬ ‫بعدش کی به دادم برسه؟‬

‫نمی‌شه همه رو نجات داد...‬

‫بریم قهوه بذاریم.‬

‫که بی‌صدا جون می‌ده...‬

‫جبریل! جبریل!‬

‫خوابت میاد؟‬

‫نه، راحتم.‬

‫راستش فکرم داره پرواز می‌کنه.‬

‫دلت می‌خواد استراحت کنی؟‬

‫من از اون‌هام که زیاد خواب لازم ندارن.‬

‫همچین آدمی نداریم!‬

‫حالا می‌خوابم فردا.‬

‫برگردیم سر صحبت قبلیت...‬

‫می‌شه یه کم بیشتر بازش کنی؟‬

‫تا قهوه دم می‌کشه.‬

‫مگر اینکه حوصله‌ات سر رفته باشه.‬

‫شبیه آدم‌های بی‌حوصله‌ام؟‬

‫داشتی می‌گفتی که...‬

‫«سرمایه‌داری در نهایت‬ ‫به کاهش جمعیت منجر می‌شه.»‬

‫من یه چیزی فهمیدم.‬

‫شکوفایی اقتصادی ژاپن‬ ‫وابسته به این بود که...‬

‫نیروی کار نسل‌های آینده رو قربانی کنه.‬

‫توی دهه‌های سوخته‌ای که بعدش اومد...‬

‫تاوان این موضوع رو نسل بعدی داد.‬

‫همون چیزی شد که باید می‌شد.‬

‫واسه همین به این فکر افتادم که:‬

‫سرمایه‌داری فقط یه سیستمه...‬

‫که کاری می‌کنه خیال کنیم‬ ‫اینجا و توی این لحظه همه چیز رو به راهه.‬

‫اینجا و توی این لحظه؟‬

‫تمام شهرهای دنیا،‬

‫نیروها و مصرف‌گرهایی که سرمایه‌دارها‬ ‫دنبالش هستن رو جذب می‌کنن.‬

‫همون کانون‌های سرمایه‌داری.‬

‫جایی که کالاها تولید و توزیع می‌شن.‬

‫ما به عنوان مصرف‌کننده،‬ ‫احساس رفاه بیشتری می‌کنیم.‬

‫ولی به عنوان نیروی کار که نقش اصلیمونه،‬ ‫احساس فرسودگی می‌کنیم.‬

‫حالا بیا نگاه کنیم...‬

‫که ببینیم اون بیرون چه خبره.‬

‫«دنیای بیرون» جاییه‬ ‫که منابعش غارت می‌شن،‬

‫تا اون منابع «اینجا» و «اکنون» مصرف بشن.‬

‫همون جایی که پس‌مونده‌های‬ ‫تولید و مصرف رو دور می‌ریزیم.‬

‫دنیای بیرون شامل...‬

‫روستاها و...‬

‫جنوب جهانی و...‬

‫طبقه فقیر می‌شه.‬

‫ولی مهم‌تر از همه...‬

‫خود طبیعته.‬

‫تا قرن بیستم،‬

‫طبیعت رو به چشم‬ ‫یه زباله‌دونی بزرگ می‌دیدن.‬

‫که ظرفیت نامحدودی‬ ‫برای انباشت و تجزیه داره.‬

‫واسه همین همه‌چی رو ریختیم اونجا.‬

‫از جمله گندکاری‌های سرمایه‌داری رو.‬

‫فکر می‌کردیم طبیعت‬ ‫تا ابد خودش رو بازسازی می‌کنه.‬

‫ولی کاشف به عمل اومد...‬

‫که این ظرفیت پالایش نامحدود نبود.‬

‫وقتی سرمایه‌داری خط قرمزها رو رد کرد،‬

‫آلودگی و بحران‌های اقلیمی ایجاد شد.‬

‫یاد مرگ ناشی از کار مفرط توی ژاپن میفتم.‬

‫«کاروشی.»‬

‫آره.‬

‫جامعه هم دچار آلودگی شده.‬

‫آدم‌ها رو مجبور به کار می‌کنن‬ ‫بدون اینکه بهشون تنفس بدن تجدید قوا کنن.‬

‫دقیقا.‬

‫بدن انسان نزدیک‌ترین مثال به طبیعته‬ ‫که ما اینجا داریم.‬

‫بدن خسته می‌شه، خواب لازم داره.‬

‫ما کلافه می‌شیم، باید تجدید قوا کنیم.‬

‫ولی سرمایه‌داری ما رو وادار می‌کنه‬ ‫هشدارهای بدنمون رو نادیده بگیریم.‬

‫تمام سرمایه‌دارها...‬

‫فقط نیروی کار ابرانسانی می‌خوان.‬

‫پس به عبارت دیگه،‬

‫اینکه می‌گی «نیازی به خواب ندارم»،‬

‫مصداق بارز اینه که‬ ‫زیادی خودت رو با جامعه وفق دادی.‬

‫اگه جمعیت داره پیر می‌شه‬ ‫و نرخ زاد و ولد پایین میاد...‬

‫علتش اینه که تنفس لازم‬ ‫برای بازیابی جسمی و روانی...‬

‫به عبارتی همون اوقات فراغتمون...‬

‫توسط سرمایه‌داری جزو همون‬ ‫منابع «دنیای بیرون» شمرده شده.‬

‫اوقات فراغت یه جور‬ ‫متغیر مصرفی «بیرونی» شده.‬

‫دقیقا.‬

‫«رشد بی‌پایان» توهم سرمایه‌داریه،‬

‫متکی به چپاول منابع بیرونه،‬

‫تا همه رو به «اینجا» و «اکنون» سرازیر کنه.‬

‫واسه همینه که سرمایه‌داری‬ ‫فقط در اینجا و همین لحظه کار می‌کنه.‬

‫لازمه‌اش اینه که‬ ‫منابع «بیرون» بی‌نهایت باشه.‬

‫ولی نیست.‬

‫دقیقا.‬

‫سرمایه‌داری برای بقاش به طبیعت نیاز داره.‬

‫پس به لحاظ تئوری،‬ ‫همین که از ظرفیت طبیعت بگذره،‬

‫باید خودش رو مهار کنه تا دچار فروپاشی نشه.‬

‫وگرنه اساس هستی و وجودش به خطر میفته.‬

‫با این حال هیچ نشونه‌ای از خودداری نمی‌بینیم.‬

‫پس منابع «بیرون» داره ته می‌کشه،‬

‫و محدوده «اینجا و اکنون» هم‬ ‫داره کوچیک‌تر می‌شه.‬

‫اون چیزی که قبلا «اینجا و اکنون» بود،‬ ‫تبدیل به حاشیه‌ای از «بیرون» می‌شه.‬

‫شکاف طبقاتی روزافزون شهرها...‬

‫فقر...‬

‫همینطور بی‌ثباتی سیاسی.‬

‫پایگاه رای احزاب لیبرال‬ ‫توی تمام کشورهای توسعه‌یافته،‬

‫روی شهرها متمرکز می‌شه.‬

‫نتیجه چی می‌شه؟‬

‫اینکه دولت‌هامون روز به روز‬ ‫بیشتر محافظه‌کار می‌شن.‬

‫چرا؟‬

‫چون جمعیت مناطق حاشیه‌ای بیشتره.‬

‫دموکراسی فقط توی شهرها جواب می‌ده.‬

‫ولی چرا قضیه اینطوریه؟‬

‫چون همونطور که سرمایه‌داری...‬

‫برای بقای خودش به طبیعت نیاز داره...‬

‫دموکراسی فعلی ما هم‬ ‫روی دوش سرمایه‌داری سوار شده.‬

‫یعنی دموکراسی ما‬ ‫وابسته به سود سرمایه‌داریه.‬

‫جفتشون یک چیزن.‬

‫متاسفانه آرمان دموکراتیک،‬

‫یعنی آزادی و برابری تمام شهروندان،‬

‫فقط جایی کار می‌کنه که‬ ‫سرمایه‌داری در اوج شکوفایی باشه.‬

‫کسایی که سرمایه‌داری‬ ‫اون‌ها رو به حاشیه «بیرون» رونده...‬

‫نسبت به اون شهرنشین‌هایی که...‬

‫میان براشون از دموکراسی سخنرانی می‌کنن،‬ ‫حس نفرت و خشم دارن.‬

