Original subtitles

Ik heb dat vorige week in de wc van m'n moeder gevonden.

Heb je er met haar over gepraat? -Ik heb niets te zeggen tegen haar.

Ik bel je om te zeggen hoe gevaarlijk het is om een zak xtc-pillen te stelen.

Ik ben 4000 euro aan pillen kwijt.

Kun jij me 4000 euro lenen? -Nee, natuurlijk niet.

Moet dat zo luid?

We hebben vandaag trouwens een nieuwe spits.

Salam, Rania.

Jij denkt echt dat ik mijn vingers in mijn foef ga steken

terwijl iedereen die achter jou passeert rustig kan meekijken?

Ik heb niet echt een kamer, dus wat wil je dat ik doe?

Hoe kan dat nu?

Mijn moeder is een junk, dus ik kan daar niet wonen.

Ik neem het. -Top.

Stuur me je loonfiches door en ik zal je terugbellen.

Hoe moet ik dan een appartement huren? -Heb je geen ouders?

Ik ben blij om je te zien.

Ik ga echt beter mijn best doen.

Ik weet dat Fabrice bijvoorbeeld ook echt zijn best zal doen.

Wat? -Zeker als je die pillen teruggeeft.

Hij zal je keidankbaar zijn.

Is dat hier een fucking razzia? -Ik wil gewoon praten.

Klootzak. -Hé, Gigi.

Hallo, dispatch. Hoe kan ik u helpen? -Mijn moeder is drugsverslaafd.

Fuck.

Mama.

Mama.

Schat, wat is dat hier? -Kijk.

Wat heb jij nu gedaan? Wat zit jij aan mijn spullen?

Word niet boos op mij. Het is al erg genoeg.

Ik heb al zo vaak gezegd dat je niet aan mijn spullen moet zitten.

Nee, stop.

Doe jij er dan iets aan. -Nee, ik kom er niet aan.

Mama, help mij dan. -Een kapper gaat dat doen.

Ik moet naar school, ik zie er niet uit.

Ik weet dat je... -Laat mij.

Jesus Christ. Lisa, wacht, rustig. Sweetie.

Ik bel straks naar een kapper. Ik zal zien wat ik kan...

Dag, mevrouw. -Hallo.

Joke Colpaert. Aangenaam. -Ja, hallo. Voor wat is het?

Ik had je al een paar keer gebeld.

Ik weet niet of u mijn voicemails of mailtjes hebt gekregen.

Nee. -Nee?

Nee. -Nee. Ja...

Ik werk bij de politiezone Brussel-West.

Ik heb telefoon gekregen over uw thuissituatie.

En ik kom eens langs. -Telefoon?

Welke telefoon?

Ja, die informatie kan ik niet vrijgeven, vrees ik.

Maar is het anders oké dat ik even binnenkom?

Ja...

Ja, nee. Ik vind...

Het is heftig. Kom je aankloppen om mij te komen controleren?

Nee, ik ben hier totaal niet om u te controleren.

Nee, ik ben hier in de eerste plaats om te luisteren en om te helpen.

Ja, wij krijgen maar één kant van het verhaal te horen.

Welk verhaal? -Wel...

Is het misschien oké dat ik toch even binnenkom?

Oké...

En...

Ja, zeg het als het te persoonlijk is, maar hoeveel scheel je met je zoon?

Hoeveel jaar?

Ik was 18.

Achttien. -Ik was 18 jaar.

Ja. Ja, want ik dacht al, toen jij opendeed

en ik zag je, dacht ik: allee, jij ziet er jong uit, moet ik zeggen.

Ja, en je zoon is toch al...

Dus ja... -Ja, oké.

Ja...

En hoelang is het geleden dat je je zoon hebt gezien?

Een paar dagen. -Een paar dagen geleden.

En hoe was dat contact? -Is dit een verhoor?

Sorry? -Bent u mij aan het verhoren hier?

Sorry, ik snap het niet.

Heb ik iets fout gedaan? Dan zou ik het graag willen weten.

Nee, wacht. Je hebt niks fout gedaan, Anaïs.

Geen Anaïs. Ik ken u niet. -Ik snap het.

Nee, ik snap het. Je wantrouwen is terecht.

Ik snap het. Dit is wat...

