Original subtitles

รู้สึกลางไม่ดีเลยแฮะ

แล้วลางที่ว่าก็จะเป็นจริงในไม่ช้า

ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่วันนี้รู้สึกลางไม่ดียิ่งกว่าที่เคย

ไม่ล่ะ

ไม่ใช่อะไรงี่เง่าแบบนี้

ทำยังไงถึงจะเลี่ยงมันได้นะ?

ในอดีตก็เคยรู้สึกถึงลางแบบนี้ แล้วก็พยายามเลี่ยงมันตลอด

แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่สำเร็จ แล้วเรื่องไม่ดีก็เกิด

ครั้งนี้รู้สึกแย่หนักกว่าตอนนั้นอีก

นี่มันอะไรเนี่ย?

นางแบบจริงๆ เหรอเนี่ย?

ร่างกายค่อยๆ กลายเป็นร่างกายด้วยตัวมันเอง

หัวใจเต้นเป็นจังหวะของมันเองไปเรื่อยๆ

อารมณ์ความรู้สึกกู่ร้องออกมาราวกับหมาป่า

นี่เราจะต้องเชื่อฟังกระดูกสันหลัง ซี่โครง และกะโหลกไปเฉยๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้งั้นเหรอ?

จมลงไปทั้งๆ ที่ยังเปิดตา เหนียวหนืดไปทั้งตัว

กลิ้งล้มลงไป แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

กลายเป็นเพลงบลูส์ที่กลวงโบ๋ ซึ่งมาพร้อมกับความเจ็บปวด

จะจุดประกายไฟให้ติด

จมลงไป เหนียวหนืดไปทั้งตัว

กลิ้งล้มลงไป แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

สูญเสียไป...จนกลายเป็นเพลงบลูส์นี้ที่จุดให้ไฟลุก

จนกว่าจะสลายเป็นชิ้นๆ

จนกว่าจะระยิบระยับ

จนกว่าจะกลายเป็นคำอวยพร

จนกว่าจะกลายเป็นคำอวยพร

Isolation dope

บ้าเอ๊ย

หลับตาลงทีไร ใบหน้านั่นก็ลอยขึ้นมาเลย

ไม่น่าดูนิตยสารพรรค์นั้นเลย

ไม่เคยเห็นนางแบบแนวนั้นมาก่อนเลยนา

แต่นางแบบแฟชั่นชวนสยองแบบนั้นมีอยู่จริงๆ เหรอ?

แค่มือแต่งภาพฝีมือไม่ดีหรือเปล่า?

แต่ว่านะโอดะ

ความทรงจำในหัวฉันน่ะมันเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ

ตอนนี้มองเห็นเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว

เรื่องนั้นช่างมันก่อนน่าอิวาซากิ

บทไปถึงไหนแล้ว?

ไม่ล่ะ ไม่ขยับเลย

ถ้าไม่มีบทก็ถ่ายหนังไม่ได้กันพอดีสิวะ

อย่ามาทำเป็นเล่นเพราะเห็นว่าเป็นแค่ชมรมนา

ไม่ได้ทำเป็นเล่นเลยเฮ้ย

อะไรวะ อย่าบอกนะว่าโดนนางแบบนั่นกวนจิตจนไปไม่เป็นน่ะ?

ถ้าแกไม่ทำ ฉันจะไปขอคนอื่นเขียนให้นา

เพราะครั้งนี้จะส่งเข้าแข่งขันด้วย

รู้แล้วรู้แล้ว

ผมไม่มีโอกาสได้เห็นหน้านางแบบนั่นอีก

ก็จริงอยู่ที่ผมโดนภาพในความทรงจำที่บิดเบี้ยว เล่นเอาไปไม่เป็นอยู่พักนึง

แต่โชคดีที่ความทรงจำนั่นเลือนหายไปพร้อมกับเวลา

ก็บทมันดี

ไม่ล่ะมุมกล้องของโอดะต่างหาก

ไม่ต้องมาถ่อมตัวเลยอิวาซากิ

ไม่หรอก เป็นเพราะฉันจัดแสงต่างหาก

แต่ก็ไม่เคยคิดฝันเลยนะว่าจะได้รางวัลกรังปรีซ์มา

เหมือนฝันจริงๆ นั่นล่ะ

แต่เท่านี้พวกเราก็มีชื่อแล้ว

ในหมู่คนทำหนังมือสมัครเล่น

ทีนี้ฉันก็เลยมีข้อเสนออย่างนึง

ผลงานต่อไปรับสมัครนางเอกแบบเปิดกว้างไหม?

