Original subtitles

POPRZEDNIO

Boże, chroń króla Edwarda, czwartego danego imienia.

Raz jeszcze zasiadamy na królewskim tronie Anglii.

Wykupionym krwią wrogów naszych.

Chwała rodowi Yorków.

Jam jest królową!

- Gdzie udał się Ryszard? - Zgotować w Tower ucztę krwawą!

Ryszardzie, bracie drogi, czy staniesz przy boku naszym?

Judasz złożył panu swemu pocałunek

i krzyknął ←chwała mu”, choć myśli jego wokół krzywdy krążyły.

DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ

Tak więc nam słońce Yorku zamieniło

zimę niesnasek w promieniste lato.

I chmury zwisłe ponad naszym domem

legły w głębokim łonie oceanu.

Wojownik chmurne rozpogodził czoło.

I zsiadłszy z krytego stalą rumaka,

którym przerażał strasznych nieprzyjaciół,

podryga teraz po dworskich komnatach,

w lubieżnych skokach, przy odgłosie lutni.

Lecz do igraszek jam nie jest stworzony,

ni do palenia kadzideł miłosnych.

Ja, z gruba kuty, za ciężki, za sztywny,

prostak pod względem wszelkich dwornych manier,

upośledzony z natury,

niekształtny, nieokrzesany,

zesłany przed czasem w ten świat oddechu, i to tak koślawo,

i tak nieudanie, że psy ujadają, gdy mimo nich przechodzę.

Ja, w ten piskliwy czas pokoju,

nie mam innej uciechy, którą bym czas zabił...

jak chyba śledzić własny cień na słońcu i rozpatrywać szpetność mej postaci.

Nie mogąc przeto zostać adonisem,

by godnie spędzić ten ciąg dni różanych,

postanowiłem zostać infamisem

i do tych marnych pustot się nie mieszać.

Osnułem sieci intryg za pomocą zdradnych podszeptów, snów i przepowiedni,

by w moim bracie, Klarensie i w królu zażec wzajemną nienawiść ku sobie.

Jeśli król Edward tak szczery i rzetelny, tak jak ja chytry jestem i obłudny...

dziś jeszcze Klarens będzie w ciupie siedział na mocy wróżby,

która mówi, że co imię swe od ←J” zaczyna, zabójcą będzie Edwardowych dzieci.

Myśli me, dajcie nurka! Oto Klarens.

Bracie! Co znaczy ta zbrojna straż przy osobie waszej wysokości?

Jego królewska mość w dbałości swojej o moją całość

raczyła mi dodać taką eskortę na drogę do Tower.

- Z przyczyny? - Tej, że Jerzy mi na imię.

Ależ, milordzie, to nie twoja wina.

Niech do więzienia wsadzi tych, co cię chrzcili.

Bierze do serca sny i przepowiednie,

bo mu jasnowidz jakiś miał powiedzieć, że ←J” potomstwo jego wydziedziczy.

Że zaś me imię od ←J” się zaczyna, wnosi więc, że się to ma stać przeze mnie.

Otóż to skutki, kiedy nad nami kobiety przewodzą!

Nie król to Edward wtrąca cię do Tower.

Lecz jego żona, Lady Grey, Klarensie, do tej przywodzi go ostateczności.

Źle z nami, bracie Klarensie, źle z nami!

Wasze miłoście raczą mi wybaczyć.

Jego królewska mość surowo zlecił,

by, niezależnie od stopnia, nikt nie miał z księciem Klarensem potajemnych rozmów.

Nie knujem spisków, panie, mówiliśmy,

że król jegomość jest mądry, cnotliwy,

że jej królewska mość jest już cokolwiek w latach podeszłą, piękną, nie zazdrosną.

Cóż waćpan na to? Sądziszli przeciwnie?

Racz mi przebaczyć, milordzie, a przy tym

zaniechać dalszej z księciem rozmowy.

Znamy powinność twoją, Brakenbery, będziemy przeto posłuszni.

Bądź zdrów, bracie.

Pójdę do króla.

Ten postępek dotknął mnie bardziej, niż sobie wyobrażasz.

Wiem, że to obu nam się nie podoba.

Niedługo zresztą potrwa twa klauzura.

