Original subtitles

Hé, jongens.

De vermiste bas.

Daar zit een verhaal in. Het is echt wel iets.

Dit was m'n eerste basgitaar, die ik in Hamburg had gekocht...

heel lang geleden.

Dus ik was eraan gehecht.

Hij was zomaar verdwenen, ergens het heelal in.

Waar was hij gebleven? Daar moest toch een antwoord op zijn?

Iemand heeft hem.

DUITSLAND, 1961

ER WORDT EEN BASGITAAR GEBOUWD VOOR EEN ONBEKENDE 18-JARIGE

ZIJN NAAM IS PAUL McCARTNEY

MET ZIJN BAS ZAL PAUL SAMEN MET THE BEATLES DE MUZIEK VOORGOED VERANDEREN

MAAR ALS THE BEATLES UIT ELKAAR GAAN...

VERDWIJNT DE BAS SPOORLOOS

DIT IS HET VERHAAL VAN DE ZOEKTOCHT NAAR DE HEILIGE GRAAL VAN DE ROCK AND ROLL

McCARTNEY DE ZOEKTOCHT NAAR DE VERMISTE BAS

Hier zaten ze heel vaak nummers te schrijven.

Dan spijbelden ze en aten ze gebakken eieren.

Er is iets met gebakken eieren. Ze aten altijd gebakken eieren.

Dat was na de oorlog vast heel populair.

Hier woonden we.

Onze nederige stulp aan Forthlin Road, Allerton, Liverpool.

Hier woonden wij met het gezinnetje.

Er staan daar mensen. Wat doen die daar?

Daarom zijn we weggegaan.

Heel veel mooie herinneringen.

Niet genoeg aan m'n moeder...

Maar ik herinner me de geuren uit de keuken als ze op zondag het eten klaarmaakte.

Dan sneed ze een stukje lams- of rundvlees af...

en gaf ze dat stiekem aan ons. 'Niet tegen papa zeggen, hoor.'

Als ik het over m'n moeder heb, is dat altijd gevaarlijk...

want hier heeft ze ons verlaten.

Dit was Pauls kamertje.

Ik heb hier jarenlang niemand binnengelaten...

want het was te belangrijk voor mij en m'n broer.

Ik was twaalf en m'n broer was veertien...

en toen overleed ze aan kanker.

Als je twaalf en veertien bent snap je dat niet.

Je moet doorgaan met leven. Je moet erdoorheen.

Omdat m'n vader zelf in een band had gezeten...

had hij altijd in z'n achterhoofd dat dat een uitlaatklep was.

Dus hij kocht voor mij een banjo en voor m'n broer een Spaanse gitaar.

Die heb ik vanuit het achterraam genomen.

Onze jongen zat in de achtertuin.

In een andere wereld. Helemaal opgegaan in z'n gitaar.

M'n broer was veertien op die foto.

Zes jaar later brak Beatlemania uit.

Als ik in een slechte bui ben, is het heel fijn om een gitaar te pakken.

Want die hou je tegen je aan en dat geeft troost.

Je gaat in je eentje in een kamertje zitten en vertelt de gitaar wat je dwarszit.

Het is een soort goedkope psychiater.

Dan draait alles om en geeft de gitaar het je weer terug.

En dan komt het terug als een song.

Vanuit Liverpool zijn hier The Beatles.

Kansas City. Kom op, George.

Het begon in Hamburg.

Je had gangsters, pooiers, prostituees...

alles wat je je maar kunt voorstellen.

Hamburg galmt van de invasie van de nieuwste Britse beatbands...

die het hebben overgenomen.

Ik hoorde de muziek door een kelderraam.

Ik wilde die rock 'n' rollmuziek gewoon zien.

De volgende band kwam op en dat waren The Beatles.

Paul kwam op en hij sprak als eerste het publiek toe, want hij sprak Duits.

Hallo. Wie geht's? Guten Tag.

Dat was heel lief.

We waren jonge jongens. George was 17. En ik was iets ouder.

We werden vrienden en ze kwamen bij mij thuis. Ze kregen lekker eten.

We deden ze in bad.

Want zij hadden geen vader of moeder die voor ze zorgde.

Er groeide een vriendschap.

Bericht 1.

Zaterdag 8 april, 18.30 uur.

Danke schön. Hé Klaus, met Paul.

Ik belde, want ik wilde even met je praten.

Ik probeer het wel weer. Het beste.

Hij is nog steeds diezelfde Paultje die hij op z'n 19de was.

Dezelfde jongen.

Ik ben grafisch ontwerper. Ik heb de hoes van Revolver gemaakt

En ik ben bassist.

Maar ik kan geen akkoorden meer spelen zonder kramp.

Deze hand is verkrampt. Ik kan geen vuist meer maken.

Dat lukt gewoon niet.

Gelukkig kan ik m'n potlood nog steeds vasthouden.

Ik ga tekeningen maken bij het verhaal van de bas.

Ik wil beginnen bij de Top Ten. Daar heb ik de bas voor het eerst gezien.

Waar wil je het over hebben? - Over jou als bassist eigenlijk.

Hier heb ik Pauls gitaar.

En dit is de gitaar van Stuart Sutcliffe.

M'n dagen als bassist gaan terug naar de tijd dat Stuart nog bas speelde.

Stuart was verliefd geraakt op een meisje dat Astrid heette

Stu besloot in Hamburg te blijven. Dus wij hadden geen bassist meer..

en John en George zeiden allebei: Dat ga ik niet doen.

Dus ik bleef over.

Uiteindelijk vond ik een aardige winkel in het centrum van Hamburg.

En daar zag ik een bas in de etalage hangen. Een vioolbas, een Höfner.

Hij was niet heel duur. 30 pond of zo.

Toen ik m'n eigen bas had, was ik de bassist.

Ik weet nog dat het de laatste dag was dat de band in de Top Ten Club speelde.

En het was de laatste avond dat Stuart meespeelde.

We zaten buiten. De zon scheen. Ik denk dat het zondagochtend was.

En we waren allemaal behoorlijk stoned.

Ik bedoel, onder de pillen en zo.

En maar praten, praten, praten.

John zat naast me en ik zei: Als Stuart niet meer meedoet, kan ik wel bas spelen.

Toen zei hij: Sorry Klaus, Paul heeft al een bas gekocht.

Hij wordt onze nieuwe bassist.

Dat had jouw moment kunnen zijn. Dan was je Beatle nummer vijf geweest.

Ik weet het niet. Ik wil er niet eens aan denken.

Ik woonde in Hamburg via de brieven van m'n broer.

En toen kwam hij op een dag opeens thuis met die Höfner.

Hij is zo uniek.

We waren de roadies. Ik heb dat ding waarschijnlijk in m'n handen gehad.

En toen kocht onze jongen een Ford Classic.

Om er cool uit te zien.

En toen was daar hun muziek.

Toen ze naar de The Cavern gingen.

Het verschil was niet te geloven.

Zo van: Wauw, wat is er gebeurd?

We wisten dat het ergens heen ging. We voelden dat we iets speciaals hadden.

