Original subtitles

،قوی‌تر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه

‫«دائـــو» ‫حرکتی است، ابدی و دوّار...

‫...که در همه‌چیز جاری‌ست ‫و جهان را به هم پیوند می‌دهد.

‫خب...

‫سلام، ژاکلین. چطوری؟

‫- خوبم، ممنون. ‫- خوبی؟

‫خوبم.

‫نه بابا، این که شکنجه نیست.

‫فقط دوست ندارم مرکز توجه باشم.

‫دلیلش به طور کلی ‫اگه بخوام بگم، همینه.

‫داریم با آدم‌های ‫مختلف دیدار می‌کنیم.

‫قدم اول، ‫ساختن این خونواده‌ست.

‫قراره یه خونواده‌ی واقعاً قلابی باشه.

‫قراره بازیگرها باشن، ‫بازیگرهای حرفه‌ای

‫و کلی آدم دیگه که تا ‫حالا بازیگری نکردن،

‫دوست‌ها، فامیل، از این جور چیزها.

‫اگه می‌خوای یه چیزایی رو ‫از خودت دربیاری، راحت باش.

‫- با همون میزانی که خودم می‌خوام؟ ‫- دقیقاً.

‫راست و دروغش دیگه گردن خودته.

‫می‌خوام باهات هم‌کلام بشم، ولی ‫قراره وارد دنیای قصه‌ها بشیم.

‫خیلی خب.

‫من کی‌ام؟ من...

‫من فرانسین آیِوی هستم.

‫مادر سه تا بچه بزرگم.

‫من یه زن...

‫فرانسویم، با اصالت آفریقایی،

‫که جنوب فرانسه زندگی ‫می‌کنم، مادر هستم، کار می‌کنم،

‫و تو یه جامعه آفریقایی زندگی می‌کنم...

‫که گسترش پیدا کرده،

‫که در گذر زمان بزرگ‌تر شده،

‫و ما رو شکل داده، چون ‫بخشی از ریشه و بنیان ماست.

‫وقتی تارزان می‌دیدیم، فرداش تو مدرسه،

‫بهت می‌گفتن «جوجو بوانا». همیشه دعوا بود.

‫از همون اولش متوجه

‫تفاوتش شده بودم.

‫بعدش کاری کردم بهم احترام بذارن.

‫- تو دعوا خوب بودی؟ ‫- خیلی خوب.

‫توی کله زدن.

‫- جدی؟ ‫- آره.

‫ما از اون نسل اولی‌ها هستیم.

‫ما بچه‌های نسل اول مهاجرهاییم.

‫یادمه که پدرم با کشتی اومد.

‫توی انبار کشتی قایم شده بود.

‫رسید به مارسی.

‫پدرم همیشه فکرای بزرگ داشت.

‫سوار اتوبوس شد که بره پاریس.

‫توی راه، اتوبوس توی یه شهر کوچیک

‫توی سن-ماریتیم توقف کرد.

‫اتوبوس تو کولاک گیر کرد.

‫پدرم اون شب رو توی یه کافه گذروند.

‫دنبال هتل می‌گشت.

‫بهش گفتن: «تو به هیچ عنوان ‫نمی‌تونی اتاق بگیری چون سیاه‌پوستی.»

‫اولین باری بود که یه ‫آدم سیاه‌پوست می‌دیدن.

‫من؟ می‌تونم خودمو در نقش یه مربی ببینم...

‫نمی‌دونم...

‫چه نقشی رو دوست ندارم بازی کنم؟

‫یه زن توسری‌خور و مطیع.

‫به غیر از زنی که ‫شوهرش رو می‌کشه.

‫بقیه‌رو می‌تونم بازی کنم!

‫یه زن سیاه‌پوست

‫که به اندازه یه زن آمریکایی یا اروپایی موفقه.

‫فکر کنم واسم سخت باشه.

‫البته، هنوز امتحانش نکردم.

‫تا حالا امتحان نکردم.

‫همینه.

‫باید به دوربین نگاه کنم؟

‫هر جور دوست داری.

‫من مسئول بهداشت یه بیمارستان کودکان هستم.

‫کار کردن با افراد مریض می‌تونه سخت باشه.

‫ولی ده ساله که اونجام...

‫نمی‌خوام عوضش کنم.

‫یه دختر دارم که تنهایی بزرگش کردم.

‫پدرش... ترکمون کرد...

‫- دوباره شروع می‌کنم. ‫- خوبه!

‫فقط بداهه‌گویی کن.

‫- بداهه‌گویی کنم؟ ‫- آره.

‫ای بابا!

‫ادامه بده.

‫من یه...

‫بذار این‌طور بگم که من یه مادر مجردم.

‫دارم دختر ۲۲ ساله‌ام رو بزرگ می‌کنم.

‫بهش یاد دادم که رو پای خودش وایسه،

‫و از مردها واهمه نداشته باشه.

‫متأسفانه وقتی اونا میرن،

‫تلویزیون و لباساشون رو هم با خودشون می‌برن،

‫و جز دردسر هیچی برامون نمی‌ذارن.

‫بعضی وقتا چیزایی رو حس ‫می‌کنم، چیزایی رو می‌بینم.

‫حالا دیگه رها می‌کنم تا هر ‫اتفاقی میخواد، بیافته.

‫یه جورایی کارم شفا دادنه. فکر ‫کنم می‌تونم به آدما کمک کنم،

‫دردشون رو آروم کنم... ولی جار نمی‌زنم.

‫دوام آوردم و اینجام.

‫این چیزا آدم رو سرسخت می‌کنه.

‫تبدیل میشی به یه ‫تمساح، یا اژدها.

‫ولی دارم سعی می‌کنم این ‫زره رو از تنم دربیارم.

‫واقعاً کمکم نمی‌کنه.

‫دخترم می‌خواد که با یکی سر و سامون بگیرم.

‫تا تنها نباشم.

‫اون اصرار داره. نمی‌دونم چی پیش میاد.

‫به هر حال، اگه اون ‫بچه‌دار بشه، لطف خداست.

‫برکت خداست.

‫اسم من گلوریاست، ۵۰ سالمه.

‫یه دختر دارم.

‫جیمز ازم خواستگاری کرده.

‫باشه حالا...

‫شما دانشجویید. چطوری ‫می‌خواید این کار رو بکنید؟

‫می‌خوایم ازدواج کنیم.

‫ولی نه همین فردا که؟

‫- سال دیگه. ‫- صبر کن.

‫نه، خوب گوش بده.

‫وقت داری.

‫درسته، خب چرا الان نه؟

‫- چرا صبر کنیم؟ ‫- حامله‌ای؟

‫حامله‌ای؟

‫چرا می‌خوای ازدواج کنی؟

‫بهم بگو.

‫زندگی یه مسیر طولانیه.

‫نمی‌تونی همین‌طوری طلاق بگیریا...

‫- طلاق نمی‌گیریم. ‫- من همچین چیزی نگفتم.

‫لعنتی!

‫برای نسل من، ازدواج مثل غل و زنجیر بود.

‫و بعدشم تموم شد.

‫همه چیزای قشنگی که با هم داشتیم:

‫محبت، آرامش، تعطیلات، آخر هفته‌ها...

‫چون وقتی رابطه‌ت رسمی می‌شد،

‫دیگه توش گیر می‌افتادی.

‫واسه من برعکسه.

‫ما به هم قول میدیم، جونمون رو واسه هم بدیم...

‫این قشنگه، ولی...

‫من نمی‌خوامش...

‫متأسفم.

‫دیگه راه زیادی نمونده.

‫- می‌شناسیش؟ ‫- آره.

‫دسترسی به این روستا راحته.

‫اسم روستا...

‫کاشئوئه.

‫خوش آمدین.

‫همین‌جا نگه دار.

‫بفرمایید.

‫به روستای اجدادت خوش اومدی.

‫اشکالی نداره.

‫ارزش این سفر طولانی رو داشت.

‫رسیدین!

‫بالاخره رسیدین!

‫دخترمه.

‫سلام دخترعمه.

‫به سلامت رسیدین.

‫- برای مراسم اومدی؟ ‫- آره.

‫این عمه‌مه.

‫- گلوریا منو می‌شناسی؟ ‫- بله که می‌شناسم.

‫بچه‌ها چطورن؟ ‫دخترت کجاست؟

‫ببین کی اینجاست.

‫- سفر چطور بود؟ ‫- خوب بود. واسه اون یکم مسیر طولانی بود.

‫خستۀ راه نباشید.

‫- پسر پدربزرگت. برادرم. ‫- برادرت؟

‫- خواهرزاده‌ت. ‫- ایناهاش.

‫- این دخترمه. ‫- دخترت؟

‫برو به عموهات سلام کن.

‫اون دخترته؟

‫اسمت چیه؟

‫- داره اسمتو می‌پرسه. ‫- نور.

‫سفر خوبی داشتی؟

‫نور! بالاخره اومدی!

‫- رسیدیم خونه. ‫- سفر خوب بود؟

‫چطوری؟

‫خیلی وقته ندیدمت.

‫خیلی وقته ندیدمتون.

‫دلم براتون تنگ شده بود.

‫ما هم دلمون برات تنگ شده بود.

‫بیا اینجا!

‫این خونه پدربزرگته.

‫چه خبره؟

‫چی شده؟

‫گریه نکن...

‫این عکس پدربزرگته.

‫اینا اجداد ما هستن.

‫عکس‌های اجدادمون.

‫بعضی از عکس‌ها رو می‌شناسی. ‫درباره‌شون شنیدی.

‫اون دخترته؟

‫برای مراسم بابا اومدی...

‫که انجامش بدیم.

‫بعدشم می‌خوایم اون رسم رو اجرا کنیم.

‫طبل می‌زنیم ‫و بعد اوچوس رو اجرا می‌کنیم.

‫ایچاپ رو می‌کاریم.

‫اینا رسوم روستای ما هستن.

‫بعدش کوت‌کوت نواخته میشه.

‫فرهنگمونه.

‫همه چی درست میشه.

مترجم: اشکان هیدی

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming

‫گریه نکن.

‫نه، صبر کن. انقدر اغراق نکن!

‫همیشه من خریدها رو انجام می‌دادم.

‫بابا منو همه جا می‌فرستاد.

‫تو نه ظرف می‌شستی و نه کارای خونه رو می‌کردی.

‫نمی‌کردی.

‫قرار نبود ما بخوایم که انجام بشه!

‫اینقدر منو سرزنش نکنین!

‫- کسی تورو سرزنش کرد؟ ‫- آره.

‫وقتی می‌رفتیم بیرون،

‫حتی نمی‌تونستیم مثل زن‌ها لباس بپوشیم.

‫یادت میاد؟

‫اون بخشی از فرهنگ عامیانه بود.

‫برای اینکه قوی بار بیاین.

‫اگه به خواهرت بگی چاقالو، توهین‌آمیزه.

‫نه، توهین‌آمیز نیست، فقط شوخیه.

‫این فقط بین ما نبود.

‫آخرش سر همینا مثل سگ پاچه‌گیر میشی.

‫ولی مگه تو عصبانی نبودی؟

‫به ضرس قاطع میگی عصبانی بودم. ‫تو به ما فشار آوردی، اعتراف کن!

‫ما اونجا بودیم که ازت محافظت کنیم.

‫کی اذیتت کرد؟

‫کی؟ تو، با اون کفشت!

‫نه، ولی تو بودی که...

‫خسته شدم از دستشون!

‫ولی مراقب باشین، پسرعمو‌ها! ‫ما دیگه بچه نیستیم.

‫جدی میگم.

‫بیا بریم بیرون حساب همو برسیم!

‫ولی آروم باش.

‫زندگی کردن با شما آسون نبود.

‫خوب میشد اگه برای یه بار ‫هم که شده قبولش می‌کردین.

