Original subtitles

WOJNA DWÓCH RÓŻ

←RYSZARD III” WILLIAM SZEKSPIR

POPRZEDNIO:

Będę ją miał, ale nie zatrzymam jej długo.

Twój brat Gloucester cię nienawidzi.

Mój panie, twój syn, nasz król, nie żyje.

Młody książę, twój syn...

Wyślij po niego. Trzeba go koronować.

Zamierzam usunąć chciwych władzy krewnych królowej od osoby księcia.

Edward, syn twój, umrze w kwiecie wieku gwałtowną śmiercią.

- Książę Edwardzie. - Wasza wysokość.

Dziś w Northampton mają przenocować,

a jutro lub pojutrze tu stanąć.

Serdecznie pragnę ujrzeć księcia Edwarda.

Od czasu jak go widziałam, musiał podróść znacznie.

Mało podobno.

O ile słyszałam, jego brat prawie go przerósł.

Tak, matko, ale wolałbym, żeby tak nie było.

Dlaczego, dobry kuzynie? Dobrze to przecie iść w górę.

Razu jednego, gdyśmy wieczerzali,

napomknął o tym wuj Rivers, że szybciej niż mój brat rosnę.

←Tak”, rzekł stryj Ryszard,

←Krzew, mały wonny szybko rośnie płonny”.

Zaprawdę,

owo przysłowie do niego wcale nie może być zastosowane!

On za lat młodych tak licho wyglądał,

rósł tak leniwie i tak późno dorósł,

że jeśli prawda, powinien być łaskawy.

Niesforny chłopiec! Milcz, za bystry jesteś.

Jakież wieści?

Takie, że mi z przykrością przychodzi je podać.

- Jak się ma młody książę? - Zdrów jest, pani.

Cóż się złego stało?

Lord Rivers i lord Grey zostali wysłani do Pomfret, jako więźniowie.

Kto ich wysłał?

Możni książęta Gloucester i Buckingham.

- Za jaką winę? - Wszystko, co wiem, już powiedziałam.

Przeklęte, zmierzłe dni domowych niezgód,

ileż was oko moje już widziało!

Bądź zdrowa, córko.

Pójdź, synu, schronimy się na święte miejsce.

Żegnam cię, pani.

I ja pójdę z wami.

Witaj nam, książę, w Londynie, twym domu.

Witaj, bratanku, panie myśli moich.

Trudy podróży zasępiły ci humor.

Nie, stryju. Brak tu na moje przyjęcie mych wujów.

Gdzież moi wujowie Rivers i Grey?

Ci wujowie, których tu braknie, byli niebezpieczni.

Słuchałeś ich miodowych słów, panie,

a nie zwracałeś uwagi na ich wewnętrzną truciznę.

Niech cię Bóg od nich uchowa i od podobnie fałszywych przyjaciół!

Mości książę, major Londynu idzie cię powitać.

Niech Bóg błogosławi Waszą Książęcą Mość w zdrowiu i radości!

Dziękuję, mój majorze i wam wszystkim.

Mój panie.

Mój dobry lord Stanley.

Królowa matka waszej książęcej mości oraz twój brat w święte schronili się miejsce.

Książę chętnie by tu był dla powitania waszej wysokości,

ale go matka gwałtem zatrzymała.

Cóż to za dziki i dziwaczny wybryk z jej strony?

Zechciej, lordzie kardynale, skłonić królową,

aby bez odwłoki przysłała księcia Yorku miłościwemu bratu.

Gdyby odmówiła, lordzie Hastingsie, pójdźcie z nim,

aby go wyrwać z jej zazdrosnych objęć.

Niech nas Pan Bóg broni przywilej świętej naruszać ustroni!

Za skrupulatnie i tradycyjnie rzecz bierzesz.

Krok taki nie byłby zgwałceniem świętego miejsca,

z którego zawsze może ten korzystać,

co na to swymi czynami zasłużył

i ma ten dowcip, że się doń ucieka.

Słyszałem nieraz, że się ludzie chronią do świątyń,

ale żeby się do świątyń dzieci chroniły, jeszcze nie słyszałem.

Tym razem, książę, zamknąłeś mi usta.

Idźmy, Hastings.

Stryju Gloucester, racz mi powiedzieć, gdy mój brat przyjdzie,

gdzie przebywać będziemy aż do koronacji?

