Original subtitles

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

In 1941 bood de Poolse spionne Krystyna Skarbek...

zich vrijwillig aan om tijdens WWII voor de SOE te spioneren.

Dit is het verhaal van haar eerste en laatste missie...

Wie ben jij?

Je zult me ​​vertellen wie je bent.

Ik vraag je wie je bent.

Hoeveel heb je er zelf gedood?

Je praktische daden?

Zeg het me.

Praat.

Zeg op.

Wie ben je? Zeg me wie je bent, verdomme.

Dan zal ik het je vertellen.

Tweede Wereldoorlog - Boedapest 1941

Wie is hij?

Jozef Bednarski. Nam cyanide toen ik zijn woonst binnenkwam.

En waarom ben ik hier?

Hij is blijkbaar een Engels staatsburger.

Wat doet onze vriend van de Gestapo hier?

We zijn allemaal vrienden in Boedapest.

Waarom denk je dat hij Engels is? - Het meisje vertelde het ons.

Wie is zij?

Wie ben jij?

Ik ben een hoer.

En je moet me nog 20 pengo betalen.

Hou op.

Ze heeft tuberculose.

Weg met haar. Nu.

Leuke truc, Krystyna.

Ik beet bijna mijn tong eraf.

Maar gaat het nog steeds door? Onze afspraak?

Stap in.

Het grootste deel van Polen wil graag vertrekken...

en jij wilt zo graag terug. Geef me één reden.

Omdat ik van mijn land houd.

Het standaardantwoord voor elke gekke vrijwilliger die we afwijzen.

Komt dat door je vader katholieke schuldgevoel of je moeders Joodse koppigheid?

Hoe dan ook, het is nog steeds de verkeerde reden.

Vertel me dan de juiste.

Je weet dat dit allemaal een spel is, en je wilt het nog steeds spelen.

Geef me valse papieren en ik ben over een week terug, zoals gepland.

Jij krijgt je moeder, wat krijgen wij.

Ik zal doen wat Bednarski niet kan, nu hij dood ligt op dat karretje.

Je verslag aan de Polen geven en hun microfilm terugbrengen.

Gaf je om Bednarski? - Nee.

En jij?

Tsjechoslowaaks-Poolse grens

Het door de nazi’s bezette Warschau

Hé, domme dame. Verberg je. De avondklok is nog van kracht.

Gus, kom. - Wacht.

Ik kom voor de fotografiebaan.

Uit Londen.

Had je problemen?

Ik dacht niet dat je het zou redden.

Je deed een afleidingsmanoeuvre...

desinformatie voor als je gepakt wordt.

Vertrouw je de Britten?

Ik leer om niemand te vertrouwen. - En je gaat ver.

Microfilm.

Zorg ervoor dat het in Londen geraakt.

We kunnen geen vrijwilligers verliezen door afleidingsmanoeuvres hier in Warschau.

Is er nog iets?

Ik heb hulp nodig. Persoonlijke kwestie.

Valse papieren voor mijn moeder. - Zoek een andere dwaas.

Ik wil geen namen meer die ze uit mij kunnen martelen voordat ze mij in een kuil begraven.

Mama.

Moeder.

'Ik was de hele week een braaf meisje. Mama was zo blij.

Het maakte mij ook blij.

De priester zei dat ik een duivel was.

Mijn moeder zei dat ik diep van binnen goed was.

Ik zal bijten.

Ik zal krabben.

Ik zal opstaan.

Ik... zal... toenemen.

Ik was weer slecht.

Een vrouw sloot me op in een donkere plek en vertelde mij haar sprookje.

Er was eens...

een vriendelijke vrouw die haar vogeltje redde...

van jagers...

maar ze wist dat haar enige overlevingskans...

lag bij bedankt worden.'

Krystyna?

Wat doe jij hier?

Ik werd uit mijn huis gezet, maar het was hier niet veilig voor je moeder.

Waar is ze heen gegaan? - Ik heb haar in een oude kerk gezien.