Je had John Lennon. Een heel geestige kerel.

En dan ik. Ik stond m'n mannetje.

En George. Die was spectaculair.

En om het af te maken had je Ringo nog.

Dus er was een bepaalde magie

Het eerste gefilmde Beatles-optreden

Ik ben totaal niet technisch.

Dus ik weet niet wat ik doe.

Ik speel er gewoon op. Het is een heerlijk instrument. Makkelijk te bespelen.

Ik raakte eraan gewend en was er dol op.

Die Höfner-bas paste heel goed bij Pauls speelstijl.

Heel ritmisch, maar tegelijkertijd heel melodieus.

Je hoort heel veel nummers die heel simpel zijn...

waarbij de bas veel beweeglijker is dan de andere instrumenten.

Ik ben een grote fan van James Jamerson, de bassist van Motown.

Normaal gaat een bas zo:

Maar hij speelde zo:

Dat vond ik een geweldige manier om bas te spelen.

Dat was een bevrijding. Geweldig. Ik kon melodieën bedenken.

Dus terwijl de rest de basis speelde...

probeerde ik er iets fantasierijks onder te leggen.

Dat was een geweldig gevoel. Ik herinner me dat moment nog: Bingo.

BEIEREN

Ik hoorde voor het eerst van The Beatles toen ik een jaar of negen was.

M'n duidelijkste herinnering is dat ik ze op het nieuws zag...

en dat de meisjes stonden te schreeuwen voor de bioscoop en zo.

Ze speelden op elektrische gitaren en, wees eerlijk, die zijn heel sexy.

M'n moeder vond een elektrische gitaar geen goed idee.

Dat was iets voor stoute jongens.

Jaren later werd ik manager elektrische gitaren bij Höfner...

een kleine Duitse gitarenfabrikant.

Zodoende ontmoette ik Paul McCartney...

in z'n studio in het zuiden van Engeland.

Ik kwam binnen en hij zei: Jij bent Mister Höfner.

Weet jij waar m'n oude Höfner is?

Ik wist meteen wat hij bedoelde: die bas uit 1961.

We hadden jaren naar m'n oude bas gezocht.

Maar dat gebeurde dus met Nick. We hadden het erover en ik zei dat ik hem zocht.

En dat ik niet wist of ik hem ooit zou vinden.

Ik kon niet anders zeggen dan: Ik heb geen idee waar hij is.

Het is een mysterie.

Het is de belangrijkste bas ooit.

Als er ooit iemand totaal geassocieerd is met een instrument...

is het wel McCartney met de Höfner-bas Dat is een soort zielsverwantschap.

Dit is de oude Höfner-fabriek in Beieren.

Dat oude pand staat er nog steeds.

Hier, in dit gebouw is al die jaren terug de bas gebouwd.

Dat moment, dat keerpunt in de geschiedenis...

Je moet het meegemaakt hebben om die energie te voelen die in de lucht hing.

Ik verveelde me op een regenachtige woensdag...

en toen heb ik die webpagina op de website van Höfner gemaakt.

Het bekende werk: Als je informatie hebt, mail ons dan.

Cathy kwam toen met de naam 'tracethebass' met een hashtag ervoor.

Jij was het toch? - Dat klopt.

Zie je wel. Geniaal. Het bekt lekker.

Geniaal. 'Trace the bass', spoor de bas op.

Tijdens ons hele huwelijk, de afgelopen 20 jaar...

heeft Cathy mij gesteund bij het ene gestoorde plan na het andere.

Ze was filiaalhouder bij de bank. Ze is goed in archiveren.

We hebben het er eindeloos over gehad.

Er waren nog wel meer redenen de bas te zoeken.

Er liepen 100 miljoen fans rond...

die het fantastisch zouden vinden als dat ding werd teruggevonden.

Het was dus voor iedereen, niet alleen voor Paul.

Ik woonde in Liverpool, dus ik ging naar elke wedstrijd als ik het kon betalen.

In The Kop was plaats voor 27.000 man. Die sfeer deed wat met je.

Ik speelde nog geen instrument en herinner me vooral dat zingen.

Pauls register haal ik nu niet meer maar als jongetje wel.

We knipten de vorm van de gitaren die we mooi vonden uit karton.

En dan tekenden we de knoppen erop.

En dan playbackten we mee met de plaat.

Een prachtige oefening voor Top of the Pops. Doen alsof je speelde.

Het moeilijkste was de Höfner-bas, met dat lange stuk karton voor de hals.

Ik was toen negen of zo.

De Höfner is heel licht en dat is geweldig.

Dat speelt veel makkelijker.

Dat is de bas die op al die vroege Beatles-platen staat.

Het was een heel vruchtbare tijd. Voor de muziek, voor ons...

en vooral voor het maken van platen.

Die bas werd ongelooflijk veel gebruikt en hij begon uit elkaar te vallen.

We weten niet precies wanneer dat was, maar ze bestelden een nieuwe Höfner-bas.

We denken dat hij die op 4 oktober 1963 in handen kreeg.

Ze traden op in een oud tv-programma Ready Steady Go.

Er zijn beelden van hem tijdens de repetitie...

en beelden van het uiteindelijke optreden.

Beide bassen zijn daarop te zien.

Die uit 1961 uit Hamburg.

Daar zitten de twee elementen dicht bij elkaar.

En hij heeft de nieuwe.

Daar is dit element dichter bij de brug gezet.

En in sommige opnamen houdt hij de nieuwe bas vast en zit er geen band aan.

Dus wij vermoeden dat hij diezelfde dag is aangekomen.

En de bas uit '61 gaat op de reservebank, het arme ding.

Een paar maanden later, in februari, spelen ze voor 70 miljoen mensen in de VS.

Ondertussen werd de bas uit 1961 gerepareerd.

Onze roadie Mal bracht hem weg...

en hij haalde hem weer op als nieuw...

maar totaal anders beschilderd.

Toen hij terugkwam, was hij helemaal opnieuw gespoten.

Hij kwam terug met een sunburst-afwerking in drie kleuren...

zwart, rood en geel.

Die is heel opvallend als je die bas nu ziet.

Voor mij was het instrument z'n hele charme kwijt.

Ik weet niet hoe Paul erover dacht. Ik denk dat hij er ook niet blij mee was.

Wat het uiterlijk betreft, was die uit 1963 mooier.

En misschien ook beter.

Betere elementen, beter geluid, harder.

Hij speelt dan eigenlijk alleen nog maar op de bas uit '63.

Je ziet hem nooit op de '61 spelen.

Hij wisselde niet af of zo.

In 1965 gingen ze terug naar Amerika.

En daar wordt de '61 als reserve gebruikt, maar hij speelt er niet op.

Als je goed kijkt, zie je in Shea Stadium Ringo op de verhoging zitten met de drums.

En onder hem, achter de versterker, staat de bas.

15 augustus 1965 Je moet heel goed kijken, maar daar is hij.

Wat er daarna mee is gebeurd is een mysterie.