Gdyby mi wolno było radzić,

może by się Waszej Wysokości przez dzień lub dwa dni podobało wypocząć w Tower.

Potem byś się, panie, przeniósł, gdzie zechcesz,

gdzieby najstosowniej było dla zdrowia i wytchnienia.

Nie lubię Tower.

Wszakże to Juliusz Cezar wzniósł tę wieżę?

On był najpierwszym jej założycielem,

ale dzisiejszą swoją postać winna późniejszym czasom.

Kto tyje przedwcześnie w rozum, ten nie długo żyje.

Bracie!

Otóż i w porę książę Yorku nadchodzi.

Ryszardzie Yorku, witaj, kochany bracie.

Miłościwy panie, tak winienem teraz cię nazywać.

Jak nam się miewa nasz luby kuzyn York?

Dziękuję, stryju.

Mówiłeś mi kiedyś, że nieprzydatny chwast szybko podrasta.

To prawda, ale nie miałem na myśli nic złego.

Proszę cię, stryju, daj mi ten sztylet.

Chcesz, bym ci oddał broń, mój mały lordzie?

Tak jest i moja podzięka będzie taka, jak mię nazwałeś.

- Jaki? - Mały.

Mój brat York zwykł się przekomarzać.

Wasza cześć raczy go cierpliwie znosić.

Chciałeś powiedzieć, miłościwy bracie, nosić, nie znosić.

Zaprawdę, stryjaszku, brat mój żartuje sobie z Was i ze mnie.

Ponieważ jestem tak mały jak małpa,

myśli, że powinni byście mnie nosić na grzbiecie!

Co za subtelny dowcip w jego słowach.

Taka przebiegłość, w tym wieku, rzecz rzadka!

Łaskawy książę, racz się udać dalej.

Ja z mym kuzynem Buckinghamem pójdę do waszej matki,

aby ją uprosić, iżby was w Tower powitała.

Jak to? Chcesz iść do Tower, miłościwy panie?

Mój lord protektor życzy sobie tego.

Nie będę w Tower spał spokojnie.

Czemu? Czegoż byś mógł się obawiać?

Gniewnego ducha stryja Clarence'a.

Babunia mówi, że go tam zabito.

- Ja się nieżywych krewnych nie obawiam. - Ani żadnego z tych, sądzę, co żyją?

Sądzę, że nie mam czego się obawiać, jeżeli żyją.

Idę do Tower. Idźmy, bracie.

O, zły to chłopiec.

Zuchwały, gwałtowny, a przy tym sprytny i cięty nad lata.

Kochanej mamy wykapany obraz.

Na teraz pokój im.

Zbliż się, Catesby.

Jak myślisz, Catesby,

jest to łatwym zadaniem, Hastingsa zjednać naszej sprawie,

gwoli oddania temu cnemu księciu berła tej naszej sławnej w dziejach wyspy?

Powiedz mu, Catesby,

że odwiecznej lidze zawziętych jego nieprzyjaciół

jutro w pomfretskim zamku krew będzie puszczoną.

Cóż uczynimy, milordzie,

poznawszy, że Hastings nie chce z nami się połączyć?

Utniem mu głowę, braciszku.

A jak zostanę królem,

nic zapomnij zażądać hrabstwa Hereford ode mnie

i darowizny wszelkich dóbr ruchomych, jakie nieboszczyk król, mój brat posiadał.

Będę miał zaszczyt upomnieć się o to.

Wasza wysokość.

Catesby? Co nowego w naszym chwiejącym się państwie?

W istocie, świat nasz się tacza, milordzie,

i mniemam, że póty prosto stać nie będzie,

póki Ryszard nie włoży na swą głowę wieńca.

Jak włoży wieńca?

- Czy przez to rozumiesz koronę? - Tak jest, milordzie.

Dam sobie wprzód głowę zdjąć z tego karku,

nim ujrzę koronę na tak niegodnym miejscu położoną.

Ale czyś dostrzegł, że on do niej zmierza?

Jak żyw tu stoję.

Zaczem przesyła wam tę wieść pomyślną,

że jutrzejszej nocy Rivers i Grey,

krewniaki królowej, w zamku Pomfret śmierć poniosą.

Nad tą nowiną wprawdzie nie boleję.

Będziesz świadkiem śmierci dwóch ludzi, umierających za wierność i prawość.

