Original subtitles

،قوی‌تر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه

مترجم: اشکان هیدی

‫قبلاً به خودم می‌گفتم فیلم‌ساز،

‫یه مستندساز.

‫هرچند فیلم‌هام به موضوعات ‫گسترده‌ای می‌پرداختن،

‫مثل گسترش سلاح‌های ‫هسته‌ای یا غول‌های دخانیات.

‫چیزی که همیشه محور ‫اصلی فیلم‌هام بود،

‫اتفاقاتی بود که تو ‫زندگی خودم می‌افتاد،

‫که اغلب خونواده‌ام ‫رو هم درگیر می‌کرد.

‫و تو، آدریان، بخش ‫بزرگی از اون بودی.

‫می‌تونی یه تیکه از ‫این برام ببری، بابایی؟

‫بیشتر وقت‌ها که داشتم صحنه‌هایی ‫مثل این رو فیلم‌برداری می‌کردم،

‫واقعاً هدف خاصی تو ذهنم نبود.

‫ولی همیشه تصور ‫می‌کردم که یه روزی،

‫بعضی‌هاشون رو با تو تماشا می‌کنم.

‫مثلاً وقتی که اواسط ‫دهه سوم زندگیت باشی...

‫و خودت هم بچه‌دار شده باشی.

‫حاضری؟

‫آره.

‫تله کوچیکه رو خودت ساختی.

‫یه بار گفتی مثل ‫بادبادک‌بازی می‌مونه

‫فقط زیر آب.

‫اوه!

‫چند تا گرفتیم؟

‫این خیلی بزرگه.

‫این بزرگترین چیزیه ‫که تا حالا گرفتیم.

‫فکر کنم آره؛ خیلی گنده‌ست.

‫به نظرت باید چند تا ‫از خرچنگ‌ها رو آزاد کنیم؟

‫آره، به نظرم باید ‫همین کار رو بکنیم.

‫چون ممکنه این بزرگه ‫خیلی عصبانی باشه.

‫شاید باشه، آدریان.

‫همین‌طوری و اتفاقی ‫ازت فیلم گرفتم،

‫فقط چند دقیقه در ‫ماه یا تقریباً همین‌قدر،

‫همون‌طور که داشتی بزرگ می‌شدی.

‫اما سال‌ها که گذشت،

‫کلی فیلم جمع شد.

‫یه چیزی گرفتم! ‫مطمئنم یه چیزی گرفتم.

‫عالیه!

‫احتمالاً بتونم ازش به ‫جای طعمه استفاده کنم، بابا.

‫شاید.

‫ببین، این یکی کوچیکه.

‫فکر می‌کنی چرا این‌قدر ‫ماهیگیری رو دوست داری؟

‫نمی‌دونم، فقط عاشق...

‫اون چیزهای عجیب و ‫هیجان‌انگیزِ تهِ دریام.

‫هیچ‌وقت نمی‌دونی چی گیرت میاد.

‫نوجوان.

‫و دوره نوجوانی یعنی گذروندنِ...

‫یه نوجوان داره دوره ‫نوجوانی رو می‌گذرونه.

‫دقیقاً همینطوره.

‫که همون...

‫آره، این خوبه؟

‫- آره، خوبه. ‫- آره، خوبه؟

‫حالا که دارم به فیلم‌های ‫اون سال‌ها نگاه می‌کنم،

‫یه بخش‌هایی از چیزایی که اون زمان تو ‫زندگی‌مون اتفاق می‌افتاد رو پیدا کردم.

‫اینکه تو مشغول چی بودی، و

‫من مشغول چی بودم

‫و چطور جفتمون داشتیم ‫به روزی که قرار بود

‫تو بمیری نزدیک‌تر می‌شدیم.

‫من این فیلم‌ها رو تماشا ‫می‌کنم تا هم خودم رو متقاعد کنم

‫که یه روزی بودی، نفس می‌کشیدی

‫و هم خودم رو متقاعد ‫کنم که دیگه نیستی.

‫هفت سال از رفتنت می‌گذره.

‫و هنوزم هر روز دلم ‫برات تنگ میشه.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

گروه پیشگام: ارائه کننده برترين آثار سینمایی @PishgumTeam

‫«بازسازی»

‫این آدریانه با مامانش، مریلین.

‫تو فیلمی که اسمش ‫رو گذاشتم «در پاراگوئه».

‫«در پاراگوئه» به ‫موضوعات مختلفی می‌پردازه،

‫مثل ویرانی‌های ناشی از ‫یه سری جنگ‌های فاجعه‌بار

‫که دیکتاتورهای ‫پاراگوئه‌ای راه انداختن.

‫اما بیشتر به پیچیدگی‌های ‫فرزندخواندگی از خارج از کشور می‌پردازه.

‫ما تو پاراگوئه بودیم تا دخترمون، ‫ماریا رو به سرپرستی بگیریم.

‫بذارش اینجا.

‫یکم دیگه خاک می‌خوایم.

‫یعنی بیشتر...

‫آجر بیشتر.

‫سنگ‌های بیشتر؟

‫آخرش تو پاراگوئه به مدت سه ‫ماه در طول فرآیند فرزندخواندگی،

‫بلاتکلیف گیر افتادیم.

‫و دیدم دوربینم بیشتر و بیشتر ‫داره به سمت پسرم کشیده میشه.

‫این یه خونه‌ی رستورانیه.

‫تازشم یه تخت هم داره.

‫یه دقیقه.

‫چی میل دارین؟

‫سیب‌زمینی سرخ‌کرده دارین؟

‫برید اونجا بشینید.

‫یه ثانیه دیگه میام اونجا.

‫برای خودتون سالاد بکشین، لطفاً.

‫برای خودتون سالاد بکشین.

‫اومم، خوشمزه‌ست.

‫حتی اون موقع هم می‌تونستم ‫ببینم که این برای من،

‫یه جور دوران طلایی زندگی ‫خانوادگی و فیلم‌برداری بود.

‫پسر، خیلی خوشمزه بود.

‫مامان، طول می‌کشه تا اونو بخوری!

‫قورتش دادم. ببخشید، ‫داشتم از گشنگی می‌مُردم.

‫روده بزرگه داشت ‫روده کوچیکه رو می‌خورد.

‫هی گارسون، استیک من مثل سنگ سفته!

‫نه، سفت نیست.

‫عاشق زنم بودم، عاشق بچه‌هام،

‫و عاشق لذت و کار فیلم‌برداری از

‫لحظاتی از زندگی که جلوی ‫دوربین اتفاق می‌افتادن.

‫از کدوم کشور میاید؟

‫آمریکا.

‫قراره خیاط بشه!

‫فیلم «در پاراگوئه» برای اولین ‫بار در جشنواره فیلم ونیز اکران شد.

‫ونیز شروع خیلی خوبی ‫برای اکران فیلم بود.

‫اما همون‌طور که معلوم شد،

‫اکران‌های بعدی تا مدت ‫نامعلومی عقب افتادن...

‫تا وقتی که من و همسرم ‫بتونیم با این قضیه کنار بیایم...

‫که بخش دیگه‌ای از زندگی ‫خانوادگیمون رو عمومی کنیم.

‫همین‌طوری هم سال‌ها طول کشیده ‫بود تا «در پاراگوئه» رو تموم کنم.

‫و هرچی سال‌ها می‌گذشت،

‫اوضاع توی خونه بیشتر ‫و بیشتر متشنج می‌شد.

‫مریلین کاملاً روشن کرده بود که ‫دیگه ترجیح میده ازش فیلم گرفته نشه.

‫و حالا که بچه‌ها هم ‫توی سن نوجوونی بودن،

‫کم‌وبیش حس‌وحال کل خونه همین بود.

‫ماریا؟

‫میشه لطفاً بهش دست بزنم؟

‫یه لحظه صبر کن، عزیزم.

‫بگو چیکار کردی.

‫جیش کردم.

‫واقعاً؟

‫آره.

‫اون بالا؟

‫آره.

‫بذار بهش دست بزنم.

‫اونجا؟

‫می‌تونی به اینجاش دست بزنی.

‫چی می‌بینی؟

‫رنگین‌کمون.

‫ رنگین‌کمون؟ ‫

‫ماریا؟

‫صفحه چندی، عزیزم؟

‫باید برم ببینم.

‫یه جورایی، اون دوران طلاییِ کذاییِ ‫فیلم‌برداری از لحظات زندگی خانوادگیم

‫انگار داشت به آخرش می‌رسید.

‫آدریان، ازت خواستم تا فیلم‌برداریم ‫تموم نشده صدا رو کم نگه داری.

‫صداش کمه دیگه.

‫الان ازم فیلم نگیر.

‫بابایی،

‫می‌خوام برات یه کادو درست کنم!

‫اوه، چه خوب.

‫اسمش «تلویزیون آشپزی»ـه.

‫تلویزیون آشپزی دیگه چیه؟

‫از اون تلویزیون‌های خوبه،

‫نه از اون بدهایی که ‫آدم رو خنگ می‌کنه.

‫از اون خوب‌هاشه.

‫تصویرش رو از کجا می‌بینی؟

‫خب، تصویرش همین‌جا روی این کاغذه،

‫ولی یه جورایی مثل نمایش عروسکیه.

‫من میرم پشتش و بعدش حرف می‌زنم.

‫اون‌وقت داستان شروع میشه.

‫ولی آخرش باید یه ‫چیزی اونجا بنویسم.

‫دوستت دارم، بابایی.

‫منم دوستت دارم، عزیزم.

‫خیلی نازی، بابایی.

‫اینم توی فیلم میفته؟

‫احتمالاً.

‫چرا میگی احتمالاً؟

‫بستگی داره به ‫اینکه حذفش کنم یا نه.

‫- چی؟ ‫- اینکه حذفش کنم یا نه.

‫بستگی داره به اینکه ادیتش ‫کنم، یعنی از فیلم ببرمش یا نه.

‫دلم می‌خواد نگهش داری.

‫باشه، نگهش می‌دارم.

‫باشه!

‫تقریباً توی تمام فیلم‌هام، زندگی ‫خانوادگیم مثل لنزی بود که از طریقش

‫سعی می‌کردم دنیای ‫اطرافم رو درک کنم.

‫در واقع، تکیه‌کلام ‫محبوب مادرم این بود:

‫همه‌چیز با خانواده شروع ‫میشه و با خانواده تموم میشه.

‫اما با اینکه بچه‌هام عاشق این ‫بودن که ازشون فیلم گرفته بشه،

‫و منم عاشق ‫فیلم‌برداری ازشون بودم،

‫ظاهراً دیگه بس‌شون بود.

‫مطمئن نبودم از اینجا ‫به بعد باید چیکار کنم.

‫تا اینکه یه تماس تلفنی دریافت کردم.

‫راه‌پیمایی شرمن (1986) ‫(از همین کارگردان)

‫ولی باید سر و صدا نکنم

‫چون بابام طبقه بالا خوابیده.

‫می‌دونی، فکر کنم همین الانشم ‫به اندازه‌ی کافی به جدی بودن...

‫و اعتبارِ این پروژه‌م شک ‫داره؛ دیگه وای به حال اینکه...

‫منو با این سر و وضع ببینه که نشستم...

‫دارم با دوربین خودم حرف می‌زنم.

‫سلام آبجی.

‫ سلام! ‫

‫بابا کجاست؟

‫اوه، اون عقب‌عقب‌هاست.

‫تماس از طرف یه ‫تهیه‌کننده هالیوودی بود

‫که علاقه‌مند بود یکی از ‫مستندهام رو بازسازی کنه

‫و از روش یه فیلم داستانی بسازه.

‫من فیلم «راه‌پیمایی شرمن» رو ‫اواسط دهه سی زندگیم ساختم،

‫زمانی که هنوز مجرد ‫بودم و خانواده و دوستام

‫کم‌کم داشتند نگران ‫مجرد موندنم، می‌شدن.

‫سلام، ددی.

‫سلام، از دیدنت خوشحالم.

‫- منم از دیدنت خوشحالم. ‫

‫چارلین حداقلش اینه که ‫خیلی درباره‌ت حرف زده.

‫اوه، و همین‌طور درباره تو.

‫میشه تمومش کنی؟ میشه تمومش کنی؟

‫به اون لنز دست نزن.

‫دست خودم نیست، باید ‫بهش دست بزنم. خاموشش کن!

‫این موضوع مهمیه. این ‫هنر نیست، این زندگیه!

‫خیلی‌خب.

‫«راه‌پیمایی شرمن» فیلمی بود که توش جایگاه ‫خودم رو به عنوان یه فیلمساز پیدا کردم،

‫با این تصمیم که از اتفاقاتی که ‫تو زندگی خودم می‌افتاد فیلم بگیرم.

‫من تو یه خونواده‌ی پزشک بزرگ شدم.

‫پدربزرگ، پدر و برادر.

‫و اوایل، روش فیلمسازی من ‫براشون یه کم عجیب به نظر می‌رسید.

‫خوشحال میشم اگه شر این ‫چشم گنده از اینجا کنده بشه.

‫اما بالاخره بهش عادت کردند.

‫ساختن «راه‌پیمایی شرمن» ‫یه ماجراجویی بود،

‫یه فیلم جاده‌ای، که توش ‫نمی‌دونستم جاده من رو به کجا می‌بره.

‫ولی خب موفق شدم تو طول ‫مسیر با چند تا زن آشنا بشم.

‫حالا که پیشنهادی برای بازسازی ‫«راه‌پیمایی شرمن» مطرح شده بود،

‫یه جورایی نسبت به فیلمم ‫احساس مالکیت و حساسیت داشتم.

‫تصمیم گرفتم با کسایی که یه جورایی ‫مشاورهای مورد اعتمادم بودند مشورت کنم،

‫یعنی برادر و خواهرم.

‫به نظرم فیلم فوق‌العاده‌ایه،

‫و فکر کنم حقش بود که ‫روی پرده بزرگ سینما بره.

‫روی پرده بزرگ بود...

‫یه پرده بزرگتر.

‫مگه یه فیلم می‌تونه دو بار شکست بخوره؟

‫تامی، مودب باش!

‫به نظرم ایده خیلی بدیه.

‫واقعاً؟

‫واقعاً این‌طوری فکر می‌کنی؟

‫بستگی داره به...

‫به این‌که طرف با فیلم چیکار می‌کنه؟

‫خب، این نگرانی منم هست.

‫می‌تونه یه فیلم خوب بسازه؟

‫ولی اگه یه جورایی روش ‫کنترل داشته باشی

‫و اونا بگن که قراره یکی ‫از تهیه‌کننده‌ها باشی،

‫اون‌وقت شاید جواب بده.

‫آره، این حرف خیلی هوشمندانه‌ای ‫بود که برادرم الان زد.