In Wowska.

Ik denk... dat ze Jezus heeft gevonden.

Krystyna...

Je maakt me bang.

Mooi.

Ik ga mijn moeder zoeken.

Je komt toch terug, hè?

We waren allemaal verliefd op je, weet je?

Alle jongens uit onze klas.

En alle meiden ook.

Dat was ik niet.

Het was gewoon de sensatie om te misleiden.

Ik moet gaan.

Wie ben jij?

Verberg je. Ze nemen het gebouw over.

Wie? - Duitsers.

Wat doet zij hier? - Ik leid de schoonmaakploeg.

Ik kwam ter plekke een ​​kijkje nemen.

Er is nog veel werk te doen.

En wie ben jij?

Niemand.

Ik kwam naar hier zodra ik hoorde dat je zou komen.

Wat heb je precies gehoord? - Dat ik bang zou moeten zijn.

En... ben je dat?

Ja.

Dat ben ik met mijn vader en moeder.

Ze stierven kort daarna...

Ik wil dit gebouw brandschoon. Het stinkt naar ongedierte.

Halt.

Krystyna, vlucht.

Kom terug.

Weg hier. - Burgers van Warschau.

Voor elke actie is er een reactie.

Vandaag heb je een vertegenwoordiger van het Reich vermoord.

Dit verraad aan onze vaderlijke liefde kan niet ongestraft blijven.

Weg hier.

Weg, snel.

Burgers van Warschau.

Voor elke actie is er een reactie.

Hallo, beertje.

Ik kwam je redden.

Mij ​​redden?

Over de bergen. Ik weet de weg.

Samen kunnen we het redden.

En ben je daarom hier? - Ja.

Lieg niet tegen mij.

Waarom zou ik anders terugkomen?

Ik weet wie je bent, Krys.

Die kinderen die je zag.

Ze hebben mij nodig.

Ik geef ze hier stiekem les in. - In wat?

Dat je geen wapens of geweren nodig hebt om te vechten.

Je gaat niet met mij mee, hè?

En ik weet ook wie jij bent.

Wie dan?

Dezelfde koppige oude Joodse die ik twee jaar geleden achterliet.

Weet je nog de laatste keer dat ik dat deed?

Ja.

Bij die twee jongens.

Je was zo wreed tegen hen.

Je hebt hun hart gebroken.

Degene die van de brug sprong.

Ik wed dat je zijn naam bent vergeten. - Natuurlijk niet.

Waarom huil je dan niet?

Als je met mij meekomt, ben ik klaar om te leren.

Kom met mij mee. Alsjeblieft.

Goed.

Ga. Nu.

Wie ben jij?

Wie ben jij?

Ik vraag je...

wie je bent.

Wie ben je? Vertel me wie je bent, verdomme.

Dan zal ik het je vertellen.

Je bent een oplichtster.

Pak het.

Alsjeblieft.

Doe het. - Alsjeblieft, niet doen.

Pak het.

Stop het in je mond.

Hoofdkwartier Speciale Operaties, Londen 1944.

Impulsief, onverantwoordelijk...

gebrek aan realistische doelstellingen.

Mannen, heel veel.

13 succesvolle missies in Polen voltooid. Dat zijn er ook veel.

En waarom?

Heeft u jeuk waar u niet aan kunt krabben?

Vertel me over je eerste.

Ik heb de microfilm afgeleverd.

Zonder ooit uit te leggen wat er mis ging.

Duitsland viel Polen binnen, wist je dat niet?

Mijn dochter is weg.

Ze hebben haar, niet?

Wie? - Je moeder.

Nu ga je zeggen dat het mijn zaken niet zijn.

Ze ging zichzelf verlossen.

Het zijn jouw zaken niet.

Je bent een niksnut die vergeten is hoe je het spel speelt.

Bent u gezond van geest?

Ik zou hier niet zijn als ik dat zo was.

Zeg me eens: hoeveel missies heb jij voltooid?

Hoerenlopen telt niet.

