Original subtitles

این زیرنویس برای کم/ناشنوایان منتشر شده است حق پخش و نشر این زیرنویس بدون اجازه‌ی مترجم، ممنوع است t.me/YisFilm

گفتارنویس: آزاده کاوسی

احمد: می‌کشی؟

مرد: دستِ شما درد نکنه

احمد: ماشین رو چند می‌خرن؟

مرد: هیجده، نوزده تومن

احمد: خب از همین شروع کن

مرد: به معصومه چی بگم؟

احمد: فعلاً هیچی بهش نگو

تا ببینیم من چیکار می‌تونم بکنم

تو هم ببین از کی می‌تونی بگیری

حالا هر چقدر، صد هزار یه میلیون، فرقی نمی‌کنه

اگه جور نشد چی؟

...احمد: جور نشه... هه

می‌ره زیرِ گردنِ بدبختی

!هر کاری بلدی، بکُن

!هر چی به فکرت می‌رسه

...چون اگه جور نشه

یه عُمر شَرمَنده‌ی مادرت و معصومه‌ای

احمد: الآن واسه چی عَزا گرفتی؟

کاری که بهت گفتم بکن

جور می‌شه

بهم زنگ بزن

هر چی هم شد، خبرم کن

!صابِر با لهجه‌ی کِرمانی: مجید، ولش کن می‌رسیم سرِ خط، درستش می‌کنیم

!مجید با لهجه‌ی کرمانی: لامَصَب وانمی‌ایسته

احمد: آتیش داری آقا؟

صابِر: مجید آتیش داری؟

مجید: تو جیبِ شلوارمه

احمد: چشه؟

!صابِر: هیچی !سِپَرِش افتاده، داره تُف‌بَندِش می‌کنه

!احمد: بِپا !این بگیره زمین، کار دستت می‌ده ها

مجید: می‌رسیم سرِ خط، درستش می‌کنم

!مجید

!صابِر: آمدن

مجید: خوبم؟ !صابِر: ها! خوبی

مجید: خوب شد این پیرهنه رو پوشیدم

!نادر: مجید

مجید: سلام نادر: سلام. خوبی؟

!مجید: مُخلصیم. خدا بد نده

نادر: چیزی نیستش. خون‌دماغ شده این ساک رو زحمتشو می‌کِشی؟ عقب گذاشتم

!صابِر: کِرمون می‌ره ها پِیمان: دَربَست می‌خوایم بریم

صابِر: بشینین تو پِژو

(مجید: گوش کن، این سِپَرو (سِپَره تا شب کار داره تو تَعمیرگاه

صابِر: حاجی، تو مسافر داری این‌ها دربَست می‌خوان

صابِر: خب این‌ها هم مسافرن دیگه فرقش چیه؟ با هم می‌برمشون

بهار زیرِ لب: می‌گه مسافر داره

صابِر: ببرشون

مجید: چقدر می‌خوای بدی آقا؟

پیمان: چقدره کِرایه‌اش؟

مجید: 25 تومن، سه نفرین؟ پیمان: سه نفریم

مجید: خب شما چهار نفر حساب کنین !بریم دیگه

!مجید: فکر کردن نداره !این رفیقِ ما هم کمتر از 4 نفر نمی‌گیره از شما که

پیمان: خیله‌خُب، بریم مجید: سوار شین

!پیمان: اسماعیل

!اسماعیل

!پیمان: برو سوار شو

اسماعیل: خانم شما می‌خوای بمونی اینجا؟ بهار: می‌خوام پام رو زیرِ این صندلیه بگذارم

