Original subtitles

The National Theatre is a unique organization based on the South Bank, in the heart of London

It houses three very different theatres

The Dorfman

The Lyttelton

And the Olivier, where Twelfth Night will be broadcast from

It also houses everything that is needed to make the scores of productions each year...

...which play in London and on tour

From morning to night. it's a creative hub where nearly a thousand people work...

...bringing to life the vision of production teams for each show and feeding the imagination of our audiences

The repertory system. with multiple plays in each theatre every week...

...means that intricate choreography is needed to ensure that everything runs smoothly

Today we're on the change-over from Amadeus into Twelfth Night

Big sets, both of the are quite large. In the whole day we can get one set out and one set in

But it is a bit of an undertaking, with all departments involved

All over the building, teams of talented people work to bring world-class productions to the stage

We do so many productions in a year, catering to such diverse audiences

And trying to push the realms of what theatre can do

What makes the National unique is the huge range of resources it can call on

Which are all in-house, that enable us to create the amazing productions that we do

Under one roof, there's Carpentry & Metal work, Scenic art, Construction

Digital drawing & Design, Props, Lighting, Sound & Video

Plus Stage Management, Contracts, HR, Catering, Security, Finance and more

Everyone works together to make sure the curtain goes up on time...

...in every theatre, for every show, every night

If you would like to know more about how the National makes theatre, please go to the website

I do think that it's brilliant that in this production...

...Simon Godwin the director reinforces the fact that it starts with a terrible shipwreck

There's a storm brewing, and then cascading over all their lives

And then that water runs through the rest of the production

Shakespeare enjoys shipwrecks

Because of course they're a very dramatic way to start your story

It means that people can end up in foreign lands in which they need to put on a disguise

Or need to get to know new people, they embark on new quests

You have two people, a boy and a girl. who go into the sea and come out of the sea...

...and don't know who they are any more, and what happens with that kind of liquid abrasion

And the fact that Viola takes on her brother's identity in order to survive herself...

...but also to hold him close to herself

We know Shakespeare himself had twins, a boy and girl. We know that a few years before he wrote the play...

...one of the twins Hamnet, the boy, died aged eleven

So he went on to write this play. Hamlet, which in his oblique way...

...is not about the death of a child but about a child dealing with the death of a father.

And now he comes to Twelfth Night, in which yes, here is this boy and girl twin and they think each other has died

There's an air of melancholy over it, there are a lot of references to melancholia in the play

and I think a lot of that is because of grief and bereavement...

...and unrequited love and all these things

It's a comedy but it's not a comedy for any of the characters

Every one of the characters is actually in quite a lot of pain

Every character is either in some kind of a struggle, which is great I think

You know, the best comedy has drama, and the best drama has comedy

It is a comedy but there is real darkness in there too

This sense of loss

I always think here's something about Olivia falling in love with Viola

Because they are both women who have lost a brother. And that they are twins in a way as well

I think Shakespeare was doing a really interesting thing at the time about looking at identity...

...and orientation, whether that be sexual or otherwise, and the nature of desire

And why we long for human connection, and then why we long for a particular human being

I think he was asking a lot of very interesting questions then

Particularly because it would be the young boys playing the female parts

So then you've got the triple layers of identity confusion

I can't imagine how confusing it would have been to watch this play in Shakespeare's time

Because it would be a guy playing a woman who then pretends to be her male brother and ...!

And Orsino thinking he's falling in love with a boy but then he finds out he's a girl but that’s just a boy

Or maybe Shakespeare, or part of his reason for writing it, was to make fun of that very convention

But I do think that we have a very hot conversation at the moment about sexuality, and gender, and orientation

And there is a probably very healthy rebellion going on about definition

I think we are living in a gender revolution at the moment, there are barriers being broken down

Conchita Wurst and the Eurovision Song Contest in 2014

Where previously the idea of a man with a full beard and beautiful frock might have been completely unthinkable

You get people like Eddie Izzard who happily strolls around in a beautiful frock and says...

'Well they're not women's dresses, they're my dresses'

People like Grayson Perry. People who are constantly pushing in people's faces basically. saying...

'Look this should all be acceptable and it is acceptable. Accept me, take me as I am'

And I think that's bold and will only help

It's always exciting when art feels like it's risky and is on the borderline between order and chaos

Twelfth Night as a carnivaleque event, especially in Shakespeare's calendar...

...was about a king becoming a beggar and a beggar becoming the king

So the sense of order. the sense of convention, sense of religious behaviours...

...are all being subverted and twisted and changed

As well as the idea of love, that it's not what you expect, boys becoming girls and girls becoming boys

We've really tried to take the play's suggestions and gestures towards transgression even further

When we started rehearsals, I had this image in my head and I don't know where it came from

It was a moment of inspiration and grace

Popping com is really hard

It’s kind of like a ball bearing. It’s unsplittable, like the atom

But you put a bit of heat under it, and it goes...!

And it becomes this thing that you cannot imagine that came out of that

And so we kept that as an image for Malvolio, who then became Malvolia

We go from someone who's incredibly controlled and afraid...

...and therefore everything is designated and manipulated and boundaried

And then you put a bit of heat under her, and she realises that she's loved, and she just goes wild

There is a poignancy to Malvolia's discovery of herself as being gay

And it's something I think will resonate with a lot of audience members...

...who may have made similar discoveries themselves along the line

There's always that very gradual creep towards a penny dropping and going 'Hang on, this is new!'

When you update the play into a modem setting...

...then having a woman fall in love with a woman doesn't hinder the plot

For me, Tamsin as the actor makes it incredibly poignant...

...and I don't know whether that’s because she's a woman, I couldn't say really

I think Shakespeare was very much in touch with both his masculine and feminine sides

And I think that one of the reasons why his work has survived so strongly to this day...

...is that it resonates so much with so many of us...

...regardless of our gender, sexuality and romantic inclinations

Even at the end when all is revealed, the Duke still refers to Viola as 'Boy'...

...so there's apart of him that just doesn't even care

That he's fallen in love with someone and doesn't really care how that person identifies gender-wise

If I could just find myself one of those that would be marvellous

But it is just that journey of discovery, that gender is something we just perform

Its just something that we wear and it doesn’t change the person that you are

Before we're men, before we're women, before we're black or white, we're human

And that's what this show is trying to almost remove the layers that we've imposed on ourselves

Of gender and race and religion and all those things It’s just trying to show a group of humans

And you find that even when we shift things around, the gender and things like that, they’re still human

And they’re still beautiful in their own ways

Well I have just had twins myself

So I'm sitting in week five of rehearsals with my eleven-week-old daughters

They’re not a boy and girl but they are twins

So I do feel that it's a strange kind of sign from the universe...

… that this is probably the play I should be working on

سباستین!

ویولا!

سباستین!

اگر موسیقی خوراکِ عشق است، بنواز

آن‌قدر به من بده که از پرخوری اشتها بیمار شود و بمیرد

آن نوا را دوباره!

فرودی جان‌سپار داشت

آه، چون نسیمِ خوشِ جنوب بر گوشم گذشت، که بر بستری از بنفشه می‌دمد...

...عطر می‌دزدد و عطر می‌بخشد

بس است، دیگر نه. اکنون آن شیرینیِ پیشین را ندارد

ای روحِ عشق! چه تند و تازه‌ای تو؛ که با همه‌ی گنجایشت...

...چون دریا می‌پذیری، و هرچه در تو درآید، با هر ارزش و هر بلندایی...

...در یک دم فرو می‌افتد و بی‌بها می‌شود

خیال آن‌قدر پر از شکل است که خود یگانه‌ی سرآمدِ شوریدگی‌هاست

- به شکار می‌روید، سرورم؟ - چه شکاری، کوریو؟

- گوزن. - آری؛ نجیب‌ترین گوزنی که دارم، دلِ خودم است

آه، نخستین بار که چشمانم اولیویا را دید، پنداشتم هوا را از طاعون پاک کرد

در همان دم من به گوزنی بدل شدم

و آرزوهایم، چون سگانِ درنده و بی‌رحم، از آن زمان در پیِ من‌اند

خب! چه خبر از او؟

با اجازه‌ی سرورم، مرا راه ندادند، اما از زبانِ ندیمه‌اش این پاسخ را آوردم

تا هفت تابستان بگذرد، آسمان نیز چهره‌اش را آشکار نخواهد دید

بلکه چون راهبه‌ای، در حجاب راه خواهد رفت...

...و روزی یک بار گِردِ اتاقش را با شوراب چشم‌آزارِ اشک آب می‌دهد

همه‌ی این‌ها برای زنده نگه‌داشتنِ عشقِ مرده‌ی یک برادر...

...که می‌خواهد در یادِ اندوهبارش تازه و پایدار بماند

آه، او که دلی چنین نازک‌ساخت دارد تا این وامِ عشق را تنها به برادری بپردازد

چگونه عشق خواهد ورزید...

...آن‌گاه که تیرِ زرینِ عشق گَلّه‌ی دیگر مهرهای ساکن در او را بکشد

آن‌گاه که جگر و مغز و دل، این تخت‌های فرمانروا...

...همه آکنده شوند و کمال‌های شیرینش را یک پادشاهِ یگانه پر کند!

پیش از من به بسترهای خوشِ گل بروید. اندیشه‌های عشق زیر سایبانِ شاخه‌ها غنی‌ترند

- دوستان، این کدام سرزمین است؟ - ایلیریاست، بانو

و من در ایلیریا چه کنم؟ برادرم در الیزیوم است

- شاید غرق نشده باشد. تو چه می‌گویی، ملاح؟ - «شاید» بود که خودِ شما نجات یافتید

آه، برادرِ بیچاره‌ام! پس شاید او هم چنین باشد

درست است بانو. و برای آنکه با همین «شاید» دلتان را گرم کنم: بدانید پس از آنکه کشتی‌مان شکست...

...آن‌گاه که شما و آن چند تنِ بیچاره که با شما نجات یافتند به قایقِ رانده‌ی ما چنگ زده بودید...

...برادرتان را دیدم، در خطر بسیار چاره‌اندیش، که خود را می‌بست...

...دل و امید هر دو این کار را به او آموخته بودند، به دکلی استوار که بر دریا زنده مانده بود

و دیدم، چون آریون بر پشتِ دلفین، تا چشم کار می‌کرد با موج‌ها آشنایی می‌کرد

برای همین گفته، این طلا از آنِ تو

رهاییِ خودم به امیدم راه می‌گشاید که او نیز چنین باشد؛ و سخنِ تو گواهِ آن است

این سرزمین را می‌شناسی؟

آری بانو، نیک. چون زاده و پرورده‌ی جایی‌ام که سه ساعت راه هم از همین‌جا دور نیست

- اینجا چه کسی فرمان می‌راند؟ - دوکی نجیب، در سیرت چنان که در نام

- نامش چیست؟ - اورسینو

اورسینو! از پدرم شنیده‌ام که نامش را می‌برد

- آن زمان بی‌همسر بود. - هنوز هم هست، یا تا همین چندی پیش بود

چون همین یک ماه پیش از اینجا رفتم، و آن وقت تازه بر زبان‌ها بود...