Terwijl hij nadenkt, zeg jij anders waarom ik hier ben?

Goede vraag.

Je bent hier...

omdat jij onze beste kandidaat voor nieuwe uitdagingen...

zoals mijn vriend hier heel goed weet.

Laat me eerst enkele algemene details uitleggen.

Jij bent Pauline Granville, een lerares.

Je wordt bij de volgende volle maan in Frankrijk gedropt...

en contacteert onze man daar, Roger.

Hij is de allerbeste die we hebben.

Hij is ook diep betrokken bij de Maquis.

Het zogenaamde Franse verzet.

Tot ongenoegen van bepaalde leden van de Raad van Bestuur...

hebben we beloftes gedaan die we moeten nakomen.

We sturen de Maquis een klein cadeautje.

Wat voor cadeau? - Houwitsers.

En veel.

Dus het is jouw taak om te doen wat Roger niet kan...

Onze reserve ter plekke.

Ons grootste wapen achter de vijandelijke linies...

dat ooit is ondernomen.

Met het succesvolle resultaat dat in jouw roekeloze handen ligt...

Krystyna Skarbek, goddomme.

Houd dat masker op zijn plaats.

Zodra je er bent, zoek dan een schuilplaats.

Zoek dan Roger's locatie voor ons doel.

Onthoud, Christina...

Als er problemen zijn, zeg je het af.

Door de nazi’s bezette Vercors, Frankrijk

Crest, alsjeblieft.

Wil je wat?

Dank je.

Mijn naam is Pauline.

Dubois.

Een geluksbrenger.

Een passagier heeft het achtergelaten.

Sprookjes.

Garnizoen Dean.

Blijf er weg.

Je komt niet uit de streek. - Is het zo duidelijk?

Ik kom uit de stad, op zoek naar een baan.

Blij om weg te zijn. - Hoeft niet. Het is hier nog erger.

Is dat genoeg? - Het is te veel.

Extra voor het brood. - Bedankt.

Dit is mijn planning.

Ik rij de hele dag over deze wegen als je mij nodig hebt.

Geweldig. Bedankt. Fijne dag.

Fijne dag.

Halt, blijf staan, mademoiselle.

Ondeugende man.

Alsjeblieft, mevrouw. - Merci.

Keer terug.

...nummer zes is verdwenen.

Dat lijkt me minder.

Ze kijkt ernaar.

De baas pakt haar wel. Daar is hij al.

Pardon, meneer. Kunt u mij helpen?

Wie ben jij? - Ik ben verdwaald, ik...

Ik ben een lerares. Ik kwam voor een baan.

Ik zoek de school.

Uit Lyon? - Ja, meneer.

Merci. - Dat is ver weg.

Wat heb je daar?

Het is mijn familie.

Om mijn nek.

Zeker.

Luister goed. Volg het geluid.

Glimlach...

de volgende keer.

Oké.

Zeg niets.

Doe gewoon wat ik zeg.

Er komt een Militie-officier aan. Kijk niet.

Zo gaan we eraan. Ik ben mademoiselle Granville.

Ik ben een lerares op zoek naar werk.

Glimlach. Schud mijn hand.

Goed gedaan.

Staat hij nu achter mij?

Knik.

Als hij terugkomt...

zeg hem dan dat je geen werk voor mij had.

Blijf lachen.

Knik dat je het begrijpt.

Knik. Goed zo.

Want als je iets anders zegt als ik betrapt word...

zeg ik dat je me hielp, en dan begraven ze ons in een kuil naast elkaar.

Begrijp je het?

Oké.

Nu ga je je bel rinkelen.

Laat je bel rinkelen.

Hallo. Niet gelukt? - Helaas.

Zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent voor deze plek.

Ik vertrek over 10 minuten. Ga zitten.

Bedankt.

Alsjeblieft. - Merci. Mooie vogel.

Bedankt.

Jezus Christus.

Hij gaat achterin.

Onmogelijk, meneer.

