Original subtitles

این زیرنویس برای کم/ناشنوایان منتشر شده است حق پخش و نشر این زیرنویس بدون اجازه‌ی مترجم، ممنوع است t.me/YisFilm

گفتارنویس: آزاده کاوسی

ویرایش نهایی: نازنین کاوسی

(صدای موسیقی)

(صدای موسیقی) (صدای پَرَنده)

(صدای پَرَنده و باد)

پسر: سِپهر، تو هم چُس‌ دود می‌کُنی؟

سِپِهر: بابا تو که تو موز بودی من داشتم سیگار می‌کِشیدم

(صدای موسیقی)

پسرها: اوه، بَد شُد پسرها: بَد شُد واسه‌اش

پسرها: تَقصیرِ خودش بود

(صدای پَرَنده)

پروانه: به من رَبطی نداره هر کاری دِلِت می‌خواد بکُن

سیگار بِکِش لاتی حَرف بِزن

این‌جوری لِباس بپوش عینِ رَفیق‌هات

پروانه: من دوستِ این‌جوری نِمی‌خوام

مادرِ سِپِهر: سِپِهر؟

مادرِ سِپِهر: سِپِهر؟

!مادرِ سِپِهر: بیا دیگه

نمی‌شنوی مامانِت صِدات می‌کُنه؟

چاقوی ایمان دستِ تو چیکار می‌کُنه؟

این رو به خدا اِمروز اومدیم مَغازه اُفتاده بود اونجا، پِیداش کَردم

از دَستم ناراحَت نباش دیگه

بیا، خودم رو خَلعِ سِلاح هم کردم دیگه

!برو حالا

فردا بیام؟

!تو رو خدا

خدا وَکیلی دیگه دَست به سیگار نمی‌زنم

قُربونِ خَنده‌هات

!مادرِ سِپِهر: بیا دیگه

سِپِهر: اَه، این نَنه‌ی ما هم دَهنِ ما رو سِرویس کَرد اِ؟ -

!سِپِهر: باشه بابا، بِبَخشید مادرِ ما هم خیلی اذیتِ ما می‌کُنه

سِپِهر: خداحافِظ

مادرِ سِپِهر: چیه تا وِلتِ می‌کُنن ...عین کِشِ تُمبون

(صدای بستنِ دَر)

(صدای پَیامکِ موبایل)

!صدای فرهاد در پیامِ صوتی: سلام، پَروانِه خانُم

چَشم، به باباتون می‌گم که پول واریز کَردین

اِ... فَقَط کاش شُماره‌ی من رو ...به ایمان نمی‌دادین

یه کَم خَطَریه

...ببخشید آقا فرهاد

...شرمنده، من آخه بابام کِلید کَرده بود

...شرمنده آقا فرهاد، ببخشید

...من آخه... بابام خیلی اِصرار داشتش

(صدای دعوا از بیرون) ...که با... ایمان حرف بزنه

(صدای شدیدِ دَعوا و دَرگیری) واسه همین شُماره‌ی شما رو دادم

(صدای دَعوا و دَرگیری)

:صدای پیام صوتی فرهاد ...اِشکال نداره، نِگَرانِ پدرتون هم نباشین

هر وقت نتونستین براشون پول بزنین ...به من بگین

من هَواشون رو دارم

فقط پَروانِه خانم، راستِش یه مُدَتی می‌خوام یه چیزی رو بِهِتون بگم

...ولی می‌ترسیدم

یعنی روم نمی‌شد

الان هم روم نمی‌‌شه

اصلاً اِسترِس گرفتم می‌خوام بگم

(صدای پیامکِ موبایل)

:صدای پیامِ صوتی فرهاد ... پَروانِه خانم، من

نمی‌دونم چه‌جوری بگم

دُرُسته از نَزدیک نَدیدمتون ...ولی

...من توی این چَند ماه که گُذَشت

بِهِتون عَلاقه‌مَند شدم

کاش می‌شد حُضوری ببینمتون

(صدای موسیقی)

(صدای پارس کَردنِ سگ)

(صدای جوشکاری)

(صدای پارس کردنِ سگ) (صدای جوشکاری)

چیه؟ تَعَجُب کَردی؟

پَروانِه: این کارها یعنی چی؟

من که می‌دونم داداشِت میاد و می‌‌ره

!یه دَقیقِه بیا

!بیا یه دَقیقِه

پَروانِه: چیه؟

مُحَرَم: اگه کاری نکَردم تا حالا !فقط به خاطِرِ تو بود

همین امشب هم اگه بخوای من می‌تونم بیارمشون پایین

ببین، این 2 تا دوربینت رو ...بکُن 100 تا

(صدای پیامکِ موبایل) صبح تا شب بشین اینجا دید بزن !ببینم چی دَستت رو می‌گیره

!مُحَرَم: نگاه کُن من رو !پَروانِه: اِ! ول کُن دیگه، خِجالت بکِش !مُحَرَم: وایسا

رِضوانِه: چته تو؟ باز پیدات شد؟

مُحَرَم: مگه قرار نبود وقتی اون پسرت اومد خبرم کُنی؟

!نیومده که

ما هم ازش خَبَر نداریم

دروغ نَگو، سَکینه دای قیزی نای‌نای

مُحَرَم: این دوربین‌ها رو می‌بینی؟ !اینا دُزدگیرَن

اینا رو به خاطِرِ اون پسرِ حَروم‌‌لُقمَتِه که کاشتم

حَروم‌‌لُقمه تویی که واسه مالِ مَردم نَقشه می‌کِشی

!بی‌خودی زارت و زورت نکُن

زِندگی من رو خالی کردین و فروختین

تا قِرونِ آخرش رو اَزَتون می‌گیرم

!هر غَلَطی دِلت می‌خواد برو بکُن

!حالا می‌بینیم

*مُحَرَم به تُرکی: گودوخ (کُره خر)

!رِضوانِه: مَرتیکه‌ی عَوَضی

(صدای موسیقی شاد)

مُحَرَم: همه‌ی نَردِه‌ها رو اَساسی سِفت کُن

پروانه: اِنقَدر با این آشغال دَهَن به دَهَن نذار

...مادر: فقط خودش نیست که

زنش هر بار من رو می‌بینه یه چیزی بارَم می‌کُنه

(صدای پیامکِ موبایل) مادر: تو هم که هِی بچه‌شون رو تَر و خُشک کُن

پروانه: چه رَبطی به اون بچه داره؟

!پروانه: بِدِه من

!مادر: آخ

پروانه: پُمادی که برات دُرُست کردم رو نمی‌زنی دیگه

نه بابا، همه‌ش یادَم می‌‌ره

چرا بِهِم نگفتی ایمان اومده؟

مادر: کجا اومده؟

مُحَرَم رفت، تو جاش رو گرفتی؟

پروانه: این چیه؟

این‌ دَفعه ایمان بیاد من زنگ می‌زنم پُلیس

!تو بی‌خود می‌کُنی

...بچه‌‌ام همین‌جوریش هم از دست رفته

بِره زندون دوباره مَعلوم نیست چی سرش میاد

:پیامِ صوتی فرهاد ...از تَعریف‌های آقا ایرج و رَفتاری

...که تو این مُدَت نِسبَت بِهشون داشتین

فَهمیدم چه دخترِ دِلسوز و با مُحَبَتی هستین

خیلی عَجیبه که آدم از دور ...اِنقَدر به یکی اِحساسِ نزدیکی بکُنه

عَلاقه‌مَند شه

...من هر روز لَحظِه‌شُماری می‌کُنم

باباتون از من بِخواد باهاتون تَماس بِگیرم من صِداتون رو بشنوم

اصلاً دَستِ خودَم نیست

...این آهنگ هم گوش بدین

این من رو یادِ شما می‌اندازه

(صدای پیامکِ موبایل)

You do something to me ترانه) (Paul Weller :خوانَنده: پُل وِلِر)

(صدای موسیقی)

♪ You do something to me ♪ (تو با من چنین می‌کنی و چنان)

♪ Something deep inside ♪ (هر چه می‌کنی، به دلم می‌کنی و به جان)

♪ I'm hanging on the wire ♪ (و من مثلِ بندبازی، بر بند آویزان)

(صدای باد)

(صدای زنگِ موبایل) (صدای باد)

!الو، سلام

فرهاد: سلام پروانه خانم ...یه لَحظِه گوشی... باباتون

!ایرَج: سلام دخترم !پروانه: سلام بابا

ایرَج: می‌گم پول زدی برام، بابا؟

پروانه: آره، سرِ ظُهْر زدم نگفت آقا فرهاد؟

ایرَج: چرا گفت می‌گم بابا، بیشتر نداشتی؟

!پروانه: نه به خُدا، گُذاشتم برای بیمه‌ات دیگه

!ایرج: دَسْتِت دَرْد نکُنه

این ایمان پیداش نشد؟

پروانه: نه، پیداش شد خودَم خَبَرت می‌کُنم

!ایرج: نمی‌خواد اصلاً زنگ بزن به پُلیس

!مادرت که عینِ خیالِش نیست، بابا

والله دیگه خَسته شدم از بَس حَمالی شَهْرداری اینجا رو کَردم

به خُدا اگه این فرهاد نبود دَووم نمی‌آوردم اینجا

!فرهاد: آقا ایرَج، اونم بگو

ایرَج: اِ! راستی پروانه، بابا مادرِ آقا فرهاد پا دردِ شَدید داره

زَحمت بِکِش یه روغنی، چیزی دُرُست کُن بِبَر براش

بَنده خُدا نمی‌تونه بیاد بگیره

آقا فرهاد گَرْدَنِ من خیلی حَق داره

خودش روش نشد بِهِت بگه

باشه

بِگو آدرسِ خونه‌شون رو اِس اِم اِس کُنه برام

ایرج: خِیْر ببینی می‌گم برات بفرسته

!من دیگه باید برم بابا، خداحافظ

!خداحافظ

(صدای باد) (صدای پَرَنده)

(صدای پیامکِ موبایل)

(صدای باد)

صدای فرهاد: ببخشید ‌ها پروانه خانم !دَستتون هم درد نکُنه

!واقعاً شَرْمَنْده

(صدای باد)

صدای فرهاد: ببخشید ‌ها پروانه خانم !دستتون هم درد نکُنه به خاطر مامانم

!واقعاً شَرمنده‌ام

وَلی خیلی خوب شد صِداتون رو شنیدم

دِلَم تَنگ شده بود

(صدای موسیقی)

(صدای پَرَنده)

صدای زن پشتِ آیفون: بِفَرمایین؟

!پروانه: سلام، من پروانه‌ام

!زن: بفرمایین، بفرمایین

(صدای پرندگان)

!مادرِ فرهاد: دستِ شما درد نکُنه !پروانه: سَرِ شُما دَرد نکُنه

بِفرمایین خواهِش می‌کُنَم

از صُبح 10 دَفعِه زَنگ زده !ببینه شُما اومدی یا نه

لابد نِگرانِ پا دَردِ شمان

تا عمل نکُنم که خوب نِمی‌‌شه

این روغَن پاتون رو خوب می‌کُنه

هر شَب قَبلِ خواب باید بزنین

بریزین تو دَستِتون ...اینطوری

...قَشنگ کَفِ دَستاتون که چَرب شد

پاتون رو حِسابی باهاش ماساژ بدین تا جَذْبِ پوستِتون بشه

پروانه: دو هَفته نشده دَردِتون می‌افته

!فرهاد راست می‌گه‌ها

!خیلی شَبیه دخترِ مَنی شما

دیدم عَکساشون رو ایران نیستن، نه؟

مادرِ فرهاد: نه، اِزدِواج کردن رفتن تُرکیه با شوهرش

!من موندم تو این خونه، تنها

!چقدر هم خونه‌تون با صَفاست

مادرِ فرهاد: خُدا رو شُکْر که ...صاحِبِش ایران نیست

که خَراب کُنه، آپارتِمان بِسازه

...دو هفته است می‌خوام برم مُلاقاتِش

این‌ها رو بِبَرم این پا دَرد نمی‌‌ذاره

پروانه: ایشاالله زود خوب می‌‌شین

...تا قبلش هم هر چیزی خواستین بدین

من مادرم داره می‌‌ره مُلاقاتِ بابام، بِبَره براشون

!خِیْر ببینن ایشاالله

می‌‌شه مُحَبت کُنی کتابِ قرمزه رو هم بِدی من بذارم تو این

!پروانه: بله، چشم

مادرِ فرهاد: دستِ شما دَرد نَکُنه، مُتشکرم

پروانه: این رو؟ مادرِ فرهاد: بله

!مادرِ فرهاد: ببخشید

!چقدر کتابِ اِنْگِلیسی دارین

مادرِ فرهاد: اَدَبیاتِ اِنْگِلیسی خونده

تَدْریس هم می‌کَرد

شِنیده بودم اونجا ...همه‌ جور آدمی پِیدا می‌‌شه

ولی بازم نمی‌تونم تَصَور کُنم ...چِطور یه آدمِ دانِشْگاه رَفته

سَر از زِندان در میاره

...مادرِ فرهاد: تو شَرَایطِ مالیِ سَختی بود

...پاهای منم اِحْتیاج به عَمَل داشت

گُفت از کَسی پول قَرْض گرفتم

قَرْض نبود؟

(صدای رَعْد و بَرق و باران)

(صدای زنگِ موبایل)

الو

:فرهاد پشتِ تلفن The butterfly is a flying flower The flower a tethered butterfly

...پروانه، گُلی‌ست در پرواز»

«!و گل پروانه‌ای هست، در بَند

مَعنی‌ا‌ش این بود، پروانه خانم

!فرهاد: سلام !پروانه: سلام

فرهاد: این رو خوندم، یاد شُما افتادم

مرسی بابِتِ کِتاب‌ها

این چند دَفعه، حِسابی خِجالت‌زده‌ی شما و مادرتون شدم

!خواهش می‌کُنم، کاری نکَردم که

...بعد از اینم اگر چیزی خواستین

بگین من به دَستتون می‌رسونم

فرها‌د: هوم... همین رو می‌خواستم بگم ...که روم نمی‌‌شد

دیگه خودتون زودتر گُفتین

چی رو گفتم؟

فرهاد: که لُطف کُنین وَسایِلِ من رو خودتون بیارین

چه فَرقی می‌کُنه که کی بیاره؟

فرهاد: فَرقِش اینه که از سالُنِ تَحْویل تا سالُنِ مُلاقات راهی نیست

خیلی دِلَم می‌خواد بِبینَمتون

من از شما فَقط یه صدای دِلْنِشین شنیدم

!و یه عَکسِ پُروفایل دیدم، همین

(صدای رَعْد و برق)

من چرا باید بیام مُلاقاتِ شما؟

فرهاد: می‌خوام بِبینم وقتی ...عکسِ پُروفایلِ تو این چند ماه

...می‌تونه اِنقَدر من رو به‌ هم بِریزه

یه مُلاقاتِ کابینی باهام چیکار می‌کُنه؟

(صدای باران)

می‌‌شه بیایین؟

!خواهش می‌کُنم

آقا فرهاد... حِسِتون بَرام اَرْزِشْمَندِه

چون شما رو آدمِ مُحترمی شِناختَم ولی

لُزومی نمی‌بینم بیام مُلاقاتتون

فرهاد: مُشکلتون نِسبَتِ فامیلیه؟

...ببینید، شما شَبیه خواهرم هستین

حتی مامانم هم می‌‌گه

راحَت می‌تونین با شِناسنامه‌ی فَرزانِه بیایین مُلاقاتم

...هیچ‌کَس هم نمی‌فهمه

!البته اگر بخواین

هر چند اگر نخواین هم من باز اِصْرار می‌کُنَم که بیایین

...من چرا باید برای

مُلاقاتِ کسی که تا حالا فقط عَکسش رو دیدم، بیام زِندان؟

!فرهاد: دُرُسته، حَق با شماست

(صدای زنگِ موبایل)

