Original subtitles

www.OpenSubtitles.org

- Добив избор да одам повторно да се пријавам

и да се станам офицер и да се бидам временски

набљудувач, дежурен набљудувач на времето,

за целата моја кариера надвор во опсегот.

Или ако одберам да одам во Виетнам,

ќе ме испратат во заливот Камерон, кој беше еден од

најубавите места каде што треба да ве испратат затоа

што навистина не сте биле под оган или ништо друго.

И тогаш, кога ќе се вратев, ќе имав

само два и пол месеци од мојот ангажман

па би бил отпуштен и би можел да си одам дома.

И бидејќи во тоа време бев доста носталгичен,

решив да го земам Виетнам.

Очекував да ме испратат во заливот

Камерон и да имам прилично лесен одмор

по се што поминав низ опсегот.

Па, кога стигнав во Виетнам, секогаш треба да се

пријавите во земјата во Тан Сон Нхут, веднаш до Сајгон.

А потоа ноќта пред да стигнам

таму, комунистите ја нападнаа

воздушната база во Бин Туј во Делта, јужно виетнамска

воздухопловна база со некои Американци таму.

Се наоѓа на реката Меконг на само

неколку милји низводно од Кан То,

Вториот по големина град во Јужен Виетнам.

И еден од американските набљудувачи беше

убиен, а и некои други Американци беа убиени.

Кога стигнав таму и наредникот ги погледна моите

наредби и ми рече добро, му ги покажав моите наредби.

Одам во заливот Камерон.

И тој ми рече, рече: „Па, гледај во мене,

„Airman Hall, ми изгледаш како човек кој знае

„да се грижи за себе кога работите стануваат прилично груби“.

Му реков: „Да“.

Затоа ми ги скина наредбите и ми рече:

„И јас те испраќам во Бин Туј во делтата“.

Му реков: „Чекај, чекај, има цел автобус со нив.

„Ќе одам да земам пар, има мажи

„кои би можеле да го работат подобро од мене, нели?

Тој ги напиша моите наредби и рече: „Одиш во Бин Туј“.

И јас бев во следниот авион за Бин Туј.

Имаше ноќ кога гледав четворица момци внатре

нивните долни кошули, тие не беа ни во борбено облечени,

трчајќи по плоштадот , гранати

паднаа меѓу нив и ги убиваа.

Бев во целосна борбена облека и

бев на влезот во бункерот и не истрчав

да им помогнам, за што требаше храброст,

а јас само, ако ја имав, ќе бев убиен.

Но, бев таму и кога гранатирањето престана.

Можеби требаше да им се помогне

на лекарите и на другите момци.

Се повредив во Виетнам, но тоа не

беше поради непријателска акција.

Една ноќ за време на еден од нападите,

одев низ отворениот простор

а тие ископале дупка,

имаше парче бетон и ископаа

дупка во бетонот за да стават нешто.

И тоа не беше обележано.

И на дождот случајно зачекорив

во бетонската дупка и ми се отвори

кожата над потколеницата на

левата нога, имав кинење со три агли,

но тоа не направи никаква штета.

Не пресече ни мускули ни

ништо, туку го отвори до коска.

И единствениот лекар што го имавме беше стоматологот.

И кога отидов на забар,

тој рече дека треба 13 конци.

И имаше само две инекции од Новокаин

и не сакаше да ги потроши на мене

бидејќи јужно виетнамските војници

се здобиле со тешки повреди

и му биле потребни за нив

затоа што не можеше да добие повеќе додека не дојде

утрото и американските авиони не ги испорачаат.

Така тој рече дека треба да ја сошие таа рана, 13 конци,

а јас не би сакал без Новокаин, во ред?

И го прашав, му реков: „Дали е во ред ако врескам

„кога ќе го направиш тоа, затоа што ќе биде болно?

А тој се смееше, беше капетан.

И ме погледна, ме разбра.

Имав три ленти.

Тој рече: „Да, само напред и врескај колку сакаш

„Но, види колку сме блиску до комунистите,

„Тие се токму таму, во тој дрворед.

„Сигурно ќе те слушнат.

„Добро го насмејав.

„Оди врескај и нека се смеат, нели?

И јас бев толку лут.

Реков: „Би умрел пред да дозволам

„Комунистите ми се смеат врескајќи“.

И јас само стоев таму, Англичанец со бикова глава,

Јас сум англиска личност, и тој ги стави сите 13 конци.

Реков: „Но, во ред е ако ги бројам, нели?“

Тој рече да и заедно ги изброивме.

Се уште се сеќавам на 11, 12, 13, а

лузната на левата нога и денес ја имам.

И тогаш мојата лева, долниот дел од левата нога ми отече

заморен, едвај ги облеков панталони.

И неколку дена подоцна, кога, или три дена подоцна,

кога доби Новокаин и лековите што му беа потребни,

Отидов таму и реков дали имаш нешто

да ја убиеш болката затоа што многу боли?

И, се разбира, тој имаше само ограничена количина.

Капетанот сe уште ја имаше таа смисла за хумор.

Тој рече: „Да, но запомни кога ќе го земеш,

„ќе ги направи лош вкус на храната во салата за јадење“.

Мислев дека ќе умрам од смеење

затоа што веќе храната имаше толку лош вкус.

