Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Bugün, şişman hayatımın son günü.
Sevgilimle birlikte diyete başladık.
Artık yok öyle çikolatalar, gece yemeler, iskender üstü künefeler.
Artık bunu içiyorum.
Kereviz sapı, yılan dili, kurbağa gözü.
Neyse ne, içiyorum işte.
Şimdi de evde beni bekleyen sevgilime sürpriz yapmaya gidiyorum.
Sana sürpriz…
Senin de bana var.
Yok.
Şarap içmemiş.
O sütyen mi, o?
Allah'ım, sütyen o.
Küçük sütyen. Benimkinden küçük.
Kimin o?
Allah'ım, ne olur Emre öyle bir şey yapmamış olsun.
Tamam, sakin ol.
Sakin ol.
Yapmadı, yapmadı. Bana öyle bir şey yapmadı.
Yapmadı.
Yapmadı.
Umarım başına kötü bir şey gelmiştir.
Çünkü diğer tüm seçeneklerde başına gelen en kötü şey ben olacağım.
Bu rejim sadece midemi değil, kalbimi de bozdu.
Belki de hayatımın en zor kararı.
Sen…
Bu su neymiş ya.
Emre.
Emre, bir ses geldi sanki ya.
Kapı çarpmıştır ya.
- Hırsız olmasın? - Ne hırsızı ya? Komşudur.
Komşu sizin tuvaleti mi kullanıyor, Emre?
Emre.
Havva?
Senin ne işin var burada ya?
Sen hani bugün çekimde olacaktın?
İptal oldu.
Hani sen de evde olmayacaktın.
Ya sorma, benim de bir belim ağrıdı, evden çıkamadım.
Sen niye ağlıyorsun, hayatım?
- Gördüm çünkü. - Yanlış görmüşsün.
- Neyi? - Ya ne gördüysen onu.
Kimmiş?
Evde biri mi var ya? Kim o?
Kuzenin mi geldi yoksa?
- Kuzenin mi geldi? - He, kuzenim.
Hayatımın en boktan günü. Her anlamda.
Şu hâlime bak.
Hem kalbim kırıldı, hem midem bozuldu. Aynı anda.
Hayatım, sakin olur musun?
Bak, nefesin tıkanacak şimdi ha, ona göre.
Tıkanacaksın. Sakin ol lütfen ya.
- Bir sakin ol, sakin ol. - Sakinim ben.
O kadar sakinim ki Emre, inanamazsın.
İnanamazsın çünkü sen beni, benim yatağımda başka biriyle aldattın.
Ben sakin olmayayım da ne yapayım?
Ne aldatması ya? Nereden çıktı o?
Gördüm diyorum size. Yanlış görmüşsündür.
Şekerin düşmüştür diyete başladık ya.
Bünyen de biraz şey…
Ne? Ne? Benim bünyem ne, Emre?
Hassas.
Hem ben bir yerde okudum.
Bu detoks suları var ya, ilk içişinde halüsinasyon falan yapıyormuş.
Oğlum, kız hâlâ içeride.
Hangi kız ya? Ha o kız mı?
Ya, o benim kuzenim ya. Aslı.
Sürpriz yapmış. Bugün de sürpriz yapan yapana.
Bana bak, beni gerizekâlı yerine koyman
aldatmandan daha çok canımı sıkıyor, haberin olsun ha.
Hayatım, saçmalama.
Ben sana niye öyle bir şey yapayım ya?
Yanlış görmüşsündür.
Yanlış görmüşümdür? Tamam.
Sürpriz mi yapmış?
O küçücük memeleriyle bize sürpriz mi yapmış?
Niye bu salonda soyunuyor o zaman?
Nüdist. Bizim baba tarafı komple nüdist.
Amcam, yengem falan var ya öyle evde hep çıplak gezerler.
Anlatmadım mı ben sana hiç?
Nüdist?
Tamam. Aldattım, yakalandım. Kabul ediyorum.
Ama sen de son zamanlarda biraz şeydin ya.
Ne?
- Neydim ben son zamanlarda Emre? - Mutsuz.
Sadece yemek yerken mutlu oluyordun ya. İyice salmıştın kendini. Sen bana suratsız mı diyorsun, şişman mı?
Ben hangisi için öldüreyim seni Emre?
Ben öyle bir şey demedim.
Ben kimseye şişman falan da demem.
Body shaming olur o. Kilolu onun doğrusu. Kilolu birey.
De ya, hadi Emre.
Sen bana bir şişman desene. De Emre.
Senin göbeğin ilişkimizden daha fazla yer kaplıyordu, desene.
O kadar iştahla yemek yiyordun ki beni yemenden korktum, de.
De, hadi bana şişman de.
- Şişman de Emre. Bana şişman de. - Mutsuzsun Havva.
Açık konuşayım, bu kiloyla da kimsenin mutlu olma ihtimali yok yani.
Böyle detoks sularıyla falan geçiştirilecek durumu çoktan atlattık biz.
Ben de senden umudumu kestim açıkçası.
Durum bu, anladın mı?
- Durum bu. Özü bu yani. - İyi.
Bir saatin var.
Hadi. Topla eşyalarını.
Bu eve bir daha hiç gelmemişsin gibi, her şeyini topla.
Çık bu evden.
Bir daha seni görmek istemiyorum.
Bak, o kadar iştahlıyım ki şu an,
eğer bu eve geri geldiğimde burada olursan
seni yemin ediyorum çiğ çiğ yerim.
Hatta tatlandırır, yerim. Üstüne çikolata döker, yerim. Anladın mı beni?
Bir saatin var. Bir.
Aslı. Sevgilim?
Ben sana ne yapacağımı biliyorum.
Bugün şişman hayatımın son günü olacaktı.
Yok. Yok. Bu dünyada şişmanlara yer yok.
Sığamıyorlar manasında değil, dışlanıyorlar manasında.
Aslında şişmanlık sizin düşündüğünüz gibi fazlalıklardan oluşmaz.
Bilakis, eksikliklerden oluşur.
Güven yerine pizza,
şefkat yerine patates kızartması,
sevgi yerine de pasta koyarsınız.
Ve her hayal kırıklığı size birkaç kilo olarak geri döner.
İçimde dolmayan bir boşluk var.
Aşk, o boşluklardan sadece biri.
Eve dönmek, ihaneti yeniden yaşamak gibi.
Eve dönmek, ertelediğin tüm sorunların kapıda seni beklemesi gibi.
Hoş bulduk, boktan hayatım.
Hoş bulduk.
Aslında aç olduğum için değil.
İçimdeki kocaman boşluğu doldurabilmek için yiyorum sanırım.
Ve her lokmada biraz daha eksiliyorum.
İşin kötüsü hâlâ insanlar fazla yemek yediğim için kilo aldığımı zannediyor.
Şimdi söyleyin bana,
hangi diyet dindirecek bu hayal kırıklığını?
Yani her zaman olduğu gibi.
Aşk biter, kilolar kalır.
Kolay gelsin, komşum.
Bu pıt pıt su sesi, sizden geliyor olabilir mi acaba?
Olabilir.
Bu koridordaki küçük tuvalet, penceresi açık, benim odama bakıyor.
Bütün gece kafamın içinde pıt pıt pıt.
Senin pıtının benim kafamın içinde ne işi var, kardeşim?
Olamaz ya.
20 yıldır kullanmıyorum ben o banyoyu.
Kardeşim o yüzden akıtıyor olabilir, bir bakar mısın lütfen?
Israrcısın, ha?
- Mütemadiyen. - Bakayım.
Kardeşim ayaklarını bam bam vurma.
