Original subtitles

Kochanie! Wiem, że cierpisz.

Wszystko mnie boli!

Przynajmniej wróciłeś i mogę się tobą zająć.

Wiesz, co mnie czeka, jeśli spuchną mi jądra?

- Wiem. - Agonia w bezpłodności!

To rzadkość.

Wszyscy chorują na świnkę.

Zabawna nazwa. Jak z bajki!

Vasilia mnie zaraziła!

Po co się z nią zadawałeś?

Jest groźna.

Dziwnie wyglądasz.

Proszę cię.

Ma twarz tłuściocha!

Wyjdźcie! Muszę sprawdzić jądra.

Każ mu się zamknąć.

Theo mówił, że jądra pasikonika stanowią 14 procent jego wagi.

- To mnie czeka jutro! - Przestańcie gadać o tym obszarze.

Przynajmniej ciotka Hermiona będzie się trzymać z daleka.

Trochę to wredne. Przypływa aż z Anglii.

- Żeby nas krytykować. - Donald zajął wolny pokój.

Pięć minut po mojej wyprowadzce masz nowego syna,

- a ja muszę spać na kanapie. - Też mam świnkę.

- Nie masz. - Niedługo umrę.

- Nie umrzesz. - Mamo...

Spójrzcie na niebo. Ciemne.

Straszne.

Nadchodzi śmierć.

Wcale nie!

Przynieś kompres!

Chyba, że zabiję Larry'ego.

WYSTĘPUJĄ

SCENARIUSZ

NA PODSTAWIE TRYLOGII GERALDA DURRELLA

REŻYSERIA

DURRELLOWIE

Oceniłem umiejętności Gerry'ego i dopasowałem do nich grafik.

Chciałabym, żeby go zrealizował. I nauczył się literować: Hastings.

To nieco bardziej skomplikowane.

- Cześć, Margo! - Dzień dobry.

Dziękuję, że przyszedłeś.

Larry potrzebuje inteligentnej rozmowy a my odpoczynku.

Za dwa dni przestanie zarażać i będzie mógł wrócić do siebie.

Chorowałem na świnkę. Koszmar.

Czułem, jakby moje ślinianki wypełniał klej.

Przynajmniej chorowałeś, a Hugh nie, więc nie będzie tu wpadał.

Theo, pogadaj ze mną o Prouście!

- Idę do domu. - Dlaczego?

Niebo się obniża, ktoś umrze.

Po co mi edukacja?

- Taka tradycja. - Więcej uczę się w lesie.

Donald jest miły, tylko trochę nudny.

W porównaniu z nim.

- Będzie padać. - Jak mam się pozbyć pryszczy?

- Największy dzięcioł..... - To nie pomaga.

Chodzi o nieodwzajemnioną miłość czy pustkę duchową?

Raczej o zapchane pory.

Przeklęty wiek.

O, raju.

Szybko!

Chodź, Roger!

Pospiesz się, Margo!

Co za koszmar.

Zaczekaj.

Weź koszyk.

Ludzie biegają, jakby to był koniec świata.

- Kiepski dzień dla owadów. - Pomogę.

- Chcę zabrać Sally. - Nie.

Chodź.

Czuję się uwięziony.

Przykro mi.

Zwykle umościłbym się między Durrellami,

- ale Larry jest nie w formie. - Zauważyłeś?

- Witamy w Anglii! - Wejdź, proszę.

Przywiozłem wam ciotkę, jest jeszcze radośniejsza.

- Louiso! - Ciotka Hermiona!

Przyjechałaś dzień wcześniej.

Wenecja była zamknięta.

Zamierzam napisać skargę.

A to pani Haddock, nasza rodaczka.

Jest wyjątkowa.

Wiele o pani słyszałam.

Oby same dobre rzeczy.

W zasadzie mieszany zestaw.

Ach tak.

Zapewniam, że pani Durrell...

jakie jest przeciwieństwo mieszanego zestawu?

