Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
♪ Mmmm-aaaaa ♪
♪ Mmmm-aaaaa... ♪
No cześć, Kita. Co tam słychać?
A w porządku. Ludzie się wydają mili.
Aha.
A co chcesz sprawdzić?
Spóźniliśmy się.
Tak, przepraszam.
Ja też przepraszam.
Zaaklimatyzował się pan już u nas?
No, powoli.
Ech... zesłali pana tutaj, ale to nie koniec świata.
Przyczai się pan na parę lat
i zapomną.
Nie można karać prokuratorów za łapanie morderców.
Kto wie, może się panu u nas nawet spodoba.
- Cześć. - Cześć.
Jak wieczór?
Świetnie. Zwiedzałem miasto.
- Serio? - Nie.
A powinieneś. Historia Trulocza sięga neolitu.
Co to?
Twoja nowa sprawa.
- Kradzież w monopolowym? - Mroczna strona miasta.
Czy ty pamiętasz sprawę zaginionego chłopca sprzed dwóch lat,
Adama Poznańskiego?
Tak, eee...
Matka zgłosiła zaginięcie.
Helikoptery, psy,
przeczesywanie lasu.
Po dwóch dniach przypomniała sobie, że mały jest u rodziny.
To jak mogła tego nie wiedzieć?
Dlaczego pytasz?
Znajomy policjant z wojewódzkiej ma problem ze statystyką.
Chce zamknąć, wyskakuje błąd.
Normalka. Musisz iść do komendanta Adamczyka,
żeby poprawili w systemie.
Chłopak ładnie śpiewał. Pamiętam z kościoła.
Ty jesteś religijny?
Raczej przesądny.
A ty?
- Ruchanki. - Dzięki.
Ruchanki?
- Nie pytaj. - O, a pana córeczka to kiedy przyjeżdża?
- Jutro. - O, to dobrze.
Zobaczy nasze dożynki, będzie wielki festyn.
A pani jest tą pisarką kryminałów, co kupiła sobie domek nad jeziorem?
- Julian Sarman. Dzień dobry. - A, dzień dobry.
- A to mój syn, Piotruś. - Ooo.
Elżbieta Pakosz. Przepraszam, to małe miasto, wszyscy wszystko wiedzą.
O, tu ma pani dwóch kolegów po fachu.
- Pisarze? - Prawie. Prokuratorzy.
Śliczny chłopczyk.
Mm. Jak mój Michaś.
Musi go pani poznać. Bardzo nieśmiały.
- Mamo. - Co?
Rodziłam go 24 godziny,
bo ustawił się tyłkiem do wyjścia, i tak mu już zostało.
Ja Piotrusia cztery.
Urodził się oblepiony błoną. Myślałam, że nie ma twarzy.
W czepku urodzony!
Ooo, a rachunek to kto zapłaci?
W naturze oddam.
Mój mąż.
Panie komendancie.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Leopoldzie.
Pamięta pan sprawę zaginionego chłopca dwa lata temu, Adama Poznańskiego?
Pamiętam.
Znajomy policjant z wojewódzkiej robi statystyki
i mówi, że nie ma raportu w systemie.
To niech pański znajomy policjant jeszcze raz sprawdzi.
U mnie wszystko się zgadza. To nie Sopot.
Przekażę. Dziękuję.
Ale... chłopak się znalazł, tak?
Jo.
Ponoć był u rodziny?
Przesłuchujesz mnie, synku?
Tak pytam.
Był u rodziny.
Jego matka to kretynka. Dosłownie.
Rozumiem. Dziękuję.
Proszę.
Warszawski chujek.
Gdzie mogą być akta Adama Poznańskiego, jeśli nie w archiwum?
Muszą tam być.
A jak nie ma, to gdzie są?
Powinny tam być.
Ale nie ma.
To może na policji. Zapytaj Adamczyka.
Pytałem. Kazał mi się odpierdolić.
Naprawdę?
Kojarzysz, gdzie mieszkają rodzice tego chłopaka?
A co, nudzisz się?
Ewelina patrzy na niego jak w obrazek. Ja wiem, że z tego będą tylko kłopoty.
Ładny dom macie.
Dziękuję. Nie wszystko wykończone. Dopiero skończyliśmy budowę.
No, przy trójce dzieci to musi być trudno.
Jakiej trójce dzieci? Ja mam czwórkę na utrzymaniu.
Ale to dobrze, że jest 800 plus.
No, mam nadzieję, że nie zabiorą.
Mąż czasem coś dorobi, ale... tyle dobrze, że rachunki same się płacą.
Rachunki same się płacą?
Tak mi się powiedziało.
O co chodzi?
Chodzi o pani syna, Adasia.
A co z nim?
Dwa lata temu zgłosiła pani zaginięcie syna,
a potem wycofała zgłoszenie.
No i?
- To znaczy, że syn się odnalazł, tak? - Tak.
I co, jest tutaj teraz?
- Nie, mieszka u krewnych. - W Truloczu?
Nie, nie w Truloczu.
No to gdzie?
We wsi na drugim końcu Polski. Zgubiłam adres przy przeprowadzce.
A krewni jak się nazywają?
Nie pamiętam.
Nie pamięta pani nazwiska krewnych?
Nie, to są dalecy krewni, kuzynka mojej mamy.
Chciała pomóc. Jak znajdę adres, to panu powiem, dobrze?
Może się wygłupiłam, ale on naprawdę mi się podoba.
Ewelina to młoda dziewczyna. Wszystko bierze na serio.
Ale to nawet zabawne...
Czyli nie utrzymuje pani kontaktu z synem?
Jak ma się tyle dzieci, to nie ma czasu na nic.
Pan ma dzieci?
- Ja mam, tak. - No to doskonale pan wie, jak jest.
Jak umarła, mamo?
Mamo?
Mamo!
Mamo!
Znowu to zrobiłaś.