Bądź więc cierpliwy.

Muszę być, rad nie rad.

Bądź zdrów.

Idź w drogę, z której już nie wrócisz.

O, dobroduszny Klarensie!

Miłuję cię do tego stopnia,

że wkrótce twą duszę do nieba poślę.

Witaj, kochany lordzie szambelanie! Cóż tam nowego słychać?

Król jest niedomagający, cierpiący, smutny.

Bardzo się o niego boją lekarze.

Przerwał ucztę i na spoczynek się udał.

W istocie za długo ścisłej się trzymał diety.

Tym sposobem wycieńczył swoją królewską osobę.

- Czy on w łóżku? - W łóżku.

Idź przodem, pośpieszę za tobą.

On żyć nie może długo, a nie może umrzeć,

dopóki Klarens ekstrapocztą do bram niebieskich nie będzie wyprawion.

Udam się podżec niechęć do Klarensa.

Jeśli głęboki plan mój się nie uda,

Klarens drugiego dnia już nie dożyje.

No i cóż, moje dziarskie, walne chłopcy?

Gotowi żeście tę rzecz spełnić zaraz?

Tak jest, łaskawy panie, i przychodzim po list,

za którym by nas tam wpuszczono.

Dobra przezorność, mam go tu przy sobie.

Tylko się śpieszcie, bądźcie niezmiękczeni

i nie słuchajcie go.

Bo on wymowny,

mógłby was wzruszyć, gdybyście ucho mu podali.

Zdaj się na nas, milordzie. My nie lubim rozpraw.

Kto wiele gada, mało czyni.

Wierzaj, że użyjemy rąk, nie gąb.

Wam z oczu młyńskie kamienie kapią, tam gdzie łzy ciekną niedołęgom.

Lubię was za to.

Dalejże, do dzieła. Śpieszcie się.

Śpieszym, miłościwy książę.

WOJNA DWÓCH RÓŻ

RYSZARD III WILLIAM SZEKSPIR

KRÓL HENRYK VI

Przeklęta dłoń, co przejścia te otwarła.

Przeklęte serce, co do tego wiodło!

Oby ten nędznik, co nas śmiercią twoją przywiódł do nędzy, gorszej woli doznał,

niż bym mogła życzyć żmijom, padalcom, wszelkim jadowitym płazom.

Jeśli mieć będzie kiedykolwiek żonę, niech ją zgon jego nieszczęśliwszą zrobi,

niż mnie zrobiła śmierć męża i twoja!

Przez jakież czary ten zły duch tu przyszedł?

Precz stąd, ty straszny posłanniku piekieł!

Kochana, święta, przez miłość bliźniego, nie klnij tak.

A ty, poczwaro, ty żadnych praw nie znasz, boskich ni ludzkich.

Najdzikszy zwierz nawet zna przecież jakieś uczucia litości.

Ja nie znam żadnych, przetom też nie zwierzę.

Co za dziw, kiedy szatan mówi prawdę!

Większy dziw, kiedy anioł tak jest gniewny.

Pozwól, niewiasty boski arcywzorze,

bym się z zakału tej mniemanej winy przy sposobności oczyścił przed tobą.

Wymówek nie wysłucham

od kreatury, która zabiła mi męża, ojca i króla mego.

Zginęli, i to z twej ręki, piekielny siepaczu.

- Nie ja zabiłem twego, pani, męża. - Więc jeszcze żyje?

Nie, zaiste: padł on z ręki Edwarda.

Nikczemnie kłamiesz!

Małgorzata widziała nóż twój jego krwią dymiący.

Nie tyżeś tego zamordował króla?

Dajmy na to.

Dajmy na to, zbójco!

On był tak dobry, łagodny,

cnotliwy.

Tym ci godniejszy być u króla niebios.

W niebie on, dokąd ty nigdy nie pójdziesz.

Tam odpowiedniejsze miejsce dla niego.

Dla ciebie tylko jedno odpowiednie, a tym jest piekło.

Tak, i jeszcze jedno. Chceszli, pani, abym je wymienił?

- Chyba więzienie. - Sypialnia pani.

Czyli ktoś, co spowodował śmierć, nie zasługuje na równą naganę?