چنان که می‌دانید، کارِ بزرگان را کوچک‌ترها به زبان می‌آورند

- ...که در پیِ عشقِ اولیویای زیبا بود. - او کیست؟

دختری پاکدامن، فرزندِ کُنتی که نزدیک یک سال پیش مرد

و او را به سرپرستیِ پسرش سپرد، برادرش، که او نیز به‌زودی مرد

می‌گویند به‌خاطرِ عشقِ عزیزِ او، هم‌نشینی و حتی دیدنِ مردان را بر خود حرام کرده

آه، ای کاش در خدمتِ آن بانو بودم و به جهان شناسانده نمی‌شدم...

...تا آنکه خودم زمان را رسانده باشم که بگویم چه کسم

این دشوار به دست می‌آید، چون هیچ خواستگاری را نمی‌پذیرد؛ نه، حتی دوک را

در تو رفتاری نیک هست، ناخدا

و هرچند طبیعت بسیار پیش می‌آید که پلیدی را در دیواری زیبا می‌پوشاند...

...اما درباره‌ی تو باور می‌کنم که جانی داری برابر با این سیمای نیکِ بیرونی‌ات

خواهش می‌کنم، و سخاوتمندانه پاداشت می‌دهم: پنهان کن که من که‌ام

و یارم باش در آن جامه‌ی ناشناسی که شاید بر قالبِ قصدم بنشیند

در خدمتِ این دوک درمی‌آیم. مرا چون پسری خدمتکار به او معرفی کن

ارزشِ رنجت را دارد؛ چون می‌توانم بخوانم و با گونه‌های بسیاری از موسیقی با او سخن بگویم...

...که مرا سزاوارِ خدمتش کند

باقی را هر چه پیش آید به زمان می‌سپارم. تو فقط سکوتت را به قالبِ تدبیرم دربیاور

تو خدمتکارِ او باش و من لالِ تو. اگر زبانم لو داد، چشمانم کور شوند

سپاسگزارم. پیش برو

آخه این برادرزاده‌ی من چه مرگشه که مرگِ برادرشو این‌جوری به دل گرفته؟

مطمئنم که غم دشمنِ جونه

به‌خدا سر توبی، باید شب‌ها زودتر بیای خونه

بانوی من، فامیلت، از این ساعت‌های بی‌موقعت خیلی ایراد می‌گیره

خب بذار ایراد بگیره

آره، ولی باید خودتو تو حدومرزِ معقولِ نظم و ترتیب نگه داری

حدومرز؟ من از این که هستم شیک‌تر و مرتب‌تر نمی‌شم

این لباس‌ها برای مشروب‌خوردن کافیه، این پوتین‌ها هم همین‌طور

اگه هم نیست، بذار خودشونو با بندِ خودشون حلق‌آویز کنن

این لاجرعه‌خوردن و مشروب کارِ تو رو می‌سازه. دیروز شنیدم بانو درباره‌ش حرف می‌زد

و درباره‌ی اون شوالیه‌ی احمقی که یه شب آوردیش اینجا که خواستگارش بشه

- کی؟ سر اندرو ایگ‌چیک؟ - آره، همون

- اون به‌قدرِ هر مردی در ایلیریا قدبلنده. - این چه ربطی داره؟

آخه سالی سه هزار دوکات درآمد داره

آره، ولی همه‌ی این دوکات‌ها فقط یه سال دوام می‌آره. آدمِ کاملاً احمق و ولخرجیه

خجالت بکش که این‌جوری می‌گی! ویولا داگامبا می‌زنه...

...و سه چهار زبون رو کلمه‌به‌کلمه از حفظ حرف می‌زنه، و همه‌ی مواهبِ طبیعت رو داره

واقعاً هم داره. چون جدا از اینکه احمقه، دعوایی‌ِ قهاری هم هست

و اگه موهبتِ ترسویی رو نداشت که شورِ دعواش رو فروبنشونه...

...عاقل‌ها می‌گن تا حالا موهبتِ یه گور رو گرفته بود

به این دستم قسم، هر کی اینو درباره‌ش بگه رذل و بدگوئه. کی‌ها هستن؟

همون‌هایی که اضافه هم می‌کنن که هر شب تو بزمِ تو مست می‌کنه

از بس به سلامتیِ برادرزاده‌م می‌نوشه

تا وقتی گلوم راه داشته باشه و تو ایلیریا مشروب باشه، به سلامتیش می‌نوشم

هر کی به سلامتیِ برادرزاده‌م نَنوشه ترسو و پست‌فطرته...

...تا وقتی مغزش مثل فرفره روی نوکِ پا بچرخه

هی دختر! کاستیلیانو وولگو! چون سر اندرو «ایگ‌فیس» داره می‌آد

- سر توبی بلچ! چطوری سر توبی بلچ؟ - سر اندرویِ عزیز

- خدا حفظت کنه، سلیطه‌ی خوشگل. - شما هم همین‌طور، جناب

- حمله کن، سر اندرو، حمله. - اون چیه؟

- خدمتکارِ برادرزاده‌مه. - خانم «حمله»ی عزیز، آرزو دارم بیشتر آشنا بشیم

- اسمِ من ماریه، جناب. - خانم ماری حمله‌ی عزیز...

اشتباه گرفتی شوالیه. «حمله» یعنی برو جلوش، سوارش شو، خواستگاریش کن، بهش یورش ببر

به‌خدا تو این جمع دست‌به‌کارش نمی‌شم. معنیِ «حمله» همینه؟

- خدانگهدار، آقایان. - بانوی زیبا، فکر می‌کنی چندتا احمق گیرت اومده؟

- جناب، من دستِ شما رو نگرفته‌م. - خب، می‌گیری؛ بیا، این دستِ من

خب جناب، فکر که آزاده. خواهش می‌کنم دستتو ببر سرِ پیشخونِ آبدارخونه و بذار بنوشه

- چرا عزیزم؟ استعاره‌ت چیه؟ - خشکه، جناب

خب، فکر کنم همین‌طوره. اون‌قدر خر نیستم که نتونم دستمو خشک نگه دارم. ولی جوکت چی بود؟

- یه جوکِ خشک، جناب. - از این‌ها پُری؟

آره جناب، سرِ انگشتامه. خب، حالا که دستتو ول کردم، خشک و خالی شدم

آی شوالیه، یه جامِ شرابِ کاناری کم داری. کِی دیدم این‌جوری زمینت بزنن؟

فکر کنم هیچ‌وقت، مگر اینکه ببینی شرابِ کاناری زمینم زده

بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم عقلم بیشتر از یه مسیحی یا یه آدمِ معمولی نیست

ولی گوشتِ گاو زیاد می‌خورم و فکر می‌کنم همین به عقلم ضرر می‌زنه

- شکی نیست. - اگه مطمئن بودم، ترکش می‌کردم

- فردا سوار می‌شم می‌رم خونه، سر توبی. - پورکوآ، شوالیه‌ی عزیزم؟

«پورکوآ» چیه؟ بکنم یا نکنم؟

کاش وقتی که پای شمشیربازی و رقص و خرس‌بازی گذاشتم، پای زبون‌ها گذاشته بودم

- آه، کاش هنرها رو دنبال کرده بودم! - اون وقت موهای محشری داشتی

مگه موهامو بهتر می‌کرد؟

بی‌شک، چون می‌بینی که خودبه‌خود فر نمی‌خوره

- ولی به‌م می‌آد، نه؟ - محشره؛ مثل کتان روی دوکِ نخ‌ریسی آویزونه

و امیدوارم ببینم زنی خونه‌دار بگیردت لای پاهاش و همه‌شو بریسه

به‌خدا فردا می‌رم خونه، سر توبی. برادرزاده‌ت که روشو نشون نمی‌ده

و اگه هم نشون بده، چهار به یک منو نمی‌خواد. خودِ کُنت همین نزدیکی خواستگارشه

کُنت رو نمی‌خواد. شنیدم خودش قسم خورد. بی‌خیال، این کار هنوز جون داره، مرد

یه ماهِ دیگه می‌مونم. منْ عجیب‌ترین ذهنِ دنیا رو دارم

- از بزم و بال‌ماسکه خوشم می‌آد، بعضی وقت‌ها هر دو با هم. - تو این خرت‌وپرت‌ها وارِدی، شوالیه؟

به‌قدرِ هر مردی در ایلیریا، هر کی باشه؛ البته خودمو با یه پیرمرد مقایسه نمی‌کنم

در رقصِ گالیارد چه هنری داری، شوالیه؟

- به‌خدا بلدم تو هوا پَرش بزنم. - منم بلدم روی گوشتِ گوسفند بُرش بزنم

و فکر می‌کنم حرکتِ پس‌خیزم به‌قدرِ هر مردی در ایلیریا قویه

چرا این چیزها پنهونه؟ چرا جلوی این استعدادها پرده کشیدن؟

چرا با گالیارد نمی‌ری کلیسا و با کورانتو برنمی‌گردی خونه؟

راه‌رفتنم باید جیگ باشه. حتی برای دستشویی هم نمی‌رفتم جز با ریتمِ سینک‌اپیس

این دنیا جایی برای پنهون‌کردنِ هنرهاست؟

از ساختِ عالیِ پاهات فکر کردم زیرِ ستاره‌ی گالیارد شکل گرفته

آره، قویه، و تو جورابِ شعله‌رنگ بدک هم نیست

- بریم سراغِ یه بزم؟ - مگه کارِ دیگه‌ای داریم؟

- مگه ما زیرِ برجِ ثور به دنیا نیومدیم؟ - ثور؟ اون پهلو و قلبه

نه جناب، پا و ران. ببینم جفتک بندازی

ها، بالاتر! ها، ها، محشره!

اگر دوک این لطف‌ها را به تو ادامه دهد، سزاریو، احتمالاً خیلی ترقی خواهی کرد

فقط سه روز است که تو را می‌شناسد، و همین حالا دیگر غریبه نیستی

یا از دمدمی‌بودنِ او می‌ترسی یا از کوتاهیِ من، که دوامِ محبتش را به پرسش می‌گیری

- آیا در محبتش بی‌ثبات است، جناب؟ - نه، باور کن

سپاسگزارم. کُنت دارد می‌آید

- کسی سزاریو را دید؟ - در خدمتتان، سرورم، اینجا

تو کمی آن‌سوتر بایست

سزاریو، تو کمتر از همه‌چیز نمی‌دانی

کتابِ جانِ پنهانم را برای تو گشوده‌ام

پس ای جوانِ نیک، گام به‌سوی او بردار. مگذار راهت ندهند

بر درگاهش بایست و بگو پایت همان‌جا ریشه خواهد دواند تا به حضور رسی

سرورِ نجیبم، اگر چنان که می‌گویند به اندوهش سپرده شده، هرگز مرا نمی‌پذیرد

پرهیاهو باش و از همه‌ی حدهای ادب بجه، اما دست‌خالی بازنگرد

گیریم که با او سخن گفتم، سرورم؛ بعد چه؟

آه، آن‌گاه شورِ عشقم را بگشا، با شرحِ وفایِ عزیزم غافلگیرش کن

بازی‌کردنِ دردهای من به تو می‌آید

از جوانیِ تو بهتر می‌شنودش تا از فرستاده‌ای با سیمای سنگین‌تر

- فکر نمی‌کنم چنین باشد، سرورم. - پسرِ عزیز، باورش کن

چون هر که بگوید تو مردی، به سال‌های خوشِ تو دروغ بسته

لبِ دیانا نرم‌تر و لعل‌گون‌تر از این نیست. حنجره‌ی نازکت چون سازِ دخترانه است...