‫چون شهرنشین‌ها آدم‌های بیرون رو‬ ‫چرخ‌دنده‌های سیستم کردن.‬

‫حتی با اینکه کاملا ناخواسته است.‬

‫بخش بدترش اینه که به لحاظ فکری و اخلاقی...‬

‫نگاه بالا به پایینی به شهروندان بیرون دارن.‬

‫واسه همینه که بیرونی‌ها‬ ‫از همین سیستم استفاده می‌کنن...‬

‫تا این ریاکاری رو از بین ببرن‬ ‫و حقیقت رو به شهرنشین‌ها نشون بدن.‬

‫نمی‌دونم چرا حس می‌کنم‬ ‫یه منطقی پشتش داره.‬

‫الان داری...‬

‫کنایه‌آمیز حرف می‌زنی؟‬

‫یعنی می‌گی هومانیتود هم‬ ‫یه جور آرمان دموکراتیکه؟‬

‫یه ویترین خوشگله‬ ‫که با پول سرپا نگهش داشتن.‬

‫منظورم این نبود.‬

‫فقط دارم قضیه رو روشن می‌کنم.‬

‫خیلی‌خب.‬

‫قیافه یکی از...‬

‫همکارهای سابقم جلوی چشمم اومد.‬

‫ببخشید.‬

‫اشکالی نداره.‬

‫ادامه بده.‬

‫ممنون.‬

‫حرفم تا دم‌کشیدن قهوه تموم نشد.‬

‫امروز سرمایه‌داری دنبال‬ ‫یه حاشیه بیرون تازه می‌گرده.‬

‫ولی کار آسونی نیست.‬

‫اتفاقی که داره شروع می‌شه...‬

‫ایجاد یه بازآرایی اساسی توی مناطق بیرونه.‬

‫به عبارت دیگه...‬

‫همون جنگه.‬

‫آره.‬

‫وقتی تموم شه «اینجا و اکنون» ما...‬

‫دوباره در امان می‌مونه.‬

‫حداقل تا یه مدت.‬

‫من شخصا از سرمایه‌داری بدم نمیاد.‬

‫من آرامش خدوم رو توی...‬

‫فرهنگ و هنری پیدا کردم‬ ‫که بدون سرمایه‌داری الان وجود نداشت.‬

‫ولی؟‬

‫با وجود همه این‌ها‬ ‫فکر می‌کنم سرمایه‌داری...‬

‫ذاتا تمایل به خودتخریبی داره.‬

‫آخرش هم خودش، خودش رو می‌بلعه.‬

‫وقتی دیگه نتونه‬ ‫حاشیه‌های بیرونی جدید پیدا کنه،‬

‫فروپاشیش اجتناب‌ناپذیره.‬

‫یعنی دیر یا زود رخ می‌ده.‬

‫خوشبختانه یا متاسفانه...‬

‫من یکی قبل اینکه‬ ‫این جامعه از هم بپاشه می‌میرم.‬

‫پس از کجا معلوم که آخر قصه خوبه یا نه؟‬

‫تو که بهت نمیاد دم مرگ باشی.‬

‫چون الان دارم با تو حرف می‌زنم.‬

‫خیلی وقت بود همچین حس خوبی نداشتم.‬

‫مرسی.‬

‫الان خیلی بهتر متوجه می‌شم.‬

‫سیستم ما رو فرسوده می‌کنه،‬

‫همچنان ما ترجیح می‌دیم روشن نگهش داریم.‬

‫می‌شه این چرخه رو شکست؟‬

‫نمی‌دونم.‬

‫بگم می‌دونم دروغ گفتم.‬

‫نه تا وقتی که جزو این جامعه‌ایم.‬

‫آره.‬

‫ولی یه فکری به سرم زد.‬

‫چه فکری؟‬

‫با تمرکز روی مسائل مالی‬ ‫اسیر خود سیستم باقی می‌مونم.‬

‫احتمالا.‬

‫اولین دامش اینه که‬ ‫آدم خیال کنه پول بیشتر...‬

‫می‌تونه مسائل رو حل کنه.‬

‫آره، توی دل این سیستم...‬

‫هیچ راهی نیست که غیرممکن رو ممکن کنه.‬

‫الان متوجه شدم.‬

‫فقط نمی‌دونم قدم بعدی چیه.‬

‫- ترسیدم‌ها!‬ ‫- ببخشید.‬

‫دیر کردم.‬

‫عیبی نداره، ولی... چقدره اینجایی؟‬

‫فقط شنیدم گفتین «جنگ»...‬

‫حواسم به حرف‌هاتون نبود.‬

‫من زبونش رو نمی‌فهمم.‬

‫خیلی‌خب.‬

‫هنوز می‌خوای بری استراحت کنی؟‬

‫نه، راحتم.‬

‫- ماری‌لو.‬ ‫- بله؟‬

‫می‌خوام سیگار بکشم.‬

‫- یه نخ بهم می‌دی؟‬ ‫- آره.‬

‫بعدا می‌بینمت؟‬

‫می‌بینمت.‬

‫توی تئاتر هم همچین سیستمی دارین؟‬

‫تضاد بین پول اون کاری که‬ ‫دلت می‌خواد بکنی؟‬

‫طبیعتا داریم.‬

‫ولی من مثل تو نمی‌جنگم.‬

‫اگه نمایش به حد کافی جمع‌وجور باشه،‬

‫لازم نیست نگران محدودیت بودجه باشم.‬

‫نمایشی که بره تور خارجی جمع‌وجوره؟‬

‫این نمایش بودجه خوبی داره.‬

‫ولی پای تئاتر که وسط باشه،‬

‫همین که یه بازیگر باشه،‬

‫یه تماشاچی، کار راه میفته.‬

‫هر وقت بخوام می‌تونم‬ ‫برگردم به همون حالت.‬

‫یکی از مراقب‌های ما هم داره می‌ره.‬

‫تا توی خونه خودش‬ ‫یه مرکز مراقبت کوچیک راه بندازه.‬

‫شاید اون هم همین‌طوری باشه.‬

‫جمع‌وجورتر کردن کار واسه اینکه بتونی‬ ‫با وجدان راحت زندگی کنی.‬

‫آره.‬

‫این هم یه راهشه.‬

‫درسته.‬

‫ولی...‬

‫تنهایی ادامه دادن خوشحالت نمی‌کنه.‬

‫مگه نه؟‬

‫اگه بتونی همین‌جا‬ ‫غیرممکن رو ممکن کنی،‬

‫دلت می‌خواد همین بشه، نه؟‬

‫حرف‌هام زیادی تلخه؟‬

‫نه.‬

‫بیا این جنگیدن رو ادامه بدیم.‬

‫در کنار هم.‬

‫باشه.‬

‫باورت می‌شه فقط نصف روز‬ ‫از اجرای نمایش گذشته؟‬

‫واقعا؟‬

‫اصلا زمان چیه؟‬

‫سوال خوبیه.‬

‫شب هم دیگه تموم شد.‬

‫تقریبا.‬

‫مرسی.‬

‫خیلی برام روز خاصی بود.‬

‫واسه من هم بود.‬

‫انگار قبلش توی مه بودم و الان...‬

‫هوا داره صاف می‌شه.‬

‫البته هنوز یه کم گیجم.‬

‫می‌خوای یه چرتی بزنی؟‬

‫می‌شه؟‬

‫[چهاردهم ژوئن ۲۰۲۵]‬

‫یه نخ به من هم می‌دی؟‬

‫می‌کشتت‌ها.‬

‫راست می‌گی.‬

‫ببخشید...‬

‫شاید اشتباه گرفتم، ولی...‬

‫فکر کنم چند شب پیش، تئاتر شما رو دیدم.‬

‫- جدی؟‬ ‫- بی‌نظیر بود.‬

‫لطف دارین.‬

‫واسه جلسه پرسش و پاسخ هم موندم،‬ ‫واسه همین شناختمتون.‬

‫من دامیان هستم. هماهنگ‌کننده‌ام.‬

‫دامیان هماهنگ‌کننده،‬ ‫من هم ماری هستم.‬

‫نمایشتون خیلی برام امیدوارکننده بود.‬

‫چطور مگه؟‬

‫این حیاط یادگار دورانیه که...‬

‫اینجا آسایشگاه روانی بود.‬

‫جاییه که همزمان...‬

‫هم بسته است، هم بازه.‬ ‫باز ولی بسته.‬

‫اجراتون من رو به این فکر انداخت که‬ ‫شاید بشه ازش استفاده بهتری کرد.‬

‫سلام.‬

‫صبح به خیر.‬

‫الان دیگه بعدازظهره.‬

‫خوب خوابیدی؟‬