Tyś to był doń powodem i niecnym jej sprawcą.

Twój wdzięk do tej sprawy był powodem.

Twój wdzięk, co we śnie mnie drażni i bodzie

do przelewania krwi całego świata,

w nadziei słodkich godzin w twym objęciu.

Gdybym tę pewność miała,

te paznokcie zdarłyby, zbójco, wdzięk z mojego lica.

Oczy me nigdy nie ścierpią tej krzywdy.

Nie wyrządziłabyś jej, gdybym był przy tym.

Takie życzenie jest nienaturalne, mścić się na kimś, kto cię czule kocha.

Jest to życzenie słuszne i właściwe,

chcieć się mścić na kimś, co mi zabił męża.

Ten, co cię męża pozbawił, pani,

zrobił to, by dać ci lepszego w zamian.

Lepszego niż on nie ma na tej ziemi.

Jest ktoś, co lepiej od niego cię kocha.

- Gdzie on? - Tu.

Za co, pani, na mnie plujesz?

Rada bym, aby to był jad śmiertelny.

Nigdy jad nie trysł z piękniejszego źródła.

Nigdy jad nie zwisł na brzydszej gadzinie.

Przecz z moich oczu!

Zarażasz je.

Pani, twoje to oko zaraziło moje.

Jeśli twe mściwe serce nie przebacza,

nie szpeć, o pani, ust swych wyrazem odpychającym.

One są stworzone do pocałunków, a nie do pogardy.

Oto dowodny miecz z spiczastym ostrzem.

Utop go, jeśli chcesz, w tej wiernej piersi...

i wygnaj duszę, która cię wielbi.

Gołoć go daję, oczekując śmierci.

Nie ociągaj się. Jam to zamordował króla Henryka.

Uderz! Ja to zgładziłem młodego Edwarda.

Podnieś, aniele, miecz albo mnie podnieś.

Wstań, obłudniku. Choć śmierci twej pragnę,

nie chcę jednakże być jej wykonawcą.

To mi każ z własnej lec dłoni, a legnę.

Dobrze, dobrze, włóż miecz do pochwy.

Czy już zgoda z nami?

Później się dowiesz.

Mogęż mieć nadzieję?

Nadzieję każdy ma.

Przyjmij ten pierścień.

Przyjęcie nie jest daniem.

Jak ten pierścień objął ten palec,

tak niech twe serce obejmie moją miłość. Oboje bowiem do ciebie należą.

Jeśli zaś wierny twój niewolnik zdoła wyprosić sobie jeszcze coś u ciebie,

to szczęście jego zapewnisz na wieki.

Abyś się zaraz do Westminster udała.

Z całą czcią winną przybędę do ciebie.

Błagam cię, pani, wyświadcz mi tę łaskę.

Bez pożegnawczego słowa?

Wielce cieszy mnie ta twoja skrucha.

Czy się kto kiedy zalecał w ten sposób?

Czy sobie ujął w ten sposób kobietę?

Chcę ją posiadać, ale nie na długo.

Jak to? Jam zabił jej męża i ojca,

i ja zdołałem ją sobie zniewolić?

Mimo najgłębszej obrazy jej serca, jej łez i przekleństw.

I mimo to pozyskać ją, niczym wszystko zwyciężyć!

Ha!

I ona zniża swe oczy ku mnie?

Ku mnie, szpetnemu kuternodze?

Nie wiem doprawdy, co myśleć o sobie.

Bo gdy sam sądzę się wzorem brzydoty,

ona znajduje mnie dziwnie przystojnym.

Muszę wydatek zrobić na zwierciadło

i utrzymywać jaki tuzin krawców ku ozdobieniu kształtów mego ciała.

Skoro się lepiej podobam sam sobie,

słuszna, bym pewnym kosztem to opłacił.

Świeć, jasne słońce, nim zwierciadło sprawię,

bym się na cieniu przyjrzał mej postawie.

Nie trap się, siostro,

ani wątpić o tym, że wkrótce jego królewska mość wróci do zdrowia.

Gdyby on umarł, cóż by mnie spotkało, bracie?

Nic, krom boleści z tak dotkliwej straty.