‫خب، من دکترم.

‫اون دکتره...

‫- چه انتظاری داری؟ ‫- اون دکتره...

‫من حامی حقوق حیواناتم.

‫من جونورای وحشی رو رام می‌کنم!

‫آره، من با حیوونا کار می‌کنم.

‫خب چطوری می‌خوای این ‫یارو رو کنترل کنی؟

‫که یه وقت تو یه روز جمعه نقد ‫فیلم نیویورک تایمز رو نخونم

‫که توش نوشته باشه: ‫«راس مک‌الوی روح خود را به حراج گذاشت.»

‫یه ستاره.

‫یه ستاره و نصفی...

‫شاید.

‫خب، اونا اجازه میدن ‫منم یه نظراتی بدم.

‫اونا می‌خوان توی نوشتن ‫فیلم‌نامه از نظرات من استفاده کنن.

‫خب، این‌طوری که خوبه.

‫آره، راستش اصلاً فکر نمی‌کنم ‫ایده‌ی روشنی داشته باشن

‫از اینکه چطوری قراره انجامش بدن؟

‫من واقعاً فکر می‌کنم اگه ‫تصمیم بگیری انجامش ندی،

‫بعداً تا ابد به خودت و ‫این تصمیمت شک می‌کنی.

‫خب، من دارم قدم اول رو برمی‌دارم.

‫چی؟

‫دارم قدم اول رو برمی‌دارم، ‫ببینیم چی میشه...

‫به نظرم فکر خوبیه.

‫رفتم لس آنجلس.

‫یه جلسه برام ترتیب داده شده ‫بود تا با «استیو کار» صحبت کنم،

‫کارگردان یه سری ‫کمدی‌های تجاری موفق.

‫اولین بار کی «راه‌پیمایی شرمن» ‫رو دیدی؟

‫زمانیکه اولین باری از پی‌بی‌اس ‫پخش شد، من نیویورک زندگی می‌کردم،

‫و از کانال سیزده پخش شد، که یکی از ‫شبکه‌های محلی پی‌بی‌اس تو نیویورکه.

‫آره.

‫و فکر کنم منتظر بودم تا

‫«سیرک پرنده مانتی پایتون» شروع بشه،

‫و اتفاقی به این برخوردم.

‫و یادمه مامانم هم ‫داشت تماشاش می‌کرد.

‫درست از همون اولش دیدمش

‫و من رو جذب خودش کرد.

‫فکر می‌کنی هیچ‌کدوم از اینا ‫واقعاً ربطی به سبک زندگیت داره؟

‫طرز لباس پوشیدنت، طرز زندگیت؟

‫و اون دنیایی بود که ‫تا حالا ندیده بودم.

‫شخصیت‌ها انگار یکی پس از دیگری

‫برام جذاب‌تر و جذاب‌تر می‌شدن.

‫و بعدش همون‌طور که جذب ‫دوست‌داشتنی بودنِ تو و این مسیر شدم...

‫تو ۱۶ فوریه ۱۸۶۵،

‫نیروهای شرمن اینجا در سواحل ‫رودخونه کنگاری جمع شدن.

‫این فرصت رو پیدا کردم ‫که چند باری ببینمش.

‫و بعدش همیشه تو ذهنم ‫موند و همیشه دوسش داشتم،

‫و سال‌های سال ندیدمش،

‫ولی همیشه یادم بود و با ‫دوستام درباره‌ش حرف می‌زدم.

‫بعدش وقتی من و ‫جیسون با هم آشنا شدیم،

‫همیشه ایده‌ای تو ذهنم داشتم...

‫از فیلمی که می‌شد از دل این کار درآورد؛

‫ایده‌ای که تو اون تمام اجزای ‫مستندی که دیده بودم و

‫برام عمیقاً ارزشمند بود، حفظ شده بود.

‫و حالا تجربه‌ای که از ‫فیلم‌سازی واقعی دارم،

‫و اینکه چطور داستان ساخته ‫شدن یه فیلم رو تعریف کنم.

‫از مجرد بودنت حوصله‌م سر رفته.

‫خب، تلاش‌هایی برای درست ‫کردن این وضعیت کردم.

‫آره، خب ببین، اون یکی مسئله ‫کسل‌کننده هم همینه، "شکست".

‫وقتشه که دست به کار بشی.

‫تو این مسیر عرضه کافی نداشتی،

‫واسه همین خودم باید ‫دست به کار بشم.

‫مجبورم.

‫ببین، حالا چارلین می‌خواد ‫امی آدامز نقشش رو بازی کنه.

‫آره، اون عالیه.

‫اتفاقاً تو لیست ما هم هست.

‫واقعاً هست؟

‫- آره. ‫- واقعاً هست؟

‫اتفاقاً تو لیست ما هست واسه...

‫تقریباً تو تک‌تک لیست‌های ما هست.

‫آره، آره، تقریباً تو ‫تک‌تک لیست‌های ما هست.

‫اون عالیه.

‫وای خدای من، بهترینه.

‫پسرم، آدریان، ازم خواست به ‫استیو و تیمش یه فرصت بدم

‫تا فیلم قدیمی من رو به ‫یه اثر داستانی تبدیل کنن.

‫این یه جورایی شوخی ‫همیشگی بین ما بود.

‫می‌گفت:

‫«مستندهات رو دوست دارم بابا، ‫ولی وقتشه یه فیلم واقعی بسازی.»

‫اون داشت بیشتر و ‫بیشتر علاقه‌مند می‌شد به

‫فیلم‌سازی به عنوان ‫یه شغل احتمالی.

‫و به ذهنم رسید که شاید

‫بازسازی «راه‌پیمایی شرمن» ‫بتونه راهی رو براش باز کنه

‫تا وارد دنیای چیزی بشه که خودش ‫بهش می‌گفت «فیلم‌های واقعی».

«استیون اسپیلبرگ»

‫تو چشمیِ دوربین تصویر خوب به نظر میاد؟

‫همینه که هست، بابا.

‫همینه که هست...

‫این یه نمای ثابته که ‫خودت انتخابش کردی.

‫بالاخره موافقت کردم که حق ‫امتیاز «راه‌پیمایی شرمن» رو بفروشم.

‫و در عوض، حق ساخت یه ‫مستند جدید رو به دست آوردم.

‫در مورد بازسازی ‫خیالی مستند قدیمیم.

‫از آدریان پرسیدم که دوست داره از باباش ‫موقع امضای قرارداد فیلم بگیره یا نه.

‫میگم که،

‫تعجب می‌کنم که حداقل یه زوم ‫آروم یا یه همچین چیزی نمی‌خوای.

‫برو جلو و یه زوم آروم انجام بده.

‫خب، بذار اینو امضا کنم، بعدش ‫می‌تونی یه زوم آروم انجام بدی.

‫اینکه دوربین همین‌طوری روشن باشه ‫خسته‌کننده‌ست، اینجور نماها رو وقتی می‌تونی بگیری که

‫داری از خودت فیلم می‌گیری.

‫نکته داشتن فیلمبردار ‫اینه که، واقعاً می‌تونی...

‫یه نمای جذاب‌تر بگیری.

‫خیلی خب، دوربین رو از روی ‫سه‌پایه بردار و یه نمای جذاب‌تر...

‫نمی‌خوام از روی سه‌پایه بردارمش.

‫خب، سه‌پایه رو جابه‌جا کن. ‫نمی‌خوام از روی سه‌پایه بردارمش.

‫- خب، سه‌پایه رو جابه‌جا کن. ‫- باشه.

‫خیلی عجیبه.

‫باورم نمیشه. خیلی عجیبه.

‫طنز ماجرا اینجاست که «راه‌پیمایی شرمن» ‫قراره توسط کس دیگه‌ای ساخته بشه.

‫کی این تصمیم رو گرفته؟

‫و چطور می‌تونیم از ‫دستش فرار کنیم؟

‫نه، نمی‌خوام از دستش فرار ‫کنم. می‌خوام موفق بشه.

‫فکر کنم، می‌دونی، اگه بتونه یه ‫فیلم داستانی مستقل واقعاً خوب

‫از روی «راه‌پیمایی شرمن» بسازه،

‫خیلی خوشحال میشم.

‫فقط دقیقاً نمی‌دونم ‫چطور ممکنه انجام بشه.

‫منظورم اینه که، دارم میگم ‫من جایگزین‌شدنی نیستم

‫تو هم همین‌طور.

‫و دیدن تلاش بقیه برای ‫این کار، خیلی خنده‌دار خواهد بود.

‫چارلین سوانزی یکی از ‫قدیمی‌ترین دوستامه.

‫توی دبیرستان وقتی داشت یه کارگاه ‫شعر برگزار می‌کرد باهاش آشنا شدم.

‫می‌دونی، من از اون افتضاح ‫«ازرا پاوند» یه درس گرفتم،

‫اونم این بود که اصلاً ‫لعنتی اهمیتی نداشت.

‫منظورم اینه که، اصلاً مهم ‫نبود ازرا پاوند چی فکر می‌کنه.

‫زمان نامحدود (1993) ‫(از همین کارگردان)

‫چارلین توی خیلی ‫از لحظات مهم زندگی

‫خانوادگیم کنارم بوده.

‫آدریان، سلام عزیزم!

‫این بچه یه جورایی...

‫این بچه خیلی باهوشه!

‫یه کم دور و بر دوربین بوده.

‫باهوش بودنش به خاطر اون نیست،

‫دور و بر دوربین بودن ‫آدم رو احمق می‌کنه!

‫این بچه باهوشه.

‫خب، هشتم آگوست ‫میام، و اگه نیومدم

‫به خاطر اینه که ‫اون‌قدر دارو مصرف کردم

‫که واقعاً مغزم نمی‌کشه از ‫الان برای جلوتر برنامه بریزم.

‫و بدم میاد اون تست‌هایی که قراره ‫در مورد حافظه ازم بگیری رو انجام بدم

‫وقتی حتی اسم خودم رو یادم نمیاد،

‫چه برسه به سوالاتی ‫که قراره ازم بپرسی.

‫اونا دارن...

‫آدم‌های پیر رو...

‫در مورد اینکه...

‫خاطراتشون چقدر دقیقه، تست می‌کنن.

‫ولی این بخشی از یه ‫مطالعه علمی و داده‌محوره.

‫خیلی طولانیه... حتی اسم هم داره.

‫اسمش یادم نمیاد.

‫چون برام مهم نبود.

‫و معمولاً این‌طوریه که چیزایی ‫که برات مهمه رو یادت می‌مونه.

‫به هر حال.

‫چی ازم پرسیدی؟

‫حافظه‌ت چطوره، چارلین؟ ‫حالا که حرف از حافظه شد.

‫نمی‌دونم، خیلی پیچیده‌ست، ‫مثل کندوی عسله.

‫ولی به نظرت

‫حافظه کوتاه‌مدتت با بالا ‫رفتن سن خوب کار می‌کنه؟

‫نه، معلومه که نه.

‫- ای بابا. ‫- نه، معلومه که نه.

‫من می‌تونم تیکه‌های ‫عجیبی از داستان‌ها

‫و چیزهایی درباره

‫چیزهایی که درباره تو ‫یادمه رو به یاد بیارم.

‫همین‌طوری یهو میان تو ذهنم.

‫نمی‌دونم، حافظه این‌طوریه، فقط

‫منو غافلگیر می‌کنه.

‫داری فیلم می‌گیری؟

‫داره ضبط می‌کنه؟

‫- آره. ‫- داره ضبط می‌کنه؟

‫آفرین، آفرین!

‫آفرین، آفرین!

‫حالا که به این نگاه می‌کنم، ‫به نظرم هنوزم زنده‌ای...

‫در نوعی «نیم‌زندگی» که حالا ‫شده تنها تصویری که از تو مونده.

‫منظورم اینه که تو اینجا ‫توی این فیلم زنده‌ای،

‫ولی توی دنیای ‫واقعی... دیگه نیستی.

‫آدریان، جای مورد علاقه‌ای ‫که با هم رفتیم کجا بوده؟

‫مونیخ چی؟

‫خب، اونجا خوب بود.

‫فقط یه روز اونجا بودیم.

‫من بودم؟

‫جشنواره فیلم مونیخ؟

‫درسته، یادت نیست؟

‫و همون‌جا بود که ‫فیلم اشکال پیدا کرد.

‫درسته.

‫همه چی قاطی‌پاتی شد چون شماره‌های ‫اشتباهی روی حلقه‌های نگاتیو فیلم زده بودن.

‫وقتی این کارو می‌کنی چی میشه؟

‫خب، مردم نمی‌فهمن ‫کدوم حلقه فیلم اوله.

‫چون اگه اینجا شماره دو بذاری ‫و آخرش شماره یک، چی میشه؟

‫دقیقاً همین اتفاق افتاد.

‫و کلی طول کشید تا ‫حلقه‌ها رو درست کنن.

‫داستانی که فکر می‌کردم دارم ‫با فیلم‌سازی‌ام تعریف می‌کنم،

‫داستان زندگی‌هایی که ‫تو دهه‌ها جریان داشته.

‫حالا از هم گسیخته‌ست.

‫گیج‌کننده.

‫حلقه‌های فیلم همه‌شون جابه‌جا شدن.

‫اول، یه پدر هست،

‫و اون یه پسر داره، من.

‫ولی بعدش همه چی ‫از اول شروع میشه.

‫حالا من پدرم. و یه پسر دارم، اونم تویی.

‫ولی یه چیزی خراب میشه، یه چیزی ‫خلاف جریان فیلمنامه پیش میاد.

‫و بعد یهو تو دیگه نیستی.

‫صحنه عروسی رو دوست داشتی؟

‫آره، عاشق اون قسمتم.

‫اون قسمت مورد علاقه‌ته؟

‫عاشق وقتی‌ام که ازدواج می‌کنی.

‫با مامان.

‫فکر می‌کنی ممکنه ‫یه روز بخوای ازدواج کنی؟

‫با تو، بابایی و مامان.

‫فقط با مامان یا بابایی؟

‫مامان و بابایی.

‫فقط مامان و بابایی. ♥

‫آره، تو رفتی.

‫البته که نرفتی.

‫نه کاملاً.

‫چون من هنوز تمام این

‫لحظاتی که باهات ثبت ‫کردم رو روی فیلم دارم.

‫آدریان،

‫می‌دونم فکر می‌کنی باید برای ‫یه پروداکشن هالیوودی کار کنم.

‫ولی می‌تونی، واسه همینه که...

‫من سر در نمیارم.

‫مثل کاری که «استیو کار» می‌کنه،

‫اون اول روی فیلم‌های ‫پول‌ساز کار می‌کنه.

