Original subtitles

- Welke kant?

- Wacht even, wacht even.

Prins? Waar is de prins?

Prins? Prins?

Waar ben je, prins?

Is dit nog steeds de juiste weg naar jouw kasteel?

Goed, ik ga een stok halen.

- Een stok? Nee.

Wacht even hier, er gebeuren grote dingen.

Jouw stiefmoeder is mijn vrouw, begrijp je dat?

De koningin.

- Nou, ze was een soort vrouw waar

iedereen naar toe werd getrokken.

Ik was net als iedereen anders, ik was gek op haar.

Ik kon het niet geloven toen ze zei dat ze met me zou trouwen.

Ik wist dat ze met andere kerels sliep,

ze was niet eens discreet daarover.

En ik weet dat je dat soort dingen niet

graag hoort omdat je gewoon wilt horen

hoe lief ze was omdat ze je moeder was.

Maar de waarheid is dat ze ons in de steek

liet en waarschijnlijk nooit tweemaal nadacht.

- Nou, ik geloof dat niet.

We zijn compleet verdwaald.

- We lopen al uren in cirkels.

- Ja, ja, hou je mond.

Kijk, kijk.

- Ik ben nog niet dood.

Wil je wat hulp? Dat wil ik ook.

Help jezelf.

- Ja, sinds wanneer heb jij ons ooit geholpen?

- Je zult ze niet op eigen houtje vinden.

- Misschien wel, je weet maar nooit.

- En als we falen, falen we als familie.

- Drie trollen met de moed van één.

- Ik kan ze vinden, ik kan ze alleen niet in mijn eentje vangen.

- Wat stel je voor?

- Een partnerschap.

- Ze wilde me nooit...

- Nee, het was allemaal mijn schuld...

- Ik hoor ze precies op de rand van het koninklijk landgoed.

- Ik herinner me de nacht dat ze

vertrok niet, maar ik herinner me de

ochtend daarna want je

probeerde ontbijt voor me te maken en je wist niet waar iets was.

- Ik moest je oma bellen om voor je te

zorgen, omdat ik naar mijn werk moest.

Ze bleef zeggen: "Kijk, kijk, ze speelt

met haar beer, ze komt wel goed."

Ik merkte dat je drie beren had, maar je

had er één gepakt en hem in de hoek geduwd.

En je zei tegen hem: "Nu moet

je daar helemaal alleen blijven."

- Nou, ik wist dat ze terug zou komen

omdat ze al haar kleren had achtergelaten, weet je.

Ze hield meer van haar kleren dan van alles ter wereld.

En ik bleef naar haar kamer gaan om ze te controleren.

En toen zei je na een paar maanden ineens dat

we ze allemaal weg moesten doen, dus ik

herinner me dat ik ze heel netjes vouwde, en

ik hoopte steeds dat er een, je weet wel,

geheime brief of zoiets zou zijn die voor mij

geschreven was, snap je, alleen voor mij,

waarin stond dat ze van me hield, en de

geheime magische reden uitlegde waarom ze moest gaan, snap je?

Ik bedoel, ik heb nog steeds deze onbedwingbare drang

om gewoon naar mensen toe te gaan en te zeggen: "Mijn moeder heeft me verlaten

toen ik zeven was."

Weet je, alsof dat alles zou verklaren.

En ik mis haar.

En ik haat haar.

En ik mis haar.

En ik voel me alsof ik in een trein zat en die

is gecrasht of zo, en niemand kwam me redden.

Ik wilde altijd dat mijn leven een sprookje was, weet je?

En nu is het dat.

Pap. Pap?

- Je bent dood!

- Laat haar aan mij over.

Wat?

- Het is jouw kans nadat de koningin klaar is met haar.

- Meneer? Meneer?

Ben je wakker?

- Is het ontbijt?

- U bent uzelf niet, meneer.

Wat scheelt er?

Meneer, wat is mijn naam?

Meneer, ik heb je je hele leven gekend, ik

heb zelfs geholpen je tot bestaan te

brengen, en je weet niet eens wie ik ben, of wel?

Ik ben, gewoon, ik ben een hond, oké?

Ik ben gewoon een kleine hond, dat is wat ik ben.

Ik wil naar huis.

Ik wil op vier poten blijven.

Alsjeblieft, help me, ouwe jongen, ik ben gewoon een arme kleine hond.

Ik ben volledig uit mijn diepte hier.

- Magie. Dat vermoedde ik al.

Ik moet een boodschap sturen naar...

- Sta daar op.

Kleed je aan.

Het is tijd om ons hand te laten zien.

- Pa, word wakker.

- Wat?

- De stuurman slaapt.

Niemand kan ons zien, we kunnen ontsnappen.

- We hebben de handboeien om, onze voeten zijn vastgebonden.

- Nou, gewoon van de achterkant springen.

Niemand gaat ons zien, kom op.

- Zou je naar ons kijken? Dat kunnen we niet.

Hoe dan ook, wat dacht je van de prins?

Ga, ga, ga, meester.

- Kijk, denk er gewoon niet over na, doe het gewoon.

Klaar?

Een, twee, drie.

- Oké, dus, was er een fase

twee in je ontsnappingsplan?

- Vanaf vandaag mag niemand het kasteel verlaten

tenzij geïnstrueerd om dit te doen door mij en mij alleen.

Zo niet, dan zeg je alleen maar dat jouw meester, de prins,

is teruggekeerd, en is gezond.

Als ik een gerucht hoor, één fluistering,

dat er iets mis is,

zal ik jouw kinderen voor je ogen doden.

Vandaag zullen er boodschappers gestuurd worden

naar iedere koning, koningin, keizer en hoogwaardigheidsbekleder

door de negen koninkrijken

om hen uit te nodigen voor het kroningsbal van Prins Wendell.

