All language subtitles for El 47 (2024) [BluRay] [YTS.MX].es

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French Download
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish Download
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal) Download
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian Download
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American) Download
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Ay

Anda, jaleo, jaleo.

Anda, jaleo, jaleo.

Durante la década de los años 50 y 60 del siglo pasado,

miles de inmigrantes de Extremadura y Andalucía

dejaron su tierra huyendo de la miseria,

del hambre de la posguerra, del trato de los señoritos

y de la asfixia moral de los cortijos,

buscando una vida más digna en zonas más industrializadas,

como Euskadi, Madrid y Cataluña.

Algunos podían comprar parcelas en el extrarradio de las ciudades,

donde construían sus hogares.

El chabolismo y subarriendo era la única opción para la mayoría

y barrios de chabolas, de barracas,

empezaron a crecer alrededor de las capitales.

La Ley del Suelo, de aplicación estatal,

decía que si al salir el sol una construcción tenía techo,

la autoridad no podía tocarla.

Pero si al salir el sol no lo tenía,

podía ser derribada.

En Barcelona, los terrenos alrededor del castillo de la Torre del Barón,

antiguamente concebidos como futura zona residencial de clase acomodada,

se convirtieron en uno de esos barrios chabolistas.

Aquel castillo dio nombre al barrio: Torre Baró.

Esta es la historia de mi familia, de mi barrio,

de mi ciudad y de mi país.

Venga, vamos ahí.

Venga, va.

Vamos ahí.

Hala, fuera esos dos cubos.

¡Rapidito!

Venga esa cola.

Anda, tira tú. Venga. Siguiente. Tira, tira, tira.

-¡Hacedme esa cola bien hecha, coño!

¡Vamos, vamos, vamos!

Quince ladrillos y dos de cemento.

Cien pesetas. No, cien no. Cincuenta.

¿Qué dice? Si no se lo vendo a usted, se lo vendo a otro.

El otro día me cobrasteis la mitad. ¿Qué coño te voy a cobrar la mitad?

Cincuenta y el reloj. Ni por todo el oro del mundo.

Cien. Si no lo quieres tú, lo quiere otro, ¿eh? Venga, va.

-75 y no se hable más. -No, no, 75 no. Cien, coño.

Qué cojones, hostia.

Vamos, va, va. Toma.

Venga, ladrillos. Ladrillos.

No te quejes.

Vamos. Va, va, va, va.

-Dos sacos. Dos sacos al chaval. Vamos, vamos.

Venga. Ahí.

Ya sale el cemento. Otro de cemento.

Vale, mételo ahí.

Venga. Venga, tira, tira, tira, tira.

Dos de cemento ahí, dos.

Siempre estamos con lo mismo, ¿eh?

A ver, ¿tú qué quieres?

Vamos, tira p'alante. ¡Calla tú!

Te vas a hocicar. ¡Venga ya!

Mierda.

Rápido, rápido.

Vamos, vamos, vamos.

Tapa esto, tapa eso. Dale ahí.

Dale ahí.

Vamos, que está amaneciendo. ¡Vamos, vamos!

¡Vamos, que amanece! ¡Vamos, vamos!

¿Quién es? ¿Quién es? -¡Ya está, paren!

¡Ahí va otra!

¡Hostia, la policía!

¡'Quillo! Sigue, sigue.

¡Los "picos"! ¡Vienen por aquí los "picos"!

¡Vamos a poner madera!

¡Vale, vale, vale!

¡Dale, dale, dale, Aurora! Venga, que no llegamos.

¡Venga, va!

¡Dale, dale, dale! ¡Vamos, Vital!

¡Dale!

Paren de construir.

¿No me han oído?

Aléjense de las barracas, venga.

-Ya están aquí.

Que he dicho que paren de construir. ¡Aléjense!

-¿Qué hace aquí este?

-¡Sal de allá!

¡Oiga, que salga de ahí!

¡Ortega!

¡Manolo!

¿No ha oído usted? Que salgan.

Los papeles.

Manolo Vital.

¿De dónde vienen ustedes? De Andalucía, de Extremadura...

Yo de Valencia de Alcántara, provincia de Cáceres.

¿Qué pasa, que no cabíais todos allí?

Usted tampoco es de por aquí.

Más que tú.

¿Usted de dónde es? ¿Eh? Sevillano, ¿no?

¿Usted sabe la cantidad de criaturas que habemos aquí de todos lados?

¿No le entra nada por el cuerpo? ¿Mmm?

¿Qué vas a hacer?

Cumplir con la ley.

Esta construcción es ilegal,

tiene que tener techo antes del amanecer. Si no, hay que tirarla.

¿Esto tiene techo?

Por favor.

No tiene techo, hay que tirarlo.

No, por favor.

Por favor.

¡No, no, no! ¡Por Dios, por Dios! ¡Por favor!

Por favor, no lo haga.

Vd. no debería estar aquí, hermana. Por favor.

Di algo, Vital.

Di algo.

¡Todo el mundo escuche!

¿Pero no has tenido suficiente?

Haz el favor de callarte tú también.

¡Tú a mí ni me callas! ¡Todo el mundo escuche! ¡Cállate!

No nos quieren aquí.

Pero estas parcelas son nuestras, las compramos con nuestro dinero.

No nos van a echar, no nos vamos a ir nunca de aquí.

Construimos una vez y lo volveremos a hacer.

Pero no vamos a hacer cada uno su casa, vamos a hacer entre todos

cada noche una sola casa

y, cuando salga el sol, tendremos una casa techada.

Y una casa techada es un tesoro, no la pueden echar abajo.

¿Y cuál va a ser la primera? La tuya.

Ahí está.

Le dejo para que las reparta.

Vamos, que ya está. ¡Pero esto no va ahí!

Toma.

De nada.

Aquí tiene.

Qué hija más bonita.

No, no es mía. Es la suya.

Ay, gracias. Tenga.

¡A ver si me puede arrimar alguien otra escalera!

¡Otra escalera!

Ya voy yo.

Manolo, ya tienes a la niña dormida.

Vale.

Gracias.

¿La quiere?

¿Una pera?

Para luego.

¿Y la madre de la niña?

Pregúnteselo a su Dios.

Si quiere, yo le puedo cuidar a la niña mientras.

Mire, yo es que no soy muy de los suyos.

¿De los míos? Sí, de los curas.

Bueno, yo no soy cura.

Bueno, cuídela si quiere,

pero no le hable mucho de Jesucristo y esas cosas.

Hágame el favor.

¿Cómo se llama?

No entiendo el catalán.

Que cómo se llama.

Manolo Vital.

La niña, digo.

Juana, como la madre.

¿Cómo ha dicho que se dice eso en catalán?

"Cómo se llama".

"Cómo se llama".

¿No? ¿Lo digo bien?

Sí.

"Cómo se llama".

Ahí, va.

Vamos, que es la última. Eso es.

Está techada.

Retirada. Venga, vamos, Ortega.

Venga.

Ya hemos llegado, ya hemos llegado.

Vamos, vamos. Hala, muy bien. Muy bien.

Vamos.

Ahí, venga.

Y nací en la provincia de Jaén.

Y en una cueva.

Una cueva que tenía cinco dormitorios.

Soy la más pequeña de diez hijos.

A ver, ¿cuál es tu nombre?

María.

Catalina, que llegas tarde.

¿Qué ha pasado?

"María" se escribe con M. ¿Sabéis cómo es la M? ¿Alguien sabe es...?

Así.

Yo sé cómo se escribe...

¿"María" sabes cómo se escribe? A ver si lo has escrito bien.

¡Epa!

¿Qué ha pasado?

Que me has tirado. ¿Sí?

Un poquito.

Mira, están...

Mira el geranio, están...

¿Cómo se dice?

Floreciendo.

Tú si que estás floreciendo.

"Ay, quieto, quieto".

Quietecito, que es solo un retoque.

¿Ah, sí? Espera.

Un poco más, ¿no?

Un pelito aquí saliendo, unos pelitos aquí...

Tú sí que sales.

Manolo, quieto.

Deja la mano quieta.

Estoy preocupado por el trabajo.

No sé.

Ya verás como todo irá bien.

Pídeselo tú al de arriba, que tienes confianza.

