Original subtitles

Proost! - Proost.

Verdorie.

Je kunt het niet laten, hè?

Wat?

Wat is er? Ben je jaloers?

Geef hier die telefoon.

Stop met filmen, jij. - Ontspan je toch.

Je vriendin is er nu niet.

Hou maar op.

Stop nou. - Al goed.

Hoorden jullie dat?

Verdorie.

Vast Alex zijn vriendin.

Hartstikke grappig.

Het komt daar vandaan.

Wat is het?

Ik heb geen idee.

Verdorie!

Dat is geen beest.

Er is daar iets!

Wat is dat?

Kom, we smeren hem.

Sophie?

Sophie! - Waar is ze heen?

Geen idee.

We vinden haar wel! - Sophie!

Sophie!

Shit! Daar! - Wacht op mij!

Sophie!

Wacht nu toch!

Verdorie... Nee!

Sophie... dit kan niet waar zijn!

Wat is er gebeurd? - Thomas, achter je!

Het spijt me.

Cora?

Sophie... dit kan niet waar zijn!

Wat is er gebeurd? - Thomas, achter je!

Een wandelaar vond de telefoon bij Les Cuveaux.

Deze video stond erop.

De eigenaar, Alexis Petour, zit hier op de middelbare school.

Volgens zijn ouders ging hij gisteren uit met zijn vriend Thomas Milon.

Hij kwam niet thuis.

De Milons hebben ook geen nieuws van hun zoon.

En het meisje?

Sophie Perrallat. Zij is ook van hier,

maar er antwoordt niemand bij haar thuis.

Die film geeft echt weinig informatie.

Wat vindt u ervan?

Majoor, luistert u?

BEL ME ALSJEBLIEFT TERUG! MAMA

We moesten al ter plekke zijn.

Zeg, Ferrandis,

dit is toch niet normaal? Zelfs in Villefranche niet?

Het is niet mis, nee.

Teddy!

Ja?

Neem hier een foto van.

Help!

Hé!

Hoor je me?

Zorg voor hem.

Alles in orde. Niet bewegen.

Het was geen gewoon mes,

de wond is te breed.

En de andere jongen?

Niet gewond, maar wel in shock.

En het meisje?

Niets dan de jurk.

Wat betekenen die botten in de bomen?

Dat we een krankzinnige zoeken.

Dan weten we toch al iets.

Dat bloed op de jurk is niet van een mens.

Laten we eerst de analyses afwachten, ja?

Nou, doet u het dan maar.

Allereerst moeten we Sophie vinden.

De versterking is er al,

ze doorzoeken dit hele gebied.

Ok.

Ben jij dit?

Wat wil je? Waarom zoek je ons?

Niets... Ik wil niets.

Laat me alstublieft gaan.

Probeer me niet te belazeren.

Je stelt overal vragen. Werk je voor je moeder?

Nee!

Ze weet er niets van. - Je werkt niet voor je moeder?

Kijk hier eens. Weet je wat dat is?

Dat is onkruidverdelger, trut.

Slik er wat van in en je gaat eraan.

Wil je proeven? - Nee, stop!

Waarom zoek je ons dan?

Wat wil je?

Niets...

Ik wil...

Ik wil samen met jullie strijden!

Tegen de Steiners!

Ik doe alles om hen het leven zuur te maken.

De slachthuizen, de GGO's,

de betoging voor de houtzagerij, dat was ik allemaal.

Ik werd zelfs opgesloten!

Maar alleen met jullie nemen ze me serieus.

Trek goed je oren open:

aan een opstandig tienertje hebben we niks.

En zeker geen flikkendochter.

Begrepen?

Jawel!

Ik kan aan informatie komen die niemand heeft.

Weet je wat?

Ik ga toch maar weigeren.

Nee, stop!

Het is water.

Roman?

Gaat het?

Laat me los! Laat me los!

Het is voorbij.

Het is voorbij.

Hoi, dit is de voicemail van Cora.

Spreek een boodschap in en ik bel u terug... misschien!

Cora? Ik ben het weer.

Ik begin me echt ongerust te maken.

Bel je me terug?

Ik heb niets gedaan. - Het is al goed.

Ik heb echt niets gedaan. - Ben je niet gewond?

Het is allemaal voorbij.

Wat is er gebeurd?

We hebben niemand gedood. We wilden hen bang maken.

Met het bloed van het beest?

Het had niet zo moeten aflopen.