De avond zal verlopen zoals gepland.

met één klein uitzondering,

we gaan alle gasten vermoorden.

- Luister, hier is wat ik niet begrijp,

wat heeft het voor zin om te ontsnappen

als we gewoon meteen terug naar het kasteel gaan?

- Kijk, het is een korte route. Het is snel.

- Zie je dat?

Waarom denk je dat de ene route 39 mijl is,

en de andere 13 mijl.

- Nou, misschien is er een schilderachtige route, hoe moet ik dat weten?

Kom op.

- Ik denk niet...

Het moet langer zijn want dat is veiliger.

Dit lijkt erop, iemand heeft bomen, en, maar dit is...

Nou kijk eens aan, denk je dat

het misschien om iets heen gaat?

- Misschien is het gewoon niet geschikt voor karren.

Kijk, het is weer geplet.

Is het alleen maar ik, of hoor

je A Whiter Shade Of Pale?

- Het is alleen jij.

- Nee, nee, dat is Procol Harum, dat orgel is onmiskenbaar.

Luister, luister, luister.

- Nee, dat is een dier dat huilt.

- Ik denk het niet.

Welk dier kan de lichte fandango overslaan.

Nou, zulke teksten hoor je niet meer.

- Weet je, het is nog niet te laat om om te draaien en terug te gaan.

- Nee, wacht, laten we gewoon, we zijn al zo ver, laten we

gewoon doorgaan tot tenminste het einde van het eerste bord.

Kom op, je zou dat moeten kunnen horen.

- Wat zijn al deze lichten?

Het zouden vuurvliegjes kunnen zijn.

Wie ben jij?

- Wie ben jij?

- Iedereen denkt dat ze het moeras aankunnen.

- Maar ze eindigen allemaal in de handen van de moerasheks.

Geweldig, de moerasheks?

- Er zijn drie dingen die je

onder geen beding moet doen.

Drink het water niet.

- Eet de magische paddenstoelen niet.

- En wat je ook doet, val niet in slaap.

- Oké, papa, waarom gaan we niet gewoon verder.

Kijk, ze zijn allemaal vastgeketend.

- Dat kan niet helpen.

Wil je van elkaar gescheiden worden?

Ja.

- Meer dan je je kunt voorstellen.

- Goed dan.

- Nee, laat mij.

- Nee, het is mijn beurt om stout te zijn.

- Wacht, wat bedoel je met stout zijn...

Nou, dat is beter, je ziet, omdat we gewoon kunnen...

- Pap?

- We kunnen...

Virginia?

- Pap?

Toen ik zei dat we gescheiden

wilden zijn, bedoelde ik dat niet letterlijk.

Virginia?

- Blijf waar je bent of ik duw je in mijn pot.

Mijn god, deze oude heks.

- Wie durft het domein van

de moerasheks te betreden?

- Alsjeblieft niet mij pijn doen, ik ben gewoon...

Eikel?

Hallo.

- Hoi.

- Lang niet gezien.

- Ja.

Jij, nog steeds op zoek naar je spiegel?

- Nee, die is kapot gegaan, we

zijn nu op zoek naar een andere.

Je hebt mijn vader

hier niet rond zien lopen?

Hij zong waarschijnlijk A Whiter Shade Of Pale.

Nee.

Kom binnen, ik was net wat soep aan het maken.

Dank je.

Ik dacht echt dat je de moerasheks was.

- Nee, nee, ze is al jaren dood.

Dit is een geweldige plek om onder te duiken als je op de vlucht bent.

Niemand stoort je.

- Nou, wie was dan de moerasheks?

- Wie was zij? Ik dacht dat iedereen dat wist.

- Nee.

- Nou, je weet het verhaal van Sneeuwwitje.

- Ja, uit de eerste hand eigenlijk.

- Wat?

De moerasheks was de gemene

stiefmoeder die haar probeerde te doden.

Nou, hier kroop ze naar toen ze haar

lieten dansen in de gloeiend hete schoenen.

Ze bracht de rest van haar leven door met het smeden

van wraakplannen, maar ze was te zwak om het uit te voeren.

Toen vond ze iemand die het voor haar deed.

- Wie was dat?

- Nou, de moerasheks ligt begraven in de kelder.

Waarom ga je niet naar beneden en vraag het haar.

Misschien is wat je zoekt daar beneden.

- Wat bedoel je?

- Weet ik eigenlijk niet, ik wilde het gewoon altijd een keer zeggen.

Persoonlijk zou ik niet naar die kelder gaan

voor al het goud in de negen koninkrijken.

- Mijn moeder is hier geweest, ik weet het.

- Stop!

- Ben je verdwaald, mijn kind?

Ben je verdwaald?

Laat me je de weg wijzen.

Kom naar mij.

Kom met mij mee en je zult je pijn verliezen.

Voor altijd.

Kijk, ik ga dood, maar

mijn werk is onvoltooid.

Het huis van Sneeuwwitje overleeft.

Jij zult mijn werk voor mij doen

en ik zal je al mijn kracht geven.

- Gif is de manier waarop de koningin zal toeslaan,

en de manier waarop ze moet worden verslagen.

Je zult je wapen in een graf vinden.

Niet denken. Word.

- Je bent niets! Ze zal je verpletteren!

Heeft iemand deze eieren nog nodig?

Ik heb een koekenpan bij me en alles?

- Recht vooruit 300 meter, links bij de rottende

ingewanden, en je bent eruit, 10, 15 minuten, hooguit.

- Oké, ik kan echt niet weggaan

zonder eerst mijn vader te vinden.

- Hij slaapt waarschijnlijk op Paddenstoeleiland.