‫همه‌مون بزرگ شدیم.

‫- زیاده‌روی بود؟ ‫- قبول دارم.

‫قبول دارین؟

‫تو چی؟

‫پیر؟ هر دوشون اینطوری بودن، مگه نه؟

‫قبول داری که یکم تند می‌رفتید؟

‫چی رو قبول کنم؟

‫قیافه‌شو نگاه کن!

‫قبول کنم؟ باشه، حله.

‫نه، حل نیست.

‫بگو. چی رو قبول داری؟

‫قبول دارم، همین.

‫قبول دارم... بفرما.

‫زمان همه چیز رو مشخص می‌کنه.

‫حالا دیگه اونقدر هم عصبانی نیستی.

‫- هزینه ایاب و ذهاب رو میدی؟ ‫- اگه بخوای، آره.

‫- میدی؟ ‫- آره.

‫نگران نباش.

‫از کار کردن تو مزرعه خسته شدم.

‫اگه داری میری، منم باهات میام.

‫باشه، مشکلی نیست.

‫کی میری؟

‫یکشنبه.

‫- یکشنبه هفته دیگه؟ ‫- آره.

‫ما بهش میگیم آسومه.

‫آسومه.

‫عمه؟

‫من اومدم خونه.

‫چطوری؟

‫این دخترمه. نور.

‫اومدی که نوه‌ام رو بهم معرفی کنی؟

‫دقیقاً.

‫- کجاست؟ ‫- اینه.

‫پاشو بیا بشین رو پام.

‫میخواد تو رو بذاره رو پاش.

‫- یکم سنگینم. ‫- آروم.

‫بشین.

‫اومدی که نوه‌ام رو بهم معرفی کنی.

‫من اینجام.

‫اومدی به خونه‌ام.

‫خیلی خوشحالم!

‫خیلی خوشحاله!

‫چه خوب.

‫اینجا قبرهای اوناست.

‫تا حالا این شکلی ندیده بودیشون.

‫سالانیا کاشی‌کاریشون کرد.

‫اون یکی مال پدربزرگمونه.

‫و اون یکی هم مال پدرمونه.

‫ما دو سال پیش برای مراسم وداع اومدیم.

‫حالا دوباره برای مراسمت اینجاییم.

‫می‌خواستم بهت بگم که...

‫نوه‌ات نور، سال دیگه ازدواج می‌کنه.

‫می‌دونم دوست داشتی تو اون مراسم باشی.

‫نمی‌تونم...

‫داری با پاهات بهم فشار میاری.

‫هی، بدک نیست!

‫زنده باد عروس و داماد!

‫یه بوسه!

‫تبریک میگم!

‫خدا بهتون عمر طولانی و بچه‌های زیاد بده.

‫- خدا کمکتون کنه. ‫- آمین.

‫دخترم، درست سر وقت اومدی.

‫برات آرزوی خوشبختی دارم

‫و امیدوارم زندگی برات آسون باشه.

‫ممنونم.

‫برکت زندگی ما.

‫از وقتی بچه بودی می‌شناسمت.

‫- خوشحالم که می‌بینم ازدواج کرده. ‫- اون تو مدرسه جونمو نجات داد.

‫شاگرد ممتاز!

‫خیلی قشنگه، واقعاً.

‫زنده باد عروس و داماد!

‫بیاین اینجا!

‫زنده باد عروس و داماد!

‫تبریک می‌گم بچه‌ها!

‫آخ، عزیز دلم!

‫عمو...

‫تبریک می‌گم!

‫خیلی وقته ندیدمت!

‫- دخترم! ‫- نفر بعدی منم!

‫آروم، آروم...

‫لبخند بزن.

‫خیلی خب، عالیه.

‫دستتو از جیبت دربیار.

‫وقتشه پول رو نشونمون بدی.

‫برات گرون تموم میشه!

‫عموها و عمه‌ها...

‫صبر کن، ناسلامتی من عمه‌ام!

‫- ببخشید. ‫- آنیک، این دیگه خیلی زیاده‌روی‌ایه!

‫عالی شد.

‫خیلی خب. یکی دیگه.

‫داماد، یه لبخند حسابی!

‫ما ستاره‌اییم!

‫عمو! بیا اینجا!

‫پدربزرگ آلفونس.

‫در خدمتم.

‫کمی آب برای آرامش.

‫به نام پدر.

‫آمانیان، اینم آب.

‫پر کن.

‫یکی دیگه...

‫پدر از ما بپذیر.

‫نوه‌هات اینجان.

‫من می‌ریزم.

‫سالانیا، داریم گوش می‌دیم.

‫فورموس آمانیان، ‫نوه‌هات اینجان.

‫صبح دیدیم که رسیدن.

‫بیرون خونه نشسته بودیم.

‫صبح تأثیرگذاری بود...

‫وسایل پدرشون رو آوردن.

‫برای همین اینجاییم،

‫که بهت بگیم به سلامت رسیدن.

‫از تو می‌خوایم که براشون آرامش ‫به ارمغان بیاری و مراقبشون باشی.

‫دعا می‌کنیم که مراسم ‫به خوبی شروع بشه و تموم بشه.

‫ما اینجاییم تا از بابا ‫و اجدادمون بخوایم

‫که راهنمایی و محافظتمون کنن.

‫می‌خوایم همه ‫خوب و در آرامش باشن.

‫شنیدی، لیما؟

‫من انجامش دادم.

‫ما از بچه‌ها خواستیم قبل ‫از ایچاپ‌ها بیان اینجا.

‫این رسم ماست.

‫فورموس آمانیان، صدامو می‌شنوی؟

‫مرگ حقه، خواست خداست.

‫پس اونا برای مراسم پدرشون اینجان.

‫پدرشون همین‌جا به دنیا اومده،

‫و بعدش راهی خارج شده.

‫اونجا بچه‌دار شده.

‫و بعد از مرگش

‫اونا برای مراسم برگشتن اینجا.

‫خوشحالیم که اومدن.

‫می‌شنوی فورموس آمانیان، ما برای ‫سلامتی و آرامش دعا می‌کنیم.

‫من همین‌جا حرفمو تموم می‌کنم.

‫وقتی دور از وطن بچه‌دار میشی

‫باید مطمئن بشی

‫که اون بچه‌ها می‌دونن ریشه‌شون کجاست.

‫تا بتونن یه روز برگردن و بگن:

‫«این روستای پدر منه».

‫این باعث افتخار ماست

‫که بشنویم بچه‌هامون میگن

‫دارن میرن به روستای پدرشون.

‫و وقتی دوباره به خارج برمی‌گردن،

‫شانس و فرصت‌ها براشون چند برابر بشه.

‫خوشحالم که خونواده رو می‌بینم و اینجا هستم.

‫ما یکم دیرتر رسیدیم، ولی رسیدیم.

‫دخترمو با خودم آوردم تا ‫بتونه خونواده‌ش رو ببینه

‫و با رسوم ما آشنا بشه.

‫اولین باره که میام اینجا.

‫خیلی خوشحالم.

‫خیلی دوستش داشتم و از شدت احساسات، گریه کردم.

‫واقعاً خیلی خوشحالم.

‫منم آرزوی آرامش دارم

‫برای کسایی که پیش ما هستن

‫و کسایی که دیگه بین ما نیستن.

‫پس ازتون ممنونم.

‫منم فقط آرزوی آرامش دارم.

‫برای همه آرزوی آرامش و سلامتی می‌کنم.

‫امیدوارم همه با آرامش به کار و زندگیشون برسن.

‫همین چیزیه که می‌خوام.

‫شنیدی بابا؟

‫شنیدی آمانیان؟

‫میگه این آمانیانه، پدر‌بزرگت،

‫پدر لوئیس.

‫و این تیکه‌های چوب...

‫اینا پدر‌بزرگ‌های پدر‌بزرگ‌هات هستن.

‫کسی اسمشون رو یادش نیست ‫چون واسه خیلی وقت پیش بوده.

‫باید از پدرهامون می‌پرسیدیم.

‫کسی بهمون نگفت.

‫باید ممنون عموهامون باشیم...

‫خونواده، نسل به نسل، در ‫چهار گوشه دنیا پخش شده.

‫واقعاً عالیه که دور هم جمعیم.

‫سفیدپوست هست، سیاه‌پوست هست،

‫ولی همه‌مون از یه خونیم.

‫هیچ... اصلاً...

‫ما هیچ فرقی بین‌شون نمی‌ذاریم.

‫از این بابت، باید از استعمار ‫فرانسه تشکر کنیم.

‫نه، هووو!

‫نه به استعمار.

‫- پرتغالی‌ها نژادپرست بودن. ‫- فرانسوی‌ها هم همین‌طور.

‫سه هفته برای اجرای برنامه‌م توی ‫یه ایربی‌ان‌بی تو شهر کان بودم.

‫آپارتمان عالی بود.

‫چهار تا تابلو توی آپارتمان بود.

‫یه تابلوی بزرگ سیاه و سفید از یه کوالا بود.

‫یه تابلوی اسب، یه تابلوی گاومیش

‫و یه تابلوی زن سیاه‌پوست!

‫می‌دونی، مثل اون «زن‌های زرافه‌ای» ‫با گوشواره‌های بزرگ. (زن‌های قوم کایان)

‫منم دارم دست‌وپامیزنم.

‫مجبور شدم برم انگلیس دنبال ‫یه لقمه نون بخور نمیر بگردم.

‫اینجا تو فرانسه هیچی نیست.

‫ما اصلاً وجود نداریم!

‫من یه وصله نچسبم، این یه واقعیته.

‫رو اعصاب همه‌ام.

‫قراره یه کم دیگه هم اذیت‌تون ‫کنم، به روش‌های مختلف.

‫خیلی سخته!

‫برام مهم نیست. می‌خواستم ‫خودمو اون بالا ببینم.

‫ببینم چه حسی داره، ببینم از پسش برمیام یا نه.

‫تبریک می‌گم!

‫- سلام خاله. ‫- سلام به تو!

‫خیلی وقته ندیدمت.

‫چطوری؟

‫خدای من، ماشاالله دیگه مردی شدین!

‫بزرگ شدیم دیگه!

‫این پسرته؟ تابلوئه!

‫ماری-ترز! خیلی وقته ندیدمت!

‫ماری-ترز!

‫اون کیه؟

‫مایلن! نشناختیش؟

‫کوچولوها دیگه کوچولو نیستن.

‫پنج سالش بود!

‫منو یادت نمیاد؟

‫یادت نمیاد؟

‫چقدر زیبا شده!

‫چقدر بزرگ شده!

‫خیلی وقته گذشته. از دیدنت خوشحالم.

‫همه خوبن.

‫همه چی روبه‌راهه؟

‫مجبوریم خوب باشیم، نه؟

‫کسب‌وکار خودمو راه انداختم.

‫بچه‌دار شدم...

‫چند تا بچه داری؟

‫الان شش تا دارم.

‫شش تا!

‫کی باورش می‌شه؟!

‫- چه خوشگلی! ‫- ممنونم.

‫خیلی خوشحالم که می‌بینمت.

‫- موفق شدی، تموم شد. ‫- خدا رو شکر.

‫- منم خوشحالم! ‫- خیلی خوشحالم که اومدی.

‫- چطوری؟ ‫- خوبم. خدا رو شکر.

‫خیلی سختی کشیدم. ‫ولی خیلی خوشحالم که امروز اینجام.

‫واقعاً خوشحالم.

‫دخترتم خیلی زیباست.

‫واقعاً لحظه‌ی خیلی خاصیه.

‫انگار دارم خواب می‌بینم.

‫دیدنت به اندازهٔ کل امروز ‫منو تحت‌تأثیر قرار داده.

‫لطف خداست که اینجام.

‫فقط دارم میگم... ‫بین خودمون بمونه.