مجید: ببخشین، می‌شه شما بشینین عقب؟ این خانم بشینه جلو؟

احمد: برای چی؟

مجید: زنِ تنهایه، آشنایه نمی‌خوام بشینه پُشت

!مجید: شَرمَندِه به خدا

!ناصر: جِناب! وایسا

ناصر: دستت درد نکنه

بهار: شاهین زنگ نزد؟

پیمان: خوابه الان زنگ بزنه

!نکن! موهات رو این‌وَری بِده

بهار: ولی موهات بلند بود !خیلی بیشتر بهت می‌اومد

پیمان: داشت می‌ریخت دیگه تمامِ اینجاهام خالی شده بود

تو برای اینکه داشت می‌ریخت که !موهات رو نزدی که

پیمان: خب، برای چی زدم؟

!بهار: ولش کن پیمان: چرا؟ خب چیه؟

برای چی زدم؟

برای همین چیزی که کامیار زاهدی گفت

پیمان: کامیار زاهدی چی گفت؟

!بهار: ولش کن

!پیمان: خب چیه؟ بگو

همین که گفت تو زندان موهاش بلند بوده اذیتش می‌کردن

پیمان: مگه من قراره برم اون تو؟

بهار: نه، من نگفتم تو می‌خوای بری اون تو

پیمان: پس برای چی این رو می‌گی؟

تازه راه افتادیم، چرا باید اِسترِس بدی بهم؟

ببخشید

ترسیدی؟ می‌خوای از همین‌جا برگردی؟

چه حرفیه؟ !من برای تو می‌ترسم

!پیمان: خیله‌خب، صد بار گفتی !بسه دیگه

ببخشید، من گوشیم خاموش شده می‌تونم با مالِ شما تماس بگیرم؟

ناصر: شَرمَنده دستِ شما درد نکنه

الو؟ ناصرم

نه، شارژَم رفت

بیدارم هنوز

پنجره رو ببند، صداش بیرون نره

مجید: چایی کسی می‌خوره؟

ناصر: کِی؟ همین تازه اومدم؟

!ناصر: گوه خورد !در زد، در رو باز نکن

دستِ شما درد نکنه

همین تازه راه افتادم

بهار: پیمان می‌شه یه چیزی بگی؟

پیمان: چی بگم؟

...نمی‌دونم یه چیزی بگی که من فکر کنم

تو هم دلت می‌خواسته که من باهات بیام

فکر کنم کارِ درستی کردم که باهات اومدم

پیمان: من نمی‌دونم قراره چی بشه که درست و غلطش رو بدونم

!بهار: می‌دونم، این رو چند بار گفتی

!بهار: یه چیزِ دیگه بگو یه چیزِ جدید بگو! می‌شه؟

ولی راستش‌ رو بگو

واقعاً دلت می‌خواد من باهات بیام؟

راستش رو بگم؟

پیمان: ناراحت نمی‌شی؟

چیزِ بدیه؟

می‌خوای من نیام؟

بهار: واقعاً؟ پیمان: این‌جور

!بهار: کِثافَت

...ببین، درسته من اینجا نمی‌تونم کاری کنم

ولی می‌دونی، می‌تونم بهت فحش بدم

!پیمان: هیس! می‌شنون بهار: از این فحش‌هایی که

بهار: تو جمع خجالت می‌کِشی !پیمان: هیس

!مجید: کفشت رو بپوش ها

کی کفشِش رو در آورده؟

اسماعیل: کفشه تَنگه، پام رو می‌زنه

کَفی‌اش رو در آوردم

بهار: بو نمی‌اومد

!بهار: ای بابا! اَه

مجید: سِپَرو در رفت

!احمد: گفتم این کار دستمون می‌ده ها

!ناصر: آه

!ناصر: آقا! ببینمت

ناصر: آقا، صِدام... صِدام رو می‌شنوی؟ !آقا

!اسماعیل: بلند شو صِدام رو می‌شنوی؟

ناصر: آقا؟ آقا؟ آقا؟

!چشمت رو باز کن

احمد: احتمالاَ از حال رفته !ناصر: آقا

احمد: آقا؟

احمد: آقا چرا نازش می‌کنی؟ !بزن تو گوشش خب

ناصر: آقا، ببین! صدام رو می‌شنوی؟ !احمد: بلند شو، قشنگ تکونش بده

ناصر: آقا؟ چیکار کنم دیگه؟ آقا؟

احمد: آقا کسی آب داره اینجا؟ !بهار: نَبضِش رو... نَبضِش رو بگیرید

ناصر: آقا؟ آقا؟ احمد: این چیه؟ پیمان: آبه

!ناصر: ای بابا

ناصر: آقا؟ احمد: آقا؟

پیمان: آقای راننده؟ ناصر: آقا؟

ناصر: یکی یه کاری... چرا... نگاه چرا می‌کنی؟ !احمد: صداش کنه یکی آقای راننده رو

!ناصر: آقای راننده !احمد: آقای راننده

!ناصر: آقا! آقا !بهار: نَبضِش رو بگیرید

ناصر: نَبضِ چیش رو؟ آقا؟

!ناصر: آقا !احمد: آقا !پیمان: آقا

پیمان: آقا! می‌شنوی؟ !احمد: آقا! آقا

!پیمان: آقا !احمد: آقا، این رو بگیر

!ناصر: عمو جون !احمد: آقا !ناصر: آقا جون

مجید: چطور شده؟ !احمد: آقا، این یارو تکون نمی‌خوره

!مجید: بیارینش بیرون ناصر: آقا! آقا! می‌شنوی؟

احمد: بگیر بیاریمش بیرون، بگیر بیاریمش بیرون !ناصر: بیا

!ناصر: حالا بگیر، زیرش رو بِپا

!احمد: آقا !بهار: آقا، برو کنار! نکن این کار رو

!احمد: آقا !بهار: اجازه بده

!مجید: این که اول خواب بود اصلاً احمد: من سوار شدم، داشت خُرخُر می‌کرد

!بهار: هیس! یه دقیقه هیچی نگین

مجید: رفت سوارِ ماشین شد اصلاً !بهار: هیس می‌گم! اِ

بهار: قلبش نمی‌زنه

ناصر: مُرده؟

اسماعیل: یه بار دیگه سرت بچسبون ببین هیچی می‌شنوی؟

!ناصر: این آخه اصلاً سرش هم جایی نخورد

فقط از پُشت افتاد رو شونه‌ام

اسماعیل: اورژانس زنگی نزنیم؟ سِکتِه کِرده فکر کنم

احمد: شماره‌اش چنده؟ !مجید: بِده من

مجید پای تلفن: الو؟ سلام، خانم

خانم، من تو جاده بودم مسافرم ایستِ قلبی کِرده

مجید: نه، نفس نمی‌کِشه هیچی

ها، اون کار هم کِردیم

!مجید: هیچی تِکون نمی‌خوره

...رو سینه‌اش رو

مجید: چیکار کِردی خانم؟ !بهار: بگو ماساژِ قلبی انجام دادم

مجید: ها، همین قلبش ماساژ کِرد

نه

هیچی تِکون نمی‌خوره

...خب

خب؟

احمد: خانم؟ خانم، شما برو اون‌وَر !یهو این خونه شَر می‌شه

!بیا ثابِت کن این خونِ چی بود

!مجید پای تلفن: خب، باشه، باشه

!مجید: می‌گه نفس بهش بده

!بهار: خب یکی بهش نفس بِده دیگه چرا وایسادین من رو نگاه می‌کنین؟

بهار: من که نمی‌تونم این کار رو بکنم

اسماعیل: آقا، من یه کم بد دلم یکی دیگه زحمتش رو بکشه

!مجید: نفس بِدین دیگه

!مجید پای تلفن: بله... یه دقیقه وایسین

!ناصر: آدمیزاده دیگه

*یهو گوزی می‌ده، قَبض‌ رو می‌گیره

مجید: نه خانم، هیچی تکون نمی‌خوره

!مجید: خب دارم می‌گم که !اصلاً هیچی نفس نمی‌کشه

پزشک برای چی؟

خودِ شما مگه دکتر نمی‌فرستین؟

مجید: نه، ما اینجا هیچ‌کی نمی‌شناستش

می‌گه ما ماشین می‌فرستیم ولی اگه مُرده باشه، جِنازه رو تحویل نمی‌گیریم

باید دکتری بیاد، مرگش رو تَأیید کنه

!پیمان: خب بگو یه دکتر بفرسته ما دکتر از کجا بیاریم تو این وَضعیت؟

احمد: برو ببین کیفی، چیزی تو ماشین نداره؟

مجید: شما تو دَم و دستگاهتون دکتر ندارین؟

احمد: شاید یه موبایل داشته باشه زنگ بزنیم کس و کارش بیاد

مجید: خب شما ندارید، ما تو این ساعت می‌تونیم تو این جاده‌‌‌ دکتر پیدا کنیم؟

!پیمان: خب بهش بگو... بِده من گوشی رو

پیمان: الو؟

سلام، خانم خسته نباشید

خانم، ما اینجا همه‌مون مسافریم همه‌مون هم سرِ خط سوار شدیم

ناصر: آقا؟ پیمان: این آقا رو هم نمی‌شناسه کسی

!ناصر: صورتتون... خون

پیمان: خب آخه اصلاً مُشَخَصِه همه چیز این آقا قبل از اینکه ماشین تُرمُز کنه، فوت کرده بود

بله می‌دونم، کسی که اینجا همراهِ ماست خودش پَرَستاری می‌خونه، می‌گن مُرده

اسماعیل: آقا، این کیفِ کیه؟ پیمان: خب؟

!ناصر: اون مالِ منه، آقا جون !بذار سرِ جاش

پیمان: خب، خب یه دقیقه حرف نزنید اسماعیل: این چی؟ احمد: واس منه

پیمان: شما مُتِوَجِه‌ی حرفِ من نمی‌شین

!من... منم دارم سعی می‌کنم همین رو بِهِتون بگم !ما اصلاً این آقا رو نمی‌شناسیم

اسماعیل: آقا هیچ چی دیگه‌ نبود همین کیفِ شما بود

پیمان: همین حرفی که داری می‌زنی رو یه بار واسه خودت تکرار کن، ببین اصلاً حرفت مَنطِقیه؟

خب اگه مَنطِقیه که !من اصلاً با شما دیگه حرفی ندارم

مجید: الو؟ ناصر: خب چی گفت؟

پیمان: می‌گه ماشین می‌فرستیم، مُرده باشه یه پزشک باید بیاد مرگش رو تَأیید کنه

ناصر: یعنی چی؟ پیمان: جَوازِ مرگ رو صادِر کنه، اِنتِقالِش بِدَن

ناصر: بگو تو که داری ماشین می‌فرستی !یهو دکترم بفرست تَأیید کنه دیگه

پیمان: پلیس برای چیشونه؟ پلیسم گفت اون وسط

!بهار: اونم باید باشه دیگه !باید بیان ببینن چی به چی بوده

!کشتنش، مُرده

پیمان: ما الان وایسیم پلیس بیاد، اورژانس بیاد پزشک بیاد، یعنی قشنگ سه ساعت عَلافیم