Het is een kwestie van geluk en veel naar korrelige zwart-witfoto's kijken.

Je ziet hem alleen nog een keer op een kort shot bij de koffietafel...

tijdens de Let it Be-sessies. En daarna zien we hem niet meer.

Hij is gewoon weg.

JANUARI 1969, THE BEATLES TREDEN VOOR HET LAATST OP VOOR PUBLIEK

Dit is zo belangrijk dat historici het ooit wellicht zullen zien...

als een ijkpunt in het verval van het Britse Rijk.

The Beatles gaan uit elkaar.

VOORJAAR 1970 DE BAND GAAT UIT ELKAAR

Toen ze uit elkaar gingen, kwam alle rancune boven. Er verschenen advocaten.

Het was chaotisch.

De gitaren slingerden overal rond en niemand ontfermde zich over de spullen.

Het opvallende is dat na het einde van The Beatles...

niemand die bas meer heeft gezien. Hij was er gewoon niet meer.

Ik heb nooit met zekerheid kunnen vaststellen wanneer hij nou is verdwenen.

Ik geef onmiddellijk toe dat ik hier vanuit het niets aan ben begonnen...

en geen idee had hoe het moest.

Dus ik was een beetje gehandicapt.

En ik had er ook totaal geen ervaring mee.

Uiteindelijk had ik iemand nodig die dit beter kon dan ik om verder te komen.

Het was juni 2022 toen ik Paul McCartney zag optreden als hoofdact op Glastonbury.

Op een gegeven moment werd het hele podium donker...

op één spot na die Pauls Höfner-bas in het licht zette.

Hij scheen op het vernis en het hout en heel even schitterde dat als goud...

en ik dacht: Is dat de originele Höfner-bas?

Toen googelde ik hem en zag ik dat dat niet zo was.

De originele bas uit '61 was zoek...

en ik begon meteen verder te googelen om daar meer over te weten te komen.

Maar het werd echt een onderzoek. Ik wilde dat ding vinden.

Ik dacht: Als niemand anders het doet en die basgitaar zo belangrijk is...

moeten wij het doen. - Wie zijn wij?

M'n vrouw en ik. Wij deden het samen.

En we zeiden tegen elkaar dat we de bas misschien niet zouden vinden...

maar wel verhalen over de bas en wat de bas voor mensen betekende.

Een beetje in de sfeer van Beatlemania.

Ergens in juli 2023...

zag ik dat Höfner in Beieren een zoektocht had gehouden.

Ik was heel benieuwd naar wat zij wisten.

Dus ik schreef een heel beleefde introductiemail...

met het idee dat het om een Duitser ging. Ik paste m'n Engels erop aan.

En binnen 24 uur besefte ik dat Nick uit Londen kwam.

Hij belde en we zaten als oude vrienden te kletsen.

Ik dacht: Dit zijn precies de mensen die ik al die tijd heb gezocht.

We spraken af en ik zei: Scott, ik heb heel veel mailtjes.

Dus ik gaf ze aan hem, zodat hij een idee kreeg waar we mee te maken hadden.

Je merkte dat al die tips kwamen van mensen die er al heel lang mee rondliepen.

Maar er klopte niets van.

Iemand die beweerde dat hij een bas-van Paul had...

heeft die in een pandjeshuis in Las Vegas proberen te verkopen.

Het is te zien in het tv-programma Pawn Stars. Hopelijk heb je hier wat aan.

Ik heb de bas midden jaren 80 gezien bij een veiling van muziekspullen in Londen.

Hij werd voor 100 pond verkocht aan een muziekverhuurbedrijf.

Ik heb gehoord dat de bas in het bezit is van een Japanse bankier.

Ik weet dit via iemand die The Beatles en de website met hun apparatuur kent.

Ik had zo'n beeld voor ogen. Ik zei tegen mensen: Ik weet wat er is gebeurd.

Een rijke Duitser heeft hem gejat.

Hij woont in een groot kasteel in de Beierse bergen.

Hij nodigt je uit en na een paar drankjes zegt hij: Ik zal je eens iets laten zien.

En daar boven de schoorsteenmantel hangt m'n bas.

Het was schatgraven.

Maar de mensen houden van The Beatles en van Paul McCartney en ze wilden helpen.

Ik heb Paul McCartney als bassist altijd bewonderd.

Hij heeft van de bas een cool instrument gemaakt.

Beatles-fans weten dat de bas verdwenen is. Niemand weet waar hij is gebleven...

dus het zou geweldig zijn als iemand hem vond. Want het is geschiedenis.

Zolang ik me kan heugen ben ik Beatles-fan. Er is maar één band voor mij.

Het eerste album dat ik opensloeg, was Sgt. Pepper. Ze hebben allemaal een snor.

En ik dacht: Als ik groot ben laat ik ook een snor staan.

Ik heb hem tweedehands gekocht, voor 80 pond.

Niet veel meer dan Paul, denk ik.

Kun je er iets op spelen? Een stukje Day Tripper.

Een heel klein stukje. Ik heb een plectrum nodig

Ik wilde altijd gitaar spelen. Dat heb ik jaren geprobeerd.

Ik dacht dat bas makkelijker was. Dat zijn maar vier snaren.

Hier is de Vox.

Je moet een Vox hebben Dat hoort bij The Beatles.

Ik weet het niet. Hij is stuk. Stop.

Hij doet het.

Toch nog gelukt. - Ja, oefening baart kunst.

De scholen beginnen.

Ik werk nu 23 jaar op de ambulance.

Ik doe patiëntenvervoer, dus het niet-urgente werk.

Ik werk met Steve, een heel aardige gast. Ik ken hem nu zo'n twee, drie jaar.

We hebben altijd lol als we samen dienst hebben. We kunnen het goed vinden.

Ik kijk altijd online naar gitaren...

en per ongeluk kwam een keer op de Höfner-website terecht.

Daar zag ik dat Nick Wass op zoek was.

Dat was voor mij-de heilige graal.

Paul McCartneys bas is alsof je de Bijbel zoekt.

Voor een fan is dat geweldig.

Ik was een keer met Steve en toen zei ik:

Ik heb net zo'n bas als die van Paul McCartney.

Toen zei hij: Ik weet waar die van hem is.

Dus ik zei: Je maakt een geintje.

Ik zeg tegen hem: Ik weet misschien waar die is.

Hij keek me aan en ik zei: Oké.

Ik ga je iets vertellen. Ik weet niet of het waar is. Ik heb het ook maar gehoord.

Waar, zei hij? Dat weet ik niet, zei ik.

Maar ik denk dat hij uit een huis in Londen is gejat.

Ik zei tegen Steve: Kan ik Nick vertellen wat jij me hebt verteld?

Als je mij maar niet noemt, zei ik. Hij zei: Weet je wat we doen?

Ik stuur een mailtje en zeg dat een patiënt ons dat in de ambulance heeft verteld.

Die mailtjes, daar zat van alles bij.

Eentje kwam van twee kerels die op een ambulance reden.