Przepraszam.
Nie poznajesz mnie? Patryk Deczer. Chodziliśmy razem do liceum.
Cześć.
Wow, ale jaja.
Kurczę, a dlaczego nie powiedziałaś, że wróciłaś?
Ludzie ze szkoły by się ucieszyli.
Może jakiegoś grilla byśmy zorganizowali?
A co u ciebie?
Nie wiem... czy pamiętasz, ale... malowałem w liceum.
Dalej maluję.
Ostatnio miałem swój wernisaż w Kopenhadze.
Wow.
- To twój syn? - Mhm.
Piotruś.
Cześć, Piotrek.
Babcia pewnie... szczęśliwa, że ma wnuka.
Nie mieliśmy czasu jeszcze się z nią spotkać.
Słuchaj, a... może odezwij się,
to zorganizujemy jakieś spotkanie ze znajomymi.
- Okej. - Okej?
Mhm. Śpieszymy się. Cześć, Patryk.
Cześć.
Cześć, Piotrek!
Czemu nie chodzimy do babci?
Bo babcia nie chce mnie znać.
Co się wtedy stało?
Nie wiem dokładnie.
Ale coś złego.
O czym myślisz?
O tacie.
Czasami nie pamiętam już, jak wyglądał.
Zobacz, pomachał!
Beczka, beczka!
Ale mają zamki!
Zamek, zamek!
- Chyba ten największy, co? - Tak.
No, leć.
Pan prokurator?
O, cześć. Leopold.
- Julia. - Miło mi.
- Twoja córeczka? - Monika.
- Śliczna. - Dzięki.
Idzie teraz do szkoły?
Za rok w Warszawie. Tam mieszka z mamą.
A ty od dawna w Truloczu?
Nie, od niedawna.
A jak ci się podoba?
No, może być.
Spoko. Mi też nie.
To dlaczego tu jesteś?
Ludzie się spinają, jak się dowiadują, że jesteś prokuratorem.
- Jest coś takiego, tak. - Nie przeszkadza ci to?
- Przeszkadza. - Czemu ten zawód?
Sam się nad tym zastanawiam.
Czemu Trulocz?
Szukam materiału do książki.
Mroczna przeszłość Kaszub, takie tam.
A Monika na wakacjach u taty?
Tak.
- Na strzelnicę! - Ach!
To jak będziecie się nudzić, zapraszamy do nas.
Mamy dom nad jeziorem.
Przekażę. Dzięki!
Potrzymaj. Teraz.
Dzisiaj promocja!
Wystarczy, mały, że trafisz do tarczy,
a śliczna mamusia dostanie misia do przytulania.
No, słyszałem, że wróciłaś.
I co? Nie poznajesz mnie?
- Co, to twój dzieciak? - Chodź.
- Wrócimy później. - Młody!
Popatrz, co twoja mamusia mi zrobiła!
No spójrz!
Witam państwa bardzo serdecznie.
Tak licznie przyszliście dzisiaj.
- Ale pamiętam... - Okej?
...kiedy 20 lat temu rozpoczynałam swoją pierwszą kadencję jako burmistrz,
dostałam radę:
„Słuchaj ludzi, Fabiola”.
Staram się to robić codziennie
i mam nadzieję, że widzicie to w mojej pracy.
Dziękuję, dziękuję.
Ale tak naprawdę to miasto rozwija się dzięki wam.
Dzięki mieszkańcom, dzięki przedsiębiorcom,
dzięki naszej współpracy.
Brawo dla was!
„Słuchaj ludzi”.
Tę radę wtedy dostałam od nieżyjącego już
ojca dzisiejszego naszego specjalnego gościa,
pana Marka Chojnackiego.
Filantropa, przedsiębiorcy i wielbiciela Trulocza!
Zapraszam do mikrofonu.
Dziękuję, pani burmistrz. Dzień dobry, proszę państwa.
Minął rok, jak odszedł mój ojciec...
Piotruś?
...który kochał nasze miasto.
- Piotruś? - I oddał mu serce.
Piotr!
Razem z panią burmistrz chcieliśmy...
Piotruś!
...ufundować stypendia...
Piotruś!
Stało się coś?
Nie wiem, co się z tym gówniarzem stało.
Zaraz po spotkaniu z tą szmatą
wyszedłem z festynu, poszedłem do Zagłoby na piwo.
Barman to potwierdzi. A potem poszedłem do domu.
„Po spotkaniu z tą szmatą”? Brzmi, jakbyś nie lubił tej pani.
A widział pan moją twarz?
Trudno nie zauważyć.
No. To ona to zrobiła, z kolegami.
Tak? A jak to się stało?
Napadła na mnie, jak byliśmy w liceum, i zostawiła nieprzytomnego
twarzą w ognisku.
- To ona jest stąd? - Pan nie wie, kto to?
To jest Julia Burchardt.
Niegrzeczna córeczka naszej pani burmistrz.
Nie wiem, jak to było dokładnie.
Syn na wakacjach pilnował ośrodka nad jeziorem.
Była tam ta Julia.
I podobno się całowali.
A potem jej koledzy go pobili
i zostawili nieprzytomnego w ognisku.
Ma zmarnowane życie z tą twarzą.
To może chciał się zemścić?
Arek nie porwałby dzieciaka.
Nadal jest pan organistą w kościele?
Byłem.
Organistą i chór prowadziłem.
- A jak długo prowadził pan chór? - Ze 40 lat.
Rok temu przestałem.
Ciężko na wózku.
Pamięta pan Adasia Poznańskiego? Ponoć śpiewał w chórze.
To ten, co to zaginął, a potem się odnalazł?
Tak.
Ładny alt.
Po tym, jak się odnalazł, widział go pan? Przychodził na próby?
Nie pamiętam.
Monika!
Tata!
Nie znaleźliśmy Piotrusia.
Ale może jest w domu?
Piotr! Piotruś!