فرهاد: چِقَدر اونجا تاریکه؟

شما من رو می‌بینین؟

آره، می‌بینم

!فرهاد: چون من هیچی نمی‌بینم

خودم چِراغ رو خاموش کردم

فرهاد: می‌‌شه روشَنِش کُنین؟

!نه

فرهاد: ببینین پروانه خانم ...اگه عَکسِ پُروفایل

یکی دیگه رو گُذاشتین، بگین

فرهاد با خنده: حالا اگه شُماره‌اش هم بِهِم بدین که دیگه مُزاحِمتون نمی‌‌شم

(صدای رَعْد و برق و باران)

فرهاد: اونجا هم بارون میاد؟

!آره، حسابی

فرهاد: پس می‌‌شه فِعلاً قَطْع نکُنین؟

!تو رو خدا

چرا؟

فرهاد: شاید یِهو یه مُعجِزه‌ای بِشه رَعْد و برقی بزنه، من شما رو ببینم

(صدای باران)

فرهاد با خنده: قشنگ‌ترین رَعْد و برقی بود !که تو زندگیم دیدم

می‌خواید صِداش هم بشنوین؟

صدای چی رو؟

رَعْد و برق رو؟

!فرهاد: آره

گوشی رو یه جا تِکیِه بدین ...که هر دو تا دستتون آزاد شه

حالا دَست‌هاتون‌ رو ...آروم بِبَرید پُشتِ گوشِتون

..اینجوری

...بعد ...از کَفِ دَست تا نوکِ اَنگُشت‌هاتون رو

...بکِشید پشتِ گوشِتون

همین‌جوری آروم

(صدای موسیقی)

مشتری: خُدا خِیرت بده هر دارویی که خوردم، فایِدِه نکرد

عَسَل و سیاه‌دونه رو هم ...با هم قاطی می‌کُنی

صُبح به صُبح ناشتا می‌خورین دَردِتون می‌افته

!مُشتری: سلام !سلام -

...مشتری: اگر زود خوب شدم

!برات یه دونه از این کیف‌ها می‌بافَم

دوست داری؟

!پروانه: خیلی قشنگه !دستتون درد نکُنه

مشتری: چقدر شد؟ !پروانه: قابلِ شما رو نداره، 40 تومن

(صدای بوقِ ماشین)

!پروانه: سِپِهر، بِدِه بهش

سِپِهر: خُب پولش کَمه مُشتری: شاه می‌بَخشه، شاه‌غُلام نمی‌بَخشه

فریبا: حَق داره فرهاد !تو خیلی خوشگِلی

شما چه نِسبَتی با هم دارین؟

!دوستِ قدیمی شوهرمه

!فریبا: بیا عزیزم، اینم اَمانَتی‌ات

فریبا: همین‌جوری یه نِگاهی می‌اندازن می‌‌ری تو

فریبا: مُشکِلی پیش نمیاد

آخه فریبا خانم ...من دیشب هم که بِهِتون گفتم

هنوز تَصمیمَم رو نگرفتم

...همین‌جوری که نمی‌تونی تَصمیم بگیری

...باید بری از نَزدیک ببینیش

بفهمی با خودت چَند چَندی، مگه نه؟

!ولی فرهاد اَرزِشِش رو داره ها

(صدای موسیقی)

!نگهبان: بفرمایید

!زن: سلام، خسته نباشین !نگهبان: سلام علیکُم !بچه: سلام! نگهبان: سلام

نگهبان: مَدارِک و کارتِ شناساییتون؟

!زن: خَستِه نباشید !نگهبان: سَلامَت باشید، زِنده باشید

!نگهبان: بفرمایید

(صدای موسیقی)

!سلام

!سلام

واقعاً مَمنونم روم رو زمین نَنداختی

فرهاد: اِنقَدر هول بودم کُلی به خودَم عَطْر زدم

نمی‌دونم، بوش اون‌وَر نمیاد؟

فرهاد: نه؟ الان چی؟

تا چند دَقیقه‌ی پیش فکر می‌کردم ...خیلی خوش‌عَکسین

بَدْعَکسم یعنی؟

...نه، یعنی اِنقَدر

...زیبایین که

در مُقایسه با خودتون عَکسِتون اصلاً قشنگ نیست

عَوَضِش، شما خیلی خوش‌عَکسین

!نامَرد

فکر نمی‌کردم اِنقَدر بَدجِنْس باشی

!این مادرزادی نیست ها

تازه این‌جوری شده

می‌دونم، دیدم عَکس‌هاتون رو

اینجا دُکتر هم رفتم ولی خیلی فایده‌ای نداشت

نمی‌دونم... حَساسِیَته؟ چیه؟

!آره، حَساسِیَته

!اینا مَعمولاً ریشه‌ی عَصَبی داره

ولی من خودم اصلاً آدمِ عَصَبی‌ای !نیستم‌ ها

!فرهاد: جِدی می‌گم

می‌گم شما داروی گیاهی ...چیزی ندارین

به دردِ این بخوره؟

دَفعه‌ی بَعدی با خودتون بیارین خانُم دُکتر؟

مَعلوم نیست دوباره بیام

یَعنی تو مُلاقاتِ اَوَل، اِنقَدر از من بَدتون اومد که نمی‌خواین دوباره من رو ببینین؟

...راستش همیشه فَراری بودم از

آدم‌هایی که سَر و کارشون به اینجا می‌افته

!من خَلافکار نیستم، پروانه خانم

پروانه: منم شما رو خَلافکار ندیدم، آقا فرهاد !وگرنه اَلآن اینجا نبودم

تو این 4-5 ماهه که بابام ...افتاده زِندان و با شما آشنا شدم

همه‌اش برام سُوال بود اصلاً یه آدمی مِثلِ شما اینجا چیکار می‌کُنه؟

من به خاطرِ یه اِشْتِباه تو شَرایِطِ سَخت اینجام

اِتفاقی که برای هر کسی مُمکِنِه بیفته

فرهاد: اَصلاً هم دوست نداشتم ...بارِ اَوَل اینجا بِبینَمتون

...می‌خواستم صَبر کُنَم

بعدِ آزادی‌ام یه جایی که ...در شَأنتون باشه ببینمتون ولی

نَتونستم تَحَمُل کُنم

آقا فرهاد، من نمی‌فهمم این عَلاقه از کُجا میاد؟

شُما نه من رو دُرُست دیدین نه دُرُست می‌شناسین

!فرهاد: به اندازه‌ی کافی می‌شناسمِتون

چه‌جوری؟ مگه می‌شه از راهِ دور کَسی رو شناخت اَصلاً؟

من خَبَر دارم از خَرْجی خودتون می‌زنین ...تا بیمه‌ی باباتون رو رَد کُنین

ناراحتین از اینکه دانِشگاه قَبول شدین ولی ایمان نَذاشته برین

حتی می‌دونم کُلی خواستِگار دارین ...ولی خُب

هیچ‌کُدوم رو در شَأنِ خودتون نمی‌دونین

خُب اینا رو که هر کسی که یه هفته با بابای من بگرده می‌تونه بِفَهمِه

اینَم می‌فهمه که وقتی اِسْتِرسی می‌‌شین آب می‌خورین؟

یا اینکه آدمِ نترس و اَهلِ خَطَری هستین؟

چرا؟ چون با شِناسنامه‌ی خواهرتون اومدم اینجا؟

!فرهاد: نه، فقط این نه

پس چی؟

وقتی یه دُختر... تو سِنِ نوجَوونی ...موهاش رو کوتاه می‌کُنه به عشقِ فوتبال

...لِباسِ پِسَرونه می‌پوشه می‌ره اِسْتادیوم

اگه نَتَرس و اَهلِ خَطَر نیست، پس چیه؟

بیشتر از چیزی که فکرش رو بکُنید !دَرگیرِتونَم

(صدای مَحْو اَطْراف)

(صدای موسیقی)

!نگهبانِ زندان: بِالاَخَرِه یکی اومد مُلاقاتِت !فرهاد: نوبَتَمه دیگه

(صدای صُحبت کَردنِ زِندانی‌ها)

!نِگَهبان: برو واینستا

(صدای موسیقی)

قادر: چیکار کَردی، تیچر*؟ (به معنای معلم teacher)

!هیچی، فَقَط دُخترِ سَختیه

(با لَهجه‌ی آبادانی) کُلِ پِروسِه‌ی ازدواجِ من و فریبا سه ماه هم طول نَکِشید

اون وَقت 3 ماهه ...ما هر بار از تو داریم می‌پُرسیم

!تو می‌‌گی دُخترِ سَختیه

!ایرج: برو اون‌وَر، برو اون‌وَر آقا

!ایرج: فرهاد کو؟ کارِش دارم !زِندانی: نمی‌دونم، اینجا نیست

!قادر: پدر زَنِت هم اومد !ایرج: کارِ واجِب دارم !فرهاد: خَفِه شو بابا، ضایِع نباش

!زِندانی: می‌گم نیست !قادر: برو به این بگو صِداش رو بیاره پایین

قادر: از اون‌وَر بیاد تو، برو !ایرج: فرهاد !زِندانی: برو از اون‌وَر بیا

باور کُن این یه گُهی زده

!من به کامران گفتم کار نَدِه دستِ این

فرهاد: چیه، چی شده؟

!ایرج: بَرداشتَنِش بِالاَخَرِه فرهاد: چی رو؟

قادر: کی بَرداشتِه؟

قادر: بابا، چیکار می‌کُنی؟ مگه این شُکُلاتِه؟

!مُواظِب باش مَسئولِ بوفِه نیاد

قادر: چه مَرگِته؟ این جِنْس‌ها مگه مالِ کامران نیست؟

تو برای چی برداشتی آوردی اینجا؟

این... رفته حَموم

آدم‌های نَبی هم دارَن شَهردارها رو می‌گَردن

فرهاد: خُب فهمیدن کارِ توئه؟ !ایرج: نه

شَک کردن حتماً ...چون وقتی نَبی رفته بود مُلاقات

من داشتم اُتاقِش رو تَمیز می‌کَردم

پس تو گُه خوردی اومدی اینجا !مَرتیکه‌ی خَر، بیا برو گم‌ شو بیرون

صَبر کُن بابا، این رو بگیرن !دَهَنش سِرویسه

!قادر: به ما چه، بیا برو بیرون

!فرهاد: این رو بده‌اش به من !ایرج: بیا

تو برو خَیاط‌خونه بذار بِگَردَنِت

قادر: فرهاد؟ !فرهاد: من خودم می‌‌دم کامران، برو

!خیلی مَردی، فرهاد

!قادر: بیا برو گُم شو بیرون !خیلی مَردی»، بیرون»

!داداش

بَدجوری باخت داد این نَبی !داش کامران

کامران: خوشم اومَد از این پیریه

کامران: دُختره هم جَنَمِ باباش رو داشته باشه دیگه حَلِ چِشاته

کامران: داستان به کُجا رسید؟

هیچی، بَدبَخت گیرِ نَبی اُفتادِه الان

!کامران: عِشق و عاشِقی رو می‌گَم

خوب پیش می‌‌ره؟

آره، خوبه

!امروز بِالاَخَرِه دیدَمش

!کامران: بَخت بِهِت رو کَرده‌ ها

!کامران: بِپا از دستِش ندی، دادا

(سر و صدای بیرون) (صدای در زدن)

!زِندانی: فرهاد خوشگِلِه

!زِندانی: آموزِش پَروَرِشی

ایرج: بابا جون، چند دَفعِه بگم؟

!زِندانی: فرهاد ایرج: چی می‌خواین از جونَم؟

!ایرج: 100 بار، به پِیغَمبَر دستِ من نیست

!نَبی: گُه نخور بابا، خودم دیدم رفتی !فرهاد: نَبی‌ئه

کامران: به نیم‌رخِ چَپِت که نَبی‌ئه

ایرج: آقاجون باور کُنین کامران: هیچ گُهی نمی‌تونه بُخوره

(صدای دعوا)

چیه؟ چه خَبَرِتِه؟

مگه داری بابات رو صِدا می‌کُنی؟

وَردار جِنسِ من رو بیار ...و اِلّا همین‌جا اِنقَدر می‌شورَمِت

!جِنْس بِرینی‌ ها، سِفید بَرْفی

کامران: ریدَنِش رو که می‌رینِه

!ولی به هِیکَلِ تو

تو اِنقَدر بی‌وُجود شدی ...یه پیری رو اَجیر کردی

جِنسِ من رو بِپیچونِه؟

کامران: جِنسِت رو می‌خوای؟

!بیا

!کامران: بیا

خَلافیت صِفر شد !فِعلاً یِر به یِر تا مَرحَلِه‌ی‌ بعد

!پس زَخْمِت رو زدی

فرهاد به تُرکی: خوش گَلْدی (خوش اومدی)

!فقط بِپا تَهِش، گِیْم اُوِر* نشی (game over به معنی باختن)

!هِری

!نَبی: دارَم برای تو یکی هم

کامران: تو هم وَسایِلِت ‌رو جَمع کُن بیا اتاقِ من

ببینم کی وُجود می‌کُنه !گُهِ زیادی بِخورِه

!ایرج: خدا لَعْنَتِت کُنه

شُماره کارتِت رو بده بچه‌ها یه عِشقی بِهِت بدم

!ایرج: ببین به چه روزی اَنداختَنَم

پدرسَگ هر چی از تِلِفُنِ زِندان ...بِهِش زنگ می‌زنم

جوابَم رو نمی‌ده

You do something to me ترانه) (Paul Weller :خوانَنده: پُل وِلِر)

♪ You do something to me ♪ (تو با من چنین می‌کنی و چنان)

(صدای موسیقی)

♪ Something deep inside ♪ (هر چه می‌کنی، به دلم می‌کنی و به جان)

خُب، چی گفت؟

شاگِرد: من بگم؟

You to something to me (اِنگِلیسی دَست و پا شِکَسته)

something...

Deeg insi (اشتباه تلفظ می‌گوید)

‫قادر: «deeg» چیه، داداش؟

something you to :فرهاد

یو تو» چیه؟» !این رو 100 بار گفتم

«Deeg insi»?