...زیر و رسا؛ و همه‌چیزت شبیهِ نقشِ یک زن است

می‌دانم طالعت درست برای این کار ساخته شده

کوریو، همراهش برو. هر دو، اگر می‌خواهید

چون خودِ من وقتی بهترم که کمتر در جمع باشم

در این کار کامیاب شو، و آن‌گاه چون سرورت آزاد خواهی زیست و ثروتش را از خود خواهی خواند

بهترین تلاشم را می‌کنم تا بانویتان را به دست آورم

چه کشمکشِ پرمانعی! هر که را خواستگاری کنم، خودم می‌خواهم زنش باشم

بیش از این نمی‌مانی؟ و نمی‌خواهی که با تو بیایم؟

با اجازه‌ات، نه. ستاره‌هایم تاریک بر من می‌تابند

شورِ بدِ سرنوشتِ من شاید سرنوشتِ تو را هم بیاشوبد

پس از تو اجازه می‌خواهم تا بدی‌هایم را تنها بردارم

پاداشِ بدی برای محبتت می‌شد اگر چیزی از آن‌ها را بر تو می‌نهادم

- باری بگذار بدانم کجا می‌روی. - نه

راستش جناب، سفرِ مقصودم سرگردانیِ محض است

اما در تو چنان رگه‌ی عالیِ فروتنی می‌بینم...

...که آنچه می‌خواهم در خود نگه دارم به زور از من نمی‌کشی

پس ادب حکم می‌کند که خودم خود را بگویم

پس بدان، آنتونیو، نامم سباستین است، که رودریگو خواندمش

پدرم همان سباستینِ مسالین بود، که می‌دانم نامش را شنیده‌ای

از خود، من و خواهری به‌جا گذاشت، که هر دو در یک ساعت زاده شدیم

اگر آسمان خوش می‌داشت، کاش هر دو همان‌جا تمام می‌شدیم. اما تو، جناب، آن را عوض کردی

چون ساعتی پیش از آنکه مرا از شکافِ دریا برگیری، خواهرم غرق شده بود

- افسوس بر آن روز. - بانویی بود، جناب...

...هرچند می‌گفتند بسیار به من می‌مانَد، بسیاری او را زیبا می‌شمردند

اما هرچند خودم نمی‌توانستم آن ستایش را چندان باور کنم...

...این‌قدر را گستاخانه درباره‌اش می‌گویم

جانی داشت که حتی حسادت نیز ناچار بود زیبایش بخواند

او همین حالا در آبِ شور غرق شده، جناب، هرچند من گویا یادش را با آبِ بیشتری باز غرق می‌کنم

- ببخش جناب که بد پذیرایی‌ات کردم. - آه آنتونیویِ نیک، زحمتت را ببخش

اگر نمی‌خواهی مرا به‌خاطرِ عشقم بکشی، بگذار خدمتکارت باشم

اگر نمی‌خواهی کرده‌ی خودت را باطل کنی، یعنی آن را که نجات داده‌ای بکشی، این را نخواه

یک‌باره خدانگهدار

سینه‌ام پر از مهر است، و هنوز چنان به خویِ مادرم نزدیکم...

...که با کوچک‌ترین بهانه‌ی دیگر چشمانم رازم را لو می‌دهند

به دربارِ کُنت اورسینو می‌روم. خدانگهدار

مهرِ همه‌ی خدایان با تو باد

در دربارِ اورسینو دشمنانِ بسیار دارم، وگرنه به‌زودی آنجا می‌دیدمت

اما هر چه پیش آید، چنان دوستت دارم که خطر بازی به نظر آید؛ و خواهم رفت

نه، یا بگو کجا بودی...

...یا لب‌هامو اون‌قدر هم باز نمی‌کنم که یه تارِ مو به‌عنوانِ بهونه‌ت ردش شه

بانو به‌خاطرِ غیبتت دارت می‌زنه

بذار دارم بزنه. کسی که خوب دار زده بشه دیگه از چیزی نمی‌ترسه

بالاخره که به‌خاطرِ این غیبتِ طولانی دارت می‌زنن

یا بیرونم می‌کنن. این برات به‌قدرِ دار خوب نیست؟

خیلی وقت‌ها یه دارِ خوب جلوی یه ازدواجِ بد رو می‌گیره. و راجع‌به بیرون‌شدن، بذار تابستون تحملش کنه

ساکت، رذل، دیگه بسه. بانو داره می‌آد. عاقلانه بهونه بیار

ای عقل، اگه اراده‌ت اینه، منو به یه دلقک‌بازیِ خوب بینداز

اون عاقل‌هایی که خیال می‌کنن تو رو دارن، بیشتر وقت‌ها از آب درمی‌آن احمق

و من، که مطمئنم تو رو ندارم، ممکنه به‌جای یه آدمِ دانا قبول بشم

چون کویناپالوس چه می‌گه؟ «دلقکِ باهوش بهتر از عاقلِ احمق»

- خدا حفظت کنه، بانو. - دلقک را ببرید

نمی‌شنوید، رفقا؟ بانو را ببرید

- بانو، به آن‌ها گفتم تو را ببرند. - کج‌فهمی در بالاترین درجه

بانو، کوکولوس نون فاکیت موناکوم؛ یعنی من جامه‌ی دلقکی در مغزم نپوشیده‌ام

بانوی نیکم، اجازه بده ثابت کنم تو احمقی

- می‌توانی؟ - با مهارتِ تمام، بانوی نیک

دلیلت را بیاور

- بانوی نیکم، چرا سوگواری؟ - دلقکِ خوب، برای مرگِ برادرم

- گمان می‌کنم روحش در دوزخ است، بانو. - می‌دانم روحش در بهشت است، دلقک

پس احمق‌تری بانو، که برای روحِ برادرت که در بهشت است سوگواری کنی. دلقک را ببرید

مالوولیا، نظرت درباره‌ی این دلقک چیست؟ بهتر نمی‌شود؟

بله، و بهتر هم می‌شود تا آن‌گاه که دردِ مرگ تکانش دهد

ناتوانی، که دانا را می‌فرساید، همیشه دلقکِ بهتری می‌سازد

خدا زودتر ناتوانی‌ات را برساند، تا حماقتت بهتر فزونی گیرد

به این چه می‌گویی، مالوولیا؟

در شگفتم که سَروری‌تان از چنین رذلِ بی‌مایه‌ای لذت می‌برد

روزِ پیش دیدم یک دلقکِ معمولی که عقلش از سنگ بیشتر نیست زمینش زد

حالا ببینید، همین حالا هم بی‌سلاح شده. اگر نخندید و بهانه به دستش ندهید...

...دهانش بسته است. اعتراض می‌کنم.

...این داناهایی را که برای این دلقک‌های کلیشه‌ای قهقهه می‌زنند، بهتر از دستیارِ دلقک‌ها نمی‌دانم

آه، تو به خودشیفتگی بیمار شده‌ای، مالوولیا، و با اشتهایی آشفته می‌چشی

در دلقکِ پروانه‌دار تهمتی نیست، هرچند کارش جز ناسزا گفتن نباشد

بانو، بر دروازه جوانی نجیب هست که بسیار مایل است با شما سخن بگوید

از سوی کُنت اورسینو، نه؟

نمی‌دانم بانو. جوانی خوش‌سیماست، با همراهانِ شایسته

- کدام یک از کسانم معطلش کرده؟ - سر توبی، بانو، خویشاوندتان

خواهش می‌کنم کنارش بزنید، جز حرفِ دیوانه نمی‌زند. نفرین بر او

تو برو، مالوولیا. اگر خواستگاری از سوی کُنت است، من بیمارم، یا خانه نیستم. هر چه می‌خواهی بگو تا ردش کنی

حالا می‌بینی که دلقک‌بازی‌ات کهنه شده و مردم خوششان نمی‌آید

تو از طرفِ همه‌ی ما حرف زدی، بانو، انگار پسرِ ارشدت باید دلقک باشد

...چون اینجا یکی از خویشانت می‌آید که پرده‌ی مغزش بسیار سست است

به شرفم، نیمه‌مست. آن کِه بر دروازه است کیست، خویشاوند؟

- یک نجیب‌زاده. - نجیب‌زاده! کدام نجیب‌زاده؟

یه آقای نجیبی اینجاست

مرگ بر این شاه‌ماهیِ شور

- چطوری، دائم‌الخمر؟ - سر توبیِ عزیز

خویشاوند، خویشاوند، این‌قدر زود این بی‌حالی از کجا آمد؟

بی‌حیایی! من بی‌حیایی رو رد می‌کنم

- یکی دمِ دروازه هست. - آها، کیه؟

بذار شیطون باشه، برام مهم نیست. به من ایمان بدید

- آدمِ مست شبیهِ چیست، دلقک؟ - شبیهِ غرق‌شده، یک احمق و یک دیوانه

یک جامْ بیش از گرم‌شدن احمقش می‌کند، دومی دیوانه‌اش می‌کند، و سومی غرقش می‌کند

تو برو پزشکِ قانونی را بیاور و بگذار بالای سرِ خویشاوندم بنشیند

چون در درجه‌ی سومِ مشروب است، غرق شده. برو، به او برس

هنوز فقط دیوانه است، بانو، و دلقک به دیوانه خواهد رسید

بانو، آن جوان قسم می‌خورد که با شما سخن خواهد گفت

گفتم بیمارید. می‌گوید که این را فهمیده...

...و از همین‌رو می‌آید تا با شما سخن بگوید

گفتم خوابید. گویا این را هم از پیش می‌دانسته...

...و از همین‌رو می‌آید تا با شما سخن بگوید. به او چه باید گفت، بانو؟

- در برابرِ هر ردی سنگربندی کرده. - بگو با من سخن نخواهد گفت

گفته شد. و می‌گوید مثل تیرکِ درِ کلانتری بر درگاهتان می‌ایستد...

...و پایه‌ی نیمکت می‌شود، اما با شما سخن خواهد گفت

چه نوع مردی است؟

- خب، از نوعِ بشر. - چه‌سان مردی؟

از سانی بسیار بد. با شما سخن می‌گوید، بخواهید یا نخواهید

چه قد و قامتی و چند سال دارد؟

نه آن‌قدر بزرگ که مرد باشد، نه آن‌قدر کوچک که پسر

مثل غوره‌ی نخود پیش از آنکه نیام شود، یا سیبِ نارس که تازه دارد سیب می‌شود

در او آبْ ایستاده است، میانِ پسر و مرد

خیلی خوش‌سیماست و خیلی نِک‌ونوک‌دار حرف می‌زند

آدم خیال می‌کند شیرِ مادرش هنوز از دهانش نرفته

بگذار نزدیک شود. ندیمه‌هایم را صدا کن

ندیمه‌ها، بانو صدا می‌زند

حجابم را بده. یک بارِ دیگر سفارتِ اورسینو را می‌شنویم

- بانویِ محترمِ خانه، کدام یک است؟ - با من سخن بگو، به‌جایش پاسخ می‌دهم. چه می‌خواهی؟

ای زیباییِ درخشان و نفیس و بی‌همتا...