Piotruś!
Piotr!
Tutaj zabijają dzieci, rozumiesz?
Kto zabija?
Moja siostra tak umarła.
- Ktoś ją porwał? - Nie.
Jakie dzieci?
Julia.
- Julia, co się stało z twoją siostrą? - Zabiła się.
Kiedy to było?
Jak byłam mała.
Julia, może jest u twojej matki, co?
Nie.
Ona nie wie, że wróciłam.
Ale może Piotruś jakoś się dowiedział?
Może chciał poznać babcię?
Jest u ciebie?
Piotr?
- Piotruś? - Nie ma go tu.
- Co z nim zrobiłaś? - Ja?
Co ty z nim zrobiłaś?
Dopiero dowiedziałam się, że mam wnuka!
Piotr!
Co ty robisz?
Szukam syna.
Niektórzy nie nadają się, żeby mieć dzieci.
Piotr!
Piotruś?
I co, nie ma go?
Nie.
- Pan jest ojcem Piotrusia? - Nie, pomagam szukać.
Leopold Bilski, prokuratura.
A. Rozmawiałam z komendantem Adamczykiem. O świcie ruszą poszukiwania.
- Dobrze. - Musimy zachować zimną krew.
Proszę jej to dać.
Pomoże jej to przetrwać noc.
Trzymaj.
Proszę.
Proszę.
Jak się trzymasz?
Przepraszam.
Nie pozwolili mi go szukać.
Szuka go całe miasto.
Piotruś na pewno żyje.
Wiesz coś?
Yyy... nie, nie wiem.
Ale pomyślałem sobie, że może założę konto na Fejsie.
Ludzie tak robią w takich sytuacjach.
Liczy się przepływ informacji. Może ktoś coś widział.
Jesteś znaną pisarką i to też na pewno pomoże.
Już dobrze.
Już dobrze.
Ja kochałem się w tobie w liceum.
Byłaś taka zagubiona.
Jak zobaczyłem cię wtedy w sklepie, to...
ja zrozumiałem, że mi nie przeszło.
Kocham cię, Julia.
Co ty, kurwa?
- Pojebało cię? - Przepraszam. Ja źle odczytałem sygnał.
Wypierdalaj stąd.
Wypierdalaj stąd!
Jak założę ten profil, to będę się odzywał.
Znaleźliśmy ciało w lesie.
Nie, przepraszam.
Przepraszam, Julia. To nie twój syn.
To nie jest Piotruś.
To nie jest twój syn, słyszysz?
To jest szkielet dziecka w wieku Piotrusia. Szkielet, rozumiesz?
Leżał w lesie co najmniej rok, jak nie dłużej.
Matka zmuszała mnie i siostrę, żebyśmy śpiewały w chórze.
W pewnym momencie siostra zaczęła się dziwnie zachowywać.
Nie chciała chodzić na próby.
Nie spała. Bała się.
Potem się otruła.
Miała dziesięć lat, ja 12.
Później widziałam mężczyznę, który na zapleczu chóru...
molestował chłopca.
Jak to molestował?
No wiesz.
Mówiłaś o tym komuś?
Mojej matce, ale nie uwierzyła mi.
Jest na to zbyt religijna.
Co to był za facet?
Nie wiem.
Ale rozpoznałam chłopca.
To Michał Pakosz, syn twojego szefa.
Monika? Jesteś tu?
Po córkę przyszedłem.
Yyy...
Jeszcze przed chwilą tutaj siedziała.
- To gdzie jest? - Może jest w toalecie?
Monika?
Jesteś tu?
Kochanie, jesteś tu?
Monika?
Nie ma jej w toalecie.
Jeszcze przed chwilą tutaj rysowała.
Może jest z twoją matką?
Nie, no mama pojechała do hurtowni.
Kurwa.
Przepraszam. Tylko na chwilę straciłem ją z oka.
Sama tu siedziała, rysowała?
Gdzie ona jest?
- Kurwa, gdzie ona jest? - Przepraszam. Nie wiem.
Monika?
Tam mogła pójść?
- Przepraszam. Widziała pani dziewczynkę? - Dziewczynkę?
- Pięć lat, blondynka taka mniej więcej. - Nie widziałam.
A w co była ubrana?
Monika!
Monika!
Monika!
Monika!
Monika!
Tata!
Kochanie.
Nie możesz tak robić, okej?
Nie możesz tak chodzić sama, dobrze?
- Nie możesz. - To pana córka?
Tak.
Pytałam, gdzie są jej rodzice. Mówiła, że pracują.
Dziękuję pani.
Niech pan pilnuje córki.
Dobrze.
- Słyszał pan o tym porwanym chłopcu? - Tak, słyszałem.
Dziękuję!
Nie możesz.
- Dobrze? - Dobrze.
Przepraszam cię. Przepraszam.
No cześć.
Nie, nie, nic się nie stało.
Eee...
Przepraszam cię, ale musisz zabrać małą.
Następnym razem morze.
- Tak, kochanie? - Mhm.
- Słuchaj, tu nie jest bezpiecznie. - Jesteś beznadziejnym ojcem.
Chociaż nie.
Nie jesteś beznadziejny.
Najpierw musiałbyś być.
A ciebie po prostu nie ma.
Będziecie jechać ostrożnie, tak?
- Pa, kochanie. - Pa!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam pana jeszcze raz. Wie pan, nie widziałem, kiedy ona wyszła.
Nic się nie stało. Nie powinienem był jej zostawiać.
Przyszedłem za obiad córki zapłacić.
Nie, nie trzeba.
Pan śpiewał w chórze kościelnym.
Yyy... Jako chłopak.
Dlaczego?
- Nic się wtedy nie działo przykrego? - Przykrego?
Nie słyszał pan o molestowaniach w chórze?
Nie.
Czyli pana nic takiego nie spotkało?
Nie.
Nikt pana nie... molestował?