Ze gingen 18 worden.

Het was gewoon hun wake.

Wat is dat nu, een wake?

De Meerderjarigheidswake.

Een oude traditie in Villefranche.

Als je 18 wordt, wijden je ouderen je in.

Je blijft de hele nacht in het woud.

Dat is de regel.

Alleen weten deze jongens niet dat het hun wake is.

Het meisje lokte ze het woud in.

Daar wachtten twee stommelingen,

Simon Lavigne en Éloi Cambert,

hen op om ze bang te maken.

Zouden ze dat hun vrienden aangedaan kunnen hebben?

Ja, waarom niet?

Even samenvatten: we zitten opgescheept met een lijk...

en een trauma omwille van een stomme traditie?

Pardon?

Het is geen stomme traditie.

Het liep in dit geval slecht af, maar het is fantastisch.

Ik ben blij de mijne gedaan te hebben.

Hoewel ik nooit zo bang ben geweest.

Je moet het beleefd hebben.

Als je je wake hebt gedaan, weet je...

waarom je hier woont.

Ja, dat is op het eerste gezicht moeilijk te begrijpen.

We willen weten waarom ze elkaar afgeslacht hebben.

Ontbied je ze hier?

Goed.

Heb ik iets gezegd?

Haar wake is niet haar beste herinnering.

Waarom niet?

Wat?

Het hoeft niet per sé.

Je mag mee terug, ik zal niets zeggen.

Er zal me niets gebeuren.

Het is maar één nacht.

Tot morgen dan.

Tot morgen.

Dit was vroeger een hotel.

Welkom bij de Kinderen van Arduina.

Beheer jij dit allemaal?

Nee. Het woud beveelt ons.

Wij herinneren de mensen eraan dat ze terugvecht.

Alles goed?

Ze is met mij.

Ik las dat de organisatie al sinds de jaren 70 bestaat.

Veel langer. Deze oorlog heeft altijd bestaan.

Alleen ziet men ons niet.

Wat zit daarin? - Iets om de burgemeester te treiteren.

Wat dan wel?

Wat ben jij nieuwsgierig.

Sophie? Sophie!

Ze zijn doodsbang.

Dit kan toch niet?

Sophie... dit kan niet waar zijn!

Thomas, achter je! - Nee!

Nee!

Aan het wandelen, jongens? - Simon?

Gefopt!

Stommelingen! Hebben jullie niets beters te doen?

Het is jullie wake.

Een onvergetelijke herinnering.

Kom op.

Waar heb je die schop gelaten?

Die schop? Waar is die?

Jij had hem toch vast?

Ja, maar... Ik weet het niet zo.

Wat?

Ik heb... - Waar is hij?

De schop? Dit is jouw smoel toch?

Jij hebt de schop vast. Waar is hij?

Ik heb hem laten liggen, bij...

Helemaal niet! Hij ligt daar niet.

We hebben alles afgezocht!

Waar is die verdomde schop?

Alex werd er misschien mee gedood!

Besef je dat? Je zit in de penarie, vriend.

Ik heb Alex niet gedood. - Wat?

Ik heb Alex niet gedood. - Bewijs het.

Wat bewijst jouw onschuld?

Eikel.

Is het leuk je vrienden bang te maken?

Ik vraag of je dat leuk vindt.

Kijk me aan!

Vond je het leuk hem vast te binden?

Nee.

Proost!

Kijk eens aan!

Kampioen! - Walgelijk.

De jachttrofee.

Op de wake van het jaar.

Proost!

Help!

Eentje kan het al niet meer aan. - Nee toch?

Laten we eens gaan zien.

Geef hier, die telefoon.

Alles in orde?

Hij heeft echt schrik.

Schiet toch op!

Film zijn gezicht.

Wat is er? - Maak me los!

Kom op, maak me los!

Alsjeblieft! - Al goed...

Kom op, Simon!

Simon, maak me los!

Nee, Simon! Wacht!

Alex?

Verdomme...

Nee!

Help!

Nee, wacht! Jongens, alsjeblieft!

En jullie lieten hen achter.

Ik hoorde dat je met Alexis iets had gehad.

Lang geleden.

Hij maakte het uit.

Waarom?

Weet ik niet.

Hij werd verliefd op een ander of zo.

Was je boos op hem?

Natuurlijk.

Waarom al die vragen?

Ik zei het al, ik heb niets gedaan.

Ik wil naar huis.