Sí, mucha.

Por tu culpa, él y yo no acabamos muy bien.

¿Por mi culpa?

Sí. Por tu culpa, sí.

Está hoy el día que no sabes si va a llover o no.

...ha sido una noche fría para ser abril.

Barcelona ha amanecido con 11 grados y cielos nublados.

Seguimos con la lectura.

Sebastià Sorribas publicó El zoo de Pitus en 1966...

Hasta luego.

Hasta luego.

¡Manolo! ¿Qué?

El bocadillo.

-Adiós. -Adiós.

"...y el líder era un chico de diez años llamado Jordi,

al que, nadie sabe por qué, todos llamaban Tanet".

¡Carmen, que no se puede tener un gallinero sin gallo!

-Esas no, están muy mal.

Más, más.

Eso es, que quede así.

-Yo voy a tirar una más.

-Yo voy a pasar.

Joder con el agua.

¿Qué hay, Paco? Buen día.

¡Manolo, tengo las peras que me pidió la Carmen!

Luego viene a por ellas. Que no tarde o se las vendo a otra.

Para el almuerzo, ya verás qué rica. Muchas gracias.

Mariquilla, qué bien te ha quedado el pelo. Me gusta.

¡Mete primera!

¡Dobla, dobla, dobla! ¡Dobla todo!

¡Dobla todo, chiquillo, que te vas para atrás!

¡Dale!

No pasa el camión te digo. ¡Que sí pasa!

¿Pero has visto cómo está el camino?

Bueno, pues yo te voy indicando despacito, hombre, chiquillo.

Lo sacamos y te voy indicando. ¡Felipín!

Buenos días.

Vital, aquí estamos con este perla, que no quiere subir el camión.

Es que si no me voy a deslomar, hombre, chiquillo. Vamos, venga.

La madre que lo parió, andaluz de los cojones.

¡Eh, eh!

-Cuidadito, que te entiendo perfectamente. -¿Me entiendes?

Cuidadito con lo que dices.

Pues la harina te la descargas tú.

¿Lo entiendes eso también?

Anda que...

Buenos días.

Nueve pesetas.

Gracias. Buenos días, señora.

Buenos días, Josep.

Buenos días, Manolo.

Oye, un momento. Luego hablamos de aquello.

No la líes mucho.

Mi autobús, como los chorros del oro.

Y la camisa por dentro.

-Buenos días. -Buenos días.

Aquí tiene el cambio.

Buenos días.

¿Qué hay, Rubio?

Vital.

Que vaya bien el turno.

Que tengas buen día, Rubio.

TE ESPERAMOS

Buenos días. ¿Qué tal?

Buenos días, señora Vila.

Buenos días, Manolo.

A ver si conduces bien, ¿eh, gamberro?

-Que el otro día te saltaste un ámbar. -Lo intentaré.

Pegaso Monotral 6035A. Articulado.

-Me encanta este modelo. -Es el modelo mejorado.

El 9101/8. Potencia, 185 caballos.

Capacidad, 110 pasajeros.

Velocidad, 64 km la hora en los modelos con cuatro marchas.

Hay que ver.

Tiene pinta de tener un buen claxon.

¿Puedo tocarlo?

El autobús solo lo toco yo.

Perdone, perdone.

¿Cómo va el trabajo?

Soy un mindundi. Ni con una tesis doctoral en economía urbana me escuchan.

Yo tengo ideas, ¿eh?

-Pero ni caso. -Ni caso, ¿eh?

Las cosas de palacio...

Poco a poco, Manolo. Nos vemos, que yo bajo aquí.

Manolo, yo necesito ver mundo.

Es que éramos demasiado jóvenes.

Mi marido no...

En Francia es legal el divorcio.

¿Viste el partido ayer, Manolo?

Sufriendo, siempre sufriendo.

Y con este equipo.

Cruyff, Reixach, Neskens, Asensi, Migueli...

Es imposible no ganar.

Yo los ponía a todos a trabajar, a pico y pala.

Pico y pala. Ya verías cómo corren.

Yo es que soy del Mérida.

Mira, Manolo.

Han echado a dos más.

Rodríguez y el Polaco. Pobre gente.

¿Qué harán ahora, Manolo?

Atención, por favor.

Venid.

-¿Estamos todos? -A ver qué se les ha ocurrido.

Malas noticias.

La junta no acepta nuestra propuesta.

Habrá más despidos.

Esto no es lo que hablamos.

Dijimos que por ahí no pasábamos.

-Matías, este no era el acuerdo. -¿Y qué quieres que haga yo, Josep?

Hombre, para algo estás, ¿no?

Si hablando no nos entienden,

habrá que hacer otro tipo de propuesta.

No, no. Nadie quiere más huelgas.

-Las cosas ya están bastante tensas. -No, tensas están en mi casa.

-Yo no puedo perder el trabajo. -¿Y yo sí?

Hay que ir paso a paso.

¿Paso a paso hacia dónde? Vaya huevos.

Matías, estamos hablando. ¿Adónde vas?

-Tenemos que hacer algo. -¿Y qué propones?

Manolo.

¿Qué hacemos? Pensemos en algo.

No sube el del camión, no sube el del correo.

¿Aquí quién va a subir? Si es que no se puede.

Coño, ¿habéis visto a alguno del Ayuntamiento alguna vez aquí? Nada.

Hay que ir allí a hacerles ruido. Que lo que quieren es...

Nos tienen aquí "abandonaícos" perdidos detrás de la montaña.

Que bajemos, trabajemos baratito y para arriba otra vez a escondernos.

¿Es que somos animales aquí ahora? ¿Es que no "semos" personas?

Es que tiene razón. Entre otras cosas, que son muchas,

los camiones no nos quieren traer la mercancía.

Queremos que nos asfalten las calles. Eso es.

Que es que... Pasamos mucha fatiga por venir,

pero es que estamos pasando mucha fatiga por estar, ¿sí o no?

Ya está bien. Apunta a Bartola, que no está en la pizarra.

Una cosa. Ya sé que viene más tarde, es lo mismo de siempre.

¿Cuántos años llevamos esperando la escuela?

Yo hablo con el Departamento de Educación

desde hace años, aún seguimos en los barracones.

No tenemos electricidad, hay goteras en invierno,

las ventanas están rotas, vuestros hijos pasan frío,

yo ya no sé a quién decírselo.

Ya no sé qué hacer.

Pero los niños, las criaturas, ¿qué pasa? ¿Para ir al consultorio?

O sea, ¿tenemos que andar 2 km para llegar al consultorio más cercano?

Consultorios públicos aquí, hombre.

-Muy bien hablado, Celia.

-Por mucho que hagamos, no nos hacen ni puñetero caso.

Tengo que ir a por agua ahora

y tengo que ir a la fuente Moragal. Lo menos 2 km por la montaña.

No hay camino. ¡Por la montaña!

¡Arriba y abajo! ¡Arriba y abajo!

Hay que asfaltar. Y te pinchan las zarzas.

Nos ponen las alcantarillas, nos ponen el agua.

¿Y ahora qué pasa? Se revientan.

Se revientan, nos cortan el agua cada dos por tres.

Se rompen. Se rompen y...

Mira, por lo menos antes,

cuando se cagaba en el foso, no había sorpresas.

¿Pero cómo vamos a cagar otra vez en el foso?

Alguno deja la basura en la calle. No dejéis la basura en la calle.

La bajáis al agujero, que para eso está.

Si no, se llena todo de ratas.

Y de jabalines. Y de jabalines.

Unas ratas como... como caballos.

-A mí no me mires, Antonio. Siempre con la misma historia.

No te miro a ti porque, bueno, a ver, ¿a quién voy a mirar?

Paco, Maribel, esperad, hombre, que todavía esto no se ha acabado.

Esto hace mucho que ha terminado. Paco, Maribel.

Paco, que va a hablar Vital.

Vital. Di algo, que se está yendo la gente.

No va a hablar Vital.

No va a hablar Vital, que no tiene nada que decir.

Os estáis quejando de todo.

Es verdad, hay muchas cosas que se pueden mejorar.

Tenemos el agua, tenemos la luz. ¿Que no funciona? Pues se arregla.

Ahora parece que estemos mejor sin las alcantarillas.