Hij is meer waard dan wij allemaal samen.

Nou ja, misschien niet dan de mademoiselle, maar dan wij wel.

Ga weg.

Je kunt passeren. Er is voldoende ruimte.

Ik begrijp het niet.

Nee.

Meneer. Alsjeblieft.

O, mijn dierbare kip.

Vanaf hier gaan we verschillende kanten op.

Wie waren die mannen achterin de vrachtwagen?

Verzetsstrijders.

Ze moesten het garnizoen ontmantelen...

om te sterven voor hun verloren zaak.

Alsjeblieft.

Merci.

Langzaam, meneer.

Ik hoop dat een mooi meisje ooit mijn graf zal uitkiezen.

Maar nu nog niet.

Roger.

Pauline.

Jij moet Armand zijn.

En dat ben ik.

Rechts en links zijn Armands mannen, hierheen gestuurd om u op te halen.

Diegene in het midden...

Wij dachten dat jij het was.

Zij was mijn afleidingsmanoeuvre.

Hoeveel heb je er verloren?

De helft is dood.

De rest heeft zich verspreid.

En hoe communiceer je dat ik er ben?

Via La Clope, tabaksverkoper.

Hij pikt mijn berichten op en bezorgt deze.

En waarom hangt hij daar ook niet?

Omdat hij een mol is.

De Duitsers moeten hem omgepraat hebben.

Je kring is eraan.

Ik zeg het af.

Krijg wat.

Vergeet je telefoontje.

Londen heeft ons kanonnen beloofd.

Je hebt gezworen dat ze hun belofte zou nakomen.

Hij stierf op die belofte.

Hou op.

Ophouden.

Ik weet waar je bent.

En waar is dat?

Thuis. Vaarwel zeggen.

Typische Fransen. Altijd het slachtoffer.

Zelfvoldane Engelsman. Veilig op je klote eilandje.

En als het andersom zou zijn, was je nooit gekomen om te helpen.

Ik had willen sterven voor jou, kameraad.

En jij...

Ik weet niet uit welk koud graf ze je hebben opgegraven...

maar dit...

dit is mijn land.

Je hebt geen idee...

hoe het voelt...

om dit weg te zien spoelen met het bloed van jouw volk.

Vervloek jullie allemaal.

Londen... met hun spelletjes...

en jij met je geheimen.

Kom op.

Armand, in godsnaam...

Waar ga je heen?

Naar een opslagplaats. Etoile Vert.

Het enige wat we nog hebben.

Binnen 24 uur hergroeperen we ons.

En dan... komen we uit de schaduw...

om er een einde aan te maken zoals soldaten.

Het heeft geen zin om het mij te laten zien.

Mijn belofte aan Armand.

Geen landingsbaan.

Met Houwitsers hier, had dat alles veranderd.

Riskeer jij nu het leven van de piloten daar?

Dat zeg ik liever niet.

We sturen Armand zijn dood tegemoet.

Er is geen verlossing voor ons.

Wat als we de Duitsers naar Armand sturen?

We hebben hun mol.

Wanneer is La Clope's volgende ophaling?

Morgen.

Bij het Heiligdom van Sint-Judas.

Etoile Vert. Nu heeft Armand een kans om te vechten.

Breng me ergens om Londen te contacteren.

Het is veilig.

Ik ben klaar.

Bericht ontvangen.

Het is eindelijk voorbij.

Met die wapens had Armand de hele vallei kunnen heroveren.

Ik heb ze verteld dat het veilig is.

Ze keurden de wapenlanding goed.

We komen uit de schaduw en vechten.

Denk jij wel eens aan thuis?

Denken aan morgen is genoeg.

Waar is thuis?

Ik dacht dat je geen geheimen meer had.

Een herenhuis aan de Theems.

Mijn gezin wacht daar op me.

Wanneer was je daar voor het laatst?

Het voelt als jaren.

Een lange tijd om een ​​masker te dragen.

Mijn zoon was gegroeid en...

mijn vrouw leek anders.