‫لطفاً حواست باشه که ‫با همونی برگردی که باهاش اومدی.

‫با بچه‌هام برمی‌گردم. خیالت راحت.

‫یه ذره شکم آوردی!

‫داری شوخی می‌کنی؟ ‫کی داره اینو میگه!

‫مادرم سال‌هاست که نانتر زندگی می‌کنه.

‫من سال ۱۹۷۱ رفتم اونجا.

‫جدی میگی؟

‫اونجا بزرگ شدم.

‫بعدش رفتم مانت.

‫متأسفانه پدرم دیگه بینمون نیست.

‫ولی مادرم هنوز اونجاست.

‫اصلاً نمی‌دونم.

‫پسرم اونجاست.

‫- دخترم هم... ‫- سرش تو گوشیشه.

‫آره، برخلاف همیشه!

‫زیباست.

‫بیا دیگه. اسمت چیه؟

‫بیا...

‫اسمت چیه؟

‫حالت خوبه؟

‫سلام آقا کوچولو. چه خبر؟

‫گم شدی؟ ‫می‌خوای بریم پدر و مادرت رو پیدا کنیم؟

‫رابین هودی؟

.باهامون بیا

‫بیا، بریم پیداشون کنیم.

‫اسمت آیزاکه؟

‫اسمش آدامه.

‫اسمش آیزاکه.

‫اون پیش برادرشه.

‫باید توش استاد بشی.

‫بیا اینجا.

‫- لبخند بزن... ‫- لعنتی!

‫این‌طوری؟

‫...یه شهاب‌سنگ، یه ستاره دنباله‌دار...

‫چه جذاب!

‫سلام عرض شد.

‫خیلی قشنگه.

‫فوق‌العاده‌ست.

‫می‌تونستیم جای اونا باشیم.

‫هی، دارم شوخی می‌کنم.

‫نمی‌خوای تو روز بزرگ ‫دخترم خُلقم رو تنگ کنی؟

‫نه، غلط بکنم.

‫خیلی عالی شدی.

‫تو هم همین‌طور. خیلی شیک شدی.

‫تو بیشتر.

‫یه کم به خودم رسیدم.

‫برای تو که زحمت زیادی نداره.

‫ثریا چطوره؟

‫رفته.

‫الحمدلله دیگه.

‫- مگه نه؟ ‫- آره.

‫اجازه میدی؟

‫یه تار مو.

‫به خاطر این که تو دردسر نمیافتم.

‫نه، راحت باش.

‫یه تار مو توی موهات.

‫توی موهات... منظورم روی چشماته.

‫جالبه، نه؟

‫چرا بچه‌ها ازدواج می‌کنن؟

‫ما که این کارو نکردیم.

‫شاید دلیلش همینه. می‌خوان ‫کاری رو بکنن که ما نکردیم.

‫- آره. ‫- دلیلش همینه.

‫ما جوون بودیم.

‫عاشق... و تو خیلی زیبا بودی.

‫- و تو خیلی تند می‌دویدی. عین یه دونده. ‫- یادته؟

‫تو المپیک می‌تونستی برنده بشی.

‫توی ذهنم برنده شدم.

‫نه، واقعاً برنده شدی.

‫خیلی تند می‌دوی.

‫ببین، جوونا این روزها مرتکب ازدواج میشن.

‫آره، آره.

‫جیمز و نور رو ببین.

‫این حرف از کجا اومد؟ یه عروسی پر ‫زرق و برق... از طرف من که نبود!

‫والت دیزنی لعنتی.

‫مگه نمی‌ذاشتی کارتون ببینه تا ‫فقط یه ذره آرامش داشته باشی؟

‫- مثل همیشه جذابی. ‫- حقیقته!

‫حالت خوبه؟

‫فقط می‌گذرونم.

‫با تردید.

‫جد من،

‫برادرزاده‌هات اومدن ببیننت.

‫از راه دور اومدن.

‫چیز مهمی نیست، اومدن برات یه بطری باز کنن.

‫چون اینجا جاییه که پدربزرگ ‫و پدرشون به دنیا اومدن.

‫جد من، اینم برادرزاده‌ت.

‫اومده که ازت...

‫برای خودش بخت خوش ‫تو زندگیش طلب کنه.

‫دستات رو به هم بمال...

‫و صورتت رو پاک کن.

‫جد من، برادرزاده‌ت اینجاست،

‫اومده که ازت طلب بخت خوش بکنه

‫و به سلامت برگرده خونه.

‫دستات رو بشور و صورتت رو تمیز کن!

‫جد من،

‫حالا نوبت برادره.

‫اینم اون.

‫باشه، دوست دارم تو فیلم باشم.

‫- می‌خوای ازم فیلم بگیری؟ ‫- آره

‫خوبه. امیدوارم فیلم قشنگی بشه.

‫آره، می‌تونی از این سنت فیلم بگیری.

‫- مراسم واقعی یا یه مراسم نمایشی؟ ‫- نمایشی.

‫نمایشی؟ باشه.

‫دوست داری چه نقشی بازی کنی؟

‫می‌خوام نقش آشپز رو بازی کنم

‫که همه چیز رو هماهنگ می‌کنه.

‫جَو رو آماده می‌کنه.

‫و می‌رقصه.

‫فیلم‌های مورد علاقه‌ی من ‫فیلم‌هاییه که درباره فرهنگه.

‫دوست نداری فیلم‌های احساسی ببینی؟

‫چند تایی دیدم.

‫پس دوستشون نداری؟

‫خب...

‫من اینجا نشستم...

‫من اینجا روی تختم...

‫من عاشق شوهرم هستم.

‫عاشقشم و اونم دوستم داره.

‫منم، بولو.

‫یه پیامی دارم

‫از فرانسه و داکار.

‫بلندتر بگو.

‫یه پیامی از فرانسه هست.

‫همین‌طور از داکار. اونا ‫سهمشون رو پرداخت کردن.

‫مردم داکار ۲۰۰ هزار فرانک کمک کردن.

‫مادربزرگ‌ها، عمه‌ها، عموها...

‫شنیدیم.

‫مبالغ بیشتری هم از ‫طرف مردم اروپا هست.

‫اونا فرستادن، من رفتم جمعشون کردم.

‫۴۰۰ هزار تاست.

‫هنوز کارمون تموم نشده.

‫پاکت رو باز کن.

‫ژان-کلود، باید بیای اینجا.

‫ژان-کلود، پول اینجاست.

‫مردم پرتغال هم سهمشونو فرستادن.

‫مردم داکار و فرانسه.

‫واسه مراسم نگران بودم...

‫ولی با این همه، یه ‫جشن مفصل می‌شه.

‫خیلی زیاده.

‫خدا با ماست.

‫سالانیا، تو بزرگِ این خونه‌ای.

‫تو تصمیم می‌گیری کی پول رو نگه داره...

‫و بعدش باهاش چیکار کنیم.

‫قبلاً در موردش حرف زدیم.

‫از نظر من،

‫آلفونس اینجاست، ‫بذارید اون پول رو نگه داره.

‫اصلاً مشکلی نیست.

‫همیشه ژان-کلود پول رو نگه می‌داشت،

‫هیچی هم گم نمی‌شد.

‫از زمان پدرمون، ژان-کلود پول رو نگه داشته.

‫پس خودش قراره نگهش داره.

‫بزرگِ جمع تصمیمش رو گرفته.

‫پس اون نگهش می‌داره و حرف آخر همینه.

‫مهم نیست شما چی میگی،

‫باید به تصمیمش احترام بذارید.

‫آلفونس پول رو نگه می‌داره.

‫آلفونس نگهش می‌داره.

‫فکر کردی من سر از ‫پول اروپایی در نمیارم؟

‫بشمرش و بده بهش.

‫همین.

‫جز حقیقت چیزی نگفتی.

‫لوئیس بچه‌هاش بزرگ شدن.

‫واسه مراسم اینجان. ‫می‌تونستن فقط پول رو بفرستن.

‫ولی حالا که اینجان،

‫تو پول رو به من میدی،

‫و من میدمش به پسر بزرگش.

‫من پول رو می‌شمرم،

‫بعد میدمش به اون

‫و اون مسئولشه.

‫- فردا میدیمش بهش. ‫- نه، همین الان.

‫باشه، فهمیدیم.

‫پیرمرد، پولو بگیر.

‫اگه لازم شد چیزی ‫بخرین، ازش بخواین.

‫اینم پول.

‫مادر، شنیدی چی گفت؟

‫همه موافقین؟

‫- من نگهش دارم؟ ‫- آره.

‫تموم شد.

‫- اینجا نگهش می‌دارم. ‫- فکر خوبیه.

‫فردا حیوونا رو می‌خریم.

‫هنوز داری حرف می‌زنی؟ تموم شد دیگه.

‫خیلی خوشحالم.

‫- خوشحالی؟ ‫- آره. خوب ازش مراقبت کن.

‫کارمون تموم شد؟ می‌تونیم بریم؟

‫تموم شد؟

‫خب...

‫الان جلسه داشتیم و ‫حرفای همه رو شنیدیم.

‫خیلی نزدیک بود!

‫در مورد کمک‌هزینه‌ها...

‫همون‌طور که دیدین،

‫اگه هوشیاری ما و مخصوصاً آلفونس نبود،

‫یه مقداری از پول رو از دست داده بودیم.

‫حالا که همه کمک‌ها رو

‫با هم جمع کردیم، به اضافه ‫پولی که خودمون گذاشتیم،

‫یه بودجه ۳۶۰۰ یورویی داریم.

‫خب؟

‫پس دیگه نباید از این ‫بودجه، بیشتر خرج کنیم.

‫یادتون نره که کلی آدم قراره بیان.

‫قراره بهمون فشار بیارن.

‫رو همین حساب باید هوای ‫همدیگه رو داشته باشیم.

‫بابا کسی بود که...

‫اون اولین نفری بود که رفت فرانسه.

‫خیلی برای این خونه زحمت کشید.

‫خیلی کار کرد.

‫پس باید هر کاری از دستمون برمیاد انجام بدیم

‫تا یه مراسم خیلی بزرگ و قشنگ براش بگیریم.

‫چون اون اینجا آدم بزرگی بود.

‫کسی که باید بهش احترام ‫گذاشت. یه مرد خوب بود.

‫آره، با همه‌تون موافقم.

‫پای حرفی که زدیم می‌مونیم ‫و از بودجه فراتر نمی‌ریم.

‫چند روزی قراره سخت بگذره،

‫ولی خب دیگه، همینه که هست.

‫خب حالا چطوری کارها رو تقسیم کنیم؟

‫چون خودتون دیدین دیگه، اوضاع ‫می‌تونه خیلی زود از کنترل خارج بشه.

‫ما یه لیست آماده کردیم که ‫تا جای ممکن آماده باشیم.

‫لیست شامل برنج و روغنه.

‫راجع به بقیه خریدها، یعنی میوه و سبزیجات،

‫کریستین بهش رسیدگی می‌کنه.

‫یادتون نره نوشابه و چند بطری ویسکی هم بخرین.

‫شراب خرما، حدود ۳۰۰ لیتر.

‫روزی ۱۰۰ لیتر.

‫سه روز؛ جمعه، شنبه و یکشنبه.

‫خیلی زیاده!

‫خیلی زیاده!

‫واقعاً زیاده.

‫ما اینجا داریم چیکار می‌کنیم؟

‫داریم این کار رو می‌کنیم که به بابا ادای ‫احترام کنیم یا فقط می‌خوایم مهمونی بگیریم؟

‫منظورتو نمی‌فهمم.

‫خب معمولاً روال کار همینه.

‫باید هر کاری از دستت برمیاد انجام بدی...

‫این برای من نیست، برای توئه.

‫باید تا حد توان به ‫پدرت ادای احترام کنی.