Es verdad.

Y hemos conseguido cosas. ¿Que se estropea el agua? Se arregla.

Si se estropea lo otro, se arregla. Pero aquí quejándonos todos.

Y hay otra cosa que pasa aquí, que yo quiero preguntar:

¿dónde están los jóvenes? Todo lo hicimos para los jóvenes,

para que tengan un futuro, un barrio,

para que tengan un lugar para sentirse orgullosos de donde están.

Eso, ¿dónde están los jóvenes, los muchachos, tu hija?

¿Qué pasa con mi hija? Que dónde está,

no está aquí sentada. ¡Tú eres un mal bicho!

¡No, no, a mí no me señales con el dedo!

Tú a mí no me levantes la mano, ¿eh?

¿"Qué pasa con tu hija"? ¿Qué me estás diciendo?

Manolo.

Siempre tenemos que acabar igual, hombre. ¡Ya está bien!

No te vayas, Vital.

¡Vital!

¡Reina! -¡Guapa! ¡Mira qué arte!

¡Guapa!

I a mon pare no pas gaire, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un vol.

Muy bien, hasta aquí.

Creo que hay que hacer unos ajustes con las sopranos.

Joana, tú cantarás el solo en el concierto.

Pero, directora...

Joana, ¿cómo lo ves? ¿Estás lista?

Sí.

Sí, sí...

Me encanta la canción. Gracias.

Muy bien, pues lo haremos así.

Hemos terminado, muchas gracias.

Felicidades, te lo mereces.

Irá muy bien, siempre va bien.

Yo lo he hecho muchas veces.

¿Quieres que te deje algo de ropa?

Lo digo porque ir así...

Sí, sí.

Muy bien, hasta mañana.

Cuando canta el gallo negro...

Esperaba que propusieras algo.

Estoy cansado, Carmen.

He sido el presidente de la asociación muchos años.

Que lleve otro las riendas.

Cuántas miradas he recibido yo en mi vida.

Yo he sido el rojo que se casó con una monja.

No, perdona. Yo era la monja. Me miraban a mí.

No, sí, a mí me iban a mirar.

No, era de mí de quien se reían.

Ay, Manolo, no empapes tanto el pan.

A ver, ¿aquí quién es el Extremeño?

A ver, de migas algo sé.

Perdona.

La mancha cada vez es más grande.

Buenas noches.

Buenas noches.

-Buenas noches. ¿Has visto qué hora es? -¿Migas, papá?

Migas, hija, migas.

Papá, es que está todo lejos.

¡Joana!

La cancioncita de siempre no.

¿Tú por qué no has venido hoy a la reunión?

Pues porque no sirve de nada.

Si no vienes, no sirve de nada.

Y si vas, tampoco sirve de nada.

¿Por qué?

Papá, ¿qué habéis conseguido hoy?

¿Ahora qué tenemos, agua caliente? ¿O metro?

¿O calles asfaltadas? ¿O cartero?

¿Hay algo que funcione ahora?

Pues si no funciona, lo arreglas.

¿Tú crees que todo esto estaba aquí cuando llegamos?

¿Qué quieres construir si no vienes a las reuniones?

Pues aquí, nada.

Este barrio lo construimos por ti.

Pues lo podríais haber construido más cerca de cualquier cosa.

Me da vergüenza vivir aquí.

Vale ya los dos.

Os gusta pelearos, ¿eh?

Aquí te hemos enseñado cosas, no lo olvides nunca.

No, si no podría. No paras de repetírmelas.

El pan.

¿Lo ves?

¿Lo ves o no?

Esto está empapado.

Lo que hay que aguantar, de verdad.

Va. Va.

Carmen, ¿tú estás bien aquí?

Claro que estoy bien.

Pero ella es normal que quiera cosas mejores.

Es joven, Manolo, tiene sueños.

Sueños, muchos.

Ideales, pocos.

¿No hiciste tú lo mismo?

Nosotros no teníamos nada.

Teníamos miedo, Manolo.

¿Por qué no vas a hablar con ella?

Es que mañana tengo el primer turno.

Encomana'm a la mare, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un vol.

Muy bonito, eso que cantas.

Lo haces muy bien.

Siéntate aquí.

Que la primera vez que bebas vino de pitarra sea con tu padre.

Papá, no es la primera vez que...

Calla. ¿No has oído a tu padre?

Que para él, sigues correteando por ahí,

como cuando plantamos el huerto,

pusimos la valla,

cuando pusimos las baldosas aquellas, ¿te acuerdas?

Que no te oiga tu padre.

Mira.

¿Te acuerdas cuando llegamos aquí, con la burra?

¿Te acuerdas de tu madre?

Eras muy pequeña.

Era muy guapa, tu madre.

Uno se puede ir de la tierra donde nació, pero la tierra

la llevas siempre dentro, Joana.

Eso lo sé yo.

Cómo debe de estar el valle del Jerte ahora mismo,

lleno de cerezos en flor.

Un año tengo que llevarte para que lo veas.

Quiero ver cuántos quedan de los que me hicieron sufrir.

Joana, no sientas vergüenza de ser quien eres.

No sientas vergüenza de tu...

Aurora. Manolo.

Mi Felipe, que se me ha ido.

Que no sé qué ha dicho de que...

nos van a ver o nos van a oír... Yo qué sé.

Ha cogido el bote de pintura... ¿Una pintada?

Haz el favor de ir a buscar a tu padrino.

No.

-Que no, Vital. Que se me ha ido al Ayuntamiento.

¿Al Ayun...?

¿Al ayuntamiento?

Lo que oyes.

Qué obsesión tiene el Felipín con las pintadas.

¡Felipín!

¿Qué haces, burranco?

¿Qué haces tú aquí? ¿Tú no decías que esto era para los jóvenes?

¿Qué vas a hacer? ¿Qué...?

Pues un vasito de leche y a dormir, abuelo. Venga.

¿Qué vas a hacer?

Lo que tengo que hacer, Si no lo hago yo, no lo va a hacer nadie.

¿Adónde vas con la pintura? Vamos a tener un "poblema", ¿eh?

No te voy a dejar ir solo, que te llevan preso, coño.

Ah, ¿me vas a acompañar? Claro.

Con lo que nosotros fuimos, ¿eh? Fuimos, fuimos.

Escucha.

O hacemos nosotros algo, o el barrio se nos muere, se nos va a la mierda.

Manolo.

Vaya cosa buena esta, ¿eh? Jo.

Esto... ¿Tú te imaginas tener uno de estos allí, en el barrio?

La cantidad de viajes... ¿Nosotros por qué no tenemos?

¿Y a mí qué me cuentas?

Coño, si quieres se lo cuento ahora a la pescadera...

Coño, pues será porque no lo consideran importante.

No lo consideran importante... Sí.

Pues a ver si lo consideran importante, ¿por qué no?

Importante. ¿Tú no conoces a gente en Barcelona? Pregunta.

Yo soy autobusero, no soy ministro. Pues por eso mismo.

¿No? Por eso, ¿qué?

Coño, para que tengamos allí un autobús en el barrio.

¿Tú te imaginas lo que iba a cambiar el barrio con un autobús?

No veas tú cómo están las cosas en la empresa.

Billetes.

La camisa por dentro.

Sí, Manolo. Venga, paga.

Nueve pesetas.

No, yo no tengo dinero.

¿Entonces?

¿Tú no trabajas aquí? Yo sí, ¿y tú?

¿Qué hacemos? ¡Coño, paga!

Es igual, Manolo.

¿Qué vamos a hacer? Voy a pagar yo, como siempre.

¿Y qué hago yo? Toma.

¿Qué hacéis, Manolo, con pintura a estas horas?

¿Qué pintura ni qué pintura? Vamos en tercera. Hombre, no.

Este no sabe conducir. ¿No ves que está metiendo tercera hace rato?

Que sí, Manolo.

Déjame conducir tranquilo. Tú a lo tuyo.

¡Última parada, Plaza Cataluña!

El tío no se va, vamos. No se puede, coño.

¿Qué quieres poner?

"En Torre Baró necesitamos calles asfaltadas, mejoras en las..."

No podemos poner tantas cosas, coño. Algo más simple.

"Torre Baró es Barcelona". Ya está bien, hombre.