...خواهش می‌کنم بگویید آیا این بانویِ خانه است، چون هرگز او را ندیده‌ام

دلم نمی‌خواهد سخنم را هدر دهم، چون جدا از آنکه عالی نوشته شده...

...رنجِ بسیار برده‌ام تا از حفظش کنم

ای زیبایانِ نیک، تمسخر نثارم نکنید. من بسیار حساسم، حتی به کوچک‌ترین بدرفتاری

از کجا آمده‌اید، جناب؟

بیش از آنچه حفظ کرده‌ام نمی‌توانم گفت، و آن پرسش بیرون از نقشِ من است

ای نیکِ مهربان، اطمینانی کوچک به من بده که بانویِ خانه‌ای...

...تا در سخنم پیش بروم

- بازیگرِ کمدی هستی؟ - نه، ای دلِ عمیق

و با این‌همه، به دندان‌های کینه قسم، من آن نیستم که بازی می‌کنم

- شما بانویِ خانه هستید؟ - اگر جایِ خودم را غصب نکرده باشم، هستم

بی‌گمان، اگر شما او هستید، جایِ خود را غصب کرده‌اید؛ چون آنچه بخشیدنش از آنِ شماست، نگه‌داشتنش از آنِ شما نیست

اما این بیرون از مأموریتِ من است

سخنم را در ستایشِ شما پیش می‌برم، و بعد قلبِ پیامم را نشانتان می‌دهم

برو سرِ آنچه در آن مهم است. ستایش را بر تو بخشیدم

افسوس، رنجِ بسیار بردم تا حفظش کنم، و شعرگونه است

پس احتمالش بیشتر است که ساختگی باشد؛ خواهش می‌کنم در خودت نگهش دار

شنیدم بر دروازه‌هایم گستاخی کردی...

...و اجازه‌ی نزدیک‌شدن دادم بیشتر برای تماشای شگفتِ تو تا شنیدنت

اگر دیوانه نیستی، برو. اگر عقل داری، کوتاه بگو

ماهِ من در آن حالت نیست که در چنین گفت‌وگوی جست‌وخیزی شریک شوم

بادبان می‌کشی، جناب؟ راهت از این‌سوست

نه ای عرشه‌شوی نیک، کمی دیگر اینجا لنگر دارم. کمی آرامش برای غولتان، بانوی شیرین

- مقصودت را بگو. - من پیام‌آورم

بی‌شک مطلبی هولناک برای رساندن داری، که تعارفش این‌قدر ترسناک است

- وظیفه‌ات را بگو. - تنها به گوشِ شما مربوط است

نه پیشنهادِ جنگ آورده‌ام، نه مطالبه‌ی باج و بیعت

شاخه‌ی زیتون در دست دارم؛ سخنانم به‌قدرِ معنا پر از صلح است

با این‌همه گستاخانه آغاز کردی. تو چه هستی؟ چه می‌خواهی؟

گستاخی‌ای که در من پیدا شد از پذیراییِ شما آموختم

آنچه هستم و آنچه می‌خواهم، چون بکارت پنهان است

برای گوشِ شما وحی است، برای هر گوشِ دیگر کفر

جا را برای ما تنها بگذارید. این وحی را خواهیم شنید

- خب جناب، متنت چیست؟ - بانوی بسیار شیرین...

آموزه‌ای دلگرم‌کننده، و سخنِ بسیار می‌توان درباره‌اش گفت

- متنت کجاست؟ - در سینه‌ی اورسینو

در سینه‌اش! در کدام بابِ سینه‌اش؟

اگر به همان روش پاسخ دهم، در بابِ اولِ دلش

آه، خوانده‌امش؛ ارتداد است

- حرفِ دیگری نداری؟ - بانوی نیک، بگذار چهره‌ات را ببینم

آیا از سرورت مأموریتی داری که با چهره‌ی من مذاکره کنی؟

حالا از متنت بیرون زده‌ای، اما پرده را می‌کشیم و تصویر را نشانت می‌دهیم

ببین جناب، تا این لحظه چنین بودم

- خوب ساخته نشده؟ - عالی ساخته شده، اگر همه‌اش کارِ خدا باشد

رنگش در تار و پود است جناب، باد و باران را تاب می‌آورد

زیبایی‌ای است به‌راستی درآمیخته، که سرخ و سفیدش را دستِ شیرین و زبرِ طبیعت نشانده

بانو، شما بی‌رحم‌ترین زنِ زنده‌اید...

...اگر این لطف‌ها را به گور ببرید و برای جهان نسخه‌ای به‌جا نگذارید

آه جناب، این‌قدر سنگ‌دل نخواهم بود. فهرست‌های گوناگونی از زیبایی‌ام منتشر می‌کنم

صورت‌برداری می‌شود، و هر ذره و هر ابزارش در وصیتم برچسب می‌خورد

مثلاً: بندِ یک، دو لب، سرخِ متوسط. بندِ دو، دو چشمِ خاکستری، با پلک‌هایشان

بندِ سه، یک گردن، یک چانه، و همین‌طور. تو را فرستاده‌اند اینجا که ستایشم کنی؟

می‌بینم چه هستی: بسیار مغروری. اما اگر شیطان هم بودی، زیبایی

سرور و اربابِ من عاشقِ شماست

آه، چنین عشقی ناچار پاداش می‌گرفت، حتی اگر تاجِ بی‌همتاییِ زیبایی بر سرت بود

چگونه عاشقم است؟

با اشک‌های پربارِ پرستش، با ناله‌هایی که عشق را رعد می‌کنند، با آه‌های آتشین

سرورت نظرم را می‌داند؛ نمی‌توانم عاشقش باشم

با این‌همه باتقوا می‌دانمش، نجیب می‌شناسمش، با ثروتی بزرگ، با جوانی‌ای تازه و بی‌لکه

بر زبان‌ها نیک‌نام، آزاده، دانا و دلیر، شخصی بزرگوار

اما با این‌همه نمی‌توانم عاشقش باشم. می‌توانست پاسخش را خیلی پیش‌تر بگیرد

اگر من با شعله‌ی سرورم عاشقت بودم، با چنین رنجی، چنین زندگیِ مرگ‌باری...

...در ردِ تو معنایی نمی‌یافتم، نمی‌فهمیدمش

خب، چه می‌کردی؟

بر دروازه‌ات کلبه‌ای از بیدِ مجنون می‌ساختم، و جانم را که درونِ خانه است صدا می‌زدم

سرودهای وفادارِ عشقِ خوارشده می‌نوشتم و بلند می‌خواندمشان، حتی در دلِ شب

نامت را بر تپه‌های پرطنین فریاد می‌زدم...

...و آن یاوه‌گویِ سخن‌چینِ هوا را وامی‌داشتم فریاد کند: «اولیویا!»

آه، میان عنصرِ هوا و خاک آرام نمی‌گرفتی، جز آنکه بر من رحم آوری

بسیار می‌توانستی کرد. تبارت چیست؟

بالاتر از بختم، اما حالم خوب است. نجیب‌زاده‌ام

برو پیشِ سرورت. نمی‌توانم عاشقش باشم؛ دیگر کسی نفرستد

مگر آنکه شاید خودت باز پیشم بیایی تا بگویی چگونه آن را می‌پذیرد

خدانگهدار؛ برای رنجت سپاسگزارم. این را به‌جای من خرج کن

من پیکِ مزدبگیر نیستم بانو، کیفت را نگه دار. سرورم، نه خودم، پاداش کم دارد

عشق دلِ آن کس را که عاشقش می‌شوی از سنگِ چخماق کند

و بگذار شورِ تو هم، چون شورِ سرورم، به خواری نهاده شود

خدانگهدار، ای بی‌رحمیِ زیبا

«تبارت چیست؟»

«بالاتر از بختم، اما حالم خوب است. نجیب‌زاده‌ام»

قسم می‌خورم که هستی

زبانت، چهره‌ات، اندامت، کردارت و جانت پنج‌گانه نشانِ نجابت بر تو می‌زنند

نه این‌قدر تند، آرام، آرام! مگر آنکه ارباب همان خدمتکار بود

خب! آدم این‌قدر زود طاعون می‌گیرد؟

گویا حس می‌کنم کمال‌های این جوان...

...با دزدیِ نامرئی و نرم از چشمانم به درون می‌خزند

خب، بگذار باشد

- هی، مالوولیا! - اینجا بانو، در خدمتتان

بدو پشتِ همان پیام‌آورِ بدخو، مردِ کُنت

این انگشتر را جا گذاشت، می‌خواستم یا نه. بگو نمی‌خواهمش

از او بخواه سرورش را نچرباند و با امید سرِ پا نگهش ندارد. من برای او نیستم

اگر آن جوان فردا از این‌سو بیاید، دلیل‌هایش را به او می‌گویم

- بشتاب، مالوولیا. - بانو، چنین می‌کنم

نمی‌دانم چه می‌کنم، و می‌ترسم چشمم را چاپلوسی بیش از حد برای عقلم بیابم

ای سرنوشت، زورت را نشان بده. ما مالکِ خود نیستیم. آنچه مقدر است باید بشود؛ و این هم چنین باد

همین حالا پیشِ کنتس اولیویا نبودی؟

همین حالا؛ با گامی میانه از آن وقت تا همین‌جا رسیده‌ام

این انگشتر را به شما برمی‌گرداند، جناب

می‌توانستی رنجم را کم کنی و خودت آن را با خودت می‌بردی

ضمناً می‌افزاید که سرورت را به اطمینانی ناامیدکننده برسانی که او را نمی‌خواهد

و یک چیزِ دیگر: که هرگز آن‌قدر گستاخ نباشی که باز برای کارهای او بیایی...

...مگر برای خبردادن از اینکه سرورت این را چگونه گرفت. همین‌طور تحویلش بگیر

او انگشتر را از من گرفت؛ من نمی‌خواهمش

بیا جناب، تو با بدخویی آن را به‌سویش انداختی، و خواستش این است که همان‌طور برگردانده شود

اگر ارزشِ خم‌شدن دارد، آنجاست، پیشِ چشمت

اگر نه، از آنِ هر که یافتش

من انگشتری پیشِ او نگذاشتم. اولیویا چه می‌خواهد بگوید؟

بخت نکند که ظاهرم گرمش کرده باشد!

خوب براندازم کرد

آن‌قدر که گویا پنداشتم چشمانش زبانش را گم کرده بود...

خوب براندازم کرد

آن‌قدر که گویا پنداشتم چشمانش زبانش را گم کرده بود...