‫پس این همه ازخودگذشتگی چیه؟

‫برای گاوها، خودتون باید تصمیم بگیرین

‫که می‌خواین چند تا گاو بخرین.

‫شش، هفت، هشت... ده تا؟

‫خیلی زیاده!

‫یه گاو چنده؟

‫ما رو هزارتا حساب کردیم.

‫- هزار یورو؟ ‫- هزار یورو؟

‫میشه ۶۰۰ هزار فرانک سی‌اف‌ای.

‫خیلی زیاده!

‫ما هم همین رو گفتیم، حالا باید پاش وایسیم.

‫پیشنهاد من اینه هر ‫کاری میتونیم انجام بدیم،

‫بالاخره پول که چیزی نیست.

‫ما باید به پدرمون ادای احترام ‫کنیم و یه مراسم عالی بگیریم.

‫قبوله؟

‫آره.

‫اگه درست انجامش بدیم، ‫همه‌مون خیالمون راحت می‌شه.

‫گلوریا!

‫کل پول دست توئه!

‫حالت خوبه؟

‫خیلی گرونه.

‫چرا شماها کاپیتانین؟

‫چون ما بهترتریم... ‫تازشم از همه بزرگ‌تریم.

‫- نه، نیستین! ‫- چرا، هستیم.

‫- این که مهم نیست. ‫- چرا، مهمه.

‫- ما بزرگ‌تریم، پس ما یارکشی می‌کنیم. ‫- خیلی مسخره‌ست!

‫کالی، بیا دیگه.

‫خادم.

‫ایزیا.

‫من آدام رو برمی‌دارم.

‫شائل.

‫من... آیزاک رو برمی‌دارم.

‫سالومه.

‫پس منم سوان رو برمی‌دارم.

‫بجنب، پاس بده!

‫کالی، تک‌روی نکن.

‫من دفاع ندارم!

‫کی قیافه بابا رو...

‫وقتی این‌طوری نگات می‌کرد، یادشه...

‫کی می‌تونه اون رو فراموش کنه؟

‫سوال اصلی همینه.

‫همین الانشم، یه کاری ‫میکنه من آدم سربه راهی باشم.

‫قبل از هر شیطنتی، چک می‌کردی ‫ببینی داره نگات می‌کنه یا نه.

‫گاهی اوقات حتی می‌زدی زیر ‫گریه. همه‌مون این دوره رو داشتیم.

‫منم همین نگاه رو برای بچه‌هام استفاده می‌کنم.

‫خیلی اذیت شدی.

‫شلاق رو یادتونه؟

‫تهدید به شلاق.

‫بیشتر برای پسرا بود، نه؟

‫نه، برای من و خواهرهام هم بود... شلاق؟

‫از شلاق حرف میزدی...

‫برای من شلاقی در کار ‫نبود. انگشت‌هاش کافی بود.

‫کدوم شلاق؟

‫حتی برامون توضیح هم می‌داد:

‫«این فقط به خاطر اینه که دوستت دارم.»

‫«پس باید خیلی دوستم داشته باشی!»

‫عین یه نسل آسیب‌دیده‌ان.

‫می‌شنوم که یه سریا ناله می‌کنن:

‫«بابام زد تو شکمم و من جیغ کشیدم...»

‫پاشو آیزاک.

‫- ها؟ ‫- پاشو!

‫- ولی... این فن منه... ‫- بیدار شو!

‫- هنوز بچه‌ست! ‫- خفه شو بابا. کی از تو نظر خواست؟

‫«دارم بهت میگم: ‫کاری که کردی خیلی بد بود.»

‫«پس برای فردا، غذا... خبری نیست.»

‫زهره‌ترکم کرد.

‫خیلی خسیس بود!

‫- کتک زدن الان جرمه. ‫- از زندان می‌ترسی؟

‫من از زندان می‌ترسم.

‫جدی میگم، قانون عوض شده.

‫آره!

‫ولی قانون‌های خونه سر جاشه...

‫- ما بچه‌ها رو جور دیگه‌ای تربیت می‌کنیم. ‫- ولی تو خونه چی؟

‫تو خونه، هیچ قانونی وجود نداره.

‫شلاق، کمربند...

‫بی‌خیالش.

‫تموم شد... چی؟

‫هنوز اون نگاهه هست. ‫با اون صدای کوچیک...

‫بدترین خشونت، فیزیکی نیست؛ روانیه.

‫یه چیزی مثل این برمی‌داشت.

‫یه چراغ‌خواب.

‫سیمش رو می‌کند،

‫وانمود می‌کرد می‌خواد بزنه به برق،

‫بعد دو تا سیم رو می‌ذاشت روی زانوهام.

‫اون‌قدر می‌ترسیدم که برام واقعی بود.

‫حس می‌کردم برق گرفتم، ‫با اینکه اصلاً برقی در کار نبود.

‫من تبدیل شدم به مردی که امروز هستم...

‫کاش می‌تونست امروز اینجا باشه،

‫تا بچه‌هام رو ببینه، ‫تا بتونم ازش تشکر کنم.

‫هر روز از پدرم تشکر می‌کردم.

‫ولی اون مال قدیم بود.

‫آره... دوره و زمونۀ متفاوتی بود.

‫کی از ژان-پیر کتک خورده؟ ‫دست‌ها بالا.

‫اون کسیه که بیشترین ‫تعداد آدم رو، اینجا کتک زده، حالا...

‫ما اینجا جمع شدیم برای جشن.

‫ولی باور کن، ‫نفرت از ژان-پیر خیلی عمیقه.

‫اما تجربه‌اش قیمت نداره.

‫اون مسیرهایی رو قبل ما طی کرده، ‫حالا اون، بزرگ‌تره،

‫پدرِ سالمند، نزدیک ۸۰ سال...

‫۸۰ سالشه.

‫این آقا کلی پیرهن بیشتر از ما پاره کرده.

‫هر لحظه ممکنه بمیره.

‫- شما بازی نمی‌کنید! ‫- می‌تونیم بازی کنیم؟

‫نه، نمی‌تونید.

‫- می‌خواین با ما دربیفتین؟ ‫- نه، نمی‌خوایم.

‫باشه، ولی اون نه.

‫خط قرمز ازدواج واسه ما کجاست؟ ‫بهم بگو.

‫حد و مرزها کجان؟

‫اگه من، اتین...

‫بهت بگم که من و جبرئیل...

‫- ما چیزی بالاتر از یه دوست معمولی هستیم. ‫- شروع نکن!

‫یعنی من دیگه عضوی از این خونواده نیستم؟

‫خواهش می‌کنم. دارم دلی حرف می‌زنم.

‫اگه بهت بگم که من و جبرئیل

‫یه پیوند خیلی قوی داریم چی؟

‫خواهش می‌کنم، توروخدا!

‫میشه صادقانه جوابم رو بدی؟

‫من اینجام چون عاشق خونواده‌م هستم.

‫خیلی‌هاتون رو سال‌هاست ندیدم. ‫من دورتر زندگی می‌کنم.

‫زندگی من، الحمدلله، ‫خیلی قشنگ‌تر از زندگی شماست!

‫حالا دیگه داری دنبال دردسر می‌گردی! ‫آره، خودِ تو!

‫شوخی کردم! ‫ولی قبلش جدی بودم.

‫دارم می‌پرسم: ‫هنوز عضوی از خونواده‌ام؟ آره یا نه؟

‫آره.

‫اونم عضوی از خونواده‌ته!

‫چرا؟ رو چه حسابی؟

‫معلومه که عضو خونواده هستی!

‫من عضو درجه یک خونواده نیستم،

‫ولی اگه حرف از عشق باشه...

‫بابا بیایید همگی آروم باشیم. ‫مادر عروس اینجاست.

‫بیاید همگی... اتین!

‫جبرئیل کجاست؟

‫ما می‌خوایم جبرئیل رو ببینیم.

‫نشنیدم چی گفتی.

‫الان کری، ولی خیلی زود لال میشی.

‫هنوز جوابمو ندادی.

‫اگه به سوالت جواب بدم، ‫قبول می‌کنی امروز حرف بزنی؟

‫حتی اگه بخوای، فردا ‫هم برات حرف میزنم.

‫فردا؟ نه، همین امروز.

‫- از زندگی خودت بگو. ‫- مشکلی نیست.

‫بفرما، شروع کن.

‫خب، بیا در مورد دو تا همسرت حرف بزنیم.

‫تو یه چندهمسری.

‫بهش میگن چندهمسری. هفت تا بچه.

‫- هشت تا. ‫- هشت تا؟ باشه.

‫- نفقه رو هم که پیچوندی. ‫- اتین، آروم باش!

‫دیگه داری زیاده‌روی می‌کنی.

‫می‌بینی؟

‫این دیگه زیاده‌رویه.

‫من دارم حرفمو میزنم. ‫حقیقت کون خیاره.

‫این حقیقت نداره.

‫تو بهش گفتی چندهمسر.

‫- چی؟ ‫- بهش بگو.

‫بس کنین...

‫شروع نکنین.

‫یه ذره احترام سرتون بشه.

‫داری بهم میگی چندهمسری؟ ‫نه، جدی میگم!

‫پیرمرد رو ولش کن.

‫- بس کن! ‫- بیا ببینم!

‫دیگه شوخی ندارم.

‫چی؟ ‫کجا می‌خوای بری؟

‫داره شوخی می‌کنه.

‫رفیق، داریم کجا میریم؟

‫همدیگه رو بغل کنین.

‫- حالا جفت کردی؟ ‫- من اینجام.

‫ازم فاصله بگیر.

‫فاصله‌ت رو حفظ کن.

‫بغل! بغل!

‫به سلامتی خونواده!

‫♫یک، دو... کهنه‌سربازها...♫

‫ما اومدیم!

‫هی! اجازه گرفتی از آسایشگاه بیای بیرون؟

‫من راهشو نشونشون دادم!

‫اونا قاتلن! مراقب باش.

‫گل نشد.

‫سر پستت وایسا

‫- آخه من چیکار کنم؟ ‫- دفاع کن!

‫ریدُفسکی

‫پاهامو کبود کردن.

‫چیزی نیست. فوتباله دیگه.

‫لئوناردو!... لئوناردو!... لئوناردو!

‫می‌دونی، من بابام رو نمی‌شناختم.

‫هر از گاهی میومد پیشمون و بعدش میرفت.

‫فقط سرگردون بودم...

‫ما دو نفر بودیم،

‫ولی یکیمون آخرش مرد.

‫می‌دونستم بچه‌های دیگه‌ای هم داره،

‫اسم‌هاشون رو می‌دونستم.

‫آخه اونا چی؟

‫اونا اصلاً می‌دونستن من وجود دارم؟

‫دردناک بود... درد بدیه.

‫پدرم رو تو اواخر عمرش بیشتر دوست داشتم.

‫سرسخت بود.

‫احتمالاً به خاطر این بود ‫که ترکمون کرده بود.

‫اینکه تو این کشور موند.

‫امیدوار بود... یا انتظار داشت ‫بچه‌هاش تو زندگی موفق بشن.

‫ولی ما این رو نمی‌دونستیم.

‫آخرش، تقریباً ازم عذرخواهی کرد.

‫گفت متاسفه.

‫این رو جلوی نور گفت.

‫به نظر می‌رسید...

‫تقریباً کوچیک شده باشه.

‫و فکر کنم حتی بیشتر از قبل دوستش داشتم.

‫هر کی بگیرتش...

‫می‌خوریم. می‌خوریم و می‌نوشیم.

‫برای بچه‌های بابا، می‌خوریم و می‌نوشیم...

‫چه کاری از دستمون برمیاد براشون انجام بدیم؟

‫این ماهی‌ها خیلی قشنگن.

‫آره، با برگ‌های بیساپ قاطی شدن.