Tak wielka boleść włącza wszelką inną.

Niebo cię, matko, obdarzyło synem,

co cię pocieszy w razie jego śmierci.

On jest tak młody, nim zaś do lat dojdzie, opiekę nad nim ma mieć Ryszard Gloster,

człowiek niechętny i mnie, i nam wszystkim.

Onże stanowczo ma być protektorem?

Stanowczo, jeśli król zstąpi do grobu.

Oto lordowie Buckingham i Stanley.

Waszej królewskiej mości korni słudzy.

Jaka jest nadzieja jego powrotu do zdrowia?

Najlepsza. Jego królewska mość raźnie rozmawiał.

- Więc z nim mówiliście? - Tak, pani.

Pragnie pojednać księcia Gloster

z braćmi waszej królewskiej mości, tych zaś skłonić

do pojednania z lordem szambelanem.

I w tym ich celu zawezwał do siebie.

Dałby Bóg, aby mu się to udało. Ale nic z tego.

Oni mnie krzywdzą, nie zniosę ja tego!

Któż są ci, co się skarżyli przed królem,

że ja mam serce kamienne i jestem im nieprzyjazny?

Na świętego Pawła! Jego to raczej jest nieprzyjacielem,

kto mu do ucha tka takie powieści.

Przeto, że schlebiać nie umiem i głaskać,

słów cedzić, mizdrzyć się i durzyć ludzi,

przeto zawziętym mianują mnie wrogiem!

Do kogóż wasza mość mówi w tym kole?

Do ciebie, który czci nie masz i cnoty!

Lordzie Grey, kiedy żem jaką krzywdę ci wyrządził? W czym uchybił?

Lub tobie, lordzie Rivers? Lub tobie, Elżbieto?

Lub komukolwiek z waszej archandryi?

Żeby was wszystkich!

Pan ledwo odetchnąć może pod skargami,

którymi jego mieszacie spokojność.

Dość, dość, Glosterze, wiemy już, co myślisz.

Zazdrościsz mnie i moim powodzenia.

Nie daj nam, Boże, kiedyś od was być zależnymi.

Bóg daje tymczasem, że my jesteśmy zależnymi od was.

Bo przez was został nasz brat uwięziony,

ja sam popadłem w niełaskę, a szlachta w niesławę.

Nigdym przeciwko księciu Klarensowi nie podbudzała króla.

Nieraz jak najżarliwiej przemawiałam za nim.

Ciężką czynisz mi obelgę, zwracając do mnie tak nikczemny zarzut.

Na Boga! Pójdę wyjawić królewskiej mości

te zniewagi, które często w milczeniu cierpiałam.

Idź, powtórz, nie taj niczego.

Co powiedziałem, i wobec króla utrzymywać będę.

Nim pani przyszłaś do tronu i mąż jej,

ja byłem jucznym koniem jego sprawy.

Aby krew jego ukrólewszczyć, chętnie przelałem swoją.

Obym miał serce tak twarde jak Edward.

Za miękki jestem dla tego świata.

O wy, rabusie,

co drzecie ze sobą o podział tego, coście mi wydarli.

Kogóż z was dreszczem nie przejmie mój widok?

Stój, wdzięczny łotrze!

Nie kwap się do wyjścia.

Czego ode mnie chcesz, wywiędła wiedźmo?

Męża i syna ty mi jesteś winien.

Ty tron.

Wy wszyscy poddańczą uległość.

Cierpienie moje wam słusznie przypada.

A wszelka wasza błogość...

mnie wyłącznie.

Dajcież przejście przekleństwom moim, o, wy ciężkie chmury!

Edward, syn twój, teraz książę Walii,

w miejsce Edwarda, mego syna, niegdyś książęcia Walii,

umrze w kwiecie wieku.

Niechaj na długi czas przed twoją śmiercią zgasną dni twego szczęścia.

Dość już tych przekleństw, wyschła czarownico!

Ciebie pominąć?

Nie, psie, weź część twoją.

Mająli w niebie jakąś ciężką plagę,

o, niech ją póty chowają w zapasie, póki występki twoje nie dojrzeją.

Wtedy dopiero niech ich oburzenie nawałem runie na ciebie.