En ik besefte dat ze hetzelfde waren.

Ik was degene die veranderd was.

Nu is het jouw beurt.

Wie ben je?

Niemand belangrijk...

Ik was een lerares. Nou, ik ben nog steeds een lerares.

Nu ben ik hier gewoon...

op zoek naar werk.

Ik kan beter naar Etoile Vert gaan.

Als er morgen Duitse vrachtwagens rijden...

weet je dat Le Clope onze boodschap heeft doorgegeven.

Je zult hem moeten vermoorden.

Heb je het eerder gedaan?

Ik bedoel, de echte jij. Onder dat masker.

Ik ben beter in weglopen.

Kijk gewoon niet in zijn ogen.

Wie ben jij?

Pauline Granville.

Leugenaar.

Vertel de waarheid. - Dat doe ik.

Vertel de waarheid. Wie ben jij?

Leugenaar. Wie ben jij?

Pauline Granville. Oprecht.

Wie ben jij?

Dat zou je wel graag willen weten, hè?

Vandaag heb ik mijn fiets hersteld.

Ik draaide de wielen zo snel dat het zoemde...

als een zwerm bijen.

Ik was bang...

maar ik hield stand...

en brak mijn arm.

Soms heb je geen keus.

Ik weet wie je bent, Krys.

Mama?

Je hebt geen lef of geweren nodig om te vechten.

Hou dat wijf tegen.

Achteruit.

Nee.

Ga.

Rijden.

Wie ben je? Waar kunnen we heen?

Je vriend. Etoile Vert.

Dat zijn Duitse vrachtwagens.

Blijf hier.

Blijf dichtbij. Maak geen enkel geluid.

Kom op.

Dubois. Dubois, kom terug.

Dubois.

Dubois.

Lopen.

Nu.

Er werden 93 doden geteld.

Neem alles mee.

Je moet het uit je gedachten wissen.

Wis het uit je gedachten.

Wat wissen?

Dat je Le Clope vermoordde.

Ik word achtervolgd door andere geesten.

Roger zei dat hij je eerste was.

De mijne was in de laatste oorlog.

Het enige ding dat deze handen...

ooit gedaan hebben toen...

was het land bewerken.

Nadat... mijn sergeant mij vond...

met mijn nek vol bloed.

Die oude sergeant...

sloeg zijn arm om mij heen.

Het enige wat hij kon zeggen was... wis het uit je gedachten.

Ik wist dat er meer was...

maar...

wij konden de woorden niet vinden.

Het is hoe dan ook dwaas advies.

Je hebt nog meer te zeggen, nietwaar?

Voordat ik je dat zeg...

moet je beloven dat je mij niet als een klootzak beschouwt.

Natuurlijk.

Hoe kan ik dat ooit over jou denken?

Ik dacht dat je de marionet van Londen was. Het spijt me.

Ik heb je verkeerd ingeschat en ik ben blij dat je van gedachten bent veranderd.

Weet je waarom ik dat deed?

Om een klootzak te bewijzen dat hij ongelijk heeft.

Dapper als een leeuw, nietwaar, meisje?

Roger, hoe ziet het eruit?

De Duitse patrouilles kwamen nooit voorbij. De bergwegen zijn veilig.

Goed genoeg.

Jij...

Kom hier.

Wees niet verlegen. Je bent nu een van ons.

Dus tover een glimlach op je gezicht.

Breng hun vrachtwagens naar de landingsbaan.

Over een paar dagen, hebben we alle metaal in handen.

Dan is de goede orde van ons.

Het is je gelukt, Armand.

Fantastisch.

Dank je.

Dank je.

Kom hier.

Dat is voor jou.

Ze beginnen samen.

Iedereen vraagt ​​naar je.

Ik heb ze gevonden in het gemeentehuis.

Vichy-reispassen.

De rijken en machtigen gebruikten ze om via Spanje te ontsnappen.

Deze heb ik daar gezien.

Dan is ze er geweest, net als wij.