Die kwamen met een of ander lulverhaal...

over een cliënt die ze in hun ambulance hadden vervoerd.

Een patiënt? - Tegenwoordig zeggen ze toch cliënt?

Die had ze een verhaal verteld dat de bas gestolen was.

En dat hij aan een vent in een pub was gegeven, in Ladbroke Grove in Londen.

En ik dacht: Nog meer flauwekul.

Maar ik schreef een beleefde reactie.

Dat klinkt als een heel goed boek: Verhalen vanuit de ambulance.

En daar liet ik het bij.

Ik werd gebeld door iemand van The Telegraph. Hij zocht kopij.

Dus ik zei: We zijn op zoek naar de vermiste bas van Paul McCartney.

Hij gaf meteen opdracht voor een artikel...

Het verscheen in The Telegraph op zaterdag 2 september.

Het kwam om 4 uur online.

Binnen een paar minuten nam de BBC contact op.

Ze wilden ons in het ontbijtprogramma

We gaan praten met Nick Wass, een expert op het gebied van Höfners en vermiste bassen.

De man achter veel van Paul McCartneys legendarische instrumenten.

Heel veel interviews, radio-interviews. Dag en nacht.

Ik besefte waarom beroemd zijn vreselijk moet zijn.

Het verschil met de vermiste bas is dat Paul hem in 1964 heeft laten opknappen.

De elementen zijn nu op een zwarte houten plaat gemonteerd.

Maar als ik de kijkers laat zien wat we zoeken...

Dit is hem. - Het punt is...

dat hij heel herkenbaar is.

Maar misschien is hij wel vernietigd. Of weggegooid.

Iemand bij Apple Records kan hem meegenomen hebben. We weten het niet.

Nee, dat is het probleem.

Hij is vermoedelijk opgeborgen na de opnamen van Get Back.

En daarna weet niemand precies wat er is gebeurd.

Waar hij was opgeborgen. Wie er bij is geweest. Dat is onduidelijk.

De eerste 24 uur meldden zich meer dan tien grote kranten en radio- en tv-zenders.

NBC in de VS. De New York Times, Le Monde, Der Spiegel in Duitsland.

Het ging maar door. En toen namen er totaal onbekende tv-zenders contact op.

Uit Brazilië en andere landen.

We hadden het gevoel dat we de geest van The Beatles hadden opgeroepen.

Alsof we contact hadden gemaakt met die positieve vibe van vrede en liefde...

en met wat de muziek voor mensen betekende.

In de eerste 48 uur kregen we 600 mails Ze bleven maar binnenkomen.

Toen nam de journalist in ons het heft in handen...

en maakten we een selectie van wat relevant kon zijn.

We lazen de mail van Ian Horne en wisten meteen dat we hem moesten spreken.

lans tip was de enige waarin stond: Ik ken Paul McCartney.

En de enige waarin stond: Ik heb voor Paul McCartney gewerkt.

Nadat hij met The Beatles had gebroken liepen we elkaar tegen het lijf.

Paul wilde absoluut weer terug in het zadel, zoals ik het noem.

Dat was een grote stap, want hij was een tijdje ondergedoken.

Het was behoorlijk deprimerend.

Je had gebroken met je vrienden voor het leven.

Je zou ze niet meer zien.

Het was deprimerend.

Ik wist niet of ik verder zou gaan in de muziek.

Ik voelde me er niet lekker bij. Het liep gewoon niet.

Maar Linda zei: Je moet de boel op orde krijgen en wat gaan doen.

Dus toen hebben we Wings opgericht.

Als ik Beatles-nummers zou blijven spelen, en ik wist dat de mensen dat wilden...

dan zou ik een Beatles-tributeband worden.

Dat leek me niet zo fijn

Hij experimenteerde met nieuwe dingen.

Een Yamaha-bas, een Fender-bas.

Hij probeerde alle bassen waar mensen op speelden.

We gingen op tournee. Wat een tournee. - Vertel eens.

Normaal gesproken boek je bij een tournee in ieder geval de hotels.

Dat doet iedereen.

Maar wij pakten het aan als straatmuzikanten.

We hadden een Ford Transit en we reden gewoon de snelweg op.

Met de kinderen, een paar honden, de hele band, alle instrumenten.

Er reed nog een huurbusje achter met de roadies.

En we klopten gewoon aan bij universiteiten. Nottingham was de eerste.

En dan zeiden we... Ik zei niks. Ik bleef in het busje zitten.

Een van ons, Ian Horne, ging naar binnen.

'Paul McCartney zit buiten. Kan hij morgen rond lunchtijd optreden?'

'Echt waar? Even checken, hoor. Ja, dat is goed. Laat maar komen.'

Hij vond het heerlijk om weer in het zadel te zitten.

Hij speelde nooit op de Höfner, voor zover ik weet. We hadden hem wel bij ons.

Dus hij werd voortdurend meegesleept. - Dat lag meer aan mij dan aan hem.

Als hij erom zou vragen, dan had ik hem.

De universiteitentour zat er op en we waren Red Rose Speedway aan het opnemen.

Die dag hadden we in de studio gezeten.

We gingen pas vrij laat weg, dus we reden terug naar Trevor.

Trevor is m'n zwager Hij was m'n assistent.

We hadden een bus vol apparatuur, de Höfner, akoestische gitaren, versterkers.

Ik kon niet voor Trevors deur parkeren, want ertegenover was een school.

Dus je mocht er niet parkeren.

Een stukje verderop is daar een T-kruising Dat is Cambridge Gardens.

Daar was een parkeerplaats en daar zette ik hem neer...

met de achterkant van de bus goed in het zicht.

Er zat een stevig hangslot op en een rolluik.

Dus het voelde veilig.

Ik liep terug naar Trevors huis en we gingen slapen.

De volgende ochtend begon de nachtmerrie.

Het hangslot was eraf.

Ik dacht: Mijn god. Het koude zweet brak me uit.

Dus ik deed het rolluik omhoog en zag meteen dat er dingen weg waren.

Een paar versterkers, twee gitaren, waaronder de Höfner-bas.

Ik was buiten zinnen. Van zorgen, woede en verdriet.

Recht tegenover de achterkant van de bus was Cambridge Gardens 100.

Destijds leek dat wel in orde.

Maar er woonden veel hippies in kraakpanden in Lancaster Road en Cambridge Gardens.

Veel muzikanten.

En daar zaten natuurlijk dieven tussen.

Trevor vond ene Dik Mik nogal verdacht. - Waarom?

Weet ik niet. Ze wezen naar hem. Ik had zelf niemand op het oog.

Ik had wel het idee dat het een van hen was. Ze wisten dat we voor Paul werkten.

Dus we gingen gewapend, voor het geval het uit de hand zou lopen.

Wat zou er uit de hand lopen?

Ik besloot om bij die gast langs te gaan om de zaak meteen op te lossen.

We gingen nogal dreigend naar binnen.

Dik Mik lag nog in bed en scheet in z'n broek.

Wij keken rond. Niks te vinden.

Uiteindelijk moesten we Paul het nieuws vertellen.