Eso está bien: "Torre Baró es Barcelona".

"Torre Baró es Barcelona, autobuses ya".

Eso está muy bien.

Mira, ahora está... Venga, vamos.

Esto, aunque lo es, no se llama Barcelona.

Aquí la gran ciudad muestra las vergüenzas.

Han cambiado las barracas de latas

por pisos verticales, por verticales barracas.

Por pisos verticales, por verticales barracas.

Le han sacado provecho al cielo, le han sacado provecho al aire.

Los edificios son solares, uno sobre otro.

Han aprovechado bien el cemento y las baldosas.

No han hecho ni un jardín, no han pensado en hacer escuelas.

No han hecho ni un jardín, no han pensado en hacer escuelas.

¡Gol!

No han pensado en hacer ni una alcantarilla,

ni semáforos ni luces. Las paredes se agrietan...

"No hace mucho tiempo,

en uno de los barrios

más antiguos de Barcelona,

ocurrió algo

que merece la pena cant..."

No, perdona. "Contar".

Miguelito, ¿has practicado?

Mucho.

Miguelito...

Mañana practicaré.

Venga, va.

¿Estás bien, Juanito?

Se me está cansando el brazo.

Pues cambiamos. Cambiamos, por favor.

Cambiamos, que si no el viento molesta mucho.

Venga.

Cambiad.

Venga, va.

¿Alguien sabe algo de Helena?

Su padre quiere que trabaje.

Vale.

Muy bien, seguimos.

"En este barrio, como en todos los barrios, había una pandilla.

Y el líder de esta pandilla..." Seguid el libro.

Esto no nos ayuda, señores.

No nos ayuda en absoluto.

Ahora no tocaba, joder.

No era el momento.

¿Qué esperabais conseguir?

Manolo, mire lo que le han hecho a su coche.

Venga, buen provecho.

¿Qué coño habéis hecho?

Ellos nos meten miedo, nosotros les metemos miedo a ellos.

No vuelvas a tocar mi coche, ¿entendido?

No es tuyo, es de ellos, como todo.

Es mi coche. Lo conduzco yo y es mi coche. ¿Tú me has entendido?

Pues si no hacemos nada, te quedas sin tu coche.

Pasan cosas a tu alrededor, Manolo.

Nosotros paramos la Meridiana entera, los ocho carriles,

para conseguir el agua.

-Pues parece que no te acuerdes. -¿Que no me acuerdo?

¿Estás con los trabajadores o con los patrones?

¡Me vas a dar tú a mí lecciones!

Con cabeza, con cabeza.

Helena, ¿cómo estás?

-Bien. -¿Te encuentras bien?

Sí. ¿Sí?

Pasa para adentro, niña.

Señora Carmen, ¿qué necesita?

¿La niña está bien? Está perfectamente.

Bueno, como hace días que no viene a la escuela y...

es tan lista, es la primera de la clase.

Por eso tiene que ayudar a su madre en casa.

Bueno, pero puede ayudarla después del colegio, ¿no?

¿Y eso para qué le va a servir?

¿Cómo que de qué le va a servir? De mucho le va a servir.

Cuando sea mayor, podrá hacer lo que quiera.

Es muy buena en matemáticas. Y en lenguas...

¿De qué le va a servir el catalán en la fábrica?

¿Usted ha visto dónde vivimos? Pues esto es lo que nos ha tocado.

Discúlpeme usted, me tengo que ir a trabajar.

Hola.

¿Qué hacen esos ahí?

Yo qué sé.

Vamos a saludar a Juani.

Guarda eso ahí, niña. Guárdalo por ahí.

Papá, ¿qué habéis hecho?

¿Y el correo? Ahí lo tienes.

¿Y tienes perrunillas? Pues claro.

Toma. ¿Me lo apuntas?

No somos los Onassis, Antonio.

Pero que es un par. Ya.

Que te conozco. Que te dejo cinco a fe y me apuntas diez, ¿o no?

Pues claro, los intereses.

Los intereses, los intereses...

Anda, toma. Ah, o sea, ¿qué tienes?

Pues claro. Vaya caradura.

A ver si cambiamos la peliculina, ¿no?

Bien bonita que es.

En la ciudad ponen La guerra de las galaxias

y nosotros aún con la misma.

¿Qué te han preguntado?

Nada, buscan a unos gamberros.

Buenas tardes. -Buenas.

Buenas tardes.

Se han producido unas pintadas en la fachada del Ayuntamiento.

¿Ustedes saben algo?

¿Qué vamos a saber?

¿Cómo saben ustedes que son de Torre Baró?

Porque escribieron "Torre Baró".

La juventud, que ya no sabe uno ya ni lo que quieren.

¿Y ustedes vieron algo anoche? -¿Nosotras qué vamos a ver? Nada.

La petrina.

¿Qué dice usted? La petrina.

¡En español!

La... La bragueta.

Buenas tardes. Buenas tardes.

Buenas tardes.

¿Tú estás tonto? ¿Estás tonto? ¿Qué dices de la petrina?

Me ha puesto nervioso, el hombre ahí con la bragueta abierta.

No tenéis que pensar otra cosa. No pienses más, no se te da bien.

Pocas luces las que tienes. De verdad, ¿eh?

La Virgen santa. ¿Qué pasa ahora?

¿Tú sabes de dónde era mi padre?

Pues claro, de Puentegenil.

Sí. ¿Sabes por qué son famosos la gente de Puentegenil?

No son famosos los de Puentegenil. Mira, estoy hablando con Vital.

¡Ojú! Por las luces.

Puentegenil fue el segundo sitio de España donde llegó la luz.

Vamos a hacer que se nos vea, pero bien, ¿eh?

Aquí no nos va a venir a ver "naide".

Venga, empieza la película.

No la vas a ver tú con ese ojo. Anda...

¿Te ha escrito mucha gente?

Lo vamos a poner ahí en grande, que lo vea todo el mundo,

- como en Hollywood. - Cállate.

Se nos va a ver bien visto. Pero vamos, bien, bien, bien visto.

¿Te quieres callar? Sí.

Voy a llenar el castillo de bombillas. Torre Baró, bien grande.

Yo tengo el almacén lleno de bombillas.

En cuanto acabe la película, voy directo para allá.

¿Qué dices, burranco? Aquí no hay electricidad para eso.

Vamos a ver.

Vamos... Vamos a hacer las curas.

Espera.

Así es. Así, así, así.

Espera. Aún no, ¿eh?

Cómo tienes los pies hoy.

Así.

Así. No tanta, no tanta.

Sí, un poquito está bien.

Hala.

Espera, espera, espera. Espera, espera.

Cuidado. Cruza.

Cada vez me cuesta más llegar hasta aquí.

¿Por qué no te jubilas como Dios manda?

Sabrás tú lo que Dios manda...

Deja. Yo...

dejé los hábitos, yo no...

Yo no quiero renunciar a mi vocación.

Yo soy maestra.

Perdona.

¿No huele raro? ¿No?

Huele a quemado, ¿no?

Sí. Espérate.

¡Vamos, vamos, vamos! ¡Vamos, los cubos llenos de agua!

¡Aurora! ¡Aurora!

¿Has visto a Felipín? No lo he visto.

¡Aurora!

¡Manolo! ¡Aurora!

¡Vamos! ¡Manolo!

¿Has visto a Felipín?

Estaba contigo.

¡Está dentro! ¡Está dentro!

¡No, no me digas eso!

¡Rápido, más cubos! ¡Vamos!

¡Felipe!

¡Felipe!

¿Dónde están los bomberos?

¿No has visto a Felipe? ¡Que Manolo dice que está ahí dentro!

No, no, no, no, espera.

¡Agua!

¡Rápido!

¡Vamos, más agua!

¡Los bomberos!

¡No hay agua!

¡Traed más agua, por favor!

¡Felipe!

¡Están aquí los bomberos!

¡Los bomberos!

¡Los bomberos! ¡Están aquí los bomberos!

¡Agua, más rápido!

¿Qué pasa que no suben?

¡Venga, va, va!

¡Eh, que estamos aquí! ¡Eh, aquí!

¡Que vengan los bomberos!

-¿Por qué no suben?

No sale.

¡Se ha acabado el agua!