Nie no... skąd takie informacje?
W jakich latach pan śpiewał w chórze?
Początek dwutysięcznych.
Przepraszam. Muszę wracać do pracy.
Szkielet z lasu ułożony był w dziwaczny sposób.
Głowa odcięta od ciała, ułożona między nogami.
Zwierzęta?
Zwierzęta rozwłóczyłyby szczątki, a nie wsadzały głowę między nogi.
Jesteś myśliwym, sam wiesz.
Szczątki trafiły do patologa. Za wcześnie, żeby ustalić czas zgonu, ale...
ciało może należeć do Adama Poznańskiego.
Przecież on nawet nie zaginął.
Jego matka nie potrafi powiedzieć, gdzie jest.
Trzeba wziąć od niej próbki DNA do porównania.
- Rozmawiałeś z nią? - Tak.
Po chuj?
Spokojnie.
Mi to wygląda na jakiś rytuał satanistyczny.
Trzeba ustalić, czy jakaś sekta tak robi.
Adam Poznański był członkiem chóru kościelnego.
Warto sprawdzić ten trop.
Już do szkoły też chodził. I do sklepu też. Co to ma wspólnego?
Mam informację,
że w chórze mogło dochodzić do niewłaściwych zachowań wobec dzieci.
Od kogo?
Od Julii Sarman.
Od tej wariatki?
Nawet jej tu nie było przez 20 lat. To kiedy niby to było?
Jak była nastolatką.
Słyszysz go? Andrzej.
Piotr Sarman może w każdej chwili zginąć, jeśli w ogóle jeszcze żyje.
Nie mamy czasu.
To za mało.
- Nie mamy nic innego na razie. - Ale nie ulegajmy histerii.
Ksiądz Wojciech to dobry człowiek. Nie polujemy na czarownice.
Idziemy po numerkach.
DNA matki, patolog, czas zgonu, okoliczności,
przestępcy seksualni z okolicy,
pacjenci psychiatryka,
sataniści...
Sami wiecie.
No.
Dobra, zrób plan śledztwa.
♪ Mmmm-aaaaa ♪
Chłopiec około 10 lat.
Na pierwsze oględziny przyczyną śmierci był uraz czaszki.
Uderzenie jakimś tępym przedmiotem.
Głowa usunięta po śmierci.
A to mogły być zwierzęta?
Samo przemieszczenie głowy tak, chociaż nie sądzę.
Ślady na kręgosłupie wskazują,
że została odcięta jakimś rodzajem niedużej piły.
Może... Może taka ogrodowa.
- Czas zgonu? - Na oko dwa lata temu.
Ale potrzebne są dodatkowe badania.
No cześć.
Co tam słychać? Jak tam mała?
A dlaczego?
No.
Dobrze.
Dobrze!
Tak, dobrze. To zadzwonię później. No.
Łopi.
Co „łopi”?
Kaszubski wampir.
Najpierw zjada własne wnętrzności, potem napada na ludzi i wypija ich krew.
Podobno przed wojną
ludziom z okolic często rozkopywali groby
i odcinali im głowy.
Nieboszczykom, kiedy bali się, że zostaną wampirami.
Jak w filmach.
Dlatego jesteś przesądny.
Jak każdy Kaszub.
Zresztą u nas kilka lat temu na cmentarzu ktoś tak zbezcześcił grób.
Stary Filipiak, organista,
ojciec tego poparzonego,
zaskoczył go w nocy i został pobity.
A co stary Filipiak robił w nocy na cmentarzu?
No nie wiem, jak to grabarz.
A to organista był też grabarzem?
Kaszuby.
Proszę, synku.
Jedz, kochanie.
No jedz.
Zobaczyłem rozkopany grób.
Wyciągniętą trumnę.
Głowa odcięta i ułożona między nogami.
Jak łopi.
Ten wampir?
Mm. Miejscowa legenda, ale ludzie w to wierzą.
To nie jest łatwa robota. Facet musiał kopać z godzinę jak nic.
Facet? Skąd pan wie, że to facet?
Nie wiem.
Nie widziałem, kto to był.
Zaszedł mnie od tyłu, walnął w plecy łopatą.
- Obudziłem się w szpitalu. - O której to było?
Po północy pewnie.
Po północy? Co pan robił po północy na cmentarzu?
Pilnowałem.
Już wcześniej ktoś się brał za rozkopywanie, ale nie kończył.
Dobrze.
Czy coś złego się działo w chórze, który pan prowadził?
Co złego?
Czy ktoś zaczepiał dzieci? Molestował?
Widział pan coś takiego?
Nie. Nie widziałem.
Przez wszystkie te lata nic?
Nie było żadnych takich zgłoszeń?
Nie.
Czołem.
Piwo?
Piwo.
Albo nie. Łeb mu do frytownicy wpierdolili.
Co takie śmieszne?
Daj spokój.
- Z filtrem. - Tak!
Co?
Pytałem, co jest takie śmieszne.
Nic takiego. Kolega opowiadał dowcip.
Tak? Ten kolega?
I o czym ten dowcip?
- Powiedz. Razem się pośmiejemy. - Idź, typie.
- Nie mamy nic do ciebie. - Stul mordę.
O czym ten dowcip?
O twojej spalonej piździe.
Ty, kurwa...
Co jest, kurwa?
Siadać na dupach albo wypierdalać z mojego baru! Co jest?
Siadajcie. Piwo na mój koszt.
- Dzień dobry. - Dobry.
Możemy porozmawiać w środku?
Tak, proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
W toku postępowania dowodowego
ustaliliśmy, że próbki DNA zwłok z lasu i te pobrane od pani są zgodne.
To znaczy, że ciało znalezione w lesie należy do pani syna Adama Poznańskiego.
Ale mój syn Adam jest u rodziny.
Nie jest. Pani syn Adam nie żyje.
U jakiej rodziny?
Adopcyjnej.