Wat is er?

Wat?

Londen heeft onze landing geannuleerd.

Ze bevestigden dat er nu een grootschalige invasie plaatsvindt.

Onze orders zijn om door te gaan alsof de landing doorgaat.

En niemand over de gewijzigde plannen te vertellen.

Voor onze eigen veiligheid.

De hele stad zou zich nu tegen ons kunnen keren.

Ze hebben ons gebruikt.

Ze gebruikten ons om de leugen te verkopen.

Het is beter zo. Nietwaar?

We kunnen nu naar huis.

Jouw kans om jezelf terug te vinden.

Die man is voorgoed verdwenen.

Het aandenken van een lafaard.

Ik ben een dienstweigeraar... een pacifist.

Toen de oorlog uitbrak, weigerde ik te vechten.

Het veroorzaakte nogal wat opschudding. Mijn broer deed meteen mee.

Ik hield echt van hem. Maar...

Het laatste wat ik tegen hem zei was... 'Ik hoop dat ik je nooit meer zie.'

Mijn wens kwam uit.

Hij werd hier in Frankrijk vermoord.

Dus jij nam zijn plaats in.

En nu zit ik hier.

Een man met bloed aan zijn handen en zonder overtuiging.

We verbergen ons allemaal.

Zo'n vrolijk meisje. - Dat was ik zeker niet.

Ik heb het gestolen.

Om mezelf eraan te herinneren wie ik zou moeten zijn.

Hou je veer.

Nu moet je hetzelfde doen als ik.

Radio Londen hier.

Voordat we beginnen, luister even naar enkele personeelsberichten.

In ons bericht staat 'een cent voor uw gedachten.'

Dit zal de landing bevestigen.

Een regenjas voor de zon.

Francois heeft mijn citroenen gestolen.

De vis zwemt in water.

Een cent voor je gedachten.

Ik was weer een braaf meisje.

Mama was zo blij.

Ze zei dat er weer licht zou schijnen.

Ik wachtte bij mijn raam om te zien of ze gelijk had.

Ik was bedroefd om mijn moeder...

want de nacht kwam terug...

zoals altijd.

Je bent laat. We zouden al op de landingsbaan moeten zijn.

Ik zal alles uitleggen als we ver weg zijn.

Dubois, wat is dit nou? - Kijk er niet naar.

Vergeet het, en vergeet de landingsbaan.

Waar heb je het over? - Er is geen landing.

Er komt geen landing. - Hoe weet je dat?

Stop de auto. - Niet voordat we ver weg zijn.

Hoe kon je nou niet...

Laat los, alsjeblieft. Nee, stap in de auto.

Nee, Pauline. Nee. Raak dat niet aan.

Wat is dat? - Laat het in de auto liggen.

Ik leg het nog wel uit.

Alsjeblieft, ik doe dit voor jou. Nee. Je moet mij vertrouwen.

Ik doe dit voor jou.

Waar vond je deze papieren?

Pauline, ik smeek je, doe dit niet.

Ik zal alles beter maken, je zult zien.

Vertrouw me alsjeblieft. Alsjeblieft.

Kijk wat je hebt... Kijk wat je hebt gedaan.

Leugenaar.

De koffer.

Geef hem aan mij.

Alsjeblieft. Geef hem mij, alsjeblieft.

Geef hem aan mij.

Ik ben geen leugenaar.

Ik heb een dag voor Frankrijk gevochten voordat ik werd gepakt.

Ik probeerde zelfmoord te plegen...

maar een Duitse officier hielp mij ontsnappen...

door middel van zijn naald.

Hij was de visser, en ik was zijn net.

Hij zou me vergassen, wetende dat een verslaafde terug zou kruipen.

Ik passeerde La Clope maandenlang...

sleutelde aan die heiligdommen...

Voordat ik erachter kwam dat het dropboxen waren.

Maar...

Ik zag hem.

Ik zag hem met de militie.

Je zag wat je wilde zien.