از کُجات آوردی؟

این‌جور شنیدم

فرهاد: مَعنیش چی می‌‌شه؟

کی می‌تونه بگه؟

I can, Teacher! :قادر (!معلم، من می‌تونم) فرهاد: بگو، قادر

‫«deep» که یعنی تَه

...به قولِ خودمون خِرتِناق

(صدای خندیدن)

‫«inside» هم که می‌‌شه تو

می‌‌شه یعنی عُمقِ تو، تَهِ تو

(صدای خندیدن) !زندانی: اوه، اوه، عَجَب آهَنگِ بی‌ناموسیه

(صدای خندیدن)

!زِندانی: ول کُن حالا بَقیه‌اش رو بِذار عِشْق کُنیم

!زندانی: والله خوراکِه !زندانی دیگر: بی‌خیال بابا

زندانی دیگر: دَرسِت رو بده، تیچر (معلم) !دَرس بده

(صدای بلندگوی زِندان)

You do something to me :فرهاد Something deep inside

deep inside :فرهاد deep inside :قادر

فرهاد: یعنی «تو کاری با من کردی «که در عُمقِ وجودم اَثَر کرد

(صدای پروانه در تماس تصویری) ...اِسمِش خارمَریَمِه

چند وقتِ دیگه وا می‌‌شه یه رنگِ بنفشِ خوشگِلی به خودِش می‌گیره

فرهاد: حِیف نیست می‌چینینِش؟

!کُلی خَواصِ دارویی داره آخه

ولی به خاطِرِ این خارهایی که داره چیدنَش سخته دیگه

فرهاد: می‌گَم خَطَرناک نیست تَنهایی می‌‌رین اونجا؟

!نه، پُشتِ خونه‌مونه

...تَنها هم نیومَدَم

!با پسرِ هَمسایه‌مون اومَدَم

می‌خواین ببینینش؟

!فرهاد: دستِ شما درد نکُنه دیگه، پروانه خانم

...ما هم اینجا هیچ‌ کاری از دستِمون برنمیاد

!شما هی حِرص بده ما رو

پروانه: سِپِهر؟

جونَم؟

!پروانه: هیچی

کارَم داشتی؟

!پروانه: نه سِپِهر: با کی حَرف می‌زنی؟

!پروانه: با دوستَم

دُخترِه؟

!پروانه: برو ببینم! فُضول

!سِپِهر: بعد می‌گه چرا سیگار می‌کِشی

!فرهاد: چه تُخسِه پروانه: خیلی

هر روز میاد تو کارها بِهِم کُمَک می‌کُنه

...فرهاد: واقِعاً حاضِرَم همه کاری بکُنم

چِشم‌هام رو ببندم، وقتی باز کردم اونجا پیشِ شما باشم

پروانه: ایشاالله زودتر آزاد می‌شین میاید اینجا رو هم می‌بینین

!خیلی قشنگه

فرهاد: خوب بَلَدین حرف‌های شِنیده رو !نَشنیدِه بگیرین‌ ها

شما چی گفتین که من نَشنیدَم؟

می‌دونین زِندانی‌ها ...هیچ موقِع به اَندازِه‌ی

...وَقتی پَشیمون نیستن که

دلِشون برای کسی تَنگه و ...نمی‌تونَن ببینَنِش

پروانه: یه جوری می‌گین زِندانی‌ها اِنگار که خودتون پَشیمون نیستین

!نه، پَشیمون نیستم

فرهاد: من هِزار بار هم بَرگردم عَقَب دوباره همون کار‌ رو می‌کُنم

چرا؟

با شما آشنا نمی‌شدم اگه خَلاف نمی‌کردم

!فرهاد: چه جالِب پُشتِ زِندانِ ما هم قَطار رَد می‌‌شه

عالیه دیگه، من آزاد که شدم ...سوارِ همین قَطار می‌شم

پیشِ شما پیاده می‌شم

پروانه: خونه‌ی ما ایستگاه نداره !فرهاد: نداشته باشه

...عِین تو فیلم‌ها

از قَطارِ در حالِ حَرِکَت ...یهو این‌جوری می‌‌‌پَرَم پایین

غَلْت می‌زَنَم تو خارمریم‌ها

من جِدی‌جِدی دیگه بِرَم !دیرَم شده

!باشه برو

«برو «که یارِ دیرْ دیداری و ماهِ زودْ هِجران (مِصرَع شعری از امیرِ مُعِزی)

فرهاد: پروانه؟ پروانه: بله؟

کاش چهارشنبه بیای مُلاقاتَم

فرهاد: لَحْظه‌شُماری می‌کُنم برای دیدنت

(صدای موسیقی)

(صدای موسیقی) (صدای پَرَنده)

(صدای موسیقی)

آرایِشگَر: چیکار می‌کُنی، بابا؟

(صدای موسیقی)

فرهاد: فقط جاش می‌مونه؟

دکتر: نه بابا، چیزِ مُهِمی نیست

(صدای موسیقی)

!تَوَلُدِت مُبارَک

!با یه چند روز تَأخیر

!وای، مرسی

...فرهاد: خیلی دوست داشتم

...یه کادویی، چیزی برات بگیرم

که بِهتَر از این باشه

فرهاد: فقط وَرِش‌دار کسی نبینه

!بَردار دیگه

نمی‌خوای بازِش کُنی ببینی توش چیه؟

شاید واقعاً کِبریت گِرفته باشم برات

!چقدر خوشگله

!فرهاد: قابِلِت رو نداره

چه‌جوری آخه؟ تو زِندان؟

تونِل زدم به مَعدنِ طَلا

یه خَط و خَشی هم وَرداشتم

!فرهاد: یه لَحظِه، ببخشید

یه لَحظِه دستِت رو ببینم

فرهاد: نه، بیار جِلو

...فرهاد: حَلقِه هم داشت

ولی من سایزِ اَنگُشتِت رو نمی‌دونستم

پروانه: برای این حرف‌ها خیلی زوده

برای چی زوده؟

پروانه: برای اینکه... من هنوز تو رو خوب نمی‌شناسم

پروانه ما 4-5 ماهِه در تَماسیم

فرهاد: تو هم چند بار ...خونه‌ی ما رفتی

مادرم رو دیدی همه‌ی زندگی من رو می‌دونی

!فرهاد: پروانه

همون‌قدر که تو به اون مَحَله تَعَلُق نداری منم به اینجا تَعَلُق ندارم

پروانه: وایسا تا یه سالِ دیگه که ...آزاد بشی

ببینیم چی می‌‌شه تا اون موقِع

همین‌جوریش هم تو زِندان ...زمان دیر می‌گذره

دیگه عاشِق که باشی اَصلاً نمی‌گذَرِه

فرهاد: تا آزاد شَم فِکر و خیال من رو رَوانی می‌کُنه

پروانه: چه فِکر و خیالی؟

اَوَل اینکه تو من‌‌ رو نَخوای

دُوُمی؟

!دُوُم بابات

...فرهاد: اگه بِفَهمِه ما در اِرتِباطیم !پروانه: نه، بابام اَصلاً نبایَد بِفَهمِه

!فرهاد: خودِش بِفَهمِه که خیلی بدتره

!برای جُفتِمون بَد می‌‌شه

...تو زِندان هم که حَرف نمی‌مونه

به گوشِش می‌رسه ...ولی اگه من خودم بِهِش بگم

بفَهمِه قَصدَم جِدیه

که دیگه فکرِ بد نمی‌کُنه

همین‌قَدر هم به گوشِ ایمان برسه شَر دُرُست می‌‌شه

!فرهاد: نگرانِ ایمان نباش. اون با من

من خودم هم اَصلاً آمادگیش رو ندارم

پروانه، به خدا من این‌ها رو می‌فهمم

!فرهاد: نگاهم کُن

...من که نمی‌گم همین الان اِزدواج کُنیم

من می‌گم خونِوادِ‌ه‌هامون بفهمن بهتره

...فرهاد: می‌گم، مگه اینکه

تو من رو نخوای

(صدای موسیقی)

پروانه: داروی گیاهیه برای حَساسیتِ پوستی

نگهبان: اِسمِ مَدَدْجو !پروانه: فرهادِ طاهری

(صدای موسیقی)

!مُجری: باریکَلا، باریکَلا ایمانِ شَمس !آفرین

ایمانِ شمس: 26 ثانیه و 97 [صَدُمِ ثانیه] ...مُجری: ایمانِ شمس، خیلی خوب بود، خیلی

مُجری: 17 سال سِن؟ !ایمانِ شمس: بله

!ایرج: بی‌ناموس

ایرج: من رو تو یه جورِ دیگه حِساب کرده بودم !قادر: اِ! آقا ایرج

!ایرج: بِهِت اِعْتِماد کردم !با تِلِفُنِت به ناموسَم زنگ زدم

قادر: ایرج؟ ایرج: چه گُهی خوردی تو؟

قادر: بابا، گُناهی نکُرده !بَچه‌ی مَردُم عاشق شده (با لهجه آبادانی)

!نیَتِش هم خِیره

!اگه نبود که نمی‌اومد به تو بگه، مَشتی

به عِشق و عاشِقی تو زِندان !اِعتِباری نیست

!اینجا همه تو مَحْرومیت هستن

فرهاد: بابا، چی می‌‌گی داداش؟

!من واقعاً پروانه خانم رو دوستِش دارم

کامران: اِیوَل، حالا تو اِنقَدر دوسِش داری اونم تو رو دوست داره یا نه؟

!ایرج: خاک تو اون سرت کُنن، ایرج

!نامَرد

تو فکرِ آبِروی من‌ رو نکَردی؟

...ایرج: نوچ، نوچ، بیا

دو روز دیگه تو همین‌ها چو می‌‌افته که

!فرهاد مُخِ دخترِ ایرج رو زده

اون وقت مُهرِ بی‌ناموسی !می‌خوره تو این پیشونی من

کامران: چی رو نِگاه می‌کُنی؟

!برو سرِ کارِت

!گُم‌‌شو بینم

!حَق می‌‌گه، فرهاد !حَق می‌‌گه

کامران: تو پسرِ خوبی هستی ...تَحصیل‌کَردِه‌ای، دُرُست

اَما من خودَم رو می‌ذارم جای ایرج

رو دخترش اِسم بذاری و اوقاتِ فَراغَتِت رو پُر کُنی

...که حَبْسِت بگذره

بعدش هم رفتی بیرون حاجی‌حاجی مَکه؟

!نمی‌شه که

قادر: آقا کامران، این حرف‌ها چیه؟

بابا بَچه‌ی مَردم صادِقانِه ...اومده گفته دوسِش دارم

!قَصدِش خِیره

ایرج: برادرِ من، اگه قَصدش خِیره !بایِس (باید) اول به من می‌گفت، رَسْمی

!قادر: رَسْمی ایرج: ببینه من راضی‌ام؟ نیستم؟

!نه که یه سَرِه پاشِه بِرِه سُراغِ دُخترم

!آقا ایرج، من واقِعاً شَرمَندِه‌اَم

به والله من دُخترت رو دوست دارم ...تو هم که من رو می‌شناسی

پدری کُن در حقِ من اصلاً بگو من چیکار کُنم من همون کار رو می‌کُنم

...ایرج: آخه من می‌خوام بدونم کامران: ایرج جون، یه لَحظِه اِجازه بده

ببین فرهاد، اگه مَردِ عملی !تا تو زندونی برو عَقدِش کُن

وگرنه بخوای بری بیرون بِپیچی به بازی رو شوهر عَمِه‌ی منم بَلَدِه

قادر: نه بابا، اینکه نامردیه !اصلاً تو مَرامِش نیست

کامران: به نظرِ من نَنه‌ات این‌ها رو بگو ...برن خونه‌ی ایرج

دو تا خونواده همدیگه رو بِبینن بِشناسن

به هر حال خونواده مُهِمِه

کامران: بَعدِش حالا یه تَصمیمی می‌گیری

(صدای موسیقی)

فرهاد: خیلی دوست داشتم خودم شَخصاً خِدمَتِتون بِرِسَم

برای عَرضِ اَدَب و اِحْتِرام

...که مُتأسِفانِه فِعلاً شَرایِطِش نیست

فرهاد: اُمیدوارَم خیلی زود از زِندان آزاد شم بِتونم خِدمتتون برسم

رِضوانه: جَوونِ خوش بَر و روییه !خدا بِهِتون بِبَخشِه

!زِنده باشین، مُتشکرم

ولی خُب آخه این‌جوری که نمی‌شه که

باباش نیست، داداشِش نیست

رضوانه: اصلاً چه عَجَله‌ایه؟

چِقَدر این چَسبید به من خیلی خوشمَزِه است

فریبا: یکی دیگه برام میاری؟ !پروانه: آره، حتماً

...حاج خانُم... این دو تا جوون

...فریبا: خیلی هَمدیگه رو دوست دارن

حالا شاید خودِ پروانه روش نشده به شما بگه

ولی دوست دارن که زودتر اِزدواج کُنن

!مادرِ فرهاد: البته شما حَق دارین‌ ها

ولی ظاهراً آقا ایرج و فرهاد با هم صُحبَت کردن

مادرِ فرهاد: اینم آدرسِ جاهایی که فرهاد توش تَدریس می‌کرده

رضوانه: بله ...مادرِ فرهاد: می‌تونین تَحقیق کُنین، ببینین

مُعَلِمِ اِنْگِلیسیه

رضوانه: پروانه بِهِم گفته

!حالا اِزدواج که هِندونِه‌ی سَر بَسته است

فریبا: ولی شما تَحقیق کُنین خیالِتون راحَت می‌‌شه

(صدایی از پُشتِ بام)

(صدای پارسِ سگ)

!ایمانه

!خوش آمدی، مامان

!سلام

!سلام - !ایمان: عَلیکِ سلام

چرا وایسادین؟ بفرمایید، بشینید

مُزاحِم شدم؟ - نه مامان، چه حرفیه؟ -

ایمان: بچه‌ها دمِ در 206 دیدن آمار دادن، اومدم

چه خَبَره، خواستِگاریه؟

رضوانه: حاج خانم‌ این‌ها اومدن پروانه رو ببینن

!خوش اومدن

تو چرا خُشکِت زده؟

!ایمان: بیا اینجا

!بده من یکیش رو

فریبا: پروانه به من گُفته بود که ...شما تو مَردانِ آهَنین بودین

!الان خودِتون رو دیدم، یادَم افتاد

...رضوانه: آره، خُدا اَزَشون نَگذره

از وقتی این تِلْویزیون ...مُسابقه‌ی این بچه‌ها رو قَطع کرده

رضوانه: بچه‌ام دیگه زندگیش ...اَعصابِش، همه‌چیش

همین‌جوری به هم ریخته

نمی‌تونستی یه زَنگ هم به من‌ بزنی؟

می‌خواستم بِهِت بگم، مامان - ایمان: کِی دیگه؟

بَعدِ عروسی؟

!پروانه: چقدر هم که تو برات مُهِمِه

آقا دوماد کُجاست؟

...والله - ...والله گفتیم اول خانواده‌ها با هم آشنا بشن -

مادرِ فرهاد: بعداً خِدمت می‌رسن

ایمان: شما پروانه رو از کُجا می‌شناسین؟

رضوانه: ایمان؟

ایمان: هان؟ رضوانه: مامان بیا، من واسه‌ات می‌گَم

ایمان: کُجا بیام؟

!رضوانه: بیا اُتاق، یه دَقیقه ...ایمان: زِشته جلوی مِهمون‌هات

!ایمان: همین‌جا بگو ببینم

رضوانه: من رفته بودم مُلاقاتِ بابات

ایمان: خُب؟ ...رضوانه: بعد

...با پروانه

حاج خانم اومده بودن ...پسرشون رو ببینن

رضوانه: پروانه رو اونجا دیدن

!پس شازْدِه خَلافْکارِه

!ایمان: تُخْمِ سَگ رضوانه: ایمان؟

این همه سال واسِه ما عَنَم-چُسَم می‌کَردی این بود آخرش؟

!رضوانه: تو رو خدا ببخشید ایمان: چیه اِسم اون پسرتون؟

!مادرِ فرهاد: فرهادِ طاهری

ایمان: ببینم... نکُنه این همون یاروییه که

بابا از تو زِندان با گوشیش بِهِت زَنگ می‌‌زد؟

اون روز هم جِلو درِ مَغازه ...گرفتم شُماره‌اش رو اَزَت

!ایمان: گفتم دیگه نمی‌خواد جَوابِش رو بدی

ایمان: اینه دیگه، آره؟

آره، همینه

!ایمان: خاک تو اون سَرِت

اِنقَدر باهات لاس زد که آخر از تو زِندان مُخِت رو زد

پروانه: بابا همه چی رو خبر داره ایمان: بابا خیلی غَلَط کرده خبر داره

فریبا: حاج خانم، ما با اجازه‌تون دیگه مُرْخَص می‌‌شیم مادرِ فرهاد: بیا بریم

!فریبا: بفرمایین ایمان: کُجا؟

!رضوانه: تو رو خدا ببخشید !ایمان: وایسا بابا

تازه می‌خوام زَنگ بزنم پسرِ گُلِت !کارِش دارم

مادرِ فرهاد: چه کارش داری؟ !فریبا: هیچی نگین! شما هیچی نگین

(صدای بوق آزادِ موبایل)