Ik klop op de deur. Hij doet open.

'Er is ingebroken in de bus. De Höfner is gestolen en nog wat spullen.'

Ik haalde diep adem en vroeg me af hoe hij zou reageren.

Het was ongelooflijk. Hij liep weg en zei: Geeft niet. Ik heb er nog een.

Ik dacht nog: Zou hij denken dat ik het gedaan heb?

Ik belde de politie.

Die maakten zich niet heel druk.

Alle kranten hadden contacten bij de politie.

Een vriendje bij de nieuwsredactie. Misschien kregen ze wat geld.

In dit geval kreeg de Standard hier een tip over.

Ze wisten er niet veel van. Zelfs niet of het wel waar was.

Degene die het beste kon bevestigen of z'n gitaar was gestolen, was hij natuurlijk.

Ik ging naar z'n huis. Ik voelde me er niet prettig bij.

Dit was niet het soort journalistiek dat ik wilde bedrijven.

En als hij open zou doen, zou hij vast zeggen dat we moesten oprotten.

Er ging een uur voorbij Ik stond wat te kletsen met de fotograaf.

En toen ging opeens de houten poort open en daar was Paul.

Ik weet nog precies wat hij als eerste zei: Wat willen jullie, jongens?

Het eerste wat ik hem vroeg, was of de gitaar was meegenomen...

en dat was zo, dus dat was de bevestiging.

En het was de originele bas die hij in Hamburg had gekocht.

Daar wist ik van, want ik had The Beatles gevolgd.

Dus toen besefte ik opeens dat ik midden in een heel groot verhaal zat.

Het beroemdste of meest legendarische instrument van die tijd was gestolen...

en ik sprak met de eigenaar.

Hij wilde er graag over praten.

Hij poseerde voor de fotograaf en we spraken een minuut of vier, vijf.

En toen begon onze aanwezigheid op te vallen. Er dromden wat mensen samen.

Dus hij dankte ons beleefd, deed de poort dicht en ging weer naar binnen.

Het was m'n eerste ontmoeting met een Beatle.

Hun muziek heeft mijn leven enorm verrijkt.

En dit klinkt misschien wat kruiperig, maar ik had hem graag willen zeggen:

'Bedankt voor alles wat je hebt gedaan. Je muziek is geweldig.

Ik zal het altijd meedragen.'

Zoiets. Gewoon een bedankje. Dat was leuk geweest.

Maar ik had haast en dat is nooit gebeurd.

Paul had destijds iets tegen een krant gezegd.

Dus we dachten dat hij dat nog wel wist.

Het was z'n favoriete bas en hij was gestolen.

Nick vroeg zich af waarom niemand hem dat verteld had.

Waarom hij die informatie niet had gekregen.

Ik moet ervan uitgaan dat hij het vergeten was.

Het is wel iemand die heel veel heeft gedaan.

Hij is overal wel geweest.

Misschien is het niet blijven hangen. Ik weet het niet.

Er gaan geruchten dat je weer iets wilt doen met The Beatles. Klopt dat?

Nee. Ik denk niet dat een van ons daarop zit te wachten.

Misschien was de bas in 1972 niet zo belangrijk voor Paul...

als toen hij Nick vroeg om er naar op zoek te gaan.

Als je kijkt hoe The Beatles het hebben gedaan.

Het begon bij nul en het werd iets gigantisch.

Ik denk niet dat er iemand is die het nog groter wil maken.

De Höfner was een Beatles-bas en hij was geen Beatle meer.

Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Ze hadden een heftig leven gehad.

Ondanks de roem en het geld hadden ze een heftige tijd doorgemaakt.

En de Höfner hoorde daarbij.

Ze wilden dat achter zich laten.

Ian dacht dat de bas naar binnen was gegaan bij Cambridge Gardens 100.

Dus we wilden meer te weten komen over die Dik Mik.

Want zeker Trevor en ook Ian verdachten hem destijds.

Dik Mik was een roadie en hij was een wietdealer.

We kwamen erachter dat in het souterrain van Cambridge Gardens 100...

de band Hawkwind en een aantal leden van The Pink Fairies woonden.

Brave meid.

Trevor en Ian waren goede vrienden van me.

De dag erna zag ik Trevor en hij zei:

Paul z'n bas is vannacht bij Cambridge Gardens uit de bestelbus gestolen.

Ik zei: Wat?

Ze zeiden: Hou je oren open en kijk of er over gepraat wordt.

Wie was Dik Mik?

Dik Mik maakte deel uit van de originele bezetting van Hawkwind.

Helaas was Dik Mik meestal aan het trippen op Mandrax.

Maar het kan zijn dat hij buiten tegen de bus heeft staan roken...

en dat iemand vroeg: Van wie is die bus? 'Van Wings.'

Ik heb wel gehoord dat Hawkwind ook apparatuur was kwijtgeraakt.

Maar dat is het topje van de ijsberg.

Alles wat zich rond Hawkwind afspeelde was nogal problematisch.

In mei 1972...

was er voor 10.000 pond aan apparatuur gestolen uit de bus van Hawkwind.

En uit oude krantenartikelen bleek dat ze niet meer welkom waren bij de BBC...

omdat ze een microfoon hadden gestolen.

Ze hebben ook een anti-Beatles-nummer geschreven...

dus dat klonk allemaal heel anarchistisch.

Het leek erop dat Hawkwind een motief had. En dat ze er ook toe in staat waren.

Ladbroke Grove was behoorlijk alternatief.

Je had de hippies. Je had de groente- en fruitstalletjes.

Er kwam een hoop tuig naar Portobello Road en toen ging het bergafwaarts.

Het werd ruiger. Mensen gingen er spuiten.

Er werden dingen gejat.

Paul Rudolph beschreef een plek waar veel armoede was.

Veel mensen die het hoofd net boven water hielden.

Het was niet gek als er iets uit een bus gestolen werd. Dat kwam heel veel voor.

Het voelde alsof dat de laatste plek op aarde was waar die bas moest zijn.

Hij moest ver uit de buurt blijven van die slecht verlichte straatjes.

Met al die politieke leuzen op lakens die uit de ramen hingen.

En anarchisten en diefstal.

Als je je de bas in die omgeving voorstelt...

wil je hem daar eigenlijk alleen maar uit redden.

Maar toen viel het kwartje en ik dacht:

Ik heb een half jaar geleden een mail gekregen van iemand...

die zei dat de bas in Ladbroke Grove was gestolen.

Dus ik ging weer graven in die stapel mails en toen vond ik hem.

Hij was van Andrew Dickinson.

Dus ik nam contact op en zei dat er wat was gebeurd. Ik zei niet wat.

Maar er was nieuwe informatie boven gekomen en of zij ons meer konden vertellen.

Ik dacht eerlijk gezegd niet dat we nog iets zouden horen.

Het stelde allemaal niet zoveel voor.

Waar heb je last van? - M'n nek.

Hij zat er echt hard op te drukken.

Met z'n elleboog, volgens mij. Ze doen veel met hun elleboog. Hard drukken.