Iedereen eindigt daar.

Je kunt het niet missen.

- Oké, bedankt.

- Zelfs als je het zou willen.

Wat heb je aan een

omelet zonder iets erin?

- Doe er een paar paddenstoelen in zoals wij, bijvoorbeeld.

- Ja, oké, vergeten jullie het maar, ik ga jullie niet opeten.

- We stelden niet voor dat je dat zou doen.

We wilden je alleen maar wijzen

op de tarragon die daar groeit.

- Ruikt als het echte werk.

- Het is het echte werk.

Het is een van de essentiële

ingrediënten van een paddenstoelomelet.

- Ik ga zo niet gevangen genomen worden.

- Champignonomelet, lekker

glas Chateau Suau, klein dutje.

- Oké, hou ermee op.

- Nou, neem op z'n minst een drankje. Je ziet er dorstig uit.

- Ik ga geen moeraswater drinken.

- Ik weet dat het niet het helderste

water ter wereld is, maar het heeft wel pit.

Het brengt je zo de bonenstaak op en weer terug.

Snap je wat ik bedoel?

- Pap?

Pap.

Hoi.

- Hoi, godzijdank, ik dacht dat ik je nooit meer zou zien.

- Kom maar naar boven, wil je een omelet?

- Je drinkt toch niet het moeraswater, hè?

- Natuurlijk niet.

- Laten we hier weggaan, ik kan mijn ogen nauwelijks open houden.

- Ik weet het, ik ook, ik zal je zeggen wat, kom gewoon hier

naar boven, neem een stoel, mooi eilandje, vijf minuten, dat is alles.

- Oké, maar we mogen niet in slaap vallen, wat er ook gebeurt.

Nee, natuurlijk niet.

- Het ziet er goed uit.

- Dat was fantastisch.

- Die paddenstoelen zijn te gek.

Pap!

Wat doe je?

- Wat? Wat?

Kijk wie het zegt!

- Wat?

- Je hebt drie kopjes gehad!

- Echt?

Ik heb er drie gehad?

- Oké, weet je, ik ga,

ik moet nu even liggen,

dus het is echt essentieel dat je wakker blijft, oké?

Dan komt het goed met mij.

- Virginia, word wakker.

Word wakker, Virginia.

- Mama! Mama!

- Het is oké, je had een nare droom, dat is alles.

- Vertel me een verhaal.

- Oké.

Ooit leefde er eens een mooi klein meisje

dat aan de rand van het bos woonde.

Haar mama vertelde haar nooit het bos in te gaan,

maar weet je wat ze deed?

- Nee.

- Ja, dat weet je wel.

Ze rende het bos in en ze ontmoette

een monster en toen stierf ze.

En iedereen vergat haar, en we

leefden allemaal nog lang en gelukkig.

- Virginia, waar ben je? Ik heb je nodig.

Ja, grote Tony hier.

- Papa, hoi, ik ben het.

Luister, ik moest gewoon weglopen, maar ik heb

een paar taarten voor je achtergelaten, stop ze

gewoon in de magnetron, dat kan niet misgaan.

- Wacht even, wacht een minuut,

je kunt me niet verlaten, dat is wat je moeder deed.

Wacht, wacht, mijn prinses.

Ik mis je.

Bovendien, ik heb hier een zevenjarige zoon.

Je zou hier moeten zijn om voor hem te zorgen.

Nou, ik ben blij dat je eindelijk een zoon hebt.

Dat zou je tenminste gelukkig moeten maken!

- Wakker worden, wakker worden, of alles is verloren.

Kom op, ik heb hier een elektricien nodig.

Wat is er aan de hand, de lichten.

Kom op, ik ga niet hier in het

donker zitten, doe de lichten aan!

- Virginia.

Virginia.

Tony.

Tony, wakker worden, wakker worden.

- Lichten, alle lichten zijn uit...

- Ik had die appel nooit moeten eten.

- Ik ging bijna dood daar, wat de hel?

Hoe heb je ons gevonden?

Virginia, ik volg je al heel lang.

Mijn god.

Waar ging je heen nadat je Kusjesstad verliet?

- Kusjesstad...

Ik ging een tijdje weg om na te denken.

Pakte je spoor een paar dagen geleden op.

- Maar hoe? We gingen door een berg.

- Virginia, ik zou je geur door de tijd zelf kunnen volgen.

- Je lijkt anders.

- We zijn allebei anders.

- Ik bedoelde niet om je weg te jagen.

Je weet dat het gewoon, alles

gebeurde zo snel, weet je, en...

Ik vind je echt leuk.

Ik vind je heel leuk.

En ik nooit...

ik wil je nooit pijn doen.

Ik denk dat ik van je hou.

- Zolang heb ik op je gewacht.

Zoveel saaie gevangenisdagen.

In de zomer, kon ik het

zonlicht op mijn celmuur zien.

Ik verlangde naar de zomer om de zon te zien,

maar elke keer dat het kwam, wist ik dat ik

weer een jaar van mijn leven aan jou had verloren.

Wanneer dit allemaal voorbij is, zal ik je in een klein

doosje stoppen totdat je opkrult en sterft van wanhoop.

Waar werd hij gevangen?

- 15 mijl hiervandaan.

- Zo dichtbij. Wat met de anderen?

- We hebben ze gedood.

- Leugenaar!

Idioot!

- We zijn extreem dom, uwe majesteit.

- Maar we hebben de hond.

- Dwazen.

De hond is niet de bedreiging voor mij.

Het meisje.

Het meisje is de bedreiging.

- Kom op.

Kom op, kom op.

Het einde van de reis, Kasteel van Wendell.

Dat is waar de spiegel is.

En dat is hoe we thuis gaan komen.