‫پنج میلیون خرج مراسم امروز شد.

‫پنج میلیون که زیاد نیست. به ‫نظرم بالای هشت میلیون باشه.

‫بچه‌های مانجاک قبلاً ‫هیچ‌وقت اینجا نیومده بودن.

‫اگه مریض بشن، دیگه دلشون نمی‌خواد برگردن.

‫اما اگه همه‌چیز خوب پیش بره، در صلح و صفا،

‫دلشون می‌خواد دوباره بیان.

‫- اذیتم کنی، کلاهت رو پرت می‌کنم دور. ‫- هر کاری می‌خوای بکن!

‫وقتی بابات بیاد، بهش می‌گم چی گفتی.

‫منتظرش نمون، اون زیر درخت انبه‌ست.

‫میرم بهش خبر بدم.

‫نیازی نیست صداش کنی. برو اون طرف.

‫بهت پولی داد؟

‫پونصدتا داد، اون ردش کرد!

‫ما نمی‌دونیم کی قراره برگردی.

‫منم نمی‌دونم، ولی قبل از رفتن بهت خبر میدم.

‫نگران نباش، بهت میگم.

‫تا پس‌فردا...

‫مراسم بابا رو ادامه میدیم.

‫همه‌مون خوشحالیم چون ما «بچه‌هاش» هستیم

‫و می‌خوایم همه‌چیز خوب پیش بره.

‫بچه‌هایی که از فرانسه اومدن...

‫شما دخترای خونه دارین کار می‌کنین.

‫و این خوبه.

‫ما برادرزاده‌های این خونه‌ایم.

‫شما باید سهم ما از کار رو هم انجام بدین.

‫- با اون کجا داری میری؟ ‫- دارم می‌برمش خونه.

‫می‌خوام بپزمش.

‫من اینجا نیومدم که دعوا کنم.

‫بذارش زمین! ما بهش نیاز داریم.

‫داری «مادرت» رو می‌زنی؟

‫تو اون ماهی رو نمی‌بری.

‫خیلی دعواییه.

‫خداوند راه رو بهشون نشون بده.

‫امیدوارم پیشرفت کنن.

‫براشون آرزوی

‫بهترین‌ها رو داریم.

‫همون‌قدر برات کافیه.

‫کمکم کن!

‫روز مراسم،

‫مادر و پدرِ فرد متوفی میان ‫تا بچه‌شون رو تحویل بگیرن.

‫مادر... مادر و پدر میان؟

‫هر دوشون میان تا بچه رو تحویل بگیرن.

‫با هم میان؟

‫اونا بچه رو برمی‌دارن و با خودشون می‌برن.

‫اگه دم مرگ باشی، این پدر و مادرن که میان.

‫انگار که بچه باشی؟

‫آره، مادرت مثل یه بچه ‫تو رو پشتش می‌ذاره.

‫پدرت جلو میاد و راهنمایی‌ت می‌کنه.

‫خونواده بنگوران ‫مردگان رو همراهی می‌کنن.

‫واسه همینه که براشون یه خروس می‌خریم.

‫اگه داخلش کاملاً سفید باشه، ‫یعنی اون آدم پاک بوده.

‫مراسم فقط واسه پدر منه؟

‫نه. مراسم واسه همه مردگانه.

‫بجنبین، عجله کنین...

‫ما امروز اینجا جمع شدیم...

‫واسه عروسی جیمز و نور.

‫با این کت و شلوار کنترل‌چی مترویی!

‫خیلی کنترل‌چی شدی!

‫ماشاالله به این لباس شنل باشکوه!

‫کیفیت، کیفیت!

‫بهترین ویژگی نور رو بهم بگو.

‫نور وفاداره.

‫همه ما هستیم!

‫بهترین ویژگی جیمز رو بهم بگو.

‫پسر من جیمز آشپزی‌ش حرف نداره!

‫برو بریم!

‫♫شب که میشه...♫

‫♫همه گربه‌ها خاکستری‌ان...♫

‫♫اما جیمز و نور پر از رنگن، ‫و این ما رو مملو از خوشحالی می‌کنه.♫

‫خوشحالی، خوشحالی...

‫صداتونو نمی‌شنوم. بلندتر!

‫ادامه بده برادر.

‫می‌تونم راه برم...

‫این یه معجزه‌ست!

‫می‌تونم ببینم!

‫تو آزادی!

‫برادرم! برادرم!

‫آره!

‫برادرم! برادرم!

‫به ما بگو...

‫به ما بگو بهترین ویژگی جیمز و نور چیه.

‫نیک‌خواهی!

‫آرامش.

‫مشکلی نیست.

‫لذت.

‫هر چی که خوبه. خونسردی.

‫این چیزیه که براش دعا می‌کنیم.

‫منم یه لباس این‌طوری می‌خوام.

‫- مثل مال اون؟ ‫- دقیقاً همون‌طوری.

‫واسه چی؟

‫واسه اینکه بپوشم.

‫- چند سالته؟ ‫- هفده.

‫واقعاً 17 سالته؟

‫- چه سالی به دنیا اومدی. ‫- ۲۰۰۶.

‫- آخ متوجه اینا نشدم، زیبان. ‫- آره.

‫واسه مامانن.

‫خبر داره؟

‫- مطمئنی؟ ‫- آره.

‫نظرت درباره عروس چیه؟

‫- خوب به نظر میاد. ‫- فقط «خوب»؟

‫- قشنگه. ‫- خیلی قشنگه.

‫آره.

‫میتونم الان یکم اذیتت کنم؟

‫راحت باش.

‫فکر می‌کنی اون لباس بهت میاد؟

‫- نه؟ ‫- نه.

‫اون بچه‌ها رو اونجا می‌بینی؟

‫دختر پیِر؟

‫دارن روح پدرت رو صدا می‌زنن.

‫اونا دارن صداش می‌کنن؟

‫از تو می‌خوام که از همه محافظت کنی.

‫تا همه چیز خوب پیش بره.

‫دهنش رو بسته نگه دار.

‫نذار ناله کنه.

‫دهنش رو بسته نگه دار.

‫از ارواح می‌خوام که من رو با بچه‌هام آشتی بدن

‫تا اونا هم با من و کل ‫خونواده، خوب کنار بیان.

‫این دعای روزانه‌ی منه.

‫آرامش برای همه.

‫و اگه مُردم، می‌خوام مراسم ‫خاکسپاری درست و حسابی برگزار بشه.

‫و برای مرگم گریه نکنین، من به ‫اندازه کافی عمر کردم که برم.

‫توی خونه، تو فقط واسه ‫کار کردن هستی، همین و همین.

‫- زن بودن یعنی خدمتکار بودن؟ ‫- آره.

‫تو خدمتکاری.

‫همه کار براش می‌کنی... به جز حموم کردنش.

‫متاسفم، ولی این افتضاحه.

‫خیلی افتضاحه.

‫خنده نداره، می‌دونم...

‫فقط مونده یه اسفنج برداری و حمومش کنی.

‫تازه هنوزم داری «رخت‌شویی» می‌کنی.

‫باید به جاش بزنی تو دهنش.

‫نشورش، بزن تو دهنش.

‫یه مشت حسابی.

‫یا از شلاق استفاده کن.

‫حسابی بزنش.

‫اون‌وقت اونم تو رو بلند ‫میکنه می‌کوبه زمین.

‫اگه جرئت کنی بزنیش،

‫مثل اونجا که با یه سیلی می‌زنی...

‫اون‌قدر می‌زنتت که بی‌حس بشی

‫و بعدشم برت می‌گردونه خونه مادرت.

‫اگه تو آوردن غذاش دیر کنی، می‌زنتت.

‫به گلوریا بگو چطور وقتی حامله‌ هم بودی

‫مجبور بودی تو مزرعه کار کنی.

‫تا لحظه‌ای که درد زایمانت ‫شروع بشه کار می‌کنی،

‫و فقط اون موقع می‌تونی استراحت کنی.

‫بعضی زنا تو راه برگشت به خونه زایمان می‌کنن.

‫کار ما اینجا همینه، چیز دیگه‌ای نیست.

‫مردایی هستن که با زنا با ‫احترام رفتار می‌کنن...

‫و باهاشون درست رفتار می‌کنن.

‫آره، هستن.

‫ولی تعدادشون زیاد نیست!

‫- دیگه تموم شد. ‫- تموم شد رفت.

‫دیگه خبری از این چیزا نیست... تموم شده.

‫نذارید دیگه از این کارها بکنن.

‫حالت خوبه؟

‫پاهاتو بلند کن.

‫آره.

‫من بچه‌ها...

‫و نوه‌های قشنگی بزرگ کردم.

‫و...

‫خیلی خسته‌ام.

‫خسته‌ام. آدما جور بدی بهم نگاه می‌کردن.

‫من فرانسه رو خیلی خوب بلد نیستم.

‫وقتی هم خوب بلد نباشی،

‫مردم فکر می‌کنن تو...

‫هیچی نیستی.

‫ولی ما... جایی که الان هستم،

‫چیزایی هست... که سعی می‌کنم ببخشم.

‫سعی می‌کنم فراموش کنم.

‫ولی بعضی چیزا رو نمی‌تونم از دلم پاک کنم.

‫می‌گن مردا با بالا رفتن سن مهربون‌تر می‌شن

‫و زنا عصبانی‌تر.

‫وقتی نوه‌ها از راه می‌رسن، ‫مردا یهو مهربون می‌شن.

‫همین منو عصبانی می‌کنه.

‫چون مجبورم همه کارا رو خودم انجام بدم.

‫تعجبی نداره که یکم عصبانی‌ام.

‫اون هیچ کاری نمی‌کنه، براش فرقی نداره.

‫مردم فکر می‌کنن همین که بچه و نوه

‫داشته باشیم، واسمون کافیه.

‫ولی گاهی دلمون می‌گیره.

‫♫ایبارا سخت‌کوش بود.♫

‫♫حالا دراز کشیده و داره استراحت می‌کنه.♫

‫سلام، آمالیا.

‫سلام.

‫من اومدم...

‫کسی خونه نیست؟

‫چی شده؟

‫دارم بهتون می‌گم من اومدم.

‫کجایید؟

‫- کجایید؟ ‫- ما اینجاییم.

‫ولش کن!

‫کسی خونه نیست؟

‫ما اینجاییم!

‫بهش دست نزن.

‫ژان...

‫نیکلاس.

‫کجایی؟

‫اینجام.

‫گلوریا، کجایی؟

‫- دیمینگا؟ ‫- اینجام.

‫- پیر؟ ‫- اینجام.

‫رسیدم.

‫چی شده؟

‫من خیلی برای این خونه زحمت کشیدم.

‫خیلی برای این خونه زحمت کشیدم، ‫خیلی، خیلی، خیلی...

‫تا وقتی که از پا دراومدم.

‫به مهمونا برنج بدین، ‫تا خوب بخورن.

‫تو کی هستی؟

‫بهشون چیزی برای خوردن و نوشیدن بدین!

‫کی داره با ما حرف می‌زنه؟

‫حداقل اسمت رو بهمون بگو؟

‫اسمت چیه؟

‫منم، لوئیس.

‫آه، درسته، ‫اون واقعاً آدم سخت‌کوشی بود.

‫از سن کم، حتی وقتی بچه بود،

‫برای این خونه کار می‌کرد.

‫حتی بعد از اینکه رفت،

‫و تا لحظه مرگش.

‫بذارین همه جشن بگیرن.

‫بهشون بگین مشروب بیارن.

‫بچه‌ها تا اینجا اومدن تا ‫مراسم تو رو برگزار کنن

‫ما نمی‌دونستیم، ‫ولی اشتباه می‌کردیم.

‫نباید بچه‌هات رو تنبیه کنی.

‫اگه اشتباهی کردن، ‫باید ببخشی.