Реков заборавете, ако има полош вкус,

нема да можам да го поднесам.

И така го направив сето тоа без лекови против болки или ништо

а ние седевме таму и се смеевме со храброст.

Во Виетнам, ноќта кога бев во кулата и

врнеше, а комунистите нападнаа и имаше

Јужен Виетнам, само со минофрлачи, а

на него стоеше јужно виетнамски војник

основата на мојата метеоролошка кула и контролната

кула која беше истата кула веднаш до еден

јужно виетнамскиот авион.

А граната, минофрлачка граната, падна директно

до него и беше дождливо и експлодира.

Нема одблесок со минофрлачка граната,

изгледа како димна бомба.

И шрапнелите го убиле.

Тој веднаш падна.

Бев во кулата над него, таа

имаше дрвени страни

и дрвен под и ги запреа шрапнелите.

Не дуваше никаков ветер.

Никој немаше потрес на мозокот од минофрлачката граната

стаклото не се скрши, а никој не беше повреден.

И така, додека го погледнав таму, изгледаше како да глуми.

Изгледаше дека е актер и

не беше многу добар, добро?

Изгледаше како само да се стуткал.

Мислев дека глуми.

Мислев, бидејќи бевме пријатели и тој знаеше дека гледам, дека само

се обидува да се забавува со мене, како што тоа го прават војниците.

И ми беше толку ново, тоа беше еден од

првите минофрлачки напади во кои бев,

не сфатив дека ни пукаат.

Мислев дека е смешно, начинот на кој постапи.

А тој само лежеше и јас постојано велев ајде,

стани, но јас бев 40 стапки над него внатре

и така си велев, ајде стани.

И не сакаше, немаше движење.

Речиси се смеев откако звуците стивнаа,

Излегов од кулата и слегов по

скалите и цело време велев ајде Тадакис.

ајде, стани.

И тогаш отидов кај него каде што сe

уште лежеше во водата, неговото тело беше.

И ако го погледнеш, изгледаше

како да не бил допрен.

Изгледаше како штотуку

да застанал до димна бомба.

Му реков ајде, ајде, стани.

И така јас ќе го подбуцнав со мојата чизма.

И отидов да го превртам и неговото тело се преврте

и можеше да се види, од другата страна на

неговото лице, шрапнелите, сите тие ситници,

тотално му однесе половина од лицето, во ред?

Не бев подготвен за тоа.

И ги поминав следните два часа повраќајќи

ги празнев цревата во каналот за наводнување.

Но, мојот мозок не ми дозволуваше да се сетам

на тоа со години бидејќи ме штитеше од шокот.

Откако ќе се исплашите, видете,

вашиот мозок е орган на вашето тело,

и зборувам од директно искуство,

ќе направи се за да те заштити.

Вклучувајќи ви дава тунелски вид и не

дозволува да видите што е настрана.

На 20 јули 1964 година, се пријавив во воздухопловните сили на САД.

И завршив 13 недели основна обука во

воздухопловната база Лакленд во Сан Антонио, Тексас.

Војската ви дава голем број тестови за да

видат во што би можеле да бидете добри.

Добив совршена оценка во тоа,

подобра од онаа што досега ја видел тестот.

Постигнав рекордот на воздухопловните сили за способност за математика.

Згрешив една од 500.

И така тие беа многу импресионирани од мене.

И кога дојдоа со списокот со

желби, додека јас дипломирав,

Имав најдобри оценки од сите во моето одделение.

И рекоа каде сакаш да те пратиме?

Би сакал можеби во Германија или Англија

но, наредникот рече не, разбирав дека те праќаат

на Нелис, те сакаат таму.

И така, кога стигнаа моите наредби, беа за

воздухопловната база Нелис овде во Лас Вегас, Невада.

Вечерта кога стигнав таму, тие правеа

роденденска забава, обично ангажирани мажи

не се дозволени во офицерскиот клуб, туку

мајорот кој ја правеше роденденската забава

можеше да направи се што сака.

Тие главни набљудувачи ми рекоа дека не се сите овде.

Набљудувачот на дежурниот полигон, тој не е тука вечерва.

И еден од другите момци што стана еден

од моите многу добри пријатели се смееше

и рече дека можеби е излезен на забава со Range Four Harry.

Мислев дека само се обидуваат да ме исплашат.

Ново момче, секогаш му кажуваш неколку

приказни и гледаш дали можеш да го исплашиш

и да го запознаш и слично.

И затоа не обрнував внимание.

И тогаш една дама која имаше околу 40 години,

изгледаше навистина старо, бидејќи јас имав 20 години.

дојде и ме замоли да танцуваме.

Имав испиено неколку пива и и реков не,

не сакам да танцувам со тебе затоа што си премногу стара.

А таа навистина се вознемири.

Следното утро ме повика главниот набљудувач

и ми рече дека таа е сопругата на мајорот

и дека навистина сум ја навредил.

Сите ние игравме со неа и не очекувај да добиеш унапредување

затоа што ја навреди сопругата на мајорот.

Следниот ден, понеделник наутро, мајорот,

кога стигнав на работа, тој беше толку строг.

Ме повика во неговата канцеларија, ја затвори и

ја заклучи вратата, а потоа се смееше, велеше:

„Ерман Хол, ти си единствениот човек овде

„на кој можам да му верувам околу мојата сопруга.