I gdzie mieszka ta rodzina?
W Belgii.
W Belgii, tak?
Nie. Szczątki pani syna Adama zostały znalezione w lesie. Nie żyje.
Ale powiedział pan, że Adam jest u rodziny adopcyjnej w Belgii.
Nieprawda.
Pytałem tylko, kiedy zaginął, czy nie oddała go pani do adopcji.
Mówił pan, że to są dobrzy ludzie, że tam mu będzie lepiej.
Pytałem, czy sprzedała pani syna.
Nie! Mówił pan, że oni są bogaci, że jest mu tam dobrze.
Pouczam panią, że za składanie fałszywych zeznań
grozi więzienie. Dzieci pójdą do domu dziecka.
Czy komendant mówił, że syn trafił do adopcji?
Co ty robisz?
Czy mówił pani po zaginięciu syna, że Adam trafił do adopcji?
Nie wierzę, Bilski.
Czy komendant powiedział pani, że syn trafił do adopcji?
Nie.
Nic takiego nie powiedział?
Nie.
Komendant zastraszał świadka.
Nie, mówiłem tylko o odpowiedzialności karnej
za składanie fałszywych zeznań. Normalna procedura.
Nie, to było zastraszanie świadka.
Andrzej, ściągnij ze mnie tego dzieciaka.
Dobrze, powiedz dokładnie, co jej mówiłeś, jak chłopak zaginął.
Podpuszczałem ją.
To patologia.
Równie dobrze mogli opchnąć dzieciaka komuś.
Dlaczego wycofała zgłoszenie po dwóch dniach?
Dla mnie to brzmi przekonująco. Dla ciebie nie?
Dla mnie to brzmi jak zastraszanie świadka.
To poważne oskarżenie.
Mówię tylko, że widziałem wiele przesłuchań, a nigdy takiego.
Myślisz, że jak ci tatusia odstrzeliła mafia,
to możesz takie teksty walić?
Wyciągnij kij z dupy!
Dobra, zamknijmy ten temat.
Mamy przerażoną matkę,
chłopaka, który zaginął, być może nie żyje.
Wszystkie chwyty dozwolone. Mamy go znaleźć.
Dalej przeczesujemy lasy.
Co z przestępcami seksualnymi?
Kilku gości po wyrokach za gwałt, ale normalny.
Żadnych dzieci.
Wszyscy mają alibi.
To sprawdź jeszcze raz.
Dobrze, sprawdźmy trop związany z chórem.
- To żaden trop. - Tak, ale nie mamy czasu.
Bo rośnie prawdopodobieństwo, że ten mały nie żyje.
Naprawdę myślisz, że jeszcze żyje?
Słuchaj, nie mamy żadnych poszlak, żeby się pchać w takie gówno.
Masz zakaz zbliżania się do kościoła.
No cześć, Kita.
Teraz to ty dla mnie musisz sprawdzić kilka rzeczy.
Ksiądz Wojciech?
Eee...
Niech będzie pochwalony. Tak.
Leopold Bilski, prokuratura. Możemy chwilę?
No proszę, słucham.
Znał pan Adama Poznańskiego? Tego, którego znaleziono w lesie?
Ja panu powiem jedną rzecz. Ja jestem już starym człowiekiem.
Pamiętam rzeczy sprzed 20, nawet 40 lat, ale...
to, co było wczoraj, to...
to już nie pamiętam.
A Julię Burchardt pamięta pan?
To jej syn zaginął.
Proszę do mnie mówić „proszę księdza”, dobrze?
Ja nie jestem tu jako wierny. Pamięta pan?
Ach tak.
Burchardt?
No, pamiętam jej... jej siostrę nieszczęsną.
No... No i...
Julia powiedziała, że była świadkiem molestowania chłopca tutaj,
na terenie kościoła, kiedy była chórzystką.
W naszej parafii takie rzeczy się nie zdarzały.
Słyszałem, że gdzieś w Polsce
byli księża,
którzy nie byli z powołania, ale nie u nas.
Dziękuję.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Do widzenia.
Pamiętasz coś jeszcze?
Przypomnij sobie tego mężczyznę. Nie wiem... był wysoki, niski, szczupły?
Nie wiem.
Ile miał lat?
Był w sutannie?
Nie, nie wydaje mi się.
Mógł to być organista?
Nie wiem. Nie... Chyba nie.
A wiesz...
Zostałem karnie przeniesiony do Trulocza po poprzedniej sprawie, którą prowadziłem.
A policjant, który mi pomagał, trafił karnie za biurko.
Robi statystyki. Nuda.
Ale trafił na jedną dziwną rzecz.
Że w całej Polsce występują przestępstwa związane z małoletnimi.
Seksualne, uprowadzenia, zaginięcia.
No wszędzie.
Ale nie tu.
Od prawie 20 lat nic.
Jedyna sprawa, jaką znalazł, to zaginięcie Adama Poznańskiego,
i to w jakimś artykule w internecie.
Bo w policyjnych aktach nie ma nic.
Ktoś... Ktoś kogoś chroni.
No właśnie.
Mogę się przytulić do ciebie?
Przepraszam.
O, widzę, że kolega poszedł w len.
- Cześć, Kita. - Cześć.
- Trzymaj. - Dzięki.
Przejebana sprawa.
Sprawdziłem w elektrowni i wodociągach rachunki Poznańskich.
Potem sprawdziłem firmę budowlaną, która postawiła dom Poznańskim.
A potem jeszcze sprawdziłem rachunki za wodę i prąd
tutejszej plebanii.
Wie pan, co się okazało?
No na pewno zaraz mi pan powie.
Rachunki za dom Poznańskich i plebanię płaci fundacja, którą założył
Chojnacki, tutejszy baron mięsny.
Wiem, kim on jest.
Trzeba mu zrobić nalot.
Zaginął Adam Poznański, którego znaleźliśmy martwego w lesie.