‫غیرقابل‌باوری واقعا.‬

‫چه خبر شده؟‬

‫دامیان تئاترم رو دیده.‬

‫جدی می‌گی؟‬

‫باورم نمی‌شد.‬

‫مدام توی فکر نمایش بودم...‬

‫که یهو دیدم ماری اینجاست!‬

‫رفتم باهاش حرف بزنم و...‬

‫نتونستم جلوی دخالتم رو بگیرم.‬

‫راهنمایی‌شون کردی.‬

‫همه‌شون قوز کرده بودن رو به جلو.‬

‫اینطوری اکسیژن‬ ‫به ریه‌هاشون نمی‌رسه.‬

‫مغز وقتی اکسیژن کافی بهش نرسه،‬

‫شفافیت فکرش رو از دست می‌ده.‬

‫چقدر حال می‌ده،‬ ‫خوابم گرفت.‬

‫بعضی‌ها که همین الانش خوابیدن.‬

‫خب، حالتون چطوره همگی؟‬

‫تموم شد.‬

‫دیره، ولی اگه گرسنه‌تونه،‬

‫می‌تونیم بریم کافه‌تریا؟‬

‫- اجازه دارم بیام؟‬ ‫- حتما.‬

‫می‌بینی خودت، بدک نیست.‬

‫- واقعا؟‬ ‫- حدس زدم تو باشی.‬

‫می‌خواستم بگم...‬

‫سلام.‬

‫سلام.‬

‫- شرمنده معطل شدین.‬ ‫- عیبی نداره.‬

‫بچه‌ها تازه بعد اجرا بهم خبر دادن.‬

‫باهاش حرف زدی؟‬

‫هنوز نه.‬

‫هنوز تحت تاثیر مورفینه. خوابیده.‬

‫حالش چطوره؟‬

‫از جزئیاتش خبر ندارم.‬

‫کس و کاری داره؟‬

‫پدر و مادرش فوت کردن.‬

‫فکر نکنم خواهر یا برادری هم داشته باشه.‬

‫- ببخشید، ایشون نوه منه.‬ ‫- اینجا بیمارستانه.‬

‫باید آروم باشه.‬

‫معذرت می‌خوام.‬

‫داره به پرخاشگری شما واکنش نشون می‌ده.‬

‫صدای خودتون هم بلنده.‬

‫بیا بریم.‬

‫تا الان آروم بود...‬

‫بیا بریم.‬

‫می‌دونی من کی‌ام؟‬

‫ماری‌لوئم.‬

‫می‌دونم.‬

‫توموکی کو؟‬

‫اون خوبه. پیش گوروئه.‬

‫بالاخره شروع شد.‬

‫ریدم به این زندگی.‬

‫[شانزدهم ژوئن ۲۰۲۵]‬

‫بهترین مرکز مراقبتی نزدیک ویلاتونه.‬

‫کی می‌تونید برید اونجا؟‬

‫اگه بشه می‌خوام‬ ‫یه هفته دیگه هم وقت بگیرم.‬

‫سه روز باشه بهتره.‬

‫این بیماری منتظر نمی‌مونه.‬

‫از این به بعد،‬ ‫به بدن خودتون بستگی داره.‬

‫اوضاعتون ممکنه‬ ‫هفته به هفته خیلی زود تغییر کنه.‬

‫خیلی اراده قوی‌ای دارین.‬

‫مشخصه.‬

‫ولی اراده جلوی‬ ‫تحلیل رفتن بدنت رو نمی‌گیره.‬

‫واسه برگشتت هم عجله نکن.‬ ‫حقته استراحت کنی.‬

‫اگه نرم جلسه،‬ ‫سوفی فکر می‌کنه شونه خالی کردم.‬

‫اون رو خودم ردیف می‌کنم.‬

‫دو ساله یه روز هم مرخصی نگرفتی.‬

‫درک می‌کنه.‬

‫دو روزه برمی‌گردم.‬

‫یادداشت‌هام رو برای جلسه‬ ‫می‌فرستم نظرت رو بگو.‬

‫حالا که اونجایی،‬ ‫حتما یه سر کوبه برو.‬

‫گوشت معروف کوبه رو امتحان کن.‬

‫باشه.‬

‫باشه.‬

‫باید برم.‬

‫- بهت ایمیل می‌زنم.‬ ‫- بخوابی‌ها!‬

‫باشه حتما.‬

‫ممنون، خداحافظ.‬

‫دستتون درد نکنه.‬

‫ساک‌ها رو بذار همونجا.‬

‫مرسی.‬

‫ببخشید.‬

‫اگه ناراحت نمی‌شی، من برم بخوابم.‬

‫بدجوری خوابم میاد.‬

‫راحت باش.‬

‫برات رختخواب پهن کنم؟‬

‫دستت درد نکنه.‬

‫همه‌چی توی کمده.‬

‫بلدی چطوری پهن کنی؟‬

‫قبلا دوست‌پسر ژاپنی داشتم.‬ ‫بلدم چیکار کنم.‬

‫رو نکرده بودی!‬

‫گرسنه‌ا‌ت نیست؟‬

‫اصلا.‬

‫می‌خوای غذا سفارش بدیم؟‬

‫این اطراف فروشگاه هست؟‬ ‫می‌تونم غذا درست کنم.‬

‫این نزدیکی نیست.‬

‫توی کابینت غذای آماده هست‬ ‫که توی ماکروویو گرم کنی.‬

‫فکر نکنم تاریخشون گذشته باشه.‬

‫گمونم چند تا آبجو هم باشه.‬

‫همون یه آبجو بردارم بسه.‬

‫توی یخچاله.‬

‫خب؟‬

‫- دستت درد نکنه.‬ ‫- تو هم می‌خوری؟‬

‫نه، ممنون.‬

‫درد داری؟‬

‫[اسپری کلدانیز، اسپانول]‬

‫نه، فقط محض احتیاطه.‬

‫دم دست گذاشتم‬ ‫واسه وقتی که دردم بگیره.‬

‫تونستی بخوابی؟‬

‫یه خرده. توی هواپیما خوابیدم.‬

‫جدی؟‬

‫توی هواپیما که انگار‬ ‫خیلی سرت گرم بود.‬

‫راستش یه قلپ ازش می‌خورم.‬

‫پرواز فردات ساعت چنده؟‬

‫هشت شب. از فرودگاه هانه‌دا.‬

‫باشه.‬

‫دلم می‌خواست بیشتر بمونم...‬

‫نگران نباش.‬

‫می‌دونم گفتنش راحته.‬

‫ولی خوشحالم که به فکرمی.‬

‫ضمنا خوشحالم اومدی اینجا.‬

‫من هم همینطور.‬

‫خیلی خوشحالم تونستم بیام.‬

‫خوبی؟‬

‫بیا اینجا.‬

‫چیه؟‬

‫آبجوت رو بردار بیار.‬

‫بشین.‬

‫چقدر پشتت گرفته.‬

‫تا حالا پاهات رو ماساژ دادن؟‬

‫نه.‬

‫نه، نه، پاهام خیلی کثیفه!‬

‫اشکالی نداره.‬

‫- خوبه؟‬ ‫- دردم گرفت!‬

‫از ریه‌هاته.‬

‫باید سیگار رو بذاری کنار.‬

‫این همون بازتاب‌درمانیه؟‬

‫ابتکار خودمه.‬

‫هر جاش که درد می‌گیره‬ ‫یعنی یه جای کار می‌لنگه.‬

‫این اصلا خوب نیست.‬

‫چرا؟‬

‫بواسیره.‬

‫ببخشید.‬

‫خیلی بدجنسی!‬

‫- باشه، آروم‌تر انجام می‌دم!‬ ‫- نوبت منه.‬

‫پات رو بده به من.‬

‫اینطوری خوبه؟‬

‫اوضاع اندام‌های داخلیم تعریفی نداره.‬

‫پس یواش‌تر فشار بده.‬

‫باشه.‬

‫ماری‌لو...‬

‫یه کم به خودت استراحت بده.‬

‫می‌خوای چیزی بگی؟‬

‫فقط وقتی ریلکسی‬ ‫از درون می‌تونی حتی...‬

‫کوچکترین قدرتت رو حس کنی.‬

‫خب، حالا به پشت بخواب.‬

‫هیچی تا حالا انقدر حالم رو‬ ‫سر جاش نیاورده بود.‬

‫من همینطوری بیدار می‌مونم تا خوابت ببره.‬

‫صبح به خیر.‬

‫صبح به خیر.‬

‫می‌تونی بلند شی؟‬

‫جانم؟‬

‫می‌خوام ببرمت یه جایی.‬

‫اونجا خونه منه.‬

‫فکر کن همین دو روز پیش پاریس بودیم.‬

‫من بالای این کوه‬ ‫توی کیوتو چیکار می‌کنم؟‬

‫بعضی اوقات یه اتفاق‌های عجیبی میفته‌ها.‬