Evi başımıza yıkacakmış gibi.
Doğru.
Bizden geliyor.
- E? - Sorunun cevabını aldın işte.
Kardeşim çözüm.
- İyi günler. - Ya kardeşim bak…
Yapamayacağım.
Annem gittiğinden beri açılmadı bu kapı.
Şu an hiçbir şeyle yüzleşemem.
İyi kötü bir denge tutturdum sayılır.
Aldatıldığımı saymazsak.
Hatta
mutlu bile sayılırım.
Günde dört saat ağladığımı saymazsak.
Hayatımda ilk defa
kilomdan mutluyum.
Fazladan kırk kiloyu saymazsak.
Hiç kusura bakma anne.
Biraz ıslak kalacaksın.
Ne yapayım?
Ölmeseydin sen de.
Bana bak kapı,
seni bir gün mutlaka açacağım.
Ama o gün, bugün değil.
O gün, bugün.
Evet, uzat dosyayı.
Tut sen de dosyayı, bravo.
Bana doğru bakın lütfen.
Hocam.
Lütfen birazcık gülebilir miyiz? Sempatik olmamız lazım.
Halk bizi sevsin diye yapıyoruz bunu, haydi bakalım.
Gülümsüyoruz, çektim.
- Güzel oldu. - Hocam randevular bekliyor.
Beklesin.
Sanat yapıyoruz herhâlde burada.
Hocam bir poz yetmez. Seni böyle iş üstünde çekeceğiz.
Aksiyon lazım bize!
- Evet. - Ne yapıyorsun kızım, sen?
Doğum simülasyonu yapıyoruz, hocam. Broşür uçacak.
Evet hemşire, gel bakalım buraya.
- Hocam… - Otur, otur, otur.
- Aç bacakları. - Havva!
Harika. Hocam kalk.
Geç oraya. Geç, geç, geç. Bebeği de koyalım.
Bebek geliyor, bebek geliyor.
Çabuk, çabuk. Bebek ters gelmiş.
Panik. Çok panik. Panikleyin, panikle.
Şimdi, başlıyoruz.
Sessiz ol. Ameliyathanede kan görünce bağıran hemşire mi olur, canım?
Evet, bebek ters geliyor. Döndürelim hocam. Döndürelim bebeği.
- Havva… - Bebek ters geliyor.
- Ama biraz abartmıyor musun Havva? - Yok, hocam.
Mükemmel gidiyor ya.
Bak şimdi, bak.
- Bebeğin ilk çıkış anı için. Hadi bakalım. - Ay, hocam!
- Güzel güzel. - Kızım.
Hadi hocam. Hadi hocam.
Mucize gerçekleşiyor şu an. Kız bağırsana.
Bebek çıkıyor. Bebek çıkıyor.
Daha fazla bağır. Daha fazla bağır.
Çok iyi! Çok iyi, çok iyi, çok iyi!
Harika oldu. Yaşat bebeği. Vur.
Ya yeter!
Yeter! Berbat ettin kızım ortalığı ya.
Yok, hocam.
Fikret Amca, mükemmel oldu ya.
Çok güzel kareler. Altın kare.
Havva? Havva, kızım?
Sen var ya, fotoğrafçı falan değilsin. Bir felaketsin sen.
Ama kareler çok güzel çıktı, hocam.
- Neyse, iyi misin şimdi? - İyiyim, iyiyim.
Ben sadece şeyi anlamadım…
Yani, bir anda böyle gözüm karardı gibi oldu. Ne oldu anlamadım.
Ben anladım. İnsülin direnci.
Bu kiloların başka açıklaması yok ki. Bu yaşta bu kilo.
Bak bir gece ansızın kalp krizinden gideceksin, Havva. Demedi deme.
Hocam, siz kadın doğumcusunuz. Bu kadar ölümden bahsetmeyin.
- Çikolata? - Bana şirinlik yapma, Havva.
Bak, seni bu kiloyla bir daha bu hastanede görmek istemiyorum.
Ya gerçek doğumda fotoğraf çekerken düşüp bayılsan ne olacak?
Seninle mi uğraşacağım, hastayla mı uğraşacağım?
Seni bu kiloyla bir daha bu hastanede istemiyorum. Anladın mı?
Bir şey olmaz hocam. Bırakın beni bir kenarda.
Ayılırım ben.
- Benim başıma hep geliyor böyle şeyler. - Hayır efendim.
Diyetisyene sevk ediyorum seni. Diyetisyene gideceksin.
O 25 yıllık inadı kıracaksın ve o diyetisyene gideceksin.
Anladın mı?
Yoksa fotoğrafı da, yaşamayı da unut.
İyi. Tamam. Giderim diyetisyene.
Diyetisyene gelebildiğim için kendime küçük bir ödül.
Ya da köprüden önce son çıkış da diyebiliriz.
Ağırlık 123.5, yağ oranı yüzde 49,
kas oranı yüzde 11,
metabolizma yaşı 93.
Özgüven oranı sıfır.
Senin de kalp oranın yüzde yüz taş.
Haftada üç gün spor öneriyorum.
Haftada beş gün irade, haftada yedi gün de akıl.
Bana hayat reçetesi yazana bak.
Huysuzluktan iki koca eskitti.
Hastanın hakaret etme alışkanlığı devam ediyor.
Tabii bu, obezitenin bir yan etkisi olabilir.
Veya kötü geçmiş bir çocukluktur belki hocam.
Olabilir. Belki de bilerek yapıyorsunuzdur.
Birinden intikam almak için zayıflamıyor olabilir misiniz?
Ya sen, şu hayatta her şeyin seninle ilgili olduğunu zannediyorsun ya.
Ben çok şaşırıyorum.
Sen de çocukluğunla ilgili olduğunu zannediyorsun.
- Pek de farklı sayılmaz. - Tamam. Ne yazacaksan yaz, gideyim ben.
Not: Hasta hâlâ inatçı.
Tedavi süreci imkânsız.
Sonuç: Allah'a emanet.
- Sidikli. - Sümüklü.
Kepçe kulak.
- Şişko. - Ay senin gibi abla olmaz olsun be!
Bilmukabele canım kardeşim. Görüşmemek üzere.
Mukabele ne be?
Git, biraz da başka diyetisyenleri delirt.
Çünkü ben bu numaraları yemiyorum artık!
Şapşal.
Sidiklisin, sidikli!
Aman…
Açıl be, açıl!
Allah'ım aklımı yitireceğim.
Thank you'larca.
Seni buldum.
Ve işte yıllar sonra, annem.
Bir su arızasıyla yeniden giriyor hayatıma.
Şef! Ben geldim.
Votka koyuyorum, ilaç içeceğim.
Diyeti bıraktım.
- E? - Yetmedi, diyetisyeni de bıraktım.
E?
Bu kadın ablam diye mi bana bok gibi davranıyor,
yoksa diyetisyen diye mi, ben anlamıyorum ya.
- E? - Sen ne "e" deyip duruyorsun acaba?
E'cilik oynuyorum.
Bak şimdi.
Şimdi
ne olursa olsun,
aynı tonda "e" diyoruz.
Geçiyor, gidiyor.
Votkadan daha iyi.
Dene mesela.
Kötü bir şey söyle, sonra…
Bugün tartıya çıktım.
123 kiloyum.
Maşallah.
- E? - E?
İnsan kilo aldıkça daha fazla yok sayılıyor ya.
E?
Yok sayıldıkça da daha fazla acı çekiyor.
- E? - E?
Acı çektikçe de hop, başa. Yine kilo alıyor.
- E? - E?
- İşte bu ya. - Oldu mu?