‫بعدش وقت داره هر کاری ‫که دوست داره انجام بده.

‫لازم نیست نگران پول باشه.

‫پس می‌خوای من بیشتر ‫شبیه «استیو کار» باشم؟

‫آدریان، من دارم سعی می‌کنم فیلما ‫رو اون‌جوری که خودم می‌خوام بسازم.

‫آره، ولی...

‫همیشه که همه‌چی بابِ ‫میل آدم پیش نمی‌ره.

‫درست مثل همون حرفی که خودت بهم می‌زدی؛

‫نمی‌تونی، می‌دونی...

‫نمی‌شه یهو از اون ‫بالا بالاها شروع کرد.

‫شاید لازم باشه یه مدت واسه این و ‫اون پادویی کنی و قهوه دستشون بدی.

‫یا پرونده‌ها رو بایگانی کنی و تو ‫کانکس عوامل دنبال خُرده‌کاری‌های بقیه بدویی.

‫حداقل تا چند سال قبل از ‫اینکه حتی کار مهمی انجام بدی.

‫و خیلی از آدم‌ها همچین ‫کارهایی می‌کنن.

‫پس نمی‌فهمم چرا تو خودت ‫رو بالاتر از این‌ها می‌بینی.

‫ولی من این کار رو کردم. ‫شغلم رو این‌طوری شروع کردم.

‫و موفق هم بودی، ولی دارم میگم،

‫چرا چند تا فیلم ‫پرفروش اینجا نمی‌سازی؟

‫ای بابا، آدریان، این‌طور نیست که من بتونم ‫همین‌طوری انتخاب کنم که یه کار معروف...

‫بهت پیشنهاد شده بود ‫که برای جگوار تبلیغ بسازی

‫و تو ردشون کردی.

‫خب، اون مال سال‌ها ‫پیش بود، آدریان.

‫چرا باید همچین چیزی رو رد کنی؟

‫اصلاً برام منطقی نیست.

‫چون نمی‌خواستم تبلیغات ‫تلویزیونی بسازم.

‫ولی همیشه هم قرار نیست همه‌چی ‫اون‌جوری باشه که تو دلت می‌خواد.

‫تو موقعیت خیلی خوبی داری، این ‫طرز فکر واقعاً از سرِ شکم‌سیریه.

‫باید از سر راه برمیداشتمش.

‫اوه لعنتی؛

‫بهت که گفته بودم، اون ‫فجیع‌ترین مدل زمین‌خوردنم بود!

‫آره، کارت عالی بود آدریان.

‫و تمــــــام...

‫داشتم می‌زدم تو صورتت.

‫می‌خوام یه کار بزرگ ‫بکنم، و قرار نیست...

‫قرار نیست از طریق مدرک باشه.

‫نمی‌خوام با مدرک ادبیات انگلیسی ‫یا فیلم‌سازی فارغ‌التحصیل بشم

‫و این کار و اون ‫کار رو انجام بدم.

‫مثلاً خیلی دوست دارم برای اچ‌بی‌او ‫کار کنم، یا یه دوره کارآموزی برای...

‫«استیو کار» بگیرم و حسابی ‫درگیر اون پروژه بشم، و بعد

‫شاید واقعاً ازم خوششون ‫بیاد و یه پله ارتقا پیدا کنم

‫و بعد یه پله دیگه.

‫می‌دونی، اینجوری پیش ‫میره، اینو می‌فهمم.

‫ولی فکر کنم مسیر من ‫از طریق کتابی باشه که

‫مدت‌هاست دارم سعی می‌کنم بنویسم.

‫بر اساس زندگی و ‫تجربه‌هام نوشته شده،

‫و کلی تجربه‌های مسخره داشتم.

‫مگه روی فیلمنامه‌ای بر ‫اساس اون رمان کار نمی‌کردی؟

‫آره.

‫ولی خب، ضمناً...

‫یه شرکت راه انداختم به ‫اسم نان هایر، Nonehigher.com

‫بالا اومده، یه سر بهش بزن.

‫فعلاً که اساساً یه وبلاگ موسیقیه.

‫ولی هدف نهاییم اینه که یه ‫خط تولید تیشرت داشته باشم.

‫بازم یه چیز دیگه که ‫دارم پشت گوش می‌ندازم.

[آدریان‌ مک‌الوی دات کام] «راهکارهای چندرسانه‌ای و بازاریابی»

‫تو اون مقطع، آدریان داشت پروژه‌های ‫مختلفی رو در زمینه‌های مختلف دنبال می‌کرد،

‫اما به نظر می‌رسید تقریباً ‫همه‌شون به فیلم‌سازی برمی‌گردن.

‫تصویربردار: آدریان

‫چی؟

‫سلام.

‫سلام.

‫می‌تونم تماشات کنم؟

‫آره، حتماً.

‫چی؟

‫گفتی چند سالته؟

‫من؟

‫هشت سالمه.

‫آره، خواهر من نه سالشه.

‫جدی؟ منم دارم نه ساله میشم.

‫واقعاً؟

‫آره.

‫پس کلاس اولی؟

‫چی؟

‫پس کلاس اولی دیگه؟

‫نه!

‫منظورم اینه که، دوم!

‫سوم؟

‫چی؟ خیلی خب، پس یه ‫کلاس پایین‌تره دیگه.

‫اوه!

‫باید مراقب باشی.

‫می‌دونم. باشه.

‫نمی‌تونم درست انجامش بدم ولی، ‫تو فقط اینطوری انجامش میدی...

‫وقتی همه وسایل محافظتم رو دارم،

‫اینطوری انجامش میدی، اینطوری...

‫آره.

‫اینطوری، اینطوری. آره.

‫و بعد می‌تونم اینطوری بچرخونمش.

‫خیلی خفنه.

‫آره.

‫اینطوری.

‫اوه، ببخشید.

‫اشکالی نداره.

‫دو، سه.

‫خیلی خب، کات.

‫خب برگشتم خونه،

‫برگشتم به جنوب.

‫کسایی که دارن بازسازی ‫«راه‌پیمایی شرمن» رو تهیه می‌کنن

‫ازم خواستن نریشن‌هایی که اونا برای ‫یه نمونه کار نوشته بودن رو ضبط کنم.

‫قرار بود از نماهای واقعی ‫«راه‌پیمایی شرمن» تشکیل بشه.

‫اونا قبلاً برام قرار ملاقات با ‫چند تا خانم خوب جور کرده بودن،

‫و من داشتم به بعضی از...

‫برداشت دوم.

‫اونا قبلاً برام قرار ملاقات با ‫چند تا خانم خوب جور کرده بودن،

‫و من داشتم به بعضی از ‫دوست‌دخترهای سابقم هم سر می‌زدم.

‫هنوز امیدوارم که عشق رمانتیک

‫اینجا توی جنوب ‫مدرن هنوز ممکن باشه.

‫چند هفته بعد،

‫اونا نمونه کار نهایی ‫رو برام فرستادن.

‫پس برگشتم خونه،

‫برگشتم به جنوب.

‫ما رو به حال خودمون بذارید.

‫بهتره ما رو به ‫حال خودمون بذارید.

‫یک کمدی نیم‌ساعته، تک‌دوربین و با ‫فیلمنامه‌ی از پیش نوشته‌شده درباره‌ی عشق در...

‫جنوب مدرن، که بر اساس مستند کالت سال ‫۱۹۸۶ ساخته‌ی راس مک‌الوی ساخته شده است.

‫فیلمِ داستانی اون‌طوری ‫که می‌شناسیش...

‫استیو و تیمش در لس آنجلس با

‫یه شبکه تلویزیونی کابلی ‫معروف قرارداد بسته بودن.

‫به جای یه فیلم سینمایی،

‫ایده حالا این بود که «راه‌پیمایی شرمن» رو به ‫یه سریال تلویزیونی درام تبدیل کنن.

‫اوه خب، تلویزیون هم خوبه.

‫والا، نمی‌دونم الان ‫وضعیتش چطوریه.

‫اولش به عنوان یه فیلم ‫داستانی بلند شروع شد.

‫بعدش تبدیل به یه سریال شد.

‫درسته، سریال ای‌ام‌سی.

‫- درسته. ‫- درسته، سریال ای‌ام‌سی.

‫با کارگردانی استیو ‫برای قسمت اول...

‫داشتم در مورد کل ‫پروژه شک می‌کردم.

‫باید برمی‌گشتم به دنیایی ‫که ازش فیلم گرفته بودم.

‫تا به خودم یادآوری کنم که ‫دوستام آدم‌های واقعی‌ای بودن

‫که زندگی واقعی داشتن، نه بازیگرهایی ‫که از یه فیلمنامه پیروی می‌کنن.

‫شبیه هم به نظر میاد؟

‫آهان، دیدمش. اوه، چه باحال!

‫وقتی استیو و شبکه شروع ‫کردن به صحبت با نویسنده‌ها،

‫تصمیم گرفتم ‫برگردم کارولینای شمالی.

‫مطلع شده بودم که ‫دوستم، فیلیپ آزبورن،

‫که توی «راه‌پیمایی شرمن» ‫بازی کرده بود، فوت کرده.

‫اونو سفتش کنم؟

‫آره، اونو رگلاژش کن

‫حالا دوباره بذارش سر ‫جاش و ببین چی میشه.

‫شرط می‌بندم مثل ساعت کار می‌کنه.

‫آره، شرط می‌بندم عالی کار می‌کنه.

‫پسر فیلیپ، فیل جونیور،

‫کسب‌وکار خانوادگی ‫رو دست گرفته بود.

‫فیلیپ؟

‫خوشحالم می‌بینمت، چطوری راس؟

‫خوبم فیلیپ.

‫عالی، عالی.

‫خیلی خوبه که می‌بینمت رفیق.

‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- خیلی خوبه که می‌بینمت رفیق.

‫ببین کی اینجاست!

‫یه بنده خدایی اینجا هست ‫که الان صاحب این یکیه.

‫هیچ‌وقت نخواستی ‫خودت یکی‌شون رو برونی؟

‫من چند تا ماشین ‫قدیمی انگلیسی دارم.

‫یه بنتلی قدیمی دارم که باهاش ‫رانندگی می‌کنم، واسه همین ازش لذت می‌برم.

‫بنتلی می‌رونی؟

‫آره، یه بنتلی ‫مارک ۶ مدل ۱۹۵۲ دارم.

‫پس وضعت خوبه.

‫خب راستش، این ماشین ‫در اصل مال پدرم بود

‫و به من ارث رسید.

‫ما اکتبر ۲۰۱۰ از دستش دادیم.

‫و اون می‌گفت که خیلی راضیه.

‫از زندگی‌ای که کرده ‫بود حال خوبی داشت.

‫وقتی میایم اینجا، می‌گیم ‫اون هنوز زنده‌ست، بخاطر

‫کارهایی که با هم کردیم،

‫کارهایی که قبلاً انجام می‌دادیم،

‫و چیزهایی که کلی ‫خاطره خوب ازشون داریم.

‫درسته.

‫یادت میاد فرمون ‫ماشینم رو باز می‌کردی؟

‫خب می‌دونی، اون خودش ‫یکی از ویژگی‌های امنیتی بود

‫که به قول معروف برای حفظ ‫کردن ماشینت استفاده می‌کردن.

‫می‌بینی، فرمونت ‫رو با خودت می‌بردی.

‫با خودت می‌بردی‌اش و هر ‫جا می‌خواستی می‌رفتی.

‫می‌بردی‌اش توی خونه.

‫درسته.

‫این‌طوری کسی نمی‌تونه ‫ماشینت رو بدزده. درسته.

‫فیلیپ الان خیلی از ‫کارها رو خودش انجام میده.

‫آره، دیدمش. فیلیپ الان ‫خیلی از کارها رو خودش انجام میده.

‫فقط یه پسر داری، درسته؟

‫درسته.

‫یه پسر و یه دختر.

‫خیلی حیف شد که دخترت اونطوری شد.

‫آره، یه چیزی بود...

‫از شنیدن این خبر متاسفم.

‫ولی خب، اینم از اون ‫چیزاییه که پیش میاد دیگه.

‫آره، به اون دختر فکر می‌کنم، ‫منم دلم براش تنگ شده.

‫واقعاً تنگ شده.

‫چطور فوت کرد، فیلیپ؟

‫سرطان داشت.

‫سرطان؟

‫خیلی بده، خیلی بد.

‫مادرت هم سرطان داشت؟

‫ آره، اونم سرطان داشت. ‫

‫آره.

‫مادرم همیشه تشویقم می‌کرد

‫که به آرزوم برای ‫هنرمند شدن برسم.

‫اما وقتی جوون بود فوت کرد،

‫خیلی قبل از اینکه فیلمساز بشم.

‫رفتم که به مزار خانوادگیمون ‫تو شارلوت سر بزنم،

‫اما فهمیدم سنگ قبر مادرم ‫به طرز عجیبی ناپدید شده.

‫اوه، اونجاست.

‫و مشخصاً، این یکی ‫خیلی وقته که اونجاست.

‫داری خیلی آروم بُکسُوات می‌کنی،

‫ولی اصلاً یک ذره هم جلو نمی‌ری.

‫این سبک زندگی هیپی فقط...

‫سبک زندگی هیپی نه!

‫همین سبک زندگی هیپیه دیگه.

‫تو نیویورک و بوستون، ‫می‌تونی سوار مترو بشی

‫و بری سمت ساحل، می‌دونی که.

‫ولی اینجا باید پنج مایل تو ‫یه جاده‌ی داغون، رانندگی کنی،

‫اونم یه جاده باتلاقی و گِلی ‫که تازه پشه‌ها هم بهت حمله کنن

‫و آخرش هم کلی دردسر ‫بکشی و تو گل گیر کنی

‫و بعدش هم مجبوری پیاده برگردی.

‫و هیچ‌وقت هم به ساحل نمی‌رسی. ‫

‫وقتی جنوب بودم، به ‫یه دوست دیگه سر زدم

‫که تو «راه‌پیمایی شرمن» حضور داشت،

‫وینی وود.

‫وقتی داشتیم «راه‌پیمایی شرمن» رو می‌ساختیم،

‫کلی لحظات اتفاقی

‫فیلمبرداری شد، ‫می‌دونی، از زندگی اینجا.

‫و اونا الان توی ‫یه فیلم وجود دارن.

‫حالا بعد از ۳۰ سال، ‫به نظرت چطور میان؟

‫خب،

‫الان عجیبه که اون فیلم

‫یه جور آرشیو خاطرات برای منه.

‫آره.

‫می‌دونی، قشنگ یادمه که بودن ‫توی «جنسیس» چه حسی داشت،

‫و خیلی از کارایی که کردم،

‫یادمه.