Maar ja, als je zoon de politie belt en ik stuur een mailtje

en ik laat een voicemail en jij antwoordt niet...

Ja, dan moet ik langskomen.

Het is niet omdat je je afwas niet hebt gedaan

dat ik je kinderen kom afpakken, hè.

Ik mag hopen van niet, nee. -Dat is alleen zo in films.

In het echte leven is niemand daarbij gebaat.

Wij niet, die kinderen nog het minst.

Of het moet zijn dat ik je dochter een lijn speed zie snuiven.

Dan ga ik mij natuurlijk wel wat vragen stellen.

Maar ik zie ook wel dat dat hier niet dat soort huishouden is.

Dus... -Oké.

Ja, sorry, maar ja...

Ik ben waarschijnlijk niet de eerste die zo reageert?

Als je zo aan de deur komt kloppen... Allee. Heftig.

Ja, ja, zeker. Zeker. Nee, nee.

Het is ook niet makkelijk voor mij om te moeten opboksen tegen dat...

tegen dat wantrouwen.

Ik doe ook maar mijn job. Ik ben ook maar een mens.

Ja. -Ja.

Heb jij kinderen?

Ja, ja. Een zoon. Zoontje, van zes.

Echt? -Zes jaar, ja.

Ja, je moet mij niet vertellen wat voor rotzakjes het kunnen zijn.

Toch? Niet te doen. En die kinderen durven tegenwoordig echt

naar de politie te bellen om te zeggen dat ze mishandeld zijn.

Dat is toch echt absurd? -Ja.

Die durven, hè.

Ja, maar niet elk kind doet dat. Dus...

Dus...

Nee, dat doen we niet. -Ik heb hem net gekocht.

Precies. En dus is het nu uw vis. Niet meer die van mij.

Misschien windt het u wel op een vis in uw gat te stoppen.

Wat? -U zou niet de eerste zijn.

Dat meent u niet. -Ofwel koopt u een nieuwe vis,

ofwel stopt u met mijn tijd te verspillen.

Hé, Fab.

De mensen van tegenwoordig...

Ik ben blij dat ik je zie.

Ik voel me rot sinds de vorige keer. -Waarom?

Ik had je niet mogen vragen die pillen te bewaren.

Dat wou ik je zeggen... -Nee, ik weet wat je gaat zeggen.

Nee. Je weet het niet. -Jawel.

Je hebt er al last mee gehad en al in de cel gezeten. Dat bezorgt je stress.

Dan vraag ik je 500 pillen te bewaren. Dat doe je toch niet?

Rinus... -Nee, wacht.

Ik was bang, dus ik dacht: ik vraag het Fabrice in ruil voor wat geld.

Het is het laatste wat een vriend doet. -Rinus...

Nee, wacht. Je denkt: Rinus, ik heb er toch mee ingestemd.

Ik heb het gevraagd. Je zei ja. -Ja.

Ik weet het nog heel goed, maar... -Ik ben je zak pillen kwijt.

Wat?

Eruit. -Wat?

Eruit, zeg ik. De winkel is gesloten, zie je dat niet?

Vertrek maar.

Doe nu niet of je geschokt bent.

Ik heb er niet om gevraagd en ik voel me rot.

Zoiets vraag je me toch niet?

Het spijt me, Rinus, maar het is ook jouw verantwoordelijkheid.

Het spijt me. Dat weet jij ook.

Ik heb er genoeg van.

Het is altijd allemaal mijn schuld.

Ben je klaar?

Hè? -Ja.

Allemaal goed en wel, die psychoanalyse van onze relatie.

Maar je hebt nog niks uitgelegd.

Klopt. -Wat?

Je hebt gelijk. -Ja.

Elke idioot zou nu een verhaal verzinnen.

Ben je echt zo'n idioot?

Wat kan ik zeggen? Ik had ze verstopt en toen ik ging kijken, waren ze weg.

Moet ik met Anaïs gaan praten? -Rinus, alsjeblieft, nee.

Nee. Raak me niet aan. -Oké, sorry.

Ga je met Elfi mee? De chauffeur heeft afgezegd.

Elfi? -Ja, maakt niet uit. Elfi.

Ik weet dat ik je heb teleurgesteld. -Ja, het is goed.