„Сите други сакаат да танцуваат со неа и да си играат со неа.

„Јас и ти, ти припаѓаш овде“.

И шегата беше на нив затоа што мајорот беше,

тој беше навистина фин дечко, но стана некако љубоморен

со сите други помлади мажи кои танцуваа со

неговата сопруга, а тој самиот не танцуваше.

И така некако имав необичен почеток.

Мојот пријател ми објасни.

Тој ми ја кажа легендата за Range Four Harry,

а јас мислев дека само ме задева.

се обидува да ме исплаши.

И тој рече дека Range Four Harry бил

голем бел радиоактивен коњ што лебдел наоколу

по пустините и сувите езерски корита во топлиот дел од летото.

Толку силно се смеев што не можев да одам.

Паднав и се смеев и

сигурно се смеев 20 минути.

Мислев дека овие момци навистина ме зафркаваат.

Следниот ден, набљудувачот на временската прогноза што

требаше да го заменам, конечно пристигна во една од касарните.

Тој беше толку природно

симпатичен тип, прв пат кога го видов.

Боже, сакав да бидам како него.

Имаше кабриолет, имаше нова униформа што ја купил.

Се засрамив што бев некако груб и сељак

и неполиран и така натаму, затоа што, мислам,

тој беше од Лос Анџелес, и се.

И единственото нешто што ми беше чудно беше

тоа што тој не знаеше каде е ништо, во ред?

Сега тој тврдеше дека бил таму шест

месеци, а тоа беше во пролетта 1965 година.

А ние зборуваме за многу мала временска линија.

Ако сте биле таму шест месеци,

знаете каде е секоја карпа, нели,

знаеш каде е секоја табла.

И така, кога ме однесе на теренот три,

не брзаше да стигне таму.

Кога излезе таму, маршираше веднаш

до вратата, на која имаше катанец.

А јас бев толку импресиониран од неговиот милитаризам и

тој ги се фати за сите негови џебови и рече: „Изгледа

„дека го немам клучот, дај ми го клучот“.

Му реков: „Немам клуч“.

Тој рече: „Зарем готвачите не ти го дадоа клучот?

И се прашував што би правеле готвачите

со клучот од временската колиба, нели?

Мислам, да.

Реков: „Не, го немам клучот“.

Тој само паметно се вртеше на левата пета.

Ме натера да извадам пенкало и хартија

и ми рече, ајде да видиме, ниските ветришта,

ветровите од нивото на земјата, што велиме дека се?

Надвор од југозапад во пет, во ред?

И тогаш стигна до третото ниво, ветровите на четвртото ниво.

Ајде да видиме, тие се надвор од север во не,

не, ајде да видиме, Чарли, тие ти веруваат

и ова го правиме за владата

па да ги направиме тие ветрови од 4.000 метри

југозападниот дел на четири,

бидејќи четири е владиниот број.

Секогаш кога ќе и кажете нешто на владата,

тие сакаат да го слушнат бројот четири.

И тој ги состави, и ги составивме сите

ветрови, влеговме таму, а јас седев таму,

некако со стравопочит кон него, вака се прави тоа.

А потоа отидовме во салата за јадење

и тој се збогува со сите готвачи.

Му реков дека тие мајстори ми кажаа дека ќе ми

ги покажеш другите четири метеоролошки куќи.

И изгледаше парализирано од страв.

Потоа тој и јас се вративме во камионот

и се спуштивме на раскрсницата помеѓу

опсегот три и опсегот еден,

неколку милји назад, и го почнавме

долгото возење до опсегот еден.

И на почетокот одеше повеќе или помалку

40 милји на час, тоа беа патишта со чакал.

Тој продолжи да вози побавно и

побавно, а потоа кога доаѓавме низ нередот

каде што надвиснува по патот, а не можеше

да се свртиш, беше посветен да одиш до крај

до сувото езерско корито само за да го заврти

камионот, а тој вози се побавно и побавно

и можеше да се види дека се повеќе се плаши.

Бев навистина изненаден бидејќи кога

погледнав таму, немаше ништо да се види.

Гледаш во пустината во лето, мудрец, а тој

забави до мала брзина и пет милји на час

и се чинеше дека никогаш не сакаше да се затвори.

И реков добро, ќе мора да се претвориш во

еден опсег само за да го свртиш камионот.

затоа што го потресе страв.

Влеговме во областа со чакал и таму беше контролната

кула за опсегот еден и областа за прескокната бомба

а јас очекував да го паркира камионот и

да ме преземе и да ја отклучи бараката.

И тој сe уште седеше таму, а камионот

гледаше низ пустината на југоисток

и тој се тресеше од ужас.

И велеше дали гледаш нешто?

И реков добро, нема што да се види.

И тој рече дека е топол ден, тие мора да бидат таму.

И реков добро кој е таму?

И помислив дека можеби уште ме зафркава.

Му реков, дека мислиш на Range Four Harry?

Како да му допрев нерв.

Рече не, нема такво нешто, искрено.

Тој инсистираше сите

врати на нашиот пикап да бидат заклучени.

Реков дека сакам да ја видам внатрешноста на

метеоролошката колиба и морав да разговарам со него во неа.

Тој рече во ред, но јас ќе седнам

овде во камионот со вклучен мотор.