Heb je een 'happy ending' gehad? - Nee, geen zin.

Ik ging weer naar Steve en zei: Die Nick heeft me weer gemaild.

Volgende keer.

Het is jouw verhaal. Wil je er nog meer over kwijt?

Ik dacht meteen: Ik heb m'n mond opengedaan. Hij laat niet los.

Ik wilde niet dat bekend werd dat m'n eerste huis bij Ladbroke Grove was...

niet ver van de Grenfell Tower.

Het was daar heel druk, een komen en gaan van mensen.

Ik kreeg te horen met wie je kon praten en waar je mocht komen.

Er waren grenzen van waar je wel en niet mocht komen.

Dus je ging maar met een beperkt aantal mensen om.

M'n vader had een paar banen.

Hij voetbalde veel. Zaterdag- en zondagochtend.

Z'n vrienden zeiden altijd hoe goed m'n vader was als semiprof.

Want hij was goed.

Er was een pub, The Admiral Blake.

Daar gingen m'n vader en z'n vrienden altijd heen.

Soms mocht ik mee.

Het was een goeie plek. Voor informatie en ontspanning.

Goed voor de sociale contacten en om te weten wat er speelde.

Er gebeurden illegale dingen.

Als je een riek of een schop nodig had, lagen er wel een paar in een vrachtwagen.

Als je iets niet kwijtraakte, vond je altijd wel iemand die het wilde.

We hadden niet altijd samen dienst, dus ik kreeg de informatie bij stukjes en beetjes.

Als ik op een gegeven moment het rooster zag, dacht ik: O nee, weer met hem.

Ik moet een beetje een rookgordijn optrekken, want hij laat niet los.

Hij had gehoord dat hij was gestolen in de straat waar zij woonden.

Ze hadden hem verkocht aan de barman en daarna was hij in het kanaal gegooid.

Hij was van Paul McCartney. Die raakten ze niet kwijt.

We pakten het stratenboek erbij. Ik zei: Dat is de pub en daar is het kanaal.

Hij vroeg: Waar denk je. Ik weet het niet. Ik was er niet bij.

Maar als ik in die pub woonde, zou ik naar de brug lopen en hem erin gooien.

En toen zei hij: Denk je dat we met een boot kunnen zoeken? Nee, zei ik.

Andrew antwoordde en zei dat hij het z'n collega zou vragen.

En toen kreeg ik een mail van Steve.

We hadden nu een sterke aanwijzing dat hij was gestolen...

en in die pub terecht was gekomen.

Volgens de mail was hij in het kanaal gegooid.

Dat was echt een dieptepunt.

Dat die bas daar in het water was gedumpt.

Ik weet nog dat ik dit niet het gewenste resultaat vond.

Maar we wisten nu wel waar Paul McCartneys bas was.

Helaas lag hij op de bodem van het kanaal en was hij voorgoed verdwenen.

M'n manager werd gebeld door Pauls manager.

'Richard wil dat je met Paul gaat werken.' Ik dacht dat het een geintje was.

Ik was toen 33. Niet een of andere 8-jarige die lid was van de fanclub.

We hadden een vliegende start.

We namen gewoon op met twee gitaren en zang. Het was heel leuk.

Er is een versie van My Brave Face waarbij ik de lead zing.

Zodat Paul zich op de bas kon uitleven.

Maar je hoorde de zang eigenlijk niet.

Want die bas klonk gewoon te aanwezig.

Op een gegeven moment vroeg ik waar de Höfner was.

En opeens was hij er.

Elvis Costello zei: Waarom probeer je niet je Höfner-bas, je vioolbas?

Ik zei: Dat kan, maar hij raakt nogal snel ontstemd.

Dat is echt zo, want het is geen duur instrument.

Dus ik nam er niet meer mee op. Daar gebruikte ik modernere instrumenten voor.

Maar hij zei: Hij heeft zo'n mooie klank. Kom op.

Maar dat was niet de vermiste bas uit '61. Dit was die uit '63.

Maar ik denk dat er op dat moment iets voor Paul veranderde.

De opnamen waren heel goed. Hij heeft een fijne klank voor een kleine bas.

Het voelde als een bevestiging.

Je hoorde heel duidelijk het eigen karakter.

Hij had het goede geluid. Alsof er iemand zong

Elvis Costello stelde voor om die bas uit '63 te gebruiken.

Misschien dat dat weer die gedachte opriep: Waar is de eerste gebleven?

Rond '89, '90 zouden we een heel grote wereldtournee gaan maken.

En toen zei Paul: Die mensen komen naar een optreden. Wat willen ze?

Ze willen The Beatles. Ze willen een paar grote momenten.

Paul is in bepaalde dingen heel nostalgisch.

Ze zijn belangrijk voor hem.

Niet vanuit verzameloogpunt, maar emotioneel.

Ze maken deel uit van z'n geschiedenis en z'n leven...

en waarschijnlijk miste hij de bas. Hij wilde hem gewoon terug.

Als iets gejat is, wil je dat terug

Zeker als je eraan gehecht bent.

En ik vond het irritant dat iemand hem had gejat. 'Hoe durf je? Geef terug.

Bij een onderzoek is vaak een doorbraak...

waarbij je iets op een presenteerblaadje krijgt.

Wie is Stephen? Wie is die man? En waarom weet hij zoveel van die diefstal?

Ik deed onderzoek naar Cambridge Gardens 100.

Wie er daar in het kiesregister stonden ingeschreven.

Ik ging door de lijst en toen stuitten we op de naam Glenister.

Z'n ouders stonden ingeschreven in 102 het kiesregister op Cambridge Gardens 100.

We waren op vakantie in Spanje toen m'n telefoon ging.

'Steve Glenister?' Ja.

'Met Nick Wass van de vermiste bas.'

O ja. Hallo.

Volgens mij weet je meer dan je loslaat. Ben je bereid om iets te vertellen?

Niet echt, zei ik. Meer weet ik niet. Volgens mij wel, zei hij.

Ik wist dat ik het hem moest vragen.

Ik zei: Luister, Steve. Vertel me gewoon wat er gebeurd is.

Ik weet dat je het weet. Anders had je mij dat allemaal niet gestuurd.

Ik weet dat je daar woonde. Wat is er gebeurd?

M'n vader kwam vaak kijken als ik voetbalde.

Hij gaf nooit complimenten. Er had altijd wel iets beter gekund.

Hij reed een keer mee en ik had de autoradio aan staan.

Hoe oud was je toen?

De kinderen waren er net, dus midden twintig.

Ze draaiden een nummer. Ik zei: The Beatles. Die vind ik goed.

Dat deed ik wel vaker. Hoe harder de radio stond, hoe minder hij kon zeggen.

Ik was het een beetje zat dus ik zette de radio harder.

Hij zei:

Heb ik je ooit over die gitaar verteld?

Ik zei: Welke gitaar?

Hij zei: Die van Paul McCartney.

Nee, zei ik en hij lachte Dus ik zette de radio zachter.

Hij zei: Die heb ik gejat.