Niet overdrijven, want ik word misselijk van je.

Het is gewoon omdat ik me slecht voel. -Ik snap het.

Ik ben niet verplicht het je te geven. -Maar u zei oké.

Alles was oké. -Maar jij hebt gestuurd:

Ik heb mijn loonfiches. Ik heb gestuurd: oké. Dat betekent niet

dat wij een contract tekenen. -Wat betekent dat anders?

Oké als in: Oké, je hebt teruggestuurd, dank u.

Of: Oké, ik weet nu dat jij je loonfiches... -U liegt.

Ik heb het al beloofd aan een koppel. Die hebben alle twee een job, dus...

Dus wat? -Dat is iets betrouwbaarder. Sorry.

Dat is niet betrouwbaarder.

Koppels gaan altijd uit elkaar. -Mag ik eerlijk zijn?

Stel je in mijn plaats. Jij hebt een appartement. Ja?

En je moet dat verhuren.

Er komt een gast van 17 jaar met een fucked up thuissituatie

en, sorry dat ik het zeg, een agressieve vibe

je honderd keer bellen omdat hij denkt dat hij het verdient. Zou jij dat verhuren?

Nee. Waarom verhuren aan iemand die het echt nodig heeft?

Ik heb dat wel goed aangepakt, hoor. Wel, zoals je zei.

Voilà, als je eerlijk bent, begrijpen de mensen dat wel.

Ken je Rinus al lang?

Rinus. Ken je hem al lang of...

Hij is de baas, hè.

Big boss.

Ik ken hem van toen we zeven jaar waren.

Ken je hem al zeven jaar? -Nee, sinds we zeven waren.

Wil je een medaille of zo?

Waar gaan we naartoe? -Iets doen bij iemand. Niks speciaals.

Oké.

Wijs me de weg, hè. -Maak je geen zorgen.

Alles in orde? -Putain.

Je moet ergens stoppen, benzine of zo kopen.

Zoiets. We moeten een vuurtje stoken.

Vuur? -Een vuurtje, ja.

Nog altijd rechtdoor. En dan naar rechts, oké?

Wat voor gesprek wordt het met die kerel?

Er was een misverstand met iemand die met ons werkte.

Hij moet ons nog geld betalen.

Hij werkt nog voor anderen, dus moeten we een akkoord vinden.

Oké.

Ken jij die kerel?

Is het een redelijk mens, er zal toch geen...

Natuurlijk, broer. Het is Brussel, het is cool.

Ze schrijven van alles in de krant om toch maar te verkopen.

Dat is zo.

Maar als er iemand niet betaalt, vinden we samen een oplossing.

En klaar. -Rustig.

Ja, hier naar rechts. Sla hier rechtsaf.

Het klopt wel. Het is waanzin, al die clichés over de sector.

Die heb ik zelf ook. Afrekeningen, dreigen... Putain.

Afrekeningen, dreigen, zo dom.

Maar het is een business als een andere.

Ja, dat is normaal.

Heb je het warm? Het is wel wat warm.

Zo zijn de media. Alles verdraaien om mensen te stigmatiseren

en iedereen stress te bezorgen.

Het ligt ook aan de stad hier.

Ik wou dat ik ver weg van hier kon trekken.

Of niet ver, mijn eilandje. Rustig, in de zon.

Rijden, verdomme. Rijden.

Ja, De Sims, nee... Ik speelde dat de hele dag.

Ja, ik ook.

En daar was... Je hebt daar zo'n... -Een cheat code.

Ja. Dat moest je toch intikken?

Motherlode. -Motherlode, ja.

Dan had ik keiveel geld en bouwde ik toch gewoon mijn eigen slaapkamer.

Wat een gemiste kans. -Ja, zielig.

Ik zorgde dat alle mannen verliefd werden op mij.

En dan nodigde ik die allemaal samen uit

En dan zette ik die allemaal in een kamer

en dan nam ik de deuren weg.

En dan gingen die dood. -O, nee.

Niet opschrijven in je boekje. -Ah, nee.

Ah ja, 'ze gingen allemaal dood'. -Nee. Niet doen, hè. Echt niet doen.

Oh my God, echt waar. Meen jij dit? -Je wou mij niet helpen.