- Oldu. - İşe yarıyor.
Annem.
Kendini evin salonuna astığında ben 14 yaşındaydım.
- E? - E?
Eve bir geldim, öyle sallanıyor.
E?
İtfaiyeyi aradım, polisi aradım, herkesi aradım.
Kimse yetişemedi.
E? E? Niye işe yaramıyor?
Niye?
- Ne bu? - Acılarım.
Pandora'nın banyosundan çıktı.
Yapma ya.
Oha. Uzun zamandır böyle
sanatsal bir acı görmemiştim.
- Yarım bu? - Normal. Annem her şeyi yarım bıraktı.
En çok da beni.
Sen tamamla.
Nasıl tamamlayayım ya? Ben bakamıyorum bile.
Bak?
Olmaz. Ben yapamam onun gibi.
Sen de kendin gibi yap.
Nasıl?
Ben nereden başlayacağımı bile bilmiyorum.
Ger…
Rüyalar mı gerçek
Gerçekler mi rüya?
Hangisi hakikati bu dünyanın?
Hakikatten başlayacaksın.
Benden başlayacaksın mesela. Ben…
Benden başla. Kızım, ben altı aydır insomnia'yım.
Uyumuyorum ben altı aydır ya.
Benden başla, gerçekten başla.
Nasıl yapacağım?
- Şöyle, iç. - İçeyim.
Şimdi…
Git, makineyi al. Fotoğraf makineni al, gel.
Alayım. Makine, makine.
Yani buraya kadar geldin…
Yani bana geldiysen bir amacı olması lazım.
Tamam.
- Evet. - Çek beni.
Tamam.
Unutmuşum ben bu hissi.
Ne güzel bir hismiş.
E normal. Al, al. Al.
Çünkü kendin için basmıyordun deklanşöre.
Ama bugün bastın.
Geçen bana da aynı şey oldu.
Menemen yapıyorum kendime yani. Kendim için.
Oturdum, hüngür hüngür ağladım.
- Kızım ne gülüyorsun? Aynı his işte. - Tamam.
Yaslan bakayım.
İyiymiş bu ha.
Bak burada bir sürü kare var, içlerinde notlar yazılı.
Tamamlanmamış. Sen işte onları
- bir şekilde kendine göre tamamla. - Tamam, tamam ya.
Ben bunu şey yapacağım…
Müzik açabilir miyiz?
Açarız.
Hadi kalk.
İşte bu benim hayatımı değiştirmeye karar verdiğim an.
Ne bir aldatılma, ne bir zorbalanma, ne de işsiz kalırsın tehditleri.
Hiçbiri, ama hiçbiri beni yerimden bile kıpırdatmadı.
Ama kendim için bir şeyler yapmak…
Sadece kendim için.
İşte bu his, hayatımı değiştiren şey oldu.
Artık bir şeylerden kaçmayacağım.
Annemle bu yaşımda yeniden tanışacağım.
Zaten hep merak ederdim.
Mesela annemi hiç tanımasam,
bir kitapçıda tesadüfen karşılaşsak
arkadaş olur muyduk?
Hatta mesela kendimi hiç tanımasam
ve bir barda tesadüfen karşılaşsam
kendimle arkadaş olur muydum?
Artık bu soruların cevaplarını biliyorum.
Evet, olurdum.
Hayattayım.
Şu hâlime bak.
Uyumak değil, ölmek bu.
Her gece kendimi öldürüp her sabah yeniden doğuyorum.
İnsan kendi için bir şeyler yapınca
sanırım iyileşmeye başlıyor.
İlk iş bu dağınıklıktan kurtulmalı.
Hadi Havva.
Sürprizlerin hiç bitmiyor anne.
Kokunu özlemişim be.
Bu ne?
E açılmamış bu.
Açılmamış.
Görmedi mi acaba?
Bu neymiş?
"Sayın Gülseren Toksöz,
Cennetten Kovulanlar isimli portre serginizin başvurusunu değerlendirdik.
Sergiyi tamamladığınızda galerimiz
koleksiyonunda yer vereceğimizi mutlulukla bildiririz."
Kozmoz Sanat Galerisi.
Demek sergi açacaktın ha?
Ne unuttuk?
Alo?
Havva çok acil benim yerime bir yere gitmen lazım.
Çok önemli. Ne olur, kurtar beni. Bütün parayı sana veririm.
Tamam ya. Konum at, gelirim.
Tamam. Tamam, atıyorum.
Olmadı bu.
Olduk, olduk.
Bazı insanlar, arkalarında bıraktıkları cesetlerin üzerini
düğün davetiyesiyle kapatabileceğini zannediyor.
Şimdi görürsünüz siz.
Sevimli hayaletiniz geri geldi.
Şişman Casper.
- Havva? - Havva?
- Emre? - Emre.
- Aslı ha? - Aslı.
Bir dakika, ne oluyor ya?
Hem biz başka fotoğrafçıyla anlaşmıştık.
- Beğenemedin mi Emre Bey? - Yok canım, estağfurullah.
- Beğeniyor muyuz Emreciğim? - Havva iyi fotoğrafçıdır şimdi.
Ama kötü bir sevgilidir, diyorsun yani.
Ben öyle bir şey demek istemedim ya.
- Ne demek istedin? - Evet.
Çok merak ettim, ne demek istedin acaba?
Ne demek istedin, söyle Emreciğim. Rahat olabilirsin.
Ben susayım en iyisi. Hadi çekelim abi.
Vaktim yok zaten, iptal edelim.
Hayır. Başka günümüz yok.
Ben bu saçı bir daha yaptıramam, tamam mı?
- Hangi saçı? - O zaman başlıyorum.
Hazırsanız, buyurun.
Damat Bey, çök bakalım yere.
Gelin yukarıda, damat alçakta.
- Nasılsa alışkın olduğun şey, alçaklık. - Bak ya.
Emre, ne derse desin sesini çıkarma.
- İki, bir. Çektim. - Bitirelim, gidelim.
- Bir dakika. Evet. - Bir dakika, hazır değilim.
- Bir dakika, bir hazırlanmam lazım. - Çektim.
Bravo. Güzel oldu.
YETERSİZ BELLEK
Bak bu hepsinden güzel oldu.
Mükemmel.
Bayılacaksınız bu poza.
Harika. Pozisyon değiştirelim. Damat, kalk şimdi.
Gelin, atla.
- Damadın sırtına atla. Hadi. - Ne?
Ay o kadar da değil artık, canım.
Deli misiniz siz?
Sosyal medyada patlar bu pozlar.
Bana güvenin. Benim işim bu. Hadi.
Çık hadi.
Hadi damat, nazlanma.
Hadi.
Mükemmel.
Şahanesiniz. Şahane.
Emre yüzünü görelim.
Yüzünü göster. Bravo sana.
Taşı gelini sırtında. Aferin size.
Tamam. Pozisyon değiştiriyoruz.
Eğil. Çök, çök, çök. Çök.
Bravo. Bravo.
Dramatik bir bakış at gelin bana.
Çok dramatik.
Köpek çek herife.
Bravo. Başını okşa.
Köpek sever gibi. Okşa başını.
Bravo. Gelin, at bir bacağını, çık üstüne. Sırtına çık.
Ata biner gibi. Çık.
Gelin ata bindi, ya nasip dedi. Hadi.
Kişne Emre. Kişne.
Bravo damat.
Yeterli. Gelin çok iyisin. Bravo. Ayağa kalkalım.
Şimdi zıplıyoruz.
Aval aval bakmayın. Zıplıyoruz.
Havada yakalayacağım, çok güzel olacak pozlar. Haydi zıpla.
