Original subtitles

- Karamelito 345? - Barbarella 132?

Tak.

- Słabe nicki. - Banalne.

Czego sobie państwo życzą?

Przepraszam.

Zasłonisz okna?

Chodź.

Zobaczymy się jeszcze? Barbarello?

Było całkiem nieźle.

Nie odpowiadaj od razu.

Pokażesz brzuszek? Fantastyczny.

Ale nie do kłucia.

To tylko strzykawka.

Strzykawka...

- Czekaj. Jeszcze nie. - Tylko lekko uszczypnę. Pomacam.

Kłuj.

Już. Świetnie.

Po wszystkim.

Tak.

Jestem...

Widzisz?

Serce mi wali.

Nie było tak źle.

Goście odbyli długą podróż. Trzeba się nimi zająć.

Gówniany pornol.

- Wszystko w porządku? - W jak najlepszym.

To nowa służąca? Urocza.

Dajesz radę, Clem?

Wybacz, jeszcze nie skończył.

Kocham cię, skarbie.

Dziękuję.

Spokojnie. No już...

Na ząbkowanie najlepsza jest skórka chleba.

Dzieci to lubią.

Albo homeopatia. Rumianek bardzo pomaga.

Przepraszam.

Tak? Tak, skarbie.

Co? Teraz? Dobrze.

Popilnujcie mi dzieci. Będę za dwie godziny. Dzięki.

Zwołałam to nadzwyczajne zebranie, by ogłosić dobrą wiadomość.

Rozmawiałam z prezydentem. Katar wybrał Adespace.

Wyślemy w kosmos katarskiego satelitę GPS.

Zła wiadomość jest taka, że chcą to zrobić do końca roku.

To niemożliwe. A testy?

- Rakieta AD6 nie jest gotowa. - Ale będzie.

Nie oddamy rynku Ameryce i Chinom.

Lubimy to, co niemożliwe.

Jest pani mąż.

Dobrze. Przepraszam państwa.

Jadę w delegację.

Właśnie dowiedziałam się o kontrakcie z Katarem.

Zostawiłem dzieci na placu zabaw, z Clothilde i Camille.

Do roboty.

To prezydent! Słucham.

Tak, panie prezydencie.

Nie, bardzo proszę.

Tak.

Tak. Ale jednocześnie...

Oczywiście, uprzedziłam ekipę. Absolutnie.

Obiecuję.

Tak. Omówimy to podczas lotu.

Do zobaczenia za chwilę.

- Kiedy wracasz? - Za trzy dni.

- Ominęły by nas dni płodne. - Ciebie by ominęły.

Jesteś okropna.

- Żartuję. Urodzę ci tę córeczkę. - Spróbuj nie urodzić.

Ostatni kieliszek. Dalej!

Brawo!

Skarbie!

Jestem w ciąży! Zrobiłam test.

Wspaniale.

Nie cieszysz się?

Cieszę. Ale powinienem dowiedzieć się pierwszy.

Spokojnie. To mamunia.

Gratulacje, Jean Baptiste! Gwiazdy przemówiły.

To będzie strzelec w ascendencie wagi. Chłopiec.

Niepotrzebne USG... Zaoszczędzimy.

Jakie USG? Znowu!

Wystarczy, że ciebie napromieniowali w brzuszku.

- O czym mówi babcia? - O niczym.

- Będziesz musiał zasuwać. - Już zasuwam.

Książki się opłacają?

Bo jak nie, mogę ci znaleźć pracę.

Zawsze potrzeba gryzipiórków. I dobrze płacą. Ja dobrze płacę.

Nie, dziękuję.

Mam dwa projekty, które...

Muszę lecieć.

Tak się cieszę, córeczko.

Urodzimy śliczne maleństwo.

- Prawda, tatuśku? - Oczywiście, skarbie.

Udało się. Jest pani w ciąży.

Przepraszamy.

PIĄTKA Z PORODÓWKI

Przed nami kolejny słoneczny dzień,

a wieczorem czeka nas pełnia księżyca.

Kilak miesięcy później

Proszę...

Antoine Moretti, nowy położnik.

Chcę rozmawiać z profesorem Granskym.

Nie tutaj.

Byliśmy umówieni.

Nie tutaj.

Mogłaby pani być milsza.

A pan mógłby powiedzieć "dzień dobry".

Niech pan idzie prosto i w prawo.

Antoine? Corinne. Granski uprzedzał, że pan przyjdzie.

- Zaczyna pan dziś? - Tak.

"Przyszły mistrz". Tak o panu powiedział.

- Czyżby? - Chcesz coś dodać, Dominique?

Miło, że mamy tu mistrzów. Szkoda, że źle wychowanych.

To Antoine'a. Będziesz z nim pracować.

Fajnie.

Na miejsca.

Gotowi?

Przepraszam.

No wiecie?

Moment.

- Tak, skarbie? - Mam skurcze. Już czas.

Jesteś w siódmym miesiącu. Jeszcze nie czas.

To już. Będzie wcześniak.

Jesteś daleko, tata też. Urodzę sama...

Rozumiem ją.

- Też bym się bał. - Nosiła coś ciężkiego?

- Nosiłaś coś ciężkiego? - Nie.

Czuje kłucie w okolicach pachwin i wzgórka łonowego?

- Może to wzdęcie? - Albo ruchy płodu.

Ma gazy?

Co ile ma skurcze?

- Co ile masz skurcze? - Co dwie, trzy minuty.

Musi iść do lekarza. Koniecznie.

Nie urodzisz sama. Jedź do szpitala.

Przyjadę pierwszym pociągiem.

Dobrze.

Zobaczysz, że doczekasz do terminu.

- Kocham cię. - A ja ciebie.

- Przepraszam, muszę biec. - A my? Możemy biec?

Biegnijcie.

Szlag! Dlaczego nie odbiera?

- Kto? - Położna.

Spokojnie. Oddzwoni.

- A jak nie przyjdzie? - Przyjdzie. To znajoma mamuni.

Błagam. Nie zaczynaj.

Wybacz, złotko.

Ale mam wrażenie, że twoja matka nam to narzuciła.

Nie narzuciła. Sama chciałam rodzić w domu.