بهار: شما پزشک نمی‌شناسی؟

!بِالاَخَرِه مالِ همین شهری دیگه

من... شوهرِ برادرزاده‌ام خواهرش تِکنسینِ اتاق عمله

مجید: ولی خب الان چطور؟ ساعت 4-5 صبح؟

بذار زنگ بزنم برات

بهار: تو چی؟ اسماعیل؟

اسماعیل: ما بابا تو جَد و آبادِ ما یه لیسانس پیدا نمی‌شه

...دکتر که دیگه

ناصر: چی شد؟ مجید: خاموشه

بهار: خب حالا چیکار کنیم؟

!بِالاَخَرِه شما راننده‌ی همین خطی !راه و چاه رو بهتر از ما بلدی

مجید: راه و چاهِ چی خانم؟

مگه من هر روز یکی تو ماشینم به رَحمَتِ خدا می‌ره؟

احمد: فعلاً زنگ بزنیم، آمبولانس بیاد وقتمون تَلَف نشه

!بهار: ما مُعَطَلِ این‌ها بشیم، نمی‌رسیم‌ ها

ناصر: من می‌گم ببریمش بیمارستان چی؟

آقا، بِالاَخَرِه اونجا یه دکتری، چیزی !پیدا می‌شه دیگه

مگه بریم کِرمون، اونجا بیمارستون داره

احمد: برگردیم چی؟ پیمان: نه آقا، کجا برگردیم؟

شهرِ ما اصلاً بیمارستونی نداره

درمونگاهی داره، اونم الآن بسته‌ست

اسماعیل: آقا ایستِ بازْرَسی چی؟ ببریمش اونجا؟

مجید: پلیس‌راه که نزدیک‌تره

اسماعیل: چی؟ پلیس‌راه؟ بهار: اسماعیل، پلیس‌‌راه برای چی؟

مجید: خیلی هم نَمونده همین 20-25 دقیقه‌ان

اسماعیل: تا پلیس‌راه می‌ریم اونجا تحویلش می‌دیم

!اسماعیل: می‌گیم آقا این‌جوری شده دیگه !پلیس‌راهِ چی؟ یه اتاقک، یه سرباز

احمد: اگه اونجا جِنازه رو تحویل نگرفتن چی؟

ناصر: حالا اگه تحویلش نگرفتن !می‌بریمش بیمارستان دیگه

!اسماعیل: ها! بِالاَخَرِه از این وضعیت که بهتره ...می‌بریمش اونجا، تحویلش می‌دیم

می‌گیم آقا این‌جوری شده زدیم رو تُرمُز، افتاده

...اسماعیل: بعد گفتن یه دکتری باید پیدا کنیم

!خب آوردیمش اینجا

!مجید: ها !کارِ دیگه‌ای نمی‌شه کِرد

پیمان: آقا برای چی وایسادی؟ مجید: باد، خاک نمی‌گذاره جاده رو ببینم

مجید: الآن تموم می‌شه

احمد: آقا این چه‌جوری بسته می‌شه؟

مجید: اون از بیرون باید ببندید

اسماعیل: تو نمی‌ترسی از جِنازه؟

ناصر: برای چی؟

!مُرده دیگه

!اسماعیل: آدم از مُرده می‌ترسه دیگه

ناصر: آخه آقام تو غَسالخونه کار می‌کرد مُرده-پُرده زیاد دیدم

اسماعیل: مُرده می‌شُست؟

!ناصر: تو غَسالخونه مُرده می‌شورن دیگه

اتفاقاً یه چند وقتی مریض شده بود رفتم جاش کار می‌کردم اونجا

آقام هم خوشش اومده بود، بهم می‌گفت بیا واست رو می‌زنم، همین‌جا کار کن

ناصر: حقوقش خوبه، سرِ وقت می‌دن

سالی یکی، دو بار مرغ می‌دن، گوشت می‌دن

بیمه داره

ناصر با خنده: ثَواب داره

اسماعیل: نرفتی؟

آقا، می‌دونین که

وقتی این جِنازه رو تحویلِ پلیس‌راه بدین، نِگَهِتون می‌دارن؟

اسماعیل: برای چی آخه؟

یعنی به هر حال نمی‌گن دستِ شما درد نکنه !این جِنازِه رو تحویل دادین

باید مَعلوم شه یه چیزهایی

چی باید... باید مَعلوم شه؟

!بِالاَخَرِه باید مَعلوم شه یارو چه‌جوری مُرده

حَدِاَقَلِش اینه که نِگَهِتون دارن بازجویی‌تون کنن

احمد: من نمی‌دونم اِحتِمالاً ماشینِ تو رو هم بخوابونن

!به هر حال پای همه‌مون گیره

!مجید: ما کاری نکردیم که

!بیان بپرسن !ما هر چی شده می‌گیم

...احمد: تو هر چی شده می‌گی

ولی فکر می‌کنی هر چی تو بگی اون‌ها باور می‌کنن؟

*من 12 سال آب خنکِ همین رو خوردم

اسماعیل: یه کم واضِح‌تر بگو

راست می‌گه خب! یه‌کم واضِح‌تر بگو !بدونیم چیکار می‌خوان بکنن اونجا

احمد: الان چی رو واضِح‌تر بگم؟

چی رو نفهمیدی؟

یکی مُرده

هفت نفر آدمیم

جِنازه‌اش هم اینجاست

!ناصر: صورتش هم که خونیه

!داستان می‌شه

کسی آب داره تو ماشین؟ آب؟

ناصر: آقای راننده آب دارین شما؟ مجید: چایی دارم

!ناصر: خوبه، همون رو بده

دستمال کاغذی کی داره؟

...دست

ناصر: این‌جوری بیا ثابت کن خونی که ...رو صورتِ مُرده‌ست

...خونِ خون‌دماغ یکی از مُسافِرهاست

احمد: یه دقیقه وایسین، این الان تُرمُز می‌زنه دوباره می‌خوره کفِ زمین

!احمد: پاش رو بگیر، بذار این‌وَر !ناصر: بگیر این رو

!ناصر: بگیر! بکِشِش عقب

!ناصر: سرش بالا !عالی! همین جا

!هُلِش بده

مجید: چی می‌گی تو؟

ناصر: چیه؟ !نَجوِه: او

ناصر: این مالِ کیه؟

ناصر: آقای راننده مالِ شماست؟

مجید: نه، این برای من نیست ناصر: زیرِ روکِشِ صندلیش بود

احمد: جیب‌هاش رو بگرد !معلوم می‌شه مالِ کیه

ناصر: این چیه؟ ناس*؟

احمد: مالِ خودِ این یاروئه‌ست ببین موبایلی، چیزی نداره توش؟

!ناصر: یه چیزی این تو هست

مجید: چی؟ !ناصر: تو آستَرِش یه چیزیه

احمد: احتمالاً جنسِ قاچاق-ماچاقی، چیزی باشه

احمد: مالِ خود یاروئه‌ هست ولی پاره‌اش کن

آقا چاقو کی داره؟

!مجید: مَواد نباشه

!ایست بازرسی پدرمون در میاره

!احمد: آقا، بزن بغل یه دقیقه

ناصر: چاقو پیدا کردی؟

اسماعیل: آقا، این پولِ افغانی‌هایه؟ دُلاره؟

ناصر: این یارو به نظرت افغانیه؟

!مجید: افغانی نیست این

!ایرونیه

ناصر: این ایرونیه؟ !این اصلِ افغانه دیگه

ریش، سیبیلش رو مگه ندیدی؟

مجید: ما این‌جوری ریش، سیبیل نمی‌گذاریم؟

ناصر: من دو سال با افغانی‌ها کار کردم

از پنجاه کیلومتری یارو راه بره، می‌فهمم افغانیه

!ناصر: ناس بود تو جیبش اصلاً

پیمان: حالا چه فرقی‌ می‌کنه افغانی باشه، ایرانی باشه؟

مجید: حالا ما اون‌قدری حرف نزدیم بفهمیم کجاییه

ولی خب خودش گفت افغانی نیست

ناصر: من دارم بهت می‌گم دیگه! کارت نداشته خواسته سوارش کنی، گفته ایرونیه

اسماعیل: چقدر می‌شه مثلاً؟

احمد: سه تومن اسماعیل: همین یه دونه؟

!اسماعیل: همین یه دونه ها !ناصر: کُلِ حقوقِ من انقدر نیست

بهار: پیمان... کاش ما با اون یکی ماشین می‌رفتیم

این‌طوری نمی‌رسیم

!مجید: همه‌ا‌ش هم صد دلاریه

اسماعیل: این رفیقمون چه‌جوری این همه پولداره؟ پس دزدیده؟

!ناصر: نه پس! با عرقِ جَبین* و کَدِ یَمین* در آورده

!دزدیده دیگه

احمد: اِحتِمالاً پولِ قاچاق-ماچاقه

واسه همینم زیرِ خودش قایِم کرده

ناصر: یارو افغانیه اسماعیل: سه، چهار، پنج

ناصر: این همه دُلار همراهشه اسماعیل: شیش، هفت، هشت

ناصر: ما چی؟

...با اضافه‌کاری دو و هفتصد

دو و هفتصد و پنجاه

اسماعیل: نُه تا، دَه تا، یازده

...دوازده، سیزده

چهارده، پونزده، شونزده

هیفده، هیجده، نوزده

!اسماعیل: بیست تا! آقا، این بیست تائه !نَجوِه: بیست تا

احمد: این‌ها رو فِعلاً بذاریم تو ماشین

!ماشین هم بکِش کنار، از پشت نزنن بهمون

!اسماعیل: آقا، این جِلیقه رو ببینم

بهار: پیمان، ما چیکار کنیم؟

!اسماعیل: اُوی

مجید: آقا، زودتر تصمیم بگیرین !می‌خواین چیکار بکنین

!الآن یه جِنازه تو ماشینه با کُلی پول

تو این جاده هم بیشتر از هر ماشینِ دیگه‌ای پلیس میاد، می‌ره

بهار: من یه پیشنهاد بدم؟

...من می‌گم ما یه ماشین بگیریم، بریم

!آقای راننده بِالاَخَرِه کار و بارِش مَعلومه دیگه !راننده‌ی خَطِه

طرف رو ببره پلیس‌راه، تَحویل بِده

...ناصر: اون وقت این

پول‌ها چی می‌شه؟

بهار: پول‌ها رو هم با جِنازه تَحویل می‌ده دیگه

ناصر: خانم، وقتی آدم یه حرفی می‌زنه !بِالاَخَرِه باید به همه جاش فکر کرده باشه دیگه

پیمان: خب یعنی چی؟

ناصر: یعنی که شما مُطمَئِنین این پول‌ها می‌رسه دستِ پلیس؟

مجید: یعنی چی آقا؟

...ناصر: ببخشید آقای راننده، بی‌تعارف می‌گم

ناصر: یعنی فکر کنم این‌جوری راحت‌تره !مجید: خب راحت‌تر بگو

!مثلِ بچه‌ی آدم بگو مَنظورِت رو تا ما هم بفهمیم

ناصر: مَنظورم اینه که مُمکِنه ...آقای راننده حالا به هر دلیلی

حال نکنه پول‌ها رو برسونه دستِ پلیس

بترسه مثلاً یا فکر کنه این‌جوری ممکنه گیر بیُفته

چرا روت نمی‌شه بگی می‌ترسی راننده پول‌ها رو کِش بالا کنه؟

!ناصر: نَخِیر، بَنده که هَمچین جِسارَتی نکردم

!ولی خب... آدمیزاده دیگه... کاره

مَرتیکه، می‌فهمی چی داری بَلغور می‌کنی؟

چی دارم بَلغور می‌کنم؟

کسی مگه شما رو می‌شناسه؟

ناصر: شما ایشون رو می‌شناسین؟

شما؟

ناصر با صدای بلند: شما ایشون رو می‌شناسی؟

ایشون، آقای راننده رو شما می‌شناسی؟

نَجوِه: این؟ ناصر: ها

ناصر: حالا به غیر از ایشون !کسی شما رو نمی‌شناسه

هیچ‌کی هم پسرخاله‌ی کسی نیست

ما فقط می‌دونیم ایشون به خاطرِ نفری 25 تومن می‌ره کِرمون و برمی‌گرده

ناصر: هر کدوم از این دُلارها می‌دونی چند بار رفت و برگشتشه؟

مجید: مَرتیکه فکر می‌کنی من...؟

!مجید: نه! کو بذار! کو بذار !احمد: آروم باش

مجید: مَرتیکه فکر می‌کنی ...من مغزِ خَر خوردم

برم پیشِ پلیس بگم یه مسافر زدم، مُرد

اینم جِنازه‌اش؟

!نه، اتفاقاً باید همه‌تون باشید !جواب پس بدید

!ناصر: بفرما !خودش داره می‌گه دیگه

پیمان: آقایون، ما باید تا ساعت نُهِ شب تهران باشیم

الان هم اگه تا نیم ساعت دیگه تصمیم گرفتین چیکار می‌خواین بکنین که هیچی

وگرنه ما اینجا نمی‌مونیم خودمون یه ماشین می‌گیریم، می‌ریم

مجید: خیله‌خُب آقا، پس جمع کنیم بریم !دیگه وایسادن نداره

بعدش هم این وَنی که می‌بینی ...به قولِ خودت

...واسه خاطرِ 25 تومن باهاش مسافر می‌کِشَم

!اصلاً مالِ من نیست

اگه خیلی دلت می‌خواد بِرینی رو من !اینم روش اضافه کن

!نصفِ این کِرایه هم دستِ من رو نمی‌گیره فهمیدی؟

!ناصر: آقا، شما نفهمیدی! حرفِ من اصلاً این نبود !مجید: دِ... حرفت همین بود! داشتی همین رو می‌گفتی !احمد: آقا، بس کن