Oby nieba księcia następcę zasłoniły przed waszą ligą,

tą bandą pijawek!

Pożałujecie gorzko tego z czasem.

Spełnia się owa klątwa Małgorzaty.

Śpieszcie się, śmierci godzina nadeszła.

Pomfret!

Dajemy niewinną naszą krew do picia.

Szlachetni parowie, przedmiotem, który nas znaglił zebrać się obecnie,

jest koronacji obchód młodego Edwarda.

Wszystko do niego już przygotowane?

Tak jest, brak tylko oznaczenia kiedy.

Jutro więc: dzień ten zda mi się dogodnym.

Któż zna w tej mierze myśli protektora?

Kto cnego księcia jest najzaufańszym?

Wasza Cześć jego myśli znasz najlepiej.

Znamy się z twarzy.

Ale co do serca, nie zna on mego lepiej niż ja wasze.

Lordzie Hastings, wasza cześć jesteś z nim, mówią, zażyle.

Wdzięcznym się czuję Jego Wysokości.

Wiem, że mi sprzyja,

ale jego myśli o koronacji nie wybadałem.

Czas, milordowie, możecie oznaczyć,

a ja poważę się dać głos za księcia.

W porę nadchodzi sam dostojny książę.

Dzień dobry, mili panowie i bracia.

Zaspałem trochę sprawę,

ale to opóźnienie, rozumiem, nie naraziło na odwłokę żadnej ważnej kwestii,

której rozstrzygnięcie mogło wymagać mojej obecności.

Gdybyś był książę nie nadszedł zza kulis,

lord William Hastings gotów był odegrać twą rolę,

to jest, dałby za ciebie głos w przedmiocie aktu koronacji.

Nikt być nie może śmielszym niż lord Hastings,

jego cześć sprzyja mi i zna mię dobrze.

Milordzie Ely, świeżo będąc w Holborn,

widziałem w sadzie twym piękne truskawki.

Każ mi ich przynieść trochę, jeśli łaska.

Z całego serca, miłościwy książę.

Słówko, milordzie Buckinghamie.

Jeszcześmy o tej ceremonii nic stanowczego nie wyrzekli.

Jutro byłoby, mniemam, cokolwiek za wcześnie.

Gdzie lord protektor? Kazałem pójść przynieść owych truskawek.

Dziś jego wysokość wygląda jakoś słodko i promiennie.

Nikt w chrześcijaństwie nie umie mniej niż on taić chęci i niechęci,

z jego lic zaraz poznasz, co ma w sercu.

Jaką żeś dzisiaj u niego, milordzie, wskazówkę serca wyczytał na licach?

Tę, że nic przeciw nikomu z nas nie ma.

Bo niechby tylko miał urazę, zaraz pokazałby to po minie.

Modlę się, aby nie miał.

Wzywam was wszystkich.

Powiedzcie, na co zasługują tacy, co na śmierć moją dybią,

za pomocą szatańskiego środka i piekielnymi urokami swymi

zgubny wywarli wpływ na moje ciało?

Przychylność, jaką żywię ku wam, milordzie,

powoduje oświadczenie, że zasługują na śmierć.

Niechże tedy wzrok wasz bezecnej zbrodni da świadectwo!

Patrzcie, jak srodze mnie oczarowano!

Wyschło mi ramię

jak zwiędła latorośl!

Edwarda żona to, ta to zła wiedźma,

tak mnie czartowskim kunsztem naznaczyła.

- Jeśli to ona uczyniła, panie... - Jeśli?

Jeśli?

Nierządnych niewiast protektorze,

ty śmiesz prawić ←jeśli”?

Ty jesteś zdrajcą.

Uciąć mu głowę!

Na świętego Pawła, nie prędzej tknę się jadła, aż ją ujrzę!

Catesby, dopilnuj, by tak się stało.

Kto ze mną, ten niech powstanie i opuści salę.

Środki, które zdrajca do swego celu przygotował, panowie,

należy zdać przed obywatelstwem,

które się może błędnie zapatrywać na nasz postępek i żałować zdrajcy.

Obywatelstwo dowie się z ust moich o sprawiedliwym waszym postąpieniu.

Idź, kuzynie Buckinghamie, do lorda majora i do ratusza.

I w miarę, jak zdarzy ku temu się zręczność,

wykaż nieprawość Edwardowych dzieci.

O Catesby!