Dobrze. Liczy się tylko zdrowie twoje i dziecka.

Wiem, skarbie.

Ange. Idź otworzyć.

- Jak się czujesz? - Dobrze.

Rozmawiałaś z Mariką? Nie odbiera.

Na pewno nas nie zostawi?

Jean Baptiste! To moja przyjaciółka.

Wspaniała osoba. Ufam jej.

Spróbuj nie karmić Estelle złą energią.

Nie martw się, córeczko.

Panie premierze negocjacje spotykają się ze sprzeciwem.

Rakieta AD6 nadal na ziemi.

Związki zawodowe chcą zablokować miejsce startu.

Mieliśmy nadzieję na porozumienie, ale...

Muszą się państwo porozumieć. Nie możemy znów przesuwać startu.

Nic nie wskóramy bez wsparcia rządu.

Robimy, co do nas należy. Pani radzimy to samo.

Do wieczora macie się dogadać.

Czy to jasne?

W takim razie muszę panów przeprosić. Biorę się do pracy.

Miłego dnia.

Dzwoń do mojego męża. Rodzę.

- Jak tam, skarbie? - W porządku. Jak to wygląda?

Wszystkim się zająłem. Pokój czeka.

Jesteś królem.

Wezmę ekipę.

Zajmę się tym. Windy są tam. Pokój akacjowy.

Akacjowy!

Nadal nic?

Pewnie już jedzie.

JB? Basen gotowy?

Brakuje trochę wody. Ostatni rondel.

- 37 stopni! - Mniej-więcej.

Nie. Równo.

Mamo? Estelle rodzi, mamy tu niezły burdel. Co jest?

Tata nie żyje. Zmarł dziś rano.

Co?

Spałam obok niego...

Co ty mówisz?

Nie poruszał się.

Spokojnie, mamo. Jesteś sama? A lekarz?

Zaraz będę.

Na razie.

Tak! Tu Benedicte.

Zaczęło się.

Gdzie jesteś, Mariko?

Kochanie... W Perigord?

A to pinda! Nie przyjedzie.

Nie wierzę.

Dobrze. Oczywiście. A to świnia. Jak mogła nam to zrobić?

Nie ryzykujemy. Jedziemy do szpitala.

No, już!

Tu stajemy.

- Podjedź bliżej. - Nie mogę.

Idź pieszo, skarbie.

Lecę, bo pewnie jest kolejka.

- Dasz radę? - Tak.

- Zaraz przyjdę. - Na razie.

No idź!

Dzień dobry. Ja do porodu.

Będzie wcześniak. Proszę mnie zbadać.

Fontaine.

Będę za trzy godziny. To ja przetnę pępowinę.

Bilecik.

Dzień dobry. Nie mam. Ale muszę wsiąść.

Pociąg jest pełen. Obowiązują bilety.

- Proszę. Moja żona rodzi. - Trzeba było to przewidzieć.

Przewidzieć? Ma pani dzieci?

Jeśli pan myśli, że pana wesprę, bo żona rodzi kryszynkę,

to się pan myli. Nie cierpię bachorów.

To wcześniak.

Muszę wsiąść. Zmarł mój ojciec.

Proszę się cofnąć.

Nie zmięknie.

Wpuść mnie, bo dostaniesz.

Proszę wysiąść.

Nie do mnie takim tonem! Wyjdę, kiedy zechcę!

Dotąd ciąża przebiegała prawidłowo?

Trudno było w nią zajść.

Termin mam za dwa i pół miesiąca.

Wszystko sprawdzimy.

Nie urodzę dziś?

Tego nie powiedziałem.

Mój mąż jest na drugim końcu Francji. Może...

Najpierw badanie. Potem zobaczymy.

Dostanę znieczulenie ogólne?

Dajemy je tylko w pilnych przypadkach.

Wszystko pod kontrolą.

Za półtorej godziny powinna pani być w domu.

- Prawda? - Może.

Ale jeśli będzie konieczny poród, to go wywołamy.

Nawet bez tatusia.

Liczy się zdrowie pani i dziecka.

Witam, pani Belmont, jestem Corinne.

Widzę, że miała pani rodzić w domu. Coś w tym przeszkodziło?

Tak.

Dzień dobry. Jestem mamą Estelle.

Córka przygotowała się do porodu z położną, której asystowałam.

Chciałybyśmy uszanować ten protokół.

Nie widzę przeszkód,

jeśli będą panie przestrzegać szpitalnych norm.

Oczywiście.

Dziękuję, pani doktor.

A gdzie ojciec dziecka?

- To ja. - Dzień dobry.

Pokaż się, nie chowaj się w kącie.

Świetnie. Zaczniemy od...

... modlitwy.

Słucham?

Do modlitwy. Żeby oczyścić miejsce porodu.

Nie. Przykro mi.

Przegnamy złego.

Mamunia się tym zajmie.

Dziwny dzień. Pełnia, nawiedzeńcy i nowy położnik.

Przystojny. Skąd przyszedł?

Pewnie jakiegoś z zamku, bo zachowuje się jak książę.

- Wszystko w porządku? - Tak.

Chociaż trochę trwa.

Zaczyna się spokojnie.

- Gdzie tata dziecka? - Nie ma taty.

Nie przyjdzie czy wcale nie ma?

Wcale nie ma.

Codziennie widuję tu samotne kobiety.

Poród to intensywne przeżycie. Dobrze mieć wsparcie.

Mam panią.

Tak, ale warto mieć krewnego lub przyjaciółkę.

Potrzymałaby panią za rękę.

Nie potrzebuję tego. Dziękuję.

Pójdziesz do Capucine?

Czegoś potrzebowała.

Czy rozmawiam z matką Sophie Castro?

Tak. Coś się stało?

Nic poważnego. Mówi położna Dominique.

Opiekuję się pani córką. Pani córka dziś urodzi.

Naprawdę?

Tak. Ale jest sama. Może by ją pani odwiedziła.

Mieszkam w Rzymie.

Nie chciała do mnie przyjechać. Uparła się.

Rozumiem. Zna pani ojca dziecka?

Poznała go w sieci. Ma na imię Jerome.

Powiedziała, że to łajdak.

A jak...