‫خودم هم در عجبم.‬

‫دبیرستان که بودم‬ ‫یه دوستی به اسم یایویی داشتم.‬

‫راهنمایی با هم آشنا شدیم و به مرور زمان...‬

‫دیدیم جفتمون خیلی با بقیه ناسازگاریم.‬ ‫این شد که با هم جور شدیم.‬

‫می‌رفتیم توی شهر‬ ‫فیلم‌های گدار رو می‌دیدیم.‬

‫چه جالب.‬

‫جفتمون خانواده‌های پردردسری داشتیم.‬

‫بعدش قسم خوردیم از این شهر بریم.‬

‫قرار گذاشتیم دوتایی بریم توکیو.‬

‫هی سیری.‬

‫تایمر دو و نیم دقیقه‌ای بذار.‬

‫ولی من...‬

‫فقط می‌تونستم واسه‬ ‫دانشگاه‌های کیوتو درخواست بدم.‬

‫یایویی هم توی ورودی توکیو رد شد.‬

‫خلاصه همین‌جا موندگار شد.‬

‫من آزمون کیوتو رو قبول شدم.‬

‫ولی در عوض خواستم برم توکیو.‬

‫سه سال توی بار کار کردم‬ ‫و پول‌هام جمع کردم.‬

‫بعدش هم رفتم پاریس درس بخونم.‬

‫که اینطور.‬

‫پنج سال پیش...‬

‫توی کیوتو یه اجرا گذاشتم‬ ‫و یایویی هم اومد دید.‬

‫الان که توی شورای شهره.‬

‫گفت هیچی از نمایش نفهمید و با خنده رفت.‬

‫از اون به بعد،‬ ‫هر سری واسه اجراهای توکیو میاد.‬

‫همیشه هم می‌گه‬ ‫هیچی نمی‌فهمه و با خنده می‌ره.‬

‫ما یه سری آرزوها داریم که بهشون نمی‌رسیم،‬

‫بعضی آرزوهامون هم یهو ما رور پیدا می‌کنن.‬

‫عجیبه، نه؟‬

‫دلم می‌خواد همینطوری باهات حرف بزنم.‬

‫من هم همینطور.‬

‫هنوز هیچی ازت نمی‌دونم.‬

‫من از گذشته حرف نمی‌زنم،‬ ‫فقط از آینده می‌گم.‬

‫آره.‬

‫ولی نمی‌دونم چی بگم.‬

‫می‌ترسی؟‬

‫از چی؟‬

‫از مردن.‬

‫ممنونم ازت.‬

‫واسه چی؟‬

‫اینکه جرئت پرسیدنش رو داشتی.‬

‫آره طبیعتا. می‌ترسم.‬

‫می‌دونم تهش چی می‌شه.‬

‫بیش از حد در موردش تحقیق کردم.‬

‫معجزه‌ای در کار نیست.‬

‫تنها حالتش اینه...‬

‫که دردم رو کمتر کنم و...‬

‫آروم از این دنیا محو بشم.‬

‫بدون اینکه اثری ازم بمونه.‬

‫واسه همین...‬

‫احساسی که دارم زیاد از ترس نمیاد.‬

‫بلکه از درموندگیه.‬

‫ماری؟‬

‫بیا برگردیم پاریس.‬

‫بیا مرکز ما.‬

‫خودم هماهنگی‌هاش رو می‌کنم.‬

‫امکانات کامل داریم.‬

‫ساختمون بغلیمون بیمارستانه.‬

‫یه تیم همکار مراقبت‌های تسکینی هم داریم.‬

‫از این‌ها گذشته، خودم هم کنارتم.‬

‫شاید با ژاپن موندن راحت‌تر باشی.‬

‫شاید کمتر دردناک باشه.‬

‫ولی همچنان دلم می‌خواد من رو انتخاب کنی.‬

‫انتخاب که دیگه ندارم.‬

‫آب از سرم گذشته.‬

‫من آل‌دنته دوست دارم.‬ ‫(سفت)‬

‫من هم همینطور.‬

‫[نوزدهم ژوئن ۲۰۲۵]‬

‫امروز...‬

‫موضوعات زیادی داریم که‬ ‫باید رسیدگی کنیم. اولیش چیه؟‬

‫- من شروع کنم؟‬ ‫- بفرما.‬

‫می‌خوام از این فرصت‬ ‫استفاده کنم و عذرخواهی کنم.‬

‫بابت حرف‌هایی که به سوفی زدم...‬

‫چه دفعه پیش، چه دفعات دیگه.‬

‫سوفی، من معذرت می‌خوام که...‬

‫اون حرف‌های ناجور رو بهت زدم.‬

‫همیشه کارت برام قابل احترام بود.‬

‫امیدوارم من رو ببخشی...‬

‫تا بتونیم کنار هم به کارمون ادامه بدیم.‬

‫بیا بی‌خیالش بشیم.‬

‫مرسی.‬

‫عالی.‬

‫گذشته‌ها رو توی همون گذشته رها کنیم.‬

‫البته همچنان...‬

‫موضوعات زیادی داریم‬ ‫که در موردشون حرف بزنیم.‬

‫در خصوص اقامتگاه مدیر قبلی...‬

‫داریم یه طرح جدید راه می‌ندازیم.‬

‫تیم هماهنگیمون قراره‬ ‫میزبان یکی از هنرمندهامون باشه.‬

‫کارگردان تئاتر معروف و جهانی،‬ ‫یعنی ماری موریساکی تشریف آوردن.‬

‫این واسه موسسه ما‬ ‫خیلی فرصت خوبیه.‬

‫ماری همین‌جا توی یکی از‬ ‫اون چهارتا اتاق خالی اقامت داره.‬

‫قراره با هماهنگ‌کننده‌های ما کار کنه...‬

‫تا برای سالمندان پروژه‬ ‫و کارگاه‌های مختلف طراحی کنن.‬

‫بذارین یه موضوعی رو بگم.‬

‫ماری با سرطان درجه چهار هم‬ ‫دست و پنجه نرم می‌کنه.‬

‫مدام با بیمارستان‬ ‫مجاور مرکز در ارتباطیم.‬

‫همینطور با تیم مراقبت تسکینی،‬ ‫که از محیط کار ماری مطمئن بشیم.‬

‫خیلی خوشحالم که قراره‬ ‫توی «باغ آزادی» زندگی کنم.‬

‫خوش اومدی ماری.‬

‫خب، بریم سراغ پروژه بعدی.‬

‫می‌خوایم به‌صورت آزمایشی،‬

‫یه کافه توی همین سالن غذاخوری راه بندازیم.‬

‫طرحش شبیه «کافه‌های فراگیره»...‬

‫ولی مناسب سالمندانیه‬ ‫که دچار اختلال شناختی هستن.‬

‫خدمات رو خود سالمندان ارائه می‌دن.‬

‫هدف اینه که مطمئن بشیم تحرک دارن.‬

‫چه ایستاده، چه در حال راه رفتن!‬

‫مراقب‌ها چی؟‬

‫کی حواسش به سالمندان باشه؟‬

‫این طرح فقط شامل‬ ‫دسته‌ای از سالمندانی می‌شه که...‬

‫می‌تونن بدون کمک مداوم، حرکت کنن.‬

‫کارآموزهای هماهنگی‬ ‫و خانواده‌های داوطلب هم...‬

‫کمک‌دستشون هستن.‬

‫این طرح قرار نیست بار کاری‬ ‫اضافه‌ای روی دوش تیم مراقبت بذاره.‬

‫خیلی مسخره است.‬

‫چطور؟‬

‫اگه یکی زمین بخوره...‬

‫اون‌وقت کی گردن می‌گیره؟‬

‫گردن خود داوطلب‌ها می‌ندازین؟‬

‫نه، مسئولیتش با مدیریته.‬

‫این پیشنهاد رو که سرسری مطرح نکردیم.‬

‫اول نظر شما رو می‌شنویم،‬ ‫بعدش تصمیم می‌گیریم.‬

‫هدفی که پشت این پروژه‌هاست...‬

‫کم‌کردن مرزهای بین داخل‬ ‫و بیرون این مجموعه است.‬

‫همینطور کم‌کردن فاصله‬ ‫بین کادر مراقبت و سالمندان.‬

‫این کارها ظاهرسازیه.‬

‫این مرز وجود داره!‬