И ако видам нешто, сакам да знаеш дека ќе возам до

базата и ќе го најдам човекот за одржување на полигонот

и ние ќе се вратиме по тебе.

Значи, ако видам нешто, само затвори се

во метеоролошката барака и почекај не,

Ветувам дека нема да те напуштам.

И јас си мислам боже, ова нешто за плашењето

на новиот човек некако излезе од контрола.

Мислам, гледам таму, сe што можев да слушнам беа

неколку звуци налик на пеење на птица.

Така излегов од камионот и го

затворив и тој ја заклучи вратата зад мене

и отидов до метеоролошката барака.

Вратата од метеоролошка колиба,

беше на југоисточната страна.

И така одев наоколу и ја отворив,

ја отклучив, и погледнав внатре.

Брзо ги скенирав дневниците

можеа да се видат дека е скоро на

беа на работ оставени таму.

И беше очигледно дека никој не бил во

метеоролошката барака три или четири месеци.

Кога се вративме од таа обиколка,

тој беше преплашен и исцрпен и ми рече

дека не може да помине уште

една ноќ таму, и дека сум сам.

И тогаш тој замина, па имав само едно попладне тренинг.

И така сега бев сам.

Но, на почетокот не обрнував

внимание кога излегов на опсегот три

и ќе ги видев светлата во долината

и тие изгледаа како да лебдат.

Јасно се сеќавам дека една вечер

имаше група од пет од нив.

И додека се приближуваа во аројо,

Очекував да слезат во аројото и да дојдат нагоре.

А светлата само лебдеа над

аројото, не трепкаа или ништо.

И јас мислев добро бе, само хеликоптер може да го направи

тоа, но не можеше да се слушне никаков звук од хеликоптер.

И тогаш во бараката почнаа да се случуваат чудни работи.

Како, кога ќе си легнав, да речеме, во 21:00 часот навечер.

И тогаш една ноќ се најдов себеси како сум буден.

Така, додека набрзина се спуштав по

централната патека кон тоалетите во средината,

имаше кабина од мојата десна страна.

И така, додека се олеснував, се

чинеше како внатре да стои бела госпоѓа

во првата кабина со некаков вид

квадрично оружје во нејзините раце,

стоејќи вака наспроти креветот,

помеѓу леглото и преградата.

И не сакав да ја гледам во огледало.

И така, додека поминував покрај

влезот во кабината, таа стоеше таму така

и изгледаше навистина исплашена од мене, подготвена да пука врз мене.

И јас бев толку шокиран што не можев да мислам

на ништо освен само да продолжам да одам.

Како за сон, бев преплашен.

Да, решив дека најбезбедното нешто што можам да го

направам, беше да се вратам во кревет и да заспијам.

и тогаш можеби мојот мозок ќе се врати во нормала.

Сe уште никој не ме убил, ако сум буден наутро.

Тоа беше најдоброто што можев да го направам.

Беше многу идиличен, убав

ден и слушав што звучеше

како птиците кои пеат во хор низ

долината, но јас всушност никогаш не сум видел

птица од западна ливада каде и да е,

но јас постојано ги слушав звуците.

И гледав во виолетовата жалфија или слично,

Мислев дека видов нешто што изгледаше како мало

бело девојче кое трча покрај еден од отворите.

Изгледаше како жалфија во позадина,

само многу подебела и многу повисока.

И имаше патеки низ жалфијата, но општо

земено, жалфијата беше повеќе лавиринт.

И по малку време, добив појасно увид во она

што бев сигурен дека е мало изгубено девојче

со креда бела кожа како трча таму.

Затоа ги ставив ракавиците и ги земав две канти со вода

и, се разбира, секогаш имав борбени чизми и други работи.

И излегов само за да видам дали можам да погледнам одблизу.

Дали има некој таму?

Дали си мало изгубено девојче?

И тогаш одвреме-навреме ќе добиев поглед на неа.

Можев само да ја спуштам четката и да

направам широки патеки низ кои поминувам.

И штом почнав да го правам тоа,

Забележав дека сите звуци од ливадата

што ги слушнав како доаѓаат долу

од долината, наеднаш брзо се преселија нагоре по долината.

Едноставно се чинеше како да има јато птици наоколу и

можеше да слушнеш една како четката од моја десна страна

и една од моја лева страна, па една од позади

мене, но потоа како лак околу мене.

И, се разбира, тоа ме направи малку

нервозен, но бев решен да се уверам

затоа што одвреме-навреме

ќе го погледнав во малото девојче,

и еден од нив испушти вистински

пискав звук, беше десно од мене.

И малото девојче престана да

трча и само застана таму на лентата,

таму, малку подалеку од

мене, со четка меѓу мене и неа,

и чекаше да се пробијам до каде што беше.

И така на многу трпелив и намерен начин,

Ја скршив четката, направив вистинска убава широка

патека и ја скршив додека не успеав да добијам

до лентата каде што била и, всушност, нека

ја заробат во кањонот на боксот и ждребката.

Не повеќе од овде до, да речеме, каде што нема камерата.

Не плаши се, нема да те повредам.

Јас сум метеоролог овде,

Само мислев дека можеби ќе треба да бидеш со твоите родители.