Proszę się nie martwić. Z dzieckiem wszystko w porządku.

Proszę. Do widzenia.

Prowadzi pani śledztwo?

Widział pan już samotną matkę po porodzie?

To nie moja działka.

Zajmuję się matką przed i podczas porodu. Pani też.

Nie skończyła pani obchodu.

- Czemu to tak długo trwa? - Może jeszcze nie dojrzałaś.

Widzisz?

Cześć.

Cześć.

Powiedziałaś mu?

Tak. Nie jestem tylko chodzącym fiutem.

Też mam serce.

- Ładny? - Tak.

Kupiłem książkę.

O niemowlakach wiem wszystko.

Dzięki, Gaetan.

Mieliśmy umowę. Dwa kafle, zapładniasz i znikasz.

Pamiętasz?

Przywiązałem się do tego dziecka.

Nie masz kasy? Ile ci dołożyć? Pięćset?

To nie to.

Tysiąc? Półtora?

Wychowajmy je we trojkę.

Co? Będę świetnym ojcem.

Mam do tego dryg.

Nie jesteś ojcem. Jasne?

Ty też nie jesteś.

Wiesz, że nie chcą rozmawiać ze mną, tylko z rządem.

Zwołam dziś naradę i przebijemy ten wrzód.

Chwileczkę.

- Dzień dobry. Pan to... - Dr Moretti. Odbieram pani poród.

- A gdzie Gransky? - Wszystko pod kontrolą.

Gransky wyznaczył doktora Morettiego.

- Kto to jest? - Wyjaśnię panu...

Nie. Odpowiadam za panią. To nie sala obrad.

Proszę opuścić oddział.

Jean-Claude? Przepraszam jeszcze na moment.

Jeśli uniemożliwi mi pan pracę, odpowie pan za to.

Chodzi o tysiąc miejsc pracy i wizerunek Francji na świecie.

Z całym szacunkiem, nie ma ludzi niezastąpionych.

W tak ważnym dniu może pani przerwać pracę.

Francuskie prawo na to zezwala.

Prawo?

Jak wszystkie kobiety we Francji chcę utrzymać stanowisko,

dlatego muszę pracować.

W tym wypadku chodzi o wysłanie w kosmos satelity.

Stanie pan po mojej stronie, albo zadzwonię do Gransky'ego.

A to może być dla pana trudne.

Tak, Jean-Claud?

Panie Moretti, moja żona bywa despotyczna, ale spokojnie.

Gransky mówił mi o panu. Dziś pan zaczął.

Rozumiem. Nie jest łatwo.

Spora presja.

Może pan na mnie liczyć.

Będę czuwał, by ta grupka zachowywała dyskrecję.

Da pan radę? Na pewno.

Generale!

Wszystko w porządku?

Tak. Dzięki.

Szpitale państwowe są najlepsze do rodzenia.

Nie ma luksusów, ale opieka najlepsza.

Nerwy? Rozumiem.

W takich chwilach nikt nie myśli o facetach.

My też jesteśmy w ciąży. Przeżywamy ją, znosimy.

I w końcu pękamy.

Spokojnie. To nerwy.

Niech się pan wypłacze. Będzie panu lżej.

Najważniejsza jest delikatność.

Dla matki i dziecka.

Dziękuję.

"Najważniejsza jest delikatność".

Jakaś głupia.

- Myślisz? - Tak.

Jak tam?

Masz czerwone oczy.

To ze zmęczenia.

Słuchaj... skoczę coś kupić.

- Masz na coś ochotę? - Nie, dzięki.

Mam. Na buziaka.

Pa.

I na chipsy jabłkowe.

Kupię.

Nie ma już miejsc w samolotach.

Gdzie gość z wypożyczalni?

W tym nadrobimy stracony czas.

Pamiętajcie o ograniczeniach prędkości.

Nie każdy umie prowadzić takie maszyny.

Wiem, bo byłam pilotem.

A ja kierowcą rajdowym. Jedziemy?

Tak mamo. Wsiadłam do auta.

Nie, nie szaleję. Zadzwonię jak dotrę.

Jesteś w pociągu, skarbie?

Tak, właśnie ruszam. Niedługo będę w Paryżu.

- Skąd klakson? - Jakieś dzieci bawią się tabletem.

Jest konduktor. Zadzwonię później.

Ci mężczyźni!

Co?

- Urodzeni kłamcy. - Ty nie okłamałaś matki?

Matka to co innego. Chronię ją.

A ja chronię żonę.

Jest sama i rodzi wcześniaka. Po co ją denerwować.

KORKI

Muszę jeszcze coś sprawdzić.

Tak. Ktoś przyszedł. Oddzwonię.

Matka wyczuła, że rodzę.

- Serio? - Dziwne.

Telefon... Proszę odłożyć.

Słucham?

Fale źle działają na dziecko. Chociaż na pół godziny.

- Dziecko odpocznie. - Pani żartuje?

Woli pani upiec własne dziecko? Zafundować mu schorzenia nerek?

Takie maluchy wracają do nas po pół roku.

Nazywamy je dziećmi z mikrofalówki. Tego pani chce?

Dziękuję. Będzie bezpieczny.

Dziękuję.

Taką mam pracę, pani Castro.

Szlag!

Masz dzieci?

Nie mam nawet faceta. Za 80 metrów w lewo.

- Serio? Trudno znaleźć? - Nie chcę mieć.

Prawo, sto metrów i lewo.

Taka ładna kobieta...

Trafiam na dupków. W prawo...

Szukasz księcia z bajki?

Nie. Za sto metrów ostro.

- Sama wybierasz warzywa na targu? - Tak, a co?

A pewnie nigdy nie wybrałaś faceta, z którym byłaś.

- O nie... - Szlag!

Chyba się uspokoiło?

Idzie ku dobremu.

Zaczekamy jeszcze chwilę, dla pewności.

Dobrze?

Coś chyba jest nie tak.

Pewnie siedzisz w pociągu. Czekam. Buziaki.

Boli?

Trochę.

Pójdę po kogoś.

Za wcześnie na znieczulenie. Musi być większe rozwarcie.

Czytałem książkę o porodzie bez bólu.

Napisała ją Ruth Spanberg. Znasz?