¡Manolo, están atrapados! ¡No pueden subir!

¡Los bomberos!

¡Que vengan los bomberos!

¿Por qué no suben los bomberos?

¡Venga, dale!

¡Dale! ¡Dale, dale, dale!

¡Sube! ¡Déjame, coño! ¡Déjame a mí, coño!

¡Que soy conductor, me cago en Dios!

¡Vale, vale, vale! Ya está.

¡Vale, vale, coño! Ya está, me quedo tranquilo.

Vale, va. ¡Le damos aquí, vamos!

¡Déjame subir!

Tranquilo, tranquilo. Es nuestro trabajo.

-¿Dónde están los bomberos, que no suben?

-¿Dónde están los bomberos?

¡Que se está quemando! ¡Me cago en Dios!

¿Los bomberos, papá, por qué no suben?

Papá, ¿qué haces?

Papá, ¿qué haces? ¿Qué haces?

¡Manolo!

¿Quieres un poco de sopa? Te irá bien?

Estamos aquí arriba abandonados como ratas.

Aurora,

tú te quedas aquí tanto tiempo como haga falta.

Gracias, Carmen.

Joana.

A ver, que ya vuelve este.

A ver qué quiere.

Señores, un poco de atención.

A partir de mañana no habrá más rutas desde la cochera.

¿Por qué no?

No sé qué crees tú, Rubio.

¿Tú qué crees?

No habrá nada, ningún servicio

hasta que no se resuelva todo este follón.

Las reparaciones de los coches saldrán de vuestras pagas extras.

Esto no es justo.

Algunos llevamos más de diez años trabajando aquí.

Vital, García.

¿Qué coño decimos en casa?

Que alguien se ha cargado vuestro puesto de trabajo.

Yo hago todo lo que puedo.

Os lo aseguro, todo lo que puedo.

Pero no me lo ponéis fácil. Nada fácil.

Tú te los tienes ganados, ¿eh, Matías?

A ti seguro que no te tocan las pagas extras.

¿A que no?

¿Estás insinuando algo?

No, no. Di lo que insinúas.

-No puedo ser más claro. -Si lo sabemos todos, hombre.

La empresa tiene una propuesta.

Si quien ha hecho este destrozo da la cara,

no habrá denuncias ni represalias hacia los demás.

Es uno a cambio de todos.

¿Eh, Rubio?

¿Vital?

No, ¿eh? No.

¿Nadie sabe nada?

-Compañero. -Mucha suerte.

Venga, ánimos.

Adiós.

Rubio.

Nos vemos.

¿Y qué vas a hacer ahora?

No sé, tú...

no te preocupes demasiado. Ya veré.

-Torre Baró. -¿Qué es, una calle de Barcelona?

Un barrio de Barcelona.

-¿Cómo que un barrio? -No lo busque en el mapa, no sale.

Está aquí arriba.

Por ahí está en el mapa.

Pero ¿quién querría ir allí y por qué?

Pues los que vivimos allí.

Construimos nosotros las calles.

¿Perdone? ¿Cómo dice?

Hicimos las casas con nuestras manos, ladrillo a ladrillo.

Yo puedo llevar el autobús.

Nosotros no enviamos los coches donde nos da la gana.

Hay unas rutas establecidas por el Ayuntamiento.

Por eso estoy aquí, porque las rutas cambian.

A ver si puede hablar usted con alguien...

algún superior o alguien responsable.

¿Yo?

Yo organizo la cochera y os defiendo en el sindicato,

que bastante trabajo tengo

para que no os echen a todos.

Le estoy pidiendo por favor si puede hablar con los superiores.

Mire, hemos avanzado mucho.

Ahora no es momento de pedir más. Estamos bien.

Siga como siempre, Manolo.

Conocimiento, como usted dice. Conocimiento.

Ahora toca perfil bajo

e ir tirando hacia la jubilación.

Mi nombre es Manolo Vital.

Soy un vecino del barrio de Torre Baró,

un barrio que construimos con nuestras manos.

Mejor, "me llamo Manolo Vital".

¿Cómo lo diría yo? "Me llamo Manolo Vital".

Hola, me llamo Manolo Vital.

Hola, me... Hola, me llamo Manolo Vital.

Mejor "me llamo"...

-Mi nombre es Manolo Vital. -Pues "mi nombre". Perfecto.

Yo lo que no sé es cómo decirles para...

A ver, te lo digo en castellano.

Necesito a alguien que... ¿Con quién tengo que hablar?

¿A quién me tengo que dirigir

para solicitar que suban el autobús a Torre Baró?

Hola, buenas tardes. Buenas tardes.

Mi nombre es Manolo Vital. Soy un vecino del barrio de Torre Baró.

¿Y qué? Y vengo a ver...

qué tengo que hacer para conseguir que llegue el autobús a Torre Baró.

Pero es que yo soy de seguridad.

Bueno, a ver si usted puede informarme...

Señor, es que aquí no es. Escúcheme.

A ver, ¿dónde tengo yo que solicitar

o dónde tengo que ir para conseguir...?

A ver, esto...

Bien, bien...

-Segundo piso, por las escaleras. -Gracias, muy amable.

Por favor, el siguiente.

Hola, buenas tardes.

Yo tengo una solicitud

para una línea de autobús en el barrio de Torre Baró.

Esto no me lo habían pedido nunca.

Bueno, siempre hay una primera vez.

Por favor.

¿Y qué quiere que haga yo?

No lo sé, usted está trabajando, ¿no?

-¿Esto no es aquí o...? -Sí, pero ¿con quién quiere que hable?

No sé, eso vengo a preguntarle yo.

Tengo que hacer la solicitud, ¿no? Pues aquí está.

De acuerdo...

Lo anotaremos y ya le llamaremos.

Señor, ¿espera usted a alguien?

Sí, claro.

Pues aquí hace mucho rato que no hay nadie.

Mejor venga el lunes.

Hola, buenas tardes.

Mire, mi nombre es Manolo Vital.

Vivo en Torre Baró, es un barrio de Barcelona.

Su compañero me ha dicho que venga aquí,

le he explicado mi...

Y vengo porque...

porque en el barrio donde yo vivo, que es Barcelona,

no tenemos transporte.

Por favor.

Por favor.

Mire, mi nombre es Manolo Vital. Vivo en Torre Baró.

Es todo muy complicado.

Luego para volver es una cuesta así.

Estamos dejados de la mano de Dios.

No tenemos transporte, no tenemos nada.

¿A quién me tengo que dirigir?

¿Qué tengo que hacer para tener un autobús en Torre Baró?

¿Adónde vas?

¿Todo el mundo bien?

Sí.

Manolo.

¿Todo bien?

Todo bien.

Oiga.

Usted trabaja en el Ayuntamiento, ¿no?

Sí. Sí, sí.

Pero ya le dije que no pinto demasiado.

Yo es que...

Es que no sé cómo hacerlo, es que...

Yo necesito que el autobús llegue a mi barrio, Torre Baró.

¿No llega el autobús a su barrio?

No, no.

¿Y qué hace la gente?

Caminar.

Subir andando, bajar andando, una subida así,

ir a trabajar andando, ir a la escuela andando...

Supongo que debería hacer una asamblea en su barrio

y después ir al distrito

y hablar con Transporte Metropolitano, que lo gestiona.

Todo eso ya lo he hecho.

Y nada.

No me hacen ni caso.

Hombre, yo conozco a la persona que se encarga de eso.

Pase, pase.

El alquiler es de 500 pesetas al mes.

Si le interesa, se lo podemos reservar unos días.

Muy bien.

-Tiene mucha luz, ¿no? -Sí, sí. Hay mucha luz.

Es un barrio muy tranquilo.

Sin gente problemática.

Bien conectado.

Metro, autobuses, mercados...

Ideal para una familia.

Está caliente.

Ya está.

A ver.

Yo hasta aquí nunca había llegado. Me quedaba abajo.

Es que para llegar aquí debe concertar una visita,

deben recibirlo...

A mí me parece que me estaban ninguneando. Ningu...

Ninguneando.

A mí me parece que me estaban ninguneando.

Habla usted muy bien catalán.

Muchas gracias. ¿Sabes por qué hablo catalán?

¿Por qué?