‫اگه اومدن که عذرخواهی کنن، ‫باید ببخشی.

‫ما پیامت رو شنیدیم.

‫حالا باید بخوریم، بنوشیم و جشن بگیریم.

‫قراره بهمون خوش بگذره.

‫خوشحالم.

‫خیلی خوشحالم.

‫از کاری که همین الان کردی ‫خیلی خوشحالم.

‫خیلی خوشحالم.

‫کاری که کردی ‫خیلی خوشحالم کرد.

‫خدا بهت آرامش بده.

‫باید با هم انجامش بدیم.

‫ما داریم میریم.

‫اون رفت.

‫ممنونم. ‫ممنونم دخترم...

‫خیلی پیچیده‌ست.

‫به ما این‌طور القا کردن ‫که باورهای آنیمیستی‌مون

‫شیطانی‌ان.

‫اما از نظر من، این باور که ‫مرده‌هامون همه‌جا دور و برِ ما هستن...

‫اصلاً چیز بدی نیست

‫ولی تو دنیای امروز، ‫حتی همین‌جا توی آفریقا،

‫خیلی از جوون‌ها پیوندشون رو ‫کاملاً با این باورها از دست دادن.

‫نمی‌دونم مردم می‌تونن اون‌طوری که ‫تو می‌خوای به قضیه نگاه کنن یا نه.

‫چون خیلی قدرتمنده.

‫همینطور می‌تونه شبیه به این باشه که

‫یه جور نمایشگاه که توش...

‫آدم‌های خارق‌العاده رو نشون میدی.

‫بعضی وقتا، وقتی راجع به ‫یه سری چیزا حرف می‌زنی،

‫آدما فکر می‌کنن تو...

‫عجیبی.

‫بستگی داره کی داره نگاهت می‌کنه.

‫برای این‌که احساس ارزشمندی کنی، ‫اول باید خودت رو دوست داشته باشی.

‫باید خودت رو بشناسی.

‫بعضی از آدم‌ها اون‌قدری ‫خودشون رو دوست ندارن،

‫یا اون‌قدری خودشون رو نمی‌شناسن که ‫بتونن به اون سطح از عزت‌نفس و وقار برسن.»

‫با تمام این حرف‌ها، من فقط ‫همین یه دونه بچه رو دارم.

‫دارم اون رو دست یه مرد می‌سپرم.

‫می‌خوام بدونم اون چه جور آدمیه،

‫قراره چه چیزی به دخترم بده؛ ‫و اصلاً منظورم مادیات نیست.

‫اینکه چطور قراره توی ‫زندگی همراهش باشه.

‫این خیلی مهم‌تر از مراسم،

‫جشن بعدش، محل برگزاری یا کیک عروسیه...

‫دارم اون رو به یه مرد می‌سپرم.

‫اون مرد باید لایق دخترم باشه.

‫چون اون آدم خوبیه.

‫عصر بخیر.

‫این چه وقت اومدنه؟!

‫فکر کردم شاید یه کم سرت شلوغ باشه.

‫واسه همین تصمیم گرفتم بهت خبر ندم.

‫فکر کردم از دیدنم بیشتر خوشحال میشی.

‫ولی خوشحالم که اینجام.

‫خیلی قشنگه.

‫- اینجا خیلی قشنگه. ‫- آره.

‫همه رو اینجا می‌شناسی؟

‫تقریباً.

‫کل خونواده هستن؟

‫بیشترشون.

‫و بعضیاشون رو هم خیلی وقته ندیدی؟

‫- بعضیاشون رو. ‫- آره؟

‫من کسی رو نمی‌شناسم، ولی مشکلی نیست.

‫با این قضیه راحتم.

‫راستش.

‫برو، اگه می‌خوای با ‫بقیه خوش و بش کنی.

‫من اینجام، حالم خوبه.

‫بعداً می‌بینمت.

‫- به سلامتی. ‫- به سلامتی.

‫فرانسوا.

‫سلیمان.

‫از دوستان هستم.

‫منم همین‌طور.

‫از قدیم؟

‫از وقتی...

‫بیست سالمون بود.

‫- واقعاً؟ ‫- آره.

‫سلام.

‫اون...

‫اون راضیه.

‫اینطوری فکر می‌کنی؟

‫- الان؟ ‫- آره.

‫خوشحاله؟

‫- خوشحاله؟ ‫- آره.

‫قطعاً خوشحاله.

‫گل از گلش شکفته.

‫چون تو بهتر از من می‌شناسیش.

‫نمی‌دونم...

‫اگه وقتی بیست سالت بود باهاش ‫آشنا شدی، پس بهتر می‌شناسیش.

‫درسته.

‫من تازه باهاش آشنا شدم.

‫- به سلامتی، پیر بودی؟ ‫- فرانسوا.

‫فرانسوا!

‫موسیو سلیمان.

‫- چطوری؟ ‫- تو چطوری؟

‫خیلی وقته ندیدمت.

‫- خیلی وقت. ‫- آره.

‫چرا شامپاین گرمه؟

‫یخچال خرابه؟

‫حس می‌کنم یه ذره تنش بینتونه؟

‫- نه، چطور؟ ‫- نمی‌دونم...

‫آدم فکر می‌کنه... فقط پرسیدم.

‫- اون نگاه واسه چیه؟ ‫- چی؟

‫- نمی‌دونم. ‫- هیچی.

‫فکر کنم خبری برام داری.

‫من برات خبر دارم؟

‫ما همیشه چیزهایی برای گفتن به هم داریم.

‫چیزی هست بخوای بهم بگی؟

‫خیلی خوشحالم که عروسی داره خوب پیش میره.

‫- خیلی بهمون خوش می‌گذره. ‫- آره.

‫- همین... ‫- حله.

‫- و؟ ‫- واقعاً خوشحالم.

‫فقط اینکه، قبلاً دیدم...

‫دیدم این آقا همین‌طوری داشت قدم می‌زد...

‫نمی‌دونم... خیلی ریلکس به نظر می‌رسید.

‫آره، اون از من خیلی ریلکس‌تره.

‫- خیلی بیشتر از من. ‫- جدی؟

‫خب اونجا اوضاع چطور پیش میره؟

‫- چطوری اتفاق افتاد؟ ‫- اوضاع خوب پیش میره؟

‫ببین...

‫ما هنوز داریم همدیگه رو می‌شناسیم.

‫منظورت از نظر ذهنیه، یا تا حالا...

‫- نزدیکی داشتین؟ بوسه... ‫- ما که دیگه بزرگسالیم.

‫- نزدیکی داشتیم. ‫- داشتین...

‫باشه. خیلی چیزی لو نمیدی.

‫ولی نزدیکی...

‫- داره مخ‌زنی می‌کنه! ‫- پوستی؟

‫- اپیدرمی. ‫- اپیدرمی. آره؟

‫به هر حال، به نظر نمیاد مخالفش باشی.

‫خوب به نظر میاد، انگار آدم خوبیه...

‫الان که نگاهت می‌کنم، سرحال به نظر میای.

‫«سرحال»؟ نمی‌دونم.

‫نمی‌دونم.

‫بهت گفتم دست از مشروب ‫خوردن بردار، ولی گوش نمیدی.

‫بدنت رو نابود می‌کنه. ‫یه نگاه به خودت بنداز...

‫یه مرد خوب باید برای خودش احترام قائل باشه.

‫اگه مردم ببینن همش ‫داری مشروب میخوری،

‫برچسب یه آدم علاف رو بهت می‌زنن

‫که هیچ کاری از دستش برنمیاد.

‫اون جوونه.

‫باید بری سر کار و خرج خونواده‌ت رو دربیاری.

‫می‌تونی خوش بگذرونی، ولی باید کار کنی.

‫جوونای اینجا می‌خوان کار کنن، ولی کاری نیست.

‫اینجا هیچ کاری نیست که انجام ‫بدیم، واسه همین کل روز رو می‌خوابم

‫و بعدش میرم پیش دوستام.

‫اگه کار نداشته باشی، فقط ول می‌چرخی

‫و مشروب می‌خوری و حرف می‌زنی.

‫ولی این معنیش این نیست که کار نمی‌کنیم.

‫اگه کار پیدا کنم، ‫دیگه مشروب نمی‌خورم.

‫دیگه کسی اینجا نمونده.

‫الان اینجا هستن، ولی فردا میرن.

‫فقط من موندم.

‫دو تا مرد می‌خوام، ولی چهار تا هم باشه خوبه.

‫می‌تونم دو تا داشته باشم، ‫ولی یکیشون رو قایم می‌کنم.

‫موقع سرو غذا، چک کن ببین قبلاً خوردن یا نه.

‫بشقاب رو بده بیاد.

‫- غذا؟ ‫- آره.

‫- برای خوردن؟ ‫- برای سرو کردنش.

‫قبول نمی‌کنم.

‫اصرار نکن، بهت نمیدمش.

‫قبول نمی‌کنم.

‫- اون قبلاً هم برداشته‌ش. ‫- بذار خودش ببرتش.

‫می‌تونی ببریش.

‫- قبول نمی‌کنم. ‫- بشقاب رو بده به من، لطفاً.

‫- لطفاً. ‫- باشه، میدمش بهت. برو.

‫برو جلو.

‫کجا؟ اونجا؟

‫خوبی؟

‫خسته‌ام.

‫تقریباً رسیدیم.

‫فقط دو روز دیگه مونده. حالت خوب میشه.

‫سخت‌ترین قسمتش تموم شده.

‫از کی شروع کرد به کباب کردن؟

‫لوئیس، تو رو خدا عجله کن.

‫- بجنب! خیلی کندی. ‫- تو داری اینو میگی! خیلی حرف می‌زنی.

‫حواست با منه؟

‫دستمو ول نمی‌کنی؟

‫نه، ول نمی‌کنم.

‫منم ولت نمی‌کنم.

‫پریدیم.

‫توی فضا.

‫داریم سقوط می‌کنیم.

‫سقوط...

‫داریم سقوط می‌کنیم.

‫سقوط...

‫می‌خوامت.

‫همه حالشون خوبه؟

‫همه چی روبه‌راهه؟

‫عالیه.

‫وای خدای من! ببین کی اینجاست!

‫- منم... ‫- باورم نمیشه!

‫- چطوری پسرعمو؟ ‫- کالیپسو.

‫از دیدنت خوش‌وقتم.

‫من شارلوتم.

‫چطوری؟

‫- خوبم. ‫- خب، معلومه!

‫کالیپسو رو دیدی.

‫جای هیچ شکی نیست.

‫- خب نظرت چیه؟ ‫- نزدیکه زایمانته؟

‫- خیلی نزدیک. ‫- سه هفته دیگه.

‫دختره یا پسر؟

‫- نمی‌دونیم. ‫- سورپرایزه.

‫عمو دیوید!

‫برادرزادۀ من!

‫- به زن‌عموی جدیدت سلام کن. ‫- سلام.

‫من کالیپسوام.

‫- عه بچه! ‫- آره، بچه‌ست.

‫- خوشحالی؟ ‫- آره.

‫- خیلی وقته ندیدمت! ‫- سلام آنتوان.

‫- لعنتی! آنتوان... ‫- خیلی خوبه که اومدی.

‫مگه می‌شد اینو از دست بدم؟

‫شما دو تا همدیگه رو ندیدین؟

‫خیلی در موردت شنیدم...

‫- امیدوارم چیزای خوب شنیده باشی. ‫- آره!

‫- ما هم همین کارو می‌کنیم. ‫- نه، بهترش رو.

‫- کنار دریا. ‫- درسته.

‫بیا با بقیه معاشرت کنیم.

‫سلام بچه‌ها. چطورین؟

‫خوبین؟

‫- آره، تو چطوری؟ ‫- داریم «بداهه‌سازی» می‌کنیم.