Zawzięty wrogu spokojności świata.

Niech ci sen nigdy zbójczych ócz nie zawrze,

chybaby jakie dręczące marzenia

miały cię straszyć widm piekielnych rojem.

Ty, zlewku szpetnych cech, ryjący wieprzu,

na syna piekła i zakał natury...

Małgorzato!

←Małgorzato”.

Tak więc twe przekleństwo przeciwko tobie samej się zwróciło.

Biedna królowo malowana!

Maro przeszłości mojej!

Po co sypiesz cukier na pękatą pajęczą poczwarę,

co cię zabójczą przędzą swą owija?

Niebaczna! Sama nóż na siebie ostrzysz.

Przyjdzie czas, w którym mię przyzywać będziesz,

ażebym razem z tobą przeklinała tę jadowitą, garbatą ropuchę.

Dajcie jej spokój, ona obłąkana.

Dowodem tego mój syn, dziś będący w ciemnicach śmierci,

którego promienie

pochmurny duch twój pokrył wiecznym mrokiem.

Dość już, dość tego...

przez sam wstyd, jeżeli nie przez miłość chrześcijańską.

Buckinghamie, strzeż się brytana tego!

On kąsa, łasząc się,

a gdy ukąsi, zjadliwy jego ząb na śmierć rozrania.

Strzeż się go, nie miej z nim żadnej styczności.

Co ona mówi, lordzie Buckinghamie?

Nie zważam na to, mój łaskawy panie.

Jak to?

Pogardzasz mą życzliwą radą

i głaszczesz tego szatana, którego strzec ci się radzę?

O, wspomnisz to kiedyś,

gdy on ci serce rozedrze,

i powiesz, że Małgorzata była dobrą wróżką.

Niechże na każdym z was z osobna cięży nienawiść tego piekielnego wroga,

a na nim wasza...

na was wszystkich — Boga.

Włos mi się jeży, słysząc jej przekleństwa.

I mnie też. Dziwna, że jest na wolności.

Za wiele krzywd ona zniosła.

Żal mi, żem się poniekąd przyczynił do tego.

Jam jej świadomie nie skrzywdziła nigdy.

Ale posiadasz pani z krzywd jej korzyść.

Jego królewska mość wzywa cię, pani.

I waszą miłość, i was, cni lordowie.

Idę natychmiast.

A wy, milordowie, idziecież ze mną?

Służymy ci, pani.

Własne bezprawia

zwalę na kark drugim.

Klarensa, który w istocie z mej łaski w ciemnicy siedzi,

opłakiwać będę przed cymbałami

takimi jak Stanley, Hastings, Buckingham,

i wtykać im w ucho, że to królowa jejmość i jej klika

podburza króla przeciw memu bratu.

Oni uwierzą i mię podżegać będą, bym się mścił na Greyu i Riversie.

Wtedy westchnienie wydając, powiem im wedle słów Pisma Świętego,

że Bóg nam każe dobrem za złe płacić.

Tak ubarwiwszy nagą mą niecnotę

zbutwiałym pierzem z biblii wyskubanem,

świętym się wydam, gdym w gruncie szatanem.

Co dziś tak smutno wasza cześć wygląda?

Miałem noc zeszłą bardzo niespokojną.

Pełną okropnych snów, straszliwych widzeń.

Jakem chrześcijanin i uczciwy człowiek, wolę nie spędzić

drugiej takiej nocy

za nieprzerwany ciąg dni szczęśliwych.

Jakież to były marzenia, milordzie?

Wtedy, o, wtedy, zwaliła się burza na duszę moją.

Ów groźny przewodnik, o którym tyle pisali poeci,

przez smętną powódź przewiózł mnie do krain wiecznego mroku.

Tam błędną mą duszę powitał

istny duch, istny anioł, z jasnym włosem krwią obryzganym.

I krzyknął:

←To Klarens...

co mię na polach pod Tiuksbury zabił!

Chwyćcie go, Furie,

weźcie go na męki!”.

Wtedy otoczył mię zastęp złych duchów...

i wył mi w uszy tak przerażająco,

tak strasznie, żem się aż zbudził, drżąc cały.