...چون پریشان و بریده‌بریده سخن می‌گفت

بی‌شک عاشقم است. زیرکیِ شورش مرا با این پیام‌آورِ خشن فرا می‌خواند

«انگشترِ سرورم را نمی‌خواهد»! خب، او هیچ انگشتری نفرستاده بود

من آن مردم. اگر چنین است، که هست، بانوی بیچاره، بهتر بود عاشقِ یک خواب می‌شد

ای جامه‌ی ناشناسی، می‌بینم که پلیدی‌ای، که دشمنِ چاره‌ساز در آن بسیار می‌کند

چه آسان است برای خوش‌سیمایانِ دروغین که نقشِ خود را بر دل‌های مومیِ زنان بزنند

افسوس، سستیِ ما سبب است، نه خودِ ما؛ چون از هر چه ساخته شده‌ایم، همان هستیم

این به کجا می‌رسد؟ سرورم او را به‌شدت دوست دارد، و من، هیولای بیچاره، به همان اندازه شیفته‌ی اویم

و او، در اشتباه، گویا دل‌بسته‌ی من است

این چه خواهد شد؟ تا وقتی مردم، حالم برای عشقِ سرورم ناامیدکننده است

و تا وقتی زنم، افسوس بر این روز، اولیویای بیچاره چه آه‌های بی‌حاصلی خواهد کشید؟

ای زمان، تو باید این را بگشایی، نه من. گرهش برای من بسیار سخت است

نزدیک بیا، سر اندرو. بعد از نصفِ شب تو تخت نبودن...

...یعنی سحرخیز بودن، و دیلیکولو سورگره، خودت می‌دونی

نه به‌خدا، نمی‌دونم. ولی اینو می‌دونم که دیر بیدار موندن یعنی دیر بیدار موندن

نتیجه‌گیریِ غلطیه. ازش بدم می‌آد، مثل لیوانِ پرنشده

بعد از نصفِ شب بیدار بودن و بعد رفتن تو تخت، زوده؛ پس رفتن تو تخت بعد از نصفِ شب...

...یعنی سروقت رفتن تو تخت. مگه زندگیِ ما از چهار عنصر درست نشده؟

به‌خدا، اینو می‌گن. ولی من فکر می‌کنم بیشتر از خوردن و نوشیدن درست شده

تو عالِمی؛ پس بیا بخوریم و بنوشیم

ماریا، هی! یه کوزه شراب!

به‌خدا دلقک داره می‌آد

به‌خدا دلقک داره می‌آد

چطورید، دلدارها؟ هیچ‌وقت تصویرِ «ما سه نفر» رو ندیدید؟

خوش اومدی، الاغ. حالا یه آواز بزن

به‌خدا دلقک سینه‌ی محشری داره

چهل شیلینگ می‌دادم که همچین پایی و همچین نَفَسِ خوشی برای خوندن داشتم که دلقک داره

راستش دیشب خیلی دلقک‌بازیِ باکلاسی کردی...

...وقتی از پیگروگرومیتوس حرف زدی، از واپیان‌ها که از خطِ اعتدالِ کویبوس می‌گذرن

به‌خدا خیلی خوب بود. شش پنی برات فرستادم. رسید؟

انعامَکت رو تو جیبِ دامنم چپوندم، چون دماغِ مالوولیا دسته‌ی شلاق نیست

بانوی من دستِ سفیدی داره، و میرمیدون‌ها میخونه‌ی آبجو نیستن

محشره! آخرش این بهترین دلقک‌بازیه

- حالا یه آواز. - بیا، یه آواز بزن

آوازِ عاشقانه می‌خواید یا آوازِ زندگیِ خوب؟

- عاشقانه، عاشقانه. - آره آره. زندگیِ خوب برام مهم نیست

ای بانوی من، به کجا سرگردانی؟

آه، بمان و بشنو، یارِ راستینت می‌آید که هم زیر می‌خواند هم بم

دیگر قدم مزن، ای شیرینِ زیبا

سفرها به دیدارِ عاشقان پایان می‌یابد؛ پسرِ هر خردمندی این را می‌داند

- به‌خدا محشر بود. - خوب، خوب

عشق چیست؟ در آینده نیست

شادیِ اکنون خنده‌ی اکنون دارد؛ آنچه در راه است هنوز نامعلوم است

در درنگ هیچ فراوانی نیست

پس بیا و ببوسَم، ای شیرینِ بیست‌ساله؛ جوانی چیزی است که دوام نمی‌آورد

- صدایی عسل‌چکان، به شوالیه‌بودنم قسم. - نَفَسی واگیردار

- به‌خدا خیلی شیرین و واگیردار. - اگه با دماغ بشنوی، واگیرش دلنشینه

ولی راستی، آسمون رو به رقص بیاریم؟

جغدِ شب رو با یه ترانه‌ی چندصدایی بیدار کنیم که سه روح از تنِ یه بافنده بکشه بیرون؟

- اینو بکنیم؟ - اگه دوستم داری، بیا بکنیم

- من تو ترانه‌خونی سگم. - و بعضی سگ‌ها خوب شکار می‌گیرن

- شروع کن دلقک. با «ساکت باش» شروع می‌شه. - اگه ساکت باشم که هیچ‌وقت شروع نمی‌کنم

به‌خدا خوب بود. بیا، شروع کن

ساکت باش...

این چه عرعر و زاری‌ای است که اینجا راه انداخته‌اید!

اگر بانو پیشکارش مالوولیا را بیدار نکرده و نگفته بیرونتان کند، دیگر به من اعتماد نکن

ما سه مردِ شادیم

مگه من هم‌خون نیستم؟ مگه از خونِ خودش نیستم؟ چرت‌وپرته، بانو!

مردی در بابل می‌زیست، بانو، بانو

لعنت بر من، شوالیه دلقک‌بازیِ ستودنی‌ای راه انداخته

آره، اگه حالش باشه خوب از عهده‌ش برمی‌آد، منم همین‌طور

اون باوقارتر انجامش می‌ده، ولی من طبیعی‌ترم

در روزِ دوازدهمِ دسامبر...

محضِ رضای خدا، ساکت!

سرورانِ من، دیوانه‌اید؟

یا چه هستید؟

نه عقل دارید، نه ادب، نه شرف، که این وقتِ شب مثل حلبی‌سازها وِروِر کنید؟

از خانه‌ی بانویم میخانه می‌سازید...

...که ترانه‌های پینه‌دوزی‌تان را جیغ بکشید بی‌هیچ ملاحظه یا شرمی در صدا؟

در شما نه حرمتِ مکان هست، نه اشخاص، نه زمان؟

ما در ترانه‌هایمان زمان را نگه داشتیم، خانم. برو بابا!

سر توبی، باید رو راست باشم. بانو به من گفت به تو بگویم که...

...هرچند تو را چون خویشاوندش پناه می‌دهد، هیچ هم‌پیمانی‌ای با بی‌نظمی‌هایت ندارد

اگر بتوانی خودت را از خلاف‌کاری‌هایت جدا کنی، در این خانه خوش آمدی

اگر نه، و اگر خوش داری از او خداحافظی کنی، او بسیار مایل است بدرودت بگوید

- خدانگهدار، دلِ عزیز، چون باید بروم - نه، سر توبیِ عزیز

- چشمانش نشان می‌دهد روزهایش به پایان است - همین‌طور است؟

- اما من هرگز نخواهم مرد - سر توبی، اینجا دروغ می‌گویی

این خیلی برایت اعتبار می‌آورد

- بگویم برود؟ - اگر بگویی چه؟

- بگویم برود و رحم نکنم؟ - آه نه، نه، نه، نه، جرئتش را نداری

از کوک خارجی، بانو. دروغ می‌گویی. مگر بیش از یک پیشکاری؟

خیال می‌کنی چون تو باتقوایی، دیگر نه کیکی خواهد بود و نه آبجویی؟

بله، به قدیسه آن قسم، و زنجبیل هم در دهان تند خواهد بود

حق با توست. برو بانو، زنجیرت را با نان‌ریزه برق بیانداز

یک کوزه شراب، ماریا

خانم ماری

اگر لطفِ بانویم را به چیزی بیش از تحقیر ارزش می‌گذاشتی...

...وسیله‌ی این بی‌نظمیِ ناشایست را فراهم نمی‌کردی. به این دستم قسم، باخبر خواهد شد

برو گوش‌هایت را تکان بده

کارِ خوبی می‌شد، به‌قدرِ نوشیدن وقتی آدم گرسنه است...

...که به دوئل دعوتش کنیم، و بعد قولمان را بشکنیم و مسخره‌اش کنیم

بکن شوالیه. من برایت دعوت‌نامه می‌نویسم. یا خشمت را شفاهی به او می‌رسانم

سر توبیِ عزیز، امشب صبر کن

از وقتی آن جوانِ کُنت امروز پیشِ بانویت بود، حالش خیلی ناآرام است

راجع‌به خانم مالوولیا، او را به من بسپار. اگر چنان گولش نزدم که ضرب‌المثل شود...

...و مایه‌ی سرگرمیِ همه‌اش نکردم، خیال نکن آن‌قدر عقل دارم که راست در تختم بخوابم

- می‌دانم می‌توانم. - بگو، بگو، چیزی از او برایمان بگو

- خب جناب، بعضی وقت‌ها یک جور پیوریتن است. - آه، اگر مطمئن بودم، مثل سگ می‌زدمش

چه؟ برای پیوریتن‌بودن؟ دلیلِ نفیست چیست، شوالیه‌ی عزیز؟

دلیلِ نفیسی ندارم، ولی دلیلِ به‌قدرِ کافی خوب دارم

نان‌به‌نرخ‌روزخور، الاغی پرافاده، که آیینِ بزرگی را از حفظ می‌کند و دسته‌دسته بیرون می‌ریزد

بهترین باور را درباره‌ی خودش دارد؛ آن‌قدر، به گمانِ خودش، از فضیلت آکنده...

...که ایمانش بر این بنا شده که هر که نگاهش کند عاشقش است

و انتقامِ من روی همان عیبِ او دستمایه‌ی درخشانی برای کار پیدا می‌کند

چه خواهی کرد؟

سرِ راهش نامه‌ای عاشقانه و مبهم می‌اندازم. می‌توانم عینِ بانویم، برادرزاده‌ی تو، بنویسم

روی چیزی که از یادمان رفته باشد، به‌سختی می‌توانیم دست‌خطمان را از هم تشخیص دهیم

- محشره! بوی یه نقشه می‌شنوم. - منم بوش تو دماغمه

از نامه‌هایی که می‌اندازی، خیال می‌کند...

...که از برادرزاده‌ی من‌اند، و اینکه او عاشقش است

- قصدِ من هم واقعاً اسبی از همین رنگ است. - و اسبِ تو حالا او را خر می‌کند

- خر، شکی ندارم. - آه، ستودنی خواهد بود

تفریحی شاهانه، ضمانت می‌کنم. می‌دانم داروی من رویش اثر می‌کند

شما دو تا را می‌کارم، و فابیا هم سومی، آنجا که نامه را پیدا می‌کند

تفسیرش را تماشا کنید. امشب، به تخت و خوابِ این ماجرا. خدانگهدار

- شب به خیر، پِنتِسیلیا. - به‌جانِ خودم، دخترِ خوبی است

سگِ شکاریِ اصیلی است، و کسی که مرا می‌پرستد. خب که چه؟

منم یه وقتی پرستیده می‌شدم

بریم بخوابیم شوالیه. باید بفرستی پولِ بیشتری بیارن

اگه نتونم برادرزاده‌ت رو به دست بیارم، بدجوری ضرر کرده‌م

بفرست پول بیارن شوالیه. اگه آخرش به دستش نیاوردی، منو یابو صدا کن

اگه نیاوردم، دیگه به من اعتماد نکن، هر طور می‌خوای برداشت کن

بیا بیا، می‌رم یه کم شرابِ شیرین گرم کنم، حالا برای خواب خیلی دیره

بیا شوالیه. بیا شوالیه

خب سزاریوی عزیز، همان تکه‌ی آواز، آن آوازِ کهن و عتیق که دیشب شنیدیم

گویا شورم را بسیار آرام کرد...

