Original subtitles

TWARZE DZIECI

Saint-Luc, wieœ w Górnym Wallis.

T³umaczenie: Solfernus

Dom burmistrza.

W ten wiosenny poranek, przybyli wszyscy którzy mieli chwilê woln¹ od pracy.

...poniewa¿ w domu wydarzy³o siê nieszczêœcie.

Burmistrz, Pierre Amsler.

Jego syn, Jean.

Jego córka, Pierrette.

S¹siadka.

Matka dwojga dzieci.

Gdzie jest mama?

"Jest w podró¿y."

"To tylko trauma, nic zagra¿aj¹cego ¿yciu.

Kilka dni odpoczynku, i dojdzie do siebie."

Canon Taillier, ksi¹dz z Vissoy by³ ojcem chrzestnym Jeana.

Dla Amslera, ¿ycie powróci³o do normy,

radzi³ sobie tak dobrze, jak tylko mo¿na siê tego spodziewaæ.

Bola³o go patrzenie na swoje osierocone dzieci,

i zaniedbany dom.

"...I ten rozdarty rêkaw..."

Ka¿dej nocy, Jean szepta³ modlitwê do matki.

Wpatruj¹c siê w portret wierzy³,

¿e o¿yje i uœmiechnie siê do niego.

Ka¿dej niedzieli.

Dzieñ Œwiêtego Marcina, w którym rolnicy p³ac¹ czynsz.

Jej córka, Arlette.

"Nie mogê zap³aciæ."

"Za wypadek który kosztowa³ mojego mê¿a ¿ycie,

winê obarczono jego nieostro¿noœæ."

"Wiêc firma ubezpieczeniowa powo³uj¹c siê na regulamin,

nic nie wyp³aci³a."

I wróci³a wiosna.

Amsler czêsto chodzi skrótem przez pola, do Jeanne Dutois.

Pierwsza niedziela czerwca.

"Jean, mam sprawy do za³atwienia. Pójdziesz sam."

"Jeœli siê zgodzisz, mo¿emy siê pobraæ przed dniem œw. Jana.”

"Zamierzam spêdziæ kilka dni z moim starym przyjacielem, ojcem Porchetem.

Co u dzieci?"

"Mam zamiar ponownie siê o¿eniæ.”

"Dom jest pusty

i nie ma nikogo, kto móg³ by siê zaopiekowaæ ma³¹ Pierrette.

Tak by³oby najlepiej dla dzieci."

"A co z Jeanem... Powiedzia³eœ mu ju¿?"

"Nie, jeszcze nie."

"To takie wra¿liwe dziecko.

Wydaje mi siê, ¿e by³oby lepiej delikatnie go do tego przygotowaæ.”

Nastêpnego dnia.

“Macie rzeczy do omówienia, nie bêdê wam przeszkadza³.”

"Wiêc?"

“Porozmawia³byœ z Jeanem?

Myœlê, ¿e wyt³umaczysz mu lepiej ni¿ ja.

Jest dobrym ch³opcem, ale jest taki wra¿liwy.

"Mam pomys³! Zabiorê Jeana ze sob¹ do Vissoy na kilka tygodni.

Wtedy bêdê móg³ delikatnie przekazaæ mu te nowiny.”

“A kiedy powróci do domu, sprawy wróc¹ do normy,

a on zaakceptuje now¹ sytuacjê, bez wiêkszych problemów.”

Nastêpnego dnia, o œwicie, ksi¹dz wyruszy³ ze swoim chrzeœniakiem.

Po przejœciu przez prze³êcz, zeszli do nastêpnej doliny.

O zmroku mogli zobaczyæ dzwonnicê Vissoy.

Gdy zakoñczy³y siê zbiory siana,

Saint-Luc œwiêtowa³o ma³¿eñstwo burmistrza.

“Kiedy wrócisz do domu, zauwa¿ysz pewne zmiany, Jean.

Twój ojciec ponownie siê o¿eni³."

“Twoim obowi¹zkiem, moje dziecko, jest równie¿ pomyœleæ o swoich bliskich.”

“Czy chcesz by twoja siostra Pierrette? by³a Ÿle wychowana,

a twój tata ¿y³ w smutku i przez resztê ¿ycia sam?”