Nie.

Pisze o prostej technice relaksacyjnej.

Myśl o słowie "relaks".

Wdech to "re",

a wydech to "laks".

Re...

Skup się na oddechu. Re...

Wydech.

...laks.

Re...

Zamknij oczy.

Re...

...laks.

To jest świetne.

- Prawie zasypiasz. - To działa.

- Znika napięcie. - Jesteś boski.

- Kontynuujemy? - Tak.

- To działa też na zatwardzenie... - Nie przeginaj.

To ma mi ułatwić poród.

Świetnie. Proszę usiąść. Pobierzemy krew.

To nie boli.

Proszę nie patrzeć, bo jeszcze mi pani zemdleje.

Proszę zacisnąć pięść. I kciuk do góry.

Już.

Dziewięciu Jerome'ów? To jakiś żart?

Tak?

Dzwonię w imieniu Sophie Castro.

Nie znam.

Ma pana w kontaktach. Na pewno ją pan zna.

- Spotkaliście się przez aplikację? - Barbarella 132?

Możliwe. Chcę poinformować...

W czym problem? Ma AIDS? Opryszczkę?

Jest zdrowa. Tylko akurat rodzi. Będzie pan ojcem.

To niemożliwe.

Spałem z nią kilka razy, półtora roku temu.

Ciąża trwa dziewięć miesięcy. To nie pan jest ojcem.

Skarbie!

Tato!

Jerome!

Nie jestem ojcem.

To nie ja. Nie ja...

Dzień dobry. Doktor Vidal. Pańska matka jest w sypialni.

Co ja bez niego zrobię?

Zawsze będzie z nami.

Jak to się stało?

Pański tata odszedł we śnie. Nie cierpiał.

Nie zdążył zobaczyć wnuka. Często o nim mówił.

Jak tam Estelle?

W porządku. Było trochę strachu, ale wszystko wraca do normy.

Był smutny, że się z wami nie pogodził.

Co teraz zrobicie?

Gdzie mogę wypełnić dokumenty?

W kuchni. Zrobiłam kanapki. Chcecie?

Muszę lecieć. Czekają w szpitalu.

Już go nie zobaczysz.

Trafi do kostnicy. Oddał ciało nauce.

Gdzie rodzicie?

W Świętym Rochu.

Z tym dokumentem wystawią akt zgonu.

Macie dwadzieścia cztery godziny.

Dobrze. Dziękuję.

Cześć, synku.

Zadzwonię. Trzymaj się. Do widzenia.

To dla Estelle.

Cieszę się z wnuka.

Wrócę jak najszybciej.

Obudź się.

Odbiło ci?

- Myślałem, że nie żyjesz. - No wiesz!

O, nie! Portfel, telefon...

To moja wina. Nie dotrzemy dziś do Paryża.

Najważniejsze, że żyjemy.

Miałem być z żoną przy porodzie.

I będę.

A ty, gdzie?

Nigdy nie odpuszczasz?

Nigdy. Organizuję zawody sportów ekstremalnych.

A jak poznałeś żonę?

Miała kogoś i mnie nie chciała. Walczyłem o nią jak lew.

Wierzę.

Pokazałem jej, że kocham ją za to, kim jest.

Za jej charakter, duszę. I ostatecznie wybrała mnie.

W miłości trzeba być gotowym na wszystko.

I wykorzystywać każdą szansę.

Truchcik? Ruchy!

Camille, połącz mnie na wizjo z Katarem.

Yanis, łap dla mnie związkowców z Gujany.

Vincent, sprawdź, czy możemy obniżyć koszty chłodzenia rakiety...

Rozwarcie w normie. Podamy znieczulenie.

Co? Znieczulenie mnie ogłupi. Muszę mieć jasny umysł.

To mój czwarty poród.

Ból w połączeniu ze zmęczeniem związanym z pracą,

nie pomoże ani pani, ani dziecku. Zwłaszcza w pani wieku.

Nathan? Nie chcę znieczulenia.

Jak pani sobie życzy.

Możemy porozmawiać?

"W pani wieku"? No wiesz? Chyba urodzę sama.

Spokojnie, pani prezes.

Do pani Laval chyba lepiej zawołać Gransky'ego.

Pańskie uwagi są słuszne, ale...

Uważa pani, że nie dam rady?

Tego nie powiedziałam. Ale jak na pierwszy dzień...

Mam się bawić w psychologa?

Powinna zgodzić się na znieczulenie. Bo będzie ją boleć. To pewne.

Okropny dzień.

No, wreszcie!

Przepraszam.

Gdzie się szlajałeś?

Wszystko było zamknięte. Byłem w całodobowym.

Zapomniałem portfela i musiałem wrócić...

- Nic nie kupiłeś? - Nie.

Nie było nic fajnego. Jak się czujesz?

Bywało lepiej. Mogłeś zadzwonić.

Wiem. Nie chciałem tracić czasu.

Co się dzieje, skarbie?

Nic.

Przecież widzę. Jesteś jakiś dziwny.

Słuchaj...

Tak się składa, że...

Wszystko gra?

Tak.

Mów.

Tak się składa...

że czuję się, jakbym miał dziecko z twoją matką.

Co ty mówisz?

Co tu robi twoja matka

w dniu narodzin naszego dziecka?

Dlaczego rodzisz w wodzie?

- Żartujesz? - Nie. Odpowiedz.

- Naprawdę tego chcesz? - Prowokujesz mnie?

Chcę wiedzieć, czy robisz to dla siebie czy dla niej.

Myślisz, że angażowałabym się w to wszystko wyłącznie,

by sprawić przyjemność matce?

Myślę, że poród to twój czas.

Tylko twój i nikogo więcej. Rozumiesz?

- Twój też. - Tylko twój.

Tylko.

I warto przeżyć go po swojemu.

- Wszystko gra? - Tak.

Pozytywna energia!

Powiedziałeś rodzicom?

Oczywiście.

Przyjdą, jak Estelle urodzi.

Na razie wszystko w porządku.

Jasne.

Nie! Co pani robi?

To sterylna wanna.

To niemożliwe.

Wymieńcie wodę w nenufarowej.

Zabawna pańcia. Same zakazy!