Je wou mij niet helpen. -Je luistert niet naar mij.

Ik wil wel helpen. -Je ging de kapper bellen.

Ja, geef mij godverdomme twee seconden tijd

om naar die fucking kapper te bellen. Geef die schaar terug. Godverdomme.

Hey.

Ik ben Joke.

Gaat het? -Je gezicht hangt vol haar.

We gaan dat afvegen. Ik kom terug, hoor. Tot zo.

Ja, ja. -Kom.

Liefje, het zal heel raar klinken wat ik ga zeggen,

maar je moet even voor mij tonen aan die mevrouw daar

dat jij hier heel gelukkig bent, oké? -Maar ik ben niet gelukkig.

Ik weet dat je niet gelukkig bent, maar je moet even doen alsof. Ja?

Je gaat naar je kamer, dat ding, Mine...

Roblox. -Dat ga je spelen

en je blijft kalm, en dan gaan we daarna je haar doen.

Oké? Ik beloof het.

En dan gaan we iets tofs doen vanavond en ik maak het...

Ga je mij nu ook vermoorden?

Luister, rij naar de Canadastraat. We steken de auto in de fik.

Dan maken we een wandeling, oké?

Dat zal je goeddoen.

Je zult wel gestrest zijn, maar maak je geen zorgen.

Alles is in orde, oké? Rustig maar.

Stoort het als ik de radio opzet?

Bedankt.

Dat ziet er een serieuze deugniet uit. -Ja, totaal. Ja...

Nog een beetje verlegen en zo.

Is dat de eerste keer dat ze haar eigen haar afknipt?

Wat ben jij allemaal aan het opschrijven?

Ah, dat zijn gewoon wat puntjes, zodat ik een verslag kan maken...

Zou ik dat eens mogen nalezen?

Nee. Ja, dat is persoonlijk. Sorry.

Voilà. Voilà, voilà.

Ik denk...

Is het anders een idee dat ik overmorgen nog eens terugkom?

Ja? -Ja, goed idee.

Dan kun jij intussen opschrijven waarmee ik je nog kan helpen.

Oké. Ja.

Dat is goed. -Oké.

Het is langs daar. -Ja, het was... Daar, hè? Oké.

Voilà.

Je kunt kiezen, hier of in de fauteuil.

Je kunt die kleren gebruiken als kussen.

De meeste zijn van mij. Maak je geen zorgen om schurft.

Ah ja, trouwens... Hier.

Ik heb je geld van die pillen. Je bent rijk.

Putain, ik heb je nog nooit zo triestig gezien met geld in je handen.

Het is om schrik van te krijgen.

Je bent toch Gigi, hè? Of ben je veranderd van personage?

Het maakt allemaal niet uit.

Zelfs met duizend euro per maand laten ze me niet binnen.

Duizend euro? Dat is keiveel.

Voor minder vind je niks.

En als je iets vindt, moet je loonfiches hebben,

dan een lief, dan personen die borg staan. Een waarborg.

En je kop moet ze aanstaan. -Waarom kom je niet bij mij wonen?

Wat bijleggen voor gas en elektriciteit, maar chill.

Sorry, maar ik ga echt niet betalen om hier te wonen.

Ik heb het over mijn appartement.

Wat? -Ik heb nog een extra kamer.

Dat staat wel vol brol, maar... -Waarom slaap je dan in je shop?

Elke dag in de file staan? Waarom zou ik mezelf dat aandoen?

Als je me voor de gek houdt... Het is niet het moment.

Je voor de gek houden? Hier.

Hier. Lemonnierlaan 124.

Draai je raampje open.

Kom uit de auto. Vooruit.

Ga daar staan.

Vooruit, kom op.

Daar.

Hé. Vooruit, wegwezen.

Anaïs, waar is de...

De coca. -In de ijskast.

Nee, de Coca-Cola.

Weggegooid. -Wat?

In de vuilnisbak gegooid. -Waarom?

Wat gebeurt er?

Moet jij je tanden niet gaan poetsen, liefje? Het is al laat, hè.

Vooruit.

Putain. -Ben jij zot geworden of zo?

Het was geen echte flik. -Het zal wel.

Ze werkt bij politie Brussel-Zuid. -Hij wil ons kapotmaken.