‫- گاهی یه خبر از خودت بده. ‫- میدم.

‫- چی به سرت اومده؟ ‫- یه آدم خوب شدم!

‫الان دیگه آدم خوبیم.

‫و حس خیلی خوبیه.

‫دختره یا پسر؟

‫هنوز نمی‌دونیم. سورپرایز سرآشپزه.

‫- سورپرایز؟ ‫- از طرف سرآشپز.

‫و با شناختی که از سرآشپز ‫داریم، یه شاهکار میشه.

‫-اینطوری فکر می‌کنی؟ ‫- بهتره که باشه!

‫- با تو، حتماً همین‌طوره. ‫- بس کن...

‫بریم پیش مامانم.

‫- بعداً می‌بینمت. ‫- می‌بینمتون، بچه‌ها.

‫عصر بخیر!

‫سلام بر خونواده مانجاک من!

‫چطورین؟

‫همه چی خوبه؟

‫سلام مامان.

‫منم، منم...

‫- احوال همگی چطوره؟ ‫- خوبیم.

‫با نامزد آینده و بچه‌ام آشنا بشین. ‫یه مانجاک دیگه تو راهه.

‫سلام مامان.

‫میشه با دوست‌دخترم آشناتون کنم؟

‫مامان؟

‫باشه...

‫سلام مانجاکو!

‫عصر خوبی داشته باشین.

‫- بریم. ‫- باشه، عزیزم؟

‫بعضی خونواده‌ها ‫می‌تونن پیچیده باشن.

‫سلام.

‫بیا... ایشون یکی از اون ‫آدماییه که خیلی واسم مهمه.

‫- دیوید؟ ‫- خواهر بزرگم.

‫- حالت خوبه آنیک؟ ‫- مطمئن نیستم.

‫بیا بغلم، حالت بهتر میشه.

‫- دلم برات تنگ شده بود. ‫- اون کیه؟

‫«اون» زن‌داداش جدیدته.

‫چه خوب که بهم گفتی!

‫اسمش کالیپسوئه.

‫- کالیپسو؟ از آشنایی باهات خوش‌وقتم. ‫- خاصه، نه؟

‫خب، حالا که همه پرسیدن...

‫من نپرسیدم.

‫ولی چشمات پرسیدن.

‫نمی‌تونم نبینمش که.

‫خب بگو ببینم...

‫سه هفته؟ دو هفته؟

‫سه هفته.

‫خب... اول از همه تبریک می‌گم.

‫ممنونم.

‫و به خونواده خوش اومدی.

‫میشه یه لحظه قرضش بگیرم؟

‫- حتماً. ‫- دور نمی‌شیم.

‫- سلام داداش. ‫- خوبی؟

‫عالی.

‫- متوجه نشده بودی؟ ‫- چی رو؟

‫داداش کوچیکت اینجاست.

‫- بغلم نمی‌کنی؟ ‫- آره.

‫صبر کن.

‫منم دلم برات تنگ شده بود داداش...

‫- خب، دیگه زیادیه. ‫- ولی حقیقته.

‫- همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫- آره، همه‌چی روبه‌راهه.

‫صبر کن، دوست‌دخترم همین دور و وراست.

‫می‌دونی، من عاشق شدم.

‫اینم برادر بزرگم، پیرو.

‫- از آشنایی باهات خوش‌وقتم. ‫- بزرگ خاندان.

‫خیلی در موردت شنیدم.

‫فقط چیزای خوب گفتم.

‫فقط خوب؟

‫- بهش بگو. ‫- آره.

‫فقط چیزای قشنگ.

‫- ولی... ‫- حالت خوبه؟

‫نه، فکر نکنم خوب باشم.

‫غافلگیر شدی؟

‫آره، شدم.

‫غافلگیری خوبیه.

‫غافلگیری نیست.

‫بی‌خیال... این زندگیه دیگه.

‫من هیچ مشکلی با تو ندارم...

‫خیلی دوست‌داشتنیه.

‫خیلی دوست‌داشتنیه، ‫به نظر خیلی هم باهوش میاد.

‫ولی شاید یه محدودیتی ‫برای هوشت وجود داشته باشه.

‫- یعنی چی؟ ‫- بی‌خیال.

‫جدی می‌گم... اینا دیگه چیه؟

‫- خود خوشبختیه. ‫- خوشبختی؟

‫- برگشتم... ‫- شوکه شدم.

‫- شوکه شدم. ‫- ولی خوشحالی؟

‫نگران نباش، ‫به هر حال از دیدنت خوش‌وقتم.

‫- جدی... ‫- دمت گرم داداش.

‫- ولی... ‫- زندگیه دیگه.

‫شوکه شدم.

‫هی، پسرعمو!

‫به‌زودی می‌بینمت. و ببخشیدم.

‫موفق باشی. به یادت هستم.

‫- حالت خوبه؟ ‫- اصلاً.

‫- میتونم بگم. ‫- منم همین‌طور.

‫- دیگه دارم کم میارم. ‫- آروم باش.

‫آره، بهتره آروم باشم.

‫یادته در مورد لو کوچولو بهت گفتم؟

‫- آره. ‫- حالا دیگه لو بزرگه.

‫- لوئیس. ‫- لوئیس؟ درسته.

‫- و تو...؟ ‫- کالیپسو.

‫- کالیپسو؟ از آشنایی باهات خوش‌وقتم. ‫- آره.

‫صبر کن، بهترینش رو گذاشتم برای آخر.

‫برادر بزرگم برنارد.

‫از آشنایی باهات خوشبختم.

‫خواهرزاده عزیزم.

‫- حالت خوبه اما؟ ‫- آره. تو چطور؟

‫بیا اینجا...

‫ببین چی اون توئه.

‫و اون پسر کوچولوی بزرگ.

‫نه کوچیک، نه بزرگ، فقط خودم.

‫- همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫- آره.

‫همه‌چی روبه‌راهه داداش کوچیکه؟

‫خب اون نگاه واسه چیه؟

‫- انگار بهت بدهکارم... ‫- نه، تو بامزه‌ای.

‫این‌طوری میای اینجا ‫با دوست‌دختر حامله‌ت...

‫چطور باید میومدم؟

‫- می‌تونستی زنگ بزنی. ‫- ناراحت نشو.

‫ناراحت نیستم.

‫- وقتی نبودم چه اتفاقی افتاد؟ ‫- هیچی.

‫- می‌تونستی بهم زنگ بزنی و حالمو بپرسی. ‫- درسته.

‫ولی جایی که بودم، زنگ زدن آسون نبود.

‫تو هم می‌تونستی زنگ بزنی.

‫- انتخاب‌های زندگیه. ‫- آره، و منم قبولشون دارم.

‫به‌هرحال، خوب میشد اگه ‫می‌تونستیم با هم حرف بزنیم.

‫باشه، دستتو از رو شونه‌م بردار.

‫دستتو از روم بردار.

‫این‌طوری نباش.

‫- آروم باش. ‫- ولم کن.

‫آروم باش.

چرا داری ادا آدم سرسختارو درمیاری؟

‫می‌بینمت.

‫- خیلی کوچیکه. ‫- آره...

‫می‌بینیش؟

‫داره میاد؟

در اومد؟

‫نمی‌دونم چرا نگرانم.

‫نمی‌دونم قراره چه اتفاقی بیفته.

‫واسه این مراسم راهنمایی‌مون کن.

‫ما دنبالت می‌کنیم.

‫لوئیس ما رو توی مراسم ‫بازجویی راهنمایی می‌کنه

‫که بهش میگن اوچوس.

‫اوچوس؟

‫تا حالا نشنیده بودم.

‫روز اوچوس، روز حقیقته.

‫اون روز همه‌چی رو می‌فهمی.

‫تو با پدرت ارتباط برقرار می‌کنی.

‫اون بهت میگه که باید چیکار کنی.

‫تو ازدواج نکردی...

‫تو زیبایی و ازدواج نکردی.

‫تو زیباتری.

‫ازدواج مسئله‌ی زیبایی نیست.

‫مسئله‌ی شانسه.

‫فقط شانس. نه بیشتر از اون.

‫ازدواج پیچیده‌ست.

‫- خسته‌ای؟ ‫- اگه واقعاً می‌خوای...

‫این یه شغله.

‫تو انتخابی نداری، ‫فقط باید دنبالش بگردی.

‫اگه خیلی دلواپس باشی ‫نمیتونی متعهد بشی.

‫وقتی ازدواج کردی،

‫می‌بینی.

‫چه ازدواج کرده باشی چه نه، ‫باید با شریکت کنار بیای.

‫به همین سادگیه.

‫این روزا،

‫ازدواج هیچ چیزی رو تضمین نمی‌کنه.

‫متاهل باشی یا نباشی، فرقی نداره.

‫همه‌ش یکیه.

‫خیلی عالیه!

‫خیلی خوشحالم.

‫باید مردم رو سر جاشون بنشونیم. ‫می‌تونم بسپارمش به تو؟

‫واقعاً قشنگه.

‫- ایده بچه‌ها بود؟ ‫- خودشون انتخابش کردن.

‫♫اوه لِ لِ! اوه لا لا!♫

‫♫چی شد؟♫

‫♫تازه ازدواج کردن.♫

‫♫اوه لِ لِ! اوه لا لا!♫

‫♫چی شد؟♫

‫♫تازه ازدواج کردن.♫

‫لوئیس مندی...

‫لوئیس مندی، این را ‫برای تو نثار خاک می‌کنم

‫کمکمون کن.

‫هیچ چیز نمیخواهیم مگر صلح و صفا.

‫اینجا قبرستونه.

‫- قبرستون دهکده؟ ‫- آره.

‫این جاده قدیمی بود، قبل از استعمار.

‫این مسیر قدیمی شهر بود؟

‫- آره، قبل از اینکه بیافته دست استعمارگرها. ‫- آها.

‫- و تو اونو از بر کردی؟ ‫- آره، خوب بلدمش.

‫روزی سه بار از این جاده می‌رفتم.

‫- خسته‌ای؟ ‫- نه، خوبم.

‫- تو چی؟ ‫- منم خوبم.

‫- می‌خوای استراحت کنیم؟ ‫- نه، خوبه.

‫«یادبود برده‌داری و تجارت برده»

‫اونا اومدن اینجا.

‫اول، سفیدپوستا اومدن،

‫بدون اینکه جنگی راه بندازن.

‫و بعد رفتن.

‫بعدش با تفنگ برگشتن.

‫اون موقع بود که جنگ رو شروع کردن.

‫همه دهکده‌ها رو نابود کردن.

‫خیلی‌ها رو اینجا کشتن.

‫بعد از جنگ، موندن و همه ‫سیاه‌پوستا رو استعمار کردن.

‫به همه دهکده‌ها حمله کردن ‫و شروع کردن به دستور دادن.

‫مردا شن می‌کَندَن و زنا حملش می‌کردن.

‫برای ساختن جاده‌ای

‫از سمت بندر.

‫کار اجباری بود.

‫اگه مخالفت می‌کردی، کتکت می‌زدن.

‫مردم این‌طوری زندگی می‌کردن، مثل برده‌ها.

‫سال ۵۸، کانکویلا شروع کرد ‫به دعوت کردن ما به جلسات.

‫سالی که دومین بچه‌ام به دنیا اومد.

‫ما تا سال ۱۹۶۱ جلسه داشتیم.

‫اون به اردوگاه سن دومینگو حمله کرد.

‫اما متأسفانه،

‫اونا سلاح‌های خودکار کافی نداشتن.

‫این همون دلیلی بود که ‫آمیلکار کابرال مجبور شد...

‫بله عمه. من فقط...