Kunt u mijn ouders bellen?

Ik wil ze zien.

Dat zal voorlopig niet gaan.

Zou het een van hen zijn? - Geen idee.

Misschien missen we iets op die video's.

Een kleinigheid, een houding... - Laat mij maar.

Wat doen we met hen? - Een nachtje laten zitten.

Misschien zal een van hen praten.

De ouders zullen razend zijn. - Ze zijn meerderjarig.

Het verhaal zal de ronde doen. - Wat moet ik dan?

En nu? - Je wacht rustig af.

We nemen contact met je op.

Ik kan jullie ook aangeven.

Shit, daar is mijn moeder.

Waar zat je?

Ik was met Roman.

Kon je niet even bellen?

Dat is mijn fout, mevrouw. De tijd vloog ook zo.

We bellen elkaar nog.

Wat?

Wie is dat?

Gewoon een vriend, en dan?

Geen ondervraging, hè?

Ik mag toch wel ongerust zijn?

Een jongen van de school werd vannacht vermoord...

tijdens zijn wake.

Wie?

Alexis Petour.

We weten nog niet hoe het is gegaan.

Kende je hem?

Een beetje. Vaag.

Wat akelig...

Tot morgen.

Help!

Eentje kan het al niet meer aan. - Nee toch?

Jongens! Ik meen het, kom snel!

Help!

Laten we eens gaan zien. - Geef hier, die telefoon.

Kom op, maak me los!

Alsjeblieft. - Al goed.

Wacht!

Zal ik helpen?

Nee, leer jij maar verder.

Die rotvideo's bekijk ik wel alleen.

Verdorie, Sophie!

Wacht! Jongens...

Verdomde kraaien.

En jij?

Die met de snor? Hou je niet van snorren?

Hij is te dik.

Wacht... hé, daar!

Die met zijn leren vest? Niet mis, toch?

Nee.

Hij lijkt niet van hier. - Nee.

Zo een die je een biertje schenkt om je op de parkeerplaats te neuken.

Precies mijn type. Tot zo.

Die verandert ook nooit.

Zo is ze nu eenmaal.

Wel? - Het is in orde.

Hoezo dan? - Wel, het is geregeld.

Mag ik u trakteren op een biertje?

Twee biertjes, graag.

Nog eentje?

Sorry, ik moet gaan, ik sta morgen vroeg op.

Fijne avond. - Fijne avond.

Slaap lekker.

Jij ook.

Uw vriendin zei dat u hier de sheriff was?

Dat klopt.

Daarom flirt niemand met u. Schrikt u ze af?

Schrik ik u niet af, dan? - Ik waag het erop.

Verdorie...

Dat was op het knippertje.

Gaat het?

Wat denk je zelf?

Moed houden.

We vinden haar vast terug. - Dat zal wel, ja.

Ik kan alleen nog bidden.

Alleen hebben we geen kerk.

Hou je medelijden maar.

Spoedig krijg je wat je wilt.

Denk je dat ik niet zie hoe je met Bertrand doet?

Ik ben niet dom.

Dat is onzin.

Durf eens te beweren dat je niet naar hem toe wilt.

Sorry voor daarstraks.

Het is niets.

Ik moet toch gaan.

Burgemeester!

Wanneer verbiedt u die verdomde waken?

Als er nog een joch wordt gekeeld?

Dit is niet het moment om erover te praten.

O nee?

Mijn zoon zit in de cel.

Hij is onschuldig.

Dit is niet het moment...

om daarover te praten, zei ik.

Maar ik denk eraan.

Dat verbod zou een vergissing zijn, Bertrand.

De wake is een van de laatste banden tussen Villefranche en het woud.

Iedereen hier weet dat.

Het woud heeft ons altijd verwarmd,

gevoed...

En zelfs beschermd wanneer het nodig was.

We hebben een pact met haar.

Een kwetsbare, intieme band,

die ieder van ons op zijn manier vormt.

Het woud schenkt ons haar leven,

haar kracht en soms zelfs haar geweld.

Die band afsnijden is onszelf verloochenen.

Makkelijk te zeggen...

als je geen kind in het woud verloor.

Sophie... dit kan niet waar zijn!

Wat is er gebeurd?

Hallo. - Hallo.

Stommelingen. - Fantastisch gelukt, toch?

Het had slecht af kunnen lopen.

Heeft u buiten geslapen en in een meer gebaad?