‫برای همینه که مدرک دولتی داریم.‬

‫وگرنه دیگه «برخورد حرفه‌ای» چیه؟‬

‫اجازه بدین دلایلمون رو توضیح بدم.‬

‫ما به‌عنوان مدیریت،‬ ‫فهمیدیم که باید محدودیت‌ها رو بپذیریم.‬

‫از این به بعد،‬ ‫دوره‌های آموزشی هومانیتود...‬

‫به جای هر چهار ماه،‬ ‫هر شش ماه برگزار می‌شه.‬

‫می‌خوایم بار روی دوش‬ ‫تیم مراقبت رو سبک‌تر کنیم.‬

‫این یعنی...‬

‫هدفمون برای آموزش‬ ‫هومانیتود به تمام کارکنان...‬

‫بیشتر از یک سال عقب میفته.‬

‫امیدواریم با این کار‬ ‫همه یه فرصت تنفسی داشته باشن.‬

‫ما باور داریم که مسیر درستش همینه،‬

‫ولی باید با واقعیت رو‌به‌رو بشیم.‬

‫اینکه کارکنان نباید بابت‬ ‫رویکردهای جدید ما تاوان پس بدن.‬

‫می‌خوام ازتون عذرخواهی کنم.‬

‫به خاطر اینکه خیلی عجولانه عمل کردم‬ ‫و به خاطر فشاری که...‬

‫به همه شما وارد شد.‬

‫خستگی مفرط باعث‬ ‫افت کیفیت مراقبت‌هامون کنه.‬

‫تصمیمی که گرفتیم...‬

‫اینه وانمود نکنیم امکاناتی رو داریم‬ ‫که در واقع نداریم.‬

‫به این نتیجه رسیدیم که...‬

‫باید محدودیت‌هامون رو بپذیریم و...‬

‫از بیرون کمک بگیریم.‬

‫دیگه نمی‌شه صرفا به بودجه دولتی تکیه کرد.‬

‫به حمایت مردم اینجا نیاز داریم؛‬

‫به خانواده‌های سالمندان،‬

‫و هر کسی که مشتاقه کمک کنه.‬

‫باید در کنار هم تغییر کنیم.‬

‫ذره‌ذره.‬

‫در درازمدت.‬

‫من می‌خوام...‬

‫روی دو نکته تاکید کنم.‬

‫اولیش اینه که با وجود افت ادراکی،‬

‫در افرادی که اختلال شناختی دارن،‬

‫احساس و شعور درونیشون هنوز سر جاشه.‬

‫برخلاف تجربه‌ای که ما از زمان داریم،‬

‫برای اون‌ها این مسیر خطی نیست.‬

‫بلکه مثل نقطه‌چینه.‬

‫صرفا چند تا نقطه الکی نیست‌ها.‬

‫هر کدومشون نشونه خاطراتیه که...‬

‫هنوز توی ذهنشون کاملا زنده و شفافه.‬

‫واسه همینه که ممکنه یهو...‬

‫دلشون بخواد سر کار قبلیشون برگردن...‬

‫یا برن برای شام خرید کنن.‬

‫انگار مدام دارن توی زمان سفر می‌کنن.‬

‫اگه بخوایم مدام اشتباهشون رو‬ ‫توی سرشون بزنیم چی می‌شه؟‬

‫طبیعتا کلافه می‌شن.‬

‫حتی به وحشت میفتن.‬

‫اگه مچ دستشون رو بگیریم چی می‌شه؟‬

‫طبیعتا مقاومت می‌کنن.‬

‫هر مراقبی می‌دونه که...‬

‫سالمندان موقع تقلا کردن‬ ‫چه زور باورنکردنی‌ای نشون می‌دن.‬

‫وقتی رابطه‌شون با زمان رو درک کنیم،‬

‫می‌فهمیم که وظیفه اصلیمون...‬

‫مهار کردن اون‌ها نیست.‬ ‫بلکه باید آرومشون کنیم.‬

‫در غیر این صورت...‬

‫رفتار خودمون باعث می‌شه‬ ‫ما رو پس بزنن و مقاومت کنن.‬

‫نکته دوم...‬

‫مربوط به وضعیت جسمی بیمارانه.‬

‫من وقتی وارد حرفه مراقبت شدم...‬

‫که متوجه شدم مادرم آلزایمر گرفته.‬

‫خیلی زود حالش وخیم شد.‬

‫دو سال بعد از شروع بیماریش هم فوت کرد.‬

‫یک ماه قبل از فوتش،‬ ‫وقتی دستش رو گرفته بودم،‬

‫از این شوکه شدم که‬ ‫چقدر رمق کمی براش مونده.‬

‫دیگه خودش نبود،‬ ‫انگار خیلی وقت پیش مرده بود.‬

‫تا خود امروز، هر وقت دست سالمندی‬ ‫که داره می‌میره رو می‌گیرم...‬

‫حسش می‌کنم...‬

‫می‌بینم که براش رمقی نمونده.‬

‫ولی هر مراقبی که با مرگ‬ ‫آشنایی داشته باشه، خوب می‌دونه که...‬

‫شعله زندگی تا آخرین لحظه روشن می‌مونه.‬

‫اندام‌هاشون کار می‌کنه.‬ ‫بدن‌هاشون گرمه.‬

‫هرچند ناچیز، ولی هنوز نبض زندگی رو‬ ‫توی دست‌هاشون حس می‌کنیم.‬

‫شاید تکرار بدیهیات باشه،‬ ‫ولی تا وقتی نمرده باشن، یعنی زنده‌ان.‬

‫اگه یه حرفی باشه که بخوام‬ ‫به جوونی‌های خودم بزنم،‬

‫به منی که فکر می‌کردم‬ ‫دست مادرم بی‌جونه،‬

‫اینه که رفتار حرفه‌ای یعنی‬ ‫بتونی همین کورسوی توان رو ببینی.‬

‫آره، ما حرفه‌ای هستیم.‬

‫ولی به این معنی نیست‬ ‫که بتونیم همه‌چی رو حل کنیم.‬

‫چون که...‬

‫نه اختلال شناختی، نه پیری، نه مرگ،‬ ‫هیچ‌کدوم حل‌شدنی نیستن.‬

‫وقتی ما تکنیک‌ها‬ ‫و مهارت‌ها رو یاد می‌گیریم،‬

‫محدودیت‌هاش رو هم یاد می‌گیریم.‬

‫ولی هنوز تموم نشده.‬

‫کاری که از دستمون بر میاد...‬

‫اینه که بهشون کمک کنیم‬ ‫همین اندک توان زندگی رو حفظ کنن.‬

‫حواسمون باشه که این اندک توان،‬ ‫نه صرف تقلا کردن،‬

‫بلکه صرف زیستن بشه.‬

‫این ریسک رو قبول کنین.‬

‫ما هم هستیم تا کمکتون کنیم.‬

‫این چیزی که توی دستمونه، ارزشش رو داره.‬

‫من هم خوشحالم که‬ ‫قراره در کنارتون تغییر کنم.‬

‫همیشه خوب بلده سخنرانی کنه.‬

‫اون قدیم‌ها هم من رو‬ ‫با همین حرف‌ها جذب کرد.‬

‫برگردیم سر موضوع کافه فراگیر.‬

‫هدف اینه که سالمندان حس کنن...‬

‫با دنیای بیرون ارتباط دارن و...‬

‫بله آدیجا؟‬

‫اتاق‌ها رو از کی اجاره می‌دین؟‬

‫دوست داری بیای؟‬

‫آره. قراره از واحدم بلند شم، ولی...‬

‫ولی چی؟‬

‫خواستم بپرسم می‌شه‬ ‫خانواده‌ام هم با خودم بیارم؟‬

‫نه، ما که گفتیم...‬

‫این اتاق‌ها برای کساییه که تنها زندگی می‌کنن.‬

‫الان فهمیدم.‬

‫[بیست و یکم ژوئن ۲۰۲۵]‬

‫لئو؟‬

‫لئو؟‬

‫لئو، لئو!‬

‫لئو!‬

‫لئو.‬

‫ببخشید.‬

‫- اسمش لئوئه؟‬ ‫- آره.‬

‫چه نازه.‬

‫باید توی اتاقت باشه‌ها.‬

‫می‌دونم، خودش فرار کرده بود.‬

‫بفرمایید.‬

‫- مرسی خانم.‬ ‫- ماری صدام کن.‬