To co mam zrobić z tymi olejkami?

Jak zapewnić spokój temu dziecku? Do cholery!

Mamuniu...

Ma pani skurcze.

To złe dla dziecka. Będzie cesarskie cięcie.

Ale dziecko jest małe.

Mamy doświadczenie. Będzie dobrze.

Nie dostanę znieczulenia ogólnego?

O co chodzi z tym znieczuleniem?

Gdy się rodziłam, znieczulili moją matkę.

Nie obudziła się.

A ojciec nie mógł przy niej być.

Nie będzie ogólnego. Nie ma takiej potrzeby.

Kiedy dotrze pani partner?

Tata dziecka będzie tu za półtorej godziny.

Przewieziemy panią na salę porodową. Zaczniemy za półtorej godziny.

Może być?

Dziękuję.

Odpoczniemy?

Rób, co chcesz. Ja idę.

Przykro mi, Sandrine.

Idź! Nie chcę cię spowalniać.

Do zobaczenia!

Jasne.

O, cholera.

Leki dopochwowe.

Przeciwbólowe.

Uspokajające.

Na przeczyszczenie.

Podałem pani autorską mieszankę.

Dzięki.

Przyniosłam ci wodę.

Dzięki.

Nie mam chwili dla siebie.

Zaraz poczuje się pani lepiej.

Jesteście tacy piękni.

I tak był zajęty.

I co z tego?

Faceci zdradzają żony.

Jestem beznadziejna, tato. Gdzie są porządni faceci?

Czemu nie mogę takiego znaleźć?

Co on powiedział?

Że trzeba wykorzystywać szanse!

Jestem beznadziejna! Serio.

Wsiadasz?

Złap się mocno. Gotowa?

Tak.

Castro jest w 40-tym tygodniu.

Do zapłodnienia doszło około 14 marca.

Czyli odbyła stosunek między 10-tym a 17-tym.

Sprawdźmy fotki.

Jakie?

Maj, kwiecień, marzec...

Robiła fotki 13 marca w Bordeaux.

Pokaż.

To musi być on. Niezły.

Można sprawdzić, gdzie były robione?

Łatwizna.

Informacje...

Novotel w Bordeaux.

Daleko zajdziesz.

Tak. Pani Castro. Miała u państwa rezerwację.

Tu jej księgowa, sprawdzam rachunki.

Na pewno? Jedenastego marca.

Może nie jestem dobrym psychologiem,

ale szanuję prywatność pacjentek.

Wie pani, że to zabronione?

Generał chyba doniesie na panią ciekawską.

Wiesz, Antoine, rodziłam tu, gdy miałam 20 lat.

Przed remontem.

Partner rzucił mnie już wcześniej.

Poród poszedł źle. Straciłam syna.

Leżałam sama w nocy,

z jego ciałkiem.

Musiałam dać mu imię.

To wymóg formalny.

Nazwałam go François.

Później już nie mogłam mieć dzieci.

Nikomu nie życzę takich przeżyć.

Wybrałam ten zawód, by zapewnić rodzącym jak najlepsze warunki.

Mam 62 lata, dyżuruję od dziesięciu dni i jestem zmęczona.

Donieś na mnie, jeśli chcesz.

Ale ja i tak będę zapraszać ojców na porody.

Przepraszam.

Tak? Sophie Castro.

Najlepszy kumpel? Właśnie jego szukam.

Czy mam telewizor?

Chwileczkę, już przełączam.

Przepraszam.

To do mnie. Przepraszam.

Jaki kanał?

Mogę?

Który to?

Ten w czarnym?

Przystojniak.

- Co rysujesz? - Przyrodniego braciszka.

- Mogę zobaczyć? - Tak.

Tu depcze go słoń.

Tu tonie, tu nabijają go na pal i podpalają.

A tu zjada go smok.

Miłe.

Boisz się, jak będzie?

Rozumiem. W takich chwilach nikt nie myśli o dzieciach.

Mama nosi w brzuchu inne dziecko. Wszyscy o nim rozmawiają.

Myślisz, że przestałaś się liczyć. Tak?

Jak się urodzi będzie jeszcze gorzej.

Zagarnie wszystko. Twoje rzeczy, przestrzeń, zabawki.

I miłość.

To nie fair.

Świat jest niesprawiedliwy.

Wypłacz się, dziecko.

Wyrzuć ten gniew.

To nie on odszedł.

Słucham?

Pani rzuciła Jerome'a.

No wie pani!

Rzuciła go pani i opowiadała ludziom, że jest draniem.

Grzebała pani w moim telefonie?

Wiedziała pani, że jest zakochany. Dlaczego mu pani nie odpisywała?

Bo zaszła pani w ciążę?

Między nami było dobrze.

Chciałam mu powiedzieć. Nawet zaczęłam.

Najpierw chciał dziecko,

ale potem uznał, że nie teraz.

Że pracuje, wyjeżdża. I że lepiej zaczekać.

A ja nie mogłam czekać.

I już byłam w ciąży.

Spanikowałam i nie powiedziałam.

Rozłączyłam się i już.

Chciałam tego dziecka.

Wstyd mi.

Bo mu pani nie powiedziała?

Jeśli panią kocha, będzie szczęśliwy.

- Nie sądzę. - Na pewno.

Powinnam do niego zadzwonić.

Teraz nie odbierze.

Karny dla Nicei. Pereira gotowy...

Gol!

Nicea wygrywa jeden zero z Nancy. Przerwa.

Nie było spalonego? Skup się. To moja szansa na Puchar Europy.

Jerome. Pogadamy? Prywatnie.

Mów. Są głusi i ślepi.

Zadzwoniła do mnie znajoma koleżanki mojej siostrzenicy,

której eks gra tam, gdzie syn tamtej kobiety.

- Nic nie rozumiem. - Ja też nie. Poza tym,

że niejaka Sophie, Barbarella 132, właśnie rodzi w Świętym Rochu.

Podobno za godzinę twoje dziecko będzie na świecie.

Zostaniesz ojcem. To świetna nowina.

Zostaw wiadomość.

Co się dzieje? Miałeś już tu być.

Gdzie jesteś? Czemu nie odbierasz?

Wio!

Dalej!