!ناصر: شما نه، اصلاً خودِ من

اسماعیل: آقا این رو چیکارش کنم؟ !احمد: بندازش بِره، شَر نشه برامون

!مجید: نه، اینم بذارید تو ماشین !بذارید تو ماشین! من هر چی شده می‌گم

مجید: این چاقوی من کو؟ چاقوی من رو کجا گذاشتی؟

!احمد: آقا وِل کن! آقا مجید: کجا گذاشتی؟

ناصر: چیکار می‌کنی؟ مجید: ها؟ چاقوی من رو کجا گذاشتی؟

!ناصر: حرفِ دهنت رو بفهم من با چاقوی تو چیکار دارم؟

!مجید: جیب‌هات رو بریز بیرون !ببین چاقوی من رو کجا گذاشتی

!ناصر: درست صحبت کن من با چاقوی این چیکار دارم؟

مجید: من تا این جیب‌هاش رو !خالی نکنم، هیچ راه نمی‌افتم

مجید: من این حرفت خیلی به من زور داره !ناصر: صِدات رو بیار پایین

!ناصر: دست نزن به من! خوشم نمیاد

!ناصر: هِی هیچی بهت نمی‌گم ها! اِ اسماعیل: چاقو دستِ منه مجید: کو؟

...من تو عُمرم به والله

مجید: حتی یه یک قِرونی !کِرایه‌ی کسی اضافه‌تر نگرفتم

آقا، این بشماریم ببینیم چند تایه؟

ناصر: تو مثلِ اینکه شمردن دوست داری؟ ها؟

اسماعیل: نه، می‌خوام ببینم هر بَسته‌اش چند تایه

!ناصر: بِپوشون آقا، این لامَصَب رو چیه این؟

اسماعیل: ها، ببخشید

پیمان: آقای راننده تا پلیس‌راه چقدر مونده؟

!مجید: چیزی نمانده! نزدیکه

ناصر: حالا واسه خاطرِ یه قاچاقچی !باید بریم جواب پس بدیم

پیمان: از کجا می‌دونین قاچاقچیه؟ این همه راحت می‌گید؟

ناصر: پولِ قاچاق رو می‌چَپونن !تو هفت تا سوراخ، می‌شینن روش دیگه

پیمان: حالا قاچاق باشه، به ما چه رَبطی داره؟

ناصر: رَبطش یه خُرده دیگه می‌فهمی

آقا، این پنجاه تائه بیست تا بسته‌ی پنجاه تاییه

احمد: این کیفِ شما رَمزِش سالمه؟ قُفل می‌شه؟

ناصر: چطور؟

...احمد: این پول‌ها رو بذاریم توش

رَمزِش رو عوض کنیم، بدیم دستِ پُلیس

...چون این‌جوری اگه پول‌ها رو ببرین اونجا

اولین چیزی که ازتون می‌پُرسن می‌گن باقی‌اش کو؟

ناصر: اون وقت من وسایلم رو بریزم تو این مُشَما سوراخ سوراخه، ببرم خونه، آره؟

شَرمَنده، کیفِ دستمه

احمد: کسی دیگه اینجا کیفِ رَمزدار داره؟ بهار: نه

داریم می‌رسیم، شَر می‌شه واسَمون

اگه بخواین می‌تونم بهتون بفروشم

یه دونه از همین دُلارها برمی‌دارم کیفم رو می‌دَم

اسماعیل: چی؟ رو کیفِ دَرب و داغون سه میلیون می‌خوای پول بگیری؟

مجید: اون وقت این یارو به من می‌گه !این می‌خواد پول‌ها رو بپیچونه

من این کیف رو بخوام بخرم شما پولش رو می‌دین؟

اسماعیل: خب من از جیبم می‌دم چقدر می‌خوای بری؟

15تومن می‌خوای؟ 20 تومن می‌خوای؟

ناصر: بیست تومن، تُف کَفِ دستت می‌اندازن؟

اسماعیل: خب چقدر می‌خوای بری؟

ناصر: چهارصد تومن !اسماعیل: چهارصد تومن

ناصر: نویش می‌دونی چنده؟ ...بهار: چهارصد تومن می‌گی

بهار: که ما نتونیم بدیم، از دُلارها بهت بدیم خیلی هم طَبیعی به نظر بیاد، ها؟

ناصر: این کیف قدیمیه، مالِ آقامونه

اسماعیل: آقات با این می‌رفته غَسالخونه؟

!ناصر: اصلاً دوست دارم انقدر بفروشم

احمد: آقا، یکی از این دُلارها رو بهش بِده کیف رو بگیر ازش، وقت نداریم

اسماعیل: بِدَم؟

!کاش ما با خودمون یه کیفِ رَمزدار آورده بودیم

!ناصر: آقا، یه دقیقه بِدین! بِده

مجید: خب بچه‌ها، دیگه داریم می‌رسیم

!ناصر: گیر کرده !احمد: بریزش به هم، دوباره بزن رَمزِش رو

ناصر: مگه دارم تاس می‌ریزم؟ !روزی دَه بار دارم بازش می‌کنم ها! اِی بابا

احمد: آقا، بِده من! چنده رَمزِش؟ ناصر: هفتاد و هشت

ناصر: هفتاد و هشت چرا می‌چَرخونیش این‌جور؟

!احمد: آقای راننده، بزن بغل !تَکلیفِ این کیف رو روشن کنیم تا نرسیدیم

احمد: یه لحظه بیا این‌وَرتر آفتاب روش باشه

ناصر: هفتاد و هشته

احمد: مُطمَئِنی؟

احمد: هشتش درسته

ناصر: هشتاد و هشت بزن

احمد: نود و هشت بود !کیسه پول‌ها رو بردار بیار

!مجید: گوشی

مجید: نادره

مجید: الو؟

سلام، آقا نادر

نه، هنوز تو راهیم

دو راهی حسین‌آباد

...نه، خب این سِپَرو یه چند باری افتاد

دردِسَر شد نزدیک بود تَصادُف کنم

...دو، سه مَرتَبه هم دوباره وَصلِش کردم

دوباره اُفتاد

نه، الآن اینجایه

رو چِشمَم. خبر می‌دم !حتماً! ها

من به آقا نادر راجِع به این قَضیه هیچی نگفتم

!شما هم رسیدی، هیچی نگو

!رسیدیم، هیچی نگو

!هیچی نگو

ناصر: من می‌گم پول‌ها رو بدیم‌ دستِ این زنه این زنه بره واسه پلیس توضیح بده

اسماعیل: تو چرا همه چی رو مَسخَرِه می‌کنی؟

...بهار: حالا اصلاً این‌ها پول رو بذارن تو کیف

نذارن تو کیف، چه فَرقی به حالِ ما می‌کنه؟

این‌ها می‌خوان برن پلیس‌راه

اگه بریم اونجا، نگهمون دارن چی؟

!پیمان، با تو اَم

پیمان: من الآن چیزی می‌تونم به تو بگم؟

!احمد: شما یه لَحظه بیاین پایین

احمد: آقا، رسیدین پلیس‌راه، بهشون می‌گین که

این مُسافِر، اول از همه سوارِ ماشین شد

...بعد وسطِ راه با یه تُرمُز افتاد کَفِ زمین

این‌ها که همه‌ عینِ واقِعیته

تنها چیزی که مَخفی می‌کنید اینه که پوله تو جِلیقه‌اش بوده

...بگین دُنبالِ کیفش گَشتیم، رَمزدار بود

زنگ زدیم اورْژانس و دیگه باقی ماجَرا

مجید: چرا می‌گی رسیدین پلیس‌راه؟

مگه شما نمیای؟

احمد: من قبلِ پلیس‌راه پیاده می‌شم با یه ماشینِ دیگه می‌رم

مجید: حالا چرا؟

احمد: اول اینکه من سابِقه‌دارم این‌ها بیشتر بِهِتون پیله می‌کنن

بعدش هم من از زندان مُرَخَصی گرفتم بیُفتم دنبالِ پول جور کردن واسه رِفیقَم

باید تا کَرَج برم، خودش نصفِ روز طول می‌کِشه

دو، سه روز هم بیشتر وقت ندارم

این 2-3 روز هم نمی‌تونم تو بازجویی جواب پس بدم

پیمان: آقا، ما هم که گفتیم ساعت نُهِ شب باید تهران باشیم

ما رو اینجا نگه دارن، زندگی من می‌ره رو‌ هوا

از اینجا به بعد هم ما خودمون می‌ریم

مجید: شما چی آقا؟ ناصر: حالا بریم، ببینیم چی می‌شه

ناصر: من جِلوتر تَصمیم می‌گیرم

!مجید: باشه، خودتون می‌دونین

فقط من پایم برسه پلیس‌راه !عِینِ واقعیت رو می‌گم

احمد: یعنی چی عِینِ واقعیت رو می‌گم؟

مجید: یعنی می‌گم چند نَفَر بودیم کیا رفتن، کیا اومدن

!همه رو می‌گم

احمد: الآن داری من رو تَهدید می‌کنی؟ !پیمان: بر‌و بگو

من نه کاری کردم بخوام بترسم نه مثلِ این آقا، یه قِرون از اون پول‌ها رو برداشتم

ناصر: چرا از این پول‌ها برداشتم؟ شما کیف می‌خواستین، منم کیفم رو بِهِتون فروختم

!برو بابا! مُزَخرَف نگو !همه می‌دونن تو چیکاره‌ای

ناصر: من چیکاره‌ام؟ خانم، درست صُحبَت کن! من چیکاره‌ام؟

بهار: بَرداشته کیفِ داغونش رو صد دُلار انداخته به ما

یه سِری آدمِ ناچارِ بدبخت ...پیدا کردی وسطِ بیابون

!فکر می‌کنی ما از پشتِ کوه اومدیم

ناصر: نمی‌خواین، کیف رو پَس بدین، دُلارها رو بریزین تو همین مُشَما سوراخه، پاسگاهِ بعدی بگیرنتون

!بهار زیرِ لب: گم شو پیمان: آقا، شما مُختاری هر چی دلت خواست بگی

ما از همین‌جا یه ماشین می‌گیریم خودمون می‌ریم

!*ناصر: بفرما، اُزْگَل

پیمان: چیزی گفتی؟ ناصر: چی گفتم؟

!اسماعیل: یه دقیقه صبر کن، آقا پیمان !مجید: صبر کن، ببینم

بهار: پیمان؟

!مجید: صبر نکن، ببین من چیکار می‌کنم

انگار من مُخَم تاب برداشته !با یه جِنازه پاشم برم کلانتری

!اسماعیل: یه دقیقه به من گوش بده

پیمان، یه دقیقه وایسا، بذار ببینیم این‌ها قراره چیکار بکنن

اسماعیل: بعدش می‌رسیم به پلیس‌راه !پیاده می‌شیم دیگه

پیمان: به ما چه رَبطی داره این‌ها می‌خوان چیکار کنن؟

!پیمان، بیا بریم بابا !این‌ خودش از همه‌شون گُه‌تره

!بهار: پول تو دهنش گیر کرده !اسماعیل: بابا دهنت رو ببند دیگه

!اسماعیل: دارم با این حرف می‌زنم !پیمان: داد نزن، اسماعیل

!اسماعیل: هِی من هیچی نمی‌گم !تو زنی! درست صحبت کن دیگه

!بهار: به تو چه !اسماعیل: هر چی از دهنش بیرون میاد می‌گه !پیمان: حرفِ دهنت رو بفهم، اسماعیل

بابا مگه من کَفِ دستم بو کرده بودم یه مسافر این‌طوری‌ بیُفته بمیره؟

نه، کَفِ دستت رو بو نکرده بو‌دی ...ولی اِدِعات خر رو پاره می‌کرد

!بهار: وقتی از جاده و ایستِ بازرسی حرف می‌زدی !اسماعیل: به خاطرِ شما دارم تحمل می‌کنم ها

!پیمان: راست می‌گه دیگه، بهار چرا این‌جوری حرف می‌زنی با آدم‌ها؟

!بهار: برو بابا !آدم... آدم‌ها

!تو هم فکر می‌کنی همه آدمن

...مرتضی هم فکر می‌کردی خیلی آدمه

دو تا سیلی بهش زدن !همه‌ی زندگیت رو بهشون گفت

پیمان: چرا دوباره حرفِ مرتضی رو پیش می‌کِشی؟

ماجَرای مرتضی چه رَبطی به من داره؟

اسماعیل: من اگه با آقا پیمان رَفیق نبودم !سه روز تو خونه‌ی خودم قایِمِش نمی‌کردم

همون سه روز تو چرا جوابش ندادی؟

!بهار: من جا نداشتم بهش بدم !شهرِ خودم نبود، تو خوابگاه بودم

!ولی تو پول گرفتی !باید کارِت رو درست انجام بدی

اسماعیل: آقا پیمان، من برای اون سه روز از شما پول گرفتم؟

!پیمان: بس کن دیگه، بهار !بذار ببینم چه گوهی دارم می‌خورم

باشه، من لال می‌شم، ببینم تو خودت از پَسِ این‌ها بَر میای؟

!من به خاطرِ تو گفتم

پیمان: اسماعیل، بارِ آخرت باشه !باهاش این‌جوری حرف می‌زنی

!بابا من هیچی نگفتم، هِی داره جیغ می‌زنه

!پیمان: بَس کن دیگه !حرفت رو بزن

من می‌گم خب این‌ها شاید نخوان پول ببرن پلیس‌راه

خب نَبَرَن، بِبَرَن، به ما چه رَبطی داره؟

تو الآن پول تو جیبِتِه از این مَملِکَت می‌خوای بری؟

!نه، پول تو جیبم نیست !حرفت رو بزن

!تو وَضعیتِ من رو می‌دونی !تو خوشت نمیاد، وَر ندار

پیمان: چی رو برندارم؟ مگه قراره کسی پول برداره، این‌جوری می‌گی؟

!یه دقیقه بیا اینجا

اسماعیل: اگه برنداشتن، بر ندارن من کاری ندارم

ولی اگه قرار گذاشتن پول رو بینِ خودشون تَقسیم کنن، چی؟ ها؟

پیمان: اسماعیل می‌فهمی چی داری می‌گی؟ ...اسماعیل: آقا پیمان، تو داری از اینجا می‌ری

این منم که باید تو اون سگ‌دونی اجاره‌ای با زن و دو تا بچه زندگی کنم

اسماعیل، تو قرار بود من رو برسونی پیشِ اون قاچاق‌بَرِه، چرا مُزَخرَف داری تَحویلم می‌دی؟

!حالا هم نگفتم نمی‌رسونمت

می‌گم بیا با این‌ها تا پلیس‌راه بریم !آقا پیمان، گوش کن

تو حالا اینجا هم پیاده شدی، تو این جاده بَرَهوت جُز ماشینِ بَلوچ، ماشین گیرت میاد؟