Jednorodny.

Muszę was uprzedzić, że Larry ma świnkę

i wciąż zaraża.

Wygląda tak.

Uważajcie ci, którzy wchodzicie!

Radzę zatrzymać się w hotelu.

Nie, greckie hotele są... szokujące.

Pan Stephanides?

Wizytowaliśmy pański dziwaczny dom.

Owszem. Już nie mam ośmiornicy.

Z chęcią skorzystamy z pańskiej gościnności.

Cudownie.

Świetnie.

Theo ma mnóstwo pracy.

Więc co tu robi?

Prawda wyszła na jaw.

Cała przyjemność po mojej stronie.

O czym gadacie?

- Niech się nie zbliża! - Oczywiście.

Zdrowiej szybciej!

- Potworne krosty. - Tak.

Mogę cię wyleczyć. Mam dar.

Jest medium.

- Naprawdę? - Tak.

Ja też, M albo L.

Idziemy?

- Od dawna ma pani dar? - Tak.

Czuję obecność pani męża.

- Nieprawda - Uwielbiał deszcz?

I nie znosił samotności,

sprawia mu ból patrzenie na pani adoratorów.

Przytulnie.

Jak w więzieniu.

Prognozy zapowiadają dwa dni ulewy.

Spędzimy ten czas rodzinnie.

- Plus Donald. - Niezła gromada.

- Była smutna. - Tak wyglądają osły.

To świetna okazja, żeby przysiąść do nauki.

Biedny Theo, musi znosić ciotkę Hermionę i tę straszną Haddock.

Jest wspaniała. Wyleczy mnie z pryszczy.

- Jakich pryszczy? - Tych.

Na jej twarzy.

I te bzdury o medium.

Skąd wiedziała, że tata lubił deszcz i nie znosił samotności?

- A kto ją lubi? - Ja.

- Ja też. - Mnie też się podoba.

Tata wszędzie chciał chodzić z tobą.

Kochaliśmy się.

Tęsknię za nim.

"Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?"

Źródło?

Oscar Wilde, Mark Twain, Konfucjusz?

Biblia?

Nie, Szekspir.

Jedno i drugie. "List do Koryntian" i "Henryk VIII".

Mam świnkę.

Może nie pogodziłam się z jego śmiercią?

Nie przewracaj oczami.

Traktuję małżeństwo poważnie,

nie oznajmiam, że wychodzę za psychopatę.

Vasilia nie jest psychopatką,

a ślub to formalność.

Dla mnie był decydującą i piękną chwilą.

Patrz w przyszłość.

Hugh żyje, ojciec nie.

- Trochę szacunku dla zmarłych! - Przestańcie!

Haddock skontaktuje nas z tatą.

Nie gadaj głupstw.

Utknęliśmy tu razem, jak szybko będziemy chcieli się pozabijać i dołączyć do niego?

- Tylko nie kury! - Bały się. A jajka się przydadzą.

Złaź!

- Deszcz wlewa się do sypialni. - Wiadro.

- Są w użyciu. - Stało się.

Urosły mi jądra?

Nie chcę tego oglądać.

Ty ciągle pokazujesz mi broń.

"Patrz, lufa obrabiana mechanicznie".

Kury zrobiły... no wiesz.

Posprzątam.

Larry pokazuje Lesliemu swoją męskość.

To tylko ciało. Chętnie patrzysz na cebulki tulipanów.

Czekam, aż zakopiesz swoje kule w ogrodzie.

- Proszę was... - Źle znoszę zamknięcie!

Nie możemy wyjść. Wymyślmy jakieś zajęcia. Byle zabawne.

Usiądź, zrobimy test.

- Nie mogę... - Siadaj natychmiast!

- Każdy wymyśla jakąś rozrywkę. - Nie.

- Właśnie, że tak. - Poczytam moje wierze miłosne.