Nie chcesz iść?

Jesteś też zaklinaczem koni?

Byłem na trekkingu w Andaluzji. Jest za głęboko.

Nigdy nie dotrzemy.

Przejdziemy w bród.

Nigdy w życiu. To niemożliwe. W dzieciństwie prawie utonęłam.

Nie mogę. Nie wejdę tam! Nie dam rady.

Idziemy?

Dobrze.

Od kilkunastu lat nie wchodziłam do wody.

Byłam przerażona.

A teraz jest mi dobrze. Nie boję się. To nawet wygodne.

Woda jest trochę zimna, ale dość przyjemna.

- Jak tam? - Dobrze.

Znieczulimy panią podpajęczynówkowo.

Zanim zacznie działać, mąż powinien dotrzeć.

- Dobry plan? - Wymarzony.

Idę po anestezjologa.

Jean-Paul. Azalee gotowa do znieczulenia.

Zacznij delikatnie.

Panie ministrze? Słyszy mnie pan?

Tak, pani Laval.

- Panowie związkowcy z Cayenne? - Tak.

Dobrze. Możemy zaczynać.

Jak już wspominałam, tematem tego trójstronnego spotkania

jest opóźnienie w starcie AD6.

Musimy jak najszybciej znaleźć wyjście z impasu.

Oddech.

- Wszystko w porządku? - Tak.

Dobrze.

- Gdzie pani teraz jest? - W szpitalu. Rodzę.

Zatem, panowie związkowcy...

Pan mnie będzie znieczulał?

Spokojnie.

Mama wie, co robi.

Tu będziemy bezpieczni.

Cierpliwości. Tata już jedzie.

Nie, tato?

Może się udać, jeśli znajdziemy lotnisko.

Jesteś szalony.

Staniemy na siku?

Ręka na dół pleców. Proszę się odgiąć.

Mogę dostać znieczulenie?

Wiesz, że w basenie to niemożliwe.

Byłam głupia. Dlaczego ja rodzę w wodzie?

Tak zadecydowała natura.

Proszę oddychać.

Bardzo dobrze.

Oddychamy.

I wydech.

Muszę coś załatwić na dole. Wyskoczę na chwilę.

Wracaj szybko.

Tak. Jestem z tobą.

A ten, dokąd?

Spokojnie.

Spokojnie.

"Spokojnie"... Niech się pani zamknie.

Dość tego! Da mi pani pracować?

- Przepraszam, źle się zachowałam. - Daj spokój.

Poważnie. Nie powinieneś być dawcą. Jesteście zbyt blisko.

To dziecko jest teraz jakby twoje.

O cholera.

Ale ulga.

Wreszcie ktoś mnie zrozumiał.

Dzięki. Naprawdę.

Przykro mi.

Nazywałem cię zawziętą, zakompleksioną lesbą,

która nienawidzi mężczyzn.

I skąpą...

- Starczy. - Przykro mi. Co zrobimy?

- Postanowiłyśmy... - Jestem otwarty. Liczy się mały.

- Przeprowadzamy się. - Co?

Nie widujmy się. Tak będzie lepiej dla wszystkich. Głównie dla ciebie.

Nie powinieneś widywać dziecka.

To chore! Żadnego auta przez 20 minut.

Widzisz to?

Akurat, kiedy rodzi i powinienem z nią być.

Przecież zrobiłeś, co mogłeś.

Co możesz zrobić jeszcze? Los tak chciał.

Los? Że niby wszystko jest zapisane?

To powiem ci, co zgotował nam los.

Od dziesięciu lat staramy się z Chloe o dziecko.

Cztery razy in vitro. Dwa poronienia.

Wreszcie się udało. Wysiłki nagrodzone.

A ona urodzi wcześniaka.

Co jeszcze na nas spadnie?

Niepełnosprawność?

- Śmierć? - Cicho!

Tam. Rowerzysta.

Świetnie. Zawiezie nas do Paryża.

Proszę pana! Zabłądziliśmy. Musimy dostać się do Paryża.

Jego żona rodzi, a ja straciłam ojca. Potrzebny nam samochód.

Samochód?

To nie samochodu wam trzeba.

- Lecimy? - Nie wsiądę.

- Co? - Mogę wszystko.

Jeżdżę konno, skaczę na bungee. Ale nie latam śmigłowcem.

- Jaja sobie robisz? - Mówię serio.

Wsiądziesz do śmigłowca i dotrzesz do żony przed porodem.

Boję się.

A ona? Myślisz, że się nie boi?

To jak? Lecicie?

Chodź. Lecimy!

Zostawię pana.

Musiałem czekać na taki dzień, żebyś mnie wysłuchał.

Nie wiem, od czego zacząć.

Albo wiem.

Pamiętasz...

jak ktoś zniszczył ci samochód?

To byłem ja.

Dlaczego nie gadaliśmy?

Czemu się bałem?

To nic trudnego.

Będzie dobrze.

Będzie dobrze.

Piękne podanie i gol dla Nancy.

Fufuzao przy okazji świętuje radosne wydarzenie.

Mamy remis. Jeden do jednego.

Szykują się rzuty karne.

Dawaj. Został kwadrans. Grajcie szybko.

Jean-Paul. Co ci się stało? Gdzie pacjentka?

Załatwiła go znieczuleniem. Ochrona!

Ochrona! Zajmijcie się nim.

- Znajdźcie pacjentkę. - Gdzie jest?

To przez pani psychologiczne podejście.

Widzieliście Azalee?

Mamy ucieczkę. Zejdź na dół.

Obserwujcie toalety i drzwi. Szybko!

Ruchy! Ale już!

Szantażujecie nas!

Panowie! To zły moment na kłótnie.

Katar na linii.

Przepraszam. Zaraz wracam. Połącz.

Ekscelencjo, prowadzimy rozmowy ze związkowcami.

Dość czekania! To koniec!

Coś się dzieje?

Serce dziecka bije zbyt wolno. Tak bywa, gdy dusi się pępowiną.

Dusi się? To znaczy, że...

To nic nie znaczy. Przyspieszę akcję.

Ale ona musi się zaangażować.

Błagam, ekscelencjo...

Skarbie. Teraz musisz przeć.