‫اما حالا برای من، نگاه ‫کردن به این فیلم

‫طوریه که انگار اون خاطره‌ها...

‫یعنی منظورم اینه که ‫واقعاً دوباره برام زنده می‌شن.

‫وقتی خودم رو در حال ‫دوشیدن شیر گاو می‌بینم،

‫حس پستان گاو رو کاملاً درک می‌کنم.

‫می‌تونم حس کنم لمس کردن ‫و بوییدن یه گاو چه جوریه.

‫پس این واقعاً خاطرات ‫رو فعال می‌کنه.

‫این به عنوان حافظه عمل می‌کنه.

‫و من می‌تونم این رو موقعی که داری ‫فیلم‌های دیگه‌ت رو می‌سازی ببینم،

‫وقتی داری پیرتر میشی و سعی ‫می‌کنی اون خاطرات رو بازیابی کنی.

‫چون ما با بالا رفتن سن،

‫فکر کنم به حافظه ‫خیلی حساس‌تر میشیم.

‫می‌دونی، حافظه تا حدی درباره ‫وصل کردن گذشته به حال هم هست.

‫این چیه؟

‫این یه آشغال جنگیه، عزیزم.

‫دارم سعی می‌کنم یادم بیارم چی ‫گفتی که این‌قدر منو کلافه کرد،

‫چون واقعاً، کاملاً حرف اشتباهی ‫بود که به یه زن زده بشه.

‫یادم نمیاد با هم ‫فیلم ساخته باشیم.

‫واقعاً؟

‫واقعاً یادم نمیاد.

‫چه فیلمی ممکنه ‫با هم داشته باشیم؟

‫خب، من یه فیلم ساختم ‫به اسم راه‌پیمایی شرمن.

‫تو هم توش بودی و عالی بودی،

‫توی نقشی که تو اون فیلم داشتی.

‫مردم عاشقش بودن.

‫یادم نمیاد...

‫یادم نمیاد.

‫- واقعاً؟ ‫- یادم نمیاد.

‫یادت نمیاد وقتی با من اومدی به

‫یه پناهگاه نظامی نزدیک خونه‌تون؟

‫منظورم اینه، حرفایی که به یه زن ‫می‌زنی اصلاً از سرِ فروتنی نیست.

‫یعنی، اصلاً بحث این نیست؛ این حرفا ‫حتی جذاب هم نیست، چه برسه به این‌که...

‫من قبلاً اون رو ندیده بودم.

‫- برام مهم نیست، راس! ‫

‫دارم سعی می‌کنم بهت بگم.

‫تعطیلات رو عقب بنداز.

‫چون داشتم می‌اومدم شهر.

‫این مسخره‌ست.

‫راس، مشکل تو همینه.

‫چیزی که اون می‌خواد بشنوه، ‫چیزی که همه زن‌ها می‌خوان بشنون،

‫چیزی که بچه‌ها می‌خوان بشنون،

‫تو باید پرشورتر باشی، راس.

‫حالا، اگه به دِدی گفته ‫بودی، لطفاً عقب بنداز...

‫تو درباره این حرف ‫می‌زنی که اشتیاق لازمه

‫تا یه زندگی معنادار داشته باشی.

‫برام مهم نیست، راس!

‫دارم بهت میگم...

‫این صحنه‌ایه که تأثیرگذاره،

‫و فکر می‌کنم مردم در طول این ‫سال‌ها واقعاً قدرش رو دونستن.

‫یادت نمیاد؟

‫نه.

‫هیچی ازش یادم نمیاد.

‫چیزی که از تو و خودم ‫با هم یادمه، اون نیست.

‫خب... ام...

‫حس می‌کنم می‌تونم بخندونمت.

‫اینجا مثل قبرستونه.

‫نه اینطور نیست، مثل موی ‫زائده، بوته‌ها رو کنار بزن!

‫برو تو اونجا!

‫باهاش کنار بیا، راس. اینجا مثل ‫قبرستون نیست. مشکل تو هم همینه.

‫تو فرق بین سکس و مرگ رو نمی‌دونی!

‫سکس و مرگ؟

‫ سکس و مرگ! ‫

‫این زندگیه!

‫حتی وقتی باهاش مواجه میشی ‫هم نمی‌تونی تشخیصش بدی.

‫نمی‌تونی بفهمی کدوم یکیه.

‫و تو هم باعث میشی ‫بیننده‌ها و مخاطب‌ها بخندن.

‫و قبلاً هم تو کلاس ‫ما رو می‌خندوندی.

‫کلاس؟ کدوم کلاس؟

‫فرد، اینجا پیش من وایسا.

‫می‌خوام برای یه ‫دقیقه معشوقم باشی.

‫می‌خوام همه‌تون تصور کنین که...

‫تو یه معلم بودی، شعر درس می‌دادی.

‫به دانش‌آموزهای دبیرستانی.

‫به چی؟

‫تو شعر درس می‌دادی.

‫می‌خوای چیزی که حس می‌کنی رو بگی

‫تا مردم بفهمنش و ‫به خودت برگردوننش.

‫خب، باید چیزی که حس می‌کنم ‫رو به این مرد بگم، من عاشقشم

‫چون باید کاری کنم ‫اونم عاشقم بشه.

‫حالا می‌تونم به دو ‫روش باهاش حرف بزنم.

‫فرد،

‫به من نگاه کن.

‫عاشقتم، فرد.

‫برنامه شعر در ‫مدارس رو یادت میاد؟

‫اولین بار اونجا دیدمت.

‫نمی‌دونم، ولی همه‌چیز ‫همین‌طوری ناپدید میشه.

‫همین‌طوری ناپدید میشن.

‫چارلین.

‫یه روز، آدریان به پدر و ‫مادرش، راس و مریلین گفت

‫که یه خواهر کوچولو می‌خواد ‫تا تو ساحل باهاش بازی کنه.

‫اون من بودم؟

‫آره.

‫بعد یه روز، شنیدن که ‫تو یه کشور خیلی دور،

‫به اسم پاراگوئه...

‫وقتی من و همسرم تصمیم ‫گرفتیم از هم جدا بشیم،

‫رفتم توی یه خونه اجاره‌ای ‫که خیلی از خونه دور نبود.

‫دادگاه بهش می‌گفت

‫جدایی آزمایشی.

‫پسرم تو ورمانت بود و ‫داشت دانشگاه می‌رفت.

‫خواهرش هم با مادرش خونه موند.

‫و یهو دیدم دارم ‫تنها زندگی می‌کنم.

‫من و همسرم نگران تأثیرش بودیم

‫تأثیری که جدایی ‫روی بچه‌هامون می‌ذاشت.

‫اما اون‌قدر نگرانش نبودیم

‫که بتونیم جلوی ‫اون جدایی رو بگیریم.

‫و یهو پسرم برگشت بوستون

‫و اومد پیش من زندگی کرد.

‫توی ورمانت، کارش به اورژانس ‫بیمارستان کشیده بود.

‫رفته بود مهمونی و با ترکیب ‫ودکا و قرص اکس زیاده‌روی کرده بود.

‫من و مادرش با عجله ‫رفتیم برلینگتون.

‫قبلاً هم این مسیر رو رفته بودیم.

‫آدریان قبلاً هم با الکل و ‫مواد مخدر درگیر شده بود.

‫مستی‌های طولانی، اخراج شدن از ‫دبیرستان به خاطر داشتن ماری‌جوانا.

‫به یه دوره آموزشی در طبیعت ‫یوتا فرستاده بودیمش،

‫مخصوص بچه‌هایی که ‫مشکل سوءمصرف مواد داشتن.

‫و کلی درمانگر و روان‌پزشک ‫پیدا کردیم تا بهش کمک کنیم.

‫اما هر وقت فکر می‌کردیم ‫اوضاع داره یه کم بهتر میشه،

‫یه بحران جدید پیش می‌اومد.

‫ویدیو: آدریان

‫آدریان، من کاملاً از اینکه می‌نویسی، ادیت ‫می‌کنی و فیلم می‌گیری حمایت می‌کنم...

‫به نظرم بین اینترنت، ‫فیلم‌سازی، نوشتن

‫و راه انداختن یه برند لباس،

‫وضعیتم خیلی خوب میشه ‫و از زندگیم راضی خواهم بود.

‫درسته، ولی تو با بقیه ‫کارهات داری خودت رو نابود می‌کنی.

‫مثل اتفاق دیشب، می‌دونی، ‫چرا این‌جور کارها رو می‌کنی؟

‫چرا؟

‫- چون فقط... ‫- چرا؟

‫نمی‌دونم.

‫با این الکل و مشروب خوردنت ‫داری به خودت آسیب می‌زنی و...

‫من دیشب هیچی نخوردم.

‫خب دیشب نخوردی، ولی...

‫دیشب یه چیزی مصرف کردی

‫و خودت می‌دونی که می‌تونی ‫واقعاً به خودت صدمه بزنی.

‫خب،

‫همیشه یه ریسکی وجود داره.

‫اسکی هم همین‌طوره، ‫رانندگی هم همین‌طور...

‫این‌طوری نیست که دارم ‫هروئین تزریق می‌کنم.

‫نه، حداقل بابت این شاکرم.

‫برو روی رزومه‌هات کار ‫کن و بفرستشون.

‫منم میرم آیس کافی بگیرم.

‫می‌تونی برام یه ونتی یا هر چی ‫که هست بگیری؟ بزرگترینش.

‫آره.

‫می‌تونی دابل اسپرسو بگیری؟

‫آره.

‫فقط یه کم کافئین می‌خوام، باشه؟

‫باشه.

‫وقت بذار ناخن‌های ‫پات رو کوتاه کن.

‫نگران رفتارهای پرخطر ‫پسرم با مواد و الکل بودم.

‫اما یهو، مشکلات خودم هم پیش ‫اومد که باید باهاشون کنار می‌اومدم.

‫بعد از ام‌آر‌آی، رادیولوژیست ‫بهم زنگ زد و گفت.

‫در مورد آقای مک‌الوی، ‫بیمار شما تماس می‌گیرم.

‫گفت: «واو، آیا علائمی داره؟»

‫سردرد نداره، هیچ علائم ‫عصبی هم نداشته.

‫گفتم نه، فقط داشتم دنبال

‫فشار می‌گشتم.

‫ببین، این چیزیه که ‫دارم بهش نگاه می‌کنم

‫داره به مغزش فشار میاره

‫و باعث شده بخشی ‫از بطن مغز فرو بریزه.

‫ولی می‌تونی اینجا ببینیش. ‫می‌تونی ببینی چقدر بزرگه.

‫این بخش خیلی مهمی ‫از مغزه که می‌تونه

‫عواقب عصبی هم داشته باشه.

‫منظورم اینه که، این مغز توئه.

‫احتمالش زیاده که ازش ‫جون سالم به در ببرم.

‫این‌طور به نظر میاد.

‫تقریباً مطمئنم که نمی‌میری.

‫ما اساساً از خط وسط پیش میریم.

‫به سمت تومور، از همون شکاف ‫کوچیکی که بهت گفتم،

‫و بعد عملاً بخش نرم ‫تومور رو در میاریم و بعد

‫پوسته تومور رو، اگه ‫بشه گفت، جمع می‌کنیم،

‫تا کل تومور رو خارج کنیم.

‫بعد اون پرده محافظ مغز رو سر ‫جاش میذاریم و بخیه می‌زنیم.

‫و بعد استخوان رو با پلاک‌ها و ‫پیچ‌های فلزی کوچیک سر جاش میذاریم،

‫و بعد پوست و جمجمه رو ‫برمی‌گردونیم و بخیه می‌کنیم،

‫تا خوب بشی.

‫خب راس، بهم بگو، تو ‫تاریک‌ترین لحظاتت

‫نگران چی هستی؟

‫خب،

‫نگران اینم که یه اتفاق ‫عجیب و غریب بیفته.

‫و اینکه بمیرم.

‫و اینکه آدریان

‫هنوز سر و سامون نگرفته باشه.

‫درسته.

‫خیلی نگران اینم.

‫آدریان هنوز یه علامت سؤاله.

‫فکر کنم در نهایت حالش خوب بشه.

‫ولی نمی‌خوام الان ترکش ‫کنم، واقعاً نمی‌خوام.

‫درسته.

‫منظورم اینه که، خیلی‌ها ‫به این نگاه می‌کنن،

‫این سازه قشنگی که

‫همسایه‌ام داره می‌سازه،

‫و فقط فکر می‌کنن یه جعبه گل‌کاریه.

‫یعنی، بالاخره بهار داره میاد و

‫گل‌ها هنوز شکوفه میدن، و،

‫ولی من در حالی که دو روز تا عملم ‫مونده بهش نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم،

‫این یه تابوته.

‫یه جعبه‌ست. یه تابوت برای یه آدم.

‫ولی خدایی، این ‫خیلی افکار مرگباریه.

‫این عمل ۹۵ درصد ‫احتمال موفقیت داره.

‫پس چرا گیر دادم ‫به اون ۵ درصد؟ چرا؟

‫فکر کنم به خاطر اینه ‫که ۵ درصد احتمال داره

‫دیگه دخترم رو نبینم.

‫ماریا کماکان مایه‌ی دلخوشی و ‫شادیه، یه دختر فوق‌العاده نازنین و ماه،

‫و واقعاً دلم براش تنگ می‌شه.

‫و اون ۵ درصد احتمالی که ‫ممکنه پسرم رو نبینم.

‫این دو سال اخیر با آدریان ‫خیلی سخت گذشته.

‫اون بیست و یک ‫سالشه و کلی مشکل داره.

‫اما این بچه مهارت‌های ‫فوق‌العاده‌ای هم داره

‫و توانایی‌هایی که بالاخره ‫خودش راهش رو پیدا می‌کنه.

‫پس همه‌ی این‌ها الان توی این ‫معادله‌ی خیلی پیچیده دخیلن

‫وقتی به چهل و هشت ‫ساعت آینده فکر می‌کنم.

‫یه هفته بعد از عملم،

‫آدریان یواشکی یه دوربین فیلمبرداری ‫کوچیک آورد توی اتاق بیمارستانم.

‫گفت فکر کرده اینطوری ‫زودتر حالم خوب میشه.

‫یادمه که چقدر ذوق داشتم ‫دوباره فیلمبرداری کنم.

‫منظورم اینه که هیچ‌وقت ‫نمی‌دونی قراره چی گیرت بیاد.

‫غافلگیری عمیق سینی غذا...

‫خیلی برام ارزشمند بود ‫که اون دوربین رو برام آورد،

‫و همین‌طور اینکه ‫مسئولیت خبر دادن به

‫خانواده و دوستان رو به عهده گرفت

‫تا اونا رو در جریان ‫روند بهبودم بذاره.