И се свртев кога ја погледнав

и видов дека е мало девојче

но таа не беше човечко девојче, во ред?

И шокот што го почувствував тешко може да се опише.

Ги слушнав сите овие звуци на ливадата.

Некако се свртев и го свртев грбот кон неа за

да можам да го контролирам сопствениот страв.

И почнав да се тетеравам назад во мојата метеоролошка

колиба и морав да се спуштам низ лентите што ги фатив.

И јас само реков дека сум метеоролог,

Овде сум во метеоролошката колиба.

Ако ти треба малку вода, ја имам.

Ако си изгубена, само дојди кај што сум јас и

ќе го повикам командантот на базата и слично.

Се спуштав по последната голема

широка патека со жалфија од двете страни

и се запрашав дали таа оди позади

мене и застанав и полека се свртев

и глетка на која секогаш ќе се

сеќавам, доаѓајќи, трчајќи право кон мене,

не толку далеку како автомобилот, 50 стапки, можеби помалку,

беше еден од високите бели мажи, Range Four Harry.

Трчаше по патеката, право кон мене.

И јас стоев таму како елен на фаровите.

Можеше да ме прегази,

бев во таков шок.

И стигна до една попречна лента што ја пресеков

и потоа брзо се сврте во попречната лента

и се спушти зад четката и потоа

ќе ме ѕиркаше преку ждребот.

И јас бев во таков шок, некако се запрепастував.

И сe што можев да помислам беше само да продолжам да одам.

Она за што не знаете нема да ве повреди.

И јас само некако се влечкав назад во мојата

метеоролошка колиба на првиот опсег и ја затворив вратата

и седев таму околу половина час.

Едно попладне, боже, ќе го паметам засекогаш.

Беше топол ден и беше како 43.3 степени или нешто толку.

И јас стоев во мојата триметеоролошка колиба,

Бев внатре во сенка и разговарав на

телефон со метеоролошката станица Нелис.

за мерењата на ветерот што ги направив.

И имаше многу статика на линијата.

И се чинеше дека некој слуша.

Се разбира, момчето со кое

зборував, мојот пријател со кој зборував

од Нелис, забележа статиката, па ја спуштивме слушалката.

И со раката сe уште на телефонот, погледнав

надвор, право на север, каде што беше теодолитот

малку лево, и стои таму, токму

од оваа страна на теодолитот,

само стоејќи таму во ан

обичен скијачки костум од најлон тип

со чизми, а таа очигледно слушаше

што зборував на телефон, во ред?

Не кажав ништо важно, ветровите

се надвор од југозападен правец,

но таа очигледно многу внимателно слушаше.

Светлата сончева светлина се рефлектираше од нејзиниот бел костум.

Сончевата светлина беше толку силна што ме болеше во очите.

Болката беше вистинска, мозокот не го прави тоа.

И затоа светлината што излегуваше од нејзиниот костум

беше вистинска и затоа таа беше вистинска, во ред?

И ова беше доста проблем за мене

бидејќи постојано сакав да размислувам

дека она што го гледав беше само јас.

И по неколку три секунди, таа

одеднаш сфати дека гледам назад во неа

и полета трчајќи кон североисточниот агол

на ложата три, и еднаш штотуку се приближи

до работ на аголот, таа ги спои двете стапала и

скокна како бејзранер кој трча за втората база.

Затоа решив дека треба внимателно да одам и

да видам дали таа сe уште е зад ложата три.

И почнав да одам кон мојот теодолит,

Range Four Harry стана од

четката на бункерскиот пат десно од мене,

тргнав на североисток, и само

стоеше таму гледајќи во мене,

сакајќи да знам дека тој е

таму, дека госпоѓата не е сама.

И тој одлично знаеше што размислувам

поради неговата електроника и тој одлично знаеше

дека го разбирам тоа ако продолжам да одам

и погледнам околу опсегот

три ложа, тој ќе биде зад мене.

Затоа решив, за своја безбедност, само да

застанам и да ги потпирам рацете на мојот теодолит

и почекам да се расчисти ситуацијата.

Тој очигледно беше совршено реален, а таа беше совршено реална.

Не можев тоа да го прифатам емотивно.

И додека стоев таму, за неколку минути, пет

или 10 минути, можев да ја видам госпоѓата

и нејзината помлада внука

кружи подалеку „на североисток.

И кога погледнав во Range Four Harry,

комунициравме со говорот на телото.

Ништо не кажав, тој ништо,

но да кажевме нешто ќе кажев

Не знам што сака госпоѓата.

А тој ќе речеше и јас не, (се смее) во ред.

И, откако таа замина, а тој се

врати во четката, решив дека треба

само да се вратам се во мојата метеоролошка колиба и прочитам книга.

И така почнавме да комуницираме.

Неколку ноќи подоцна, лежев во кревет и слушнав

како се отвора вратата на западниот крај,

и влегуваат група луѓе.

И еден од нив звучеше како генерал на воздухопловните сили.

Тој конкретно им рече на луѓето кои беа со него,

„Имам човек овде долу, тој се спушта овде на крајот.

„Хари, оди долу и земи го како што правиш секогаш

„И изнеси го надвор“, во ред?

И седнав на страната на мојот кревет, некако

претпоставував инспекција затоа што очекував

дека ќе влезе генерал, генерал на воздухопловните сили,

Во тоа време имав само две ленти.