I długo jeszcze potem rozumiałem,

że jestem w piekle.

Nie dziw, milordzie, żeś się tym przeraził.

Mnie sam ten opis dreszczem już przejmuje.

Dozorco, dozorco, jam zrobił to wszystko,

co teraz świadczy przeciw duszy mojej. Jam dla Edwarda to zrobił i patrzże,

jak on mi teraz za to się wywdzięcza.

Nie odchodź, proszę, kochany dozorco.

Głowa mi cięży, na sen mi się zbiera.

Zostanę, milordzie.

Oby Bóg was skrzepił błogim spoczynkiem.

Czego chcecie, waści?

Jakeście się tu dostali?

Chcemy mówić z Klarensem, a dostałem się tu na nogach.

Tak węzłowato?

Lepiej węzłowato niż rozwlekle.

Pokaż mu papier.

Nie traćmy czasu na gadanie.

Olaboga! Kto was tu przysłał?

Po coście tu przyszli?

Żeby mię zamordować?

W czym żem was skrzywdził, moi przyjaciele?

Nie nas skrzywdziłeś, panie, ale króla.

Jam jego bratem i z serca go kocham.

Jeżeli dbacie o nagrodę,

idźcie do mojego brata Glostera,

a on was lepiej za moje życie wynagrodzi,

niżeli Edward za wieść o mym zgonie.

Wyjdź z obłędu.

Twój brat nas wysłał, dla zgładzenia ciebie.

Pojednaj się z Bogiem. Zguba twa jest nieuchronna.

W wejrzeniu twoim widzę ślad litości.

Dość już!

A jeśli jeszcze tego za mało, w kuble cię zanurzę.

Nie!

- Proszę. - Wstawaj!

Tak, tak. Otóżem dziś dobrze dnia użył.

Trwajcie w tej zgodzie, szlachetni panowie!

Lordzie Riversie i ty, lordzie Hastings,

podajcie sobie dłonie, zbądźcie uraz, przysiążcie sobie wzajem miłość bratnią.

Niebo mi świadkiem, że się w mojej duszy nie kryje żadna niechęć

i dłoń moja stwierdza rzetelność uczuć mego serca.

Niech mi dobrze się wiedzie, jak szczerze przysięgam na to samo!

Małżonko, to się i do ciebie ściąga.

Do was, Greyu, Buckinghamie, także.

Byliście sobie wzajem nieprzyjaźni.

Co zaś uczynisz, uczyń niezmyślnie.

Tak mi dopomóż, Boże.

Ta zamiana uczuć nienaruszoną będzie z mojej strony.

W porę przybywa nasz szlachetny książę.

Miłościwemu państwu me pokłony.

I wam, szlachetni parowie, dzień dobry!

Dobry, zaprawdę, bośmy w nim do skutku

przywiedli chrześcijańskie dzieło, zmieniając nienawiść w miłość,

pomiędzy tymi wrzącymi niedawno, zagniewanymi na siebie lordami.

Błogosławiony to trud, cny mój władco.

Jeślim w chwili gniewu zrobił coś takiego,

co mogło zranić kogoś z tu obecnych,

to pragnę w godny, przyjacielski sposób z nimi się pojednać.

Nie wiem, czy żyje gdzie Anglik, z którym by umysł mój był w rozdwojeniu.

Daj Boże, aby się na tym skończyły wszelkie niesnaski.

Miłościwy panie, racz z pełna dzień ten uświęcić

i powróć naszemu bratu Klarensowi łaskę.

Jak to? Czyli żem na to moje serce przyniósł w ofierze,

ażeby się ze mnie naigrawano tu, wobec monarchy?

Któż o tym nie wie, że cny Klarens umarł?

Krzywdzisz go pani, szydząc z jego cieniów.

Któż nie wie, że on umarł?

Kto wie raczej?

O Boże! Cóż za świat!

Klarens nie żyje?

Rozkaz był cofnięty.

Tak, panie, ale biedak już był nie żył wskutek pierwszego waszego rozkazu.

Rozkaz ten poniósł skrzydlaty Merkury.

Kiedy tymczasem z jego odwołaniem wysłany został jakiś niedołęga,

który w czas przybył na pogrzeb.