ایمان؟

من رو ببین

پروانه: ایمان؟ !ایمان: زَهْرِ مار و ایمان

(صدای بوقِ آزادِ موبایل)

!ببخشید، من مَعْذِرَت می‌خوام

(صدای بوقِ آزادِ موبایل)

آقا ناشِناس هم که جواب نمی‌‌ده

!ایمان: بدو، برو اون گوشیت رو بیار !رضوانه: ایمان زشته

پروانه: ایمان؟ ایمان: چی زشته؟

!رضوانه: بسه، مامان !ایمان: با تو نیستم مگه؟ گُم‌ شو گوشیت رو بیار

(صدای موسیقی)

ایمان: کُدوم گوری موندی پَس؟

ایمان: با تو نیستم مگه؟ داری چه غَلَطی می‌کُنی؟

!ایمان: وایسا بینَم

!ایمان: پروانه !رضوانه: ایمان جان

!ایمان: وایسا بِهِت می‌گم

!رضوانه: شَر به پا نکُن، ایمان جان

ایمان: پروانه؟ !مُحَرَم: مَرتیکه

(صدای داد و بیداد و کوبیدنِ در)

!مُحَرَم: مَرتیکه

فریبا: اینا چیه؟ چه خبر شده؟ !رضوانه: ایمان

(صُحبت به تُرکی)

!ایمان: برو تو بینم، واینستا اینجا !رضوانه: تو رو خدا، شَر به پا نکُن

!مُحَرَم: بیا بیرون می‌گم، بیا بیرون !مَرتیکه‌ی قُرُمساق

!طَلَبکارها: بیا بیرون! خِجالَت بکِش

!اونجاست، اوناهاش !اوناهاش

(صدای هَمهَمِه و صحبت تُرکی)

!ایمان: برو بابا، واینستا اینجا !رضوانه: تو رو خدا شَر به پا نکُن !شَر به پا نکُن

!رضوانه: مامان جون

!پروانه: ایمان، نیا پایین

!مُحَرَم: حسن جان !مَرد: بیا

!ایمان: به ناموسَم می‌زنم !مُحَرَم: حسن کُجایی؟ دوره‌اش کنین این بی‌ناموس رو

!ایمان: به ناموسَم می‌زنمتون

!مُحَرَم: دوره‌اش کُنین تا پلیس بیاد !حسن، دوره‌اش کُن

ایمان: بی‌وُجود، دِل و روده‌ات رو !می‌ریزم بیرون‌ ها

!مَرد: آی

!رضوانه: ایمان، دَر رو! ایمان !مَرد: آی

(صدای پارسِ سگ)

(صدای آژیرِ ماشینِ پلیس)

!زن: مُحَرَم !زنِ دیگر: ولِش کُن، عَوَضی

(صدای آژیرِ ماشینِ پلیس)

(صدای موسیقی) !پلیس: ایسْت! ایسْت

!ایسْت

همسایه: مُحَرَم بِالاَخَرِه زَهرش رو ریخت به این‌ها

(صدای موسیقی)

!مادرِ فرهاد: 4 نفر می‌خواستن بُکُشنش ...نَبَریدش

فرهاد: باید حَتماً از تلفنِ زِندان زَنگ بزنم جَواب بدی؟

با دو تا دَعوا و تهَدید و داد و بیداد باید بی‌خیالِ هم شیم؟

فرهاد: آخه به همین راحَتی؟

من کِی گفتم راحَتِه؟

تازِه هر چی بِگذَرِه ...سَخت‌تَر هم می‌‌شه

می‌گم روم نمی‌شه تو چِشم‌های مادرت نگاه کُنم

!پروانه: به خدا، با این وَضع نمی‌شه، فرهاد

!می‌‌شه پروانه، تو بِخوای می‌‌شه

!ببین من پای همه چیش‌ هم وایسادم

!فرهاد، ما تیکِه‌ی هم نیستیم

!نَشدنیه

!زِندانی: داداش؟ زود باش

چی می‌گی، پروانه؟

!زِندانی: با تواَم ها! کار داریم فرهاد: داداش، دارم حرف می‌زنم نمی‌بینی؟

چی می‌‌گی «تیکه‌ی هم نیستیم»؟

!من تیکه‌تیکه‌ی وُجودَم شده تو

...ببین یه چیزی بهت می‌گم

!فرهاد: اگه از پَسِ دِلِت بَر اومدی، برو

...من از پَسِ دِلَم بر نمیام

تو اگه بخوای من همه‌ی وُجودَم رو می‌ذارم تا بهت برسم

بهت نیاز دارم، پروانه

!فرهاد: اصلاً بدونِ تو نمی‌تونم دَووم بیارم

!به خدا دارم می‌میرَم

زِندانی با فریاد: مگه با تو نیستم؟

!فرهاد: بابا، جونِ مادرت وِل کُن !زِندانی: تَمومِش کُن ببینم

!فرهاد: کارِ واجب دارم دیگه !*زِندانی: زِرِ زیادی نزن، پَلَشت (بی‌ارزش)

ببین، این وَضعِ منه

!حالا دیگه خودت تَصمیم بگیر

...فَقَط تو رو خدا به حرف‌هام فِکر

(صدای بوقِ تلفن) فرهاد: اَلو؟ اَلو؟

(صدای بوقِ تلفن)

(صدای موسیقی)

(صدای موسیقی) (صدای پَرَنده)

(صدای موسیقی) (صدای قطار)

(صدای موسیقی)

رضوانه: حالا با ایمان چه کُنیم؟

می‌گم خدا کُنه نیارَنِش تو بَندِ شما

خُب، مَعلومِه که میارَنِش بَندِ ما

!جُرمِمون یکیه دیگه

اگه بیاد تو بَندِ شما یه بَلایی سَرِ این پِسره میاره

...خُب ببین، من برای همینه که می‌گم

تا ایمان‌ رو از دادْسَرا نیاوردنش ...یه کاری بکُنیم

ایرج: یه چَند روزی آگاهیه ...یه چَند روزی هم قَرَنطینِه

یه ماهِ دیگه پیشِ ماست

یه ماهه، عَجَله عَجَله؟

خُب، مگه شما نمی‌گین رفتین تَحقیق همه خوبیش رو گفتن؟

!آره

!تَعریفِش رو کردن

...رضوانه: ولی کاشکی ایمان هم بود

...بِالاَخَرِه باهاش حرف می‌زد

!بچه‌ام آدم‌شِناسه

ایمان تا حالا هر کی رو تَأیید کرده ...لِنگه‌ی خودش بوده

آدم‌شِناسِه؟

!ایرج: من کوهِ تَجرُبه‌ام، اون آدم‌شِناسِه

رضوانه: اگه بفهمه بَد می‌‌شه خُب باید بدونه، خواهرشه

!اِ

ایرج: فرهاد رو بشناسه ...ببینه با بَقیه فرق داره

از خرِ شِیطون میاد پایین

بَعدش هم خُطبه‌ی عَقد رو که بِخونن !دیگه تمومه، دومادِمونه

!عُضوِ خونواده است

!خُب حالا، خُب داره میاد

فرهاد: بفرمایید، دَهَنتون رو شیرین کُنید !ببخشید در حَدِ زندانه دیگه

رضوانه: دستِ شما درد نکُنه، شیرین‌کام باشین !ایرج: دستِت درد نکُنه، باباجون

(صدای موسیقی)

!ایرج: کُت‌شَلوارِ دومادیمه ها

فرهاد با خنده: [برای] همینه تَنِت نمی‌ره

!ایرج: رسیدن

!ایرج: دَست بِجُنبون

!ایرج: سلام علیکُم !پروانه: سلام بابا

!ایرج: اِ، سلام حاج آقا !عاقِد: سلام علیکُم

!ایرج: سلام بابا، پروانه

!ایرج: چقدر خوشگِل شدی با این لباس مادرِ فرهاد: سلام علیکُم عاقِد: سلام

مادرِ فرهاد: سلام رضوانه: سلام

...عاقِد: خانمِ پروانه‌ی شَمس

...آیا من از طَرَفِ شما وَکیل هستم

...که شما رو با مَهریه‌ی مُعَیَن

به عقدِ اِزدِواجِ دائِمی آقای فرهادِ طاهری دَر آوَرَم؟

!بله

!مادرِ فرهاد: بَه بَه! مُبارَکِه !به سلامَتی ایشاالله، به سلامَتی ایشاالله

!رضوانه: ایشاالله خوشبَخت بشی

!فرزانه: مُبارَکِ باشه !مادرِ فرهاد: اِلهی خوشبَخت بِشَن، مُبارَکِه

فرزانه: حاج آقا، با اِجازتون من می‌تونم از اینتِرنِت‌تون یه آهَنگِ شاد پِلِی کُنم؟

!مادرِ فرهاد: مُبارَکِه !رضوانه: مُبارَکِه

(ترانه حَلقِه طلایی - خوانَندِه: مُعین)

(صدای موسیقی شاد) (صدای سوت و دست زدن)

ایرج: فرهاد، بیا. بیا وَسَط !مادرِ فرهاد: پاشو، مامان جان

!ایرج: جونِ بابا، بیا فرهاد بابا !مادرِ فرهاد: فرهاد جان

!ایرج: بیا دیگه، اِ

ایرج: این لَحظِه دیگه تِکرار نمی‌شه ♪ یه حَلقِه‌ی طَلایی اسمتو روش نوشتم ♪ -

♪ می‌خوام بیام دستِت کُنم ♪ ♪ بیای تو سَرنِوِشتَم ♪

♪ دو تا دل از جَواهِر می‌خوام برات بیارم ♪

♪ که بِندازَم به گَردَنِت همیشه یادِگارَم ♪

(صدای موسیقی)

!پروانه: سَرما نخوری کاش یه چیزی می‌کِشیدی رو سَرِت

(صدای باران)

فرهاد: حِیف نیست تو این هوای بارونی ...کنارِ دریا

آدم خیس نشه؟

فرهاد: دِلم لَک زده بود برای صِدای دریا

چی می‌‌گی؟

!بیا

!فرهاد: بیا چِشم‌هات‌ رو ببند

!فرهاد: گوش کُن

(صدای باران)

ببند چِشم‌هات‌ رو دیگه

(صدای باران)

(صدای فوتِ فرهاد)

(صدای فوتِ فرهاد) (صدای اَمواجِ دریا)

باوَرِت می‌‌شه من تا حالا دَریا رو ندیدم؟

خُب بهتر با هم می‌ریم

فرهاد: اصلاً هر جا دلت خواست با هم می‌‌ریم

اون ماشینِ من رو می‌بینی؟

!فرهاد: من کُلِ ایران رو باهاش گَشتم

(صدای باران)

...یه چیزی برات رو شیشه‌اش نِوِشتِه بودَم

نخوندی؟

رو... ماشینِ من؟

نه

حیف، دیگه بارون شُستِش رفت

چی نوشتی؟

...پروانه: دیگه

!فرهاد: نه، بگو

قشنگ مَعلومِه پُمادی که !برات آوردم رو یه بار هم نزدی

اَلَکی گفتی برام دارو بیار

ولی الان آوردمش ...گفتم اصلاً این‌جوری بهتره

فرهاد: خودت اَوَلین بار برام پُماد بزنی

!بیا

!پروانه: نَشینی‌ ها

...اینجا هِزار نفر اومدن و رفتن

!یه لَحظِه وایسا

(صدای باران)

پروانه: ولی کاش اَلآن خونه‌ی خودمون بودیم نه؟

فرهاد: خُب فکر کُن اَلآن اینجا هم خونه‌ی خودمونه

!پروانه: نوچ، نمی‌شه

!پروانه: خونه‌ی خودمون این‌جوری نبود که

فرها‌د: پس چه‌جوری بود؟

...خونه‌ی خودمون

پروانه: لَبه‌ی پَنجَره‌ها رو که ...همه رو گُلدون می‌ذاشتم

بعد یه رومیزیِ خوشگِل می‌انداختم ...روی میزِ ناهارخوری

حالا میز اِنقَدری نه‌ ها بزرگ‌تر، 6 نَفَرِه

...اینجا هم اگر یه دونه طاقْچِه بود

روش عَکس‌های خودمون رو می‌ذاشتم

پروانه: باز دمِ فرزانه گَرم ...اِمروز چهار تا عَکس اَزَمون گرفت

یادِگاری بمونه برامون، نه؟

!آره - !جای ایمان خالی بود ولی خیلی -

ایمان اَصلاً این‌جوری نبود که

...اِنقَدر مَعصوم و مِهرَبون بود

هر موقِع سِپِهر رو می‌بینم یادِ بچگی‌های ایمان می‌افتم

حالا وایسا آزاد شم !کُلی عکس می‌گیریم

!بیا

!فرهاد: بیا عزیزم

(صدای باران)

چه خوبه دَست‌هات همیشه بوی گُل می‌‌ده

!من فَقط یه اِمشَب رو اینجام ‌ها

از فَردا شَب دیگه باید خودت پُمادِت رو بزنی

!چَشم

پروانه: تَه‌ریشِت هم بِذار یه ذَرِه بُلندتر شه !بیشتر بِهِت میاد

!اونَم چَشم

!عاشقِ این موهاتَم

پروانه: می‌خوام کوتاهِش کُنم !فرهاد: اِ! نه تو رو خدا

!یه کَم

ببینم تا من میام بیرون چِقدر بُلَندتر شده؟

...تو یه سال

!اِنقَدر

!فرهاد: خوبه، پس هَمون‌قدر کوتاهِش کُن

!پروانه: باشه

فرهاد: بعد می‌‌شه همون یه تیکه‌ا‌ش‌ رو برای من بیاری؟

(صدای باران و رَعد و برق)

(صدای موسیقی)

فرهاد: می‌‌شه دَفعه‌ی بَعدی که اومدی مُلاقاتَم یه سیم‌کارت برام بیاری؟

چِرا؟

...فرهاد: سیم‌کارته مالِ خودم نیست

!می‌تَرسم اَزم بِگیرنش

(صدای موسیقی)

فریبا: چطوری؟ !خانُمت رو آوردم ماه عَسَل‌ ها

!مَسئولِ زِندان: برگرد

!مسئولِ زِندان: دَست‌ها به دیوار

(صدای موسیقی)

!دیدی بالاخره اومدم دَریا

!جات خیلی خالیه، فرهاد

پروانه: ایشاالله زود میای بیرون با همدیگه یه سَفَرِ دو تایی میایم

!پروانه: قُربونِت بِرَم

(صدای موسیقی)

کامران: یه، دو، نُه، یازده

(صدای موسیقی)

!زِندانی: بنداز دستت رو کامران: این رو بفرست موهاش رو بِتَراشن

!زِندانی: باشه، آقا کامران

(صدای موسیقی)

!کامران: خُب عشق و حال می‌کُنی‌ ها !شاه‌دوماد

کار و بار چه خبر؟

عروس خانم هَماهَنگ شد؟

آره، اوکِیه داداش دارم ردیفِش می‌کنم

‫کامران: اون موبایلی که دادم بهت ‫200 سَرمایِه است ها!