Proszę.

Czekam tu i czekam.

Książę nie chce dać dziś posłuchania.

No i cóż, Catesby, cóż twój pan powiedział na moją prośbę?

Zamknięty jest z dwoma świętobliwymi sługami kościoła

i zatopiony w medytacji.

Żaden światowy powód nie zdoła go skłonić do zawieszenia tych duchownych ćwiczeń.

Kochany Catesby, oznajmij księciu panu,

że ja, lord major i aldermanowie,

w naglącej sprawie, wielkiej wagi,

przyszliśmy tutaj, pragnąc pomówić z jego wysokością.

Idę niezwłocznie o tym go uprzedzić.

A co? Ten książę, panowie, to nie Edward.

Ten się na miękkim łożu nie rozwala, ale na klęczkach duma świętobliwie.

Anglia by szczęśliwą była,

gdyby ten książę bogobojny przyjął ster rządu nad nią.

Niechże Bóg broni, aby jego miłość miała powiedzieć ←nie”!

Boję się bardzo.

Catesby, jaką niesiesz nam odpowiedź?

Dziwno mu, w jakim celu, milordzie, na zamek sprowadziłeś taki tłum obywateli.

Jest w obawie, czy to jakich złych względem niego nie kryje zamiarów.

Bóg świadkiem, żeśmy w najlepszych myślach tu przybyli.

Idź jeszcze raz, zapewnij o tym jego wysokość.

Kiedy ludzie pełni świętej dewocji siedzą nad różańcem,

to ich niełatwo od niego odciągnąć,

taką ma w sobie słodycz bogomyślność.

Patrzcie, wszakże to jego wysokość klęczy między dwoma biskupami?

I w ręku, patrzcie, ma książkę nabożną.

Przesławny Plantagenecie, przedostojny książę,

podaj łaskawe ucho naszej prośbie

i wybacz, żeśmy przerwali praktykę twej chrześcijańskiej, żarliwej dewocji.

Boję się, czylim nie popełnił czego,

co mogło zdrożnym się wydawać w oczach obywateli.

Postanowiliśmy waszą wysokość prosić, abyś raczył przyjąć na siebie

rządy tego kraju.

Jako dziedzic, wchodzący w swoje prawa, swych dóbr, swej własności.

Bogu dzięki, nie ma takiej potrzeby.

Z królewskiego drzewa królewski przecie pozostał nam owoc.

Drogi książę, bezpiecznie w wieży schroniony,

uszczęśliwi nas rządami swymi.

Na niego zdaję to, coście panowie zdać na mnie chcieli.

Mówiłeś, panie, że królewicz Edward jest twym bratankiem.

I my to mówimy, ale nie z żony Edwarda!

Był połączony pierwej z Boną.

Ta Elżbieta, biedna wdowa,

lubieżne jego zniewoliła oko i dążeń jego wyższy lot zwichnęła,

do sromotnego wiodąc go dwużeństwa.

Z tego to łoża nieprawego

idzie Edward, przez grzeczność zwany królewiczem.

Przyjmij więc, łaskawy panie, ten przywilej

królewskiej władzy, który ci niesiemy.

Spełń, panie, prośbę twych obywateli.

Ach, po cóż na mnie składacie to brzemię?

Jam nie do tronu, nie do majestatu.

Chęciom waszym nie mogę dogodzić.

Jeśli nam tego odmawiasz...

Jako że znamy tkliwość twojego serca,

twe łagodne, miękkie współczucie,

to wiedz, że syn twojego brata nigdy nad nami panować nie będzie.

Osadzimy kogo innego na tronie

z krzywdą twojego domu i upadkiem.

To jest ostatnie nasze słowo.

Pójdźcie, obywatele, nie prośmy już dłużej.

O, nie zażegnaj się, mój lordzie Buckingham!

Każ go przywołać, drogi książę. Przyjmij ich ofiarę.

Jeśli ją odrzucisz, biedny kraj ciężko to odpokutuje.

Czy musi na mnie spaść ten trosk nawał?

- Wróć ich! - Panie Buckingham!

Nie jestem z głazu!

Milordzie Buckingham, i wy poważni, światli mężowie,

skoro chcecie mi na kark wtłoczyć ciężar szczęścia,

muszę z poddaniem przyjąć go na siebie.