Strzał! Piękna obrona kilka sekund przed końcem meczu.

Gdyby Pupkot strzelił, Nancy straciłoby szansę na awans.

Kop mocniej.

To niemal pewne, że mecz się przedłuży.

Mam wybić za ciebie? Dawaj.

Sędzia jest zniecierpliwiony.

Klopas... I jest aut.

Nie ma. Grajcie.

Był aut!

Dinou...

Dośrodkuj!

Bramka jest pusta, strzela Koltic.

Zwycięstwo było tak blisko!

Patałach!

Zestresował mnie.

Sędzia nadal nie gwiżdże końca meczu.

Grajcie!

Wdech. Trzymamy. I przemy. Jeszcze.

Przyj. Przyj. Jeszcze.

Widać główkę.

Rzut rożny ostatniej szansy dla Nancy.

Skąd sędzia wziął dodatkowe siedem minut?

Jeszcze jeden rożny. Sędzia nie chce karnych.

Co to ma być?

Sędzia wchodzi do gry. Przepis piąty.

Nancy zwyciężyło z Niceą dwa do jednego.

Sędzia już raczej nie spędzi wakacji na Lazurowym Wybrzeżu.

Claude François. Z nim to się piło. Prowadziłem jego program "Z sercem".

Poznałem wtedy swoją przyszłą żonę.

Ach, ten Claude.

Chciał zachować młodość.

Wstrzykiwał sobie papkę z jąder rumuńskich byków.

Podobno mają niezwykłe właściwości.

Johnny Halliday nienawidził Claude'a.

Mówił, że nie umie śpiewać.

I że bez tancerek byłby nikim.

W śmigłowcu przypomina mi się Belmondo.

Był moim pierwszym pasażerem.

- I co? - Sprawdziłam wszystkie piętra.

Nikt nie widział, jak wychodzi.

Musi gdzieś być. Szukajcie w piwnicy, w pralni i w kuchni.

Mówi Dominique.

Zagraża pani życiu swojego dziecka.

Chloe! Halo!

Zaczekamy, aż wszystko się ułoży.

Ruchy tatuśku!

Proszę, Lan. Głęboki wdech. Trzymamy. I przemy.

Dalej!

Jeszcze.

Dobrze. Proszę wyrównać oddech.

Wdech.

I przemy. Przemy.

Nie odpuszczasz.

Nie da rady bez faceta. I bez ojca dziecka.

Faceci myślą, że są niezastąpieni, bo mają fiuty między nogami.

Też skorzystałaś z tego fiuta.

Gdybyś widziała jej wzrok podczas seksu. Magia.

Podrapała mi plecy. Mam ślad.

Chcemy założyć rodzinę.

Ja też.

Chciałaby być z gównianym grajkiem?

Przynajmniej spełniam swoje marzenia, ty prostaczko.

Moje włosy!

Co tu się dzieje?

Puszczaj!

Wyprowadźcie ich.

Lan, kocham cię!

Wybacz, skarbie!

Nigdy nie umiałam wybrać: waniliowe czy truskawkowe?

Dziecko musi wyjść, żeby dowiedzieć się,

czy będzie miało tatę, czy drugą mamę.

Niedługo koniec, słonko.

Zaraz wyjdzie. Czuję to.

Nie powinnam była cię słuchać.

To był ostatni raz.

Ostatni raz tak się wtrąciłaś.

Ja?

Do czego się wtrąciłam? No wiecie!

Pozwoliłam ci zająć zbyt dużo miejsca.

Dziwne.

Dopiero teraz czuję, że mnie tłamsisz.

Co z tobą, Stelciu?

Nie. Nigdy więcej "Stelci" i "Mamuni".

Idź sobie. Idź. Zostaw mnie.

- Co z tobą? - Proszę posłuchać pacjentki.

Zamknij się. Wiem, co robić z córką.

Jean-Baptiste!

- Proszę wyjść. - Nie dotykaj mnie.

Dobrze. Jak pani chce.

Czemu mi to robisz?

Jean-Baptiste!

- Poszedł do swojego taty. - Jakiego taty?

Zostawił to.

Jean-Baptiste!

- Co się stało? - W samą porę, bo histeryzuje.

Mamunia pójdzie się przewietrzyć.

Ty wrócisz, jak będziesz chciała zobaczyć braciszka. Na spacerek.

A teraz... my.

Pocałuj mnie.

Kocham cię.

A ja ciebie.

Ale trzeba urodzić chłopaka.

Zrobimy to razem.

Jesteś taka piękna.

Przyj.

Przyj.

Pępowina! Co mam zrobić?

Tam są nożyczki.

Daj mi go.

Chodź. Kochany.

Nie są za duże?

Razem, skarbie.

Proszę jej pomóc.

W tych warunkach nie możemy kontynuować negocjacji.

Wiecie, jakiej siły potrzeba było, by wysłać rakietę w kosmos?

Nikt w to nie wierzył, a jednak się udało.

Przemy.

Od ponad tygodnia AD6 stoi gotowa do startu.

Ta sytuacja dobiegła końca.

Razem...

Przemy.

...sprawimy, że narodzi się coś nowego.

Coś lepszego od nas.

Coś, co nas przeżyje

i pozwoli nam wierzyć w przyszłość.

ADSpace to wielkość Francji.

ADSpace to Gujana.

ADSpace to Katar!

Akcja trwa.

Dobrze...

Pracownicy, dyrektorzy, związkowcy, dygnitarze, rządzący!

Zjednoczmy siły! Damy radę. Bez wspomagania!

Nie wiecie, co robić? Boicie się?

Zaufajcie tej sile, której wystarczy jedna iskra.

Przemy.

Tej wewnętrznej sile, która pcha nas do skoku w nieznane.

Która skłania nas do śmiechu i płaczu.

Widzę główkę.

Zaufajcie miłości!

Zaufajcie sobie!

Zaufajcie życiu, do cholery!

Już dobrze.

Przepiękna.

Gratulacje, pani Laval. Od całego Ministerstwa Gospodarki.

I wszystkich związkowców z Gujany.

Zajmę się tą panienką. Chodź piękna.

Ostrożnie.

Parła pani zawodowo. Piękna córa. Brawo.