‫از این به بعد هم‌اتاقی شدیم.‬

‫- تو چی؟ اسمت چیه؟‬ ‫- آدیجا.‬

‫خوش‌وقتم.‬

‫خوش‌وقتم.‬

‫همچنین.‬

‫خب.‬

‫من اسمم ماریه.‬

‫از امروز کارگاه‌های حرکتی رو‬ ‫من مدیریت می‌کنم.‬

‫هدف امروزمون...‬

‫اینه که اون حس و توان‬ ‫درونی خودمون رو دوباره کشف کنیم.‬

‫پس بیاین با راه رفتن شروع کنیم.‬

‫- سلام.‬ ‫- سلام.‬

‫سلام.‬

‫زمین نمی‌خوری، چون تکیه‌گاه داری.‬

‫- زمین نمی‌خوری، چون تکیه‌گاه داری.‬ ‫- زمین نمی‌خوری، چون تکیه‌گاه داری.‬

‫سعی کن سرت رو بالا بگیری.‬

‫می‌تونی خیلی چیزها ببینی.‬

‫- سعی کن سرت رو بالا بگیری.‬ ‫- سعی کن سرت رو بالا بگیری.‬

‫- می‌تونی خیلی چیزها ببینی.‬ ‫- می‌تونی خیلی چیزها ببینی.‬

‫تا جایی که می‌تونین آروم برین.‬

‫- تا جایی که می‌تونین آروم برین.‬ ‫- تا جایی که می‌تونین آروم برین.‬

‫چمن‌ها یه کم غلغلک می‌دن،‬ ‫ولی حس خوبی داره.‬

‫چمن‌ها یه کم غلغلک می‌دن،‬ ‫ولی حس خوبی داره.‬

‫- صبح به خیر.‬ ‫- سلام.‬

‫- صبح به خیر. سلام.‬ ‫- صبح به خیر.‬

‫- سلام.‬

‫اینجا نسبت به آسایشگاه‌های دیگه‬ ‫سالمندهای فعال‌تری می‌بینم.‬

‫بله.‬

‫سیاست ما تشویق به ایستادن و راه رفتنه.‬

‫ولی آمار زمین‌خوردنشون بالا رفته.‬

‫می‌خوایم ریسک‌ها رو به حداقل برسونیم.‬

‫یعنی چی؟‬

‫ما حس می‌کنیم که اگه‬ ‫جلوی راه رفتن سالمندان رو بگیریم...‬

‫خطر بزرگ‌تری ایجاد می‌کنه.‬

‫این افزایش زمین‌خوردن‌ها موقتیه.‬

‫ما هدفمون ساختن یه محیط انسانیه...‬

‫که به آدم‌ها اجازه ریسک بده...‬

‫ولی باید به ایمن‌ترین شکل باشه.‬

‫برای همین افزایش بودجه‌ای که...‬

‫مدیر ما درخواست کردن، کاملا موجهه.‬

‫ببینیم چیکارش می‌شه کرد.‬

‫امروز...‬

‫یه برنامه جدید داریم.‬

‫سالمندان و خانواده‌هاشون...‬

‫می‌تونن با کادر مراقبتمون بیشتر آشنا بشن.‬

‫- سلام.‬ ‫- سلام.‬

‫امروز مهمونمون جبرئیله.‬

‫یکی از مراقب‌های خودمون‬ ‫که همگی می‌شناسیدش.‬

‫جبرئیل، خودت رو معرفی می‌کنی؟‬

‫بله.‬

‫من اسمم جبرئیل سعیدیه.‬

‫بیست و شیش سالمه.‬

‫حومه پاریس به دنیا اومدم.‬

‫ولی پدر و مادرم قبلش الجزایر زندگی می‌کردن.‬

‫پاهای ما بدنمون رو نگه می‌دارن،‬

‫ولی معمولا ازشون غافل می‌شیم.‬

‫ماساژ بدین...‬

‫تا حال پاهاتون جا بیاد.‬

‫مرسی میشلین.‬

‫اگه پایی روی هوا مونده بود،‬

‫برین ماساژ بدین.‬

‫چرا خواستی مراقب بشی؟‬

‫دنبال یه کاری بودم که شیفت شب داشته باشه.‬

‫شب‌ها وقتم خالیه و می‌تونم آهنگ بنویسم.‬

‫ولی واقعا عاشق کارمم.‬

‫شاید واسه اینه که خودم...‬

‫خیلی با مادربزرگم صمیمی بودم.‬

‫همه ساکنین اینجا خیلی باهام مهربونن.‬

‫من هم خیلی دوستشون دارم.‬

‫- ببین چقدر طرفدار داری.‬ ‫- همه‌مون دوستت داریم.‬

‫آفرین جبرئیل!‬

‫مرسی.‬

‫بریم توی دفتر صحبت کنیم؟‬

‫[بازرس‌ها خیلی از انرژی اینجا خوششون اومد.]‬

‫[می‌گن توی آسایشگاه‌ها‬ ‫به ندرت همچین چیزهایی می‌بینن.]‬

‫[نگران ایمنی سالمندان هستن،]‬

‫[ولی قبول دارن که این طرح آینده داره.]‬

‫[مرسی.]‬

‫[خیلی از کارگاهت خوشم اومد.]‬

‫[مرسی، خیلی باحال بود.]‬

‫[من هم دلم خواست بیام وسط.]‬

‫[من که از خدامه!]‬

‫[اسباب‌کشی در چه حاله؟]‬

‫[فعلا واسه یه هفته وسیله برداشتم.]‬

‫[همه‌اش هم که توی اون اتاق جا نمی‌شه.]‬

‫[امیدوارم صرفا به خاطر من نیومده باشی.]‬

‫[نه، علتش این نیست.]‬

‫[من و مامانم.]‬

‫[چقدر شبیه همدیگه‌اید.]‬

‫[این کیه؟]‬

‫[شوهر سابقم.]‬

‫[هنوز هیچی ازت نمی‌دونم.]‬

‫[خندیدی؟]‬ ‫[چه جور هم.]‬

‫[خوبه، حالا دیگه می‌تونم عکس رو پاک کنم.]‬

‫[بیست و سوم ژوئن ۲۰۲۵]‬

‫می‌تونم بپرسم دارین چیکار می‌کنین؟‬

‫اون سمت تشک پهنه،‬ ‫این سمت هم مبل.‬

‫میای با ما چرت بزنی؟‬

‫نه، ممنون.‬

‫در این صورت...‬

‫توموکی!‬

‫این توموکیه.‬

‫این ونساست. این هم دامیان.‬

‫- خوش‌وقتم توموکی.‬ ‫- من هم خوش‌وقتم.‬

‫توموکی؟‬

‫بیا فیلیپه رو بهت معرفی کنم.‬

‫فیلیپه، این توموکیه.‬

‫از دوست‌های خیلی عزیزمه.‬

‫توموکی، دست فیلیپه رو می‌گیری؟‬

‫تاب بده...‬

‫تاب بده...‬

‫فیلیپه، آروم باش.‬

‫چه خوب جور شدن.‬

‫خانم موریساکی.‬

‫خانم موریساکی.‬

‫ویلچر بیارین.‬

‫مرسی سوفی.‬

‫خواهش می‌کنم.‬

‫حس می‌کنم از ماری‌لو خوشت نمیاد.‬

‫من نمی‌ذارم احساساتم روی کارم تاثیر بذاره.‬

‫چرا ازش بدت میاد؟‬

‫سوفی؟‬

‫برام لالایی بخون...‬

‫تا وقتی خوابم ببره.‬

‫سوفی؟‬

‫خواهش می‌کنم.‬

‫انگار دارم غرق می‌شم.‬

‫لب چشمه زلال...‬

‫بی‌خیال و قدم‌زنان...‬

‫چنان آب زلال و زیبایی بود...‬

‫که تنی به آب زدم...‬

‫شبیه خوابه.‬

‫دقیقا.‬

‫من همون خواب خودتم.‬

‫خوب فهمیدی‌ها.‬

‫ساعت چنده؟‬

‫الان نه شبه.‬

‫باید وسایلم رو جمع کنم.‬

‫واسه همین زیاد نمی‌تونم بمونم.‬

‫می‌فهمم.‬

‫اولین باره می‌ری جنوب فرانسه؟‬

‫نه.‬

‫قبلا نیس و آوینیون رفته بودم.‬

‫یه بار وقتی دانشجو بودم.‬ ‫یه بار هم سفر کاری بود.‬

‫ولی مارسی بار اولمه.‬

‫که اینطور.‬

‫خیلی هیجان‌انگیزه.‬

‫توموکی کو؟‬

‫اتاق بغلیه.‬