Hij speelde gewoon het spel mee.

Dit is Duits loongeld.

Ik heb het gestolen.

Ik kon vluchten.

Maar ik kwam terug...

ook al weet ik... wie je werkelijk bent.

Wie ben ik?

Een oplichtster.

Je doet alsof je om hun doel geeft.

Waar geef ik om?

De spanning.

De moeilijkste leugen herkennen...

is degene die je jezelf wijs maakt.

Geef dan toe dat je niet voor mij terugkwam.

Je kwam terug voor Pauline.

Jij gaf me de moed, maar...

zij is de reden dat ik jou uit deze klucht wil krijgen.

Jij, ik en Pauline.

Het is mijn kans om ons allemaal te redden voordat het te laat is.

Te laat waarvoor?

Zie je het dan niet?

Soms... heb je geen keus.

Terugtrekken... - Waar is Roger?

Ga. Neem haar mee.

Armand?

Het is mijn...

Het is mijn...

Armand.

Nee.

Armand.

Ik ben het.

Ik ben het.

Wij waren...

de hele tijd al de afleiding van Londen.

Ik weet het.

Ik weet het.

Het spijt me zo.

Het spijt me zo.

Nee. - Het spijt me zo.

Het spijt me zo.

Het spijt me zo. - Nee.

Vergeef me alsjeblieft.

Het spijt me zo. - Nee.

Het spijt me zo. - Jij...

Jij gaf ons Etoile Vert.

Als je overlevenden vindt, dood ze dan.

Verberg mij voor die klootzakken.

Oké.

Iets gevonden?

Een trouwring en een gouden tand. - Verdomde boeren.

Niet genoeg om ons over de grens te krijgen uit deze ellende.

Zijn wij dat... of de Amerikanen?

Wat denk je?

Ze denken dat het voorbij is.

Laten we eerst deze klootzakken naar Digne brengen...

dan moeten naar de kust om die te versterken.

Ja, ik denk ook dat het voorbij is.

Oké, eruit. Au revoir.

Ik wens... Ik wens...

Wat wens je, mijn beertje?

Ik heb vandaag de sleutel van mijn moeder gestolen...

en sloot mezelf op in een donkere plaats.

Nu begrijp ik het.

Ik heb hier nooit vastgezeten.

Zij zat daar buiten opgesloten.

Ik zal bijten.

Ik zal krabben.

Word wakker, mijn liefste.

Mijn dochter is gekomen.

Ze ging zichzelf verlossen.

Ik zal opstaan.

Ik... zal... toenemen.

Hij luistert niet.

Richt dat ergens anders op, dwaas.

We staan ​​aan dezelfde kant.

Wie ben jij?

Jouw vergelding.

Hier, voor je commandant.

Je gewonden zullen snel voorbij kruipen...

samen met 50.000 bloeddorstig Amerikanen ​​op hun hielen.

We bieden ze ook sigaretten aan.

Aan de kant.

Je weet niets.

Het is allemaal al beslist. - Neem dan aan wat ze aanbieden.

Anders... verrot je maar.

Ik vergezel je wel.

Achteruit.

Knielen.

Kijk mij aan.

Je kijkt in een spiegel.

Jij moet de gevangenen bevrijden...

en dan krijg ik je veilig over de grens.

En... wie ben jij?

Jij bent de enige die nog leeft, nietwaar?

Pauline... de laatste van de verzetsstrijders.

Die dwaas Dubois heeft me alles over jou verteld.

Jezelf wijs maken dat je hier kwam om ze vrij te krijgen.

Je kwam hier om...

om met hen te sterven.

Zij voor hen.

Jouw oorlog is verloren, toch dood je nog steeds.

Waar bent u naar op zoek? - Tjah...

De reden om erom te geven.

Ik was er ook naar op zoek.

Geloof je in sprookjes?

Er was eens...

een vriendelijke vrouw...

die een beertje redde van jagers.

Omdat ze zelf geen kinderen had...

wijdde ze haar leven aan het temmen van de woeste aard ervan.