Laten we even een beetje rusten voordat we doorgaan?

Ik haal wat water, en wil

een van jullie wat hout halen?

- Ik ga wel.

- Ja, ik ga met je mee.

- Virginia, er is iets

wat ik echt voor me wil

doen, ik bedoel, met me.

En ik denk dat ik het verdien, aangezien

ik je leven meerdere keren heb gered.

- Ik weet wat je wil doen, en het antwoord is ja.

Geweldig, ik wil je zo graag.

- Ik weet het, ik wil jou ook.

- Oké, oké, oké, ren jij het

bos in, en ik bedek mijn ogen.

- Sorry?

- De bomen in, en ik bedek

mijn ogen en tel tot 100.

- Is dit serieus?

Ja.

Ik zal niet vals spelen.

Ik beloof het, ik zal niet vals spelen.

- Dat is niet het punt, ik...

- Oké, oké, oké, misschien tel ik iets

sneller na 50, maar ik beloof dat je

een fatsoenlijke telling van me krijgt.

- Ik ga niet verstoppertje spelen met jou.

- Kom op, kom op, kom op.

Eén, twee, drie...

- Nee!

- Vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, je kunt beter rennen,

10, 11,12, 13,

14, 15 16, 17,

18, 19, 72,73,

74, 98, 99, 100!

Ik kom!

Het werd tijd.

Waar is het hout? Voor het vuur?

We konden niets vinden.

- Geen hout kunnen vinden in een bos?

- Hallo, Tony.

- Je hebt ook geen hout.

- Ja, dank je.

- We hebben zo'n geluk, een kroning komt

maar eens in de 2.785 muisgeneraties voor.

- Maar ik denk niet dat er een kroning komt,

ik zag Prins Wendell onder zijn bed liggen.

Hij leek knettergek.

Nee, dat kan niet kloppen, hij is

waarschijnlijk gewoon nerveus over het serveren van de juiste kaas.

- Ze zeggen dat Assepoester hier gaat zijn.

- Nee? Ze moet wel 200 jaar oud zijn.

- Ik hoorde dat zij haar gezicht niet

wil laten zien omdat ze niet de

herinnering aan haar schoonheid wil bederven.

Dat dacht ik al. Kijk!

- Muizenvallen, maak jezelf schaars.

Dat is Oude Koning Cole.

Cadeaus!

Ze gaan allemaal naar het kasteel voor Wendell's kroning.

Kom op.

Laten we gewoon daar naar binnen lopen.

- Als ik gelijk heb, is dit niet meer Prins Wendell's

kasteel, het wordt gecontroleerd door De Koningin.

De wachters zijn nu misschien haar ogen, we kunnen niemand vertrouwen.

- Wolf, ik moet je iets vertellen.

- Wat?

- De Koningin...

- Ja?

- Is mijn moeder.

- Dat wist ik vanaf het

eerste moment dat ik je rook.

- Goed, en nu?

- We wachten hier tot het donker wordt

voordat we proberen het kasteel binnen te gaan.

- Wat doen we de hele dag?

- Slapen. We zijn uitgeput.

Zijn we niet?

- Absoluut.

- Heb ik iets gemist?

Welkom in Prins Wendell’s kasteel...

- Ja?

- De bewakers hebben ze niet gezien.

Wat wil je dat ik doe als ze niet op komen dagen?

- Ze zullen komen.

Ze zullen binnenkomen tussen de

anderen wanneer ze denken dat ze veilig zijn.

Geef het signaal om het kroningsbal te starten.

- Ja, mijn dame.

- Kijk, kijk.

Dat ziet er veelbelovend uit.

- Veelbelovend? Waar heb je het over?

- Zwem onder het rooster, het moet

ergens in het kasteel naar boven komen.

- Ergens?

Goed, even dacht ik

dat je geen plan had.

- Volg mij.

Wacht een minuut...

Wolf!

Ik ga niet onder water duiken in de hoop dat

we ergens in het kasteel naar boven komen.

- Wolf komt niet naar boven, hij moet de weg naar binnen hebben gevonden.

- Waarom volgt dat daaruit?

Hij zou ook door zijn lucht heen kunnen zijn, en verdronken kunnen zijn.

Virginia, niet doen, nee, Virginia, Virginia!

Wacht!

- Kom op.

Je kunt het.

Kom op, kom op.

- Ik dacht dat ik zou verdrinken.

- Kom op, sta op.

Alles goed?

Waar is papa?

Ik weet het niet.

- Kom op, papa.

- De doorgang was heel dun aan de top.

Kom gewoon door.

- Kom op, kom op, Tony.

- Ik moet teruggaan...

- Nee, nee, nee, nee, nee.

Nee, nee, kom op Tony.

- Papa?

- Oké, kom op.

Gaat het goed met je?

Daar ga je.

Alles goed.

- Ik ben daar bijna verdronken.

Overdrijf niet.

Het is deze kant op.

- Oké, ik heb een handdoek nodig.

- Handdoeken? We hebben wapens nodig!

Deuren, kom op.

- Een deur leidt naar veiligheid, een

deur leidt naar een vreselijke dood.

- Ik heb dit op school geleerd, maar ik kan het nooit onthouden.

- Je mag één vraag stellen.

Maar ik lieg altijd.

- Oké, oké, als we hem vragen welke deur de veilige deur is...

- Juist, dan zal hij liegen, en zeggen dat het de andere is.

- Toch?

- Of is het andersom?

- Ik weet het niet.

- Tijd is om, man.

- Wacht even, ik heb een vraag.

Wat is het nut van een deur met

daarachter een vreselijke dood?

- Handen van me af.

- Wat heeft dat voor zin?

Wat doe je?

- Wat is het doel van je leven?