کِی می‌خوای به سود بِرِسونیش؟

دَست بِجُنبون

این پسره تیشرت بَنَفش که داره قُمار می‌کنه رو می‌بینی؟

کامران: بدجور لَنگِ مایِه است

دخترِ دَمِ بخت هم تو دست و بالِش هست

بِپا جات رو نگیره

دایی، من تَخلیه شدم

یه دقیقه وایسا

می‌خوام برم دستشویی

تعطیله، برو سالُن

رَدِش کن

بِدِه من، بِجُنب

!کامران: سه سوتِه اَنبارِیه‌ ها

از این فامیلِتون چه خبر؟

!فِعلاً هیچی

ولی از وقتی اومده ...اِنگار مُنتَظِرِ یه فُرصَته

من رو تنها گیر بیاره یه بَلایی سَرَم بیاره

قادر: گُه خورده بابا، دومادِشونی

خواهرِ خودش که نمی‌خواد بیوِه کنه

!آخ

کامران: چرا داره می‌‌ره سَمتِ نَبی؟

از وقتی اومده !داره آمارِ جِنْس می‌‌‌‌گیره‌ ها

باید به یه بَهانه‌ای بِهِش نَزدیک شی ببینی داستانِش چیه؟

کامران: نمی‌خوره خودش مَصْرف‌کُنَندِه باشه

(صدای دعوا)

!قادر: اوه! اوه! اوه

بابا، این چه آدمِ کَله خَریه خودِش رو به کُشتَن نده

!قادر: اوه بابا، ایرجِ بدبخت رو نگاه

!کامران: برو کُمَکِش

بهترین موقع است [که] بهش نزدیک شی

قادر: نه بابا !آقا کامران، بی‌خیال شو

این بچه، جون نداره می‌‌ره نِفلِه* می‌‌شه (نابود)

!کامران: برو، هوات رو داریم. برو

!کامران: برو

(صدای دعوا)

(صدای موسیقی) (صدای دعوا)

(صدای دعوا و آژیر)

مأمور: هنوز اثرِ انگُشتِت خُشک نشده می‌خوای بری اِنْفِرادی؟

ایمان: من داشتم باهاش ...حرف می‌زدم

!یِهو فُحش کِشید به آقام، بی‌پدر

!نبی: خَفِه بابا! بی‌ناموس

!مَأمور: اِ، هیس! بشین !کامران: بشین ببینم، بشین

!ایرج: بی‌ناموس خودتی، دهنت رو ببند !نوچِه‌ی نبی: زِر نزن، هیچی نگو

!کامران: خفه شو !عَمو، تو هم بی‌خیال شو دیگه

ایرج: ما کاری به کارِ این‌ها نداشتیم !اینا پاپیچِ ما شدن

مَأمور: دَعوای این‌ها بوده شما چرا خودت رو قاطی کردی؟

دامادمونه، اومده بود کُمَکِمون

مَأمور: این تیزی مالِ کیه؟ !زِندانی: تیزی مالِ اینِ آقا

!ایمان: مالِ من نیست، بابا

کامران: خَطِش افتاده رو تَنِ این دو تا !حتماً مالِ اوناست

مَأمور: پَنْجُه‌بُکْس هم مالِ ایناست؟

!کامران: آره نوچه نبی: پَنْجه بُکْس رو من دستِ این دیدم

کامران: چرت نگو بابا !این که خودش لَت و پاره

زِندانی: اون رو ما نزدیم ...این زد بابا

!اینم بندازین گَردنِ ما حالا

ایمان: این رو من گَردَن می‌گیرم

مَأمور: یعنی چی؟ ...این اومده کُمَکِت کرده

بعد تو کُتَکِش زدی؟

(صدای بُلَندگوی زندان)

!فرهاد: وایسا، یه لَحظِه کارِت دارم

!ببین، نَبی اینا از بابات کینِه دارن

باید زودتر از اینجا بره !راحَتِش نمی‌ذارن ها

این‌جوری حَدِاَقَل بیرون، بالا سرِ مامانت و پروانه‌ی منم هست

مُحَرَم هم داره اَذیَت می‌کنه

اگه پولِش‌ رو خَرج کردی ...بگو چِقدره

همین‌جا پولِش رو جور کُنیم بدیم دیگه

!زِرِ زیادی می‌زنی‌ها

ایمان: باز تَنِت می‌خاره؟

زِرِ زیادی چیه؟ من نِگَرانِ پروانه‌ا‌‌م

امروز اومده بود مُلاقاتم اصلاً حالِش خوب نبود

...دو روزه اومدی اینجا

واسه من اَدای تَعَصُب‌ْکِش‌ها !رو در نیار ها

!به سیسِت* نمی‌خوره بچه سوسول (قیافه)

این مُحَرَم واسه‌ام زیر و رو کِشید الان هم داره تاوانِش رو می‌‌ده

ایمان: با تو هم کار ندارم !فکر نکن اُسْکولَم

آمارِت رو در آوردم فِعلاً نُمره‌ قَبولی گرفتی

وگرنه جوهرِ عَقدنامه‌تون ...خُشک نشده بود

!خودم پروانه رو بیوِه کَرده بودم

!ایمان: آقا مُعَلِم

فرهاد: کامران می‌دونه چرا هِی می‌‌ری سُراغِ نَبی

چرا می‌‌رم؟

فرهاد: از وقتی اومدی، هِی داری آمارِ کاسِب‌ها رو می‌گیری

با پولِ مُحَرَم مَواد خریدی، نه؟

کی همچین زِری زده؟

...دور از جونِ بابات

!بابات

مُطمَئِن نیست حالا حَدس می‌زنه

ببین با دَعوایی که با نَبی کردی دیگه نمی‌تونی باهاش کار کنی

فرهاد: بعد همون بهتر !خیلی حَروم‌زاده است

می‌مونه کامران که اونم دلِ خوشی ازت نداره

ولی عِشق کردم امروز این‌ها رو تِرِکوندی

اگه بخوای می‌تونم یه کاری بکُنم بتونی باهاش کار کُنی

باهاش حرف بزنم؟

چی به تو می‌رسه؟

پولِ مُحَرَم رو بدی

به خاطرِ پروانه

(صدای ایمان در تماس تصویری) قُفلِ کِرکِره رو زدی؟

!پروانه: آره، زدم

ایمان: برو دمِ میز

!پروانه: خُب

ایمان: بِدِه کنار میز رو

ایمان: اون موزائیکِه

پروانه: این؟ ایمان: نه، جِلوییش

پروانه: این؟ ایمان: آره همونه، وَرِش دار

...پروانه: این همه، ما دهنِمون سِرویس شد

تو پول‌های مُحَرَم رو اینجا قایِم کرده بودی؟

آره

!پروانه: تو اون روحِت، ایمان

ایمان: باز کُن زیپِش رو

(صدای نَفس‌نَفس زدنِ پروانه) !این که شیشِه است

!این که شیشِه است، ایمان

چه گُهی داری می‌خوری تو، دوباره؟

پروانه: چقدر تو گاوی؟

برای چی این‌ها رو گذاشتی اینجا؟

فکر نکردی بریزَن بگیرن من بَدبَخت می‌‌شم؟

...ایمان: چند ماهه من اون رو گذاشتم اونجا

مگه تو فهمیدی؟

!پروانه: ببند بابا

!من این‌ها رو می‌ریزم دور

ایمان: تو غَلَط می‌کنی بِذار سرِ جاش ببینم

می‌ریزم ببینم چه غَلَطی می‌خوای بکُنی؟

ایمان: مگه نمی‌‌گی مُحَرم داره میاد درِ خونه؟

می‌خوام اینجا بفروشم !دَهنِ اون رو ببندم به خدا

تو چرا بیرون بودی فکرِ بستنِ دهنِ مُحَرم نبودی؟

ایمان: تو چی می‌دونی آخه زِر می‌زنی؟

شوهَر کردنِ تو بَرنامِه‌های من رو به هم زد

و اِلّا تا حالا شَرِش رو کَم کرده بودم

فرهاد کُجاست؟

ایمان: به اون چه رَبطی داره؟

پروانه: می‌گم فرهاد کُجاست؟

بیا، ببین چی می‌‌گه؟

سلام عَزیزَم، خوبی؟

فرهاد، چه خبره اونجا؟

فرهاد: حالا خودت رو خیلی نِگَران نکُن قُربونِت برم

ایمان با دُلارهای مُحَرَم ...رفته مَواد خریده

تا نفروشه نمی‌تونه پولِش رو پَس بده

!دَست بِجُنبون پروانه

‫200 گِرَمش رو وَزن کُن ‫بَقیه‌اش رو بِذار سَرِ جاش

!پروانه: غَلَط کردی !من به این‌ها دَست نمی‌زنم

کاش پروانه رو قاطی !این ماجَرا نکُنی

...لازِم نکَرده تو کاری بکُنی

زنِ قادر داره میاد اَزَت می‌گیره نزدیکِ مَغازه است

فریبا؟

ایمان: چرا ماتِت برده؟ !بُدو دیگه، الان می‌رِسه

فرهاد، چی می‌‌گه این؟

آخه ببین، این یه خُرده موضوع پیچیدِه‌ست

حالا بَعداً بَرات توضیح بدم، هان؟

لازم نکَرده، من... جَوابَم رو گرفتم

فرهاد: به من فُرصَت بده !من برات توضیح می‌‌دم

(صدای زنگِ موبایل)

(صدای زنگِ موبایل) (صدای دَر زدن)

(صدای زنگِ موبایل) (صدای موسیقی)

!چه عَطری هم دارن این‌ها

شماها دارین چه غَلَطی می‌کُنین؟

...پروانه، من اَصلاً دوست نداشتم

!تو این‌جوری قَضیه رو بِفَهمی - یعنی چی؟ تو چه‌‌جور آدمی هستی؟ -

عَذاب وُجْدان نمی‌گیری؟

من تا حالا یک گِرَم هم ندادم !دستِ یه آدمِ سالِم، این بیرون

جِنْس رو می‌رسونیم دستِ یه مُشت مُعتادِ بَدبَخت تو زِندان

که بتونن حَبْس رو بهتر تَحَمُل کُنن

بعدش هم من این‌کاره نیستم

مُوَقَتِه ...چند ماه دیگه از ایران می‌‌رم

!فریبا: دیگه تمومه پروانه: فرهاد هم با شما کار می‌کُنه؟

!نه

قادر فَقَط با گوشی فرهاد کارهاش رو هَماهَنگ می‌کُنه

یه 200 گِرَم می‌کِشی، من برم؟

من به اون گُه دَست نمی‌زنم !خودت بکِش

فریبا: کجاست؟

!اونجا رو اون میزه

!بِجُنب دیگه

!نَتَرس بابا، چیزی نیست

پروانه: چیزی نیست؟

واسه چند گِرَمش ...بابام کُلی حَبْس کِشیده

!پروانه: این که 4-5 کیلوئه

بابات بَنده‌ خُدا این‌کاره نبود !گیر اُفتاد

!فریبا: من بیشتر از این‌هاش رو بُردم تو

پروانه، می‌دونی همین یه ذَره اون تو چقدر قِیمَتِشِه؟

‫40 بَرابَرِ بیرون!

می‌اَرزِه؟

بگیرنِت چی؟ نمی‌تَرسی؟

...فریبا: راستِش رو بهت بگم

از اینکه باز تو یه همچین ...مَحَله‌ای زِندِگی کُنم

بیشتر می‌تَرسَم

(صدای موسیقی)

فَقَط ظاهِرِت به خَلافْکارها نمی‌خوره

وگرنه تو چه فَرْقی باهاشون داری؟

صدای پروانه: خیلی اِسْتِرِس داشتم که اومدم مُلاقاتِتون

ولی پَشیمون نیستم

اصلاً باوَرَم نمی‌شه که اِنقَدر عاشِقِت شده باشم که

یه هفته مُنتَظِر شم روزِ مُلاقات برسه

موندم چیکار کَردی با من؟

(صدای موسیقی)

قادر: ایرج، حَواسِت باشه

زِندانی: سه چهار، سه چهار

قادر: این تقریباً 120 تومنه

*زندانی: شیش تا مُک !ایمان: شیش تا (واحدِ اندازه‌گیری شیشه)

چه خَبَر؟

!ایمان: مواظِب باش

آقا، فقط تا اینجا 20 گِرَم جنْس‌های شما رو دادم، رَد کَردم رفته

زِندانی: داداش یه عِشقی به ما بده

‫10 تا بشین‌پاشو می‌‌ری ‫به شرطِ اینکه ازت نیُفته‌ها

زِندانی: 10 تا چیه؟

بگو من 100 تا می‌‌رم یه دونه هم نمی‌اُفته

!زِندانی: بیا

!ایمان: ماشاالله ...زِندانی: یک

...زِندانی: دو ...ایمان: دو، سه

!قادر: حواسِت باشه نَپَره بیرون زِندانی: 200 تا رو آخ نمی‌‌گه

!ایمان: آی ماشاالله زندانی: شیش

ایمان: لامَصَب اَنبارِ گُمْرُکِه

(متن: بیا تو بازی)

!ایمان: بیا یه سوت ازش بردار

آقا تا اینجا 80 تومن دستِ شما رو می‌گیره

قادر: خوبه دیگه، نه؟ !ایرج: ای‌ولله

ایمان: زورم میاد پولِ این مُحَرمِ مُفْت‌بَر رو بدم

قادر: خُب حالا یه میلیارد ...جنْس داری اون بیرون

زورِت میاد 80 تومنِ یارو رو بدی؟

پولِ مُحَرم رو از سَهمِ من بده

ایمان: کدوم سَهم؟

چیه واسه خودت تَوَهُم زدی؟ !سَهم، سَهم

!ایرج: غَلَط کردی، تو

!ایرج: نِصْف، نِصْف !ایمان: هوم

!با هم رفتیم دُزدی خونه‌ا‌ش

ایرج: می‌بینی تُخْمِ حَروم‌ رو؟

ما یه گُهی خوردیم تو رو وَرداشتیم ...با خودمون بُردیم دُزدی

اِنقَدر فِس‌فِس کَرد !این مُحَرمِ پَلَشْت گرفتِش

...ایمان: بعدش هم تو اگه بابا بودی

اون موقِع که بهت می‌گفتم بریم دُزدی ...می‌زَدی تو گوشَم

!نه اینکه بگی چه‌جوری بریم

!ایرج: الان می‌زنم تو گوشِ تو !قادر: ها

!قادر: این کار دُرُسته ...ایرج: خدایا کِی من آزاد ‌‌شم

!از دستِ این یکی خَلاص شم

قادر: کُجا می‌خوای بری؟ ...من چند وقتِ دیگه دارم آزاد می‌‌شم

بمون همین‌جا یک میلیاردت رو !زِنده کُن، مَردِ حِسابی

چه‌جوری؟

به خانُمِت بگو جِنْس بیاره مُلاقاتِ خُصوصی

...ایرج: دِکی! اون مُلاقاتِ کابینی‌ام هم نمیاد

حالا بیاد خُصوصی؟

ایمان: نَنه‌ی منم بیاره این دو دَستی تقدیمِ مَأمورها کَرده

ایرج: چِرت نگو، تو !اون دَهَنِت رو بِبَند

!قادر: آقا، یه راهِ دیگه‌ای هم هست

...من نمی‌دونم

خودِتون صَلاحِ خودتون رو می‌دونین ...وَلی

خانُمِ فرهاد هم می‌تونه جِنْس بیاره، هان؟

!شِر و وِر نگو بابا چی داری می‌‌گی برای خودت؟

ایمان: چه گُهی خوردی تو؟ قادر: چه مرگِته؟

!ایمان: حرفِ اون دَهَنت رو بفهم ها

!ایمان: اُسْکول !قادر: خیله‌خُب بابا، اَه

قادر: خانُمِ من وَرمی‌داره میاره یَعنی خانُمِ من خَرابه؟

!ایمان: گُه نخور بابا، اُسْکول ایرج: ایمان؟

بگو یه بارِ دیگه حَرفِ مُفْت بزنه !رودِه‌هاش رو میارم پایین‌ ها

ایرج: ایمان؟ فرهاد: مگه نمی‌گی جنْس‌هات رو آب کُنه؟ !ایرج: هِی

!ایرج: دَهَن به دَهَنِ این نذار فرهاد: قادر؟

!فرهاد: وایسا قادر !ایمان: غَلَط می‌کُنه مَرتیکه‌ی انباری آخه قادر: ها؟

فرهاد: مَرتیکه‌ی رَوانی این چه حَرفی بود زدی؟

من به خاطِرِ تو سَرِ حَرف وا کَردم مگه همین نمی‌خواستی؟

این‌‌جوری آخه؟ - پس چه‌جوری؟ -

...بابا، بگو فازِ عِشق و عاشقی وَرداشتم

قادر: کُلاً بی‌خیال شدم !فرهاد: چِرت و پِرت نگو، بابا

!قادر: چِرت و پِرت نیست

تو فِکر کردی من فریبا رو دوست ندارم؟

!اصلاً بَحثِ اینا نیست

من خودم به موقِعِش بَلَدم چیکار کنم

وقتِش کِیه؟ !کامران خیلی از دستِت شاکیه

فرهاد: چیزی گفته؟ !زِندانی: چاکِرِ داش‌ قادر

!نوکَرِتم

!فهمیده چرا دور و بَرِش نمی‌پِلِکی

گفت بِهِت بگم تا 10 روزِ دیگه باید تَکلیفِ این قَضیه مَعلوم بشه

!فرهاد، این دیگه شوخی‌بَردار نیست ها

!تو بَد دَردِسَری می‌اُفتی

(صدای موسیقی)