- Nie! - Wynieście mnie na deszcz!

Nie są wybitne, ale prosto z serca.

Mówiłaś, że nie można wychodzić.

Nie mogę zostawić Theo z ciotką i panią Haddock.

Spytasz ją, skąd wie o tacie?

Nie.

Mogę wyjaśnić eksperyment?

- Nie. - Nie pochwalam nauki.

Wszystko spłaszcza.

A może polepsza życie i rzuca światło na otaczający nas świat?

Proszę wejść.

Nigdy nie widziałam takiej ulewy.

Dziękuję.

- Dobrze spaliście? - O tyle o ile.

Przynajmniej tu jest sucho.

Nasz dom przecieka jak durszlak.

Widziałeś Gerry'ego?

Nie.

Jak mogłeś powiedzieć mamie, że tęsknota za ojcem jest głupia?

Hugh hoduje oliwki?

Tak.

To coś poważnego? Dopiero zerwałaś relację ze Szwedem.

Sugerujesz, że jestem kochliwa.

Mój mąż zmarł dziewięć lat temu.

W tym czasie był Sven i ostatnio Hugh.

Tylko się przyjaźnimy.

Nie pozbędziesz się męża.

Nazywał cię "aniołkiem",

a teraz sam jest twoim aniołem.

Skąd pani tyle o nim wie? Mówiłaś jej?

Ani słowa.

Wyczuwam ludzi, tak jak twój syn rozumie zwierzęta.

Urządzę seans, żebyś mogła porozmawiać z mężem.

- Nie chcę. - Powinnaś.

- Pani Haddock jest geniuszem. - Nieprawda.

Kontaktowanie się ze zmarłymi jest zbyt dużym zabobonem.

Nie lubię słowa "zmarli".

Zwykle jesteś sceptyczna.

Z wiekiem, gdy zbliżam się do mojego...

Odejścia.

...odejścia. Staję się bardziej otwarta.

Zamierzam też uzdrowić cerę Margo.

Muszę wracać do pracy.

Przygotowuję wykład o głowonogach oraz ich workach z atramentem.

- Przepraszamy. - Wezwę Spirosa, żeby odwiózł panie.

- Ja to zrobię. - Będę zaszczycony.

Theo twierdzi, że Larry już nie zaraża.

Mam wyrzuty sumienia,

więc zapraszam do nas, choć będzie wilgotno i ciasno.

W 1932 nastąpił powrót gorsetu,

nie przypominał on jednak staromodnych pancerzy.

Przeskoczmy do tego roku.

- Nie interesuje nas to ani nie bawi... - Co?

Ale rozrywki się nie przerywa.

Fascynującą przemianę przeszły kapelusze.

- Tylko nie to. - Mam dość.

Teraz Donald.

Mówiłeś coś o wierszach, ale może znasz jakieś sztuczki?

Nie. Chcę przeczytać wiersze.

Idź.

Upuściłeś ołówek.

"Ty, ja, ja, ty.

Razem - my.

Serce, dusza, trzewia.

Nasza miłość jest jak podroby".

Wybacz.

Świetne.

"Charyty cię stworzyły, Eutymia wypełniła.

A dziś lśnisz blaskiem greckiego klejnotu".

Cudowne, przerwa?

To nie koniec. "Święta kibić..."

- Przywiozłam ciocię Hermionę. - Pomogę.

Wyślijcie Lawrence'a w drugi koniec domu!

Daj mi szansę! Już idę.

Dlaczego w domu są zwierzęta?

Gerry uważał, że na deszczu dostają depresji.

Dziękuję za pomoc, jak zwykle.

Nie daj się zasmucić gościom.

- Słońce powróci. - Wiem.

Gerry, sprzątnij!

Mam jeszcze ze 20 lat życia, ale patrzę raczej w przeszłość.

Ja aktualnie też.

Myślisz o mężu?

Kiedy tylko zrobię krok naprzód, pojawia się jak duch.