Не повеќе од како од овде до тој ѕид,

Range Four Harry почна да ѕирка зад аголот за

да види каде сум, бидејќи можеше да ме слушне.

И не можам да го објаснам чувството на ужас што го почувствував.

Како што седев таму, сфатив

дека нема смисла да паничам.

Затоа што ако се случеше некаков вид на средба,

Веќе изгубив.

Најдоброто што можев да направам беше само да седам

таму во страв, да го молам Бога да ме заштити.

И тој го впери овој скварист инструмент кон мојата

слепоочница и тој половина ме хипнотизираше.

Тоа не ме хипнотизираше како што мислеше.

Како што станав, морав да примам

наредби, но сепак можев да се сетам на сe.

И ме извлекоа до линијата за летот.

Еден од полковниците, птичји полковници,

беше загрижен дека му се чинеше како јас

премногу се сеќаваше.

Тој рече дека мислел дека можеби би било подобро

да ме стават во внатрешноста на нафтените масла

и течности што беа истурени токму таму, во случај да ме фати паника,

и ме маршираше таму.

Сe што можев да видам беа голите ѕидови.

Можеби половина час ме

држеа таму долго време.

И тогаш генералот им рече на другите дека ќе им

го покаже остатокот од базата Индијан Спрингс.

Сакаше да им го покаже хангарот за поправка на авиони.

Хари ме враќаше назад до зградата,

па му рекоа на Хари да побрза.

Додека одев кон бараката, сега сфатив

бев целосно нехипнотизиран и сега имав

свои чувства, и бев навистина збунет како

за тоа што се случува, дали сонував или ова беше реално?

И по патот, птичјиот полковник се врати

и ме виде, и изгледаше многу загрижен.

Решив дека најпаметната работа за мене е да се вратам во

кревет и да му дозволам на полковникот да дојде да ме земе

затоа што не ми беше да се соочам со птичји полковник.

Не бев подготвен за тоа, не бев емоционално

подготвен за тоа, па се вратив внатре и си легнав.

и јас се покрив и отидов во фетусна

положба и се помолив и отидов да спијам.

Ми требаа речиси шест месеци, проценувам, да го

надминам стравот што го чувствував кога дојдоа.

Отпрвин, кога ќе се случат такви работи,

Мислев дека јас сонувам или

имам некаков проблем со мозокот.

Но, како што минуваа деновите, јас го решив

тоа, бидејќи тие изгледаа како луѓе како и јас.

колку и да бев реален, тие изгледаа

како да ги имаат истите емоции и сe, тоа,

да го контролирам мојот страв, дека треба да почнам да разговарам со нив.

Еден од првите обиди беше дека бев

надвор од дострелот три едно утро и следев

балонот низ мојот теодолит и

се чувствував целосно осамено.

Го земав елаборатот и додека се вртев налево за да

пополнам мојот формулар, моите мерења за читање,

оваа висока бела дама во костум, не ме допире,

туку виртуелно се наведна преку моето рамо

да погледе низ теодолитот за да види што

гледам со пријатна насмевка на нејзиното лице.

Сега сум тука, мислам дека сум сам.

Немам предупредување, ништо не сум слушнал.

И кога ќе свртам, бидејќи таа е како токму таму.

Па, не скокнав од страв затоа што

одамна верував дека, поради некоја причина,

мојот ум не работеше како

што очекував кога бев таму.

Моите емоции беа проклети, мојот ум повторно дејствува на мене.

Така го завршив тоа што го правам и потоа се свртев.

Таа стоеше подалеку, како можеби подалеку како оваа камера

и само ме гледаше насмеана.

Се чинеше дека таа има време од нејзиниот живот.

Нејзината кожа беше бела како парче хартија, имаше

околу половина коса колку што би имала една човечка дама

и беше платинесто бела и многу кратка.

Нејзините усни и нејзиниот нос, тие беа помали

од она што мислите, нејзините уши беа помали

отколку што би помислиле.

Но, таа инаку лесно би можела само да се

облече и да изгледа како медицинска сестра,

и немаше да ја забележите разликата.

Кажи како полноќ во Лас Вегас каде што сите

изгледаат малку чудно, таа можеше да влезе меѓу нас.

И таа имаше на благ шлем и имаше на костум.

И само затоа што лебдеше, како

оделото да и даде моќ да левитира,

Мислев дека сум јас, мислев дека мојот

мозок не функционира или нешто слично.

И така, за да ги контролирам своите стравови, само

се насмеав и реков дали сакаш да погледнеш уште?

Во ред е, ќе застанам назад и ќе ти дозволам да го направиш тоа.

Мислев дека само зборувам со

можеби халуцинација или мозок,

да се обидам да го контролирам мојот

страв затоа што кога си сам во пустината,

дури и ако се плашиш од зајак, ако

паничиш, ништо убаво нема да се случи.

Ќе се убиеш бегајќи од

зајак или нешто слично, нели?

Значи, мора да имате целосна контрола врз тоа

што ќе правите следно за да се вратите живи,

дури и ако само скокате во сопствената сенка.

И некои ноќи го правев тоа.

И така, од една страна беше многу

пријатно искуство, средбата со неа,

но од друга страна чувствував огромно разочарување

од себе затоа што се надевав на мојот мозок

би траел да биде барем средовечен.