پروانه، خواهِش می‌کُنم جَواب بده !کارِ واجِب دارم

!تو رو خدا

!رضوانه: رِضایَت نمی‌‌ده

!هر چی کَردم رِضایَت نمی‌‌ده

!ایمان: به دَرَک که رِضایَت نمی‌‌ده

!حَروم‌زاده - چی‌چی رو به دَرَک؟ -

!مُحَرَم هر روز داره جِلوی ما رو می‌گیره

...بَعدِش هم راست می‌‌گه دیگه

دُلارِ اون موقع 7 تومَن بوده !الان 4 بَرابَر شده

!راست می‌‌گه پروانه

!دُلار بُردی، دُلار هم باید بِدی دیگه

!چی می‌دونی تو آخه زِر می‌زَنی - اِ؟ -

همین‌جوری واسَم زیر و رو کِشید دیگه !مَرتیکه‌ی دَلال

تا فهمید دُلار دارم ...هِی اومد درِ گوشَم خوند

!بیا بِفروش به من، داره اَرزون می‌‌شه !اَرزون می‌‌شه

!همه رو یه جا اَزَم گرفت

!یه خُرده هم فِکرِ ما باش آخه

همه‌ی جِنْس‌ها رو بفروش !پولِش رو بده، شَرِش رو کَم کُن

!آخه جِنْس که مِثلِ دُلار گِرون نشده که

ایرج: اگه بیرون بِفروشیم !پولِش رو نمی‌تونیم بدیم

...ولی اگه اینجا بفروشیم

‫100 تای مُحَرم رو می‌تونیم بِخَریم ‫و آزاد کُنیم

اون‌وقت جِنْس‌ها رو چیکار کنیم؟

تا اون‌موقِع که مَعلوم نیست کِیه بمونه تو مَغازه‌ی من؟

!من که جای دیگه‌ای رو ندارم، پروانه

بَعدشَم کی به عَطاری شَک می‌کُنه؟

!ایمان: من خودَمَم حَواسَم هست !پروانه: آره، دارم می‌بینم

!فرهاد: خَطَرناکه برای پروانه

خُب چرا نمی‌‌دی به فریبا؟ !بده دَستِ فریبا دیگه

!ها! که وَرداره با اون شوهرش دو دَر کُنه

ایمان: مَغْزِ خَر خوردم؟

!فرهاد: اون که لَنگِ جِنْس نیست

مُهِم آوردنش تو زِندانه !که فریبا داره میاره

!رضوانه: اصلاً از این زَنیکه خوشَم نمیاد

آدمِ خوبیه

!قابِلِ اِعتِماده به خدا

!ایمان: من به بابام هم اِعتِماد ندارم

!به جَهَنم که نداری

!مادر: خُب حالا

!بی‌تَربیت

تو رو خدا بیا یه مُلاقات خُصوصی ...به این یه سَر بزن

!پَرخاشْگَر شده

!حَرفِ مُفْت نزن

ایرج: با همه بی‌شُعوریش !این یکی رو راست می‌‌گه

!پوسیدیم والله

!رضوانه: زِر نَزَن بی‌حَیا

فرهاد: پروانه؟

پروانه، چرا این‌جوری می‌کُنی با من؟ !این رو بده به من

!فرهاد: این رو بی‌زَحمت پُرِش کُن !مَسئولِ بوفه: بله، آقا

تو چرا جَوابِ مَن رو نمی‌‌دی؟

من دارم همه‌ی زورَم رو می‌زنم !شَرِ مُحَرَم از سَرِ شما کَم شه

پروانه: لازِم نکَرده تو و ایمان برای کارهای خَلافِتون من رو بَهونه کُنین

خَلاف؟ من الان من چه خَلافی کردم؟

پروانه: دو روزِ دیگه هم می‌خواین ...مِنَت بذارین

!بگین همه‌ی این کارها به خاطرِ تو بود

...چند وقتِ دیگه هم روتون بشه

شوخی، جِدی می‌خواین بگین !جِنْس بیارم تو

پروانه؟

!من رو نِگاه کُن

!من رو بِبین

!فرهاد: می‌گم من رو بِبین

!مَحالِه من یه هَمچین چیزی از تو بِخوام

!فرهاد: مَحالِه

قادر: زَن و شوهر خوب با هم گَرم گِرفتین !اِی‌ولله

!قادر: اَصغَر جون دو تا چایی نَبات بِدِه !اَصغَر: بله

:قادر به اِنگِلیسی دَست و پا شِکَسته تیچر، ساری، می‌‌شه تو تی دیگه، هان؟ (ببخشید معلم، می‌شه دو چای دیگه؟)

فرهاد: چی؟

قادر: این دو تا چایی می‌شُد «تو تی»، دُرُسته؟ (این دو تا چای می‌شه «دو چای»؟)

two cups of tea ،فرهاد: نُچ (دو فنجان چای)

؟cups :قادر ([دو] فنجان؟)

!باید باهات حَرف بزنم، مُهمه

!بِگو همین‌جا، بِگو

قادر: تیچر (معلم)... بِبَخشید؟ !فرهاد: نُچ

قادر: نَبات به اِنگِلیسی چی می‌شد؟

!ندارن، اون‌ها نَبات ندارن

قادر: مگه می‌‌شه نَبات ندارن؟

اینجا نمی‌شه حَرف زد !رَفتی بیرون، بِهت زَنگ می‌زنم

!فرهاد: فَقَط تو رو خُدا جَواب بده

قادر: بِبَخشید هَوای این تیچرِ (معلم) ما رو ...داشته باشین

!خیلی پِسرِ گُلیه

جَواب می‌‌دی دیگه؟

پروانه؟

!من می‌میرم بَرات

(هَمْهَمه زِندانی‌ها)

!گوشی، گوشی، گوشیم !بدو، بدو، بدو، بدو، بدو

!زِندانی‌ها: مَباشه، مَباشه

!بدو، بدو، بدو !مَباشه بدو

باقی جِنْس‌ها کو؟

!زندانی: اَنْباره، جاش اَمْنه ایمان: چیکار می‌کُنه، نَندازه؟

ایمان: وایسا، تو رو ناموسِت !یه جا جاسازِش کُنیم

!قادر: بُرو بابا، الان بَدْبَخْت می‌شیم !فرهاد: گوشی، گوشی نیست

زندانی: کامران نیم‌ساعَت پیش اومد گوشی رو بَرداشت رَفت باشگاه

!خیلی هم شاکی بود

!مَأمورها: بیا پایین، آماده بشین

مَأمور: اون بالا چیکار می‌کُنی؟

بِجُنب پایین، مَگه با تو نیستم؟ !بِجُنب

!زِندانی: دَستم رو شِکَستی

!مَأمور: دست‌ها بالا !مَأمورِ دیگر: بشین

!مَأمور: کسی تو اُتاق نَمونه ها !مَأمورِ دیگر: به خَط بِشین

مَأمورِ دیگر: مَسئولِ اُتاق‌ها !جِلوی دَرِ اُتاق وایسَن

!باید به پروانه زَنگ بزنم، مُنتَظره

!حالا بِذار این‌ها برن

می‌‌رم باشگاه با کامران حَرف می‌زنم

...این الان اَعْصابِش خُردِه

فکر می‌کُنه تو هنوز با خانُمِت حَرف نَزَدی

...اگه بهش بِگَم باهاش صُحبَت کَردی

آروم می‌‌شه، گوشیت رو می‌‌ده

گُفتی بهش دیگه، نه؟

!مَأمور: سَرْکار، بازْرَسی بَدَنی رو شُروع کُن

فرهاد، گفتی یا نگفتی؟ !می‌خوام بِرم زَبون بِذارم

!مَأمور: بُلَند شو

!آره، گُفتم

!مَرد: شَرمَندِه

آقا کامران گُفتن نَذارم از اینجا زَنگ بِزنی

فرهاد: برو بابا، کارِ واجِب دارم !باید زَنگ بِزنم

مَرد: برو تو رو قُرآن، برای ما شَر دُرُست نکُن !فرهاد: بابا، جونِ مادرت اَذیَت نکُن

...فرهاد: می‌گم کارِ واجِب دارم، باید زَنگ !دَر رو وا کُن

!مَرد: برو گُم شو !فرهاد: می‌گم در رو وا کُن بابا

!فرهاد: در رو وا کُن !حَروم‌زاده‌ بازی در نیار

!مَرد: دیگه داری غَلَطِ اِضافی می‌کُنی‌ ها !هِرّی

...مَرد: آخه پَلَشت، به دردِ زدن هم نمی‌خوری

!می تِرِکونَمت‌ ها! هِرّی

!مَرد: اون‌جوری هم نِگاه نکُن

!مَرد: سَرِت رو بِنداز پایین

(صدای موسیقی)

(صدای فَریاد و اِعْتِراض) !زِندانی‌ها: هُی! هُی! هُی

!کامران: بیا وَرِش دار

!قادر: دَمِت گَرم، آقا

کامران: این ‌دَفعه دَستِ پُر میاد مُلاقات دیگه؟

!آره، [به] اِحتِمالِ زیاد

قادر: نه بابا، چی داری می‌‌گی؟ !حتماً حتماً دَستِ پُر میاد، آقا

اِحْتِمال-مِحْتِمال نداریم !زَنگ بِزَن قَطْعی‌ا‌ش کُن

!قادر: چَشم، چَشم

!فرهاد: الان من می‌‌رم زَنگ می‌زَنَم بهش !کامران: همین‌جا بزن

واسه چی داری مُعَطَل می‌کُنی؟

ببخشید این گوشی‌‌اش هَنْگ* کرده (قُفل)

!قادر: زود باش

!*کامران: بزن رو اِسْپیکِر (بُلَندگو)

(صدای بوقِ تِلِفُن)

پروانه: اَلو؟

اَلو، پروانه سلام. کُجایی؟

پروانه: سلام، خوبی؟

پروانه: اومدم مَغازه، چِطور؟

حِیوون مَگه من مَجبورت کردم با من کار کُنی؟

کامران: می‌دونی چند وَقته من رو مَنْتَرِ* خودت کَردی؟ (عَلاف، سَرگَردان)

!قادر: بِبَخشِش آقا ...کامران: تو فکر کَردی من بُنگاهِ اِزدواج دارم

!کامران: یا خاله‌ام، به دَرد نَخور !قادر: من مَعذِرت می‌خوام، ببخشیدِش

!کامران: بِذار سَرِ جاش !قادر: چشم، چشم! می‌ذاره سَرِ جاش

!تو خَفه شو

!گُفتم بِذار سَرِ جاش

!فرهاد: آه! آی قادر: آقا کامران، چیکار می‌کُنی؟ !فرهاد: آی

!کامران: بهت می‌گم خانم بیار، تو اَم !قادر: آقا کامران دَستِش رو وِل کُن !فرهاد: آی

!قادر: شِکَستی دَستِش رو

!کامران: آشغالِ عَوَضی

!قادر: بابا ولش کن، آقا کامران !کامران: می‌‌دم همین‌جا سَگ‌کُشِت کُنن

!قادر: جونِ مادرت وِلِش کُن کامران: فهمیدی یا نه؟

!مَسئولِ زِندان: بِهْداری پروانه: بِهْداری برای چی؟

آقا، می‌‌شه یه زَنگ بِزنین بِبینین چرا بِهْداریه؟

!پروانه: یه هَفته‌ است نه زَنگ زده، نه هیچی !خَبَر ندارم ازش

!الان هم اومدم مُلاقاتِش، نیومَدِه

شما این رو وَردار ببر پیشِ آقای حسینی !سَریع هم جَوابش هم بگیر، بیا

!مَسئولِ زِندان: سلام، خَسته نباشید

مَدَدْجو فرهادِ طاهری برای چی رَفته بِهْداری؟

باشه، مَمنون

!خانَم، دَستِش شِکَستِه تو دَرْگیری

می‌‌شه الان باهاش حَرف بِزنم؟

مسئول زِندان: بِفَهمه پِیجِش کَردی !بِهت زَنگ می‌زنه

(صدای موسیقی)

(صدای زنگِ موبایل) (صدای موسیقی)

اَلو فرهاد؟

مردِ غَریبه: خیلی دِلِت شورِ فرهاد طاهری رو می‌زنه؟

شما کی هستین؟

گوشی شُوهرِ من دَستِ شما چیکار می‌کُنه؟

مردِ غَریبه: ببین تو که اِنقَدر ...تَعَصُبِش رو می‌کِشی

بدون از اول واسه‌ا‌ت نَقْشه کِشیده بود

که مِثلِ زنِ قادر واسه‌‌اش جنْس بیاری تو

چرا چِرْت و پِرْت می‌‌گی؟

الو؟

(صدای موسیقی)

(صدای موسیقی) (صدای پارسِ سگ)

(صدای موسیقی)