Lecz wiadomo Bogu, i wy poniekąd sami to widzicie,

jakem daleki od pragnienia tego.

Boże błogosław waszej wysokości! Widzimy to, panie, i możemy poświadczyć.

Czyniąc to, prawdę tylko poświadczycie.

Witam cię tedy, panie, tym okrzykiem.

Niech żyje Ryszard, prawy król angielski!

Niech żyje Ryszard, prawy król angielski!

Pozwolisz, miłościwy panie, by koronacja odbyła się jutro?

Skoro taka wasza wola.

Tymczasem radosne służby nasze polecamy.

Powróćmy znowu do świętych spraw naszych.

Bądź zdrów, kuzynie.

Daj wam Boże zdrowie, współziomkowie.

Dziękujemy.

Otwórzcie bramę!

Co widzę?

Daj Boże obydwom waszym miłościom dzień jak najweselszy.

I wam podobnież, siostro.

Dokąd zmierzasz?

W tym samym, jak mi się zdaje, celu co wy.

Dla odwiedzenia lubych królewiczów.

Dziękuję, siostro. Pójdźmy wszystkie razem.

Otóż i w porę komendant nadchodzi.

Jak się miewa książę następca i York, mój syn młodszy?

Zdrowi, łaskawa pani.

Ale wybacz, nie mogę do nich wpuścić waszej cześci.

Król najsurowiej zabronił mi tego.

Król? Kto?

Chcę mówić, nasz pan, lord protektor.

Niech go Pan od królewskiego zachowa tytułu!

Jestem ich matką, kto mi zagradzać może dostęp do nich?

Jam matka ojca ich i chcę ich widzieć.

Jam tylko ciotka, lecz matka ich sercem.

Wpuść mnie więc do nich.

Nie mogę na to przystać w żadnym razie.

Wybacz mi, pani, związany jestem przysięgą.

Dostojna księżno, racz się do Westminster udać natychmiast,

gdzie masz ze swym małżonkiem, królem Ryszardem, być koronowaną.

Pęknijcie taśmy, pierś mi krępujące.

Inaczej padnę pod ciosem tej zabójczej wieści.

O, nieszczęśliwa!

Nienawistne wieści.

Rozpraszająca nawałnico nieszczęść!

Przeklęta piersi moja, zdroju śmierci!

Tyś wykarmiła to monstrum,

którego nieunikniony wzrok niesie zagładę.

Pójdź, pani. Miałem zalecony pośpiech.

O, Bóg dajby ten krąg złocisty,

co mi skroń ma obwieść,

z rozpalonego raczej był żelaza, i aż do mózgu przepalił mi czoło!

Niechbym została namaszczoną śmiertelnym jadem

i umarła, zanim kto mi zawoła: ←Boże, chroń królową”!

Idź, nieszczęśliwa! Nie zazdroszczę twej chwały.

Idź do Ryszarda i niech cię Bóg wesprze.

Odstąpcie wszyscy na bok!

Kuzynie Buckingham?

- Miłościwy królu. - Podaj mi rękę.

Niech żyje król Ryszard, trzeci tego imienia!

Niech żyje król!

Ryszard!

Buckingham!

Dzięki poradom twoim i pomocy siedzi król Ryszard.

Ale czy blask ten trwać ma tylko dzień jeden,

czy stale, ku naszej radości?

Bóg dajby trwale i po wszystkie czasy.

Królewicz Edward żyje.

Chciałbym być królem.

Toć nim jesteś, panie.

Kuzynie, dawniej nie byłeś tak tępy. Mamże wręcz mówić?

A więc, życzę sobie mieć tych dwóch malców trupami.

I pragnę, aby to było spełnione niezwłocznie.

Cóż powiesz teraz? Mów prędko.

Waszej królewskiej mości wolno czynić, co się tylko podoba.

Tut, tut, zlodowaciałeś coś.

Zapał twój zamarzł.

Mów: czy chcesz, żeby ci chłopcy pomarli?

Pozwól mi, proszę, miłościwy panie, odetchnąć nieco, namyśleć się chwilkę,

zanim stanowczą dam na to odpowiedź.

Wnet ją mieć wasza królewska mość będziesz.

- Catesby! - Mości królu?

Czy nie znasz kogo, co by go moc złota

do pokątnego mordu mogła skusić?

Znam, mości królu, pewnego człowieka.

Złoto do wszystkiego niechybnie go skłoni.