ทำไมล่ะ?

แค่หาในมหาลัยฯก็น่าจะพอไหม?

ไม่ล่ะ ในมหาลัยฯนี่ ฉันหาคนที่สวยพอเข้ากับหนังพวกเราไม่เจอเลย

ถ้าเรารับสมัครแบบเปิดกว้างล่ะก็

จะต้องเจอที่เหมาะๆ แน่

นั่นก็เพราะพวกเรามีชื่อเสียงยังไงล่ะ

อะไรว้า มาแค่สามฉบับเองเรอะ

ชื่อเสียงพวกเราไม่ได้ดังอะไรขนาดนั้นแฮะ

ยังไงก็ดูๆ ก่อน

แบบนี้โอเคเลย

จริงๆ ด้วย

ได้คนแล้วแบบนี้

ชื่อเสียงน่ะคุณภาพสำคัญกว่าปริมาณ

มีอะไรเหรอมิยาเกะ?

แค่คิดว่าเออดูดีเนอะ

นี่มันการพบเจอแห่งโชคชะตาเลยน้า

ลืมอีกซองเลยแฮะ

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

เฮ้ย นี่มันอะไรกันวะ?

ใครกันเนี่ย?

อิวาซากิเป็นอะไรไป?

นี่ล่ะนางแบบที่ฉันพูดถึงไง!

นี่น่ะเหรอ?

ไม่ใช่จำคนผิดเหรอ?

ไม่ล่ะ ไม่ผิดแน่

ดูสิหน้าตาน่ารังเกียจนี่

แต่นางแบบมืออาชีพ จะมาสนใจงานหนังของมือสมัครเล่นเหรอ?

ไม่ผิดแน่

แค่ดูชัดๆ อีกหนก็สยองขึ้นมาเลยเนี่ย

เอาล่ะ เอางี้ดีไหม?

เรียกนางแบบคนนี้มาด้วยแล้วกัน

มาคู่กับสาวสวยคนเมื่อกี้

ว่าไงนะ?

อย่าล้อเล่นบ้าๆ นะโอดะ

นี่แกจะถ่ายหนังสยองหรือไงวะ?

เออฟังก่อนน่า

ก็จริงที่ดูสยองๆ แต่ถ้าเรามองกลับกัน

มันไม่มีผู้หญิงที่ไหนจะอัตลักษณ์เด่นขนาดนี้อีกแล้ว

คุณโมริทามาเอะอยู่ม.ปลายปีหนึ่งเหรอ?

น่ารักกว่าในรูปอีกนะเนี่ย

ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ

เธอเป็นตัวเอกเลย

ช่วยแสดงเป็นนางเอกทีนะครับ

- ขอแค่แสดงแบบธรรมชาติๆ ก็พอ - ค่ะ

น่ารักจริงๆ เลยนะเนี่ย

เฮ้ย

ฟุจิค่ะ

อะ คุณฟุจิ

เชิญนั่งเลยครับ

คุณฟุจิเป็นโมเดลลิ่งมือโปรใช่ไหมล่ะครับ

หมอนี่ชื่ออิวาซากินะครับ

เป็นแฟนตัวยงของคุณเลย

โอดะ!

อย่าพูดเออเองสิวะว่าฉันเป็นแฟน

โทษทีว่ะ

แต่ก็นะ เป็นผู้หญิงชวนสยองจริงๆ

แล้วก็ไม่คิดเลยว่าจะตัวใหญ่ขนาดนั้น

ได้ล้นขอบจอกันพอดี

หาวิธีให้ออกไปจากกลุ่มไม่ได้เหรอวะโอดะ?

เออ อย่าห่วงเลยน่า

ทางนั้นเองก็ประหม่าเพราะเจอเราหนแรกเหมือนกัน

ก็เป็นวัตถุดิบชั้นดีเหมือนกันนะ ถ้าลองมองต่างมุม

แค่ความมีเอกลักษณ์ ก็อาจจะมากถึงขั้น"กิน"บทตัวเอกไปเลยก็ได้

รู้สึกลางไม่ดีจริงๆ ด้วย

เฮ้ย โอดะ อีกแค่ไหนจะถึงที่ถ่ายทำวะ?

อีกเดี๋ยวก็ถึง

รีบๆ ขับหน่อยสิวะ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว

พอถึงแล้วเดี๋ยวจะให้แกสูดอากาศแซ่บๆ เต็มปอดเลย

เพราะหนนี้ดั้นด้นเข้าไปถึงในภูเขาไม่มีคนเลยล่ะนะ

เข้ากับอิมเมจในบทเด๊ะๆ เลย

ในภูเขาห่างไกลผู้คนงั้นเหรอ?