Por amor.

¿Ah, sí?

A mi esposa.

¿Cómo se llama?

Carmen. Se llama Carmen.

Era monja.

Y esa es la primera frase que me dijo

cuando yo llegué aquí a Cataluña, a Torre Baró.

Yo llegué a Torre Baró expulsado de mi tierra.

Y oigo que dicen detrás: "¿Cómo se llama?".

Y yo me giré y dije...

"Perdone, pero no entiendo el catalán".

"Que cómo se llama la niña".

Mi hija. Y yo dije: "Joana".

Y la miré a los ojos, así...

Que yo ya estaba enamorado, pero no lo sabía.

La miré así a los ojos y le dije:

"¿Cómo se llama?".

"¿Cómo se llama?".

Le dije a Carmen.

Nuestras palabras de enamorados.

Perdone, me estoy haciendo mayor.

No, no.

Es que las cosas no se arreglan solas. Que me llame.

Pasqual. Llevo un día...

Hola, Ramón. ¿Cómo estás?

Quería presentarte a Manolo.

Buenas tardes. Manolo Vital.

Soy un vecino del barrio de Torre Baró.

Manolo, ¿un café?

Sí. Sí, sí.

Yo también.

Pasqual, por favor, hay un bar en la esquina.

Venga conmigo.

A ver, ¿dónde?

Sí, mire. Aquí. Pase a este despacho.

Usted dirá.

A ver...

Mire, yo soy de Torre Baró.

De detrás de la montaña.

Y yo le pido a ver si me puede ayudar

a que llegue el transporte metropolitano a Torre Baró.

Caramba.

Que es un barrio de Barcelona.

Sí, conozco la ciudad. Somos de Transporte.

Y el transporte metropolitano

debería llegar a todos los barrios de Barcelona, ¿no?

Yo podría trabajar en la línea, soy conductor.

Y seguro que un buen conductor, no tengo duda.

Llevo la línea del 47 desde hace veinte años.

Y le agradecemos el servicio.

El Ayuntamiento está para escuchar, ahora somos una democracia.

El alcalde lo puso el rey, pero...

Las cosas no son blancas o negras.

Uno es falangista o no es falangista.

Mire, usted ocúpese del transporte

y los políticos nos ocupamos de la política, que es ayudar a la gente.

¿Cómo lo hacemos?

Mire, la próxima semana hay una comisión. Yo llevo su solicitud.

Ahora la deja en secretaría,

deja su teléfono y yo le llamo.

Muchas gracias.

No, hombre. Gracias.

Perdone, pero...

Gracias a usted.

Para todos en Torre Baró esto es muy importante.

No se preocupe. Estamos aquí para eso.

Vaya a secretaría. ¿Le acompaño?

No hace falta.

Muy bien, gracias.

Rossinyol, que vas a França.

Rossinyol...

Paramos. Está un poco ahogado, ¿sí?

Legato. Apoya bien.

Sin el coro. Tú sola.

Rossinyol, que vas a França.

Rossinyol...

¿Cómo lo ves?

No hay carácter, no hay...

¿Qué estás explicando aquí?

¿Nos concentramos? Otra vez.

Rossinyol, que vas a França.

Rossinyol...

No funciona, ¿lo ves?

¿Lo ves o no? ¿Hemos estado estudiando o no?

Está debilitado. No hay carácter aquí.

¿Has ensayado? ¿Qué has hecho este tiempo?

Yo así no puedo ayudarte. Así no puedo trabajar.

¿Podemos volver o no vale la pena?

Última vez, ¿sí?

Rossinyol, que vas a França.

Rossinyol...

...Charly, nunca más.

La jugada está clara. Charly ha tocado el balón

con la parte interior del pie derecho...

Carmen.

Perdón.

Llegas tarde, ¿no?

Sí.

Mira.

Míralo. Lo que he preparado.

Una para ti... y una para mí.

No sé si estará fría.

Ay, las piernas.

A ver.

Toma.

No, no. Alubias no.

Hombre...

No, no, de verdad.

Manolo.

He ido a ver un piso.

¿Qué quieres decir?

Quiero que vayamos a vivir los tres.

Juntos.

Está en el centro, está cerca de todo.

No sé, nos lo merecemos, ¿no?

Estoy cansada.

Cansada de ir arriba y abajo, cansada de...

de que todo esté tan lejos.

Es que cada día se me hace más...

A ver, Carmen...

Dime la verdad.

¿Es porque no quieres estar aquí en el piso o en el barrio?

No, no. No, no, dime la verdad.

Que no.

Carmen, estoy a punto de conseguir algo.

Me han dicho que están a punto de hacerlo.

Tú ya sabes que he ido a hablar.

Lo estoy mirando.

Me han dicho que sí. Si no, iré otra vez al Ayuntamiento.

Confía en mí.

Hazme el favor.

Ya sabía que no te gustaría.

Espera un poco.

Dame, dame...

No sé, dame...

Un tiempo, por favor.

Otra vez este hombre.

¡Hombre! Hombre.

-¿Qué hay? -Miguel.

Manuel. Manolo...

Manolo Vital.

-¿En qué puedo ayudarle ahora? -Perdone, sé que está muy ocupado.

-Es solo un minuto. No le molestaré. -Vale, venga.

-No me alargaré. -Venga conmigo. No se preocupe.

Hagámoslo rápido.

Muy bien. ¿Y este de aquí?

-¿Cuánto es? -Veintitrés.

¡Muy bien!

Tu mamá estará muy contenta.

Mi mamá no sabe leer.

Pues eso hay que arreglarlo.

Yo... Yo no sé, doña Carmen. Yo soy muy torpe.

Bueno, eso está por ver.

Podemos dar clase una vez por semana.

Menos mal que está usted aquí.

Venga. ¿Qué nos falta?

No pierda el tiempo.

Llevé su petición a la junta y todo el mundo vio que era una gran idea,

pero siento decirle que ha sido revocada.

Las calles de Torre Baró son demasiado estrechas y empinadas

para que pase un bus.

No están asfaltadas.

Puede pasar un bus por allí.

Quizá sí.

Pero mejor después de las elecciones. Ahora no interesa abrir ese melón.

Necesitamos el autobús en Torre Baró.

-Lo siento. -Escúcheme...

Yo he llevado esos trolebuses que el pedal acelerador

funcionaba al revés que el de los coches, desde los ACLO imperiales

hasta los últimos modelos de los Pegaso,

pasando por los Seida, los Chausson y los Monotrales.

Yo llevo el 47. Es un buen Pegaso.

Yo soy un buen conductor.

Yo me comprometo personalmente a llevar el 47

desde la Plaza de Cataluña hasta Torre Baró.

Quiero hablar con el alcalde de Barcelona.

Y yo quiero cenar con Cher.

Pero así es la vida.

Esto es lo que queríamos todos, ¿no? Que se votara.

Usted hace una propuesta, se vota

y se gana o se pierde.

Y ahora, si me perdona, debo hacer mi trabajo.

Usted también.

Hay un montón de cosas que hacer en Barcelona.

Búsquese otro pasatiempo.

Pasatiempo...

Señores concejales,

mi nombre es Manolo Vital,

un vecino del barrio de Torre Baró, un barrio

que construimos con nuestras manos.

Y no vinimos porque...

...porque quisiéramos, no.

Vinimos expulsados de Extremadura.

De nuestra tierra.

Nos quitaron nuestro trabajo y...

Quisieron quitarnos nuestra dignidad.

Y eso es lo último que se pierde.

Llegamos aquí, a Torre Baró...

Compramos las parcelas

y nos construimos las casas con nuestras manos.

Nosotros construimos Torre Baró,

y Barcelona, y Cataluña.

Y seguimos luchando por nuestra dignidad.

Y la dignidad no es algo abstracto.

La dignidad es la lucha por el agua, por la luz, por correos,

la lucha por la sanidad y por la educación pública.

Eso es la dignidad.

Pero estamos aislados.

Detrás de la montaña, somos los de atrás de la montaña.

Necesitamos una línea de autobús que cubra Torre Baró,

que cubra el extrarradio, que ustedes dicen.

El extrarradio...

Y la conseguiremos.

Perdón, tráigame agua, por favor.

Esto es lo último.

Aquí.