Havada yakalayacağım, çok güzel olacak pozlar. Haydi zıpla.
Zıp… Ama iyi zıplamıyorsunuz.
Havada durun biraz, yakalayamıyorum.
Zıplayın şimdi. Bir, iki, üç. Zıpla.
Yat yere. Evet, aç elleri. Elleri aç, aç.
Tam yat, evet. Gelinciğim, sen de üstüne.
Kapaklan "Bu adam benim." de.
Zaten öyle yaptın ya. Sahiplen iyice sen onu. Evet.
Göremiyorum, Emre seni. Kafanı çıkar.
Yüzsüzlüğün şahane. Bravo.
Bravo.
Harika.
Benim vaktim doldu.
Hadi ben gidiyorum, kendinize çok iyi bakın.
Hayırlı, uğurlu olmasın size.
İyi misiniz? Yardım lazım mı?
Yok, yok. Gerek yok, iyiyiz.
Sadece fotoğrafların hamlarını istiyoruz.
Hepsini hem de hepsini.
Bir şey bırakmadı ki.
Ne?
Hayatım altüst oldu, doktor.
Önce kendi yatağımda sevgilimi başka biriyle bastım.
Sonra da depresyon tabii.
Hayır, insan bu devirde rahat rahat depresyona bile giremiyormuş ya.
Bir yalnız kalayım diyorum,
sonra bir bakıyorum…
Lan ben zaten hayatım boyunca yalnızmışım be.
Tadım tuzum kaçıyor.
Bir de annem var tabii.
Annemin defterini buldum.
20 yıl sonra kadın hayatımı yine altüst etti.
Bütün dengemi bozdu.
Meğer sergi açmak istiyormuş.
Sergisi de yarım.
Ben diyorum, tamamlayayım.
Hadi Havva.
Beni bir korku sarıyor, doktor.
Gece gündüz uyuyamıyorum.
Haram oldu uykular bana.
Ya ben bu sergi işinden nasıl çıkayım ya?
Başaramayabilirim. ama başarabilirim de.
Sence ben ne yapayım, doktor?
Doktor, sence ben ne yapayım?
Psikoloğa git.
Ya sen de doktorsun,
üstelik beni psikologlardan daha iyi tanıyorsun. Bir şey söyleyebilirsin.
Havva, ben sana sevk yazıyorum,
arkamı dönüyorum, bakıyorum yine buradasın.
Kızım, ben kadın doğum doktoruyum.
Bir şey anlamıyorum ki senin söylediklerinden.
Aynı şey.
Aynı şey.
Hayat yeni bir Havva doğuruyor.
- Görmüyor musun doktor? - Görüyorum.
Ve bir uzmana görünmen gerektiğini düşünüyorum.
Yine mi ablama göndereceksin beni?
Kız ben seni ablam diye mi gönderdim oraya?
Kadın diyetisyen hekim.
Senin bariz bir yeme bozukluğun var.
- Gidip görünmen lazım, bu kadar basit. - Yok.
Benim yeme bozukluğum yok.
Ben gayet iyi yiyorum, doktor.
Havva, hadi kızım.
Bak bir sürü işim gücüm var, oyalama beni. Hadi git, gez toz biraz.
- Doktor. - Ne?
- Sen biliyor muydun? - Neyi?
Annemin sergi açmak istediğini.
Biliyordum.
Anneni tanıyan herkes biliyordu bunu zaten.
Saçma sapan herkesin fotoğraflarını çekmeye çalışıyordu.
Babanla ikimiz fellik fellik kaçıyorduk ondan.
Yakalıyordu tabii.
Ama böyle olacağını bilseydim
bütün karelerine girmek isterdim.
Galeriden mektup gelmiş.
Hiç açılmamış.
Acaba görmedi mi?
Olabilir, son zamanları pek iyi değildi zaten.
Bir türlü ikna edemedik doktora gitmeye.
Bil bakalım ben başka kimi ikna edemiyorum doktora gitmeye.
Biz aynı durumda değiliz.
Ben şişmanım.
Hiçbir tavan kaldırmaz beni.
- Asamam kendimi. - Havva.
Saçma sapan şakalar yapıp durma.
Hadi kalk, git. Gez toz, ye iç biraz. Annenin sergisini tamamla. Ama bir daha şunun şakasını bile yapma sakın, tamam mı?
Yok ya.
Bence benim hayattan daha çok alacağım var.
Onları almadan hiçbir yere gitmem.
Doktor,
şimdi hayat düşünsün.
Aynı evin içinde bilmediğimiz ne çok şeyle birlikte yaşıyoruz, değil mi?
Ya da bildiğimiz
ama umursamadığımız.
Ya da sıkı sıkı tutunduğumuz.
Değişim bazen bir şeyleri çöpe atmakla,
bazen de bakış açını değiştirmekle gelir.
Ama mutlaka gelir.
Ne istiyorsun oğlum, sen?
Bir konuş, bir şey de lan.
Ne yapayım, ben seni anlamıyorum çünkü. Senin bir konuşman lazım benimle yani.
Hayır gittim, sana kralından resim astım, yok.
Saat astım, yok.
Lan bir sandalye asayım, bakayım nasıl olacaksın.
Bu da olmadı.
Ne yapayım lan? Ne yapayım seni?
Seni maviye mi boyayayım lan klişe klişe?
- Maviye mi boyayayım lan seni? - Şef! - Hayır, yıkayım mı lan?
Votka?
- Diyetteyim. - Yapma ya. Ne zamandır?
Vallahi bir saati devirdim.
İyi, Allah kabul etsin.
Yardım etmeyecek misin?
Edeyim. Seni yerine içerim, sorun değil.
- Ben onu mu diyorum? - Ne diyorsun?
Ben bu duvarı kullanabilir miyim?
Bu duvarı? Kullan tabii, vallahi. İyi olur.
Yani bu hain duvar da hak ettiğini bulsun.
Bir şey soracağım sana.
Ne asacaksın?
Annemi.
Votka.
Diyetteyim.
- Votka? - Diyetteyim.
- Belki bırakmışsındır. İki saat oldu. - Bırakmadım.
E şimdi…
O zaman bu duvar sergi için mi?
Şimdi bu duvar annemin defterinin kopyası.
Ama içinde bazı eksiklikler var.
Böyle gözümüzün önünde dursun ki biz eksiklikleri anlayalım.
O sorun değil, anlarız.
Neye ihtiyacı var?
Bak, bu ilk sayfa "Rüyalar mı gerçek, gerçekler mi rüya?"
hani senin fotoğrafını çektim ya. Bu da son sayfa.
Ama arada bazı boşluklar var defterde.
Ben onu anlayamıyorum. Oradakiler ne, onu bilmiyorum.
Sorun değil, buluruz.
O zamana kadar bu duvar böyle kalabilir mi ya?
Yani…
Bar açılana kadar. Bar ne zaman açılır?
Ya kızım tadilat bitince.
Tadilat ne zaman bitecek?
Bar açılınca. Ne demek ne zaman?
O zaman ben fotoğraf çekmeye başlıyorum.
E başla.
Nereden başlayayım?
Ha işte onu duvara sor.
Çünkü yani bu odadaki en iradeli şey bu duvar,
o kendi karar versin.
"Zihin susar, ruh söyler."
- Votka. - Diyetteyim, diyette.
Beyin sıvısı yukarı aşağı hareket ettikçe korteks dengeyi aramaya başlar.
Dengeyi aramaya başlayınca ne olur?
Zihin devre dışı kalır, ruh susar.
- Sen bunu bir yerde mi okudun? - Hayır. Ne alakası var ya?