بابا این جاده قدیمه، این جاده‌ پَرت و پَلا هست

...اصلاً این‌ها بخوان پول‌ها رو تقسیم کنن

تو هستی؟

!ها چرا نباشم؟

!مُتِأًسِفَم برات

برای من مُتِأًسِفی؟

تو اون موقع که همه دار و نَدارم رو همین شبِ زِلزِله بُرد، کجا بودی؟ ها؟

اسماعیل: که حالا برای من مُتِأسِفی؟ پیمان: چه رَبطی داره؟

تو یه بچه شهری هستی که ...پشتِ کامپیوترت نشستی

!حرف از بدبختی و نَداری زدی

!من رو ببین

!ما بدبختم !ما خودم بدبختم

تو فقط حرفش رو داری می‌‌زنی، می‌فهمی؟

!گشنگی نکشیدی، بفهمی من دارم چی می‌گم

چرا حرفِ مُفت می‌زنی؟ چرا جَو می‌دی؟

تو قرار بود من رو برسونی پیشِ اون قاچاق‌بَرها این رو به من نگفتی؟

!گفتم می‌رسونمت، خب می‌رسونمت

!به والله می‌رسونمت بابا یارو زنگ نزده، نباید هنوز زنگ بزنه؟

!مردِ حسابی، من دستم زیرِ سنگِ توئه

...من رو کِشوندی وسطِ این بیابونی

!نه ماشینی هست بتونم گورم رو گُم کنم

!نه تنهام، بتونم پیاده برم

بعد تیز کردی واسه پولِ یارو؟

بابا من به خاطرِ کاری که نصفِ پولش رو !پیش پیش دادم، نباید به پات بیُفتم، اِلتِماسِت کنم که

اِلتِماس چیه؟ !مگه من تنهات گذاشتم؟ اِ

بهار: چیکار می‌کنی؟

چیکار می‌کنی؟

!مجید: دارم فیلمتون نشونِ پلیس می‌دم !بهار: پیمان! پیمان

!مجید: فیلمِ همه‌تون نِشونِ پلیس می‌دم پیمان: چه گوهی داری می‌خوری؟

...مجید: یعنی من پام برسه کلانتری !پیمان: تو گوه می‌خوری! بده من اون موبایل رو !بهار با فریاد: پیمان

!بهار: پیمان! ولش کن !پیمان: آف کن فیلم رو !بهار با جیغ: پیمان! ولش کن

!بهار با جیغ: پیمان! ولش کن !پیمان تو رو خدا! پیمان بیا بریم! ولش کن

پیمان: تو چیکار داشتی می‌کردی؟ !بهار با جیغ: بیا بریم! پیمان تو رو خدا! پیمان! پیمان