Hoe bedoel je, gejat?

Hij zei: Ik wist niet eens dat het een gitaar was. Ik heb die bus opengebroken.

Toen ik het doorhad, dacht ik:

Hij is van Paul McCartney. Het was die vorm.

Ik kon me z'n gezicht helemaal voorstellen.

Wat doe je als je de Mona Lisa hebt gejat? Je kunt hem niet verkopen.

Het was dat gezin op de bovenste verdieping.

Ian en Trevor hadden ze over het hoofd gezien.

Niemand ging met een tang bij hen langs.

Wij hebben ze in het begin ook over het hoofd gezien.

Dat is wel het meest uitzonderlijke van dit hele verhaal

De bas kwam bij de kroegbaas van The Admiral Blake terecht.

Die heette Ron.

M'n vader zei tegen Ron: Geef maar aan een van je kinderen. In ruil voor wat drankjes.

Ik vroeg: Hoeveel dan? Hij zei: Ik was een hele dag in de lorem.

Ron kreeg die gitaar en hij kwam bij een van z'n kinderen terecht, Graham.

Hij was bij een pubeigenaar terechtgekomen, Ron Guest.

We wisten dat hij hem aan z'n zoon Graham had gegeven...

die bij een vreselijk auto-ongeluk was omgekomen.

Toen zijn we naar de andere kinderen gaan kijken...

en ik kon contact leggen met Elaine Guest, het jongste kind.

En ik heb met haar gepraat.

Dit ben ik op het dak met de twee honden. Het dak was onze tuin.

Ik weet niet beter dan dat Graham altijd een bas had.

Ik kan me niet herinneren dat die er opeens was.

Het was altijd Grahams bas en hij speelde er altijd op.

Hij vond het niet erg als ik bij hem neerplofte en ging zitten luisteren.

Waar stond hij hier? - In het kleine slaapkamertje.

Wist hij niet dat hij van Paul McCartney was?

Absoluut niet.

Je bent toch niet normaal als je de bas van Paul McCartney koopt en aan je zoon geeft?

Dat je hem ergens mee naartoe neemt en iemand zegt: Die is van Paul McCartney.

Maar nee, dus.

Had je erop willen spelen? - Nu ik weet dat hij van hem was, wel.

Was jij een Beatles-fan? - Nee.

Ik vond The Beatles altijd een band voor meisjes.

Na Grahams dood nam haar broer Hayden de bas mee uit het ouderlijk huis.

Hayden scheidde in de jaren 90.

Hij hertrouwde en was in Hastings gaan wonen.

Hij verliet z'n vrouw en kinderen voor een ander.

Daarom is er geen contact meer met hem geweest.

Voor zover ik weet, lag de bas op zolder in het huis in Hastings.

We waren in Los Angeles, aan het repeteren.

Ik werd gebeld door een collega en die zei:

Er is iemand bij de boerderij geweest met een bas.

Hij zou van Paul zijn. Die vermiste bas waar iedereen het over heeft.

Want het had in de pers gestaan.

Ze had wat foto's achtergelaten en de bas weer meegenomen.

Ik kreeg de foto's via de mail en ik had het gevoel...

Ik voelde het meteen. Ik dacht: Dit is heel interessant.

De volgende dag was ik 's ochtends bij Paul en ik had m'n laptop bij me.

We zouden naar de studio gaan en ik zei: Ik moet je iets zeggen.

En hij schrok: Is het iets ergs? Nee, het is niet erg.

Ik deed m'n laptop open en ik stond echt te trillen.

Ik zag de koffer waar hij in zat en meteen dacht ik:

Ik heb hem terug. Lieve help.

Ik checkte alles en dacht: Dat is hem.

De afwerking. Het was zeker de koffer. Ik weet nog dat ik hem daarin droeg.

Dus ik regelde dat iemand hem zou ophalen.

Ik zei: Heb je hem? Hij zei: Ja, hij is hier.

En toen zei ik: Hou hem bij je. Laat niemand... Berg hem weg.

We verloren hem niet uit het oog.

Ik zat thuis op de bank.

Cathy zat daar. En toen ging m'n mobiel.

En ik hoor een stem: De bas is terug. We hebben de bas.

En ik dacht: Wie is dit?

Toen had ik het door. Dat Liverpoolse accent. Het was Paul McCartney.

We wisten niet tegen wie we het moesten zeggen.

Om bepaalde redenen moesten we het nog even geheim houden...

tot alles op orde was en iedereen had bevestigd dat het m'n bas was.

Mensen zoals Nick.

Dus het was heel fijn om hem te kunnen bellen en te zeggen: Je raadt het nooit.

Het was niet te geloven. Ik dacht: Wauw. Echt waar?

Ik geloof dat ik tegen Paul zei: Hier wil ik wel een koud biertje op drinken.

En hij zei: Ik ook. Is dat zo'n Duits biertje dat ik in Hamburg dronk?

Het was geweldig, want ik kon horen wat Paul tegen Nick zei.

Dat was gewoon geweldig.

Het was zo fantastisch om te bedenken...

dat Nick in Duitsland zat en Paul in LA en dat de bas in Sussex was.

En het was ons gelukt.

Ik heb het afgelopen jaar twee beroertes gehad.

Dat heeft ons leven wel behoorlijk veranderd.

En de bas heeft die situatie voor ons absoluut verlicht.

Je kunt je op iets richten.

Paul McCartneys geliefde bas uit de begintijd van The Beatles...

was spoorloos verdwenen.

Maar nu, 51 jaar later, is hij teruggevonden.

James Dunham ging langs bij de vrouw die niet besefte wat ze in huis had.

Ik was de vele gitaren die ik heb aan het ordenen.

Toen ik hem googelde, kwam hij meteen naar voren.

Ik raakte in paniek en ging direct naar z'n huis.

Want ik wist dat hij vlakbij woonde.

Ik vond het uiteindelijk ergens tussen de weilanden.

Het was in het nieuws geweest dat we die bas zochten...

en misschien dat Cathy daarom dacht: Laat ik hem maar teruggeven.

Hij heeft een heel ander leven gehad bij al die mensen die ik niet ken.

En hij is ten slotte bij Cathy terechtgekomen

Vergeet niet dat dit Pauls bas is. Hij is er heel erg op gesteld.

Als je een gitaar op zolder laat staan, is dat funest.

Je moet hem helemaal in elkaar zetten...

de snaren erop zetten en dat eerste akkoord spelen en hopen dat het goed is.

Daar komt het vakmanschap om de hoek kijken. En Martin is een ouderwetse vakman.

Gitaarambachtsman. Zoals hij werkt en de dingen doet.

Die arme mensen, voor hen betekent het wel iets, maar ze maken zich er niet druk om.

Die zeggen: Het is maar een gitaar.

En dat snap ik nu wel, maar toch ook weer niet helemaal.

Blijf er gewoon van af. Stelen is niet iets om trots op te zijn. Punt uit.

Maar we hebben het allemaal weleens gedaan.

Maar het is de legendarische gitaar die hij in z'n handen heeft gehad.