Ruh benim işim. Ayrıca sana ne? Sen benim dediğimi yap, durma.
Zıpla.
Bana bak, zihnim susarsa ben nasıl fotoğraf çekeceğim?
Bak, olmuyor, anladın mı? Hâlâ zihnin devrede.
Sal, sal, sal.
Zıpla biraz. Zıpla.
Bana bir şey oluyor.
- Ne oluyor? - Şekerim düştü galiba.
Bak, yine aynı şeyi yapıyorsun. Anladın mı?
Hiçbir şey düşünme, kendini bana bırak.
Sadece zıpla.
- Zıplayayım mı? - Zıpla.
Şimdi aklına ilk geleni söyle.
- Tulumba… - Şak!
Tamam bu işte, bulduk. Tulumba.
- Şimdi tulumbadan gidiyoruz, tamam mı? - Tamam.
- Tulumba, tulumba… - Tulumba, tulumba.
Aynı kelimeyi 20 kere tekrar edersen
zihnin otomatikman devre dışı kalır.
Ne olur? Hep söylediğim gibi o zaman ruh sızar.
Sus. Gözlerini kapat.
Beş adım yavaş yavaş geriye git.
İnsan geri geri yürürken zihin panikler, kendini kapatır, ruh ortaya çıkar.
- Evet, devam et. Tulumba… - Gittim.
- Tulumba. Tulumba, tulumba. - Tulumba, tulumba.
- Tulumba, tulumba. - Tulumba, tulumba.
- Tulumba, tulumba. - Tulumba, tulumba.
- Tulumba, tulumba. - Tulumba, tulumba.
Sustu mu?
Sustu da ben gaipten sesler duyuyorum.
Aç gözlerini.
Babanın düşmanı çatlasın. Ne tatlı çocuk lan o.
Selam.
Hemen buraya geliyorsun.
Geç şuraya.
Şey, ben…
Konuşmak yok, soru sormak yok. Anladın mı?
Zihin susacak, ruh konuşacak.
Şimdi sen şu gitarı bırak, ayakkabılarını çıkar.
Çıkarıyor.
Tamam, güzel.
- Şimdi kapat gözlerini. - Sebep?
Bak, soru soruyorsun. Soruyu zihin sorar.
Zihin kapalı, kapat gözünü.
Şimdi olduğun yerde yavaş yavaş beş adım geriye gidiyormuş gibi yap.
Evet.
Yap.
- İlk aklına geleni söyle. - Limon.
Sevmedim. Zıplayın.
Zıplayın.
Tek ayak üstünde.
Tek ayak.
Ayağım çok acıyor.
Acı! İşte acı. Tamam.
Dur. Acı, gördün mü? Zihni kapattı, ruh konuştu.
Şimdi gözlerinizi açın.
- Sen kimsin lan? - Sertuğ ben.
Ben de Havva…
Sakin ol.
Bu benim başıma hep gelir.
Çünkü zihin kapanınca
beden de bazen böyle kendini kapatır. Sorun yok.
Votka?
Lütfen yanlış anlama, dostum. Yani…
Sana arkamı dönmemin sebebi, müzik sanatına olan saygımdan.
Yani hiçbir görselden etkilenmeden kulaklarımı sana emanet ettim.
Zihin susar, ruh söyler.
Zihin susmuş,
ruh söylüyor.
Kalk Havva, kalk.
Zihin susmuş, ruh söylüyor.
Annemin yarım kalmış sergisini bir adım daha tamamlamak mı,
yoksa kendim için büyülü bir an yakalamış olmak mı?
Hangisi iyi hissettirdi bana, bilmiyorum.
Ama ilk defa
bir işi tamamlayacağıma inanmış buldum kendimi.
Bazen öyle olur.
Bazen dönüştüğünü, dönüştükten sonra anlarsın.
Ama sanırım bu onlardan değil.
Bu dönüşümü karşımdaki duvarda görüyorum.
Buyurun?
- Merhaba. - Merhaba.
Ben bu mektup için gelmiştim.
Hanımefendi, bu 2001 yılına ait.
Evet.
Biraz geç kalmadınız mı sizce de?
- Kime gelmiş? - Anneme.
Kendisi nerede?
Öldü.
Çalışmaları yeni geçti elime.
Ben de şansım varsa diye bir gelmek istedim.
Tamam. Siz çalışmaları mail atın, biz bakarız.
Mail yok.
- Şey, şöyle. Buyurun. - Ama…
- Bakın ne olur, lütfen bakın. Lütfen… - Tamam, sakin.
Tamam.
- Bakalım. - Cennetten Kovulanlar.
- Sergimin adı. Yani annem verdi adını. - Anladım.
Yalnız
bu fotoğraflar birbirinden çok başka.
Bir sebebi var mı bunun? Böyle bir anlatım tarzı gibi mi?
Yok, sergi yarım kalmış. Ben tamamladım.
Siz?
- Siz ne iş yapıyorsunuz? - Fotoğrafçıyım.
Doğum fotoğrafı, baby shower'lar.
Bir sürü şey çekiyorum, freelance çalışıyorum yani.
Yani siz; 2001 yılında gönderilmiş bir mektup için
ölmüş bir sanatçının, doğum fotoğrafçısı olmuş kızının
çektiği bu fotoğrafları burada sergilememi istiyorsunuz, öyle mi?
- Evet. - Saçmalamayın.
Yani kusura bakmayın ama gerçekten böyle bir şey yapamam.
Bu galerinin bir gustosu var. Bir duruşu, bir sanatsever kitlesi.
Biz büyük bir aileyiz, canım.
Biz de ailenize misafir olarak gelmek istedik.
Bakın, annenizi onurlandırma isteğinizi anlıyorum.
Gerçekten. Ama yapamam, mümkün değil.
Yani bu eserlerin bir sanatsal yeterliliği var mı, emin değilim.
Hem sadece estetik değil, bir hikâyesi olmalı. Anlatabiliyor muyum?
O yüzden lütfen, şimdi çıkabilirsiniz.
İntihar etti.
Evin salonuna astı kendini ve onu ilk ben gördüm.
Yeterli mi sizin için bu hikâye?
Bakın, bu zarf hiç açılmamıştı.
Ben açtım.
Eğer o açsaydı benim yerime belki sizin karşınızda ben değil de o duracaktı.
Yani belki hatta onun fotoğrafları bu duvarlarda asılı kalacaktı.
Belki sizin ailenizin bir parçası olacaktı annem.
Belki ben de bambaşka biri olarak duracaktım karşınızda.
Her trajedi bir hikâye değildir.
Ver bakayım şunu bir daha bana.
Hadi bir tekrar bakalım.
- Annen bu gelinlikli kadın mı? - Evet.
Bu gelinlik duruyor mu?
Bilmem, duruyordur herhâlde.
Güzel.
Aradığımız hikâye burada işte.
Ha, yok. Şey, karışmış onlar birbirine.
Onun sergiyle hiçbir alakası yok.
- Artık var. - Yok.
Var.
Olursa sergilerim.
Anlaştık.
Ne yapacağını anladın mı?
Yok. Ama anlarım.
- Siz sergileyin, ben anlarım. - Bak şimdi.
Annenin bu fotoğrafı var ya.
Bunu bastırıyorsun, tamam mı?
Aynı gelinlikle sen de fotoğraf çektiriyorsun.
Her iki fotoğrafı asıyoruz.
Ortasına da orijinal gelinliği asıyoruz.
Gelinlik de tabii sergiye dahil oluyor.
Ben de bunu bir gelinliğin zaman yolculuğu diye sergiliyorum.