Jego matka najpierw zgłosiła zaginięcie, potem wycofała.
Nie umie powiedzieć, gdzie jest jej syn.
Chojnacki po zaginięciu Adama
kupił matce dom i jeszcze opłaca za nią rachunki.
Teraz zaginął Piotr Sarman,
a Julia Sarman twierdzi,
że w dzieciństwie była świadkiem molestowania innego chłopca w chórze.
Kto jest sponsorem chóru?
Fundacja kościelna Chojnackiego.
Którego chłopca?
Pyta pan o syna Sarman?
Nie. Powiedziałeś,
że Julia Sarman była świadkiem
molestowania jakiegoś chłopca.
Więc pytam, jak się nazywał ten chłopiec.
Twierdzi, że to pana syn, Michał.
- Marek Chojnacki? - Dzień dobry. O co chodzi?
Mamy nakaz przeszukania.
Proszę zaczekać. Zadzwonię do pana przełożonego.
- Gdzie jest piwnica? - Tutaj!
Chcę mieć każdy komputer, twardy dysk, kartę pamięci,
kliszę, kasetę magnetofonową, płytę gramofonową, kurwa, wszystko.
W czym facet robi?
Świnie od pokoleń.
Zazdrość.
Daj latarkę.
Piotruś!
Cicho!
Dobra, otwierajcie to.
Dawaj łom!
Piotruś!
Oż kurwa!
Piotruś?
Mam coś!
Dlaczego sfinansował pan dom Irenie Poznańskiej
i opłacał za nią rachunki?
Jednym z celów fundacji założonej przez mojego ojca
jest wspieranie biednych mieszkańców regionu.
Myślę, że to dość naturalne,
że pomagamy pani Poznańskiej.
A ilu jeszcze rodzinom zbudował pan dom?
Nie potrafię podać dokładnej liczby. Nie nadzoruję tego osobiście.
Czy opieka fundacji nad rodziną Poznańskich
to jedyny dowód, który ma łączyć mojego klienta ze sprawą morderstwa?
Znał pan Adama Poznańskiego?
Nie, nie znałem.
To zdjęcie o charakterze pedofilskim
przedstawia Adama Poznańskiego.
To zdjęcie i wiele innych
zostały znalezione w pana domu podczas przeszukania.
Pan zrobił to zdjęcie?
- Nie. - Nie?
To kto je zrobił?
Nie wiem.
Nie wie pan?
To zostanie pan osadzony w areszcie na okres
na razie trzech miesięcy.
Nie mam pewności, kto je zrobił.
Myślę, że mój ojciec.
To pana syn.
No nic. Trzeba rozpoznać ofiary ze zdjęcia, przesłuchać i...
I spróbować ustalić sprawcę.
Te zdjęcia zostały wykonane na przestrzeni kilku dziesięcioleci.
Najprawdopodobniej stary Chojnacki.
Jego syn twierdzi, że miał tego typu słabość.
No, stary Chojnacki nie żyje.
Nie mógł porwać Piotra.
Co, młody Chojnacki?
To możliwe, ale przeszukaliśmy dom, zakłady mięsne, wszystkie nieruchomości.
Nie ma chłopaka.
Czyli nie on.
Nie wydaje mi się.
Co chcesz zrobić?
Jak pan mówił,
trzeba zidentyfikować, przesłuchać ofiary, bo może ktoś pomagał staremu.
Teraz porwał chłopca.
I musimy porozmawiać z profilerem.
Okej.
Jest jeszcze jedna rzecz.
Komendant Adamczyk.
Wydaje mi się, że krył Chojnackich.
To jego kuzyn.
Odsunę komendanta.
Rozpoznaje pan ofiarę?
Angelika Burchardt.
♪ Ave ♪
♪ Maria ♪
A kto to jest?
♪ Ave ♪
Patryk Deczer.
♪ Maria ♪
To zdjęcie?
♪ Gratia plena ♪
Arek Filipiak.
♪ Dominus tecum ♪
♪ Be... ♪
Rozpoznaje pan tego chłopca?
- Mhm. - ♪ Maria ♪
Kto to?
Michał Pakosz.
♪ Gratia plena ♪
♪ Dominus... ♪
A ona?
Kto to jest?
Ja nie chcę tego oglądać. Niech pan zabiera to zdjęcie!
Musi pani zidentyfikować dziewczynkę ze zdjęcia.
Jeden ze świadków wskazał ją jako pani córkę.
Angelikę?
Nie, to nie jest Angelika.
Ofiara na zdjęciu jest bardzo młoda.
I tylko pani może potwierdzić jej tożsamość.
Przepraszam, ale musimy to zrobić. Chodzi o śledztwo.
Jej...
Twoja matka mówiła, że to niemożliwe.
Że Chojnacki nie miał z tobą kontaktu, gdy byłaś taka mała.
Ale potem przypomniała jej się pielgrzymka.
I że pozwoliła Chojnackiemu podwieźć cię do hotelu.
Mówi, że to był jeden jedyny raz.
Ja nic nie pamiętam.
I nie chcę oglądać tego zdjęcia.
Wtedy w liceum wpadłam w jakąś katatonię.
W paraliż.
Arek się do mnie dobierać, a ja nie mogłam się ruszyć.
Jakby mnie tam nie było w środku.
Później w życiu zdarzało mi się to wielokrotnie.
Zawsze podczas seksu.
Ale muszę cię prosić,
żebyś pomogła mi zidentyfikować inną dziewczynkę.
Bo nikt jej nie pamięta.
- Znasz ją? - Nie, nie znam.
- Nie znam. - Na pewno?
Twoja matka.
Gdzie jest Piotruś?
Znajdziemy go.
Będę musiał was przesłuchać oficjalnie.
O ja pierdolę!
Chór pod wezwaniem Anioła Stróża.
Ty też?
Spierdalaj.
Kurwa.