Па, многу ми е лесно, па,

Го доживеав, како да се сеќавам на секој

чекор назад до метеоролошката колиба.

Бев збунет и бев во шок.

Има толку многу начини на кои можете да

бидете фатени несвесни и да се плашите.

И се сведува на пресметка

за тоа колку различни типови

на психолошка одбрана имаш?

Како на пример свиркање во темница

или склучување договор со Бога ако живеам.

Тоа е она што ме одржуваше во живот.

Се надевам дека ќе кажеш дека јас сум твојот сакан човек

Одлучете се и правете го она што ќе го направите

тоа зависи од тебе, мила, зависи од тебе

„Мила, до тебе е, до тебе е“.

- Веројатно не сфаќате

колку луѓето зависат еден од друг

за да го потврдат своето искуство.

Види, дали јас и ти заедно сме овде во оваа пустина

и дали висок бел чувар би требало само да оди нагоре

и кажи здраво, како оди?

Би било толку природно еден од нас двајца да му каже

на другиот дали го гледаш тоа што јас го гледам?

И многу луѓе ја засноваат својата верзија на реалноста,

нивните емоции и така натаму на тој тип на интеракција.

И кога ќе видите извиднички занает, вонземјанин

Високиот бел извиднички занает, намерно блокира

патот, внимавајќи да не одам

понатаму, а сега ми беше потребен

да го свртам мојот пикап по тесниот

пат со чакал каде што бев без назад

кактус и дупната гума и држење на

тркалата на патот за да не се заглавам.

И за да го направам тоа, ќе треба да направам пресврт од 13 поени,

нагоре и нагоре, нагоре и назад.

И тогаш додека возите назад, додека конечно

го свртев камионот кога се враќав назад,

околу 10 милји се плашев дури и да се погледнам

во огледало за да видам дали ме следат.

Тогаш сега го поставивте прашањето дали

се вистински, паркирани на патот пред мене?

Кога бевте таму, требаше да реагирате

како да се вистински и тие да се реални,

но сега можеш да си кажеш дека можеш

да преминеш на свиркање во темница.

Алелуја

Алелуја, алелуја

Алелуја

Алелуја, алелуја

„Алелуја“.

-Имав 24 години и штотуку завршив факултет.

И мојата цимерка сакаше да одиме и да го

прославаме фактот дека дипломиравме.

И за цело време кога бев на факултет,

никогаш не сум бил во кафеана.

Навистина не ме интересираше.

Таа рече, се враќам на исток, никогаш повеќе нема

да те видам, затоа отидов и се најдовме како стоиме на

периметарот на огромен подиум за танцување.

Таа рече дека сум прилично сигурна дека има еден дечко

кој доаѓа преку подиумот за да те замоли да танцувате.

И бев преплашена затоа што тоа беше

бавен танц и идејата да се приближам до

тотален странец не ми беше забавен.

Но, немаше да го одбијам, бидејќи

сфатив каква храброст веројатно е потребна

само да се приближам до тотален странец.

И, како висока жена, навистина не

ми беше побарано да танцувам многу.

Теоретски, танцувавме, но не го

забележав многу да ги движи стапалата.

А тој рече: „Како се викаш?

И реков: „Мари-Терез“.

И тој рече прости ми, а јас реков: „О,

„Само викај ме МТ, сите други го прават тоа“.

Мислам, дури и деканот на жените на факултетот ме викаше М.Т.

И тогаш рече:

„Не, мислам дека имаш презиме, нели?

И кажав нешто што никогаш порано не сум го кажал,

никогаш порано не сум помислил, не сум слушнал

што кажав додека не беше таму.

И реков: „Моето име е МТ Рајс,

„И јас барам човек по име г-дин Педи

„За да можам да бидам празен оризово полиња.

И тој се врати само една година од

Виетнам и мислеше дека е урнебесно,

и, многу брзо, тој рече: "Дали би била празна сала?"

Јас реков: „Прости ми“.

И тој рече: „Моето име е Чарлс Џејмс Хол

„И јас барам да се омажиш за мене“.

И реков: „Ти си луд, јас не ни сакам

„Повторно да танцувам со тебе“.

И тој рече: „Дали сакаш да излеземе на пица?

Па, имам брз метаболизам, секогаш сум подготвена да јадам.

А како сиромашен студент

дефинитивно бев расположена за пица.

А потоа ден-два подоцна ме зема

да ги запознам сестра му и деверот

и бевме да играме карти и да посетиме.

И реков: „Ти не беше навистина сериозен кога ме праша

„Да се омажам за тебе пред некоја вечер“.

И тој рече: „Па, некако бев.

„Имавте циничен поглед кон вас

„И знаев дека ќе добијам само една шанса“.

И тогаш тој многу тивко рече: „Покрај тоа,

„Бог ми рече дека ќе ми бидеш жена“.

И се венчавме отприлика пет месеци подоцна.

Реков: „Па, мора да ја пуштиш малку косата да ти порасне“.

Тој сe уште имаше воена фризура и сите

ги имаа оние бакенбари од јагнешко месо

и реков: „Би било убаво да ослабеш малку“.

Тој се здебелил 50 фунти само за таа кратка

година откако се вратил дома од Виетнам.