!احمد: نکن بابا! اِ !بیا بینَم

!احمد: نگهش دار

!پیمان: به توی زبون نَفَهم گفتم حَروم‌زاده مجید: چی؟ صبر کن! چی گفتی؟

!احمد: نگهش دار !پیمان: تو گوه می‌خوری از زنِ من فیلم می‌گیری

مجید: به من می‌گی حَروم‌زاده؟

(مجید: (نامفهوم

!پیمان: گوه می‌خوری !بهار با جیغ: پیمان، ولش کن

!مجید: موبایلم رو بِدِه !احمد: موبایلِت رو نمی‌دم

!احمد: وایسا مثلِ آدم حرفت رو بزن

!پیمان: وِل کن دیگه، اسماعیل !بهار: تو رو خدا

!مجید: آدم نیستم که مثلِ آدم حرف بزنم

!بابا این من رو بی‌هوا زده !جلوی این زده، خِفَتَم داده

!ناصر: خیله‌خُب !مجید: فحشِ ناموسی‌م هم داده

مجید: چی بالای سرِ من جیغ جیغ می‌زنی؟

مجید: چی؟

مجید: چی می‌خوای؟

مجید: چی می‌خوای بگی؟ !نَجوِه: بیاین

!نَجوِه: بیاین! بیاین

!بیاین! بیاین

!بیا

مجید: چیه؟ !نَجوِه: بیا! بیا

مجید: جِنازه بیاریم بیرون؟

مجید: زنگ بزنیم پلیس‌راه؟ ها؟

جِنازه رو بیاریم بیرون، زنگ بزنیم پلیس‌راه؟

...بهار: جنازه رو

جنازه رو بیاریم بیرون

تلفن کنیم؟

به کی تلفن کنیم؟

بهار: اون کیه؟ پلیسه؟

...پلیس تلفن کنیم به پلیس

خب؟

...احمد: نه، این می‌گه

...این رو بذاریم پایین

زنگ بزنیم به پلیس بگیم یه جِنازه اینجا افتاده؟

مجید: بلیمِش اینجو*، زنگ بزنیم پلیس بیایه؟

مجید: ها؟ چطوره؟

بهار: آقا، من می‌گم اگه می‌خوایم ...زنگ بزنیم به پلیس

دیگه خودمون هم می‌تونیم اینجا واینَسیم

زنگ می‌زنیم به پلیس می‌گیم یه جِنازه‌ای افتاده یه جایی، بیان ببرنش

خودمون هم می‌تونیم بریم، ها؟

ناصر: اصلاً از اولش هم باید همین کار رو می‌کردیم دیگه! ها؟

بهار: دیر شد، چیکار کنیم؟

پیمان: الآن می‌ریم

...اسماعیل: آقا

می‌گم یهو یه وقتی جایی نذاشته باشیم پلیس نتونه کیفو پیدا کنه؟

بِلاَخَرِه کُلی پوله دیگه، ها؟

ناصر: می‌خوای یه بار دیگه برو بِشمار !اگه خیالت راحت نیست

اسماعیل: نه، شمردنش نمی‌گم. جایش رو می‌گم

ناصر: جا چیه؟ آقا بِجُنبید زنگ بزنید !مُعَطَل شدیم، باید راه بیُفتیم دیگه

مجید: خب شما زنگ بزنین به پلیس، راه بیُفتیم

ناصر: من چه‌‌جوری زنگ بزنم؟

من موبایلِ خودم خاموش شد گوشی این آقا رو گرفتم، یه زنگ زدم

اسماعیل: الآن یکی زنگ بزنه پلیس‌راه رَدِش نمی‌گیرن؟

بهار: کی گفته این‌طوریه؟

یعنی الآن هر کی یه جِنازه ببینه زنگ بزنه به پلیس، رَدِش رو می‌گیرن؟

ناصر: می‌خوای حالا رَدِش رو نمی‌گیرن شما موبایل هم همراهت هست، یه زنگ بزن

!پیمان: نه بابا! من زنگ نمی‌زنم

...احمد: آقایون

!تَحویل بگیرین

!مجید: یا ابوالفضل !جِنازه

اسماعیل: این جِنازه رو جا به جا کنم !مجید: بندازینش تو گودی

!بهار: پیمان، بیا بریم تو ماشین

!پیمان: نه، تابلوئه !ولش کن! نترس

بهار: پس اگه اسمت رو پرسید یه اسمِ دیگه بگو! باشه؟

پیمان: باشه! خودت رو !عادی نشون بِده! طوری نیست

مجید: سلام، جِناب سَروان

سَروان: چی شده؟ چرا اینجا وایسادین؟

مجید: من راننده‌ی خطم، جِناب سَروان یکی از مُسافرها رفت دست به آب

بقیه هم پیاده شدن، سیگاری بکشن

ما هم دیگه وایسادیم، کارشون رو انجام بدن

سَروان: کارتِ ماشین، گُواهینامه

!مجید: رو چِشمم

ناصر: سلام عَرض کردم، جِناب سَروان

شما بودی دست به آب داشتین؟

بله دیگه، تا برسیم به یه جای درست، حسابی

اهلِ کجایی؟

ناصر: من مالِ پاکدَشتم

ولی خانمم هَمشَهری شماست

پاکدَشت همون اطرافِ تهرونه، ها؟

بله، اصلیتم اونجاییه

مجید: گواهینامه‌م هست سَروان: هوم

سَروان: ماشین مالِ خودت نیست، نه؟

مجید: نه، رویش کار می‌کنم، جِناب سَروان

سَروان: سَرباز؟

سَروان: اِستِعلامِش رو بگیر سَرباز: چشم

مجید: دستتون درد نکنه

سَروان: چند تا مسافر داری؟

مجید: شیش تا سَروان: شیش تا چرا؟

مجید: این آقا عَجَلِه داشت بقیه‌ی صَندَلی‌ها رو هم حِساب کرد

سَروان: اون یکی کجاست؟

مجید: بله؟ سَروان: مگه نمی‌گی شیش تان؟ اون یکی کو؟

ناصر: رفته دستشویی

الآن میاد

مجید: همین پُشت-مُشت‌هائه

!سَروان: سَرباز سَرباز: بله، جِناب سَروان

!سَروان: برو دنبالش سَرباز: چشم، جِناب سَروان

سرباز: جِناب سَروان، اینجاست

اسماعیل: سلام

اسماعیل: سلام

سَروان: شما دو تایی یه جا می‌رین دستشویی؟

اسماعیل: نه، این آقا اون طرف رفتش من اون طرف

خانمته؟

پیمان: بله

سَروان: شغلت چیه؟

گویَنده‌ام

سَروان: گویَنده‌ی چی؟ رادیو؟ تلویزیون؟

همین فیلم‌های تَبلیغاتی

سَروان: برای چی عَجَله داشتی؟ پیمان: جُرمِه؟

پیمان: عَجَلِه داشتن جُرمِه؟ !بهار: پیمان

سَروان: من نگفتم جُرمه

پیمان: پس عجله داشتم دوست داشتم زودتر برسم

سَروان: اسمت چیه؟

پیمان: علیرضا سَروان: علیرضا چی؟

علیرضا بابایی

!سَروان: کارتِ شِناساییت رو ببینم

کارتِ شناسایی ندارم

یه موتوری کیفم رو زد همه‌ی مَدارِکَم اون تو بود

کارتِ بانکیت رو ببینم؟

پیمان: کارتِ بانکی هم تو کیفم بود

خانمت چی؟ گوینده‌ست؟

بهار: نه، من پَرَستارَم سَروان: از شما پُرسیدَم؟

سَروان: اسمش؟

بهارِ مُنتَظِری

سَروان: سَرمَدی؟ سَرمَدی: بله، جِناب سَروان

!سَروان: بِبَرِش پیمان: آقا برای چی؟

برای چی؟ !چیزی نگفت آخه

سَروان: کارتِ شِناسایی نداری کارتِ بانکی نداری

حرفِ درست، حسابی هم که نمی‌زنی

!مجید: جِناب سَروان این بَنده خدا همیشه این مَسیر رو می‌ره

مجید: من می‌شناسمش سَروان: من نمی‌شناسمش

برای چی وقتی می‌پرسم عجله داری بُلبُل‌زَبونی می‌کنی؟

سَروان: می‌خوای حَدِاَقَل دو روز ببرمت اون‌جا که شب از ترس نتونی بخوابی؟

!شما بِبَخشینش !به خدا مَنظوری نداشت

!سَروان: بگو مَعذِرَت می‌خوام

!بگو مَعذِرَت می‌خوام

بهار بی‌صدا: بگو

!سَروان: بگو مَعذِرَت می‌خوام وَ اِلا می‌بَرَمِت

سَروان: سَرمَدی؟ سَرمَدی: بله، جِناب سَروان

!سَروان: بِبَرِش سَرمَدی: چَشم

!بهار: آقا

احمد: کجای قانون نوشته یه نفر رو تَحقیر کنی جلوی زنش؟

مَعذِرَت نمی‌خواد، نمی‌گه

نباید هم بگه

تو هم بودی نمی‌گفتی

!بهار: چیزی نگفت آخه اصلاً به شما

پدرش حالش خیلی بده

تو بیمارستانه برای همین می‌خواست زودتر برسه

سَروان: خب یه کَلام بگه پدرم مریضه

طوری می‌شه؟

ناصر: خب ایشون هم درست می‌گه دیگه باید راستش رو می‌گفت دیگه

حالا شما هم ببَخشیدِش

!سَروان: کارتِ شناساییت رو بیار بهار: چَشم

سَروان: اینجا زندگی می‌کنین؟

پیمان: نه، خانمم اینجا دانِشجوئه می‌رم میارمش

سَروان: شِناسنامه هَمراهِت نیست؟

بهار: نه، همین کارتِ دانِشجوییه کافیمه

سَرمَدی: جِناب سَروان

!سَروان: سَرباز

سَروان: پِلاکِش رو یادداشت کردی؟ سَرباز: بله، جِناب سَروان

سَروان: این خانم با شمائه؟

مجید: حَقیقَتِش آشنای صاحِبْ ماشینه

سِپُردَتِش ما برسونیمش

سَروان: صاحِبْ ماشین اسمش چیه؟

نَجوِه: نادر

مجید: نمی‌شنوه

سَروان: پس از کجا فهمید من چی‌چی دارم می‌گم؟

جِناب سَروان، این لبخونی می‌کنه

این‌جوری می‌فهمه طرف چی می‌گه

!سَروان: حَرِکَت کنین

!سَروان: اینجا واینَسا مجید: چشم

ناصر: عَرضَ کنم به حُضورِتون اقوامِ عقیلی‌ام، جِناب سَروان

دستِ شما هم درد نکنه

!احمد: آقا

این اطراف باجِه تلفن کجا هست بشه یه زنگی زد؟

...مجید: بعد از پلیس‌راه یه قَهوِه‌خونه‌ای هست

اونجا می‌شه زنگ بزنی

احمد: پلیس شماره‌ ماشینِ تو رو داره

جِنازه رو اینجا پیدا کنه، فکر می‌کنه کارِ ما بوده

مجید: خب چیکار کنیم حالا؟

احمد: پول و جِنازِه رو جُفتِش رو با هم بِبَریم

پیمان: یعنی چی؟

احمد: پلیس ما رو با پول و جِنازِه پیدا کنه ...فکر می‌کنه

واسه خاطرِ پوله ترتیبِ یارو رو دادیم

...پول‌ها رو یه جا همه رو خاکِش کنیم

بعد نرسیده به پلیس‌راه جِنازه رو یه جا می‌ذاریم

پیمان: مگه شما نمی‌خواین جِنازه رو بذارین یه جایی؟

پول‌ها رو هم بذارین همون‌جا !زنگ می‌زنیم میان بَرِش می‌دارن دیگه

ناصر: بعد فکر می‌کنی زنگ بزنیم پلیس چی‌ می‌شه؟

پول‌ها رو می‌رسونن دستِ صاحابِش؟

کجا زِندِگی می‌کنی تو؟

پیمان: نه، تو یه چیزی می‌خوای بگی جُرأتِ گفتنش رو نداری

می‌خوای بندازی تو دهنِ بَقیه

منم بِهِت راه نمی‌دم

ناصر: این آقا می‌گه پول‌ها رو بذاریم همون‌جا که جِنازه رو می‌گذاریم

کیا با ایشون مُوافِقَن؟

مجید به آهستگی: می‌گه... پول‌ها... بذاریم همون‌جایی جِنازه می‌گذاریم

می‌گه کی مُوافِقه؟

نَجوِه: من

!ناصر: خیله‌خُب دیگه؟

بهار: من

احمد: حالا من یه پیشنَهادِ بهتر دارم

من می‌گم این پول باید برسه دستِ خانواده‌اش

مگه تو این رو نمی‌خوای؟

پیمان: چرا

!احمد: خیله‌خُب، این پول !بِبَر برسون دستِ صاحِبِش

...یک ماه وَقت بذار، پونزده روز وَقت بگذار

بِرِسون دستِ خانواده‌اش

تا اینجاش رو من مُوافِقَم فکر می‌کنم همه هم مُوافِق باشن

...اما اگه فکر می‌کنی برسونی دستِ پُلیس

...یعنی رسوندی دستِ خانواده‌اش

اون دیگه‌ مالِ یه فیلمِ دیگه‌ست

پیمان: اونِش دیگه به ما رَبطی نداره

احمد: یعنی چی به ما رَبطی نداره؟

!ناصر: نه دیگه !این‌ها ژِسته دیگه، اَداست

ناصر: پیشِ این دختره می‌خوای خو‌دت رو نشون بدی؟ پیمان: چرا پَرت و پَلا می‌گی؟

ناصر: من دارم پَرت و پَلا می‌گم؟

یه ماه وقت بذار !پول رو برسون دستِ صاحابش دیگه

!تو داری تا پاسگاه با ما نمیای

پیمان: من شَرایِطِش رو ندارم ناصر: الآن شَرایِطش رو نداری، ما چیکار کنیم؟

ناصر: بدیم دستِ پلیس، برسونه دستِ صاحابِش؟

پیمان: تو چرا حرف رو می‌پیچونی؟ !جُرْأت داشته باش، حرفت رو بزن

ناصر: من دارم می‌پیچونَم؟

آ... من می‌خواستم این صد دُلاری جیبَم باشه الآن اینجاست

ناصر: لااَقَل رو بازی کردم

تازه کفش‌های این رِفیقِت رو دیدی؟

پیرهنِ این بابا رو یه نگاه کردی بِهِش؟

مجید: این... لباسْ کارمه، آقا

لباسِ پُلوخوریم نمی‌پوشم پُشتِ فَرمون تو بیابون

!اسماعیل: این آقا حرفِ حِساب می‌زنه دیگه !بابا پلیس همین الآن اینجا بوده

پول‌ها رو می‌بَریم یه جایی دَفنِش می‌کنیم

...بعد جِنازه رو می‌ذاریم نزدیکِ پلیس‌‌راه

زنگ می‌زنیم، بیان بَرِش دارن

!مجید: مُعَطَلِش نکن ها !مُعَطَل نکنین

این دَفعه پلیس بیاد، دیگه وِلِمون نمی‌کنه

بهار: چرا دَر می‌افتی باهاشون؟

!بذار شَرِش بخوابه، بریم پِی کارمون دیگه

پیمان: تو چرا دستت رو اون‌جوری بُردی بالا؟

بهار: چه‌جوری بُردَم؟

پیمان: به زور اِنگار تو رودرواسی من داری بالا می‌بَری

بهار: جوری نبُردَم

اسماعیل: خب... آقا، الآن دیگه کیفِ این آقا هم لازِم نیست

شما کیسه‌ رو بیار، کیفِت بگیر

!اون صد دُلاری رو هم بی‌زَحمَت بِدِه

بذارمش لا دسته ‌، نَیُفتِه گردنم

رَمزِش چنده؟

ناصر: این‌ها که قراره بره زیرِ خاک

اسماعیل: ها دیگه، قراره بِره زیرِ خاک

چرا بذاریمش تو کیفِ شما؟

ناصر: حالا مگه از تو کم می‌شه؟

!اسماعیل: نه، خب دلیل نداره ...گفتم کیفِ آقات یادِگاریه

حِیفه وسطِ بیابون خاکش کنی !بِدِش بیاد

!ناصر: حالا این پول، این زیر باشه یا نباشه‌ چه فَرقی داره به حالِ شما؟

لااَقَل دو ماه خَرجِ دوا، دَرمونِ زنِ منه

زنِ من مَریضه

منم که با یه حُقوقِ کارمَندی

ما هم از این بدبختی‌ها داریم برای خودمون

فقط... مثلِ شما دندونِ ما گِرد نیست

ناصر: بِدَم؟

...پیمان

می... می‌شه حرف بزنیم؟

پیمان: در مورِدِ چی؟ بهار: در مورِدِ همه چی

...در موردِ

اگه شاهین پول‌ رو نریخت ما چطوری می‌خوایم بریم؟

پیمان: نمی‌دونم، می‌ریزه ...بهار: می‌ریزه حالا اگه نریخت

می‌خوای به این سَرِش هم یه فکری بکنی؟

فکر کردن به این سَرِش چه کُمَکی می‌کنه؟

ما برسیم اونجا ...شاهین جوابِ تلفنت هم نده

تو دستت به چی بَندِه؟

می‌ده، شاهین رِفیقَمه

شاهین رِفیقته، پول هم می‌ریزه بعدش؟

...با 17-18 تومنی که این می‌خواد بهمون بِدِه

...تَهِ تَهِش بتونی خودت رو برسونی تُرکیه

...دو تا کَباب تُرکی بخوریم

دو تا کیسه خواب بخریم

بهار: خانم؟

!خانم، تلفن تلفنتون زنگ می‌زنه

پیمان چه ایرادی داره ما یه کم از این پوله برداریم؟

فقط همون‌قَدری که لازِم داریم

بهار، این پوله مالِ ما نیست

!مالِ ما نیست، باشه مالِ کیه؟

به کی می‌خواد برسه؟

پوله یا می‌خواد بِره تو جیبِ این‌ها یا می‌خواد زیرِ خاک بِپوسه دیگه! ها؟

بهار: فقط می‌ترسم بریم اونجا هیچی اون‌طوری نباشه که تو حساب کردی

...تو جَهَنَم هم بری، پول داشته باشی بِالاَخَرِه

!من که نمی‌گم تو جیبِ کسی رو بزنی

!اصلاً تو برنَدار !من بَرمی‌دارم

اگه گُناهیه، گُناهِش گَردَنِ من

باشه؟

ها؟

!مجید: ولش کن

!صبر کن

!یه دقیقه

او ‌ زد تو دَماغِت؟

اون... زد تو دَماغِت؟

نَجوِه: هوم

این که تو رو می‌زنه، برای چی باهاش می‌مونی؟

تو رو می‌زنه، برای چی باهاش می‌مونی؟

این... نَوِه داره

!دخترش از تو بزرگتره

!زن داره اصلاً

من که زن و بچه ندارم

این چیش از من بهتره؟

چیش از من بهتره؟

مجید: ها؟

مجید: از دستِ من ناراحتی؟

...من کُلِ زندگیم همین یک ساعت و نیمیه

ماهی یه بار تو رو می‌رسونم مَسیرِ این جاِده

ولی خب... همین نمی‌تونم تو روت بگم

!احمد: آقای راننده !بریم دیگه! دیر شد

مجید: بریم

بهار: من می‌رم دستشویی پیمان: بذار بیام

از دستِ من ناراحتی؟

از دستِ من ناراحتی؟

تو؟

نمی‌فهمم

این چیه؟

مجید: من؟

منه؟

...من رو

من رو دوست داری؟

من رو دوست داری؟

خاطِرم رو می‌خوای؟

!مجید: خب اصلاً ولش کن !هر چی

من رو دوست داری؟

!احمد: آقا

ناصر: شما زنگ می‌زنین؟

احمد: چند رو بگیرم؟

اسماعیل: این ببین اصلاً کار می‌کنه؟

احمد: الآن بر می‌گردم

ناصر: تو تا ابَد می‌خوای ...با همین قُراضه کار کنی

نونِ یکی دیگه رو بِدی؟

ناصر: دُلارِ اصل و فَرع رو می‌دونی چه‌جوری تَشخیص می‌دن؟

اسماعیل: نه، من هیچ‌وقت دُلار از نزدیک ندیدم !بفهمم اصل و فَرعِش چیه

...ناصر: دُلار رو می‌ذارن کَفِ دستِشون

...اگه‌ اصل باشه این گرمای دست باعِث می‌شه

از دو طرف، دُلار لوله می‌شه

اسماعیل: آها

حالا این اصله؟

ناصر: این آره، اصله !اصلاً مَعلومه

ناصر: فقط تو باد نباید اِمتِحان کرد اسماعیل: هوم

مجید: زنگ زدی، بگو سَمتِ چَرخی دریاچه دیگه خودشون می‌دونن

احمد: چند رو بگیرم؟

ناصر: زنِ من پنج ساله مریضه

دیگه کُورتُون* هم آرومش نمی‌کنه، اِنقَدر درد داره

بهش تَریاک می‌دیم بخوره

وَزنِش] الآن شده 40 کیلو]