‫بالاخره اجازه پیدا کردم از ‫بیمارستان برگردم خونه.

‫من و همسرم طلاق رو ‫موقتاً عقب انداختیم.

‫طی دوران توان‌بخشی، ‫فهمیدم که روان‌پزشک آدریان

‫اون رو مبتلا به اختلال ‫دوقطبی تشخیص داده

‫و برای درمانش لیتیوم تجویز کرده.

‫آدریان با بی‌میلی قبول ‫کرد که روند درمان رو ادامه بده.

‫یه ماه بعد از برگشتنم ‫از بیمارستان،

‫من و همسرم تصمیم ‫گرفتیم که طلاق بگیریم.

‫بعد از بیست و چهار سال ‫زندگی مشترک، همین‌قدر بگم که

‫جدایی خیلی دردناک بود.

‫و دوباره، هر دومون نگران ‫تأثیرش روی بچه‌هامون بودیم،

‫اما نه اونقدر که از ‫طلاق صرف‌نظر کنیم.

‫خونه رو فروختیم و شروع ‫کردیم به جمع‌وجور کردن وسایل.

‫آدریان، تو چی هستی؟

‫یه ماهی مرکب.

‫تا وقتی که کارگرهای ‫اسباب‌کشی میز تلویزیون رو بردن،

‫یادم رفته بود که سال‌ها پیش، یه ‫تله‌موش پشتش گذاشته بودیم.

‫چند ماه بعد، مجبور ‫شدم برای نمایش...

‫مروری بر فیلم‌هام برم پراگ.

‫اتفاقی که اصلاً دلم ‫نمی‌خواست بیفته

‫با توجه به همه‌ی اتفاقاتی ‫که تو خونه داشت می‌افتاد.

‫سینما پونرپو ‫سالن نمایش «آرشیو ملی فیلم»

‫جشنواره‌ی «یک جهان ۲۰۰۹» ‫(جشنواره بین‌المللی فیلم‌های مستند حقوق بشر)

‫مسئول آپاراتخونه حواسش پرت بود.

‫یواشکی رفتم توی اتاق آپارات.

‫اتفاقاً صحنه‌ای از مراسم ‫عروسیم داشت پخش میشد.

‫در دارایی و نداری. ‫در بیماری و سلامت.

‫در دارایی و نداری.

‫در بیماری و سلامت.

‫برای عشق ورزیدن و ‫گرامی داشتن تا ابد.

‫برای عشق ورزیدن و گرامی داشتن تا ابد.

‫یادمه حس کردم می‌خوام ‫پخش رو متوقف کنم،

‫برم توی سالن سینما ‫و یه چیزی رو اعلام کنم.

‫ما تا مرگ ما رو از هم ‫جدا کنه، با هم نموندیم.

‫ما داریم طلاق می‌گیریم.

‫شاید این فیلم به عنوان یه مستند فیلم‌برداری ‫شده باشه، ولی الان دیگه یه فیلم داستانیه.

‫فکر می‌کنی ممکنه یه ‫روزی بخوای ازدواج کنی؟

‫با تو، بابایی و مامان

‫فقط مامان و بابایی.

‫ساختنش خیلی آسون بود.

‫چقدر طول کشید تا بسازیش؟

‫چند روز.

‫و از کجا می‌دونستی خدا چه شکلیه؟

‫اخبار ساعت شش (۱۹۹۷)

‫خب، راستش نمی‌دونم.

‫ولی این منو یاد خدا میندازه.

‫منو یاد خدا میندازه.

‫فکر کنم خدا این شکلی باشه.

‫فکر می‌کنی خدا این نقاشی رو دیده؟

‫معلومه.

‫خب، نه از داخل...

‫از پنجره نشونش میدم.

‫لطفاً پنجره رو باز کن.

‫همون‌جا.

‫این یه تصویر مرموز از خداست.

‫حالا می‌خوای بری کمپ؟

‫واسه همین دوربین رو ‫گذاشتم زمین و رفتم کمپ.

‫ولی یادمه فکر می‌کردم اینجا خدا یه ‫جورایی شبیه دوربین فیلم‌برداریه.

‫بعضی از فیلم‌هایی که وقتی بچه ‫بودی ازت گرفتم، خیلی قشنگن.

‫و دلیلش اینه که با فیلم ‫گرفتمشون، نه با اچ‌دی.

‫موافقم و فکر می‌کنم که

‫برگشتن به دوران ‫بچگی و فیلم‌برداری شدن

‫بزرگترین حسرتی که دارم ‫اینه که منو نذاشتی توی...

‫یه جور تبلیغات بچه‌گونه

‫تا حدی یه ستاره ‫کودک بودم، ولی...

‫فکر کنم با اینکه سعی نکردیم ‫ستاره کودک بشی، در حقت لطف کردیم.

‫فکر کنم خیلی راحت ‫می‌تونستی منو ستاره کودک کنی.

‫از قبل بودم، یه جورایی ‫در حد لیست دی بودم،

‫لیست زد.

‫چطور باهاش کنار میای؟

‫نمی‌دونم.

‫فقط برام سواله که تا ‫حالا به این فکر کردی که

‫نقش‌ها رو گاهی اوقات ‫بیشتر عوض کنیم.

‫خب، بیا.

‫گرفتیش؟

‫آره.

‫باشه.

‫گرفتمش.

‫گرفتیش؟

.می‌تونم فیلم بگیرم

‫باشه.

‫اوووه.

‫نندازیش.

‫کجا باید...

‫منو می‌بینی؟

‫آره!

‫خیلی خب.

‫اینا هنوز مرتب نشدن.

‫خوب نمی‌تونم ببینمشون.

‫یه جورایی خیلی ریزن.

‫توی این دوربین.

‫اگه دوربین خوب کار نمی‌کنه، ‫چطوری تنظیمش کنم؟

‫خب، فکر کنم اگه دقت ‫کنی می‌تونی ببینیشون.

‫فقط دوربین رو جابه‌جا ‫کن تا دستام رو ببینی

‫که دارم صدف‌ها رو نگه می‌دارم...

‫دقیقاً وسطشونه، آره!

‫می‌دونی چیه؟

‫- چی؟ ‫- می‌دونی چیه؟

‫به نظرم تو آدم جالبی هستی.

‫ به نظرم تو آدم جالبی هستی.

‫فکر کنم من یه جورایی ‫خسته‌کننده باشم.

‫تو مثل مردی هستی که پشت دوربینه. ‫فکر کنم من یه جورایی خسته‌کننده باشم.

‫هیچ‌کس اون‌قدری که باید ‫نمی‌تونه تو رو ببینه...

‫خب می‌تونن، من هر از ‫گاهی میام جلوی دوربین.

‫مثلاً حدود یک درصد از فیلم‌هات.

‫خب، یه دلیلی براش هست.

‫مردم نمی‌خوان فیلمی ‫درباره من ببینن.

‫اونا می‌خوان فیلمی درباره ‫چیزی که من می‌بینم تماشا کنن.

‫اما شاید...

‫بتونی تغییرش بدی.

‫شاید در آینده تغییر کنم؟

‫شاید.

‫یه جورایی تاره، می‌دونی؟

‫جدی؟

‫احتمالاً چشمی دوربین ‫نیاز به تنظیم داره.

‫چی؟

‫چرا فعلاً خاموشش نمی‌کنیم؟

‫حتماً.

‫فقط کافیه این دکمه ‫کوچیک رو فشار بدی.

‫مطمئنی این همون دکمه‌ست؟

‫آره، الان روی حالت فیلم‌برداریه.

‫خیلی خب.

‫املت سه تخم‌مرغی می‌خوری یا دو تا؟

‫سه تا، لطفاً.

‫خب، آدریان.

‫بله؟

‫بهم بگو نظرت درباره بابات چیه.

‫دارم حسابی ازت مراقبت می‌کنم.

‫همیشه همین‌طوری ولی...

‫اینجا اصلاً جای مناسبی نیست.

‫اینجا موقتیه، آدریان.

‫خیلی در مورد خونه‌های ‫موقتی غر می‌زنی.

‫محیط اطراف خیلی ‫روم تأثیر می‌ذاره.

‫خیلی وقتا از دستم عصبانی بودی

‫سر این چیز و اون چیز.

‫تو بعضی وقتها میتونی ‫خیلی دست و دل باز باشی...

‫از این خوشم میاد ‫که سعی می‌کنی منو...

‫تو هر پروژه‌ی خلاقانه‌ای شریک کنی.

‫ولی جدی آدریان،

‫بعضی از اتفاقاتی که

‫توی این یکی دو سال اخیر افتاده،

‫واقعاً...

‫دردناک و پیچیده بوده و

‫ما هم تو این مسیر چند ‫تا اشتباه کردیم ولی...

‫فقط چند تا؟

‫چی؟

‫- فقط چند تا؟ ‫- چی؟

‫خب، چند تا...

‫شاید بیشتر از چند تا، ولی

‫تو هم قطعاً اشتباهات زیادی داشتی.

‫و گاهی فکر نمی‌کنم حتی ‫حاضر باشی قبولشون کنی.

‫ما قبلاً در موردش حرف زدیم.

‫من چیزهایی رو پشت سر گذاشتم ‫که برای خیلی‌ها قابل درک نیست.

‫مثلاً چی؟

‫چیزهایی که نمی‌خوام ‫در موردشون حرف بزنم.

‫فکر می‌کنم این موضوع واقعاً باعث ‫بیدار شدن بدترین جنبه‌های وجودم شد،

‫بعضی از گرایش‌های بد توی خودم...

‫رذایل اخلاقی و اضطراب.

‫خب، اون فقط برای کمک به تو بود.

‫شاید چند تا اشتباه کردیم.

‫فکر کنم داری قضیه رو ‫خیلی دست‌کم می‌گیری.

‫آدریان، الان می‌افته.

‫نمی‌افته بابایی، من زندگی ‫رو لبه‌ی پرتگاه دوست دارم.

‫دیدی...

‫اوه!

‫می‌تونست بدتر از این باشه.

‫سلام.

‫من و مارک با هم پشت تلفنیم.

‫سلام راس.

‫می‌دونی، قضیه اینه که فکر ‫می‌کنم تلویزیون الان خیلی خوب شده...

‫تیم لس آنجلس دوباره زنگ زد.

‫سریال تلویزیونی راه‌پیمایی شرمن ‫حالا داشت بازنویسی می‌شد

‫به عنوان یه سیت‌کام نیم‌ساعته.

‫تقریباً سه سال از شروع ‫تولیدش گذشته بود،

‫و من تردیدهای بیشتری ‫نسبت به این پروژه داشتم.

‫تازه، واقعاً چیزی ‫هم نبود که بخوام

‫برای مستند پشت‌صحنه‌ام ‫فیلم‌برداری کنم.

‫فقط یه سری جلسات که ترجیح ‫می‌دادن من ازشون فیلم‌برداری نکنم.

‫خودم رو در حال فیلم گرفتن از ‫لحظات تصادفی بیرون پنجره دیدم.

‫اما بعد بهم خبر دادن که پیشنهادی ‫که برای یه فیلم دیگه داده بودم،

‫فیلمی که باید توی فرانسه ‫فیلم‌برداری می‌شد، تأیید شده.

‫اسم فیلم قرار بود ‫«خاطره عکاسی» باشه.

‫این نقشه مال چند سال پیشه؟

‫خب، باید حداقل...

‫سی، سی و پنج سالی بشه.

‫می‌تونی تصور کنی یه روزی ‫بری یه همچین سفری، آدریان؟

‫پرسه بزنی و واقعاً ‫ندونی داری کجا میری؟

‫حس می‌کنم قبلاً این کار رو کردم.

‫واقعاً؟

‫کجا انجامش دادی؟

‫جاهایی که واقعاً نمی‌خوام ‫راجع بهشون حرف بزنم.

‫باشه...

‫برای این فیلم، می‌خواستم ردپای گذشته‌ام ‫رو دنبال کنم، زمانی که هم‌سن پسرم بودم.

‫زمانی که مطمئن نبودم ‫می‌خوام با زندگیم چیکار کنم.

‫در حالی که توی آمریکا،

‫پسرم داره سعی می‌کنه بفهمه ‫می‌خواد با زندگیش چیکار کنه.

‫حافظه‌ی تصویری (۲۰۱۱)

‫سلام آدریان.

‫سلام بابایی.

‫می‌تونی منو ببینی؟

‫آره، می‌بینم...

‫دوربینه؟

‫یه دوربین پشت سرمه ‫و اقیانوس هم جلومه.

‫آدریان، روزهات رو چطور می‌گذرونی؟

‫راستش، سعی می‌کنم کار کنم ولی،

‫واقعاً هیچ کاری پیش نمیره...

‫مدتی بعد از این گفتگو،

‫آدریان تصمیم گرفت مصرف ‫داروی لیتیومش رو کم کنه.

‫اون گفت که این دارو باعث ‫شده کلی وزن اضافه کنه

‫و حسابی کسلش کرده.

‫اون حس می‌کرد لیتیوم خلاقیت ‫و اون شور و حالش رو ازش گرفته.

‫«خاطره عکاسی» برای اولین بار ‫در جشنواره فیلم ونیز اکران شد.

‫یکی از هیئت‌ها داره می‌رسه.

‫و از اونجایی که آدریان توی ‫فیلم حضور داشت، اون هم همراهم اومد.

‫حداقل نسخه اولیه ‫فیلم رو بهم نشون داد.

‫اولش واقعاً شوکه‌کننده بود.

‫و اگه پای بابام در ‫میون نبود، احتمالاً...

‫نمی‌گم می‌رفتم شکایت می‌کردم، ‫ولی قطعاً یه‌کاری می‌کردم...

‫اوه، بی‌خیال.

‫دارم شوخی می‌کنم.

‫ولی نه، اگه اون سطح ‫از صمیمیت نبود،

‫کمی قضیه فرق می‌کرد.

‫ولی فکر کنم ارزشش ‫رو داره بگم که اگه واقعاً

‫با هر کدوم از صحنه‌ها مخالف ‫بودی، اول از همه حذفش می‌کردم.

‫و اون مشخصاً اون صداقت رو داره.

‫اگه گفته بودم که واقعاً ‫با این موضوع راحت نیستم،

‫قطعاً توی فیلم نمی‌موند.

‫خیلی‌ها می‌پرسن،

‫«آیا از دیدن خیلی از این ‫تصاویر روی پرده معذب نشدی؟»

‫«و اینکه پخش بشن و ‫جلوی چشم عموم قرار بگیرن؟»

‫جوابش مثبته.

‫خیلی از اون‌ها قطعاً دیدنشون سخته.

‫رو حساب بزرگ شدنم، حتی ‫توی همین یکی دو سال اخیر.