Ze was meer een sociaal werkster-flik of zo.

Ik denk dat ze echt wou helpen. -Een flik die wil helpen, ja...

Wat is er, Fabrice? Wat heb je?

Je gelooft nooit wat mij overkomen is.

Liefje, vertel...

Ik ben medeplichtig aan moord.

Zo. Misschien ook niet, ik weet het niet.

Wat zeg je nu? -Er was een kerel...

Hij had schulden bij Rinus. Ik moest rijden, en...

En de man naast me...

Plots haalde hij een geweer tevoorschijn.

Hij begon op de mensen te schieten.

Ik zweer het.

Ik ben hem ook geld verschuldigd.

En nu zeg jij dat de flikken hier geweest zijn.

Wat heb je gedaan?

Ik reed alleen. Ik wist niet dat hij dat ging doen.

Hij praatte alsof we gewoon naar de winkel zouden gaan.

Je moet hier weg.

Overmorgen komt die flik terug. Ze kunnen me mijn dochter afpakken.

Ik moet bewijzen dat ze hier veilig is.

Het is hier niet veilig.

Wat? -Je zoon heeft een gangster bestolen.

Het is hier niet veilig.

Ik haat je.

Er is toch niks gebeurd? -Ik hoop van niet.

Hoe klonk hij aan de telefoon? -Gewoon een sms met:

'Kom nu, losers.' En dan het adres.

En dit was het adres? -Ja.

Zou er een lijk liggen?

Waarom zou daar een lijk liggen?

Maar wat als er een lijk zou liggen? Zou je het dan verslepen?

Nee, ik raak niks aan.

Jij wel?

Ik zou het ook niet verslepen. -Logisch.

Wij zijn echt slechte vrienden.

Was dat hier? -Ja, ik denk het.

Welkom.

Van jou? En ook de inboedel? -Alles.

De kast?

De kast ook. -De tafel?

Die tv ook, die tafel ook, alles is van mij.

Deze chique zetel ook? -Ja.

Zou je dat niet verkopen? -Nee. Ik ga hier wonen.

En Yves? -Die slaapt altijd in zijn shop.

En Yves vertrouwt jou? -Ja. Yves vertrouwt me.

Dat is toch goed, een plek om te chillen? -Ja. Het is Yves, hè.

Het is echt maar voor even.

Je hoeft niet zoveel te doen. Ze kan perfect voor zichzelf zorgen.

Je moet gewoon...

naar de winkel gaan, eten kopen, koken, haar was doen. Niet zo moeilijk allemaal.

Zodat jij weer lijntjes kunt trekken van 's middags.

Ik kan het aan jou niet vertellen, want jij snapt het niet.

Dus ik mag niks zeggen?

Ik mag niet zeggen hoe stom je weer bezig bent?

Ik ben zo het beu dat iedereen heel de tijd

tegen mij zit te zeggen hoe alles beter kan, anders kan,

heel de tijd oplossingen zit te geven, alsof ik de enige idioot ben...

Dus je vindt van jezelf dat je goed bezig bent?

Ik vraag je één ding, en dat is dat je even voor ons kind zorgt.

Donder op.

Schatje, mama gaat ervandoor.

Dag.

Dag.

En wanneer zie ik je terug?

Snel.

Je moet vanaf nu naar papa luisteren. Papa is nu de baas. Oké?

Mag ik een knuffel?

Kom, pak mij eens vast. What the fuck? Echt...

Ik zal wel alles betalen, hè.

Ik zweer het, je moest dat orgasme zien. Ik moest bijna huilen.

Je doet alsof ik geen seksuele ervaring heb.

Zeg, het zal een beetje gaan, zeker? -Wat?

Kun je die gast niet gewoon ontslaan? -Ik doe...

Ik sta hier. Je moet tegen mij sorry zeggen, niet tegen hem.

Wij gaan even praten, kom.

Is hier ooit al iemand gestorven? -Ja.

Iedereen schreeuwt dan moord en brand over de politie,

maar op de bus sterft er ook al eens iemand.

Ik neem antidepressiva, jij bent een beetje fake.

Maar goed. Je stinkt al niet uit je bek.

Heel dat circus hoeft niet voor mij. -Je cultuur is je ouders eren.

What the fuck?