حالا این پول‌ها که می‌خواد ...اون زیر خاک بخوره، لااَقَل

یه بدبختی مثلِ من رو !از این وَضعیت نِجات بِده

اسماعیل: بله دیگه

بِالاَخَرِه همه مثلِ این آقا یه بدبختی‌ای داریم دیگه

این‌جوری زنِ من شاید یه چند سال بیشتر زندگی کنه

مجید: شما چی می‌گین؟

به این‌ها چی می‌خواین بگین؟

این‌ها رو برسونین برن پسره کَله‌اش باد داره

بهش می‌گیم زنگ زدیم به پلیس گفتیم

بعد برمی‌گردیم پول‌ها رو بر‌می‌داریم تَقسیم به چهار می‌کنیم

تَقسیم به پنجش می‌کنیم

ناصر: پنج واسه چی؟ این زنه؟

بیچاره دو تا بچه داره

صیغه‌ی صاحبْ ماشینه ...ماهی چند روز می‌ره پیشش

...صاحبْ ماشینه زنش برمی‌گرده

مجید: این رو می‌فرسته بره ناصر: باشه

اسماعیل: ها... من رَدِشون می‌کنم برن بعد از همین‌جا می‌ریم سُراغِ پول‌ها

من بهشون می‌گم

...اسماعیل: آقا پ

!اسماعیل: آقا پیمان

اسماعیل: آقا

!آقا پیمان

آقا، اون‌ها خودشون رفتن

احمد: یعنی چی خودشون رفتن؟

باید توضیح بدم یعنی چی خودشون رفتن؟

احمد: اگه رفته باشن سُراغِ پول‌ها چی؟

بِالاَخَرِه اون‌قَدری هست که !هر کی رو وَسوَسه کنه

صدای منشی تلفنی: در حالِ حاضِر تَماس با مُشتَرَکِ موردِ نَظَر اِمکان‌پَذیر نمی‌باشد

از دَسترس خارج کردن

!مجید: بدبخت شدیم !رفتن اونجا

برمی‌گردین همین‌جا دیگه؟

مجید: می‌ترسی برنگردیم؟ !سوار شو، بریم

نه، من همین‌جا مُنتَظِر می‌مونم

مجید: ماشین‌های اون‌وَر رو ببینید شاید ببینمشون

اسماعیل: آقا رَد نشیم؟

مجید: نه، هنوز مونده

ناصر: همین‌جاست، دَمِ همین تابلو کَجه

اسماعیل: کجا رفت بی‌همه‌چیز؟

!مجید: حَروم‌زاده

...یعنی هم به من فحشِ ناموسی داده

...هم جلوی این زنه، من رو کُتَک زده

!پول‌ها رو هم برداشته بُرده، بی‌پدر و مادر

ناصر: چقدر این‌ها رو می‌شناسی؟ می‌تونی پیداشون کنی؟

ها، دو تا از رِفیق‌هاش می‌شناسم

!اسماعیل: ولی‌ داره می‌ره مجید: کجا می‌ره؟

اسماعیل: از ایران داره می‌ره قاچاقی

ناصر: برای چی قاچاقی؟ اسماعیل: این چیز-میز می‌نوشت

سیاسی-میاسی ضبط می‌کرد داخِلِ اینترنِت می‌گذاشت

رفیقش گرفتن، این رو هم لو داد

ناصر: جایی هست بشه پیداش کرد؟

!ها بابا !قاچاق‌بَره آدرِس برام فرستاده

!ناصر: تمومه! بِجُنبید !این‌ها هنوز تو جاده‌ان

مرد: سلام، احمد آقا

!احمد: این‌ها‌ رو بگیر

این‌ها رو تبدیل کن به تومان بیشتر از دیه طرفه

به مادرت این‌ها هم بگو احمد زنگ‌ زده گفته پولِ دیه جور شده

من خودم می‌دونم چی بهشون بگم

این‌ها چیه ماجَراشان احمد؟

حَلاله؟

حَلال، حَرومِش رو نمی‌دونم !فقط مُعَطَل نکن، برو الآن می‌رسن

مرد: کیا می‌رسن خب؟ !من تا ندانم چیه نمی‌برمش که

...ببین، بچه جون

!عِینِ اون کاری که بهت گفتم رو بکن

من با رضا حرف زدم، بهش قول دادم

این پولِ همون قوله‌ست

باقی‌اش هم هر چی هست !پای منه، پای تو نیست. برو

!اسماعیل: ها، سوار شو بریم

!پول‌ها رو بُردن، مُعَطَلِش نکن !بیا بریم! من آدرسشون دارم

!بیا، آقا

ناصر: اون کیفِ منه دستِ شما؟ احمد: کیفِ شماست

ناصر: پول‌ها هنوز این توئه؟ احمد: بیا درِ ماشین

مجید: آقا پول‌ها پیششه اسماعیل: پیمان داد؟

اسماعیل: پیمان داد؟

ناصر: خب؟

احمد: من زنگ زدم پسرِ رِفیقم گفتم پول‌ها رو برداره، بیاره اینجا

ناصر: خواستی ما رو دور بزنی، آره؟

احمد: الآن دارم دورِت می‌زنم؟

اسماعیل: عَلافِمون کِردی؟

...احمد: یه رِفیقی دارم

حُکمِش اومده، قراره دو روزِ دیگه اِعدامِش کنن

اِعدام می‌دونی یعنی چی؟

...یعنی طَناب رو می‌اندازن دورِ گردنت

می‌کِشَن زیرِ چهارپایه‌ات

حُکمِش نزدیکه

دو روزه باید 330 میلیون جیرینگی* واسشون جور کنم

...کُلِ دارایی‌شون یه پِیکانِ قُراضِه‌ست

احمد: که پسرش باهاش داره مُسافِرکِشی می‌کنه مجید: خب؟

احمد: من از این پول‌ها به اندازه‌ی یه دیه‌ی کامل برداشتم

ناصر: یعنی تو سَهمِت رو برداشتی دیگه؟

...احمد: سَهمَم رو برداشتم

یه سَهمِ دیگه هم می‌خوام

پول‌ها هم مُساوی بینِ پنج نفر تَقسیم می‌شن

!اگه مُشکِلی هست، بگین همین الآن حَلِش کنم

!ناصر: برو بابا! سَهمِ بیشتر !پول‌ها هم تَقسیم بر چهار می‌شه

احمد: اگه می‌خوای همین سَهم هم بهت بدم دهنت رو ببند و مثلِ بچه‌ی آدم پولت رو بِشمار

!ناصر با فریاد: وِل کن دستم رو

احمد: وگرنه تُنبونِت رو می‌کَنَم !همین صد دُلاری هم ازت می‌گیرم

!زِر نمی‌زنم !می‌کنم این کار رو

ناصر با فریاد: چِته تو؟

!ناصر: مثلِ اینکه یه طوریت می‌شه احمد: آره، یه طوریم می‌شه! گردنم کُلُفتِه! دردت چیه؟

!این پول، سَهمِ همه‌ست واسه چی تو اصلاً باید بیشتر بَرداری؟

!چون رِفیقمم یه بدبختیه عِینِ خودِ ما

!دو روز دیگه آویزونِش می‌کنن

می‌تونستم بذارم برم !گُه گیرتون بیاد جای پول‌ها

کارِ سختی بود؟

تو این پول‌ها می‌افتاد دستت، وایْمیسادی؟

!ناصر با فریاد: معلومه که وایْمیسادَم

تو وایْمیسادی؟

تو اِنقدر مرد نبودی که !کیفت رو مُفت بِدی دستِ ما

تو وایْمیسادی؟

ناصر: دارم بهت می‌گم این پول‌ رو !واسه زنم برداشتم

!اسماعیل: ول کن بابا! اِ

!اسماعیل: آقا !واسه دَوا، دَرمونِش بَرداشتم

!مجید: حالا هم چیزی نشده که

این آقا می‌تونست برداره بِره برای چی اینجا وایْساده؟

!تمومش کنین بِره دیگه

!اسماعیل: بابا همینش هم کُلی پوله دیگه

اسماعیل: شما سه بسته دادی بهش؟

خب از این 17 تا، به هر کی 3 بسته می‌رسه

اسماعیل: این دو تا رو چیکارش کنیم؟ احمد: نفری بیست تا بهشون بِده

!اسماعیل: آقا

حالا این چه‌جوری به تومَن می‌شه؟

!ناصر: می‌بَری صَرافی دیگه !سؤال‌های تِکنیکی می‌پرسه

اسماعیل: شهرِ ما صَرافی نداره

ناصر: کرمان داریم

ناصر: دارم می‌رم اونجا، اگه خواستی باهام بیا اسماعیل: ها، پس من با شما میام

مجید: همه رو بریز این تو هوا نبره یه جا

!مجید: این رو بگیر

سَهمِته

تَقسیمِش کردیم

اون‌جوری نمی‌رسید دستِ صاحابِش

این‌جوری هم نمی‌رسید دستِ صاحابِش

دستِ کم یه مُشت آدمِ بدبختی از بدبختی در میاره

می‌شه دیگه تو هم پیشِ اون... مَرتیکه... نَری؟

!اسماعیل: آقا

!ناصر: بریز تو همون کیفه

جِنازه؟

مجید: جِنازه چی؟

جنازه چی می‌شه؟

آقا، می‌گه اون جِنازه چی می‌شه؟

اسماعیل: زنگ نزنیم پلیس؟

ناصر: زنگ بزنیم پلیس چی‌ می‌شه؟

اول جِنازه رو می‌دَن پزشکی قانونی ...تیکه‌تیکه‌اش می‌کنن، ببینن از چی مُرده، بعد

زیرِ بَرگه‌اش رو اِمضا می‌کنن می‌نویسن عِلَتِ مَرگ: نامَعلوم

خب چه کاریه بدبخت رو ما که می‌دونیم کُشته نشده

لااقَل دیگه تیکه‌پاره‌اش نکنیم

نَجوِه: اون بریم خاک کنیم

ناصر: چی می‌گه؟

مجید: دوباره بگو

اون بریم خاک کنیم

...جِنازه رو

...خاکِش

آقا، می‌گه خاکِش کنیم

!اسماعیل: خب راست می‌گه دیگه

...اگه قرار نیست زنگ بزنیم پلیس

مَردونِگی نیست جِنازه رو اون‌جور ولش کنیم تو حوض

ناصر: خب بخوایم دَفنِش کنیم که

ناصر: زنگ بزنیم پلیس، بهتره !مجید: بله، واسه شما بهتره

یکی به این‌ها بگه سرِ خط سَوار شده پای من گیره

صابِر رفیقم سرِ خط دید من سوارش کردم

مجید: اصلاً تو بگو یه درصد ریسکِش نمی‌ارزه

بِالاَخَرِه قَراره بِره اون زیر دیگه

خاکه دیگه

خاکِ اینجا با خاکِ جای دیگه فَرقِش چیه؟

ناصر: زیرش که فَرق نمی‌کنه

...رویش ولی خب

یه جور دیگه‌ست

!بهار: الآن می‌خونم ها

!وایسا

Bu ak...