Gewoon om vervelend te zijn?

Raak me daar niet aan, alleen

mijn vriendin raakt me daar aan.

- Ik denk dat het de andere is.

- Waar is de prins?

- Het land is niet meer hetzelfde geweest sinds de trollen invasie.

- Onbeleefd, als je het mij vraagt.

Te laat voor zijn eigen kroning?

- Ja, mijn rijlaarzen doden me.

- Daar is Oude Koning Cole, we

moeten je aan mijn kleermaker voorstellen.

Wat denk je?

- Uw koninklijke hoogheid.

Heren en dames, dames en heren, mag ik u

voorstellen aan een visioen van schoonheid,

de dansende koningin, de ultieme slipper, het

is middernacht waanzin, het is Koningin Assepoester!

Kijk eens aan.

- Ze kan toch geen 200 zijn.

Ze heeft gewoon veel magische chirurgie gehad.

- Waar is Wendell?

Dit zijn de koninklijke vertrekken, de koningin zal

zo dicht mogelijk bij haar hond bedrieger slapen.

Nu, mijn deductie is dat ze onze

prins in de kamer ernaast zal hebben.

Daar.

Misschien heb ik het mis.

Doe de deur dicht, doe de deur dicht.

- Dit moet een gastenkamer zijn.

- Nee, dit is haar kamer.

- Wat zijn die?

- Ja, wat zijn die?

Spiegels, spiegels.

Ik heb het!

Dat is het, we hebben de reizende spiegel.

Wacht.

Manhattan, we hebben het gevonden. We kunnen naar huis.

Virginia, wat?

Nee, kom op, laten we gewoon gaan terwijl we kunnen, laten we gaan.

- Ik kan nog niet gaan.

- Wat? Ja, nee, je kan.

Wil je alsjeblieft, Wolf, zeggen, je kan gaan.

Laten we gewoon gaan.

- Nee, ik moet haar eerst zien.

- Nee dat hoef je niet.

Luister, ze is niet je moeder.

Wie deze persoon ook is, ze is niet Christine.

Ze is niet de vrouw die we kenden.

- We zijn hierheen geleid de hele tijd, zie je dat niet?

Het was nooit de spiegel.

Het was gewoon een manier om ons hier te brengen om haar te ontmoeten.

- Alsjeblieft, laten we naar huis gaan terwijl we nog naar huis kunnen.

- Nee, ik moet haar zien.

- Je laatste verzoek is ingewilligd.

- Heb ik het goed gedaan, Majesteit?

- Uitstekend goed.

- Wat?

- Ik dacht dat het veiliger was om bij hen te blijven.

Er zeker van zijn dat ze je plannen niet bederven.

- Wat heb je gedaan?

- Het is heel simpel, Virginia, ik

gehoorzaam de koningin.

- Christine, wat doe je hier?

Herken je ons niet?

- Ik heb jullie geen van beiden ooit eerder gezien.

- Natuurlijk heb je dat. Ik ben je dochter, Virginia.

- Christine, kijk niet door me heen...

Kijk niet door me heen, goed? Ik ben het, Tony.

- Ik zei dat ik niet weet wie jullie zijn.

- Mam, we kwamen uit New York waar je vroeger woonde.

- Dit is gewoon magie om me af te leiden.

Mijn dame?

- Laat me alleen met dit meisje

en neem hem mee naar de kerker.

Breng Wendell naar me toe.

Wolf.

Je kunt nu naar de keuken gaan.

Ik heb je al lang gevoeld door mijn spiegels.

Maar je beeld is altijd aan mij onthouden,

nu waarom denk je dat dat zo is?

Je ziet er voor mij niet erg machtig uit.

Heeft iemand je geholpen?

Een of andere kleine dode heldin die je opblaast als tegenstander?

- Ik ben je dochter.

- Ik heb geen dochter.

- Waarom heb je me verlaten?

- Je was ongewenst. Dat is duidelijk te zien.

Heb je dat niet altijd stiekem geweten?

Dat jij het lelijke eendje was?

Het trieste is, je kleine zoektocht

heeft je waanideeën van grootheid gegeven.

Je begon te denken dat je tot grote dingen in staat was, maar

je had gelijk in eerste instantie.

Je bent gewoon.

Gewoon en lelijk.

Kom.

Vergelijk jezelf met mij in mijn spiegel.

Spiegels kunnen niet liegen.

Denk je dat je mooier bent dan ik? Kijk.

Vraag het aan de spiegel.

Spiegel, spiegel aan de wand,

- Wat ben je met mij aan het doen?

- Wie is de mooiste van het land?

- Wat ben je aan het doen?

Nee!

- Je intrigeert me.

Waarom ben je hier gekomen?

- Om jou te vinden. Om met je te praten.

Om je te laten beseffen wie...

- Om me te vermoorden.

- Nee! Nee, natuurlijk niet.

- Ik ga jou eerst vermoorden, nu...

- Blijf terug of ik...

- Of wat?

Zoek je dit?

Ik weet alles. Al je zielige plannen, alles.

Denk je dat Sneeuwwitje je zal helpen?

Ze is dood. Dood.

Daarom stuurde ze een klein

meisje achter me aan met oude magie.

Is het vergif?

- Nee.

Je kleine leugenaar.

Als dit mijn huid zou doorboren,

zou het me meteen doden.

Het is echter wel heel mooi.

- Heb je ooit je hele leven lang van me gehouden?

- Stop!

Dat ben ik niet.

- Mijn dame, we hebben een probleem in de keukens.

- Neem dit meisje weg en sluit haar op.

Ik zal er later wel mee afrekenen.

- Na wat? Wat ga je doen met iedereen?

- Niet meer dan jij met mij zou doen.

Virginia.