- Jak on się zowie? - Tyrrel, panie.

Znam już tego człowieka. Idź go tu przyprowadź.

Rafinujący ten mędrek Buckingham...

nie będzie odtąd sąsiedni mej radzie.

Mógł mnie tak długo wspierać bez znużenia,

a teraz musi tchu nabierać!

Dobrze, niech tak będzie.

Cóż tam, lordzie Stanley?

Dowiedz się, królu,

że hrabia Richmond, Henryk Tudor, przemierza Francję.

Zamierza odebrać twą koronę.

Ma zwolenników i zmierza w kierunku wybrzeża.

Stanley, Richmond jest twej żony synem.

Spójrzmy na to.

Chodź tu, Catesby.

Rozsiej wieść, że Anna, moja małżonka, ciężko zaniemogła.

Już ja w tem będę, żeby za próg domu krokiem nie wyszła.

Czego żeś tak się zadumał? Powtarzam...

Puść wieść, że Anna, moja żona, chora, i nie wykręci się pewnie od śmierci.

Chcę bowiem wszelkie nadzieje przytłumić, które mogłyby mi przynieść uszczerbek.

Ruszaj!

Czy imię twe Tyrrel?

Jakub Tyrrel, najposłuszniejszy sługa.

Jesteś takim?

Staw mię na próbę, miłościwy panie.

Pchnąłbyś nożem kogoś z mych przyjaciół?

Jeżeli wasza królewska mość każe, ale wolałbym nieprzyjaciół.

Mam właśnie

takich dwóch,

wrogów mojego spoczynku

i słodkiego snu,

z którymi radbym, abyś się rozprawił.

Tyrrelu, mówię o tych dwóch bękartach, co siedzą w Tower.

Bylebyś mi tylko, łaskawy panie, wstęp do nich ułatwił,

wnet od obawy ich uwolniony będziesz.

Powiedz, żeś to zdziałał, a zyskasz moją łaskę i poparcie.

Dokonam tego, panie, bez odwłoki.

Jużem rozważył, miłościwy panie, to, o czym świeżo raczyłeś mi wspomnieć.

Mniejsza z tym.

Śmiem się upomnieć, miłościwy panie, o przyrzeczoną nagrodę.

O hrabstwo Hereford i o ruchomości, które mam posiąść, wedle słowa twego.

Stanleyu, dawaj baczenie na żonę.

Jeśli pisywać będzie do Richmonda, ty sam odpowiesz mi za to.

Cóż mówi wasza królewska mość na sprawiedliwe moje żądanie?

Przypominam sobie,

że Henryk VI przepowiadał niegdyś, iż Richmond będzie królem,

kiedy był jeszcze małym, trzpiotowatym chłopcem.

Królem, być może.

Miłościwy panie, to hrabstwo, które mam przyobiecane.

Richmond!

Gdy byłem niedawno w Exeter,

burmistrz wskazując na zamek,

nazwał go Rougemont, drgnąłem na tę wzmiankę,

bo mi bard jeden irlandzki powiedział,

że gdy się Richmond przede mną ukaże, kres mego życia będzie niedaleki.

Panie!

Nie jestem dzisiaj w humorze do datków.

Panie?

Zostaw nas.

Pokłon ci, potężny panie.

Kochany Tyrrelu, wieść mi przynosisz uszczęśliwiającą?

Brakenbury chowa ich zwłoki.

Tyrrelu, przyjdziesz do mnie ranem,

pomyśl, czym twoje trudy mam zawdzięczyć.

Teraz wiedząc, że ten Bretańczyk Richmond o moją się kusi synowicę, młodą Elżbietę,

i dufny w ten związek zuchwale oczy podnosi do tronu,

strzeliste do niej skieruję zaloty.

Panie.

Przynosisz złą wieść, czy dobrą, że tak obcesowo wpadasz?

Złą, panie.

Biskup Ely do Francji się uda dołączyć do Richmonda sił.

A lord Buckingham, na czele wyboru mężnych walijskich rot,

wyruszył w pole, i siły jego rosną z każdą chwilą.

Ely i Richmond więcej mię obchodzą

niż Buckinghama moc szybko sklecona.

Pójdź, wydaj wojskom rozkazy.

Gdzie zdrada

głowę podnosi, czyn tarczą, nie rada.

Tekst polski: Iwona Cienciala