De implicaties, de omvang...

de betekenis ervan voor Paul McCartney en anderen...

dat is allemaal zo enorm... Jezus.

Overweldigend. - Een beetje wel.

Ik wil niet dat mensen denken dat m'n vader geen aardige vent was.

Want het was een heel fijne vent.

Maar we hadden thuis niet overal een bonnetje van.

We moesten toch de eindjes aan elkaar zien te knopen.

Ik neem het hem niet al te zeer kwalijk. Het is eigenlijk gewoon kruimeldiefstal.

Iets wat wij in Liverpool hadden kunnen doen.

Hij ligt daar en ik kan hem. achteroverdrukken, dus dat doe ik

Wij konden dat vrij snel achter ons laten, want The Beatles namen de boel over...

en we vonden een eerlijk beroep.

Maar ik kan wel meevoelen met mensen die niet zoveel geluk hebben.

Dus ik neem het hem niet heel erg kwalijk.

Ik voel me er niet prettig bij. Ik ben er niet blij mee.

Je haalt toch de naam van je vader door het slijk en dat hoort niet.

M'n vader heeft vroeger nooit gezegd dat hij van me hield.

Niet dat ik daarmee zat. Zo was het gewoon.

Toen m'n zoontje werd geboren...

belde ik naar huis en hij...

Hij heeft dat nooit gezegd. Ik weet het van m'n moeder.

Maar ik hoorde later dat hij moest huilen.

Dat deed m'n vader nooit. Ik heb nooit een traan in z'n ogen gezien.

Niet dat ik weet.

Maar hij moest huilen, omdat de naam niet verloren zou gaan.

Heb je die ene gezien die ik je gestuurd heb? Met die lijm?

Nee, alleen die met de knoppen.

Ik heb je er nog een gestuurd waarop Martin de hals vastlijmt

Geweldig. Is dat Martin? - Ja, zeg hem maar gedag.

Dag, Paul. Je bas is gered.

Ik weet het. Bedankt, het is geweldig. - Graag gedaan.

Mooie werkplaats ook. - Ja, prachtig. En moet je z'n tuin zien.

Ja, hoor. - Mooi, hè?

Met een vijver. - Prachtig.

Ik kan niet wachten om erop te spelen. - Duurt niet lang meer.

Het beste, Paul - Dank je.

Ik heb het idee dat Paul de afgelopen twintig jaar meer is gaan inzien...

hoe goed zij en hun nummers waren. Als hij ze speelt, geniet hij er echt van.

'Wat een goed nummer. Goed van ons.' Dan is hij zo trots op hun prestaties.

Dat hij ermee optreedt, is belangrijk voor hem. Hij vindt het geweldig.

De cirkel is rond voor hem.

We kunnen even pauze nemen.

Prima. Ik wil je iets laten zien. - Jij hebt iets voor me.

Ik denk dat je het wel wilt zien. Loop maar even mee.

Daar is hij.

Moet je zien. Kijk dan.

Hij heeft het fantastisch gedaan.

Dat wilde ik je nog laten zien. Een briefje van Martin.

Ik heb al vaak de muziek terug mogen brengen in oude, kapotte instrumenten.

Om dat met jouw bas te doen, was een waar genoegen.

Bedankt. Hopelijk ben je er blij mee. Gewoon doorgaan.

Dank je, Martin. Prachtig werk. Ik ben gek op dat soort gasten.

Vijftig jaar geleden dat je er voor het laatst op speelde.

Waanzinnig. - Dat is echt waar, hè?

Meer dan vijftig jaar. Waanzinnig

Ik ben benieuwd wat je toen deed. - Repeteren voor iets.

En als ze de bus hadden neergezet... Het is lang geleden.

De bus staat daar en die jongens gaan een biertje drinken.

En ze besluiten hem te laten staan om 'm de volgende dag op te halen.

Foutje. - Grote fout.

Hij wordt gejat en komt bij de lokale pub terecht.

Hij heeft een sterkere, vollere klank, vind ik.

Daar is ze dan.

Welkom thuis, schatje.

Kijk nou toch.

Maf verhaal.

Je moet ver teruggaan om iemand te vinden die niet met The Beatles is opgegroeid.

Er is iets met de relatie tussen ons gewone mensen en The Beatles.

Je denkt dat je ze kent, omdat je hun muziek kent.

De muziek ging de hele wereld over.

Maar de bas nam die gekke route.

Toen hij uit die bus op Cambridge Gardens verdween...

kwam hij in die gewone Britse wereld terecht.

Hier raakte hij zoek. Hier kwam hij terecht

In gewone straten, gewone pubs, bij gewone gezinnen.

En dat heeft op zichzelf iets heel ongelooflijks.

In alle bescheidenheid denk ik wel dat ik een belangrijk stukje van de puzzel was.

Als ik geen Beatles-fan was geweest en Steve niet had ontmoet...

en geen gitaar had gespeeld, al die dingetjes die op hun plek vielen...

dan was hij misschien nooit gevonden.

Op je vader. Op die ouwe. En op afwezige vrienden.

We hebben hem niet alleen teruggevonden voor Paul, maar voor alle Beatles-fans.

Zodat al die jongetjes van toen, jongetjes zoals ik...

die nu allemaal ouwe knarren zijn...

nog één keer die bas konden zien.

Het logo is totaal anders. - Dat is het oude logo.

Het oude logo, natuurlijk.

Hoe voelt hij? - Geweldig.

Kom op, we gooien de deuren open.

Wat leuk om je te zien. - Geweldig om je te zien.

Voor het eerst. - Eindelijk zien we elkaar.

Misschien speelt hij op de bas. Wie weet?

Ik moet jullie een verhaaltje vertellen.

Een tijd geleden had ik naast deze bas nog een andere.

M'n oorspronkelijke bas.

En die werd gejat.

We hebben er vijftig jaar naar gezocht.

Ik heb hem terug.

En hier is voor z'n eerste optreden in vijftig jaar...

m'n oorspronkelijke bas.

We willen graag zien dat je hem vasthoudt. Als je hem zou willen pakken.

Ik heb hem hier.

Daar is ze. M'n oude schatje.

Denk je meer na over dingen, nu je ouder wordt?

Ja, ik denk van wel. Zeker.

Want het is zo bijzonder.

Ik heb geen versterker.

We waren gewoon vier jongens in Liverpool, die elkaar niet kenden.

Ik leerde John kennen via een schoolvriend

En ik mocht hem heel graag.

Speelt heerlijk.

George kende ik van de schoolbus.

John zocht nog iemand om gitaar te spelen.

Toen zei ik: Ik heb wel een vriend en die is best goed.

Je kunt helemaal hier komen. Normaal doe je dat niet.

Ik zei tegen George: Spelen, want hij kijkt.

George haalde z'n gitaar uit de koffer en speelde het nummer Raunchy.

Dat deed hij geweldig.

Opeens hadden we drie Beatles bij elkaar.

Toen moest alleen Ringo nog verschijnen...

en toen waren we compleet.