Pap.

- Ben je in orde?

Het spijt me.

- Wat is er met haar gebeurd?

- Ze is gek, ze is gewoon, ze is ziek, en ze...

Voordat ze ons verliet was ze gewoon...

Ze werd steeds erger, en erger, en erger.

Ik heb nooit...

ik heb nooit iemand verteld wat er die avond gebeurde toen ze wegging.

En jij, jij herinnerde het je niet eens.

Dus ik kon het je niet vertellen.

- Wat gebeurde er?

- Ze probeerde je te verdrinken.

- Wat bedoel je?

Dat is niet waar.

- Als ik een minuut later thuis

was gekomen, was je dood geweest.

- Hijg niet, blaf niet, en stop met mompelen.

- Ik probeer mijn speech te herinneren.

- Doe het vanavond goed, en je

kunt elke teef in de stad hebben.

- Jij!

- Houd ze uit elkaar, laat ze elkaar niet aanraken.

- Maar dat ben ik!

- De gasten worden wantrouwig, mijn dame.

- Breng de hond naar mijn schuilplaats, ik ontmoet

je daar spoedig, ik heb nog één laatste ding te doen.

Dit koninkrijk kan van ons zijn.

Ze zullen je testen, maar pas op voor

Assepoester, zij is je grootste bedreiging.

- Niet bewegen.

Ja.

Ho ho ho, dat is goed.

Alles aanwezig en correct.

- Zoals u gebood, majesteit,

het krachtigste gif ooit gemaakt.

- Ruikt heerlijk.

- Het gif? zei hij gif?

- Het is dan geen pompoensoep.

- Heb je het al geproefd?

- Natuurlijk niet, majesteit.

- Nou dan, hoe weet je dat het

het krachtigste gif ooit gemaakt is?

- Ja, hoe weet je dat?

- Nou?

Proef het.

- Het is zeker geen pompoensoep dan.

- Kijk naar hem, dood als een slaapmuis.

- Muizenvallen, dodelijk gif, verwerkte kaas.

Het is niet zoals vroeger.

- Mijn sluwe wolkje, je liet me een tijdje zorgen maken.

Toen je me uit de gevangenis bevrijdde, stemde ik ermee in om je te dienen.

Een wolf houdt altijd zijn woord.

- Na vanavond, als ik over de negen

koninkrijken heers, zullen wolven erg belangrijk zijn.

Ik zal ze maken mijn geheime

politie, en jij zult de hoofdchef zijn.

Hoofdchef wolf!

- We wachten al uren.

- Wees stil voor de toekomstige koning van het vierde koninkrijk.

Ik presenteer u, de man van het uur, de

held van de dag, zijn koninklijke

persoonlijkheid van het jaar, hij is

gewoonweg de beste, Prins Wendell Winston Walter White!

Wendy.

- Er waren wat geruchten dat je

problemen had gekregen, is dat waar?

- Nee, ik ben gewoon lang gaan wandelen door mijn koninkrijk.

Zoals men doet.

- Huf puf, opperwolf!

De wolven zullen dit keer de stad uit rennen,

de boeren weten niet wat hen gaat bijten.

Pardon.

Assepoester...

Kijk hier eens naar.

Dit zag ik eerder, blies me van mijn sokken.

- Grimm? Zoals in Grimm Grimm?

- Moet wel, moet wel, toch?

Ik bedoel al die verhalen, ze waren niet verzonnen.

Ze zijn waar, hij was hier 200 jaar geleden.

- Grimm sprookjes, weet je die nog?

Ik las die vroeger aan je voor toen je klein was.

Je zat altijd op mijn knie, dat

over de ezel die alleen distels at.

Dat was Het Huis in het Poeh-hoekje.

- Ja.

- Wat staat hier? Wat is dat?

- Ik weet het niet, ik probeerde het te lezen het is in het Duits,

het moet Duits zijn.

Ik kan Duits spreken.

- Ik ook, kaas is käse.

- Onze groot, groot, groot, groot, groot,

groot, groot, groot, groot, groot, groot,

groot, groot, groot, groot,

groot, grootvader leerde het van Wilhelm Grimm zelf.

- Nou, wat schattig, Duitssprekende muizen.

- Oké, oké, dus wat betekent dit hier, dit.

Wenn sie fliehen wollen mussen sie die hebel drehen?

- Moet je de hendel draaien...

- Nee, de hendel draaien.

Klink is klinke.

- Moet je de hefboom draaien als je wilt ontsnappen.

Ontsnappen?

- Hefboom? Hefboom!

- Hefboom, hefboom. Er zijn hier geen hefbomen.

De ringen! De ringen!

Draai aan de ringen! Draai aan de ringen!

Wacht, daar, pak de daar, probeer die.

- Schiet op, kom op. We hebben misschien nog tijd.

- Als iemand de negen koninkrijken kan redden, dan ben jij het.

- Veel geluk,. je gaat het nodig hebben.

- Bedankt.

- Tot de prins zijn 21e verjaardag, heeft

de troon in vertrouwen voor hem gelegen.

Maar, voordat hij koning kan worden, moet hij

ons eerst laten zien dat hij de drie waarden

heeft geleerd, namelijk moed, wijsheid en nederigheid.

Laat de eerste uitdager naar voren komen.

- Wendell.

Ik ben Bladerval, koningin van de elfen.

Het is een zeer grote verantwoordelijkheid

die je vandaag op je jonge schouders neemt.

En ik vraag me af of je wel dapper genoeg bent om je bij ons aan te sluiten.

- Zijn moed wordt in twijfel getrokken.

- Vertel ons, vertel ons het verhaal.

- De trollenkoning bedreigde dit koninkrijk.