Bu. Ancak böyle yayınlarım.
- Ben? - Evet.
- Gelinliği giyiyorum? - Evet.
- Bir de evleneyim istiyorsanız. - Ha yok. Ona lüzum yok.
Fotoğraf ve orijinal gelinlik benim için yeterli.
- Ciddisiniz siz. - Ciddiyim.
Yok. Yapamam ben.
İyi, tamam. Siz bilirsiniz.
Ben teklifimi yaptım.
- Gerisi size kalmış artık. - Yok, yok, yok. Şey…
Gelinliği giyemem manasında dedim ben.
Anladım. Karar verince haber verirsin, olur mu?
Bu arada elini çabuk tut.
Sezonun açılışı var, çok yoğun olur burası. İyi günler.
Kadına bak ya.
Gelinliği giy dedi, gitti.
38 beden bu gelinlik. Ben nasıl gireyim bunun içine?
Yok.
Mümkün değil. Daha neler.
Benim bu gelinliği giymem için yeniden doğmam gerekiyor, hanımefendi.
Buldum seni.
Gerçekten konuşmayacak mısın benimle tek kelime?
- Konuşmayacağım. - Konuşmak zorundasın.
- Değilim. Zorundasın. - Randevu aldım.
En az 15 dakika benimle ilgilenmek zorundasınız, hocam.
Öyle mi?
O zaman sizi şöyle tartıya alalım.
Yoo, benim kilomla ilgili bir problemim yok.
O belli oluyor zaten.
Buyurun. Sizi dinliyorum. Şikâyetiniz nedir?
Annemin gelinliği nerede?
Gelin…
Ne bileyim ben nerede?
Evde kalan sensin.
- Abla ya. - Ha şimdi abla mı oldum?
Yoo. Sen hep ablaydın. Sadece gıcıksın.
Ne oldu?
Evleniyor musun?
Gelinlik sadece evlenirken mi lazım?
Yok. Markete giderken de giyiliyordu, doğru ya. Benim hatam.
Ne çok soru sordun ya.
Hayır, delirdin mi diye bakıyorum. Potansiyelin yüksek çünkü.
Evet, delirdim.
Gelinliği giyeceğim ve kendimle evleneceğim. Karar verdim.
Bak işte, söyledim. Delirmişsin.
- Ablacığım. - Ne yapacaksın gelinliği?
Gelinlik nerede?
Ne yapacaksın?
Annemin yarın bıraktığı sergiyi tamamlayacağım.
Sen ne saçmalıyorsun ya.
Ne sergisi?
Annemin yarın kalan bir sergisi varmış. Öyle mi?
- Evet. - Onu da sen tamamlayacaksın.
Evet.
- Nasıl? - Fotoğraf çekerek.
Kalan bütün fotoğrafları çektim.
Tek bir tane kaldı, o da gelinlikli.
- Peki gelinliği kim giyecek? - Ben.
- Peki gelinliği kim giyecek? - Ben.
Canım kardeşim, gelinlik 38 beden. 38.
Ben denedim, içine giremedim. Sen bu hâlinle nasıl gireceksin?
İyi bir diyetisyene görünmeyi planlıyorum.
Var mı tanıdığın?
Kabahat bende. Seninle konuşmam hata.
15 dakikan doldu. Çıkar mısın lütfen? Hastalarım bekliyor. Hadi çık.
Gelinlik nerede?
Bilmiyorum. Nerede?
Yalan söyleme. Denedim dedin şimdi.
Demek ki biliyorsun nerede olduğunu.
Senin gibi bir deliye emanet edebileceğimi düşünebiliyor musun gerçekten?
Sesini unuttum annemin.
Yüzünü fotoğrafta görünce hatırlıyorum.
Ya belki sesini duyarım,
belki hatırlarım.
Ya sen bunu çok mu görüyorsun bana?
Ne olur abla.
N'aber şef?
Hadi hayırlı olsun.
Olacak.
Eğer giyebilirsem hayırlı olacak.
Niye ki? Ne dediler?
Gelinliği giy dediler.
- Giy sen de. - 38 beden bu.
Sen kaçsın ki?
48.
- Tamam, sorun değil. 40 kilo verirsin. - Nereye veriyorum ben onu ya?
Nasıl vereceğim?
Bunun için kendine bir akıl hocası bulman lazım.
Nereden bulacaksın ki?
Buradan.
Ölmek yok.
Alo?
Ya tamam.
Ya bak. Tamam, tamam, hadi.
Ne yapıyorsun be ya?
Detoks, detoks.
Kaç kilo vermişim?
- 450 gram. - Yes be! Yes.
Yani şöyle küçük bir hesap yaparsak
54 yıl sonra istediğin kiloya ulaşacaksın.
- O zaman o gelinliği giyebilirsin. - Hadi be.
Böyle olmayacak.
Şimdiye kadar senin yöntemlerini denedik
ama artık sıra benim kadim yöntemlerimde.
Neymiş o?
Zayıflama kafada başlar.
- Nasıl? - Göreceksin.
Şef, bunun iyi bir fikir olduğuna emin miyiz ya?
Sadece iyi değil.
Etkili ve kadim bir yöntem.
Birazdan
istesen de yemek yiyemeyeceksin.
Yerim aslında biliyor musun ben?
Ama benim dilim mi şişiyor?
Şak!
Yöntem çalışmaya başladı.
Şişecek tabii.
İstersen
ağzını komple kapatabilirim.
Ağzımı kapatma da şunu sallamayı durdur ya.
Artık yemek yemek istemiyorsun, değil mi?
- İstiyorum. - Ne diyorsun, anlamıyorum.
Durdur şunu, durdur.
Şak.
Güzel.
Metot çalıştı.
Tokluktan bayıldın.
Daha bu başlangıç.
Seni dal gibi yapacağım.
Evet.
Al bakalım.
Yemeğin hazır.
- Boş bu tabak. - Neresinden baktığına bağlı.
Neresinden bakarsam bakayım,
- Boş bu tabak. - Hayır.
Önemli olan çiğnemek.
Eğer çiğnersen beyin görüntüyle tat hissini birleştirir.
Böylelikle tabağı dolu zannedersin.
O yüzden çiğne.
Neyi çiğneyeyim? Boş bu tabak.
- Havayı mı çiğneyeyim? - Evet. Evet.
Gerekirse havayı çiğne, anladın mı?
- Ama hava değil, hayal et. - Tamam.
Ne yapayım? Batırayım mı, daldırayım mı?
İster daldır, ister batır, ister bandır.
O beni ilgilendirmez.
- Sen yeterki çiğne. - Ya açım ben. Aç, aç.
Bu tabak boş. Çünkü hızlı çiğniyorsun.
Anladın mı? Yavaş yavaş çiğneyeceksin.
Kapat gözlerini. Beraber yapalım. Gel.
Bak, tamam mı? Hayal et. Yavaş yavaş kokusunu al.
Bak.
Kokla, kokla.
Şef, işe yaradı.
Ne yaptın sen bana? Cheeseburger mi yaptın? Ellerine sağlık.
Ne kadar güzel olmuş, şefim.
Ne yaptın sen?
Ne yaptın, ha?
Yavaş çiğniyorum.
Sindire sindire çiğniyorum.
Başka çare kalmadı.
- Bir sonraki aşamaya geçeceğiz. - Bu sonraki aşama ne ya?
Bir sonraki.
Hep böyle oluyor ya.
Ya böyle bütün isteğimle diyete başlıyorum,
sonra ne oluyorsa oluyor, işler birbirine giriyor.
Kilo vermeye çalışıyorsun çünkü.
Evet. Gerçekten çok çalışıyorum.