فریبا: تو چیکار کَردی با خودت؟

پروانه: مگه نگُفتم دیگه نِمی‌خوام بِبینَمت؟

برای چی اومدی اینجا؟

...خُب تو زَنگ زدی همه حَرف‌هات رو زدی

!نَذاشتی من جَواب بدم

تو از اَوَل هم می‌دونستی فرهاد چه قَصدی داره، نه؟

!آره، می‌دونستم

!فریبا: صَبر کُن، وایسا

!پروانه: باز کُن، می‌خوام برم !فریبا: یه لَحظِه صَبر کُن

دو دقیقه، بذار منم حرف‌هام‌ رو بِزنم !بعد بُرو

!فرهاد نِمی‌خواد تو رو تو خَطَر بندازه

!واسه همین گوشیش رو ازش گرفتن

!بدجوری هم کُتَکِش زدن

...فریبا: الان تو بِهْداریه

!دست از سَرِش هم برنمی‌دارن

حَرف‌هات تَموم شد؟

!پروانه: در‌ رو وا کن، می‌خوام برم !فریبا: صَبر کُن

فرهاد 7 ساله حَبْسِش تموم شده

نَقْشه‌ی جَدیدِتونه؟

!فریبا: به روحِ خواهرم قَسَم، نه

واسه‌ یه عَتیقه که از خونه‌ی یکی از ...شاگِردهای خُصوصی‌ا‌ش دُزدیده

!نمی‌تونه رَدِ مال کُنه، بیاد بیرون

فریبا: اِنگار بالای دو میلیارد می‌اَرزیدِه

...این بدبختِ ساده زیرِ 100 تومن فُروخته

به یه نفر که نمی‌تونن رَدِش رو بگیرن

شاکی‌‌اش هم حالا رِضایت نمی‌‌ده

...فریبا: تو این 7 سال خودش رو کُشته

بِتونه پول جَمع کُنه که آزاد شه !نَشُده

...فِکر کرد اگه

...فریبا: اِزدواج کُنه

...بِتونه کار کُنه مِثل من و قادر

مثلاً شاید بتونه پولِ آزادی‌‌اش رو !جور کُنه

ولی یه جوری دوستِت داره که اصلاً نتونسته این‌ رو بِهِت بگه

فریبا: به خُداوَندی خُدا ...من دنبالِ این نبودم

!که تو رو بَدبَخت کُنم

!فَقَط دِلَم سوخته... برای فرهاد سوخت

!فریبا: دلَم برای تو هم سوخت

وگرنه چه نَفْعی برای من داره آخه؟

من سه ماهِ دیگه دارم از ایران می‌‌رم

منم تا چند سال پیش تو همچین مَحَله‌ای زِندگی می‌کَردم

!تا اینکه... با قادر آشنا شُدم

!اونم از تو زِندان مُخِ من‌ رو زَد

بعد از اِزدواج ازم خواست که بَراش جِنْس ببرم تو

ولی فرهاد واقعاً نِمی‌خواد تو رو تو خَطَر بِندازه

...اون‌ها هم که این رو فهمیدن

ازش نااُمید شُدن ...واسه همین بِهت زَنگ زدن

که رابِطه‌تون‌ رو به هم بِزَنَن

!فریبا: حالا اگه می‌خوای بِری، بُرو

ولی این رو بِدون، فرهاد حاضِره تو زِندان بمونه ولی تو رو از دَست نده

(صدای موسیقی)

فرهاد: چته تو قُربونِت برم؟

دَست‌هات چرا این‌جوری شده؟

اصلاً موهات رو چرا اِنقَدر کوتاه کردی؟

!پروانه: نَتَرس

تا تو بیای بیرون هَمون قَدری می‌‌شه !که دوست داری

فرهاد: چی می‌گی تو؟

!صَبر کُن، پروانه

(صدای هواکِش دَستشویی)

فرهاد: تو چیکار کَردی؟

(صدای عُق زدن)

چیزی آوردی با خودت؟

برای چی این کار‌‌ رو کَردی؟

فرهاد: فریبا گفته جِنْس بیاری؟

پروانه: فریبا چیزهایی گُفت که !تو نَگُفته بودی

!فرهاد: فریبا غَلَط کَرد پروانه: مَگه نمی‌خوای آزاد شی؟

(صدای عُق زدن و سُرفه)

!فرهاد: غَلَط کَردم! گُه خوردم

!نمی‌خوام این‌جوری آزاد شم

!پروانه: نَه! نَه! فرهاد، نَه

!فرهاد: نَه، نَه، خواهِش می‌کنم

!پروانه: مَرگِ پروانه، نَه !فرهاد: نمی‌خوام تو جِنْس بیاری

پروانه: پس چه‌جوری می‌خوای آزاد شی؟

!فرهاد: من یه جوری میام بیرون !پروانه: بَسِه، فرهاد

!فرهاد: اون رو بِده‌اش به من !بِده‌اش من! خواهِش می‌کُنم بِده

فرهاد: پروانه؟ !پروانه: بَسِه! بَسِه! بَسِه! بَسِه

!پروانه: بَسِه !فرهاد: پروانه

!پروانه: بَسِه

من اگه می‌خواستم تو جِنْس بیاری

!که اِنقَدر بدبختی نمی‌کِشیدم

پروانه: این چه دوست داشتنیه که اگه خَلاف نکنیم به‌ هم نمی‌رسیم؟

به هَم می‌رِسیم قول می‌‌دَم

پروانه: چه‌جوری؟

تونِل می‌کَنَم

!مُردم از دوری‌ات

موهاش رو؟

خیلی بَد شده؟

!نَه

!اِفتِضاحِه

عَوَضِش این‌جوری راحَت می‌تونی بِری تو اِستادیوم، بازَم فوتبال ببینی

نمی‌رَفتم اِستادیوم، فوتبال ببینَم

پَس بَرای چی می‌رَفتی؟

می‌رفتم فَرهاد مَجیدی* رو از نَزدیک ببینَم (بازیکُنِ تیمِ اِستقلالِ تهران)

بیچاره فَرهادِ طاهری

هَر دَفعِه یه رَقیبی براش عَلَم می‌کنی، نه؟

بیچاره که فعلاً همه رو از مِیدون به دَر کرده

ببینَم؟

(صدای موسیقی)

(صدای پروانه در تماس تصویری) !سلام

!سلام بابا

پروانه: ایمان کو؟

ایمان نیومَد

ایرج: هنوز تو قیافه است برای فرهاد وِلِش کن

چیزی شده، بابا؟

!پروانه: نه فرهاد: نمی‌‌گی چی شده؟

!می‌گم حالا بِهِتون

فرهاد: چی شد، چرا تاریک شد؟ ایرج: بَرق رفت؟

ایرج: اَلو، بابا؟

!پروانه: تَوَلُدِت مُبارَک !مادرِ فرهاد: تَوَلُدِ، تَوَلُدِ، تَوَلُدِت مبارک

!فریبا: تَوَلُدِت مُبارَک !مادرِ فرهاد: تَوَلُدِت مبارک !رضوانه: مُبارک

فرهاد: اِمروز چَندُمِه؟ !فریبا: تَوَلُد، تَوَلُد

!ایرج: بابا تَوَلُدِت مُبارَک

پروانه: ایشاالله کادوی مَنَم یه ماهِ دیگه بَعد از آزادیت

!قادر: تَوَلُدِت مُبارَک پروانه: چیکار می‌کنین؟

!قادر: تَوَلُدِت مُبارَک، تَوَلُدِت مُبارَک !فرهاد: رَوانی نکُن بابا، خیس شُدیم

!قادر: اَه، روشَن نمی‌شه

!فریبا: دَست، دَست !بیا آقا داماد، بیا آفَرین

(صدای موسیقی)

!مادرِ فرهاد: بَه بَه

رضوانه: خاک به سَرَم، ایرَج؟ پروانه: چه اِشکالی داره؟

هَمِگی با هم: پنج، چهار، سه، دو، یک

کَسایی که اَسامیشون رو می‌خونَم !سَریع پِیاده شَن

!نَعیمِه کوه‌کَن

!بِفرمایین پایین

!مأمورِ زندان: لیلا قُبادی

!مأمورِ زندان: لیلا قُبادی

!تِکرار نَکُنَم

لیلا قُبادی: چی شده آقا مَگِه؟

لیلا قُبادی: چی شده؟ !مأمورِ زندان: بِفَرمایین پایین

چیکار کردم مَگِه من؟ - !بَحث نکُن، سَریع -

!بِفَرمایید - لیلا قُبادی: آخه چرا؟ من چیکار کردم الان؟

!لیلا قُبادی: کاری نکردم من

!مأمورِ زندان: سَریع

!مأمورِ زندان: بَحث نکن، برو پایین سَریع

!فَریبا قُلی‌‌زاده

!فَریبا قُلی‌زادِه

مأمورِ زندان: فَریبا قُلی‌زادِه شمایین؟

فریبا: بله پس چرا داری به من نِگاه می‌کُنی؟ -

مأمورِ زندان: بِفَرمایین پایین چیزی شُده؟ -

!مأمورِ زندان: پاشو سَریع بیرون !فریبا: چَشم

(صدای موسیقی)

!مأمورِ زندان: بِفَرمایین

(صدای موسیقی)

(صدای نَفَس‌نَفَس زدنِ پروانه)

فرهاد: چی شده؟ پروانه: فریبا و چند نفر دیگه رو گرفتن

چی؟

اِسمِ فریبا و چند تا زنِ دیگه رو خوندن از مینی‌بوس پیادِه کردن

!یا خُدا

فرهاد، زنِ یکی از زِندانی‌ها !فَهمید من حالَم خَرابِه

شَک نَکَرده باشه؟

(صدای نَفَس‌نَفَس زدنِ پروانه و فرهاد)

!فرهاد: بُدو! بُدو پروانه! بُدو! بُدو

فرهاد: باید جِنْس‌ها رو بریزیم تو دستشویی !بُدو

!فرهاد: بُدو! بُدو! زود باش

(صدای نَفَس‌نَفَس زدنِ فرهاد)

!فرهاد: بُدو

فرهاد: فریبا جای دَقیقِ جِنْس‌ها رو می‌دونه؟ !پروانه: نَه، فقط می‌دونه تو مَغازِه است

پروانه: وای مامانَم! فرهاد؟ !فرهاد: خیله‌خُب، زودباش خالی کن

فرهاد: باید بری به مامانِت بگی !جنْس‌ها رو بِریزِه بیرون

!فرهاد: بُدو پروانه: نمیاد چرا؟

!بُدو! بُرو بِریز تو دَستشویی !زود باش

(صدای عُق زدن) !بُدو دیگه

فرهاد: بُدو، قربونِت برم

!دَست کُن تو حَلقِت! زود باش (صدای در زدن)

(صدای در زدن)

!مأمور: فرهادِ طاهری، دَر‌ رو باز کن

(صدای در زدن و سُرفه پروانه) !مأمور: در رو باز نَکُنی، میایم تو ها

!مأمور: با تو اَم، می‌گم در‌ رو باز کن !فرهاد: پروانه بُدو

!مأمور: باز کُن، داریم میایم تو

!فرهاد: یه لَحظِه لباس تَنِمون نیست، یه لَحظِه !مأمور: در رو باز کُن بیایم تو، ما

!مأمور: باز کُن در‌ رو

!فرهاد: یه لَحظِه

!مأمور: در رو باز کُن !فرهاد: پروانه بدو، تو رو خُدا

!مأمور: باز کُن !فرهاد: پروانه

!فرهاد: پروانه، بدو

مأمور: چیه؟ چرا در رو باز نمی‌کنی؟ ...فرهاد: ببخشید

یه لَحظِه، شرایِطِمون مُناسِب نبود

فرهاد: پنج دقیقه‌ی دیگه می‌رِسَم خِدمَتِتون

(صدای سُرفه‌ی پروانه) مأمور: اون تو چه خَبَره؟

فرهاد: خَبَری نیست !مأمور: دست به مَن نَزَن

فرهاد: خَبَری نیست !مأمور: تو رو چِک کن شما، خانُم فرهاد: نه خانُم، کُجا؟

!مأمور: می‌گَم دست به من نزن، رو به دیوار !مأمور زن: کِنار! برو کِنار فرهاد: خواهِش می‌کُنم

!مأمور: رو به دیوار

!فرهاد: آخ، دَست‌هام مأمورِ زن: وایسا ببینَم چه غَلَطی داری می‌کُنی؟

!مأمورِ زن: پاشو ببینَم، شِلَنگ رو بِنداز کِنار

!فرهاد: پروانه، پروانه !مأمورِ زن: بُدو بیرون ببینم

!مأمورِ زن: برو بیرون !پروانه: فرهاد

مأمورِ زن: وایسا اینجا، مِعدِه‌‌اش پُر بود !جنْس‌ها رو بالا آوُرد

!مأمور: دَست‌بَند بزن !این رو چِکِش کن

!مأمورِ زن: وایسا !مأمور: بگیر

!مأمور: بازرَسیش کُن

مأمورِ زن: اَلآن

(صدای نَفَس‌های فرهاد)

رضوانه: این هم جُرمِه؟ دُلار جُرمِه؟

پلیس: حالا مَعلوم می‌‌شه این همه دُلار از کُجا پِیدا شده؟

!رضوانه: مالِ پِسَرمه !پلیس: دَقیقاً صورَت‌جَلَسِه کنید

رضوانه: از خارِج، قَهرَمانِ ورزِشِه از اونجا گرفته

!پلیس: واه! واه! واه! واه

رضوانه: نَکُن تو رو خدا ...بگو این گُل‌های ما رو

ساک رو کجا بُردی، عمو جون؟

رضوانه: همه‌ چی رو به هَم زدین چی می‌خواین؟

!رضوانه: ما هیچی نداریم

اَنداختَم سَطلِ آشغال

!یا اَبوالفَضل

پلیس: اون یکی دوربین رو چِک کن

مأمور: بله، چَشم

تو ساک چی بود؟

نمی‌‌‌دونَم به خُدا

پروانه: بَچه راست می‌‌گه

این اَصلاً روحِش هم خَبَر نداره از ماجَرا

مادرِ سِپِهر به تُرکی: یِتیم گالاسان. سَن اُردا نَه ایش گُروسَن؟ (یتیم بشی. تو اونجا چی کار می‌کنی؟)

پلیس در بی‌سیم: فَرید به گوشَم

...تو خَرابِه‌‌ی روبِروی خونه رو بِگَردین

یه ساکِ وَرزِشی اَنداختن ببینین توش چیه؟

مُحَرَم به تُرکی: با نِیه یالانّان دانیشیسان؟ هَه؟ دایان گُروم بی. نیه یالانان دانیشیسان؟ (تو چرا دروغ میگی؟ ها؟ وایسا ببینم. چرا دروغ میگی؟)

مادرِ سپهر: آخه تو چرا تو هر کاری دِخالَت می‌کُنی؟

می‌خواستم به پروانه کُمَک کُنم

پلیس: تو از کجا فَهمیدی این خانُم کُمَک می‌خواد؟

سپهر: من رَفته بودم مَغازه ...پروانه رو ببینم

دیدم رِضوانِه خانُم گِریه می‌کُنِه

می‌‌گه پروانه رو پُلیس گرفته

...گفتم وایسا

ساک رو بِندازیم تو خَرابِه تا آزادِش کنن

رِضوانِه خانم ...خودش دَستِش دَرد می‌کُنه

نمی‌تونِست بِندازِه

پلیس: مَغازه مالِ کیه؟

پروانه: مَغازه رو بابام اِجارِه کرده من توش کار می‌کُنم

مُحَرَم: جِناب سَروان من با این خانِوادِه مُشکِل دارم

ولی این خانُم اَهلِ این کارها نیست

همه‌ی مَحَل هم می‌دونن

مُحَرَم: این داره جُورِ برادرش رو می‌کِشِه

!مأمور: جِناب سَروان کیف پیدا شد

!مأمور در بی‌سیم: قربان، کیفِ مَواد پِیدا شد

!پلیس: بِگیر جِلو دوربین، ببینم

!رضوانه: بَچه‌های من خَلافکار نیستن

!رضوانه: تَقصیرِ اون شوهَرِ بی‌غِیرَتِشِه

پلیس: به مادره دَست‌بَند بزنید رضوانه: اون خرید-فروش کرده

!جِناب سَروان

!رضوانه: اِی فرهاد! فرهاد خِیر نَبینی پروانه: به خدا جنْس‌ها مالِ مامانَم نیست

مُحَرم: اگه رفتی داخِل ...همین مُحتَوی رو نِشون می‌‌دی

می‌‌گی من شاگِرد اَوَلَم

سِپِهر: باشه

مُحَرم: بیا بگیر

سِپِهر: پروانه چی می‌‌شه؟ آزاد می‌‌شه؟

!مُحَرم: ایشاالله که آزاد بشه

مُحَرم: چیزی اَزَت پُرسیدَن بگو من خَبَر ندارَم

مُحَرَم: خانم، ببخشید شُعبِه 232؟

مسئول زن: اونجاست

مَسئول زن: بفرمایید بشینید صِداتون می‌کُنن

(صدای دعوا)