‫پیش ماری‌لوئه؟‬

‫آره.‬

‫نشستن تخته‌نرد بازی می‌کنن.‬

‫حرف اون روزم رو فراموش کن.‬

‫فقط داشتم فکر می‌کردم‬ ‫چطور هر چی که دارم رو...‬

‫برای تو و توموکی بذارم.‬

‫هرچند چیز زیادی ندارم.‬

‫تو هم رابطه پیچیده‌ای با بابات داشتی، نه؟‬

‫الان جدی‌ای؟‬

‫خواهشا ادای روانشناس‌ها رو در نیار.‬

‫من هم کاش واسه دخترم‬ ‫بیشتر مایه می‌ذاشتم.‬

‫ولی...‬

‫من تو رو به چشم دخترم نمی‌بینم.‬

‫آره.‬

‫خوشحالم این رو گفتی.‬

‫دختر من، دخترمه.‬

‫تو هم خودتی.‬

‫از مارسی که برگشتم میام دیدنت.‬

‫گورو، می‌خوام اسمت رو...‬

‫به‌عنوان بازیگر نقش اول‬ ‫و کارگردان دوم بیارم.‬

‫تا بعدا هر جوری که دلت خواست‬ ‫نمایشنامه رو اقتباس کنی.‬

‫باید زودتر اسمت رو می‌زدم.‬

‫فقط بگو «مواظب خودت باش.»‬ ‫یا ترجیح می‌دی بگو «زودتر خوب شو.»‬

‫اشکالی نداره که چیزی نذاری.‬

‫من خودم کلی...‬

‫توی این کارهای باحال و عجیبی که توی...‬

‫تمرین‌ها کردیم لذت بردم.‬

‫دیگه آدم از این بهتر چی می‌خواد؟‬

‫برمی‌گردم. بهت سر می‌زنم.‬

‫رسیدن به خیر!‬

‫آره، اومدم.‬

‫توموکی می‌تونه حرف بزنه.‬

‫من هم تازه فهمیدم.‬

‫اصلا مگه تو تخته‌نرد بلدی؟‬

‫ابدا.‬

‫پس بگو.‬

‫دردت چطوره؟‬

‫داره کم‌کم پخش می‌شه.‬

‫داروها کمک می‌کنن.‬

‫خوبه.‬

‫چیزی می‌خوری برات بیارم؟‬

‫فعلا نه.‬

‫دوست داری کاری بکنی؟‬

‫یه کاری که دلم بخواد؟‬

‫هر چی باشه.‬

‫دلم می‌خواد باهات حرف بزنم.‬

‫آره.‬

‫من هم همینطور.‬

‫تا خود صبح.‬

‫اشکالی نداره؟‬

‫نه.‬

‫باز خوابت رو بهم می‌ریزم.‬

‫خیالت راحت.‬

‫می‌شه قبلش یه چرتی بزنم؟‬

‫پاهام هی می‌پره.‬

‫می‌شه ساق پام رو ماساژ بدی؟‬

‫آره.‬

‫ماری...‬

‫به نظرت می‌تونی کارگاه رو ادامه بدی؟‬

‫فکر کردی من کی‌ام، ماری‌لو؟‬

‫می‌دونی...‬

‫دامیان می‌گفت کارگاه تو‬ ‫واسه ساکنین اینجا خیلی خوبه...‬

‫ولی برای پرسنل حتی از اون هم بهتره.‬

‫من هم موافقم.‬

‫ممنون.‬

‫محض اطمینان.‬

‫بگو ببینم...‬

‫از سوفی خوشت نمیاد؟‬

‫سعی می‌کنم نذارم احساساتم‬ ‫روی کارم تاثیر بذاره...‬

‫ولی؟‬

‫سخت باهاش کنار میام.‬

‫به دل نگیری‌ها، ولی...‬

‫شما شبیه همدیگه‌این، قبول نداری؟‬

‫خیلی رو اعصابی.‬

‫توکیو که بودیم...‬

‫خب؟‬

‫گفتم بعضی وقت‌ها فرصت‌های‬ ‫غیرمنتظره‌ای سر راهمون سبز می‌شن.‬

‫آره.‬

‫این هم گفتی که دیگه انتخابی نداری.‬

‫اشتباه می‌کردم.‬

‫واقعیت اینه که...‬

‫فکر کنم آماده بودم تو رو ببینم.‬

‫چطور؟‬

‫اونقدر آماده بودم...‬

‫که وقتی دیدمت، دیگه نذارم بری.‬

‫این یعنی زندگی خوبی داشتم.‬

‫حالا چقدر با فعل ماضی حرف می‌زنی.‬

‫مگه ایرادی داره؟‬

‫نه.‬

‫خیلی سخت‌گیری.‬

‫برای من هم همین بود.‬

‫هر کاری که کردم و نکردم،‬ ‫مثل مقدمه‌ای بود تا به اینجا برسم.‬

‫الان...‬

‫من و تو داریم برای چی آماده می‌شیم؟‬

‫چی پیش رومونه؟‬

‫دل تو دلم نیست بفهمم.‬

‫آره.‬

‫بیا با هم کشفش کنیم.‬

‫[دو هفته بعد...]‬

‫خوشحالم هوا انقدر خوبه.‬

‫هوا که خوبه...‬

‫ولی آکوستیک صدا تعریفی نداره.‬

‫از همگی ممنونم که امروز تشریف آوردید.‬

‫امیدوارم این برنامه‬ ‫به سالمندان و خانواده‌هاشون،‬

‫و همینطور به جامعه محلی کمک کنه،‬

‫تا اینجا رو بهتر بشناسن.‬

‫حالا بریم سراغ مهمون امروزمون:‬

‫ارشدترین پرستار این مرکز،‬

‫سوفی لوفور.‬

‫ممنون.‬

‫سوفی خیلی سرش شلوغه،‬ ‫موقع استراحتش اومده پیشمون،‬

‫پس یه تشکر ویژه ازش می‌کنیم.‬

‫بعدش هم توی حیاط،‬

‫یه اجرای نمایش داریم،‬

‫به کارگردانی هنرمند مهمانمون،‬

‫ماری موریساکی.‬

‫اجرای این نمایش توی پاریس تموم شده،‬

‫واسه همین خیلی خوش‌شانسیم‬ ‫که این فرصت برامون فراهم شده.‬

‫حتما بمونین.‬

‫چون کار فوق‌العاده‌ایه.‬

‫معمولا خودم سوال‌ها رو می‌پرسم،‬ ‫ولی همیشه دلم می‌خواست،‬

‫این حس خوب رو شریک بشم.‬

‫پس امروز...‬

‫مدیر عزیزمون زحمتش رو می‌کشه،‬

‫ماری‌لو فونتین!‬

‫سلام.‬

‫خیلی ممنونم از ونسا...‬

‫که این فرصت رو فراهم کرد.‬

‫خب...‬

‫سوفی.‬

‫اول از همه این عکسی با خودت...‬

‫از یکی از نقاط عطف زندگیت آوردی.‬

‫می‌تونی درباره‌اش برامون توضیح بدی؟‬

‫عکس فارغ‌التحصیلیمه.‬

‫پرستار شدن برات خیلی مهم بود؟‬

‫آره، خیلی زیاد.‬

‫مادرم هم پرستار بود.‬

‫تنهایی بزرگم کرد.‬

‫احترام زیادی برای‬ ‫خودش و حرفه‌ش قائل بودم.‬

‫کارت رو از کجا شروع کردی؟‬

‫از همین‌جا.‬

‫اون زمان، اینجا هنوز تیمارستان بود.‬

‫چی شد که خواستی‬ ‫پرستار بخش روان بشی؟‬

‫دلم می‌خواست جایی برم‬ ‫که به پرستارها بیشترین نیاز رو داشتن.‬

‫حس می‌کردم فرصتیه تا خودم رو ثابت کنم.‬

‫الان که نگاه می‌کنم،‬ ‫می‌گم خیلی خام بودم.‬

‫زیادی به خودم غره شده بودم.‬

‫چرا؟ در واقعیت چطور بود؟‬

‫شنیدم بعد از اصلاحات‬ ‫سال ۱۹۹۰ اوضاع بهتر شد، ولی...‬

‫بیمارها روزبه‌روز بیشتر می‌شدن...‬

‫کاغذبازی‌ها مدام اضافه می‌شد.‬

‫پرسنل از پا در اومده بود.‬

‫تخت کم داشتیم،‬ ‫بیمارها رو خیلی زود مرخص می‌کردیم،‬