Mira, y esto aquí.

Esto aquí.

Pues ya está todo.

El te quería mucho. Lo sabes, ¿no?

Mira, el colmado es tuyo.

-Aurora, que no. -Que no, ¿qué?

Que no, ¿qué? Si lo haces divinamente.

En casa es donde nos quieren y aquí no...

Eso no es verdad.

No es verdad.

Nosotros también os queremos aquí.

Venga.

¿Qué tonterías haces? ¿Adónde vas a ir? ¿Adónde vas?

¿Pero qué haces?

Manolo. Que te vas a lastimar.

Papá, venga.

Manolo. Venga, va.

Ahora lo tengo que volver a subir todo.

¡Manolo, basta!

¡Carmen!

He traído a unas amigas.

Pasad, pasad.

Adelante.

Por aquí. Adelante. Sentaos.

Gracias por haber venido.

¿Cuántas de vosotras no sabéis leer ni escribir?

Podéis levantar la mano, no pasa nada.

Se encontraron en la arena

los dos gallos frente a frente.

Se encontraron en la arena

los dos gallos frente a frente.

El...

¡Vital!

¡Vital!

Aquí te traigo un regalito.

¿No la habíais echado de menos?

Joana.

Me la han traído a comisaría.

La princesita de Torre Baró

haciendo pintadas en las paredes del Ayuntamiento. Qué vergüenza.

Va, suelte a la niña.

Joana.

Carmen.

Qué pena.

A ver si le dais un poquito de educación a la niña, coño.

Mi hija...

¡Shhh! Aquí.

Mi hija vale mil veces más de lo que tú vales.

Vale, Carmen.

A mí me habla usted en cristiano, señora.

Sabrás tú el idioma que hablaba Cristo.

Carmen.

Manolo, manda a tu mujer para dentro.

¿Qué has dicho?

Carmen, Carmen... Manda a tu mujer para adentro.

Vete tú de mi casa.

Vete tú de mi casa, a ver si tienes...

¡Mamá!

¿Me oyes?

Hazme el favor, Carmen.

Qué vergüenza,

que sea tu mujer la que lleve los pantalones en casa.

Has tenido suerte de que te la traiga yo.

Le podía haber pasado cualquier cosa a la niña:

la podrían haber encerrado,

se podría haber caído por una ventana.

Cualquier cosa. Pero yo te la he traído.

Y yo se lo agradezco.

Veo que has prosperado.

Esto sí es un techo,

esto sí es un techo.

Tu patio.

Y esto parece menos una pocilga.

Un poquito menos.

Que tengan ustedes buenas noches. Muchas gracias.

Buenas noches.

¿Le ha dado las gracias?

Papa, ¿le has dado las gracias?

He perdido muchas cosas en mi vida. No quiero perderte a ti también.

¿Pero tú no querías que yo hiciera algo?

Con cabeza. Sí,

¿con cabeza qué se consigue, papá? No sé... No, no...

-¡Nada! -Escúchame.

Tú no sabes lo que hacen esos con la gente como nosotros.

Es que yo no sé quién es la gente como nosotros.

¿Y el reloj?

¿Te lo has quitado?

No.

¿Qué he hecho yo con...?

El reloj de mi padre.

Ya aparecerá.

¿Dónde coño lo he...?

Pues si no...

Si no me lo he quitado.

Coño, ¿dónde...?

Es lo único que me quedaba de mi padre.

Dejó una carta antes de morir que decía:

"Por si no vuelvo,

el barbecho... para el Carrascal.

Hay que vender las cabras antes de que se las coman,

pagarle lo que se le debe a la del pan.

Sin más. Adiós.

Diego Vital. A mi esposa.

Y el reloj para Manolo".

Le pegaron cuatro tiros los de la Falange

delante de mí.

Yo no sé si me puedo ir de aquí, Carmen.

Ya me echaron una vez de mi casa.

Y hemos construido esta con nuestras manos.

Yo...

no necesito una escuela para ser maestra.

Voy a reventarlo todo.

La voy a liar, Carmen.

¿Tú quieres liarla conmigo?

Que vaya bien, Manolo.

Vámonos.

-Buenos días, señor Vital. -Buenos días.

Buenos días, Manolo.

¿Ya has aprendido a conducir?

Hoy, señora Vila.

Muy bien.

¿Qué tal el trabajo, abogado?

Mal si entro en detalles, Manolo.

Vaya, hombre.

Manolo.

Siento que aquello no funcionase.

Pregunté, pero no les interesa el extrarradio.

Yo creo que se equivocan,

pero no sé cómo ayudarle más.

¿Quiere ayudar? Preséntese a alcalde de Barcelona.

¿Yo de alcalde? ¿Se imagina?

¿Usted me votaría?

Depende.

Gracias.

Hasta luego.

Venga. ¡Todos fuera!

El autobús termina aquí.

Todo el mundo fuera. Esperen al próximo 47.

Pero ¿qué pasa? Yo no bajo aquí.

El coche se va a la cochera.

Pero ¿qué pasa, Manolo?

Pues... Pues que la voy a liar.

Perdone, ¿y qué hacemos?

Disculpe, es que no lo sé.

¿Qué pasa?

Carmen, estoy en el camino.

Subo con el coche.

Aviso a todo el mundo.

¡Chaval!

Mira, te doy esto, coges un taxi y vas y le dices a...

¿Qué está pasando?

...al Matías que el Manolo se ha llevado el bus a Torre Baró.

¿Cómo? ¿Dónde?

He secuestrado el autobús, ¿entendido?

Creo que quiere llevar el autobús a Torre Baró.

¿A Torre Baró?

Por Dios, pero ¿dónde está eso?

Venga, espabila.

Pero, señor Vital...

¿Qué pasa?

El autobús lo subo a Torre Baró.

Vamos contigo, Manolo.

Sí, sí, a mí me parece bien.

Yo no tengo nada más que hacer.

Sí, vamos contigo, Manolo.

Vosotros veréis.

¿Tú qué haces aquí?

Yo también voy contigo.

Pues al lío.

Este autobús está secuestrado.

¡Coño!

¡Venga!

A ver, mira ahí. Dame el tope.

Tienes dos metros más.

Vale, vale. -Tira, tira.

Más, más.

-¡Tú dale! ¡Tira, tira!

- ¡Vamos, venga! - Dale.

-¡Vamos, Manolo!

-¡Venga, venga, venga! -¡Dale, dale, dale!

- ¡Tú puedes! - Vale.

-¡Venga, venga, que ya está! ¡Venga!

-Vale, vale, vale. -Vale, vale, vale.

¡Tapadme, tapadme el agujero! ¡Tápalo!

¡Pon unas maderas! ¡Vamos!

¡Tapa el agujero!

Hay que poner maderas en este agujero.

Toma, toma, toma.

-Tú pon esta aquí.

Tira. Tira, que pasa. -Va.

-¡Vamos, Manolo!

¡Ahora, ahora!

¡Ahora! ¡Muy bien!

Qué bien me lo paso.

¡Venga, subid! ¡Todos para arriba!

¡El autobús a Torre Baró! ¡Vamos a Torre Baró!

¿Estamos todos?

¿Estamos todos?

-¡Bravo!

¡Dale, que tú puedes!

-¡Cuidado, cuidado! -¡Vamos, vamos!

¡Sube, Carmen!

¡Venga!

¡Manolo!

¡Queremos autobús! ¡Queremos autobús!

¡Queremos autobús!

¡Queremos autobús! ¡Queremos autobús! ¡Queremos autobús!

¡Queremos autobús! ¡Queremos autobús!

¡Queremos autobús!

¡Todos, todos, todos!

¡Todos! ¡José Manuel, aquí está!

¡Escuchadme!

¡Manolo, Manolo, Manolo!

¡Manolo, Manolo, Manolo!

-¡Hey, callaros todos! ¡Callaros todos, que va a hablar el Vital!

-¡El Vital!

A ver, ya sabéis que yo soy hombre de pocas palabras,

pero nos dijeron que no podíamos discutirle al señorito.

Nos dijeron que recibíamos la paga conforme merecíamos.

Nos dijeron que no tendríamos un lugar en esta tierra,

que no tendríamos luz, que no tendríamos agua.