Ja nie wiem, jak to zrobić.
Razem czy pojedynczo?
Pojedynczo.
Dobra, to ja chcę pierwszy.
Stary Chojnacki
trzymał w garści całe miasto.
Łożył na kościół,
płacił... za remonty,
zatrudniał ludzi.
Mój ojciec dostawał pensję od tego starego zboka.
Opowiadał pan komuś o tym, co robił Chojnacki?
Nie, nikomu. Nigdy.
On to robił sam?
Czy ktoś mu pomagał?
Nie, nikt mu nie... pomagał.
Kiedy to się skończyło?
Gdy mu powiedziałem,
że jak znowu rozepnie rozporek, to mu odgryzę chuja.
Podziałało.
Nie wiem.
Nie wiem, czy to robił sam, czy ktoś mu pomagał.
Nic nie pamiętam.
Ile mogłam wtedy mieć lat?
Cztery?
Opowiadał pan komuś o tym, co panu zrobił Chojnacki?
Nie.
Dlaczego?
Nie wiem.
Miałem dziesięć lat.
Moja mama wychowywała mnie sama.
Pracowała u Chojnackiego i...
Nie wiem. Może się bałem, że jej to zaszkodzi.
Dobrze. To ważne. Niech pan pomyśli. Ta osoba mogła porwać Piotra Sarmana.
Czy ktoś pana do niego zawoził, wysyłał?
Kiedy to się wydarzyło po raz pierwszy, to organista mnie wysłał na zaplecze,
żeby stemplować święte obrazki.
No tak, czyli wiedział?
Mógł nie wiedzieć.
To jest bardzo religijny człowiek.
Kiedy to się skończyło?
Jak powiedziałem mamie.
Zabroniła mówić ojcu i...
I chyba sama załatwiła to z Chojnackim, bo się skończyło.
A potem otworzyła restaurację.
Co teraz zrobimy?
Jeśli zbezczeszczenie zwłok na cmentarzu,
zabójstwo Adama Poznańskiego
i porwanie tego ostatniego chłopca
są dziełem jednej osoby,
to mamy do czynienia z seryjnym zabójcą
w początkowej fazie działalności.
Najpierw fantazjował,
potem bawił się na cmentarzu,
w końcu zabił.
Ale to oczywiście, jeśli to ta sama osoba.
Schizofrenia paranoidalna rozwija się powoli.
Człowiek z nią walczy,
ale ma halucynacje, słyszy głosy,
są silne emocje.
Pojawia się też motyw przewodni.
Może być to ten łopi, o którym pan mówił. Ale niekoniecznie.
To może być jakiś obraz z dzieciństwa,
jakaś historia,
walka na śmierć i życie z urojonymi siłami,
które zagrażają choremu.
Cholera.
- Proszę. - O.
Ale to nie znaczy, że szukamy osoby,
która przejawia zauważalne aberracje psychiczne?
Hm. I tak, i nie.
Może być to na przykład paragnomen,
czyli... zaskakujące, niespodziewane zachowanie osoby zdrowej,
co też często świadczy o początkowym stadium choroby.
Ale jeśli jest tak, jak mówię...
to nam się zawęża, ponieważ sprawca jest stosunkowo młody,
30, 40 lat, nie więcej.
- A psychoza może być spowodowana traumą? - Tak.
Molestowanie, doświadczenie przemocy, tragiczne wypadki.
No ale trzeba mieć predyspozycje.
Jeśli to psychopata, to jest stąd.
Działa w bezpiecznym dla siebie środowisku.
Jeśli legenda o łopim ma sens,
to jest z Kaszub.
Jeśli przetrzymuje chłopca,
to u siebie w domu albo w miejscu, które należy do niego,
czyli Trulocz i okolice.
A jemu się wydaje, że jest łopim, czy poluje na łopiego?
To naprawdę trudno powiedzieć.
Tu nie ma żadnej logiki.
To jest choroba, zaburzone emocje.
Odciął głowę ofierze,
bo myślał, że do niego wróci, albo bał się odciąć swoją głowę.
Czy to może być któraś z ofiar Chojnackiego?
Może, ale nie musi.
- Może ktoś, kto mu pomagał? - Może.
Ale to też musiałaby być jakaś trauma.
Piotr Sarman jeszcze żyje?
Raczej nie.
Proszę.
♪ Mmmm-aaaaa ♪
I wszyscy.
♪ Mmmm-aaaaa ♪
♪ Mmmm-aaaaa ♪
♪ Mmmm-aaaaa ♪
♪ Mmmm... ♪
Kita, bierz chłopaków, jedź przeszukać dom Michała Pakosza.
Nie mów staremu.
Piotruś? Piotr!
Piotr, jesteś tam?
Nie ma tu Piotrusia.
Na miejscu Pakosza wyjebałbym cię na zbity ryj.
Sam bym się wyjebał.
A ty, Jerzyna, ile masz lat?
Trzydzieści prawie.
Trzydzieści lat około
wierzysz w łopiego,
jesteś stąd,
początki psychozy.
Pasujesz do profilu.
Cały ja.
Ochujałeś, Bilski?
Wciągnąłem zbyt pochopne wnioski po rozmowie z profilerem.
Co powiedział?
Mężczyzna, miejscowy, 30, 40 lat,
doświadczenie traumy, może jedna z naszych ofiar,
psychoza.
Co teraz?
Trzeba zidentyfikować dziewczynę ze zdjęcia
i przejrzeć dokumentację fundacji Chojnackiego.
Tu, pod ścianę poproszę.
Wejdźcie, wejdźcie.
Nie. Tu, tu, tu.
- A ty gdzie? - Do organisty.
Pomóż mi.
Dlaczego nic nie zrobiłeś?
Kiedy?
Kiedy mi to robił.
A dlaczego nigdy nic nie powiedziałeś?
Bo byłem dzieckiem.