Wiem, że nie ufasz pani Haddock,

ale nie jestem głupia,

a ona ma dostęp do przeszłości.

Macie kapustę?

Tak.

Przyłóż ją do twarzy.

Połóż kapustę na twarz, a krosty znikną w kilka godzin.

Cudownie! Dziękuję.

- Gotowaną? - Nie.

Ale przyczyna problemu tkwi głębiej.

Wiem.

Chętnie wzięłabym udział w seansie!

Przekonam mamę.

Zrób to.

Kozy...

Widzę, że unikasz testu.

- Musisz siedzieć na ośle? - Nie ma wolnych krzeseł.

- Spada mi. - Nie będę okładał cię kapustą.

Jesteś naiwna.

Chętnie przyłożę do twojej twarzy kapustę albo coś innego.

- Swoją twarz? - Leslie!

Oburzające.

Pomogę ci.

Jak to zwykle robisz?

Nie robię.

Oczywiście. Idiota ze mnie.

Rozrywka w pokoju obok, zapraszam.

Konserwacja przyrody jest coraz ważniejsza,

bo bardziej ingerujemy w środowisko

Razem z Theo złapaliśmy dwie wydry i próbujemy je rozmnażać.

To zdjęcia autorstwa Lesliego.

Jest zdolny.

Chciałem zostać fotografem, ale nikogo nie stać na płacenie za sesje,

więc namalowałem obraz.

- Piękny. - Świetny!

Nieźle, co?

"Omszała, zarośnięta chata kuliła się na polu niczym obalony monarcha.

Odór śmierci unosił się nad martwym pasterzem.

Gospodarz w kraciastym całunie".

Czuję obecność pani męża.

Uwielbiał deszcz?

Pojawia się jak duch.

- Ktoś go zniszczył. - Skarbie!

- Może zmoczył go deszcz. - Mam dość siedzenia w domu.

Mam ochotę zabić Larry'ego. Żałuję, że nie poszedłem z Lugaretzią.

Ktoś próbuje nas usunąć.

Przestań.

Oby zadziałało. Skończyła się kapusta.

- Zdejmuj to. - Ma działanie lecznicze!

Dobrze.

Od pani przyjazdu panują tu mrok i przygnębienie.

Larry zmienił chorobę w wyrok śmierci.

- Śmierć jest iluzją. - Niestety nie.

Śnił mi się wczoraj mąż, co mi się nie zdarza.

Jak pani śmie twierdzić, że cierpi, bo mam przyjaciela?

Myślisz o sobie.

Skąd pani tyle o nim wie?

Mam dar.

Powąchaj.

To on.

Jego włosy...

i woda kolońska.

Jakim cudem?

Są bliżej niż myślimy.

Dobrze.

Proszę urządzić seans.

Przedstawię cię mojemu przewodnikowi.

- Komu? - Duchowemu przewodnikowi.

Najlepszy to Indianin Mawake.

Może się pojawić ektoplazma.

Fajnie, co to?

Zmaterializowana energia duchowa.

Jak wygląda? Będę jej wypatrywać.

Różnie, zwykle jest galaretowata jak mózg.

Zanim pójdę się przygotować,

mam do ciebie pytanie.

Nie zamierzam się więcej ukrywać.

Jeśli ktoś się boi, niech opuści dom!

Organizuję edukację Gerry'ego.

- Kontynuuj. - Geraldzie, odchody!

Idę!

Co jest ważniejsze - ekskrementy czy nauka?

- To jest na teście? - Nie.

Nie zniosę zamknięcia. Idę na deszcz.

I co będziesz robił, głupku?

Nie obchodzi mnie twoje zdanie!

Rok temu na Korfu piorun zabił dwie osoby!

Pani Haddock urządza seans.

Za zgodą waszej matki.

Nie.

Nawet jeśli jakimś cudem ojciec się pojawi,

- nie skończy się to dobrze. - Skąd wiesz?