Któż mię za nim prosił?

Kto u nóg mych klękał, gdym był w gniewie, i do namysłu starał się mię skłonić?

Kto o braterstwie mówił?

O miłości.

Wszystko to grzeszna, zwierzęca zaciekłość zatarła w mojej pamięci

i nikt z was nie miał sumienia przypomnieć mi tego.

A ja, okrutny, sam do siebie także nie przemówiłem za nim.

Lękam się, aby Bóg nie pomścił tego...

Na mnie i na was, na moich i waszych.

Elżbieto, odprowadź mię.

Biedny Jerzy!

Takie to smutne skutki porywczości.

Uważaliście, jak krewni królowej pobledli,

słysząc o śmierci Klarensa?

O, oni zawsze króla podszczuwali.

Bóg to odpłaci.

- Pójdźcie, lordowie. - Za waszą łaskawością.

Ach! Któż mi wzbroni łkać i jęczeć teraz,

los mój przeklinać i trawić się żalem?

Do czego zmierza ta gwałtowna scena?

Król, mój małżonek, syn twój, pani,

umarł.

Chcesz żyć jeszcze, jęcz! Jeśli umrzeć, spiesz się!

By ulotnione dusze mogły na skrzydłach dognać króla,

lub jak posłuszne poddanki pójść za nim

do jego nowych państw w przybytku wiecznym.

Tyle w smutku tym mam współudziału,

ile praw miałam do twego małżonka.

Opłakiwałam śmierć zacnego męża

i pocieszałam się widokiem jego żywych obrazów.

Aż oto od razu złośliwa ręka śmierci zdruzgotała

dwa zwierciadła, w których się wspaniale królewskie rysy jego odbijały.

Teraz za całą pociechę w mym życiu

jedno fałszywe szkło mi pozostaje, w którym boleśnie widzę hańbę swą.

Ty wdową wprawdzie, lecz jesteś i matką.

Pozostawiono ci pociechę z dzieci.

Mnie naprzód z objęć śmierć wydarła męża,

a potem z słabych rąk me dwie podpory:

Klarensa i Edwarda.

Zlej na mnie łzy swoje.

Jam jest twojego smutku karmicielką,

ja go utuczę skargami moimi.

Pomnij, o pani, jako dobra matka, o młodym księciu następcy, twym synu.

Poślij po niego niezwłocznie i daj go ukoronować.

W nim twoja pociecha.

Pociesz się, siostro.

Wszyscy mamy powód do utyskiwań nad zgaśnięciem gwiazdy,

ale nikt nie może utyskiwaniem cierpień swych uleczyć.

Przebacz mi, proszę, miłościwa matko, żem cię nie dostrzegł zaraz.

Błagam cię o błogosławieństwo.

Niech cię Bóg błogosławi i w pierś twoją wleje łagodność,

miłość chrześcijańską, rzetelną wierność i uległość.

Amen.

Wspólnie to brzemię ciosu dźwigający,

szczerą miłością zespólcież się teraz.

Mnie by się wielce zdawało stosownym, sprowadzić zaraz pod małą eskortą,

młodego księcia z Ludlow do Londynu, aby na króla był koronowanym.

Na co pod małą eskortą, milordzie?

Na to, milordzie, by poczet za wielki

nie wzburzył żółci świeżo uśmierzonej.

Co by tym bardziej było niebezpieczne teraz,

gdy państwo jeszcze jest bez steru.

Niechże tak będzie. Idźmy się naradzić,

kto ma do Ludlow zostać wyprawionym.

Królowo i wy, matko, wszak wam wola głosować także w tym ważnym przedmiocie.

Z całego serca.

Kuzynie Buckingham.

Kto bądź pojedzie po księcia następcę,

na miłość boską, my nie siedźmy w miejscu.

Bo bym utracił wyborną sposobność

do usunięcia chciwych władzy krewnych królowej od osoby księcia.

O ty, mój alter ego, ty, mój sejmie...

Moja wyrocznio, kochany kuzynku.

Jak dziecko daję ci się powodować.

Do Ludlow zatem, nie zostaniem z tyłu.

- Książę. - Wasza wysokość.

Tekst polski: Inez Girek