‫فقط برای اینکه با وضعیتی به مراتب بدتر‬ ‫دوباره برگردن.‬

‫دور باطل بود.‬

‫اصلا در وصف نمی‌گنجه.‬

‫با این حال، با وجود تمام اون شرایط،‬

‫مطمئنم تمام توانت رو گذاشتی.‬

‫معلومه.‬

‫ولی توان من هم تا یه جایی جواب می‌داد.‬

‫هر روز رو یه جوری سر می‌کردم.‬

‫آخر سر هم بیمارستان تعطیل شد.‬

‫کلی از مریض‌ها رو‬ ‫بدون درمان ول کردن به امان خدا.‬

‫صحنه قشنگیه.‬

‫بعدش اوضاع چطور تغییر کرد؟‬

‫خب، بدون شک...‬

‫خیلی آروم‌تر از بخش روان بود.‬

‫حتی الان هم...‬

‫اگه یکی از سالمندها هذیون بگه،‬ ‫همه اون خاطرات تلخ هجوم میارن.‬

‫یاد اون مریض‌هایی میفتم‬ ‫که بیرون انداخته شدن.‬

‫حس می‌کنم نعمته که حالا‬ ‫تا دم آخر کنار خیلی از سالمندها هستم.‬

‫شرمنده که این بحث رو پیش کشیدم.‬

‫همیشه آرزوم اینه که‬ ‫تا جای ممکن در آرامش برن.‬

‫پس این برای خود سالمندها هم نعمته.‬

‫ولی بازم سخته.‬

‫آره.‬

‫سعی کنین تا جای ممکن آروم قدم بردارین.‬

‫سلام.‬

‫اسم من گورو کیومیاست.‬

‫من یه بازیگر ژاپنی‌ام.‬

‫خوشحالم که هوا خوبه.‬

‫یه کم حوصله‌سربره.‬

‫اجرای نمایش در روز روشن،‬ ‫مثل لخت شدن روی صحنه‌ست.‬

‫ولی موضوع صحبت امروز من...‬

‫به این مکان مربوط می‌شه.‬

‫تا حالا کلمه «مانیکومیو» به گوشتون خورده؟‬

‫«مانیکومیو» به ایتالیایی‬ ‫یعنی «بیمارستان روانی».‬

‫به من گفتن این ساختمون‬ ‫قدیم‌ها تیمارستان بوده.‬

‫امروزه توی ایتالیا‬ ‫دیگه هیچ مانیکومیویی وجود نداره.‬

‫مردی به اسم فرانکو بازالیا‬ ‫بانی این جنبش بود.‬

‫بازالیا همیشه می‌پرسید:‬

‫«آیا آدم‌های سالم واقعا زندگی می‌کنن؟»‬

‫می‌خوام دوباره تکرارش کنم:‬

‫«آیا آدم‌های سالم واقعا زندگی می‌کنن؟»‬

‫پس کی...‬

‫واقعا کیه که اصلا زندگی کنه؟‬

‫اگه برم بیمارستان‬ ‫و بذارم دکتر بخوابه،‬

‫ملت فکر می‌کنن عقل از سرم پریده.‬

‫یه بیمار روانی به آغوش جامعه برمی‌گرده و...‬

‫می‌زنه همسرش رو می‌کشه.‬

‫یکی دیگه پدر و مادرش رو می‌کشه؟‬

‫این هم ممکنه.‬

‫چون توی اون مانیکومیوها،‬

‫مرگ تنها آینده‌ایه که در انتظارشونه.‬

‫تهش یا خودشون رو می‌کشن،‬

‫یا اون‌هایی که زندانیشون کردن.‬

‫باید از بین این دو تا انتخاب کنن.‬

‫اگه خانواده‌ها،‬

‫همکارها،‬

‫دوست‌ها،‬

‫یا کل جامعه بخواد دیوانه‌ها رو طرد کنه،‬

‫این اتفاق مدام تکرار می‌شه.‬

‫حالا باید حبس بشن؟‬ ‫نه.‬

‫مگه ما عاقلیم؟‬

‫مگه اون‌ها دیوونه‌ان؟‬

‫نه!‬

‫توی وجود هر آدمی یه جنونی نهفته.‬

‫آقای مورانو، حالتون خوبه؟‬

‫آقای مورانو،‬ ‫جاییتون درد گرفت؟‬

‫کمکتون می‌کنیم بلند شین.‬

‫الان نه آگاتا...‬

‫جبرئیل، بذار بیاد.‬

‫فیلیپه، خوبی؟‬

‫می‌خوای بلند شی؟‬

‫کمکت کنیم بلند شی؟‬

‫ممنون آگاتا.‬

‫توی وجود هر آدمی یه جنونی نهفته.‬

‫خوب دقت کنین.‬

‫چون از نزدیک که نگاه کنی...‬

‫هیچ‌کس عادی نیست.‬

‫صرفا باز شدن درهای تیمارستان...‬ ‫قضیه رو حل نمی‌کرد.‬

‫باید درهای دنیا رو...‬

‫به یه آینده‌ جدید باز کنیم.‬

‫از ظاهر بگیر...‬

‫تا باطن باید همه‌چی رو‬ ‫با همدیگه قاطی کنیم!‬

‫آره.‬

‫شاید وقتشه دست برداریم؟‬

‫به هیچ وجه!‬

‫بدترین «شاید»...‬

‫خطریه که‬ ‫آدم‌ها رو از ترس خشک می‌کنه.‬

‫ولی یه «شاید» دیگه هم وجود داره.‬

‫همونیه به اسم...‬

‫همین امیدی که،‬

‫گرچه با خطر شکست همراهه،‬

‫و ناگزیر باعث...‬

‫کلی ناکامی می‌شه.‬

‫ولی این تنها «شایدیه»...‬

‫که می‌تونه آینده بهتری رو برامون رقم بزنه.‬

‫دلم می‌خواد زندگی کنم.‬

‫آره.‬

‫این همون چیزیه که باید انتخابش کنیم.‬

‫این دنیا بهترین جاست.‬

‫اینطور فکر نمی‌کنی؟‬

‫آره.‬

‫دلم می‌خواد بمونم.‬

‫تا هر وقت خواستی بمون.‬

‫همه‌مون باید شجاعت به خرج بدیم.‬

‫حتی ذره‌ذره‌ش هم به حساب میاد.‬

‫همون مشعلی می‌شه...‬

‫که تاریکی رو پس می‌زنه.‬

‫درست همون‌جاست...‬

‫که همه دور هم جمع می‌شیم.‬

‫هر کسی...‬

‫شجاعت خودش رو میاره.‬

‫باید به همدیگه قول بدیم...‬

‫که این شجاعت رو حفظ می‌کنیم،‬

‫هر چقدر هم که کم‌رنگ باشه.‬

‫سرعت قدم‌هاتون رو‬ ‫با آروم‌ترین فرد هماهنگ کنین.‬

‫سرعت قدم‌هاتون رو‬ ‫با آروم‌ترین فرد هماهنگ کنین.‬

‫زمین نمیفتی،‬ ‫تکیه‌گاه داری.‬

‫خیلی خب، میری.‬

‫سرت رو بالا بگیر، دوروبرت رو نگاه کن.‬

‫ببین چی داره اتفاق میفته.‬

‫بعدش هم،‬

‫با کمک جبرئیل می‌بریمت تا تر و تمیزت کنیم.‬

‫داری لبخند می‌زنی؟‬

‫خوشحالم.‬

‫خانم بکر،‬ ‫خانم فالکونه داره...‬

‫دو تا قهوه درست می‌کنه.‬

‫می‌بریمشون سر اون میز.‬

‫عالیه.‬ ‫سینی رو ما می‌بریم.‬

‫همه خوشحالن‬ ‫که قهوه داره میاد.‬

‫سلام، خانم لو برتون.‬

‫من جبرئیلم.‬

‫چقدر خوشگل شدین.‬

‫میری ازم خواست ماری‌لو رو بیدار نکنم...‬

‫شروع کنیم؟‬

‫بیا.‬

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫مترجمان: «حامی مغیثی و علی کریم‌نیا» ‫در تلگرام: Timelordsubs@

‫«ناگهان»‬

‫«تقدیم به ماکیکو میانو و ماهو ایسونو»‬

‫«بر اساس کتابی به قلم‬ ‫ماکیکو میانو و ماهو ایسونو»‬

‫«من و تو: ناگهان بیماری وخیم شد»‬