ไปถ่ายหนังสยองจริงๆ ด้วยสินะเนี่ย?

พูดบ้าอะไรวะ

ตลกว่ะ

เฮ้ย เมื่อกี้แกเห็นใช่ไหม?

เออ นั่นใช่มนุษย์แน่เหรอนั่น

ฟันของยัยนั่นมันเขี้ยวแล้วนะ

ว่าไง เป็นที่ที่สวยดีใช่ไหมล่ะ?

ค่ะ

ฉันน่ะ ชอบที่แบบนี้มากๆ เลย

แล้วทีนี้กล้องก็จะแพนมา-

หลังจากนั้นก็ช่วยเดินออกมาข้างหน้าให้ทีนะ-

ค่ะ

เฮ้ย อิวาซากิ

ดูท่าเขาติดใจแกว่ะ

ไอ้เวร

อย่าพูดอะไรบ้าๆ นะโว้ย

เฮ้ย จะไปไหนล่ะนั่น?

รู้สึกไม่ค่อยดีอะสิ

จะไปล้างหน้าที่แม่น้ำสักหน่อย

เฮ้ยอิวาซากิทำอะไรของแกวะ?

แกรับบทคู่กับนางเอกเพราะงั้นอย่า-

มีอะไรหรือเปล่า?

ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?

ใครจะไปรู้ด้วยล่ะวะ กับผู้หญิงพรรค์นั้นน่ะ

นี่รีบกลับกันเถอะ ก่อนที่ยัยนั่นจะกลับมา

เอ๋? ทำไมล่ะ?

ฉันไม่อยากอยู่กับนังนั่นน่ะ

ถ้างั้นจะปล่อยทิ้งไว้คนเดียวแล้วหนีกลับงั้นเหรอ?

ใช่แล้วล่ะ

นี่ทุกคนคิดว่าไงกัน?

แต่ว่าจะให้ทิ้งไว้ในภูเขาแบบนี้มันก็

เอ้าคัตได้

ทามาเอะจัง

- ฉากเมื่อกี้ดีมากเลย สวยๆ - ขอบคุณค่ะ

นี่แน่ะ

นี่ถ่ายแต่เด็กคนนั้นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ

จะถ่ายฉากของฉันเมื่อไรกันล่ะ?

อะ ขอโทษที

คุณฟุจิน่ะได้บทสำคัญมากน่ะครับ รอหลังเวลาพักนะครับ

แต่ว่าถ้าปล่อยทิ้งเอาไว้ที่นี่ แล้วเขามาล้างแค้นหรืออะไรทีหลังมันน่ากลัวนะ

รีบๆ ถ่ายไปงั้นๆ เอาส่วนที่เขามีบทออกมาดีกว่ามั้ง?

ฉันไม่เอาด้วยหรอก

ตอนนี้ยัยนั่นไม่อยู่ รีบหนีดีกว่า

ตอนนี้ทามาเอะจังก็ไปพักอยู่ เลยไม่อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ?

มิยาเกะก็หายไปด้วย

เฮ้ย แย่แล้วโว้ย

มีอะไรเหรอมิยาเกะ?

งานเข้าแล้วว่ะ

ใจเย็นก่อน

ใจเย็นๆ ค่อยๆ พูดมา

มีอะไรล่ะ?

ทามาเอะจัง น่ะโดนในภูเขา..

โดนฟุจิกินเข้าไปแล้ว!

ฟุจิไงล่ะ!

นางแบบแฟชั่นคนนั้นกินทามาเอะจังอยู่

กินหนุบหนับเลย

พูดบ้าอะไรของเอ็งวะ

ฉันพูดจริงนะ

เพราะว่าเรามัวแต่เอาอกเอาใจทามาเอะจัง ก็เลยโดนกินไปแล้ว

มิยาเกะ มุกแกไม่ขำแล้วนะ

มุกบ้านแกสิ

ถ้าคิดว่าฉันโกหกก็ไปแหกตาดูเลยไป!

ฉันไม่อยากไปแล้วนะ

ถ้าแกไม่มาด้วยแล้วจะรู้สถานที่ได้ไงเล่า?