- Hamlet nie spał po tym lepiej. - Nie wiesz, co to tęsknota,

która wysysa całe życie, nawet po latach.

Rany się zabliźniły, a Hugh cię pragnie.

Mimo to stchórzył przed świnką i nie odwiedza mnie.

Czuję się lepiej.

Posłuchaj.

Chcę sprawdzić, czy pani Haddock jest oszustką.

Robi wrażenie.

Leslie przemalował obraz.

Naprawdę nie cierpi siedzieć w domu.

- Biedak. - Mam wypuścić Rogera?

Długo tam nie wytrzyma.

- Mamusiu! - Chodźcie.

Już dobrze.

Nie było aż tak przyjemnie.

Dwa dni z rodziną, musiałam uciec.

Zapraszam.

Zaraz zaczynamy.

Dobry Boże.

Mam złe przeczucia.

Martwimy się.

Że twoją matkę wciągnięto w spirytyzm.

- To niebezpieczne. - W samą porę.

- I ty się denerwujesz? - Skąd.

Połóżcie dłonie na stole.

Złapcie za rękę sąsiada.

Dobrze wiedzieć, że ci, co odeszli, są wciąż dostępni.

Zamknijcie oczy, a ja wprowadzę się w trans.

To Gerry. Zamknąłem go, żeby się uczył.

Serio?

Dlaczego tu jest tak ciemno?

Usiądź koło mnie.

- Nie podoba mi się to. - Zasnęła?

Nie gadajcie.

Obcy są wśród nas. Witajcie!

- Przechodziliśmy obok. - To pani jest obca.

Oto Mawake.

Najlepszy przewodnik. Indianin.

Jest w kontakcie z panem Durrellem.

Jest tutaj! Zamknijcie okno!

Czuję coś na ręce!

Ektoplazma!

Mąż chce się z panią skontaktować.

Jest taki samotny!

Zostaw, jest niespokojny!

Poczujcie ich obecność.

Wołają z ciemności.

Czuję jego dotyk.

Nie przeszkadzaj!

- Co to? - Sztuczna ektoplazma!

Miała ją w torbie.

Skandal!

Zasuńcie zasłony i wypędźcie zwierzęta!

- Dlaczego prawie ci uwierzyłam? - Czasami trzeba was przekonać.

Wyciągasz pochopne wnioski.

- Wykorzystuje żal po stracie! - Po co? Nie zarabia na tym.

Margo?

Zapłaciłaś pani Haddock?

Była przekonująca.

Dałam jej wszystkie oszczędności z targu.

- Margo... - Nie było tego wiele,

nie umiem oszczędzać.

Ja też jej zapłaciłam.

I ja.

Spojrzała mi w oczy i nie miałem wyjścia.

Jak ona to robi?

Zostałam oszukana.

Przyniosłem książkę o demaskowaniu osób,

podających się za media.

Wystarczy poczekać, a każda książka się przyda.

Gdzie zniknęła?

Sukinsyn.

Odwiozę ją. Jest gościem na wyspie.

Ja też pojadę - spróbuję przekonać ją

do piękna i siły racjonalnego myślenia.

Czuję się jak kretynka.

Jestem zbyt ufna.

To lepsze niż moja strategia.

Ubezpieczanie się, podejrzliwość.

Czy to się kiedyś skończy?

Przy każdej wizycie na Korfu popełniam poważny błąd.

Owszem.

Pani Haddock była sympatyczna,

a Prue i Geoffrey nie mogli się ze mną wybrać.

Mam niewielu przyjaciół.

Nie mówiłaś jej nic o moim mężu?

Płynęłyśmy przez wiele godzin, chyba skłoniła mnie do...

paplaniny.

Ciociu...

Zostawię was w spokoju.

Na dworze szaleje monsun.

Nie szkodzi.

Użyła nitki, żeby poruszyć patelnią.