...بیش از نواهای سبک و عبارت‌های ساختگیِ این روزگارِ تند و سرگیجه‌آور

بیا، فقط یک بند

با اجازه‌ی سَروری‌تان، آن کس که باید بخوانَدش اینجا نیست

- کی بود؟ - فسته، دلقک، سرورم

دلقکی که پدرِ بانو اولیویا بسیار از او خوشش می‌آمد

پیدایش کنید، و در این میان آهنگ را بنوازید

بیا اینجا، پسر

اگر هرگز عاشق شدی، در دردهای شیرینش مرا یاد کن

چون همه‌ی عاشقانِ راستین چون من‌اند: در هر جنبشِ دیگر بی‌قرار و رمنده...

...جز در تصویرِ ثابتِ آن موجودی که معشوق است

این آهنگ را چگونه می‌پسندی؟

درست طنینِ همان جایی است که عشق بر تختش نشسته

استادانه سخن می‌گویی

به جانم قسم، گرچه جوانی، چشمت بر چهره‌ای مانده که دوستش دارد

- نمانده، پسر؟ - کمی، با اجازه‌ی شما

- چه نوع زنی است؟ - به رنگ و رویِ شما

پس ارزشِ تو را ندارد. چند سال دارد، راستش؟

- حدودِ سال‌های شما، سرورم. - به آسمان قسم، زیادی پیر است

زن همیشه باید کسی را بگیرد که از خودش بزرگ‌تر باشد

چنین است که به او خو می‌گیرد، و چنین است که در دلِ شویش هم‌تراز می‌مانَد

چون پسر، هر چه خودمان را بستاییم، هوس‌های ما سرگیجه‌آورتر و ناپایدارترند

پرآرزوتر، لرزان‌تر، زودتر گم‌شده و فرسوده، از آنِ زنان

به‌نظرم چنین است، سرورم

پس بگذار معشوقت از خودت جوان‌تر باشد، وگرنه مهرت کمان را کشیده نگه نمی‌دارد

چون زنان چون گل‌های سرخ‌اند، که شکوفه‌ی زیبایشان یک بار که نمایان شد، همان ساعت می‌افتد

و چنین‌اند. افسوس که چنین‌اند: که بمیرند، همان دم که به کمال می‌رسند

آه، رفیق، بیا، همان آوازِ دیشب. گوش کن سزاریو، کهن و ساده است

نخ‌ریسان و بافندگان در آفتاب آن را زمزمه می‌کنند

راستی‌ای ساده‌دل است، و با معصومیتِ عشق بازی می‌کند، مثلِ روزگارِ کهن

- آماده‌اید، جناب؟ - آری، خواهش می‌کنم، بخوان

بیا، بیا، ای مرگ، و در سروِ اندوهناک بخوابانَم

بپر، بپر، ای نَفَس، که به دستِ دخترکی زیبا و بی‌رحم کشته شدم

کفنِ سفیدم، سراسر با شاخه‌ی سرخدار آذین‌شده، آه، آماده‌اش کنید

سهمِ من از مرگ را، هیچ‌کس چنین راستین در آن شریک نشد

نه گلی، نه گلی خوش‌بو، بر تابوتِ سیاهم افشانده نشود

نه دوستی، نه دوستی سلام نکند بر پیکرِ بیچاره‌ام، آنجا که استخوانم افکنده شود

تا هزار هزار آه را صرفه کنی، مرا، آه، آنجا بخوابان...

...که عاشقِ راستینِ غمگین هرگز گورم را نیابد، تا در آن بگرید

بیا...

- این برای رنجت. - رنجی نبود جناب. من از خواندن لذت می‌برم

پس بهای لذتت را می‌دهم

راستش جناب، بهای لذت دیر یا زود پرداخت می‌شود

حالا اجازه بده ترکت کنم

خدای مالیخولیا نگهدارت باشد

و خیاط نیم‌تنه‌ات را از تافته‌ی رنگ‌به‌رنگ بدوزد، چون ذهنت عینِ سنگِ اوپال است

دلم می‌خواهد مردانِ با چنین ثباتی را به دریا بفرستند...

...که کارشان همه‌چیز باشد و قصدشان همه‌جا

چون همین است که همیشه از هیچ یک سفرِ خوب می‌سازد. خدانگهدار

باقی همه جا را خالی کنند

یک بارِ دیگر سزاریو، برو پیشِ همان بی‌رحمیِ فرمانروا

به او بگو عشقِ من، نجیب‌تر از این جهان، به وسعتِ زمین‌های خاکی ارزش نمی‌دهد

بگو آن بخش‌هایی که بخت به او بخشیده، به‌قدرِ خودِ بخت سبک می‌شمارم

اما آن معجزه و ملکه‌ی گوهرها که طبیعت به او آراسته، جانم را می‌کشد

- اما اگر نتواند عاشقتان شود، جناب؟ - چنین پاسخی را نمی‌پذیرم

راستش، اما باید بپذیرید. گیریم بانویی، که شاید باشد...

...برای عشقِ شما همان‌قدر دلش به درد است که دلِ شما برای اولیویا

نمی‌توانید عاشقش شوید، همین را به او می‌گویید. پس آیا نباید پاسخی بگیرد؟

پهلوی هیچ زنی تابِ کوبشِ چنین شورِ نیرومندی را ندارد که عشق به دلِ من می‌دهد

دلِ هیچ زنی آن‌قدر بزرگ نیست که این‌همه را نگه دارد؛ گنجایش ندارند

افسوس، عشقِ آن‌ها را می‌توان اشتها نامید

نه جنبشِ جگر، بلکه کام، که پرخوری و دل‌زدگی و شورش می‌کشد

اما عشقِ من سراسر گرسنه است چون دریا، و به همان اندازه هم هضم می‌کند

میان آن عشقی که زنی می‌تواند به من داشته باشد و آنچه من به اولیویا بدهکارم، مقایسه نکن

- آری، اما من می‌دانم... - چه می‌دانی؟

خیلی خوب می‌دانم زنان چه عشقی به مردان می‌توانند داشته باشند. به‌راستی، دلشان به‌قدرِ ما راستین است

پدرم دختری داشت که عاشقِ مردی شد، همان‌طور که شاید...

...اگر زن بودم، عاشقِ سَروری‌تان می‌شدم

- و سرگذشتش چه بود؟ - سفید، سرورم. هرگز عشقش را نگفت...

...بلکه گذاشت پنهان‌کاری، چون کرمی در غنچه، گُل‌گونه‌اش را بخورد

در اندیشه پژمرد، و با مالیخولیایی سبز و زرد...

...چون پیکره‌ی صبر بر سنگِ گور نشست، و به اندوه خندید. آیا این به‌راستی عشق نبود؟

ما مردان بیشتر می‌گوییم، بیشتر قسم می‌خوریم، اما در حقیقت نمایشمان بیش از خواستمان است

چون همیشه در سوگندهایمان بسیار و در عشقمان کم ثابت می‌کنیم

اما خواهرت از عشقش مرد، پسرم؟

من همه‌ی دخترانِ خانه‌ی پدرم هستم، و همه‌ی برادرها هم. و با این‌همه نمی‌دانم

- جناب، بروم پیشِ این بانو؟ - آری، موضوع همین است

شتابان پیشش برو، این جواهر را به او بده

بگو عشقِ من جا خالی نمی‌کند، و ردی را تاب نمی‌آورد

بیا جلو، سینیوریا فابیا

نه، می‌آم. اگه یه ذره از این تفریح رو از دست بدم، بذار از مالیخولیا بجوشم و بمیرم

خوشحال نمی‌شی اون خسیسِ رذلِ گوسفندگزنده به یه خفتِ درست‌وحسابی بیفته؟

از خوشی بال درمی‌آرم، مرد. می‌دونی، اون منو به‌خاطرِ یه خرس‌بازی اینجا پیشِ بانو بی‌آبرو کرد

برای حرص‌دادنش دوباره خرس می‌آریم، و اون‌قدر مسخره‌ش می‌کنیم که کبود شه

- نه، سر اندرو؟ - اگه نکنیم، حیفِ عمرمونه

اینم شدِ شیطونکِ کوچولو. چطوری، ای طلای هندوستانِ من؟

هر سه‌تاتون برید تو بوته‌ی شمشاد. مالوولیا از این راه داره می‌آد

نیم ساعته اون‌طرف زیرِ آفتاب داره برای سایه‌ی خودش ادا تمرین می‌کنه

محضِ عشقِ مسخره‌بازی تماشاش کنید. چون می‌دونم این نامه ازش یه احمقِ متفکر می‌سازه

به نامِ شوخی، بچسبید به هم

تو همون‌جا بمون، چون قزل‌آلایی داره می‌آد که باید با قلقلک گرفتش

همه‌اش بخت است، همه‌چیز بخت است

ماریا یک بار به من گفت که او به من میل دارد. و از خودش شنیده‌ام که تا این حد نزدیک شد...

...که اگر دل ببندد، به کسی با رنگ و رویِ من می‌بندد

به‌علاوه، با من با احترامی والاتر رفتار می‌کند تا با هر کسِ دیگری که پیرویش می‌کند

در این باره چه باید بیندیشم؟

- عجب رذلِ ازخودراضی‌ای! - آه، ساکت

تفکر ازش یه بوقلمونِ کم‌نظیر می‌سازه. ببین چطور زیرِ پرهای برافراشته‌ش قدم می‌زنه

- به‌خدا، می‌تونم چنان بزنمش! - ساکت، می‌گم

کنتس مالوولیا بودن!

- آه، رذل. - بزنش، با تپانچه بزنش

نمونه‌اش هم هست. بانوی استراکی با سرپرستِ رخت‌خانه ازدواج کرد

- تف بر او، ای جزابل. - آه، ساکت

حالا تا خرخره فرو رفته. ببین خیال چطور بادش می‌کند

سه ماه که با او ازدواج کرده باشم، بر کرسیِ شکوهم نشسته...

آه، یه فلاخنِ سنگی می‌خواستم که بزنم تو چشمش

مأمورانم را دورم جمع می‌کنم. در ردای مخملِ گل‌دارم...

از تختِ روزانه آمده‌ام، جایی که اولیویا را خواب گذاشته‌ام...

- آتش و گوگرد! - آه، ساکت، ساکت

و بعد حالتِ بزرگی به خود بگیرم. و پس از نگاهی سنگین و محتشم...