ฉันเชื่อใจมันนะ

ยัยนั่นกินคนได้แน่นอน

อิวาซากินี่ก็บ้าอะไรไปอีกคน

จากทางนั้นไงล่ะ

ไม่เห็นมีใครเลยนิ

ด-ดูสิ

นี่มันเลือดนะโว้ย

ดูดีๆ สิมีเลือดอยู่เต็มไปหมดเลย

จริงๆ น่ะ?

แต่ว่ายัยนั่นอยู่ไหนกัน?

ฉันเล่นบทนางเอกนะ

หนีเร็ว!

หยุดเดี๋ยวนี้

ช่วยด้วย!

มิยาเกะ!

เฮ้ย รอเดี๋ยวก่อนสิ!

รู้สึกลางไม่ดี

แล้วลางของเรามันก็เป็นจริงในไม่ช้า

โดยเฉพาะวันนี้

รู้สึกไม่ถูกจริตเป็นพิเศษเลย!

ในที่สุด

ก็ได้อยู่กันสองคนแล้วนะจ๊ะ?

(คอลเล็กชัน No.041 แฟชั่นโมเดล)

ไม่อยากตายเลย

แต่อีกไม่นานเราจะตาย

จะตาย แล้วก็กลายเป็นความว่างเปล่า

เราจะสูญเสียตัวตน

กลัว!

กลัว!

กลัวจริงๆ !

ใครน่ะ?

ใครกันน่ะ?

(โรงพยาบาล) ไม่นะ!

(คอลเล็กชัน No.084 ฝันที่ยาวนาน)

(แผนกศัลยกรรมสมอง)

คุณหมอคะ!

หนูไม่อยากตาย

ไม่อยากกลายเป็นความว่างเปล่า!

มามิคุง พวกเราสู้กับโรคร้ายของเธออย่างเต็มที่อยู่นะ

เพราะงั้นเธอก็ต้องพยายามนะ อย่าทิ้งความหวังไป

ไม่ไหวแล้วล่ะ ขนาดในฝันเอง

ยังมียมทูตโผล่มาเลย!

เขาไม่ใช่ยมทูตนะ

เป็นคนไข้ที่อยู่อีกวอร์ดหนึ่งต่างหาก

ตอแหล!

มนุษย์แบบนั้นจะมีจริงได้ไงคะ?

ไอ้นั่นไม่ใช่มนุษย์

เป็ผู้อาศัยในโลกมืดอีกฟากหนึ่งต่างหาก!

ผู้อาศัยในโลกมืดอีกฟากหนึ่งงั้นสิ

เป็นเด็กสาวที่เซ้นส์สัมผัสสูงส่งจริงๆ

ที่เธอคนนั้นรู้สึกถึงอาการป่วยของตัวเอง

จนกลัวความตายขนาดนั้นเอง ก็เป็นเพราะเซ้นส์ที่ว่านั้นกระมังครับ

แต่การที่เขาคนนั้นออกเดิน ในวอร์ดโรงพยาบาลตอนกลางคืนนี่ก็ปัญหา

คงกลัวที่จะนอนหลับล่ะมั้ง

แต่ว่านะครับหมอ

คนไข้คนนั้นเป็นยังไงน่ะครับ?

อีกเดี๋ยวก็จะตื่นขึ้นมาแล้ว

ไปดูท่าทีหน่อยดีกว่า

หมอครับ ผมยังไม่ค่อยรู้จักคนไข้คนนั้นดี

ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ?

ที่บอกว่าเห็นความฝันพิเศษน่ะ?

จะว่าไปเธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่นานนี่นะ

ชื่อของเขาคือมุโคดะ เท็ตสึโร

มาที่โรงพยาบาลนี้ตั้งแต่สองเดือนก่อน

ตัวเขาบอกว่าตัวเองฝันนานมากจนลำบาก

ฝันนานมาก?

รู้สึกว่านานขนาดไหนกันล่ะ?

ตอนแรกก็

ประมาณหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ครับ

ความฝันแค่คืนเดียว แต่ผมรู้สึกเหมือนว่ายาวถึงสองวันหรือสามวันเลย

ที่พูดมาน่ะ หมายความว่ารู้สึกว่านาน หลังจากตื่นแล้วสินะ?

ไม่ครับ

รู้สึกว่านานตั้งแต่อยู่ในฝันเลยครับ

ตอนแรกก็คิดว่าผมคิดไปเอง

แต่พอเวลาผ่านไปแต่ละวันมันก็ค่อยๆ นานขึ้น

ถ้ามีแต่ฝันสนุกๆ ก็คงดีนะครับ

แต่ฝันร้ายก็มีเยอะด้วย ก็เลยรู้สึกไม่ชอบใจเลย

แล้วตอนนี้นานขนาดไหนแล้วล่ะ?