Dzięki, Sherlocku.

Sherlock Holmes.

Przeczytaj choć jedną książkę.

Dobra. Zrób mi ten głupi test.

Pani Haddock zniszczyła mój obraz, żeby nas wystraszyć.

Raczej oślica.

Widziałem, jak zlizywała farbę.

Karmi się sztuką jak ja.

Czekajcie.

Przykro mi, że nie poprosiłeś mnie o zaproponowanie rozrywki.

- Wybacz. - Zrobię to teraz.

Przeczytam wiersz o waszym ojcu.

A potem skierujemy nasz wzrok ku przyszłości.

"Śmiech i płacz nie trwają wieczność.

Tak jak miłość, pożądanie i nienawiść.

Kiedy przekroczymy bramę, znikają w nas na zawsze.

Dni wypełnione winem i różami nie trwają wiecznie.

Z mgły wyłania się nasza droga,

by znów zniknąć... niby sen".

Świetnie. Wreszcie jesteśmy sami.

Bez ludzi, zwierząt i powodzi.

Zaczynaj.

- Gerry? - Słyszysz?

Co?

To...

ptasi śpiew.

Było warto czekać tak długo.

Na litość boską, Gerry, chodź się uczyć!

Ignoruj go.

To były dziwne dni.

Wybacz, że cię nie odwiedzałem.

Przez ostatnie dwie doby ratowałem oliwki.

- Udało się? - Ledwo.

Co słychać?

Nie wiem, od czego zacząć.

Larry wpatrywał się w swoje przyrodzenie.

Miał co robić.

Bał się bezpłodności. Mieliśmy też seans...

Zjawili się jacyś zmarli?

Nie.

- Hugh! - Margo!

Ominął cię widok Margo z kapustą na twarzy.

Szkoda. Mam dla was niespodziankę.

Zwłaszcza dla ciebie, Gerry.

Przyjrzałem się waszemu domowi

i zauważyłem, że czegoś w nim brakuje.

- Wiatrówki Webley? - Toalety w środku?

- Ciekawości umysłowej? - Zwierząt.

Dziękuję!

Wciąż tęsknimy za Siuśkiem i Wymiotkiem.

To nasze szczenięta.

Jak go nazwiemy?

- Może Leslie? - Nie.

Martwię się o ciocię Hermionę.

Wyjechała wczoraj w deszczu.

- Mówiła, że jest samotna. - Na pewno nic jej nie jest.

Wydaje się twardą babką.

To pozory. Nikt nie jest twardy.

Mój mąż wydawał się silny, a nie mógł być sam dłużej niż pół godziny.

A teraz jest.

Poznaj Pioruna.

Cześć.

Wracamy do nawiedzonego domu.

Jak opuchlizna?

Pod kontrolą.

Znów przywiozłem wam gości.

Uznałam, że jestem dla ciebie ciężarem.

- Nie... - Nocowałam w hotelu,

w którym poznałam pana Anestisa.

Kalimera.

Macie plany?

To nie byłoby rozsądne.

- Żyjmy z dnia na dzień. - Właśnie.

Czuję, że żyję!

My też. To zasługa wyspy.

Idziemy?

Podobno Vasilia choruje na świnkę.

Nie zaraziła mnie?

Musze ją odwiedzić. Przynajmniej wiem, że mogę mieć dzieci.

- Nie miej dzieci z Vasilią. - Z kimkolwiek innym!

Do widzenia!

Podwiozę cię, nie marnuj energii!

Krostki zbladły.

Mówiłeś, że ich nie widzisz.

- To prawda. - Dziękuję. Cudowna kapusta.

Zajmę się tobą, aniołku.

Coś nie tak?

Mąż mnie tak nazywał.

W porządku?

Tak.

A nawet idealnie.

Po raz pierwszy czuję,

że jestem cała twoja.

Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska

Tekst: Maria Sobolewska