...به آن‌ها بگویم جایم را می‌دانم، چنان که می‌خواهم آن‌ها هم جای خود را بدانند؛ و خویشاوندم توبی را بخواهم

- زنجیر و غل! - آه ساکت، ساکت، ساکت! حالا، حالا

هفت تن از کسانم، با جهشی فرمان‌بردار، به دنبالش می‌روند

در این میان اخم می‌کنم، و شاید ساعتم را کوک کنم، یا با... جواهرِ گران‌بهایی بازی کنم

- توبی نزدیک می‌شود، آنجا به من تعظیم می‌کند. - این زن باید زنده بمونه؟

هرچند سکوتمان را با گاری از ما بکشند، باز هم ساکت

دستم را این‌گونه به‌سویش دراز می‌کنم، و لبخندِ آشنایم را با نگاهی خشک و مسلط فرو می‌نشانم

و توبی اون وقت یه مشت تو لبت نمی‌زنه؟

می‌گویم: «خویشاوند توبی، چون بختم مرا به برادرزاده‌ی تو انداخته...»

- «...این حقِ سخن را به من بده». - چی، چی؟

- «باید مستی‌ات را اصلاح کنی». - گمشو، ای زگیل!

نه، صبر، وگرنه رشته‌های نقشه‌مان را پاره می‌کنیم

«به‌علاوه، گنجِ وقتت را با یک شوالیه‌ی احمق تلف می‌کنی»

اون منم، ضمانت می‌کنم

- «یکی به‌نامِ سر اندرو». - می‌دونستم خودمم، چون خیلی‌ها احمق صدام می‌کنن

اینجا چه کاری در پیش داریم؟

- حالا کبکِ چوبی نزدیکِ تله است. - آه، ساکت

و روحِ شوخ‌طبعی به او القا کند که بلند بخواند!

به جانم، این دست‌خطِ بانوی من است؛ این هم همان «س» و «و» و «ت»های خودش

و «پ»های بزرگش را این‌طور می‌سازد

- بی‌هیچ تردیدی دست‌خطِ خودش است. - «س» و «و» و «ت»هایش؟ این چرا؟

به معشوقِ ناشناس، این، و آرزوهای نیکم. عینِ عبارت‌های خودش

با اجازه‌ات، ای مُهرِ موم. آرام!

و نقشش لوکرسِ اوست، که با آن مُهر می‌زند. بانوی من است

- این برای کیست؟ - این او را می‌بَرد، با جگر و همه‌چیزش

ژوپیتر می‌داند که عاشقم. اما عاشقِ کِه؟ ای لب‌ها، نجنبید؛ هیچ‌کس نباید بداند

«هیچ‌کس نباید بداند.» بعدش چه؟

«هیچ‌کس نباید بداند.» نکند این تو باشی، مالوولیا؟

آنجا که می‌پرستم، می‌توانم فرمان دهم. اما سکوت، چون خنجرِ لوکرس...

...با ضربه‌ای بی‌خون دلم را می‌شکافد. «م، و، آ، ای» بر زندگی‌ام فرمان می‌راند

- معمایی قُپی. - من می‌گم دخترِ محشریه

«م، و، آ، ای بر زندگی‌ام فرمان می‌راند.» نه، اول بگذار ببینم، بگذار ببینم، بگذار ببینم

عجب بشقابِ زهری براش چیده!

«آنجا که می‌پرستم، می‌توانم فرمان دهم.» خب، او می‌تواند به من فرمان دهد

من خدمتش می‌کنم، او بانوی من است

خب، این برای هر عقلِ سلیمی روشن است؛ هیچ گرهی در این نیست

و آخرش، آن ترتیبِ الفبایی چه را خبر می‌دهد؟

اگر می‌شد آن را به چیزی در خودم شبیه کنم. آرام! «م، و، آ، ای»

آه، آره، همینو جور کن. رَدِ بو حالا براش سرد شده

سگِ شکاری با این‌همه پارس می‌کنه روش، هرچند بوش مثلِ روباه زننده باشه

«م». مالوولیا. «م». خب، نامِ من با همین شروع می‌شود

نگفتم از آب درش می‌آره؟ این سگ تو ردِ گم‌شده محشره

«م». اما بعدش در ادامه هم‌خوانی نیست. این زیرِ آزمون می‌لنگد

- باید «آ» بیاید، اما «و» می‌آید. - و امیدوارم به «وای» هم ختم شود

- آره، یا می‌زنمش و وادارش می‌کنم بگه «وای!» - و بعد «ای» از پشت می‌آید

آره، و اگه پشتِ سرت چشمی داشتی، پشتِ پاشنه‌هات بدگوییِ بیشتری می‌دیدی تا بختی که جلوت باشه

«م. و. آ. ای». این شبیه‌سازی مثلِ قبلی نیست. و با این‌همه، اگر کمی فشارش بدهم...

...برایم سر خم می‌کند، چون هر یک از این حرف‌ها در نامِ من هست

آرام، اینجا نثر می‌آید

اگر این به دستت افتاد، در آن بگرد

در ستاره‌هایم از تو برترم، اما از بزرگی نترس

برخی بزرگ زاده می‌شوند، برخی بزرگی را به دست می‌آورند، و بر برخی بزرگی تحمیل می‌شود

سرنوشت‌هایت دست‌هایشان را می‌گشایند؛ بگذار خون و جانت در آغوششان گیرد

و برای آنکه خود را به آنچه خواهی شد خو دهی، آن پوستِ فروتنِ...

پوست‌انداز...؟

...پوست‌اندازت را بیانداز و تازه ظاهر شو

با خویشاوند مخالفت کن، با خدمتکاران تندخو باش

بگذار زبانت بحث‌های کشورداری را طنین بیفکند؛ خود را به شیوه‌ی یگانگی دربیاور

این را آن کس به تو اندرز می‌دهد که برایت آه می‌کشد

یاد آور چه کسی جوراب‌های زردت را ستود، و آرزو کرد همیشه با بندِ چلیپایی ببیندت

می‌گویم، یاد آور. برو، اگر بخواهی چنین باشی، ساخته‌ای

اگر نه، بگذار همچنان پیشکار ببینمت، هم‌قطارِ خدمتکاران...

...و نالایقِ لمسِ انگشتانِ بخت

خدانگهدار. آن که می‌خواهد جای خدمت را با تو عوض کند: «خوش‌بختِ ناشاد»

روزِ روشن و دشتِ باز بیش از این آشکار نمی‌کند. این روشن است

مغرور خواهم بود، نویسندگانِ سیاسی خواهم خواند، سر توبی را سردرگم خواهم کرد

آشنایی‌های پست را خواهم شست، مو‌به‌مو همان خواهم بود

حالا خودم را گول نمی‌زنم که بگذارم خیال از پا درم آورد

چون هر دلیلی به این راه می‌برد که بانوی من عاشقم است

همین تازگی جوراب‌های زردم را ستود، پایم را که با بندِ چلیپایی بود تحسین کرد

و در این خود را به عشقِ من آشکار می‌کند...

...و با نوعی حکم مرا به این جامه‌های موردِ پسندش می‌راند

ستاره‌هایم را سپاس که خوش‌بختم

غریب خواهم بود، استوار، در جوراب‌های زرد...

...و با بندِ چلیپایی، به همان سرعتی که بتوان پوشید

ژوپیتر و ستاره‌هایم ستوده باشند! اینجا یک پی‌نوشت هم هست

ناچاری بدانی که من کیستم

اگر عشقم را می‌پذیری، بگذار در لبخندت پیدا باشد

لبخندهایت به تو می‌آید. پس در حضورم همیشه لبخند بزن، ای شیرینِ عزیزم، خواهش می‌کنم

ژوپیتر، سپاست می‌گویم. لبخند خواهم زد، هر چه بخواهی خواهم کرد

سهمم از این تفریح رو با حقوقِ هزاران سکه که شاهِ ایران بپردازه هم عوض نمی‌کنم

- می‌تونم برای این نقشه این دختر رو بگیرم. - منم می‌تونم

- و جهازی جز یه شوخیِ دیگه مثلِ همین نخوام. - منم همین‌طور

اینم شدِ احمق‌گیرِ نجیبِ من

- پاتو می‌ذاری رو گردنم؟ - یا رو گردنِ من؟

آزادی‌مو سرِ تخته‌نرد بذارم و برده‌ت بشم؟

به‌خدا، یا من؟

تو اون‌قدر به خوابش فرو برده‌ای که وقتی تصویرش ترکش کنه، باید دیوونه بشه

- نه، راستش رو بگو، روش اثر می‌کنه؟ - مثلِ عرقِ نیشکر روی یه قابله

اگه می‌خواید میوه‌ی این تفریح رو ببینید، اولین باری که پیشِ بانو می‌آد رو تماشا کنید

با جوراب‌های زرد پیشش می‌آد، و این رنگی‌ه که اولیویا ازش بیزاره...

...و با بندِ چلیپایی، مُدی که ازش متنفره

و بهش لبخند می‌زنه، که حالا با حال‌وهوای اولیویا این‌قدر ناجوره...

...که با این مالیخولیایی که گرفتارشه، ناچار مالوولیا رو به خفتی چشمگیر می‌کشونه

اگه می‌خواید ببینید، دنبالم بیاید

تا دروازه‌های دوزخ، ای شیطانِ محشرِ شیطنت

منم یکی‌شون می‌شم

- اینجا بمانم؟ - خواستِ بانوی من است

- خدا نگهدارت، دوست. - شما هم، جناب

- تو دلقکِ بانو اولیویا نیستی؟ - نه جناب. بانو اولیویا حماقتی ندارد

تا شوهر نکند دلقکی نگه نمی‌دارد، جناب

و دلقک‌ها به شوهرها می‌مانند چنان که ساردین به شاه‌ماهی؛ شوهر بزرگ‌ترش است

من به‌راستی دلقکش نیستم، بلکه تبهکارِ واژه‌هایش هستم

همین تازگی تو را پیشِ کُنت اورسینو دیدم

دلقکی جناب، مثلِ خورشید گِردِ کُره می‌گردد؛ همه‌جا می‌تابد

متأسف می‌شدم جناب، اگر دلقک به‌قدری که پیشِ بانوی من است پیشِ اربابِ تو نبود

فکر کنم خردمندی‌ات را آنجا دیدم

نه، اگر بخواهی متلک بیندازی، دیگر با تو کاری ندارم. بگیر، این هم خرجی‌ات

ژوپیتر در محموله‌ی بعدیِ مویش برایت ریشی بفرستد

راستش را بگویم، تقریباً دلم برای یکی پر می‌زند...

...هرچند نمی‌خواهم روی چانه‌ی خودم دربیاید. بانویت داخل است؟

- یک جفت از این‌ها زاد و ولد نمی‌کرد، جناب؟ - بله، اگر با هم نگه داشته و به کار گذاشته شوند

من نقشِ لُرد پانداروسِ فریگیه را بازی می‌کردم جناب، تا کرسیدایی برای این ترویلوس بیاورم

- می‌فهمم بانو؛ خوب گدایی کردی. - امیدوارم مطلب بزرگی نباشد، جناب...