Ik daagde hem uit voor een gevecht, mens tegen hond,

en hij was enorm, en afschuwelijk, en hij trok zijn zwaard,

en we vochten allebei, en toen viel ik op handen en knieën,

en ik gromde.

En toen sprong hij op mij af, en toen klauwde ik naar hem,

en toen zonk ik mijn tanden in hem,

en ik scheurde zijn keel eruit.

- Bravo. Magnifiek.

- Wat een dierlijke moed.

- Bravo.

Hij heeft de eerste test doorstaan, Wendell is de koning van de moed!

- Pak een wapen.

- Wat bedoel je pak een wapen?

We weten niets van vechten.

- Pak een wapen, papa.

- Het is tijd voor de tweede uitdaging.

Koningin Roodkapje de Derde,

heerser van het tweede koninkrijk.

- Welke wijsheid heb je geleerd op je recente reis

door je koninkrijk?

Dat is een lastige.

Ik heb elke weg bewandeld,

ik heb elke haag geroken,

ik heb door het land gezworven,

en botten gevonden.

- Botten?

- Ik vond deze enorme stapel

van honderd verse, sappige botten.

Dus, ik nam er een, en ik begroef de andere 99.

- Klinkt logisch?

- Sluw.

- Bouwe onze militaire reserves op voor tijden van oorlog.

Zeer wijs.

- Hij heeft de tweede uitdaging gehaald.

Wijze Wendell.

- Welke kant?

- Hier.

- Nee, ik denk zeker dat het deze kant op is.

- Wat? Waarom vraag je mij dan in

eerste instantie als je me gaat negeren.

Soms vraag ik me af...

- Middernacht nadert.

Volgens de eerbiedwaardige traditie voor de

dames, bereid u alstublieft voor op de Assepoesterwals.

- Wat? Denk je dat ik te oud ben?

- Koninklijke toast?

- Je gedraagt je heel vreemd. Is er iets mis?

- Moet je echt thuis zijn om middernacht?

Mijn nek.

Help me, ik ben 200 jaar oud!

Geef me je hand.

- Sorry, sorry.

- Wat is dit?

- Koninklijke toast.

Voel je vrij, neem er een.

Koninklijke toast.

- Hier, dit moet de weg naar de balzaal zijn.

- Weet je, dat is niet op slot,

er staat iets tegenaan geleund.

- Oké, nou we hebben niet veel tijd meer.

Duwen.

Huid ze. Huid ze levend!

Terug in de hal, ga, ga, ga, ga.

Nee het is op slot.

Hier, hier, wacht, wacht, wacht.

- Oké kijk, dit gaat te lang duren.

Jij gaat door, en ik zal ze tegenhouden.

- Nee, pap, je gaat vermoord worden.

- Het doet er niet toe met mij.

Je moet iedereen redden, oké? Ga gewoon!

En als je erdoor komt, blijf doorgaan, wacht niet op mij.

Ik houd de wacht.

- Als niemand zijn benoeming in

vraag stelt, dan neem ik plechtig...

- Wacht.

Ik vraag.

Woef.

Doe je?

- Ben je echt Prins Wendell Witte?

Kleinzoon van Sneeuwwitje?

De man die koning zou worden?

- Ik ben...

- Nee.

Nee, ik ben een bedrieger.

Ik ben geen prins,

Ik ben...

Ik ben...

Gewoon.

- Ik zal nooit geweldig zijn als Sneeuwwitje.

Sommigen zijn geboren om geweldig te zijn,

maar ik ben een lastdier.

Ik ben geen leider, ik ben een retriever.

Ik wil de baan niet.

Ik zal de baan niet aannemen.

Ik ben het niet waard.

- Ziet er pijnlijk uit.

- Hij is voor de derde test geslaagd. Hij heeft nederigheid getoond.

Bravo.

- Hij is voor de drie testen geslaagd,

laat hem nu gekroond worden.

Virginia!

- Je mag alleen kijken.

- Tijd voor de koninklijke toast, uwe majesteit.

De koninklijke toast!

- Op eeuwige vrede,

en alle botten die we kunnen knagen.

- Op eeuwige vrede, en alle botten die we kunnen knagen?

- Ik denk dat ik het heel goed heb gedaan.

Vergif.

- Iemand voor een tweede ronde?

Nee?

- Jij bent zeker vasthoudend.

- Ga je me ook vermoorden?

- Ik was van plan je te laten gaan. Ik weet niet waarom...

- Je weet waarom.

- Ga, laat me, ga weg terwijl je kunt.

- Nee.

- Je was niets anders dan een ongeluk.

Je had bij de geboorte gedood moeten worden.

- Hoe durf je.

Hoe durf je zo tegen me te spreken?

- Dood haar nu.

Dood haar, of ik doe het zelf.

- Nee!

Wolf!

- Stop.

- Hemeltje.

- Je hebt bloed getrokken.

- Het spijt me.

- Nee, nee!

Nee, alsjeblieft sterf niet.

Sterf niet.

Onthoud gewoon wie je bent.

- Het is te laat.

Huil niet, mijn kleine meisje.

Mijn kleine meisje.

Ik heb mijn ziel weggegeven.

- Wacht! Wacht!

Wacht!

Mijn god.

Wat is er gebeurd?

Ik denk dat ik te veel champagne heb gedronken.

Wat gebeurt er? Wat is er gaande?

- Waarom zijn jullie niet allemaal dood?

- Ik dacht dat je iedereen vergiftigd had.

Nee, nee, nee, nee. Trollenstof.

Ik ruilde het gif om voor een snuifje

trollenstof om het overtuigend te laten lijken.

Het spijt me, ik moest je misleiden.

Ga ervoor, Wendy.

Ga.

Dat zou het trucje moeten doen.