‫پدرم توی جنگل بود

‫و ماموریت داشت که سلاح جمع کنه

‫برای پی‌ای‌آی‌جی‌سی. ‫(حزب آفریقایی برای استقلال گینه و دماغه سبز)

‫وقتی رفتن به کومبونگور،

‫به کمین و مین‌های سفیدپوستا خوردن

‫جان روی مین رفت.

‫فریاد زد: «عمو، پام رفت روی مین.

‫پام کنده شد!»

‫پدرم نمی‌تونست همین‌طوری ولش کنه.

‫دوید تا کمکش کنه.

‫پرتغالی‌ها همه‌جا مین‌گذاری کرده بودن.

‫وقتی پدرم برگشت تا نجاتش بده،

‫یه مین دیگه منفجر شد و درجا کشته شد.

‫خیلی از برادرا و خواهرا کشته شدن.

‫هلیکوپترا از سمت دریا بهمون شلیک می‌کردن.

‫این‌طوری بود که برادرم یواخیم

‫جونش رو از دست داد.

‫برادرم آرماندو توسط تیربارچی ‫هلیکوپتر از ناحیه گردن تیر خورد.

‫یه گلوله توی گردنش، یکی هم توی سرش.

‫این داستان رو برای بچه‌هات تعریف کردی؟

‫نه، من این داستان رو برای ‫بچه‌هام تعریف نکردم.

‫این چیزیه که باید توی قلبت دفنش کنی.

‫اونا می‌دونن که ما توی مبارزات ‫آزادی‌بخش ملی شرکت کردیم،

‫اما از سختی‌هاش خبر ندارن.

‫این اولین باریه که این ‫داستان رو تعریف می‌کنم.

‫توئی بابا؟

‫حالت خوبه؟

‫چی برات بیارم؟

‫نوشیدنی می‌خوای؟

‫یه کم شراب؟

‫یه کم ویسکی؟

‫بابا، می‌خوای مشروب بخوری؟

‫گلوریا یه بطری میاره.

‫گلوریا کجاست؟

‫اینجاست.

‫بطری رو بهش بده.

‫بطری رو بگیر و بازش کن!

‫بطری دست کیه؟

‫اینجاست.

‫این رو پر کن و پشت سرت بریز.

‫همین خوبه.

‫گلوریا، بهش نوشیدنی بده.

‫بریز، گلوریا.

‫برو جلو.

‫زیر بوچگال.

‫اون تو.

‫عالیه.

‫یه کم بنوش.

‫بابا، اومدی بهمون سلام کنی؟

‫ما خیلی خوشحالیم.

‫تو خوشحالی؟

‫ما با بقیه زن‌ها رقصیدیم

‫و بهشون یه مقدار پول دادیم.

‫ما رو دیدی؟

‫همه‌مون خوبیم.

‫لوئیس...

‫برو لوئیس کوچولو رو پیدا کن.

‫بطری کجاست؟

‫همنام من، خیلی خوشحالم.

‫فقط آرامش.

‫برو پشت.

‫فقط آرامش.

‫خوبه.

‫برو استراحت کن.

‫♫هیچ قراری برنامه‌ریزی نشده...♫

‫♫جیب‌های خالی، ولی تا سپیده‌دم جشن می‌گیریم!♫

‫♫یه چیز قطعیه، ما اینجاییم!♫

‫♫خدا دیر یا زود از ما محافظت می‌کنه.♫

‫- افتادی؟ ‫- افتادم!

‫♫مراقب باش،♫

‫♫عروس داره کیک رو می‌بُره!♫

‫مَرده به نظر آدم حسابی میاد.

‫آره، فکر کنم آدم خوبیه.

‫قرار نیست باهاش ازدواج کنم که!

‫نه، ولی باکلاسه.

‫- ازش خوشم میاد. ‫- خوش‌تیپ، باوقار...

‫با من حرف زد... ازش خوشم میاد.

‫سعی خودشو می‌کنه.

‫دوست داره خودشو غافلگیر کنه.

‫خوبه.

‫عالیه. پس همه چی خوب پیش میره؟

‫خیلی خوب.

‫تو همیشه با...

‫مردها هستی.

‫آره، مردها...

‫چی؟ مردها ازت خوششون میاد؟

‫آره، با مردهای سفیدپوست.

‫میشه این‌طور گفت، نه؟

‫به نظر متعجب میای.

‫می‌تونه مهربون باشه...

‫این جا زمین بازی اون نیست.

‫با دخترهای سفیدپوست، ‫تو هر چی بگی گوش میدن.

‫با ما، بیشتر این‌طوری هستی ‫که... پا رو میندازی رو پا،

‫عزیزم، برو کنار، نمی‌تونم تلویزیون رو ببینم!

‫این‌طوری میگم، ولی برام مهم نیست.

‫اصلاً این‌طور به نظر نمیاد.

‫پس چرا داری عصبانی میشی؟

‫تو منو عصبانی می‌کنی.

‫چرا اینو میگی؟

‫چون داری کفرم رو درمیاری!

‫چرا؟

‫میخواد بدونه چرا؟

‫آره، چرا؟

‫شوخی کردم.

‫داریم شوخی می‌کنیم، مگه نه؟

‫- اصلاً خنده‌دار نیست. ‫- نیست؟

‫- نه. ‫- پس نمی‌خندیم.

‫نمی‌تونی همیشه به ‫آدم‌ها برچسب بزنی.

‫«اون عربه»، «اون سیاهه»...

‫انگار که همه‌شون ‫سر و ته یه کرباس‌ان!

‫من به هیچ‌کس برچسب نمی‌زنم!

‫برچسب و کلیشه ‫کیلویی چند؟! فهمیدی؟!

‫سیاه... سفید... تو... ما...

‫اینا همه‌ش روش‌های باکلاس و محترمانه‌ست ‫برای این‌که نگی «منظورم خودِ تویی»!

‫چون اونی که دارم درباره‌ش ‫حرف می‌زنم، خودتی!

‫اون عوضی‌ای که دارم در موردش حرف می‌زنم...

‫تویی.

‫- آره. ‫- همین.

‫عجب وضع عن و گهی.

‫- در مورد کی حرف می‌زنی؟ ‫- شوخی کردم.

‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟

‫چرا وانمود می‌کنی ‫نمی‌فهمی؟

‫باید اون کلمات رو بشنوم.

‫به زبون بیارشون تا بفهمم.

‫قبلاً این‌قدر حرف نمی‌زدیم.

‫بهش میگن بلوغ.

‫- بلوغ یعنی حرف زدن؟ ‫- یعنی ابراز کردن خودت.

‫به غیر از خودت، کس دیگه‌ای ‫رو هم دوست داشته باش.

‫این برای خودت ‫و کل دنیا خوبه.

‫قسم می‌خورم. امتحانش کن.

‫خیلی رک و راستی.

‫می‌دونی،

‫من انجامش می‌دادم.

‫اگه دست از نگاه کردن به بقیه برمی‌داشتی ‫که دارن بهت نگاه می‌کنن.

‫که دارن به ما نگاه می‌کنن.

‫خیلی دوستت داشتم.

‫حالا خوشحالم.

‫باشه، بذار ببینم.

‫اصلاً معلوم نیست.

‫هنوز اولاشه.

‫ولی، هی...

‫خاکستر ریختم روت.

‫اصلاً معلوم نیست.

‫درد دارم...

‫دارم زجر می‌کشم...

‫یه کم زیادیه.

‫فرانسوا...

‫اوضاع چطوره؟

‫ولش کن.

‫کی این‌طوری اذیتت کرده؟

‫بعداً می‌بینمت.

‫عصبانی نباش.

‫بیا بغلم.

‫- اینه، داداشم. ‫- خب، بغلت کردم.

‫- ولم کن. ‫- بیخیال...

‫ولم کن! دیوونه شدی؟

‫ولم کن!

‫تقصیر خودشه!

‫دیوید، کوتاه بیا.

‫اشکالی نداره.

‫چیزی نیست! چی می‌خوای؟

‫می‌خوای چیکار کنی؟

‫بکش کنار!

‫لو کوچولو، با توام!

‫از تو نمی‌ترسم!

‫چی؟ یالا، بزن!

‫ژان، اون باید بهت احترام بذاره...

‫تو دیگه کدوم خری هستی؟

‫بشین.

‫مراسم تموم شد. ‫وقت اوچوسه.

‫ما بوچگال رو احضار می‌کنیم.

‫می‌فهمیم لوئیس بابت چی مُرده.

‫می‌بینیم کار اشتباهی کرده یا نه.

‫بیا شروع کنیم.

‫لوئیس؟

‫تو توی بوچگالی؟

‫امروز روز اوچوسه.

‫طبق سنت،

‫می‌خوام ازت سوال بپرسم.

‫گاهی اوقات همدیگه رو آزار می‌دیم.

‫تا حالا از کسی دزدی کردی؟

‫چیزی برنداشتی؟

‫و توی خونه،

‫جایی که همه‌مون به دنیا اومدیم؟

‫کسی رو اذیت کردی؟

‫به کسی آسیب زدی؟

‫کسی رو آزار ندادی؟

‫به بچه کسی دست زدی؟

‫و مرگت؟

‫کار خدا بود؟

‫کار بیماری بود؟

‫خوشحالم.

‫اون به خاطر بیماری مرد.

‫همین خودش همه‌چیز رو میگه.

‫تموم شد.

‫صدای سالانیا رو شنیدی؟

‫میتونی تأییدش کنی؟

‫بچه‌ها شنیدن.

‫به بچه‌ها بگو بیان.

‫بچه‌ها اینجان.

‫حالا هرکی میخواد حرف بزنه، میتونه بزنه.

‫همه‌مون خیلی خوشحالیم.

‫- گلوریا، صدای پدرت رو شنیدی؟ ‫- شنیدم.

‫حالا چی میخوای بگی؟

‫خیلی خوشحالم.

‫خیالم راحته.

‫پدرم آدم خوبی بود. پاک بود.

‫اشکالی نداره، من خوشحالم.

‫- دیمینگا؟ ‫- منم شنیدم.

‫دلم هنوز راضی نیست حرف بزنم.

‫همه‌تون شنیدین.

‫ما شنیدیم.

‫اینجا بریزم؟

‫پسرا، بیاید اینجا بریزید.

‫کارمون تمومه؟

‫میخوای بری دراز بکشی؟

‫برو و در آرامش استراحت کن.

‫بیا جاش رو عوض کنیم.

‫اینجوری بهتره.

‫کمی به سمت چپ، ‫رو به در ورودی.

‫همین. خوبه.

‫اینم از این، کنار در.

‫حالا دیگه شما صاحب این خونه‌اید.

‫واینستا، ظرف رو پُر کن.

‫همه‌ش رو بریزید، چیزی توش باقی نمونه.

‫ولی وقتی میرید دیگه هیچ‌وقت زنگ نمی‌زنید.

‫تا وقتی برنگردید به فکر ما نیستید.

‫وقتی اینجایید، ‫میگیم: «پدرمون خونه‌ست.»

‫فقط وقتی واقعاً بهت نیاز داریم زنگ می‌زنیم.

‫این برای پیشرفت روستا خوبه.

‫جمعیتمون داره زیاد میشه. ‫امیدوارم متحد بمونیم.

‫تا بتونیم نیروها رو یکی کنیم

‫و با هم پیش بریم...

‫- اینجا هم خوبه. ‫- من میخوام برم.

‫بیسائو هم خوبه.

‫پرتغال...

‫و نیویورک.

‫اسم نیویورک به گوشت خورده؟

‫توی آمریکاست.

‫آره می‌شناسم.

‫می‌شناسیش یا فقط ادعاش رو داری؟

‫پارچه رو بده به من.

‫با هم دعوامون شد.

‫روغنم داره داغ میشه.

‫نشنیدم.

‫برو اون‌ور.

‫همین‌طوری به مرتب کردن ادامه بده...

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming

مترجم: اشکان هیدی