‫همین‌طور در مقایسه با وقتی ‫که بچه کوچک‌تری بودم، ولی...

‫اون...

‫حتی اگه بیشتر از ‫اینا بی‌رحمانه باشه،

‫کمک می‌کنه، اوه...

‫که دوباره کل تم ‫فیلم رو برگردونه و

‫به قوی‌تر شدنش کمک کنه.

‫به‌علاوه حالا می‌تونی ‫بری جشنواره‌های فیلم.

‫درسته. به‌علاوه حالا می‌تونی ‫بری جشنواره‌های فیلم.

‫منم خیلی خسته‌ام.

‫می‌خوام از مهمان‌هام تشکر کنم.

‫ممنون، خیلی ممنون.

‫بعد از ونیز، با هم به ‫جشنواره‌های فیلم دیگه‌ای رفتیم.

‫مثل همیشه، آدریان دوربینش ‫رو هم با خودش آورده بود.

‫اما متوجه شدم که از این‌ور به ‫اون‌ور یادداشت‌برداری هم می‌کرد.

‫حالا برام سواله که روی اون ‫تیکه کاغذ چی نوشته بود.

‫این چیزیه که بعد از اینکه شب ‫رفتم توی اتاقم، فیلم‌برداری کرده.

‫شاید برای موزیک‌ویدئویی ‫بوده که داشت می‌ساخت

‫اما هیچ‌وقت نمی‌فهمم ‫که واقعاً چی بوده.

‫آدریان علاقه خاصی به ‫موزیک‌ویدئوها داشت.

‫مخصوصاً اون‌هایی که حضور خودش رو ‫توی جشنواره‌های فیلم نشون می‌داد.

‫وقتی بالاخره این ‫ویدئو رو پیدا کردم

‫که آدریان توی جشنواره ‫فیلم ونیز گرفته بود،

‫اصلاً نمی‌دونستم باید ‫چطور باهاش برخورد کنم.

‫منظورم اینه که، یه جور ‫شوخی کنایه‌آمیز با خودش بود

‫به عنوان یه آدم کله‌گنده ‫توی جشنواره‌های فیلم؟

‫یا اینکه تا یه حدی،

‫واقعاً نشون‌دهنده زندگی‌ای ‫بود که برای خودش می‌خواست؟

‫نمی‌گم ذاتاً مشکلی ‫با این موضوع دارم،

‫اما برای آدریان، ‫شاید مثل سم بوده.

‫حالا نگرانم که شاید ‫فیلم گرفتن از پسرم

‫و اینکه اجازه دادم با من ‫به اکران‌های فیلم بیاد

‫یه جورایی باعث ‫بی‌ثباتی‌اش شده باشه.

‫شاید یه درک تحریف‌شده ‫از واقعیت بهش داده باشه.

‫و اون نظری که یه خبرنگار ‫درباره فیلم داد، هنوز عذابم میده.

‫می‌گفت حس کرده من با ‫پسرم خیلی سخت‌گیر بودم،

‫خیلی قضاوتش کردم.

‫چرا این کارها رو می‌کنی؟

‫چرا؟

‫من فقط...

‫نمی‌دونم...

‫داری به خودت آسیب ‫می‌زنی، نمی‌دونم...

‫مستی و...

‫من دیشب هیچی نخوردم.

‫خب، نه دیشب ولی... ‫من دیشب هیچی نخوردم.

‫با این الکل و مشروب خوردنت

‫داری به خودت آسیب می‌زنی و...

‫چیزی که اون خبرنگار نمی‌دونست

‫چون من توی فیلم بهش نپرداختم

‫همون هفت سال، جهنم ‫و رنج پراکنده‌ای بود

‫که پسرم به خاطر الکل و مواد

‫و مشکلات روانی‌اش ‫پشت سر گذاشته بود.

‫«خاطره عکاسی» نسخه‌ای از یه بچه ‫رو نشون میده که مشکل داشت، اما

‫کسی که در نهایت حالش خوب می‌شد.

‫حالا فکر می‌کنم همین نسخه،

‫یه نسخه کاملاً دروغین،

‫همونی بود که آدریان در نهایت ‫به عنوان حقیقتِ خودش پذیرفت.

‫حتی بعد از دوره‌ای که توی ‫«خاطره عکاسی» پوشش داده شد،

‫آدریان همچنان مشکلاتی داشت،

‫از جمله درگیری‌های جزئی ‫با پلیس بوستون.

‫حتی گذاشتم بره.

‫یه فرورفتگی روی ‫کاپوت ماشینم هست، خب؟

‫و شاید آخرین چیزی ‫که باعث شد آدریان

‫در جریان تعقیب و گریز برای پیدا ‫کردن عاملان بمب‌گذاری ماراتن بوستون،

‫مامورهای اف‌بی‌آی برای مدت ‫کوتاهی ازش بازجویی کنن،

‫چون یه نفر یه گزارش ناشناس داده بود ‫که آدریان شبیه یکی از بمب‌گذارهاست.

‫مامورها خیلی زود فهمیدن که اون ‫کسی که دنبالش بودن نیست.

‫اما آدریان تصمیم گرفت که ‫وقتشه از بوستون بزنه بیرون.

‫همون‌طور که به دوستاش گفت،

‫حتی اف‌بی‌آی هم ‫اینجا منو زیر نظر داره.

‫پس اون یه سری دامنه‌های اینترنتی ‫که جمع کرده بود رو برداشت،

‫و فروختشون.

‫رفت کلرادو تا یه ‫شروع تازه داشته باشه.

‫وقتی فیلم‌هایی که تو ‫کلرادو گرفتی رو می‌دیدم،

‫فیلم‌های اسکی‌ت بیشتر از ‫همه منو تحت تاثیر قرار داد.

‫محو تماشای سایه‌ت شده ‫بودم وقتی روی برف‌ها می‌لغزید.

‫و وقتی سرفه کردی،

‫دقیقاً همون سرفه‌ای بود ‫که وقتی بچه بودی می‌کردی.

‫وقتی این فیلم رو دیدم، انگار ‫یهو تونستم برم توی کالبد تو.

‫یادم اومد که چقدر دوست ‫داشتی از مسیر اصلی جدا بشی

‫و راه خودت رو از شیب پیدا کنی.

‫وقتی بچه بودی و ‫با هم اسکی می‌کردیم،

‫گاهی اوقات می‌ایستادیم فقط ‫برای اینکه به سکوت گوش بدیم.

‫نمی‌دونم اینجا هم داشتی ‫همین کار رو می‌کردی یا نه.

‫هیس.

‫فقط گوش کن.

‫قبلاً به خودم می‌گفتم فیلمساز.

‫قبلاً به خودم می‌گفتم پدرت.

‫قبلاً به خودم می‌گفتم فیلمساز.

‫قبلاً به خودم می‌گفتم پدرت.

‫قبلاً به خودم می‌گفتم پدرت.

‫تا این‌جای کار، هرچیزی که در این فیلم نمایش دادم، بخشی از کارهایی بوده که من

‫و تو مشغول آنها بودیم، در حالی که جفتمون ‫داشتیم به روزِ مرگ تو نزدیک‌تر می‌شدیم.

‫آنچه در ادامه می‌آید، روایتِ همان ‫سال است؛ آخرین سال از زندگی تو.

‫چند سالی می‌گذره،

‫بعد با هیون کیم آشنا می‌شم، ‫یه فیلمساز از کره جنوبی.

‫عاشق هم می‌شیم.

‫اون میاد پیش من زندگی می‌کنه.

‫اوایل رابطه‌مون، ازم خواست ‫که از صورتش فیلم نگیرم.

‫نکنه خلاف سنگینی ‫کردی که من خبر ندارم؟

‫نه، چون جلوی دوربین طبیعی نیستم.

‫فقط می‌خوام زندگی ‫خصوصی خودم رو داشته باشم.

‫فقط چون آدمی نیستم ‫که اهلِ شو و اجرا باشه،

‫من یه تماشاگرم.

‫توی این فیلم قراره ‫یه زن مرموز باشی.

‫عاشق مرموز بودنم!

‫با اینکه نمی‌ذاره از ‫صورتش فیلم بگیرم،

‫ولی هیون فوق‌العاده‌ست.

‫یه وقتایی واقعاً شگفت‌زده می‌شم از ‫اینکه اصلاً چطور همدیگه رو پیدا کردیم.

‫دخترم «ماریا» داره کم‌کم ‫با هیون آشنا می‌شه.

‫یا یه کوچیک‌ترش.

‫خب، به نظرم اندازه‌ی این خوبه.

‫کدو تنبل هم که گرفتیم.

‫هیون داره یه فیلم ‫درباره‌ی پیامدهای جنگ کُره...

‫روی سه نسل از خانواده‌ش، می‌سازه.

‫وقتی نگاهش می‌کنم، برام جالبه که ‫چقدر سبک فیلم‌سازی‌مون شبیه همه.

‫انگار داریم به یه ‫زبون حرف می‌زنیم.

[دفتر خدمت شهرداری] گواهی تولد، گواهی ازدواج، گواهی فوت

‫چه حسی داری؟

‫خب، خیلی خوشحالم.

‫فقط کاش می‌ذاشتی ازت فیلم ‫بگیرم، همون‌طور که تو از من می‌گیری.

‫نه، قبول نمی‌کنی؟

‫حتی برای...

‫حتی برای کادوی عروسی؟

‫می‌خواین دست همو بگیرین؟

‫اوه، باشه.

‫آماده‌ای؟

‫- آره، آماده‌ایم. ‫- شما آماده‌اید؟

‫خیلی خب.

‫می‌شه برگردی سمتش و ‫بعد حرفای منو تکرار کنی؟

‫من، راس.

‫من، راس.

‫تو رو، هیون، می‌گیرم.

‫تو رو، هیون، می‌گیرم.

‫که همسرم باشی.

‫که همسرم باشی.

‫و بهت قول می‌دم.

‫و بهت قول می‌دم.

‫عنوان رسمی قاضی لوپز، ‫«مجری عقد» (عاقد) هست.

‫انگار که قراره این تبادل رسمی ‫عهد و پیمان ازدواج رو جدی‌تر کنه.

‫دوستی‌ام رو،

‫حمایتم رو،

‫حمایتم رو،...

‫شاید براش یه کم عجیب ‫و نه چندان رسمی باشه،

‫که هم من و هم هیون داریم این مراسم رو ‫با دوربین‌های خودمون ضبط می‌کنیم.

‫حالا شما رو زن و ‫شوهر اعلام می‌کنم.

‫تبریک می‌گم.

‫تبریک می‌گم، خواهش می‌کنم.

‫خوش بگذره.

‫تصمیم گرفتیم هیچ دوست ‫یا عضوی از خانواده رو دعوت نکنیم.

‫و این‌طوری، فقط با حضور ‫قاضی لوپز ازدواج کردیم.

‫و البته روح اعضای ‫سابق شورای شهر.

‫دخترم سر می‌زنه تا برای ‫من و هیون شام درست کنه.

‫خب فکر می‌کنی بعد از تموم ‫کردن برنامه‌ای که الان توش هستی،

‫چه اتفاقی برات می‌افته؟

‫می‌خوام برم سر کار.

‫می‌خوام یه شغل پیدا کنم، کار کنم ‫و بعد شاید برم یه دانشگاه دیگه.

‫می‌خوایم یه سگ دیگه بگیریم.

‫بابایی.

‫ماریا، زود باش، بریم.

‫اون طرفش رو بگیر، اون ‫یکی سمتش رو بلند کن.

‫بریم، ما داریم می‌ریم سفر.

‫خیلی خب، تقریباً آماده‌ایم.

‫فکر کنم این خوبه...

‫ماریا داره بزرگ می‌شه و ‫به نظر میاد اوضاعش خوبه.

‫بزرگترین نگرانی من همچنان

‫پسرمه که الان دو ساله ‫تو کلرادو زندگی می‌کنه.

‫وقتی تلفنی حرف می‌زنیم، ‫بهم میگه که داره پیش میره

‫تا کسب‌وکار ‫رسانه‌ای‌اش رو راه بندازه.

‫میگه داره برای مشتری‌های اسکی‌بازش ‫فیلم‌های نمونه ضبط می‌کنه.

‫میگه دلش برامون تنگ شده.

‫آخرین باری که به ‫دیدن آدریان رفتم،

‫به نظر می‌رسید حالش خوبه.

‫ولی همیشه با این حس از پیشش ‫برمی‌گردم که احتمالاً همه‌چیز دستگیرم نشده.

‫آدریان بهم گفته بود که ‫شروع کرده به فیلمبرداری

‫برای یه مستند درباره دوستاش ‫و اینکه زندگیشون چطوریه.

‫ما داریم فیلم خودمون رو می‌سازیم،

‫و در حال حاضر داریم با ‫حرف زدن پیش می‌بریمش.

‫دقیقاً.

‫هیچ‌کس نمی‌تونه کمکم کنه.

‫هیچ دکتری نمی‌تونه کمکم کنه.

‫هیچ دوستی نمی‌تونه کمکم کنه.

‫- نه در نهایت... ‫- هیچ‌کس جز خودم نمی‌تونه کمکم کنه.

‫تازه اگه اصلاً خودم ‫بتونم به خودم کمک کنم...

‫از دیدن کتابچه‌ی تولید فیلم ‫ریمیک کلی کیف می‌کنی.

‫دارن به همه بخش‌ها و همه ‫بازیگرهای ممکن فکر می‌کنن.

‫من می‌تونم فقط ‫خودم باشم ولی خب...

‫می‌دونی؟

‫ولی باید نقش بابات ‫رو بازی کنی. می‌دونی؟

‫خیلی خفن میشه.

‫منظورم اینه که چطور ممکنه تو ‫رو برای نقش بابات انتخاب نکنن؟

‫چون تقریباً هم‌سن هستین.

‫نمی‌دونم. چون تقریباً هم‌سن هستین.

‫به خاطر اینه که اونا ‫یه جورایی می‌خوان...

‫فقط کافیه ریش بذاری.

‫اونا یه ستاره می‌خوان که...

‫می‌دونی، یه جورایی چیزهای ‫عامه‌پسند داشته باشه.

‫رفیق، تنها کاری که باید ‫بکنی اینه که ریش بذاری

‫و می‌تونی بابات باشی، پس...

‫پیداش می‌کنیم.

‫رفیق، این چرت و پرته.

‫یه تیکه گل روی زمینه.

‫صبر کن، صبر کن، ‫وایسا! زیر این کیف چیه؟

‫علف.

‫اینا دیگه چیه؟

‫همه‌اش علفه؟

‫این علفه؟

‫این مال اونه...