เมื่อคืนที่ฝันก็ประมาณปีหนึ่งเลยครับ

เกือบจะหนึ่งปีเลยงั้นสินะ

คุณหมอครับ ผมพูดจริงนะครับ

ตอนนี้ผมยังแยกแยะความทรงจำเรื่องเมื่อวานไม่ออก

จนเริ่มมีผลกับชีวิตประจำวันแล้วครับเนี่ย

เพราะสำหรับผมแล้วเมื่อวานนี้น่ะ มันคือเมื่อหนึ่งปีก่อนยังไงล่ะครับ

ฉันตัดสินใจให้เขาเข้าแอดมิทแล้วคอยติดตามอาการตอนนอนหลับ

แล้วคืนนั้นก็มาถึง..

เขามีอาการสั่นทั่วร่างและการเคลื่อนไหวรุนแรงของลูกตา

แต่ทั้งหมดนั่นก็จบลงในครู่เดียว

ตอนนั้นคลื่นสมองชี้ให้เห็น ถึงสภาพการนอนหลับที่ลึกอย่างที่สุด

เฮ้ยนี่เธอ ตื่นขึ้นมาซะ

นี่เธอฝันอยู่งั้นเหรอ?

ที่นี่ที่ไหนกันครับ?

ที่นี่โรงพยาบาล

เธอแอดมิทเข้ามาตั้งแต่เมื่อวานนี้

แอดมิทเหรอ?

ผมจำได้แล้ว

ผมแอดมิทเข้าโรงพยาบาล

ครับ ผมฝันไปครับ

เป็นฝันที่น่ากลัวมากๆ เลย

อีกทั้งเวลายังผ่านไปปีครึ่ง

ฉันสัมผัสได้ว่าชายคนนี้ไม่ได้พูดโกหกอะไร

ชายคนนี้ฝันยาวนานอย่างแท้จริง

คุณหมอครับ เมื่อไรหมอจะรักษาอาการนี้ให้ผมสักที?

ตอนนี้กำลังวิเคราะห์หาวิธีรักษาอยู่

ตอนนี้คงต้องขอให้เธอช่วยอดทนสักพักนะ

ฝันเมื่อวานนี้นานราว 10 ปีครับ

มันนานขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะครับ

เธอฟังผมนะมุโคดะคุง

นั่นเป็นแค่จินตนาการ

ที่จริงแล้วแค่ผ่านไปแป๊บเดียวเท่านั้น

ไม่จำเป็นต้องกลัวความยาวนานของฝันหรอก

คุณหมอพูดแบบนั้นได้ก็เพราะไม่เคยฝันแบบผมน่ะครับ

ไม่รู้หรอกว่าความฝันของผมมันสมจริงขนาดไหน

ไม่รู้ว่ามันน่าสยดสยอง ไม่รู้ว่ามันเปล่าเปลี่ยวแค่ไหน

แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ามันน่าหวาดกลัวขนาดไหน

ก็บอกแล้วไงว่ามันแค่จินตนาการ

พวกเรากำลังพยายามเต็มที่เพื่อหาสาเหตุของมันอยู่นะ

รีบๆ เร่งมือเข้าเถอะครับ

ไม่งั้นความฝันของผมคงจะยาวเป็นร้อยปี

เป็นสองร้อยปีเลยนะครับ

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็

ผมคงเสียสติไปแน่ๆ

ตามที่คาดไว้

ความฝันของเขายาวนานขึ้นอย่างก้าวกระโดด

แม้จะมองจากสายตาของพวกเราเองก็ยังรู้ได้

ราวกับมนุษยชาติวิวัฒนาการผ่านประวัติศาสตร์อันยาวนาน

มุโคดะคุง ตื่นแล้วหรือยังนะ?

ที่นี่ที่ไหนกัน?

พวกเจ้าเป็นใครกัน?

ฉันเป็นแพทย์ประจำตัวเธอชื่อคุโรดะ

นึกให้ออกทีสิ

ไม่เอานะ!

หมู่นี้พอตื่นขึ้นมาแล้ว ก็จะทำอะไรที่ไม่อาจเข้าใจได้แบบนี้

บางทีอาจจะคิดว่าตัวเองยังฝันอยู่ก็ได้นะครับ

มามิอยู่ไหนกัน?

เมียฉัน มามิไม่อยู่แล้ว!