قادر: فریبا، تو چرا مُتِوَجِه نیستی؟

قادر: من اگه گَردَن بگیرم، اَبَد می‌خورَم شایَد هم اِعدامَم کنن سرباز: بشین، بشین

قادر: ولی تو زنی ...هیچ سابِقه‌ای هم نداری

قادر: فوقِش 10-20 سال حُکم بَرات می‌بُرَن !سرباز: بیا بشین بابا

بعدِش هم 5-6 سالِش عَفْوْ می‌خوری آزاد می‌‌شی، می‌‌ری

!سرباز: بگیر بشین !قادر: صَبر کن، بابا

فریبا: بگو اِنقَدر مَرد نیستم گُه‌خوری خودَم رو گَردَن بِگیرَم !مأمورِ زن: بشین خانم

یَعنی خاک بر سَرِ من که ...اَصلاً تو رو نَشناختَم

اگه دو روز باهات زیرِ [یک] سَقف زِندِگی می‌کردم

!فریبا: می‌فَهمیدَم چه لاشْخوری هستی !مأمورِ زن: بشین خانم

قادر: بابا، چی داری می‌گی تو؟

من هنوز رنگِ اون خونه و زِندِگی که

برای تو دُرُست کردم !خودَم ندیدم

قادر: تو چند ساله داری اَعیونی زِندِگی می‌کنی !سرباز: بیا بشین

قادر: چی داری می‌‌گی؟

(صدای گریه‌ی فریبا)

من تو اون سَگ‌دونی !هِزار جور بَدبختی کِشیدم

قادر: تو اون بیرون ...داری عِشق و حال می‌کُنی

اون‌وقت به من می‌‌گی لاشْخور؟

!قادر: بابا، خِجالَت بکِش

سرباز: سِپِهرِ بَیات؟

بازْپُرس: جِنْس‌ها تو مَغازه‌ای بوده که شما اِجاره کردی

بازْپُرس: چه‌جوری می‌‌گی جِنْس‌ها مالِ دامادِتونِه؟

ایمان: این‌ها یه بانْد هستن ...کارِشون همینه

...از تو زِندان مُخِ دُختَرها رو می‌‌زَنَن

مَجبورِش می‌کُنَن جنْس بیاره تو

ایرج: دخترِ بدبختِ منم !این‌جوری گول زدن

ایرج: همه‌ش هم زیرِ سرِ اون شوهَرِ بی وِجدانِشِه مُحَرَم: من پدرشم

ایرج: برای بچه‌ا‌م نَقشِه کِشیده بود

که جِنْس‌هاش رو باهاش بیاره تو

بازْپُرس: پسرم، شما بیا. بیا اینجا قادر: فرهاد؟

قادر: فرهاد؟

این‌ها با هم تَبانی* کردن جنْس‌ها رو بریزن رو تو (ساخت و پاخت)

حَواسِت رو جَمع کن

سرباز: برگرد این‌وَر !صُحبَت نکن

چِطور تونِستی با زندگی این دخترِ مَعصوم همچین کاری بکُنی؟

مُحَرَم: تو آدمی مثلاً؟

قادر: آقا، بابا تو دیگه چی می‌‌گی؟ تو سَرِ پیازی یا تَهِ پیاز؟

!قادر: بیا برو گُم‌شو زارت و زورت نکُن، مَرتیکه‌ی سیرابی -

!سرباز: بشین، آقا

!سرباز: بشین، صُحبَت نکن !قادر: برو گم‌شو، بابا

سرباز: بشین، آقا

فرهاد، فرهاد؟

هیچ مَدرَکی عَلیه‌اَت ندارن

قادر: تو چَند وقتِ دیگه ...آزاد می‌‌شی

!بِذار از ایران برو

اَصلاً بیا برو پیشِ خواهرت تُرکیه

من خودم قاچاق‌بَرِش هم دارم شُمارِه‌ا‌ش بِهِت می‌‌دم

...قادر: فرهاد، اگر گَردَن بگیری

مُشارِکَت می‌خورِه !اَبَد بِهِت می‌زَنَن ها

اَبَد هم نَخوری حَدِاَقَل 20-30 سال !باید بِمونی اینجا

قادر: می‌فهمی چی دارَم بِهِت می‌گم، فرهاد؟

سرباز: فرهاد طاهری؟

!رضوانه: غَلَط کرده، دُروغ گفته

رضوانه: ساک مالِ بچه‌ی من نیست

!رضوانه: بچه‌ی من وَرزِشکارِه

!بازْپُرس: خانم، شما پسرتون سابِقِه‌دارِه

بازْپُرس: خانمِ پروانه شمس

بازْپُرس: وقتی ساک رو توی مَغازه پیدا کردی برای چی نگهِش داشتی؟

من می‌خواستَم بِندازَمِش دور

!ولی نتونستم

...رضوانه: واسه اینکه شوهرش تَهدیدِش کرده

بازْپُرس: خانم، شما اصلاً اِجازِه نمی‌‌دی کسی صُحبَت بکُنه ...رضوانه: اگه جنْس‌ها رو نیاری تو زِندان

!بازْپُرس: بِفَرمایید لطفاً

فرهاد؟

...قادر: اسم !سرباز: مگه با تو نیستم؟ ساکِت باش

!خیله‌خُب باشه، اسمِ کامران نیاری‌ ها !همه‌مون بَدبخت می‌شیم

فریبا: فرهاد؟ !مأمورِ زن: بشین خانم

یه لَحظِه... تو رو خدا !تو مِثلِ این یکی حِیوون نباش

این دُختر به هَوای تو !هَمه‌ی زِندگیش رو از دست داد

رضوانه: واسه اینکه شوهرش تَهدیدِش کرده بود !ایمان: بابا، چند بار بگم این‌ها یه باندَن

ایمان: سَر دَستِه‌‌شون هم اون کامرانِ عَوَضیه

!ایمان: خواهرِ من هیچ‌کاره‌‌ست اصلاً !بازْپُرس: خانم، شما حرف نزن

!رضوانه: ایناها همین تَهدید کرده بود، ایناها باباشه !بازْپُرس: بذار خودش جواب بده

ایمان: به ناموسَم پا پَس بِکِشی زِنده‌ا‌ت نمی‌ذارم

!بازْپُرس: شُلوغ نکن آقا، برو بیرون ایمان: شُلوغ چیه؟

!پای زندگی خواهرم در میونه

!بازْپُرس: شُلوغ نکن !سرباز، این آقا رو راهنمایی کن بره بیرون

!ایمان: پروانه، بهش بگو دیگه

!ایمان: بهش بگَو چه‌جوری مَجبورت کَرد جنْس بیاری !بازْپُرس: بفرمایید بیرون، آقایون

!بازْپُرس: بفرمایید بیرون !ایمان: تیکه تیکه‌ات می‌کُنم

ایرج: پروانه، بابا، نذار این نامَرد !خودش رو بکِشه کنار !بازْپُرس: خانُمِ مُحترم بِفرمایید بیرون

!همه چی بیفته گَردَنِ تو - !سرباز: لطفاً بفرمایید بیرون، آقا

!ایرج: خیله‌خُب، نامَرد

!ایرج: بَدبَختمون کَردی

ردِ مال کَردی یا شاکی‌ات رِضایت داده؟

قِسط‌ ‌‌بَندی کردم قِسطِ اوَلَم جور شد

بازْپُرس: پس چیزی نَمونده آزاد شی

بازْپُرس: هَفت سالی که زِندان بودی ...نتونستی قِسط اَولِت رو جور کنی

چی شد یه دَفعه‌ای این همه پول؟

من خواهَرم خارج از ایران ...زِندِگی می‌کُنه

!اون جور کرد

...بازْپُرس: تو که می‌خواستی آزاد بشی

چی شد تَصمیم گرفتی تو زِندان اِزدواج کُنی؟

ترسیدم از دستش بدم

بازْپُرس: شما از خانُمت خواستی برات جِنْس بیاره؟

!فرهاد: نُچ

!بازْپُرس: بُلَندتر

نه، نخواستم

بازْپُرس: این آقا از شما خواست جِنْس بیاری؟

!نَه

بازْپُرس: خوانواده‌‌اش می‌‌گن !براش نَقشِه کِشیده بودی

!فَریبِش دادی

مَجبورش کرده بودی برات جِنْس بیاره، دُرُسته؟

!فرهاد: نه

بازْپُرس: پس چرا داری گِریه می‌کنی؟

چون وقتی آورد گفت برای تو آوردمش

!که بتونی آزاد شی

بازْپُرس: مگه نَگُفتی خواهرت قِسطِ اوَل رو جور کرده؟

چرا باید خانُمت برای آزادیت یه هَمچین کاری می‌کرد؟

فرهاد: نمی‌دونستم که پروانه می‌دونه که لَنگِ پولَم

بازْپُرس: حَرف‌هاش رو تَأیید می‌کُنی؟

!بله

بازْپُرس: ازش نپرسیدی جنْس‌ها رو از کجا آورده؟

!فرهاد: می‌دونِستم مالِ داداشِشِه

بازْپُرس: از کُجا می‌دونستی؟

آخه بهم گُفته بود با دُلارهایی که ...از هَمسایه‌شون دُزدیده

جِنْس خریده، گذاشته تو مَغازه

!خیله‌خُب

!بیا اینایی که گُفتی بِنِویس، اِمْضا کُن

بِبَخشید من می‌تونم یه لیوان آب بُخورم؟

!بازْپُرس: بِفَرمایید

بازْپُرس: چرا نِمی‌نِویسی؟

بازْپُرس: خانُمِ شمس؟

!بازْپُرس: جُرمِت خیلی سَنگینه‌ ها

این‌طوری قاضی بِهِت اَشَدِ مُجازات رو می‌‌ده

...بِهتره اگه مَدرَکی داری

که می‌تونه ثابِت بکُنه ...کَسی تو جُرمِ شما

مُشارِکَت یا مُعاوِنَت داشته ...اِرائه بِدی

این‌طوری حُکمِت شِکَستِه می‌‌شه

شاید قاضی به جای 30 سال بَرات 15 سال بِبُره

مَدرکی نَدارم

این که اِمْضا نداره

!بازْپُرس: شُما بُرو بیرون

...بازْپُرس: دُخترم، با برادَرت، پِدرت

یا هر کَسی دیگه‌ که شَریکِ جُرمِته ...صُحبَت کن

راضی‌شون کُن تا قَبل از دادگاهِت بیان اِقْرار کنن

بازْپُرس: فعلاً با قرارِ بازداشْت !می‌‌ری زِندان

!فرهاد: دَستِت دَرد نکُنه

خودت نمی‌خوری؟

مادر: خوردم من

الان برات آب هم میارم

فرهاد: حالا نمی‌خواد هِی بِری، بیای !با این پا دَردِت

مادرِ فرهاد: پام خوب شده دیگه دَرد نِمی‌کُنه

فرهاد پشتِ تلفن: من رفیقِ قادرم

!همون تُرکیه، آذربایْجان، بله

(R.E.M از Losing My Religion ترانه) (نام ترانه: از کَفَم می‌رود ایمان)

!اِتِفاقاً من الان 2-3 روزِه خودم شُمالم

!نَزدیکتونَم

می‌خوای بیام حُضوراً حَرف بزنیم؟

♪ Oh, life is bigger ♪ (آه، زندگی بزرگ‌تر از این حرف‌هاست)

!خیله‌خُب، باشه

مَسیرِش که اَمنه، هان؟

♪ ...bigger than you ♪ (بزرگ‌تر از تو...)

باشه، خداحافظ

♪ And you are not me ♪ (و تو من نیستی)

♪ The lengths that I will go to ♪ (راهی دراز را باید بِپِیمایَم)

♪ The distance in your eyes ♪ (که بَس دور است چشمانت زِ چشمانم)

♪ Oh no, I’ve said too much ♪ (آه نه، گفتم آنچه نباید را)

♪ I set it up ♪ (رازِ دلم شد بَرمَلا)

♪ That’s me in the corner ♪ (این منم در کُنجی پنهان)

♪ That’s me in the spot-light ♪ (این منم در میانه‌ی میدان)

♪ Losing my religion... ♪ (...و از کَفَم می‌رود ایمان)

(صدای امواج دریا)

(صدای موسیقی) (صدای امواج دریا)

(صدای موسیقی)

آره، من پولم آماده است !خیالِتون راحَت

آهان، همین جُمعِه؟

نه، مُشکلی نیست

آره، باشه

باشه، پس در تَماسیم

خدا نِگَهدار

(نوشته روی ماشین: دوستت دارم)

(صدای باران)

(صدای موسیقی)

(صدای موسیقی) (صدای امواجِ دریا)

(صدای موسیقی)

(صدای قطار)

(صدای موسیقی)

(صدای پَرَنده)

(صدای ضَربِه زدن به ماشین) (صدای دُزدگیر ماشین)

(صدای دُزدگیرِ ماشین)

(صدای ضَربِه زدن به ماشین) (صدای دُزدگیرِ ماشین)

(صدای دُزدگیرِ ماشین)

(صدای ضَربِه زدن به ماشین) (صدای دُزدگیرِ ماشین)

!نِگاش کُن

(صدای دُزدگیرِ ماشین)

!دَفعه‌ی بعد بِبینَمت

(صدای دُزدگیرِ ماشین)

...فرهاد: نه، اصلاً این‌جوری نیست

من از اَوَل هم براش نَقْشه کِشیده بودم

هیچ‌کس هم نمی‌دونست اصلاً قَصدَم چیه؟

چون می‌خواستم پولَم جور شه آزاد شم

مَجبورِش کردم برام جِنْس بیاره

بازْپُرس: اون که گفته با مِیلِ خودش آورده داخِل؟

!فرهاد: نه، دَروغ می‌‌گه

!فرهاد: از اول من تَرسُوندَمش !تَهْدیدِش کردم

...گفتم اگه برام جِنْس نیاری

من یه بَلایی سرِ بابات تو زِندان میارم

بازْپُرس: حالا قَشَنگ فِکرهات رو کَردی؟ مُطْمَئِنی؟

!برات سَنگین تَموم می‌‌شه ها

فرهاد: آره، فِکرهام رو کَردم

بازْپُرس: پَشیمون نَشی بَعداً؟

آقای رَحیمی؟

آقای رَحیمی؟

بِری داخِل !دیگه به این راحَتی‌ها بیرون نمیای‌ ها

...بعد هم فکر نکن اگه الان اِعْتِراف کُنی

این [پروانه] صُبح آزاد می‌‌شه

فقط یه مِقدار حُکمش مُمکِنِه سَبَک‌تر بشه

فکرهات رو کَردی؟

!فرهاد: بله آقا، مُطَمَئِنَم

بازْپُرس: خیله‌خُب، پاشو پاشو بیا اینجا رو اِمضا کن

بازْپُرس: ببرش بیرون، آقای رَحیمی

دَستبند هم بِهش بزن

رَحیمی: بله

بازْپُرس: اون خانم هم هر وقت صِدا کردم بگید بیاد داخِل

(صدای هَمْهَمه‌ی افراد)

دَشتِتون هم دیدم

اون‌قَدرها که می‌گفتی قشنگ نیست

(صدای باد و بوران)

(صدای موسیقی)