‫اما فیلم‌هایی که آدریان ‫از خودش به جا گذاشت،

‫کم‌کم بیشتر و بیشتر ‫درباره مصرف مواد شد.

‫و مخصوصاً درگیری‌های ‫خودش با اعتیاد.

‫پس این اکسیه، مثل راکسی؟

‫چی شد که اینو خریدی، ‫انگیزه‌ات چی بود؟

‫مثل آب‌نبات می‌مونه.

‫آب‌نبات دوست داری؟

‫نه، راستش من از آبنبات متنفرم.

‫گوش کن.

‫منم دقیقاً مثل تو شروع کردم.

‫فکر می‌کنم که...

‫مستند کردنش جالب بشه

‫در مورد مشکل مواد مخدر ‫و داروهای تجویزی آمریکا...

‫و خودِ من.

‫که احتمالاً بزرگترین بخش ماجراست.

‫منظورم این نیست که ‫چون خودمم، بلکه چون...

‫یعنی...

‫می‌دونم فکر می‌کنی ‫احتمالاً اینا چرت و پرته، ولی...

‫یعنی هنوز اینجام، و...

‫یه شب، از یه بیمارستان ‫تو کلرادو بهمون زنگ زدن

‫و گفتن آدریان برای یه دوره یه هفته‌ای ‫تو بخش ترک اعتیاد بستری شده.

‫وقتی از بخش ترک اعتیاد میاد بیرون، ‫بهم میگه فیلمش در مورد این شده که

‫چطور اعتیاد به مواد مخدر ‫زندگیش رو نابود کرده.

‫و چطور رابطه‌اش با ‫دوست‌دخترش رو خراب کرده.

‫کسی که خودش هم درگیر ‫مشکلات اعتیاد بوده.

‫من عادت نداشتم وقتی میرم ‫پیش آدریان دوربینم رو ببرم،

‫ولی این بار ازم خواست ‫که با خودم ببرمش.

‫حدود سه هفته پیش،

‫از یه مرکز درمانی به اسم ‫سنتنیال پیکس اومدم بیرون.

‫راستش اونجا تو سنتنیال ‫کلرادو نیست، بلکه

‫کمی بیرون از بولدره.

‫فقط یه هفته اونجا بودم، ‫در واقع یه بخش روانی بود.

‫واسه همین بند کفش ندارن و...

‫منظورت چیه که بند کفش نداشتن؟

‫چون اونا...

‫خب، الان چند تا دارم ولی،

‫چون نمی‌خوان آدما ‫خودشون رو دار بزنن

‫واسه همین بند کفشت رو می‌گیرن.

‫فکر کنم تو اینجور ‫جاها خیلی عادی باشه.

‫من اونجا بودم تا ‫سم‌زدایی کنم یا ترک کنم

‫مواد افیونی یا مشخصاً،

‫هروئین سیاه و

‫می‌دونی، فکر می‌کنم خیلی کمک کرد و

‫دارم سعی می‌کنم از اونجا ‫به بعد پیشرفت کنم.

‫داشتم اکسی‌کانتین مصرف می‌کردم. ‫(مسکن مخدر بسیار قوی و شدیداً اعتیادآور)

‫نه اونقدر مرتب که...

‫قبلاً واقعاً علائم ترک ‫رو تجربه کرده باشم.

‫ولی ازش لذت می‌بردم، می‌دونی.

‫باعث می‌شد اضطرابم ‫کم بشه و بهم انرژی می‌داد

‫و حس خوبی داشت.

‫ولی پیدا کردنش خیلی ‫سخت و خیلی خیلی گرون شد.

‫و واسه همین یه نفری ‫پیدا میشه که پودر داره.

‫و این پسره، دارن، ‫منو صدا زد تو اتاقش

‫و می‌دونی، بهم یه ‫خط ازش تعارف کرد و

‫می‌دونی، من هیچ‌وقت، ‫هیچ‌وقت واقعاً...

‫قصد نداشتم هروئین رو امتحان ‫کنم، فکر کنم بیشتر آدما

‫همین رو میگن، ولی

‫عملاً همون چیزیه که ‫اکسی‌کانتین هست...

‫و این حرف راسته، منظورم ‫اینه که همه‌شون مسکن‌ان.

‫همه‌شون اساساً یه چیزن ‫و به گیرنده‌ها می‌چسبن.

‫خب...

‫اون موقع خیلی غمگین ‫و افسرده بودم یا هر چی.

‫و گفتم «گور باباش» ‫و امتحانش کردم.

‫این‌طوری هم نبود که ‫همون لحظه معتاد بشم.

‫قضیه این‌طوری نیست.

‫می‌دونی، یه روند آرومه، ‫و جایی که این اواخر...

‫تقریباً تو این یک سال و نیم اخیر

‫دو سال اخیر، واقعاً...

‫شروع کردم به مصرف روزانه.

‫منظورم اینه که، کل روز و کل شب.

‫خیلی، خیلی حس خوبیه.

‫یه جور آیینه و آرامش‌بخشه.

‫می‌دونی، فقط...

‫یه کمی سرخوشی میاره، ‫انگار یه پتوی گرمه.

‫حسِ مسکن‌ها این‌طوریه.

‫و یه مدتی بهت انرژی میده، و...

‫آره،

‫باعث میشه عالی ‫بخوابی و از این‌جور چیزا.

‫واسه همین اولش مثل یه ‫داروی معجزه‌گر به نظر میاد.

‫اما دلیل اینکه مردم شروع ‫به تزریق می‌کنن اینه که...

‫حس می‌کنم بیشتر ‫مردم اینو می‌دونن، ولی

‫وقتی تحمل بدنت بالا میره،

‫دیگه اون‌قدرها هم ارزون نیست.

‫چون...

‫می‌دونی، من می‌تونم ‫یه گرم رو تو حدود

‫یه ساعت دود کنم اگه بخوام.

‫به راحتی یا حتی کمتر.

‫و اون هشتاد دلار میشه، می‌دونی.

‫فکر کنم راهی بود ‫که باید می‌فهمیدم، یا

‫می‌دونستم، ولی ‫نمی‌خواستم قبولش کنم.

‫اینکه تو گرفتاری.

‫اگه نه با هروئین، پس با مسکن‌ها.

‫پرکوست و اکسی‌کانتین.

‫و بابتش خیلی احساس گناه می‌کنم.

‫خیلی حواسم پرت بود.

‫با اون به اصطلاح شغل و تدریس‌ام.

‫فکر نمی‌کنم... می‌دونی

‫می‌دونی، نمی‌گم تقصیر من نیست،

‫این همه‌اش تقصیر منه، ولی

‫باعث میشه احساس ‫افتضاحی داشته باشم.

‫خب، منم بابتش احساس بدی دارم.

‫چه اتفاقی برای تو ‫و دوست‌دخترت افتاد؟

‫اصلاً خبر نداشتم که ‫داری هروئین مصرف می‌کنی.

‫ما کاملاً بهش وابسته ‫بودیم، واسه همین

‫اگه حتی ده ساعت بهش نمی‌رسیدیم

‫مثل سگ مریض می‌شدیم.

‫به همین سرعت.

‫منظورت اینه که بالا می‌آوردین؟

‫نه.

‫بهش میگن خماری کشیدن.

‫عرق می‌کنی.

‫و همون‌طور که گفتم، تو...

‫خیلی سردته ولی کلی عرق می‌کنی.

‫می‌دونی، کلی درد ‫و مرض میاد سراغت.

‫خوابت نمی‌بره، پاهات ‫بی‌قراری می‌کنه، کلاً داغونی.

‫داغون و بدتر از اون.

‫خلاصه با ماشین می‌رفتیم ‫توی خیابون سی‌و‌ششم، تا تهش...

‫حالا دقیقاً نمی‌دونم ‫کجای شهر حساب می‌شد...

‫بعد می‌رفتی سراغِ...

‫می‌دونی دیگه، همون یارو مکزیکی‌ها؛ ‫کارتل... از بچه‌های کارتل مکزیک.

‫و ما هم...

‫هر سه روز یه بار، ۴۵۰ ‫دلار بهشون می‌دادیم.

‫حدود یک سال.

‫خدای من...

‫پول خیلی زیادیه.

‫آره، هست.

‫و دیگه از اون موقع ندیدیش؟

‫نه، آخرین باری که ازش خبری ‫داشتم روز کریسمس بود.

‫واقعاً فکر می‌کردم ‫قراره باهاش ازدواج کنم و

‫احتمالاً بچه‌دار بشیم ‫و این حرفا، واسه همین

‫غم‌انگیزه، می‌دونی، من فقط...

‫برام مهم نیست گذشته‌اش ‫چی بوده، اون یه سری

‫اتفاقات فاجعه توی گذشته‌اش داشته

‫و این‌جور چیزا، ولی خب فکر کنم

‫منم به روش خودم همین‌طورم، پس نمی‌تونم ‫واقعاً قضاوتش کنم و نکردم، واسه همین

‫فکر می‌کردم خیلی ‫باهاش خوب رفتار کردم.

‫آدریان، اینکه اون رو با هروئین ‫آشنا کردی، رفتار خوبی نیست.

‫ولی، منظورم این نیست که...

‫اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست.

‫اگه هیچ‌وقت باهاش

‫هروئین سیاه اینجا مصرف نمی‌کردم

‫یا کلاً

‫الان هنوز باهاش بودم.

‫ولی خب...

‫نمی‌دونم کجاست، یا ‫چه اتفاقی داره میفته...

‫چهار ماه می‌گذره.

‫آدریان دوباره لغزش می‌کنه.

‫اون قبول می‌کنه پنج هفته توی یه مرکز ‫ترک اعتیاد شبانه‌روزی بیرون دنور بمونه.

‫به من و مادرش اجازه میدن ‫فقط برای چند ساعت

‫فقط در یک روز ملاقاتش کنیم.

‫بعد از اینکه دوره‌اش توی ‫مرکز ترک اعتیاد تموم میشه،

‫آدریان توی غرب می‌مونه و به چند ‫تا خونه مخصوص افراد پاک میره.

‫و به فیلم‌برداری ادامه میده.

‫این چیزیه که آدریان توی ‫آپارتمانش در بولدر فیلم‌برداری کرده.

‫احتمالاً برای مستندی که داره ‫درباره کشمکش‌هاش می‌سازه.

‫یادش رفته بود ‫میکروفونش رو روشن کنه.

‫سلام بابا.

‫آدریانم.

‫بابت دیروز متأسفم. ‫روز سختی داشتم.

‫یه روزِ به‌شدت سخت.

‫لطفاً بهم زنگ بزن.

‫خیلی مهمه که بفهمم ‫دارم چیکار می‌کنم.

‫و درست انجامش بدم.

‫سلام بابا.

‫باید تمومش کنم.

‫باید یه راهی یا...

‫یه چیزی باشه...

‫که برام خوشحالی و...

‫شور و هیجان بیاره.

‫دیگه واقعاً نمی‌تونم ‫این کارو با خودم بکنم...

‫می‌دونی چی می‌گم؟

‫لطفاً بهم زنگ بزن.

‫دوستت دارم.

‫می‌خوام برگردم خونه.

‫تو و مامان رو ببینم.

‫من و مادر آدریان تصمیم می‌گیریم ‫برای شکرگزاری بیاریمش خونه

‫و سعی کنیم راضی‌اش ‫کنیم تا کریسمس بمونه.

‫خواهر کوچیکش قراره بعد از دو سال ‫بتونه برای اولین بار ببینتش.

‫و اون بالاخره می‌تونه برای ‫اولین بار هیون رو ببینه.

‫توی این سال‌ها، گهگاه بچه‌هام رو ‫می‌بردم تا اجرای «مسیحای هندل» رو ببینن.

‫در واقع، این رسم از ‫وقتی شروع شد که

‫هنوز چند هفته تا ‫تولد آدریان مونده بود.

‫من و مامانش وقتی ‫باردار بود رفتیم.

‫و من می‌تونستم دستم ‫رو روی شکمش بذارم و

‫می‌تونستم لگد زدن‌های ‫ریتمیک آدریان رو حس کنم.

‫حالا، بیست و هفت سال

‫بعد، ما اینجاییم.

‫ما برای آدریان از یه ‫روان‌پزشک وقت گرفتیم

‫که قبول کرد سابوکسون تجویز کنه،

‫دارویی که ولع مصرف مواد ‫افیونی رو سرکوب می‌کنه.

‫آدریان شروع به مصرف دارو می‌کنه.

‫آدریان به نظر می‌رسه ‫از برگشتن خوشحاله.

‫می‌برمش سینما تا فیلم ببینیم،

‫کاری که سال‌ها بود ‫انجام نداده بودیم.

‫اون برای من و هیون واسه ‫شام، سالمون درست می‌کنه.

‫اون به دیدن مامانش ‫و خواهر کوچیکش میره.

‫ازم می‌خواد ازش فیلم ‫بگیرم که داره یه ترفند ویپ

‫که توی کلرادو یاد ‫گرفته رو اجرا می‌کنه.

‫آدریان حالا میگه شاید تصمیم ‫بگیره برای همیشه برگرده بوستون.

‫حتی یه لیست از آپارتمان‌هایی ‫که قراره ببینه تهیه کرده.

‫من در سکوت از خوشحالی ‫در پوست خودم نمی‌گنجم.

‫اوه، اینم از این.

‫آره، درسته، مثل این تیکه‌های ‫کوچیک که خیلی بلندن.

‫اون بعضی وقتا موهای ‫منو کوتاه می‌کنه.

‫نه، من هیچ‌وقت این کارو نکردم.

‫- آره، انجام دادی. ‫- نه، من هیچ‌وقت این کارو نکردم.

‫مرتبشون کردی.

‫فکر کنم حافظه‌ش ‫از تو بهتره، بابایی.

‫شاید.

‫به من اعتماد نکن.

‫ازش پرسیدی که می‌خواد ‫موهاش کوتاه بشه؟

‫آره، گفت آره.

‫با یه جفت...

‫با یه جفت قیچی می‌تونم ‫موهات رو کوتاه کنم.

‫موهامو کوتاه کنی؟

‫- آره. ‫- موهامو کوتاه کنی؟

‫فکر می‌کنی می‌تونی ‫خوب از پسش بربیای؟

‫آره.

‫موی بابایی رو کوتاه کن، آدریان.

‫نه!

‫چند روز بعد از اینکه ‫آدریان فوت کرد،

‫این گل‌ها توسط دوستاش فرستاده شد.

‫اون دوباره لغزش کرده ‫بود و اوردوز کرده بود

‫و روز قبل از کریسمس ‫توی حموم خونه‌مون فوت کرد.

‫چون داشت سابوکسون مصرف می‌کرد ‫و به نظر می‌رسید حالش خیلی خوبه،

‫ما شوکه شده بودیم.