...که گدایی‌اش فقط یک گداست. کرسیدا گدا بود

بانویم داخل است جناب. برایشان شرح می‌دهم از کجا آمده‌ای

اینکه تو کیستی و چه می‌خواهی بیرون از آسمانِ من است

می‌توانستم بگویم «عنصر»، اما این واژه زیادی فرسوده شده

این یکی آن‌قدر داناست که دلقک‌بازی کند، و خوب انجام‌دادنش نوعی هوش می‌طلبد

- خدا نگهدارت، نجیب‌زاده. - شما هم، جناب

- دیو وو گارد، موسیو - ای وو اوسی، ووتر سرویتور

امیدوارم چنین باشید جناب، و من خدمتگزارِ شما

برادرزاده‌م مایله ببیندت، اگه کارت با اونه

من به‌سوی برادرزاده‌ی شما می‌روم جناب. یعنی او مقصدِ سفرِ من است

- پاهاتو بچش جناب، به حرکت درشون بیار. - پاهایم مرا بهتر می‌فهمند جناب...

...تا من بفهمم مقصودتان چیست که می‌گویید پاهایم را بچشم

یعنی برو جناب، وارد شو

با رفتن و وارد‌شدن پاسختان می‌دهم. اما پیش‌دستی شد

ای بانوی بسیار کامل و برجسته، آسمان بر شما عطر بباراند

این جوون درباری‌ِ کم‌نظیریه. «عطر ببارونه»، به‌به

مطلبِ من صدایی ندارد، جز برای گوشِ پذیرا و عنایت‌کننده‌ی خودِ شما

«عطر»، «پذیرا» و «عنایت‌کننده». هر سه‌تاشو حفظ می‌کنم برای بعد

در را ببندید، و مرا با شنیدنم تنها بگذارید

- دستت را به من بده، جناب. - وظیفه‌ام بانو، و فروتنانه‌ترین خدمت

- نامت چیست؟ - نامِ خدمتگزارتان سزاریوست، شهبانوی زیبا

خدمتگزارِ من، جناب! از وقتی تظاهرِ فرومایه را تعارف نامیدند، دنیا هرگز خوش نبوده

تو خدمتگزارِ کُنت اورسینویی، جوان

و او از آنِ شماست، و مالِ او ناچار از آنِ شماست. خدمتگزارِ خدمتگزارتان خدمتگزارِ شماست، بانو

درباره‌ی او، به او نمی‌اندیشم

و درباره‌ی اندیشه‌هایش، کاش سفید بودند، نه پر از من

بانو، آمده‌ام تا اندیشه‌های نرمتان را به‌سویش تیز کنم

آه، با اجازه‌ات، خواهش می‌کنم؛ گفتم هرگز دیگر از او سخن نگو

اما اگر خواستگاریِ دیگری را به عهده بگیری، شنیدنِ آن از زبانت را به موسیقیِ افلاک ترجیح می‌دهم

- بانوی عزیز... - اجازه بده، خواهش می‌کنم

پس از آن افسونی که اینجا کردی، انگشتری در پیِ تو فرستادم

چنین بود که به خودم، به خدمتکارم، و می‌ترسم به تو هم، بدی کردم

باید زیرِ داوریِ سختت بنشینم، که آن را با زیرکیِ شرم‌آوری بر تو تحمیل کردم...

...چیزی که می‌دانستی از آنِ تو نیست. چه می‌توانستی بیندیشی؟

آیا آبرویم را به میانِ میدان نگذاشته‌ای...

...و با همه‌ی اندیشه‌های افسارگسیخته‌ای که دلی ستمگر می‌تواند بیندیشد به آن حمله نبرده‌ای؟

برای کسی با درکِ تو، به‌قدرِ کافی نشان داده شده

پرده‌ای نازک، نه سینه‌ای، دلم را پنهان می‌کند. خب، بگذار سخنت را بشنوم

- به تو رحم می‌آورم. - این پله‌ای به‌سوی عشق است

نه، یک قدم هم نه؛ چون تجربه‌ی عام است که بسیار پیش می‌آید بر دشمنان رحم آوریم

خب، پس گویا وقتِ آن است که باز لبخند بزنم. ای دنیا، فقیران چه زود مغرور می‌شوند!

اگر آدم باید شکار شود، چه بهتر که پیشِ شیر بیفتد تا پیشِ گرگ

ساعت مرا به تلف‌کردنِ وقت سرزنش می‌کند

نترس، ای جوانِ نیک؛ تو را نمی‌خواهم

و با این‌همه، وقتی هوش و جوانی به خرمن رسد، زنت احتمالاً مردِ درست‌وحسابی درو می‌کند

- راهت از آن‌سوست، درست به مغرب. - پس به‌سوی مغرب!

لطف و خوش‌خویی همراهِ سَروری‌تان باشد. چیزی برای سرورم با من نمی‌فرستید، بانو؟

بمان. خواهش می‌کنم بگو درباره‌ی من چه می‌اندیشی

- اینکه گمان می‌کنید آن نیستید که هستید. - اگر چنین گمان کنم، درباره‌ی تو هم همین را می‌کنم

- پس درست گمان می‌کنی: من آن نیستم که هستم. - کاش آن بودی که می‌خواهم باشی

آیا بهتر از این می‌شد که هستم، بانو؟ کاش می‌شد، چون حالا دلقکِ شما هستم

آه، چه اندازه تحقیر زیبا به نظر می‌رسد در خواری و خشمِ لبِ او

گناهِ قتل زودتر از عشقی که می‌خواهد پنهان بماند خود را نشان نمی‌دهد

شبِ عشق نیم‌روز است

سزاریو، به گل‌های سرخِ بهار، به دوشیزگی، به آبرو، به راستی و به همه‌چیز...

...چنان دوستت دارم که، به‌رغمِ همه‌ی غرورت، نه هوش و نه خرد شورم را پنهان نمی‌تواند کرد

دلیل‌هایت را از این بند بیرون نکش؛ از اینکه من خواستگاری می‌کنم، تو دلیلی نداری

بلکه چنین با خرد خرد را در بند کن: عشقِ جسته خوب است، اما عشقِ ناجسته‌ی بخشیده بهتر

به پاکی قسم، و به جوانی‌ام، یک دل دارم، یک سینه و یک حقیقت

و آن را هیچ زنی ندارد، و هیچ‌کس هرگز بانوی آن نخواهد شد، جز خودم تنها

و بدین‌سان خدانگهدار، بانوی نیک. دیگر هرگز اشک‌های سرورم را پیشِ تو شکوه نخواهم کرد

باز بیا. چون شاید بتوانی آن دلی را که اکنون بیزار است، به پسندیدنِ عشقِ او بگردانی

نه به‌خدا، یه ذره هم بیشتر نمی‌مونم

- دلیلت، ای زهرِ عزیز، دلیلت رو بگو. - ناچاری دلیلت رو بگی، سر اندرو

خب، دیدم برادرزاده‌ت به خدمتکارِ کُنت بیشتر لطف کرد...

...تا هر چه به من کرده. هر دوتون دیدید

- اون موقع تو رو می‌دید، پسرجون؟ اینو بگو. - همون‌قدر واضح که حالا تو رو می‌بینم

- این دلیلِ محکمی بود بر عشقش به تو. - به‌خدا، می‌خواید منو خر کنید؟

ثابت می‌کنم که مشروعه جناب، به سوگندِ داوری و خرد

و اون‌ها از قبل از اینکه نوح ملاح بشه عضوِ هیئتِ منصفه بوده‌ن

معشوقت می‌دونست قایم شدی، مرد، و فقط برای اینکه حرصت رو دربیاره به اون جوون لطف کرد

که دلاوریِ خوابیده‌ت رو بیدار کنه، تو دلت آتش و تو جگرت گوگرد بذاره

تو باید اون موقع می‌پریدی جلو، به‌ش حمله می‌کردی

و با چندتا جوکِ محشرِ تازه از ضرابخونه، باید اون جوون رو تا حدِ لالی می‌کوبیدی

این از دستِ تو انتظار می‌رفت، و این از دست رفت

آب‌طلای دوبله‌ی این فرصت رو گذاشتی زمان بشوره ببره

و حالا به شمالِ یخ‌زده‌ی نظرِ بانوی من بادبان کشیدی

جایی که مثلِ قندیلِ یخ به ریشِ یه هلندی آویزون می‌شی...

...مگه اینکه با یه اقدامِ ستودنی از دلاوری یا سیاست جبرانش کنی

اگه قراره یکی باشه، باید دلاوری باشه، چون از سیاست بدم می‌آد

خب، پس بختت رو روی پایه‌ی دلاوری بساز

اون جوونِ کُنت رو به جنگ با خودت دعوت کن

یازده جاش رو زخمی کن. برادرزاده‌م حساب می‌بره

و مطمئن باش، هیچ واسطه‌ی عشقی در دنیا نیست...

...که بیشتر از خبرِ دلاوری مردی رو پیشِ زنی خوش‌نام کنه

- راهی جز این نیست، سر اندرو. - یکی از شما دعوت‌نامه‌مو براش می‌بره؟

برو، بنویسش، تند و کوتاه باش. با آزادیِ مرکب نیشش بزن. برو، دست‌به‌کار شو

- کجا پیدات کنم؟ - تو اتاقک صدات می‌کنیم. برو

این آدمکِ گران‌بهایی برای توست، سر توبی

من حدودِ دو هزار سکه‌ی قوی برایش گران تمام شده‌ام، چیزی در همین حدود

نامه‌ی کم‌نظیری ازش گیرمون می‌آد. ولی نمی‌رسونیش که؟

پس دیگه به من اعتماد نکن. و به هر قیمتی اون جوون رو به جواب‌دادن تحریک کن

فکر کنم گاو و طنابِ گاری هم نمی‌تونه این دو رو به هم برسونه

چون اندرو، اگه بازش کنی، و اون‌قدر خون تو جگرش پیدا کنی...

...که پای یه کَک رو بگیره، بقیه‌ی بدنش رو می‌خورم

و حریفش، اون جوون، تو چهره‌ش نشانِ بزرگی از بی‌رحمی نداره

ببین، کوچک‌ترین چرخ‌ریسکِ نُه‌تایی داره می‌آد

اگه دلتون قاه‌قاه می‌خواد و می‌خواید از خنده روده‌بر بشید، دنبالم بیاید

اون احمق، مالوولیا، کافر شده؛ یه مرتدِ تمام‌عیار

چون هیچ مسیحی‌ای که بخواد با ایمانِ درست نجات پیدا کنه...

...هرگز نمی‌تونه چنین چیزهای محال و زمختی رو باور کنه

- جوراب زرد پاش کرده. - و با بندِ چلیپایی؟

به بدترین شکل. مثلِ قاتلش دنبالش کردم

هر بندِ اون نامه‌ای رو که برای فریبش انداختم مو‌به‌مو اطاعت می‌کنه

از خنده صورتش پرِ خط شده، بیشتر از نقشه‌ی جدید با الحاقِ هندوستان

همچین چیزی تو عمرت ندیدی. به‌زور جلوی خودمو می‌گیرم که چیزی به‌ش پرت نکنم

می‌دونم بانو می‌زنش. اگه بزنه، اون لبخند می‌زنه و لطفِ بزرگی حسابش می‌کنه

بیا، ببرمون، ببرمون اونجا که هست