Ama ben diyet yaptıkça daha fazla kilo alıyorum.
Yanlış yapıyorsun.
- Kilo vermeye çalışmayacaksın. - Değil mi ya?
Aman!
Gelinliğe nasıl gireceğim ben?
Hafifleyeceksin.
Önce sana ağırlık yapan bütün duygulardan kurtulacaksın.
Senin derdin kiloların değil,
duyguların.
Önce sana ağırlık yapan duygulardan kurtulacaksın. Ruh hafifleyecek.
Mesela öfke.
İnsana en çok ağırlık yapan duygulardan bir tanesidir.
Başka?
Güvensizlik.
Güvensizlik.
Şak! Hemen ondan da kurtulacaksın.
Sana ağırlık yapan ne duygu varsa hepsinden tek tek kurtulacaksın.
Önemli olan ne yediğin değil. Değil mi?
Ne önemli…
Neyi doyuramadığın.
Önce içeriyi düzelt,
dışarısı kendiliğinden gelir.
Hayatımda aldığım en güzel tavsiye.
Yıllardır kalbimde kapalı olan bütün kapıları açan bir anahtar cümle.
İçimdeki hangi duyguyu doyuramıyorum?
Bendeki bu kadar kilo hangi gerçeği saklamak için?
İşte bunu gösterdi bana bu adam.
Herkes aynı olmaz. Bazıları gözlük verir.
Yeme, yeme.
N'aber anne?
Bakıyorum da hiç değişmemişsin.
20 yıldır aynı taşın altında yatıyorsun.
Hâlbuki sen değişikliği yaşarken çok severdin.
Ben evde hiçbir şeyin yerini değiştirmedim anne, biliyor musun?
Sanki değiştirirsem gerçekten ölecekmişsin gibi geldi.
Gerçekten öldün gerçi ama sanki daha çok ölecekmişsin gibi.
Ölümü kabul etmek çok zor, anne.
Zamanın akışını kabul etmekse daha zormuş.
En zoru da ne, biliyor musun anne? Anlaşılmamak.
Galiba seninle kaderimizin kesiştiği yer tam da burası.
Beni de kimse anlamıyor anne.
Anlaşılmıyorum.
Hatta kendim tarafından bile.
Yoksa senin baş edemediğin duygu, bu muydu acaba?
Artık bilemeyeceğim, anlayamayacağım.
Sesini bir daha duymayacağım.
Özür dilerim, anne.
Seni anlamaya çalışmaktan vazgeçiyorum.
Kendimi anlamaya ihtiyacım var.
Sergini tamamlayacağım.
Senin gösteremediklerini ben göstereceğim.
Hatta senin kendini içinde
en sade, en güzel, en saf hissettiğin gelinliği giyeceğim.
Merak etme, sen olmayacağım.
Ama bir nevi senden yeniden doğacağım.
Öldükten sonra bile beni yeniden doğurduğun için teşekkür ederim.
Seni çok seviyorum, anne.
Eskisinden daha az,
eskisinden daha korkusuz,
eskisinden daha beklentisizce.
Şimdi müsaadenle büyümeye gidiyorum.
Büyüyünce yeniden geleceğim, söz.
Çünkü seni seviyorum, anne.
Eskisinden daha yeni.
Bekle beni.
Bak, bu dosyayı senin için hazırladım. Uyacaksın, söz ver.
Tamam, söz.
Bak o yüzden çektiriyorum fotoğrafı.
Tamam.
Sana mı bakayım, oraya mı bakayım, ne yapayım?
- Oraya bak, oraya bak. - Tamam.
- Gülümser misin? - Tamam, gülümserim.
- Nasıl? - Tamam.
Dudaklar…
Bu çok şov oldu. Çekme, çekme, hayır.
At omzuna böyle.
Havalı.
- Elleri görelim, görelim elleri. - Böyle mi?
Bravo, bravo. Pozlar güzel.
Bunu sevdim, bunu sevdim.
Bakayım.
Alo?
Merhaba, ben Havva. Annesi ölen kız.
Ben galeriye geldim, kapalı yazıyor.
Evet, kapattık.
Yani kapatmak zorunda kaldık.
Nasıl yani?
E, ben ne yapacağım şimdi? Boşuna mı zayıfladım?
Sanat dünyasına hoş geldin, canım.
Yani artık başının çaresine bakacaksın. Yolun açık olsun.
Ben ne yapacağım şimdi ya?
- Şef. - Hop.
- Sen de kapatıyorum deme. - Kapatmıyorum.
İyi bari.
Yani bir şeyi kapatmak için önce açmak lazım.
- Ben açmadım ki kapatayım. - Ben onu mu diyorum?
Ne oldu işler?
Belediyenin istediği şeyleri tamamlayamadım.
- O yüzden açamıyorum. - E?
E'si, bir iki tadilatla hallederim diyordum.
- Ama her gün yeni bir şey çıkarıyorlar. - E?
E işte, ben de açmadan toparlıyorum. Ne yapayım?
Hani "e" deyince çözülüyordu her şey?
Demek ki bazen çözülmüyormuş.
Zaten hayatta bu kadar ısrarcı olmamak lazım, değil mi?
Ne olacak şimdi?
İşte, denizlere giderim.
Mutfaklarda çalışır, biraz para biriktiririm.
Tamam, üzülme. Dönerim.
Dönünce yeni bir yer alırım.
Beraber yine tadilat yaparız, merak etme.
Esas senin galeri işi ne oldu?
Galeri kapanmış.
Hadi ya. E?
"E" deme bana.
Ne yapacağımı söyle.
Tamam ya, tamam. Üzülme. Bir yolunu buluruz.
Votka?
Eğer sen kendin için hiçbir şey yapmazsan
zaman senin yerine yapar.
ve seni yavaş yavaş yer.
Sergi işini ne yaptın?
Yine vazgeçtin, değil mi?
Ben biliyorum sana ne yapacağımı.
Sen dur.
Sen dur.
Bu makas nerede, bu makas?
Makas nerede?
Ben bilmiyor muyum, ha? Ben bilmiyor muyum, ha?
Bilmiyor muyum ben?
Final?
"Her boşluk bir davetiyedir;
ve boşluğu kendiyle doldurur insan."
Boşluğu kendiyle…
Bu cümle günlerce yankılandı içimde.
Ta ki o ana kadar.
Bu sefer kimse için değil.
Sadece kendim için yaptım.
Annem için değil, kalabalıklar için değil.
Saklamadan, süslemeye çalışmadan,
olduğum gibi, eksikliklerim ve fazlalıklarımla.
Şeker, en sevdiğim. Sensiz olmaz.
İpim bitti be.
Daha neler yapacağım size, daha neler yapacağım.
Şefim…
Çünkü anladım ki değişim başkasıyla ilgili değil.
Kendini olduğun gibi kabul edip, tüm dünyaya
"Ben kendimi böyle seviyorum" demekle ilgiliymiş.
Görünür olmak için önce kendini görmeliymiş insan.
Şef.
Hoş geldin. Gel, gel.
Gel, sana sarılayım.
Gitmeden göreyim dedim seni. Teşekkür ederim her şey için.
Rica ederim.
- Diyet ne oldu? - Bıraktım. Hadi ya, güzel.
- Sergi? - Onu tamamladım.
Artık annemle ortak bir sergim var.
Harika, o zaman ilk sergine.
İlk sergileyemediğim sergime.
Nasıl ya? Sergilenemeyen sergi mi olur?
Ayrıca neden korkuyorsun? Sergilesene şunu.
Nerede sergileyeyim şef?
Galeri kapandı.