On nigdy z niczym się nie zdradził.
Czasem przytulił jakieś dziecko, pogłaskał.
I co, nic nie podejrzewałeś?
Bardzo nam pomagał.
Gdyby nie on...
nie mógłbyś na ulicę wyjść.
Pamiętasz, jak to wyglądało wtedy?
On płacił za przeszczepy.
Za rehabilitację.
Czyli wiedziałeś.
Arek!
Arek!
Arek...
- Jest twój ojciec? - Tak, w łazience.
Ej!
Pomóż mu.
Panie Filipiak?
Halo? Jest pan tu?
Pamiętam, że przychodziła.
Ale nie pamiętam, jak się nazywała.
Kasia chyba.
Albo Basia.
To Kasia czy Basia?
Nie pamiętam nazwiska.
Dobrze, niech pan pomyśli chwilę.
To jest bardzo ważne.
Pamiętam, że przyprowadzała ją matka.
Jak się nazywała? Jej wygląd? Wiek?
Jak się nazywała...
Zniszczona kobieta,
koło trzydziestki.
Drobna.
Pracowała w rzeźni.
U Chojnackiego?
Wszystkie rzeźnie należą do Chojnackich.
Dobrze. Coś jeszcze?
Wie pan...
Ja...
bardzo lubiłem tę pracę.
Pracowałem z dziećmi.
Dbałem o nie.
I co, masz coś nowego?
Musimy przejrzeć kadry we wszystkich rzeźniach Chojnackich.
Szukamy drobnej kobiety,
która na początku dziewięćdziesiątych miała 30 lat i córkę Kasię.
Albo Basię.
Zajebiście. Wezwij wojsko.
Jak u was?
Nic. Tego jest tyle, że sami nie obrobimy.
- Opowiedz mi jeszcze o tym łopim. - Nie masz Internetu?
Lubię twój melodyjny głos.
Co chcesz wiedzieć?
Jak można było zostać łopim?
Inny łopi musiał cię ugryźć?
Nie.
Gdy rodziło się dziecko oblepione błonami, to był zły znak.
Taką błonę suszyli,
ścierali na proszek
i podawali dziecku razem z mlekiem matki.
Inaczej stawało się łopim, a wtedy...
łopata i głowa między nogi.
Rodziłam go 24 godziny,
bo ustawił się tyłkiem do wyjścia, i tak mu już zostało.
Ja Piotrusia cztery.
Urodził się oblepiony błoną. Myślałam, że nie ma twarzy.
W czepku urodzony!
Mamo! Zobacz!
Był wtedy w knajpie.
- Kto? - Porywacz.
Julia opowiadała wtedy, że jej syn był w czepku urodzony.
- Ale kto był w knajpie? - Facet z psem. Stłukł talerz, pamiętasz?
Widziałem go na festynie, jak pilnował zamku.
To co? Teraz szukamy psa?
Kto organizował festyn?
Podoba ci się książka?
Będę w przyszłym tygodniu.
Uważajcie na siebie, Basiu.
Proszę, synku.
Jedz, kochanie.
No jedz.
Jeden do mnie!
Czysto!
Czysto!
Panowie, gdzie macie chłopaka?
Czysto.
Jak to, kurwa, czysto?
Nikogo nie ma.
Piwnica na wprost.
Noż kurwa!
- Drzwi były zamknięte? - Otwarte.
Stój!
Policja! Na glebę!
Piotruś!
Dobra, ją zostaw.
- Piotruś! - Mamo!
Mamo.
Jesteś cały?
Tak.
Wygodnie ci, skurwysynu?
Wygodnie ci, zjebie? Pytałem.
Nicki zeznał, że śmierć Adama Poznańskiego to wypadek.
Komendant Adamczyk miał zatrzeć ślady, a Nicki ukryć ciało.
Nicki jest synem tej...
dziewczynki ze zdjęcia?
I Chojnackiego.
Dziewczyna urodziła w wieku 14 lat.
Potem leczyła się psychiatrycznie.
W wieku 18 lat popełniła samobójstwo.
Na oczach syna.
Nie wiadomo, kiedy zaczęła się u niego psychoza,
ale rozwijała się powoli.
Dlatego Piotr Sarman w ogóle jeszcze żyje.
Miał być jego pierwszą ofiarą.
Nicki nie był wykorzystywany przez Chojnackiego?
Nic takiego nie mówił, nie.
Ale w ogóle mało mówi.
Chojnacki jakoś się nim opiekował.
Opiekował?
W jakiś pokrętny sposób – tak.
Dobra, postawimy...
...komendantowi Adamczykowi zarzuty,
a przy okazji młodemu Chojnackiemu i Filipiakowi.
Chojnackiemu i Filipiakowi ciężko będzie coś udowodnić.
Ach... Sąd rozstrzygnie, czy są winni.
Ech...
Nie mogę sobie wybaczyć, że to samo spotkało Michała.
Myślałem jeszcze o tych zaginionych aktach Adama Poznańskiego.
Tak, trzeba jak najszybciej przeszukać dom komendanta,
ale obawiam się, że do tej pory zdołał się ich pozbyć.
Też tak myślałem.
Potem przypomniałem sobie, że w niektórych prokuraturach
chowa się akta w rejestrze pozakarnym,
żeby poprawić statystyki.
Ale nie u nas.
Sprawdziłem nasz rejestr pozakarny i...
...okazało się, że akta sprawy cały czas tam były.
A co, sugerujesz, że ukrył jej ktoś od nas?
Tak.
Kto?
Pan.
Żartujesz.
Adamczyk poszedł na współpracę.
Zeznał, że pomagał pan kryć Chojnackiego.
- Kłamie. - Myślę, że nie.
Chronił pan człowieka, który skrzywdził pańskiego syna.
Nie chroniłem Chojnackiego.
Nie wiedziałem, że skrzywdził Michała.
To już sąd rozstrzygnie.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.