“Czy bêdê musia³ mówiæ do niej mamo?”

“có¿... nazywaj j¹ matk¹.”

Pod koniec miesi¹ca...

Z ciê¿kim sercem, ale przepe³niony dobrymi intencjami,

Jean wyruszy³ w drogê do domu.

Zobaczy³ rzeczy takimi, jak gdyby nie by³o go tu latami.

Zanim jeszcze przekroczy³ próg,

dom ju¿ wydawa³ siê inny.

“Czego chcesz?

Chcê dostaæ siê do w³asnego domu, w³aœnie to!”

“Mama powiedzia³a, bym nikogo nie wpuszcza³a.”

“Jasne, ale ja jestem Jean, mieszkam tu.”

“Kto ci pozwoli³ u¿ywaæ moich kredek?”

“Mama.”

“Pierrette i ja œpimy tutaj.

Ty spisz w ma³ym pokoju obok.”

“Musisz s³uchaæ siê mnie, bo teraz jestem twoj¹ mam¹.

A wtedy ciê pokocham i bêdziesz moim ma³ym ch³opcem.”

“chcê, ¿ebyœ by³ weso³y.

Nie lubiê dzieci, które s¹ ponure i zamkniête w sobie.

S¹ po prostu leniwe.”

"Tak proszê pani."

Przek¹ska.

“...i nie macie ze sob¹ walczyæ, ani zazdroœciæ sobie nawzajem,

lecz kochaæ siê i pomagaæ sobie wzajemnie.”

W nastêpn¹ niedzielê.

Jean zauwa¿y³ broszkê swojej matki.

"O co chodzi?"

Od pierwszych tygodni wrogoœæ miêdzy dzieæmi by³a oczywista.

Pierrette i Jean zawsze bawili siê na „swojej wyspie„”

daleko od Arlette, która nie mog³a siê z nimi bawiæ.

“Gdzie jest twój kapelusz?”

Pewnego dnia posprz¹tali strych.

“Materia³ jest dobry, mog³abym zrobiæ ubranie dla ka¿dego z was.”

“To nie jest twoje. Nale¿y do mojej mamy.”

“Dlaczego to zrobi³eœ?”

“Odpowiedz mi!”

“Wyjaœnisz mi?”

“Nienawidzê jej! Nienawidzê jej! Nienawidzê jej!”

”Kilka miesiêcy póŸniej,

Arlette i Jean znienawidzili siê nawzajem.”

“Moja lalka!”

“Ju¿ za póŸno, ¿eby po ni¹ iœæ.”

Tego wieczoru w domu.

“Niem¹drze jest p³akaæ w twoim wieku nad zagubion¹ lalk¹.”

“IdŸcie na górê, przyjdê za moment.”

“Jestem pewien, ¿e twoja lalka spad³a niedaleko mostu.”

“To nie jest daleko, idŸ otworzê ci drzwi.”

Jean mia³ nadziejê, ¿e Arlette zostanie ukarana.

Zacz¹³ rozumieæ powagê tego, co zrobi³.

Zagubiona.

“S³ysza³eœ lawinê?”

Jedyne rozwi¹zanie: przyznaæ siê natychmiast.

"Coœ jest nie tak?”

“Chcê tylko porozmawiaæ z pap¹.”

"IdŸ i módl siê.”

Pe³en wstydu i niepokoju,

zwróci³ siê do swojej matki na portrecie...

...ale obraz wydawa³ siê byæ odleg³y i wyblak³y.

Nawet portret go opuœci³.

Nastêpnego ranka.

Ojciec nie robi³ mu najmniejszych zarzutów.

Jean myœla³, ¿e sta³ siê obiektem grozy dla swojej rodziny.

Czu³ siê jak przestêpca.

Drogi Papo,

¯egnaj. Jestem nêdznikiem. Mam nadziejê, ¿e mi wybaczysz.

Kochaj¹cy, Jean.

“Odchodzê na zawsze.

“Skoro mi wybaczy³aœ Arlette, dasz mi buziaka?”

"Ten list zostawiam ojcu."

"...potem poszed³ w stronê potoku."

"Mama."

KONIEC