Hebben ze iets gezegd?

Alleen dat ze Alexis niet hebben gedood.

Kennelijk hebben ze weinig geslapen.

Dan richten we een club op.

Ik heb heel de nacht je filmpjes bekeken.

Ik probeer op te staan. - Sophie, ga met hem mee.

Kijk.

Kom je mee?

Na negen minuten...

gaat Simon plassen.

Twintig minuten later...

gaat Éloi hout halen.

En nog een poosje later...

brengt Sophie de andere twee te drinken.

Ieder van hen had de moord dus kunnen begaan.

Ik zal ze niet lang kunnen vasthouden.

Dank u. Het ziekenhuis belde.

Thomas Milon wordt over een uur ontslagen.

Zullen we?

Ga je huilen, Sophie?

Wacht.

Spoel eens terug.

Stop.

Wat is die schaduw?

Een boom.

Een bewegende boom?

Misschien stond er wind.

Nee, dat is een hert. Of een brokaat.

Een wat? - Een jonge ree.

Alexis werd niet door een hert of een boom gedood.

Er staat daar iemand.

Of iets.

We willen Thomas spreken.

Niet nu.

We moeten begrijpen wat er gebeurde.

En hij moet rusten.

Zijn vriend is dood, drie anderen zijn in de cel. Dit is voor iedereen belangrijk.

Was er nog iemand toen je vastgebonden was?

Ik hoorde geritsel tussen de bomen.

Meerdere malen. - Heb je iets gezien?

Het was aan de andere kant van de boom.

Maar het kwam dichterbij.

In de buurt van Alex.

Alexis had een nieuwe vriendin.

Heeft hij jou erover verteld?

Nee, hij sprak er nooit over.

Sinds ze samen waren,

wachtte hij na school niet meer op me.

Heeft u nu genoeg gehoord?

Dank je, Thomas.

Alexis deed veel moeite om zijn vriendin te verbergen.

Ze komt niet voor in zijn oproepen.

Maar ze moeten toch contact hebben gehad.

We moeten die drie vrijlaten om oproer te vermijden.

Komt u?

Nu ik toch hier ben,

laat ik even een check-up uitvoeren.

Ontwikkelt u een allergie voor Villefranche?

Precies, ja.

Goedendag.

Franck Siriani, substituut-procureur. Ik heb een medisch dossier nodig.

Laat eens kijken.

Heeft u een naam?

Het is twintig jaar terug. Een jongedame die een ongeluk heeft gehad in het woud.

Laurène Weiss.

Waarom zei je dat je mee wilde doen?

Je bent getikt, besef je dat?

Ik was bang. Het is het eerste wat me te binnen schoot.

Je moet je moeder op de hoogte brengen.

Ok.

Dan zoek je hem op in de bibliotheek,

geeft hem zijn boeken terug en zegt: 'Ik heb me vergist,

ik wil niet met die gekheid meedoen.'

Dat kan niet.

Ik moet wachten op zijn oproep.

Waarom wil je terug?

Ik weet waar Marion is.

In een bestelwagen, bewaakt door een hond.

We zijn er, lieverd.

Ziezo.

Alexis vroeg me hem hier om 17.45 uur af te zetten.

Iedere dag na school.

Vreselijk, wat hem overkomen is. Hij maakte nooit heibel.

In jouw bus maakt niemand heibel, Gloria.

Tenzij ze willen lopen.

Ja, ja.

Wat kwam hij hier doen?

Is er nog een telefooncel in Villefranche? - De laatste.

Hier werken mobiele telefoons niet.

Toen ze hem wilden weghalen,

werden ze beschoten. Ik heb het gezien.

En je deed niets?

Ze wilden onze telefooncel pikken!

Alexis zal niet worden vergeten.

Niemand hier zal zijn glimlach en zijn levenslust vergeten.

Deze wake moest zijn meerderjarigheid aankondigen,

maar kondigde helaas slechts zijn dood aan.

Voor ons in Villefranche...

is deze traditie altijd...

erg belangrijk geweest.

Maar toen u mij verkoos als burgemeester,

vertrouwde u me ook een taak toe,

en met name de bescherming van onze kinderen.

Ik kan niet langer...

aanvaarden dat het woud onze dierbaren wegneemt.

Daarom heb ik besloten...

de wake definitief te verbieden.

Schande!

Dit is onzin!

Kom, we gaan.

Hij liet er geen gras over groeien.