Oké. - Maar haar methoden waren wreed.

Ze heeft dat opgesloten...

en vastgeketend...

en liet het er alleen uit met een haak door zijn neus.

Je zei dat ze vriendelijk was.

Dat was ze.

Ze hield heel veel van dat beertje.

Maar ze wist dat dit de enige overlevingskans was, als het getemd werd.

Ik ben niemands huisdier.

Nee, commandant.

Dat is heel duidelijk.

Als je mij even mijn verhaal laat afmaken. - Natuurlijk, ga je gang.

Op een ochtend...

alle hoop verloren hebbend, ging de vrouw naar de kooi...

om het beertje terug te geven aan de jagers...

maar in plaats daarvan vond ze een wonder.

Het beertje was weg.

Een mooi klein meisje had haar plaats ingenomen.

Het meisje keek haar moeder aan met liefde in haar ogen...

en begon te dansen.

Arme beertje.

Mijn moeder huilde vroeger...

terwijl zij dit verhaal vertelde.

Maar dat heb ik nooit gedaan...

omdat ik mijn eigen einde heb vervaardigd.

Vertel het me. - Want...

het enige dat het beertje had geleerd...

was hoe de ware aard ervan te verbergen...

en was nu nog dodelijker...

omdat het eindelijk bevrijd was...

om zijn tanden te tonen.

En met z'n menselijk masker...

zag geen enkele jager het aankomen.

Genoeg getalmd.

De vriendelijke vrouw had het werk aan de jagers moeten overlaten.

Dat hoeft niet meer.

Je was geen kogel waard in Warschau.

Je was geen kogel waard in Warschau.

Je bent er nu ook geen waard.

Jeugd.

Maak het vuurpeloton klaar en schiet de gevangenen in de binnenplaats dood.

Je bent al dood.

Uit de weg.

Je bent al dood.

Blijf staan.

Oké. Geen stap meer.

Verroer je niet.

Geen stap meer of ik vermoord haar.

Nee.

Niet doen.

Wie ben jij?

Heb je een houwitser bij je?

Je mist het nog steeds, nietwaar?

Hoe kon ik?

Omringd door al die romantiek en avontuur.

Ondanks dat... hoop ik dat u op mijn aanbod ingaat.

Een bureaubaan?

Hier beweeg ik tenminste wat met mijn dweil.

Maar ik blijk geen natuurtalent.

Ze bevorderen mij om het kantoor van de manager schoon te maken.

En als hij onbeleefd is...

zal ik dromen dat ik mijn oude dolk terug uithaal...

en hem steek in zijn koude, tevreden hart.

Grapje, natuurlijk.

Weet je, je maakt jezelf wat wijs als je denkt dat jij dit echt bent.

De moeilijkste leugen herkennen is degene die je jezelf wijs maakt.

Je wist al die tijd dat er geen wapenlanding was, nietwaar?

Is dat zo?

En jij, Krystyna?

Wat wist jij diep van binnen?

Tot ziens, Krystyna.

Als u van gedachten verandert over de baan.

Ik laat een boodschap achter op een sigarettenpapiertje.

Weet je nog toen ik me voor het eerst aanbood in Boedapest?

Hoe kan ik dat vergeten?

Je zei mij dat ik het spel moest leren spelen.

Hoe kon je anders in de schaduw overleven?

Nou, ondanks alles heb ik het spel nooit gespeeld.

Weet je waarom?

Omdat het de enige keer in mijn leven was dat ik dat niet hoefde te doen.

Ik kon gewoon mezelf zijn.

En ik genoot iedere seconde ervan.

Na de bevrijding van Frankrijk...

bood Krystyna aan per parachute te springen in Russisch bezet Polen...

maar werd afgewezen zonder waarschuwing en werd aan haar lot overgelaten.

In 1952, na slechtbetaalde nomadische jaren...

werd Krystyna vermoord in Londen door een stalker.

Vertaling: Jan Dejonghe