‫پزشک قانونی بعداً بهمون گفت ‫که فنتانیل باعث مرگش شده.

‫اون موقع، حتی ‫نمی‌دونستم فنتانیل چیه.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫این موضوع ترسوندتم.

‫حرکت توی صفحه گوشیش.

‫فقط تصویر خودمم ‫بود ولی برای یه لحظه،

‫یه جورایی توهم زدم که آدریان بود

‫که داشت سعی می‌کرد از پشت ‫شیشه شکسته ازم فیلم بگیره

‫انگار که درست زیر ‫سطح گیر افتاده باشه.

‫گواهینامه رانندگی

‫آدریان این یادداشت رو ‫نوشت و اینجا گذاشت.

‫فکر کنم بیشتر یه جور ‫یادداشت برای خودش بوده.

‫خوندن یادداشت سخته، ‫واسه همین خودم می‌خونمش.

‫من دائماً تحت یه حس تاریک و

‫تهدیدکننده زندگی می‌کنم ‫که هیچی سر جاش نیست.

‫حس می‌کنم انگار نسخه‌های ‫متعددی از خودم وجود داره.

‫نگرانی، ناامنی،

‫این ناراحتی واقعاً وحشتناکه.

‫من باور دارم که در اعماق وجودم،

‫یه معتادِ حقیر نیستم.

‫با این حال، بهت تضمین می‌دم که ‫هر کسی تو کله من زندگی می‌کرد

‫به هر راه فرار فوری‌ای ‫متوسل می‌شد.

‫تنها امید واقعی من برای اینکه ‫آروم‌آروم سعی کنم جلو برم این بود که...

‫و بعد یه چیزی اینجا ریخته.

‫واقعاً نمی‌تونم بخونمش.

‫ادامه داره.

‫خاطرات شگفت‌انگیز از ‫اسکی، سفر و زندگی گذشته.

‫خیلی دلم می‌خواد این جنبه ‫از زندگی رو تجربه کنم.

‫و بعدش دیگه ناخوانا میشه.

‫ضبط شده توسط یک دوست خانوادگی

‫♪ اون بالا بالاها ♪

‫♪ و رویاهایی که جرات داری در ♪ ‫♪ موردشون رویاپردازی کنی ♪

‫♪ اوه، چرا من نمی‌تونم؟ ♪

‫چه اتفاقی افتاد؟

‫فکر کنم اون طرف خیابون کسی هست ‫که نیاز به مراقبت‌های پزشکی زیادی داره.

‫شبی که آدریان مرد، وقتی ‫داشتم احیاش می‌کردم،

‫هیون آمبولانس رو ‫تا دم در راهنمایی کرد.

‫وقتی پلیس داشت ‫از من اطلاعات می‌گرفت،

‫هیون مجبور بود با درماندگی نگاه کنه که ‫چطور امدادگرا سعی می‌کردن آدریان رو احیا کنن.

‫هر بار که این اتفاق ‫می‌افته، به یاد آدریان می‌افتم.

‫منم همین‌طور.

‫این پیانو چند نسل ‫تو خانواده ما بوده.

‫توی چند تا از فیلم‌هام هم بوده.

‫زمان نامحدود (1993) ‫(از همین کارگردان)

‫از شارلوت تا بوستون همراهم بود.

‫و از اون موقع، هر بار که مجبور ‫شدم اسباب‌کشی کنم، باهام اومده.

‫و چون دیگه به خاطر آسیب مچ ‫دست نمی‌تونم باهاش بنوازم،

‫تبدیل به یه بار اضافیِ سنگین شده.

‫وقتی مجبور شدم دوباره اسباب‌کشی ‫کنم، بالاخره تصمیم گرفتم

‫که دیگه بسه و ‫می‌خوام ردش کنم بره.

‫ولی آدریان ازم خواست ‫این کار رو نکنم.

‫و حالا، هیون باهاش می‌نوازه.

‫آدریان یه ماه و نیم پیش ما موند.

‫هم‌سن برادرزاده‌ام بود، ولی

‫عجیب بود که حس می‌کردم ‫مثل برادر بزرگترمه.

‫چون خیلی مهربون و باملاحظه بود.

‫وقتی بهش گفتی می‌خوای ‫پیانو رو بفروشی، گفت:

‫«نه بابا، پیانو رو نفروش. یه ‫روزی می‌خوام بدمش به بچه‌هام.»

‫داشت آینده‌اش رو با ‫بچه‌هاش تصور می‌کرد.

‫یه سال بعد از مرگ آدریان،

‫اداره مبارزه با مواد مخدر ده‌ها نفر ‫از فروشنده‌ها رو دستگیر کرد و

‫اون‌ها رو به جرم داشتن ‫فنتانیل متهم کرد.

‫به ذهنم می‌رسه، ‫هرچند احتمالش کمه،

‫که یکی از مردهایی که دارن محاکمه‌اش ‫می‌کنن، ممکنه واقعاً همون کسی باشه که

‫یه بسته فنتانیل به پسرم فروخته.

‫فیلم‌برداری توی دادگاه ممنوعه

‫و من فقط می‌تونم قبل از شروع ‫جلسه تفهیم اتهام، یه شات بگیرم.

‫اما همین‌طور که نگاه ‫می‌کنم متهم‌ها یکی‌یکی

‫میان جلوی قاضی،

‫از خودم می‌پرسم،

‫آیا این همونیه که به ‫پسرم فنتانیل فروخته؟

‫با گذشت زمان، هنوز نمی‌دونم ‫با این خشمی که بابت

‫از دست دادن آدریان ‫دارم، چیکار کنم.

‫خشم از چین برای صادر ‫کردن فنتانیل غیرقانونی.

‫خشم از کارتل‌های ‫مکزیکی که پخشش کردن.

‫خشم از سازمان غذا و دارو برای ‫نظارت نکردن روی اکسی‌کانتین،

‫که کل این اپیدمی مواد ‫مخدر از اونجا شروع شد.

‫خشم از پسرم که اجازه داد ‫توی این گرداب غرق بشه.

‫خشم از خودم که متوجه نشدم ‫مشکلات روانیش چقدر جدی بوده،

‫و خشم از خودم که اون شبی که مُرد،

‫اتاقش رو نگشتم.

‫فقط سه تا شات کوتاه ازت گرفتم

‫توی اون یک ماه و ‫نیمی که پیش ما بودی.

‫خیلی معمولی فیلم‌برداری‌شون کردم.

‫حالا که رفتی، گاهی این ‫شات‌ها برام مثل گنج می‌مونن.

‫اما گاهی اوقات هم برام ‫یه سیاهچاله باز می‌کنن.

‫تا یه سال بعد از مرگت،

‫شاید هم بیشتر،

‫اصلاً دلم نمی‌خواست ‫دوربین دستم بگیرم.

‫دیگه نمی‌دونستم تلاش ‫برای فیلم‌ساز بودن یعنی چی.

‫فقط می‌تونستم مدام چیزهایی که ‫تو فیلم‌برداری کرده بودی رو ببینم.

‫و همون‌طور که این کار رو می‌کردم، ‫شروع کردم دنیا رو از چشم تو ببینم.

‫و برای همین نگاه ‫می‌کنم، و نگاه می‌کنم.

‫فوتیج‌هایی که تو ‫گرفته بودی رو تماشا کردم،

‫فوتیج‌هایی که خودم گرفته بودم.

‫مدام تماشا می‌کنم.

‫اما ترسم الان اینه که ‫با دیدنِ مدامِ این فوتیج‌ها،

‫همه چیز کم‌کم طوری ‫تغییر کنه که تو رو

‫شبیه یه شخصیت خیالی نشون بده.

‫کسی که هیچ‌وقت وجود نداشته

‫مگر توی فیلم.

‫حق امتیاز نسخه‌های مختلف

‫بازسازی «راه‌پیمایی شرمن» منقضی شده.

‫هیچ‌کس نتونسته بود راه ‫رضایت‌بخشی برای انجامش پیدا کنه.

‫تا اینکه یه روز یه ‫پیشنهاد دریافت کردم

‫برای یه رویکرد کاملاً ‫متفاوت به اقتباس.

‫آره، خیلی بهتره.

‫بازم میگم، می‌خوایم این درام دقیقاً ‫روی یک و سی و چهار صدم بمونه.

‫داری چی میگی اونجا؟

‫داری ازش یه سوال می‌پرسی.

‫♪ چطور می‌تونی فیلمساز باشی؟ ♪

‫ اون سوال رو ازش می‌پرسی.

‫خیلی خب، منظورت از اون سوال چیه.

‫♫خیلی خوشحالم که می‌بینمت♫

‫♪ قشنگ بهش نگاه می‌کنی ♪

‫♫خیلی خوشحالم که می‌بینمت♫

‫♫برای اولین بار قشنگ ‫بهش نگاه می‌کنی♫

‫♪ سلام ددی ♪

‫♪ از دیدنت خوشحالم ♪

‫♪ منم از دیدنت خوشحالم ♪

‫♪ چارلین، حداقلش اینه که ♪

‫♪ خیلی درباره‌ت حرف زده ♪

‫♪ اوه، و درباره تو ♪

‫♪ میشه بس کنی، میشه بس کنی؟ ♪

‫به لنز دست نزن

‫♪ خاموشش کن! این خیلی مهمه ♪

‫♪ این هنر نیست، این زندگیه! ♪

‫♪ راس، مشکل تو همینه ♪

‫♪ باید پرشورتر باشی ♪

‫♪ چطور می‌تونی فیلمساز باشی ♪

‫♪ اگه شور و اشتیاق نداشته باشی؟ ♪

‫♪ من کلی شور و اشتیاق دارم ♪

‫♪ من حتی اون رو نمی‌شناسم ♪

‫♪ اون اصلاً مهم نیست ♪

‫♪ من هیچی درباره‌ش نمی‌دونم ♪

‫♪ چیزی که مهمه ♪ ‫♪ کیفیت شور و اشتیاق توئه ♪

‫♪ خب که چی که نمی‌شناسیش! ♪ ‫♪ این اصلاً مهم نیست. ♪

‫♫خب که چی که نمی‌شناسیش♫

‫♪ این اصلاً مهم نیست ♪

‫نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم و فکر ‫نکنم که درباره همه‌ی اینا چی میگفتی آدریان.

‫و اگه داشتی توی ‫فیلمبرداری این کمکم می‌کردی،

‫پیشنهاد می‌دادی ‫دوربین رو جابه‌جا کنم؟

‫شاید، چند تا زوم آروم انجام بدم؟

‫برام سواله که تو چی میگفتی.

‫«این نمای خوبیه.»

‫تو خیلی پرشور بودی، آدریان.

‫تو درباره همه چیز پرشور بودی.

‫زندگی واقعاً...

‫از هر نظر شگفت‌انگیزه.

‫هرچیزی که می‌بینم، ‫برام یه غافلگیریه.

‫به دیوار نگاه کن...

‫اینا آدمایی هستن که قبلاً ‫می‌شناختمشون و هنوزم به یادشونم،

‫با اینکه بیشترشون مُردن.

‫ولی من هنوز به خودشون و ‫به مغزهاشون فکر می‌کنم.

‫هنوزم به این فکر ‫می‌کنم که چه مغزی داشتن.

‫بابام اون بالا روی دیواره.

‫مامانم اون بالا روی دیواره.

‫خواهر و برادرام اون ‫بالا کنار دیوارن.

‫همه بچه‌هام روی دیوارن.

‫و اونا همیشه میان خونه‌ام.

‫و کلی با هم خوش می‌گذرونیم.

‫به نظرم خانواده همه چیزه.

‫تنها کسی که توی خانواده‌مون

‫هنوز کنارمون نیست، تویی.

‫و به نظرم تو فوق‌العاده‌ای ‫که چطور می‌تونی

‫از هیچ، یه چیزی بسازی.

‫اون چیزی که دارم توش نگاه می‌کنم

‫زشت‌ترین چیزیه که تا حالا دیدم.

‫منظورم اینه که، برای من ‫یه تیکه وسیله زشته.

‫هیچ زیبایی‌ای توش نمی‌بینم

‫چون سر در نمیارم چیه.

‫اون بهم نگاه می‌کنه و من ‫نمی‌تونم خودمو توش ببینم

‫و برای همین، دو برابر زشته.

‫فقط یه تیکه وسیله‌ست ‫که باید همش نگهش داری

‫و با یه پوزخند بهم نگاه کنی،

‫من جز تو چیزی نمی‌بینم و ‫از این وسیله خوشم نمیاد.

‫آدریان، اون خوابی که ‫دیدی رو برام تعریف کن.

‫رفتیم به یه دریاچه.

‫یه دریاچه باحال، زیبا و بزرگ بود

‫و سوار یه زیردریایی ‫شدیم، از پنجره نگاه کردم

‫و دیدم...

‫شروع کردیم به غواصی و...

‫یه ماهی مرکب غول‌پیکر ‫دیدم، انقدر سه‌بعدی بود

‫که فکر کردم واقعیه. ‫خیلی عجیب بود.

‫ترسیده بودی؟

‫نه، اولش نه.

‫و بعد رفتیم توی یه تونل.

‫خیلی فضای بسته‌ای بود.

‫و من جیغ زدم:

‫«داریم اکسیژن از دست می‌دیم!»

‫و بعد...

‫توی واقعیت جیغ زدم: «داریم ‫اکسیژن از دست می‌دیم!»

‫یعنی نه توی خواب.

‫ولی جیغش رو زدم، ‫واقعاً جیغ کشیدم.

‫و بعد از خواب پریدم.

‫خیلی خیالم راحت شد که زنده‌ام.

‫یه جورایی، از وقتی بچه بودی

‫وسواس پیدا کردی به ‫ماهی‌های مرکب غول‌پیکر.

‫وقتی نه سالت بود،

‫یه شعر درباره ماهی‌های ‫مرکب غول‌پیکر نوشتی.

‫شعرش اینجوریه:

‫وقتی ماهی‌های مرکب تغذیه ‫می‌کنن، عشق پیشروست.

‫اما وقتی شیرجه می‌زنن، ‫عشق فقط یه تلاشه.

‫از یه جهت، شعرش واقعاً بی‌معنیه.

‫اما از یه جهت دیگه ‫معنی داره، حداقل برای من.

‫امیدوارم بدونی، آدریان

‫که هر چقدر هم عمیق شیرجه می‌رفتی

‫عشقم بهت هیچ‌وقت تموم نشد.

گروه پیشگام: ارائه کننده برترين آثار سینمایی @PishgumTeam

مترجم: اشکان هیدی

‫به یاد آدریان مک‌الوی

‫به یاد چارلین سوانزی