ใช่แล้วล่ะ ที่นี่คือโรงพยาบาลที่ฉันเจอกับมามิครั้งแรก!

มามิ!

มามิอยู่ไหนกัน!

มามิจัง ต้องทานบ้างนะ

ไม่อยากกินน่ะ

อา นี่หนูจะตายงั้นเหรอ

มามิ!

อย่าเข้ามา!

มามิ!

โผล่มาอีกแล้วสินะ ยมทูต!

นี่เธอ!

- กลับไปที่ห้องพักเถอะ! - ยมทูตเหรอ?

เรียกฉันว่ายมทูตเหรอ?

ใช่แล้วล่ะ

นี่เราฝันไป

คุณหมอคุโรดะ ผมกลัวจริงๆ

ถ้าความฝันยาวนานแบบนี้ต่อไปล่ะก็

ผมเกรงว่ามันจะไม่จบสิ้นไปตลอดกาลหรือเปล่า?

ตอนที่ผมฝันไปตลอดกาล ตัวผมจะเป็นยังไงกันล่ะ?

ตัวผมจะกลายเป็นอะไรกันนะ?

กลัว!

- มามิจัง! - ไม่เอาแล้ว ไม่อยากตาย!

- ไม่เป็นไรแล้ว ใจเย็นๆ นะ - ไม่อยากตาย!

จนถึงตอนนี้

ฉันไม่เคยเห็นคนไข้กลัวความตายมากเหลือขนาดนี้มาก่อนเลย

จะว่าไป แล้วมุโคดะ เท็ตสึโรล่ะครับ?

จินตนาการไม่ออกเลยล่ะว่าเขาไปในอนาคตไกลขนาดไหนแล้ว

เหลือไว้แต่เปลือกที่เหลวแหลก

ใจของชายผู้นั้นคงออกเดินทางไปในความฝัน ไร้ที่สิ้นสุดแล้วล่ะมั้ง

ฉันเจอวัตถุตกผลึกบางอย่าง

จากสมองของชายผู้นั้นที่เน่าสลายไป

ฉันสงสัยว่าวัตถุนี้เกี่ยวพันกับฝันพิเศษของชายคนนั้น

มามิคุงรู้สึกยังไงบ้างล่ะ?

คุณหมอคุโรดะ?

หมู่นี้รู้สึกดีค่ะ

งั้นเหรอ

แต่ว่าหมอคะ มันแปลกๆ นะคะ

หมู่นี้หนูฝันนานเหลือเกิน

หมอครับ

หมู่นี้สังเกตเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไป ของทาเคชิมะ มามิไหมครับ?

หมู่นี้รูปร่างของเธอคนนั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปด้วยนะครับ

เหมือนกับชายคนนั้นเลย

เกิดอะไรขึ้นกันครับเนี่ย?

ที่จริงแล้ว ฉันสั่งจ่ายผลึกที่ตกมาจาก มุโคดะ เท็ตสึโรให้เธอไปน่ะ

อะ-อะไรนะ?

เธอคนนั้นกลัวความตาย

กลัวที่จะกลายเป็นความว่างเปล่าเหนือสิ่งอื่นใด

แต่ว่าถ้าเธอคนนั้นฝันไปตลอดกาลได้ล่ะจะเป็นยังไง?

หัวใจของเธอคนนั้นจะมีชีวิตอยู่ไปได้ตลอดกาลยังไงล่ะ

ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นเพียงภาพลวงตาชั่วครู่ก็ตาม

แล้วถ้าเกิดว่า

เราสร้างเทคโนโลยีที่ทำให้มนุษยชาติ ฝันไปตลอดกาลได้ล่ะก็

เราก็จะช่วยมนุษยชาติจากการหวาดกลัวความตาย

โดยการขับไล่พวกมันไปสู่ความเป็นนิรันดร์ได้ยังไงล่ะ

เหมือนเช่นเคย เธอใช้สัมผัสที่มี

สื่อถึงห้วงอวกาศของเราสอง

เหมือนเช่นเคย เธอใช้สัมผัสที่มี

สื่อถึงห้วงอวกาศที่ทำลายกันเองของเราสอง

หยุดการหมุนของมันเอาไว้ และลืมตาตื่นขึ้น

ต้องให้ถึงตอนไหนฉันถึงจะหลับลงกันนะ?

ถ้าเจอกันไม่ได้ล่ะก็ ทำให้มันว่างเปล่าไปเสียดีกว่า

และสักวันหนึ่งฉันจะพยายามนึกมันให้ออก

(คอลเล็กชัน No.080 No.066)