Hier, het uittreksel van de telefooncel.

Rond 17.45 uur werd steeds hetzelfde nummer gebeld.

We zullen eens bellen om te weten wie het is.

Ik wil niet wachten. - Wat?

We zagen Alexis groot worden.

Hij zat altijd bij ons thuis.

Ik had zoiets niet voorzien.

Ik wilde er meteen mee stoppen,

maar hij belde me steeds.

Hij zei dat ik mooi was,

dat hij samen wilde zijn.

Ik wist dat het verkeerd was,

maar het deed me goed.

Beseft u dat uw man nu onze voornaamste verdachte wordt?

We waren erg voorzichtig.

Ik denk dat hij van niets wist.

Weet u het zeker?

Hier. - Bedankt.

'Ik pakte een schop,

liep op die klootzak af...

en sneed hem de keel door.'

Niet erg dichterlijk, maar duidelijk is het wel.

Hallo.

Burgemeester.

Bravo.

Een aanhouding tijdens een begrafenis, dat is niet mis.

Is hij het toch echt?

Hij bekent net alles.

Ok.

Dat is al iets. Dan is dat geregeld.

U lijkt niet overtuigd, majoor.

Hij bleef nogal vaag over een aantal dingen,

zoals waar hij het moordwapen verstopte.

Heeft hij nu bekend of niet?

Zou hij liegen om iemand te beschermen?

Ik weet het niet.

Zijn vrouw was in de stad, zijn zoon vastgebonden.

Wie zagen we dan op die video?

Geen idee. We moeten blijven zoeken.

We moeten een reconstructie doen.

Geen sprake van.

Genoeg met die tegenspraak.

We leggen dat die mensen niet op.

Dat kan niet.

Ik wil deze zaak ophelderen.

Wat wil jij, Bertrand?

Ten eerste, dat je niet flirt...

met de eerste de beste.

Wie denk je wel dat je bent?

Weet u wat?

We doen die reconstructie gewoon.

Ja.

Ok, prima.

Mr Milon,

waar is de schop verstopt?

Het was donker en ik ging snel weg.

Volgens mij was het hier.

Nee, wacht.

Het was daar.

Weet u het zeker?

Daar hebben we hem.

Verwachtte je iets anders?

Ik weet zeker dat hij dit niet is.

Wie dan wel?

Doeken we op?

Het spijt me voor je vader.

Maar goh, dat je moeder met Alexis naar bed ging,

je zult wel razend geweest zijn.

Maandenlang dook ze, achter je vaders rug en de jouwe om,

hop,

zomaar het bed in van je beste vriend.

Je hebt ze toch niet betrapt?

Niemand vindt het fijn zijn moeder te zien...

Je begrijpt me wel.

Stil! - Niets zeggen, Thomas!

Wat deed hij bij haar?

Je bent vast niets vergeten.

Smeerlap. - Thomas, niet doen!

Je moeder zal wel veel ervaring hebben.

Zou ik ook mijn kansje wagen?

Of valt ze alleen op jongere mannen?

Hou je bek! - Hou op! Stop!

Laat me los!

Dat je zoiets bij ons thuis deed!

Zelfs toen ik die eikel keelde, zei hij nog dat hij van je hield!

Scheer je weg! - Hou op!

Laat me los!

Rustig aan! - Laat me verdomme los!

Hou op, Thomas! - Laat me los!

We zorgen wel voor u.

Komt u met me mee.

De knoop waarmee hij vast zat,

is makkelijk vast en los te maken. Handig om te meren.

Simon Lavigne was hierin waarschijnlijk medeplichtig.

Ik beeldde u niet als zeeman in.

Ik heb nooit een voet op een boot gezet.

Maar u bent wel...

een echte smeerlap als u dat wilt, nietwaar?

Dat vat ik als een compliment op.

Waarom moest ik mijn boog meebrengen? - Later. Eerst wil ik je iets laten zien.

Vanavond tonen we de Steiners dat ze niet de baas zijn.

Je hebt je besluit genomen.

Ja, ik moet er even uit, anders word ik gek.

Helemaal gek.

Maar ik wil dat je met me meekomt.

We gaan er een paar daagjes tussenuit.

Om ons een kans te geven.

Dat is de auto van de Steiners. - Pak een pijl.

Wat doe je nu? - Een garantie nemen.

Voor als je ons aan je moeder wilt verklikken.

Nu hoor je er echt bij.