- Ik ben terug, ik ben terug.

Ik ben terug!

- Hoi.

Ik heb gewacht tot je wakker werd.

Je hebt bijna twee dagen geslapen.

- Ik denk dat ik niet doorhad hoe moe ik was.

Wat heb ik gedaan?

- Het is niet jouw schuld.

Geef jezelf niet de schuld.

Want dat...

- Mijn lot.

Virginia.

Laat haar gaan.

Nee...

Heren en dames, meisjes en jongens,

laten we het horen voor Koning Wendell!

- En nu, voor de grootste moed die denkbaar is,

voor moed in het aangezicht van meedogenloos en

verschrikkelijk gevaar, geef ik mijn dierbare

vrienden de hoogste medailles in mijn koninkrijk.

Ten eerste, mijn tijdelijke bediende, Anthony.

Mijn mensen, kijk naar mijn vriend.

Hij is niet langer ruggengraatloos en wentelend in zelfmedelijden.

- Bedankt.

- Hij is niet langer een kaal wordende,

nutteloze lafaard die liever rent dan vecht.

Hij is niet langer egoïstisch gedreven

door afgunst en hebzucht, nee.

Hij is heroïsch getransformeerd.

Welke moediger man zou kunnen

bestaan dan Anthony de Dappere.

Voor deze lang lijdende hond hebben mijn

ambachtslieden een speciale halsbandmedaille gemaakt.

Deze verwarde hond zal leven in een

gouden kennel naast zijn eigen berg van botten.

Misschien is het beter als ik hem niet aanraak.

Je weet nooit wat er zou kunnen gebeuren.

Wat betreft deze wolf, voor

hem heb ik geen medaille.

- Huf puf. Dat is typisch.

- In plaats daarvan heb ik hier een koninklijk

pardon voor alle wolven, overal in mijn koninkrijk.

Vanaf nu zullen wolven bekend staan als helden, want het

was een nobele wolf die de negen koninkrijken heeft gered.

- Dat zijn wolven voor je!

Goede jongens!

- Wat Virginia betreft,

hoe kan ik je ooit belonen voor wat je hebt gedaan.

Voor wat je hebt verloren.

Deze bloem is mij gegeven door Sneeuwwitje

toen ik zeven jaar oud was

op de dag dat ze ons kasteel voor altijd verliet.

Ze zei dat ik haar op een dag weer zou ontmoeten,

hoewel ze nooit zou terugkeren.

Ik begrijp haar woorden nu.

- Toen ik een klein meisje was, had je een bontjas.

En ik herinner me dat je in mijn kamer kwam en,

en ik kon nog steeds je parfum ruiken.

En je wreef het bont over mijn wang heen en weer,

en ik wist,

ik wist dat je echt, echt van me hield.

Ik wilde altijd je kleine meisje zijn.

- Anthony, ik wil je een baan aanbieden.

- Nee, bedankt.

Nee, maar wacht tot je hoort wat het is.

Ik wil dat je een nieuw kasteel voor me bouwt.

- Een ka...

Ik ben geen architect.

- Nee, nee, nee, een springkasteel.

Ik zal je titels, land, en honderden bedienden geven,

wat je ook maar nodig hebt.

Dat is zeer, majesteit, ik kan het niet.

Ik bedoel, ik, nou ja, ik kan hier niet eens plastic maken.

Het is in feite wat je me vraagt te

doen is je een industriële revolutie geven.

- In je nieuwe positie, zul je

omringd worden door jonge

schoonheden in al je reputatie als nationale held.

Juffrouw, juffrouw, hierheen.

Wat zou je willen eten?

Je moet iets eten.

- Ja, je moet iets eten.

Oké, ik neem,

ik neem wat vis.

- Vis. Vis, vis, ja, vis.

Ober? Ober?

Breng verse vis onmiddellijk, alsjeblieft.

Verse vis.

- Dank je.

- Dank je.

- Ik ben oké, echt.

- Ze is oké, echt.

- Wat?

- Dat is mijn verlovingsring.

En, een zingende ring faalt nooit om zijn meisje te krijgen.

- Het is het lot.

- Zet hem op, zet hem op.

Nou, goed, ik zal het gewoon proberen.

Maar ik ga niet trouwen.

- Natuurlijk ga je dat wel, een baby moet een vader hebben.

- Ik ben niet van plan om kinderen te krijgen, dank je wel.

- Nou, het is een beetje laat daarvoor.

- Wat bedoel je?

- Je hebt een kleine wolf welp die in je groeit.

Een klein harig mannetje, net zoals ik, alleen veel kleiner.

Geloof me, ik ben een wolf, ik weet deze dingen.

- Echt?

- Ik weet het gewoon.

- Dat is waar ik ging.

- Blijf je echt?

- Ja. Wat, moet ik terug naar New York om conciërge te zijn?

Vergeet niet, ik word nog steeds gezocht voor gewapende overval ook.

Ik blijf een paar weken, dan kom ik terug.

- Ik zie je snel, oké?

Ik hou echt van je, papa.

- Je hebt me papa niet meer genoemd sinds je een klein meisje was.

- Echt?

- Ja.

- Zie je snel, opa.

- Opa?

Ik wil graag zeggen dat Wolf en ik

nog lang en gelukkig leefden,

maar ons leven werd bijna onmiddellijk onderbroken

door een andere crisis in de koninkrijken.

Maar dat is niet dit verhaal.

Dit verhaal is klaar.

En, wanneer je elke dag met heel je hart leeft,

kun je nog lang en gelukkig leven,

zelfs als het maar voor een korte tijd is.

Mijn naam is Virginia, en ik woon aan de rand van het bos,

en dit is het einde van het eerste boek van het tiende koninkrijk.