چرا این‌طوری نگاهم می‌کنی؟

پیمان: چه‌جوری نگاهت می‌کنم؟

...بهار: نمی‌دونم

بهار: بی‌ریخت شدم؟ پیمان: نه

بهار: خب صبر کن، الآن می‌خونم

...وایسا من

باید یه کاری کنم، اِعتِماد به نَفسَم بره بالا

خوب شدم؟

پیمان: بودی ...بهار گَلویش را صاف می‌کند: خب... اِم

♪ Bu akşam ölürüm ♪

♪ beni kimse tutamaz ♪

♪ Sen bile tutamazsın ♪

♪ yıldızlar tutamaz ♪

♪ Bir uçurum gibi düşerim ♪

♪ gözlerinden gözlerin beni tutamaz ♪

پیمان: دیگه چی؟

...دیگه

دیگه همین چیزهای روزمَرِه دیگه

مثلاً وقتی یکی رو می‌بینی ...می‌خوای بگی

خوشحال شدم از آشنایی باها‌تون، می‌گی Memnun oldum

بهار: اِ... خداحافظی می‌شه Güle güle

تَخفیف بخوای بگیری، می‌گی İndirim

...بعد... مثلاً می‌شه

Taksıma...

nasıl gidebilirim یه همچین چیزی

یعنی چطوری می‌تونم برم تا میدانِ تَقسیم*؟

بعد دیگه چند جلسه‌ی آخر بهش گفتم که می‌شه بهم فُحش یاد بدین؟

گفت فُحش به چه کارِت میاد؟

گفتم فُحشه دیگه، شما نمی‌دی؟

گفت نه آخه خانم‌ها فحش نمی‌دن !گفتم برو بابا

دیگه چی یاد‌ گرفتی؟

بهار: دیگه... دوستت دارم

انواعِ دوستت دارم

چون من انواعِش رو دوستت دارم

می‌خوای انواعِش رو بهت بگم؟

پیمان: بگو

معلمه می‌گفت این‌ها رو برای کسی می‌پُرسی گفتم آره

گفت دوست پسرت تُرکیه‌ایه؟ گفتم نه

گفت خیلی دوستش داری؟ گفتم آره

!گفت عکسش رو بهم نشون بده، ببینم

یه تیکی* هم می‌زد دیگه، از این تیک مَخفی‌ها

!گوه خورد با تو تیک می‌زد

واقعاً؟

bok yedi

پیمان: یعنی چی؟

بهار: یعنی گوه خورد پیمان: خب؟

!خیلی خوشم اومد این‌طوری گفتی ها

می‌دونی من از 15-16 سالگی همیشه همین رو می‌دیدم

اصلاً دَقیقاً همین رو می‌خواستم

دخترهای دیگه شَهزاده‌ی رویای من* می‌خوندن که

با اسبِ سفید می‌اومد و این‌ها

ولی مالِ من همین شکلی بود

با یکی که دوستش‌ داشتم با همین دو تا کوله

ولی من اون‌جا نشسته بودم

همون‌جایی که سایه‌ام ‌نشسته

سرم رو شونه‌ی تو بود

یه قابِ این شکلی

یعنی چی؟

...یعنی

...با یه کسی که عاشقش بودم

پشتِ یه وانِت سوار می‌شدیم گورِمون رو گُم‌ می‌کردیم از اینجا

یه چیز دیگه هم بگم؟

پیمان: بگو

اون وانتی که تو ذِهنِ من بود ...این پَنجِره‌هه‌ رو نداشت

می‌تونستیم توش هم گوهی که دلمون می‌خواست بخوریم

پیمان: الآن که فعلاً مهمترین گوهی که ...باید بخوریم

پونزده ساعت پیاده‌رَویه تا برسونتمون به مَرز

!پونزده ساعت پیاده‌رَویه دیگه چیه مگه؟

می‌دونی از هر 100 نفری که ...از مَرز می‌خوان رَد شن

چند نفرشون می‌‌رسن اون‌وَر؟

بهار: بیست نفر این‌ها رو بهم گفتی

از اون 20 نفر هم بیشترشون مَردَن برای اینکه مردها سگ‌جون‌ترن، خب؟

پیمان: می‌دونی بَقیه‌شون چی می‌شن؟

گُلوله می‌خورن یا می‌گیرنِشون

پیمان: من از این می‌ترسم بهار: چی می‌خوای بگی؟

!اون رو بگو! یهو بگو خُردِش نکن! می‌شه؟

من مَجبورم برم، بهار تو مَجبور نیستی

پیمان: کسی با تو کاری نداره

...تو می‌تونی مثلِ آدمْ حِسابی‌ها بیای

خانواده‌ات رو راضی کنی، بیای پیشِ من

این‌ها رو می‌گی که من رو بترسونی که برگردم؟

پیمان: تو نمی‌ترسی؟

بهار: می‌ترسی دست و پات رو ببندم؟ !پیمان: ماجَرا این نیست، بهار

اگه قراره برگردی، الآن وقتشه

فقط کافیه پیاده شی، بری اون طرف یه ماشین سوار شی، بری

من نمی‌خوام برم

من می‌خوام باهات بیام

تو دوست نداری من باهات بیام؟

پیمان: نه

الآن دیگه نه

الآن با چند روز قبل چه فَرقی می‌کنه؟

پیمان: همه چی رو هواست

اسماعیل باهامون نیست

پیمان: شاهین هنوز پول رو نریخته

پیمان تو واقِعاً می‌خوای من رو با خودت نبری؟

پیمان: می‌شه گریه نکنی؟ بهار: می‌شه جوابم رو بدی؟

پیمان: نمی‌تونم بِبَرَمِت

به خاطِرِ اینکه گفتم پول‌ها رو بَرداریم؟

پیمان: نه

!دروغ می‌گی

نه، ولی اگه نگفته بودی هیچ‌وقت جُرأت نمی‌کردم بهت بگم بِری

!من به خاطِرِ تو گفتم

من به خاطِرِ همین‌ها دارم می‌رم

بهار: مثلِ احمَق‌ها نمی‌تونم بگم که چرا گفتم

...برای اینکه

برای اینکه گریه‌ام می‌گیره

...پیمان، تو

تو واقعاً می‌خوای من نیام؟

چرا چیزی که برام سخته رو می‌خوای هِی تِکرار کنم؟

...پیمان: بهار، اینجا اگر ما بهار: هیچی نگو! می‌شه هیچی نگی؟

بهار: من همه‌‌ش گریه‌ام‌ می‌گیره خوشم نمیاد از گریه‌ام‌

احمد: کارِشون تمومه؟

ولش کن، دیگه خوبه

اسماعیل: بَسِه؟ احمد: خسته شدیم

احمد: بِبَریمش؟ ناصر: بِبَرِش

ناصر: سرش رو بذار این‌وَر

اسماعیل: بسمِ اللهِ الرَحمنِ الرَحیم

اسماعیل: اَلحَمدُالله رَبِ العالَمین

مجید: خودتون رو عادی نشون بدین

سُتوان: کیف‌هاتون رو بذارید تو ماشین خودتون پیاده شین

سُتوان: ماشین به اسمِ خودت نیست، نه؟ مجید: روش کار می‌کنم، جِناب سَروان

سُتوان: درِ عقب رو باز کن

!سُتوان: سَرکار

پلیس به سگ: بِراوو

پلیس به مجید: کنار وایْمیسین؟ ببخشید

!پلیس به سگ: آفرین

!پلیس به سگ: بالا! آفرین

پلیس: بِراوو

پلیس: این موبایل برای کیه؟

پلیس: این موبایل برای کیه؟ مجید: برای منه

پلیس: سُتوان، مُشکِلی نداره

پلیس به سگ: بدو کارِل ستوان: به سلامَت

آقا شما تِرمینالِ اصلی نمی‌رین؟

مجید: نه، تهِ خطِ ماشین‌های ما همینه

اسمِ شما چیه؟

مگه قراره دوباره همدیگه رو ببینیم؟

آقا، این کِبریتِت، دستِ شما درد نکنه

مجید: باشه، آقا

لازِمِت می‌شه

من فَندَکَم نمی‌زنه، اگه تَعارُف نمی‌کنی، بَردارَم

مجید: تعارفِ چی؟ !کبریتیه

!راننده‌: جیرُفت، یه نفر !جیرُفت، یه نفر! جیرُفت

!راننده‌: جیرُفت، یه نفر !جیرُفت، جیرُفت، یه نفر

!راننده‌: بَندر، یه نفر

!راننده‌: جیرُفت، جیرُفت !جیرُفت، یه نفر! جیرُفت

!راننده‌: جیرُفت، یه نفر !جیرُفت، یه نفر

فروشنده: آب! آب بیارم سیت*؟

!راننده‌: جیرُفت، یه نفر !جیرُفت، یه نفر

مجید: برای چی؟

هَمکار: مجید چطوری؟

!دیر کردی

!مُخلِصیم !این سِپَرو وسطِ راه افتاد، مُعَطَل شدیم

هَمکار: خب زنگ می‌زدی !می‌ا‌ومدیم کمکت

مجید... تو مُسافِرِ بَلوچ داشتی؟

مجید: نه

نه، چطور؟

...هَمکار: زنگ زدم به صابِر

صابِر گفت یکی تو ماشینته فکر کنم بَلوچه

نه، ایرونی نبود، افغانی بود

مُطمَئنی؟ !این‌ها‌ یه وقت‌هایی شَبیه‌ِ همدیگه‌ان ها

!نه بابا! باهاش حرف زدم

لهجه‌اش افغانی بود

کارت داشت اصلا‌ً

مجید: چطور؟

زن، بچه‌ی بلوچی از صبح اینجا مُنتَظِرِشَن

زنه پا به ماهه

هَمکار: بَنده‌ی خدا غَریبَن از زاهِدان اومدن

اینجا وایسادَن

گفتم شاید تو سوارش کرده باشی