¿Sabéis lo que me dijeron cuando bajé a "l'Ajuntament"

a pedir una línea del 47 "per" Torre Baró?

Me dijeron: "¿Y quién va a querer subir ahí arriba?".

Y yo les dije:

"¡Coño, los que han bajado esta mañana!"

¡La Desi!

La Desi.

¿Dónde está?

La Desi, que va a la fábrica a coser.

El José Manuel. El Felipín, que en paz descanse.

Y me respondieron, me dijeron:

"Es imposible que suba el 47 hasta Torre Baró".

Y yo les digo ahora desde aquí:

"Señores, ¿esto qué es?".

¿Esto qué es?

¿Esto qué es?

Ven aquí. La Desi, la más bonita del barrio.

¡Qué coño!

¡A ver!

Ya la hemos liado, ahora me llevo el coche a cocheras.

Así que todo el mundo adentro. ¡Pascual!

¡El abogado! Todo el mundo adentro.

Me llevo el coche a la cochera.

¡Que ya la hemos liado!

¡Manolo! ¡Manolo!

¿Qué quieren estos?

Tranquilos, tranquilos.

Vayan desalojando el autobús.

Carmen, llévate esto.

Llévate a la niña, llévate a la niña.

No, papá.

Joana. Vámonos.

Vamos, caballero. -No, no pasa... no pasa nada.

Estamos aquí por voluntad prop... -Baje del autobús, vamos.

Apague el motor.

Abajo.

Eso es.

¡Atrás!

¡Dispersen hacia atrás, por favor!

¿Todo esto para qué, Manolo? ¿Eh?

¿Para qué?

Cada uno es como es.

Venga, tira.

Tira... Tira.

...que vas a França, rossinyol,

encomana'm a la mare, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un vol.

Encomane'm a la mare, rossinyol,

i a mon pare no pas gaire, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un vol.

A mon pare no pas gaire, rossinyol,

perquè a un pastor me n'ha dada, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un vol.

Perquè a un pastor me n'ha dada, rossinyol,

que em fa guardar la ramada, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un... vol.

¿Qué hace? ¡Joana!

Joana, ven aquí.

¡Joana!

Cuando canta el gallo negro...

es que ya se acaba el día.

Si cantara el gallo rojo,

otro gallo cantaría.

Ay,

si es que yo miento,

que el cantar que yo canto lo borre el viento.

Ay,

qué desencanto...

si me borrara el viento lo que yo canto.

Se encontraron en la arena...

los dos gallos frente a frente.

El gallo negro era grande,

pero el rojo era valiente.

Ay,

si es que yo miento,

que el cantar que yo canto lo borre el viento.

Ay,

qué desencanto

si me borrara el viento lo que yo canto.

Se miraron cara a cara

y atacó el negro primero.

El gallo rojo es valiente,

pero el negro es traicionero.

Ay,

si es que yo miento,

que el cantar que yo canto lo borre el viento.

Ay,

qué desencanto

si me borrara el viento lo que yo canto.

Gallo negro, gallo negro.

Gallo negro, te lo advierto:

no se rinde un gallo rojo

más que cuando está ya muerto.

No se rinde un gallo rojo

más que cuando... está muerto.

Ay,

si es que yo miento,

que el cantar que yo canto lo borre el viento.

Ay,

qué desencanto

si me borrara el viento

lo que yo canto.

MANOLO VITAL FUE JUZGADO Y CONDENADO

POR EL SECUESTRO DEL AUTOBÚS 47.

Mi nombre es Manolo Vital,

procedente de Valencia de Alcántara, Extremadura.

Vivo en la calle Sant Feliu de Codina, número 100,

Torre Baró, que es un barrio de Barcelona.

Yo llevé el autobús 47

desde la Plaza de Cataluña hasta Torre Baró.

Dicen que es un secuestro, pero yo creo que es una necesidad.

Así que aquí estamos.

GRACIAS A LA PRESIÓN POPULAR,

MANOLO FUE READMITIDO EN EL TRABAJO...

Ay, cómo me cuesta subir la cuesta,

cómo me cuesta subir pa' aquí.

CON LA CONDICIÓN DE NO VOLVER A SECUESTRAR OTRO AUTOBÚS.

Cómo me cuesta subir la cuesta,

cómo me cuesta subir pa' aquí.

TRAS EL SECUESTRO Y LAS RECLAMACIONES VECINALES,

Cómo me cuesta subir la cuesta,

EL AYUNTAMIENTO APROBÓ QUE TORRE BARÓ

cómo me cuesta subir pa' aquí.

Y OTROS BARRIOS DEL EXTRARRADIO TUVIERAN LÍNEA DE AUTOBÚS.

BARCELONA CAMBIÓ PARA SIEMPRE.

Del 1 al 100, el 47.

Del 1 al 100, del 1 al 100.

Del 1 al 100, y el 47.

CUANDO PASQUAL MARAGALL

SE CONVIRTIÓ EN ALCALDE DE BARCELONA,

Del 1 al 100, del 1 al 100.

VIVIÓ UNOS DÍAS EN CASA DE MANOLO Y DE CARMEN

Del 1 al 100, y el 47. Si quieres venir...

PARA CONOCER EL BARRIO DE CERCA.

"Por si no volviese, venderías el barbecho.

EL 16 DE ENERO DE 1998, EL AYUNTAMIENTO ENTREGÓ

El Pinto te dirá quién es el que lo compra.

LA MEDALLA DE ORO DE LA CIUDAD A MANOLO VITAL.

María Antonia, la de Gonzalo,

le di a guardar en mi bolsillino con un billete de cinco duros.

Las cabras las venderías enseguida para que no puedan comérselas

y con el cochino harías lo mismo.

Y liquidarías con la señora Manuela, la del pan.

Y sin más, adiós. Tu esposo, Diego Vital.

Y el reloj para Manolo."

Eso es toda la herencia de mi padre

antes de que lo matara la Falange

el día 6 de octubre del 36

en Valencia de Alcántara, el pueblo donde yo nací.

CARME VILA OLIVÉ FALLECIÓ EN 2010.

POCOS MESES MÁS TARDE MURIÓ MANOLO.

NUNCA DEJARON TORRE BARÓ.

De aquellos barros, estos lodos.

¿Por qué no sienten?

¿Por qué no cambian la historia del todo?

Se da por supuesto...

que la vida no es diferente para el resto.

Aunque me quede en el borde del mundo...

y aunque no entiendan que por qué pregunto.

Y aunque me traten siempre de extraño...

y aunque pasen y pasen los años,

no se olvida el recuerdo ni el daño...

Del pueblo y de lo que se ama.

De mi añoranza a tu lado.

Del dolor que al mundo no explican.

Y del camino que cada día se complica.

Pero todas las cosas se aguantan.

Y por el amor a quien quisiste cantar.

...del que lucha con miedo ahí en su pecho

por si eso nunca nadie lo convierte en hechos.

GRACIAS, LYNN, POR MEJORARNOS,

POR LLENAR NUESTRAS HISTORIAS DE VOCES PRECIOSAS

Tantos ojos que solo miran a un punto.

Solo se buscan,

solo se quieren lo necesario y justo.

Y no se pide más que lo que está en sus manos...

que se luche por la dignidad de cualquier ser humano.

Y aunque me quede en el borde del mundo...

y aunque no entiendan que por qué pregunto...

y aunque me traten siempre de extraño...

y aunque pasen y pasen los años,

no se olvida el recuerdo ni el daño...

Del pueblo y de lo que se ama.

De mi añoranza a tu lado.

Del dolor que al mundo no explican.

Y del camino que cada día se complica.

Pero todas las cosas se aguantan.

Y por el amor a quien quisiste cantar.

...del que lucha con miedo ahí en su pecho

por si eso nunca nadie lo convierte en hechos.

Rossinyol, que vas a França, rossinyol,

encomana'm a la mare, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un vol.

Encomana'm a la mare, rossinyol,

i a mon pare no pas gaire, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un vol.

I a mon pare no pas gaire, rossinyol,

A un pastor me n'ha dada, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un vol.

A un pastor me n'ha dada, rossinyol,

que em fa guardar la ramada, rossinyol,

d'un bell bocatge, rossinyol,

d'un...

vol.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.