Dziękuję.

Doktorze! Poproszę.

Co się dzieje?

Coś nie tak?

Na co czekasz? Szybko!

Nigdy tego nie robiłem...

Jesteś dupkiem, ale znasz się na rzeczy.

Rób, co do ciebie należy. Intubacja.

Dobrze. Pracuj dalej. Kontynuuj.

Dasz radę.

Nic.

Kontynuuj. Tak trzeba.

Wszystko w porządku.

Jesteśmy.

Michel! Wiem, że głupio o to pytać,

ale jak pan to robi, że jest pan taki sympatyczny?

Dzięki, Sandrine. Bez ciebie bym tu nie dotarł.

Współczuję z powodu ojca.

Znajdź kogoś, kto cię pokocha, bo jesteś świetną dziewczyną.

Nie miej oczekiwań.

Gdy kogoś kochasz, bierzesz wady i zalety.

A gdy nie jesteś szczęśliwa, odchodzisz.

Co pani tu robi?

Słyszy mnie pani?

Proszę się odezwać. Słyszy mnie pani?

Tu Moretti. Jestem na dachu. Nosze. Szybko! Drzwi B.

Rodzi mi się wcześniak.

Mój rower!

Przyślijcie ekipę na blok operacyjny. Znieczulenie ogólne.

Miało nie być ogólnego.

Czemu pani to zrobiła?

Bałam się.

Nie trzeba.

Proszę się nie bać.

Jak tam?

Proszę powiedzieć mężowi, że go kocham.

Sama mu pani powie. Ja zajmuję się matkami.

Będzie dobrze.

Tak.

Raczej spokój. Żadnych nowych.

Dobry wieczór.

Policzymy do pięciu.

Raz...

Proszę pana! Tam jest moja żona.

Nie może pan wejść. Lekarz pana zawoła.

Lan prosi o przecięcie pępowiny.

- Mnie? - Nie pana. Panią.

Witaj.

Dzień dobry. Szukam Sophie.

Barbarelli 132.

- Sophie Barbarelli 132? - Tak.

Idealnie. Nie zmarznie.

Dotarłem przed końcem meczu?

Mecz dopiero się zacznie. To chłopiec.

Ładny ten twój dzidziuś, Barbarello 132.

Jest również twój, Karamelito 432.

Jak go nazwiemy?

Może...

Rocky 432?

- Nie może pani wejść. - Jestem matką matki. Czyli babcią.

Wskoczyłam do pierwszego samolotu.

Cześć, piękna.

Moja mama. Jerome.

Dzień dobry.

Śliczny. Piękny.

- Nie. - Wezwała mnie Dominique.

To moja przyjaciółka, Marie.

Zapraszam.

Mój brat. Jerome. I mój chrześniak.

Kto mówił, że jesteś sama i smutna?

Wybrałyście już imię?

Lou? Skarbie?

Lou? Nie. Noah? Nie wiem.

Może zapytamy jego?

Jak chcesz.

Przepraszam... Gdzie facet, który tu siedział?

Był, ale już poszedł.

Cześć. Obudziłaś się.

Tak.

Dotarłeś na czas.

Twój syn śpi obok.

Odpoczywa.

Jak się ma?

Dobrze.

Jak każdy wcześniak, będzie miał trudny start.

Powiedziałem, że u nas to rodzinne.

Nazwiemy go Gerard?

I pomyśleć, że był w moim brzuchu.

Obłęd.

Jest idealny.

Niesamowite.

Cześć.

Jak tam?

Jaki słodki. Gratulacje.

Jak się czujesz?

Świetnie. Mam prywatnego położnika.

Odebrałeś poród? Niesamowite.

Macie już imię?

Myślę, że wasz tata lubił imię Alexandre.

Tak.

Nie przyszedł, bo był zmęczony.

Prosił, by ucałować małego.

Ange!

Cóż, skarbie. Będę lecieć.

Nie. Dlaczego?

Nie chcę się narzucać. Ani przeszkadzać.

Przecież to twój wnuk.

Wiem. Ale nie chcę go stłamsić.

Jak to? Nie chowaj się. Wejdź.

Dobry wieczór.

- Witamy, panie prezydencie. - Ja do pani Laval.

AD6 wystartowała.

Panie prezydencie. Przyszedł pan do Manon?

Chętnie pogratuluję też tacie.

Dziękuję.

Zbyt rzadko myśli się o mężczyznach takich jak pan.

Tyle pan dla niej robi.

Zawsze obecny, zapobiegliwy, zawsze w cieniu. To wyjątkowe.

Ma wielkie szczęście, że stoi pan u jej boku.

Już dobrze. Będzie panu lżej.

Baczność. Spocznij.

Generale. Oto pański kamuflaż.

Dobrze. Chyba rozumiem przesłanie.

Cóż mogę rzec. To bardzo miłe.

Dzięki za przyjęcie.

Jaki słodki.

To dla Dominique. Odchodzi na emeryturę.

To był jej ostatni dzień.

Ostatni? Nic nie mówiła.

Dziwi cię to?

Znacie Dominique.

Nie chciała przeszkadzać i wyszła.

Ale skoro prezydent zaszczycił nas swoją obecnością,

może podwyższy jej emeryturę, pod groźbą kopa w jaja.

Zastanowię się.

Pan Moretti?

Chciałem panu podziękować za to, co zrobił pan dla pani Laval.

To ja dziękuję, panie prezydencie. Przepraszam.

- Kiedy wyszła Dominique? - Nie wiem.

Przepraszam.

Dominique!

Nie możesz tak uciekać. Mogłaś się chociaż pożegnać.

Pożegnania to nie moja bajka.

Zachowywałem się jak palant.

Bywa.

Na szczęście nie musiałaś mnie długo znosić.

Dzięki, Dominique. Nauczyłaś mnie dziś więcej niż pięć lat na...

Mówiłam, że nie lubię pożegnań.

Wiesz, że u Indian to matka daje imię dziecku, zgodnie z tym,

co widzi podczas porodu?

Wiem,

"Kucyku pod księżycem".

Chodźcie.

Chodźcie.

Chodźcie.

Tekst: Magdalena Kamińska-Maurugeon