Bu duvarda.
Anladın mı? Her şey bu duvarda başladı, bu duvarda bitsin.
Sen gidiyorsun. Ben hayatta tek başıma yapamam.
O sorun değil ki.
Benim en büyük karakteristik özelliğim tükürdüğümü yalamak. Sergi varsa kalırım.
Ama şey ne olacak…
Yani belediye, kâğıt, ruhsat falan?
Hallederiz. Kapalı etkinlik deriz.
Bir satış da yapmayacağız, bir şey diyemezler.
Ayrıca, yani burada bu kadar içki var.
- Ne yapacağım ben bunları? - Ben, sen içersin diye düşündüm.
Hepsini içemem yani.
- O zaman açıyoruz sergiyi. - Aynen.
Barı açamadık, sergiyi açalım bari.
- Votka! - Votka.
- İlk sergimize. - Sergi.
Şef, teşekkür ederim!
- Güzel oldu. - Bakayım.
En iyisi bu.
En iyisi.
Evet, annemin fotoğraflarından sergiliyoruz.
Galeride değil ama. Ben size hemen konum atacağım.
- Teşekkürler. - Afiyet olsun.
- Hoş geldin. - Hoş buldum. Artık zıplamıyor muyuz?
Ya da geri geri gitmek yok mu?
Hayır, sergiyi hazırladık. Artık zıplamak yok.
Ne güzel çekmişsin.
Ben sosyal medya için video çeksem olur mu?
Çok güzel olur.
Bu arada çok güzel olmuşsun.
Sağ ol. Gel, gel.
- Ne ayak bu çocuk? - Yoo, bir şey yok ya.
Müzik yapsın diye çağırdım. Ne var ya?
"Müzik yapsın diye çağırdım. Ne var ya?"
Hadi, hadi. Yüzün gülüyor, iyisin. İyi geldi sana.
Gülmüyor ya. Ne alakası var ya?
- Yüz gülmesi ne demek ya? - Al şunu, al. Al.
Ne yapayım? Açayım mı?
- Aç, aç. - Aç, aç.
- Açıyorum o zaman. - Aç o zaman.
Tamam.
Kimse yok.
Kimse yok.
Siz… Adresi doğru mu yazdık, emin miyiz?
Belki saati erken oldu.
Herkese haber verdiniz, değil mi?
- Evet. - Evet.
Şef, ya kimse gelmezse?
Sıkma canını. O zaman kendi başarımızı aramızda kutlar,
- buradaki her şeyi yer, içeriz. - Olmaz.
Bugün buraya mutlaka birilerinin gelmesi lazım.
- Buraya sergi mi açılır ya? - Yak!
- Size inanamıyorum. - Bu o!
- Hoş geldiniz. - Merhaba.
- E burası bar? - Evet.
Başka yer bulamadın mı?
Galeri kapandı ama bu deliliğe yardım eden şefim hep yanımdaydı.
- Efendim, hoş geldiniz. - Merhaba.
- Buyurun, ben gezdireyim sizi. - Tabii.
Lütfen, buyurun.
İşte bu, en önem verdiğimiz…
- Hoş geldiniz. - Hoş geldiniz.
Geçin, geçin.
Gelmeyeceksin diye çok korktum.
Bu anı kaçırır mıyım hiç?
Eğer sergi bok gibiyse rezil oluşunu izleyeceğim,
değilse mutlu oluşunu. İkisi de benim için çok cazip.
Hayırlı olsun.
- Hoş geldin, Fikret amca. - Açtınız demek ha?
- Evet. - Aferin benim kızıma.
İnatçılığın kadar kararlılığın da annene benziyormuş senin.
Hayır. Ben sadece kendime benziyorum.
İşte bu.
Peki o eski fotoğrafların hepsini kullandın mı ya?
- Evet. - Saçlarımın da olduğu pozlar var mı?
- Kullandım. - Nerede onlar?
- Saçlılar o tarafta. - Gel, gel.
- Bak sana saçlarımı göstereceğim. - Hoş geldiniz.
Havva.
Sana bir şey söylemeliyim.
Ne?
Bu hayatta senden istediğim tek şey yaşamaya devam etmendi.
Şimdi artık ediyorsun ve ben seninle gurur duyuyorum.
Bir şey söyleyeceğim.
350 gram verdim.
- Hemen fark etmiş. - Evet.
Hadi gel.
- Gidelim mi? - Gidelim.
Seni şefle tanıştıracağım. Delinin teki.
Havva, bu gelinliğe ne oldu?
Havva'lı oldu.
Giymişsin.
Annem ne kadar güzelmiş, değil mi?
Çok.
Anneme.
Dün gibi hatırlıyorum bu gelinliği.
Tabii canım.
Kızım, mahallenin bütün kızları bu gelinlikle evlendi ya.
Erman Bey, size bir teklifim olacak.
- Tabii, buyurun. - Bu bar sizindi, değil mi?
Evet, benimdi…
- Di? - Ama artık kapatıyorum.
Neden?
Ya belediyenin istekleri bitmiyor. Kâğıt işleri, prosedürler…
Bunlarla uğraşamadım.
Ben uğraşayım.
Belediye ve izin işlerini bana bırakın.
Ben tüm prosedürleri hallederim.
Burayı böyle yeni bir konseptle açayım diyorum, ne dersiniz?
Galeri bar.
- Bence olur. - Tamam.
Ama duvarlara da sormak lazım.
Özellikle şu duvara.
Çünkü ona her şeyi asamıyoruz.
- Tamam. - O zaman şahane.
- Ben müsaadenizi isteyeyim. - Tabii.
Çıkar ulan gelinlikleri…
- Gel buraya. Gel. - Geliyorum.
Ne oldu? Yolunda mı her şey? Bir şeye mi ihtiyaç var? Yardım mı lazım?
Yoo, sana bakmaya geldim. İyi misin? Bir şeye mi ihtiyaç var? Yardım mı lazım?
İyiyim, çok iyiyim. Hafifledim, özgürleştim.
- Hatta görünür oldum. - Çok güzel.
- Senin sayende. Teşekkür ederim. - Çok güzel.
Ben de galiba burada kalıyorum. Senin sayende.
- Nasıl? - Ya şu kuratör hanım var ya.
Bana ortaklık teklif etti.
- Burayı "Ga-Bar" yapacakmışız. - Ne diyorsun?
- Galeri bar yani. - Çok sevindim.
- Şahane oldu. - Yalnız artık şöyle bir sorunum var…
Sadece annenin sergilerini değil,
artık kendi sergilerini de yapman lazım.
- O kolay. - "O kolay."
Hadi bakalım, göreceğiz.
- Votka? - Votka.
İşte bugün, yeni hayatımın ilk günü.
Eski hayatımın bütün çıkmazlarını çıkarıp duvara astım.
Bazı duvarları annem doldurdu,
bazılarını ben ve duygularım.
Bu dünyadaki her şeyin bana dar geldiğini düşünürdüm.
Kıyafetler, sandalyeler, giyinme kabinleri, bar tuvaletleri…
Her şey.
Hâlbuki bu durum bedenimle değil, ruhumla ilgiliymiş.
Onu sığabileceğinden çok daha küçük bir yere hapsetmişim.
Anahtarı da bu dünyada olmayan anneme vermişim.
Neyseki hayat mucizelerle dolu.
Karşıma bu fırsatları çıkarttı.
Meğer bedeni kabul etmek, ruhu özgür bırakan yegâne şeymiş.
Yani,
meğer içerisi, dışarısından çok daha büyükmüş.
Hoş geldin, yeni hayatım.
Hoş geldin.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.