Лежевме во кревет една ноќ и Чарлс

изгледаше како тивко, можеби малку мрзливо,

и дојдовме од забава, рано заминавме.

И претпоставувам дека луѓето на забавата

зборуваа антивоени работи и слично

и мислам дека затоа беше расположен.

И рече дека тие луѓе на

забавата немаат поим како е.

И реков дека мислиш на Виетнам?

И тој рече о не, тоа беше војната, тоа

беше речиси она што може да го очекувате.

Потоа почна да ми раскажува за теророт на

вонземјаните кои влегуваат во неговата касарна.

Мислам дека причината што Чарлс не ми

кажа за вонземјаните пред да се венчаме

е можеби тој беше малку несигурен за тоа

каков ќе биде мојот одговор, што ќе мислам

на него како личност.

И тој рече што мислиш?

И реков дека никогаш навистина не размислував

за вонземјани или дали тие постојат или не.

И навистина не ми е грижа.

Во тоа време бев само млад, среќен што

бев во брак и со нетрпение очекував да имам

семејство штом го завршил факултетот.

Во следните 30 години, ние само подигнавме семејство.

Имам шест деца.

И тогаш на Чарлс му истече договорот и

на крајот ќе останеше невработен 18 месеци.

И дојдов во компјутерската соба кога тој

беше еден месец во оваа невработеност

и го затвори екранот навистина брзо.

И реков што правиш?

И тој рече, работам на книга,

изминативе 18 години без да ми каже за неа.

И реков навистина?

Ја читав 20-тина минути и се вратив

и му реков ова мора да го објавиме.

Па, прво мораше да ми се

заколне дека е вистина и рече о не,

Само ги пишувам моите мемоари за нашите внуци.

И тоа всушност требаше да биде прилично жестока расправија.

И на крај реков Чарлс, ти си невработен.

Ако мажите во црно дојдат на влезната врата,

кога ќе те однесат, ќе имаме слободна соба и пансион.

А потоа се насмеа и рече дека сум

во право, што имаме да изгубиме?

Го сменивте името на вашите пријатели во

книгата за да ја заштитите нивната приватност.

Дали ги сменивте имињата и на Високите бели?

- Не, затоа што сметам дека секој висок бел

што сака да ме тужи ќе мора да се појави на суд.

Победувам во секој случај, во ред?

Победувам во секој случај.

Виновни како обвинети, дали можеме да имаме слики?

За време на мојот живот, јас лично сум

бил пред вонземјани од три различни типови,

Норвежаните со 24 заби, Сивите од Розвел,

Високи белци со кои се среќавав

рутински во пустините овде во Невада.

Сите тие се суштества од крв и месо,

сите тие имаат мажи, жени и деца.

Сите тие се изненадувачки како нас, во ред?

И мојата сопруга и јас многу уживаме во семинарите и

разговорите со луѓето и потпишувањето книги и слично.

99% од сите наши фанови се прекрасни луѓе.

Одвреме-навреме наидувате на некои

фанови кои имаат свои идеи за изразување.

Но, јас бев во служба,

Ме нарекуваа со секакво име што можеш да

го замислиш, некои од мојот водник за дрил.

Уживам да разговарам со сите, без

разлика какви прашања поставуваат.

Моите книги се многу емотивни бидејќи кога ги

живеев тие настани, тие беа многу емотивни настани.

Не е невообичаено луѓето да

се интересираат за ситни детали

човек вообичаено не размислува за.

Дали на вонземјаните им беше важно

дали ќе ги спасиме китовите или не?

Прецизни растојанија од мојата метеоролошка

барака до мојот теодолитен штанд и така натаму.

Навистина мали детали.

Еднаш во 1966 година, кога бев стациониран овде во

Нелис, еден од лицата за одржување на полигонот,

мој многу добар пријател, тој рече

дека се прашува дали тие навистина

беа како нас колку што изгледаа

или ако беа толку интелигентни

дека биле доволно паметни за да изгледаат дека

се такви за да не паничиме многу ние момците

кога дојдоа наоколу.

Затоа што нивното запознавање за прв пат беше тотална паника.

Па, прво треба да го надминат стравот

од луѓето пред да можат да го сторат тоа.

Тоа е она што јас бев за сите.

Бев тест човек на кој можеа да вежбаат. (се смее)

Нивниот слух е многу подобар од нашиот.

Добар е како оној на кучето, а нивните

гласни жици можат да направат секакви

на високи звуци што не можеме да ги слушнеме.

И го слушав тоа што звучеше како

западни ливади, птиците како пеат.

Така звучи кога Високите Белци

го користат својот природен јазик.

Високите бели живеат многу подолго

од луѓето и живеат од 600 до 800 години.

Наставникот беше еквивалентен по возраст на

човечка дама, 21, 22 години.

Имала мало девојче на кое го нарекла Пеперутка.

Ова беше многу забавно име за неа бидејќи

на нивната планета немаат пеперутки.

Дојде еден ден во почетокот на летото 1965 година каде

Единствената ќерка на Учителката, Пеперутката, била

изгубена во четката во четката во првиот опсег.

И Високите Белци избезумено ја

бараа, но бараа на погрешно место,

тие изгледаа како пет или седум милји

подалеку од местото каде што беше таа.

Командантот на базата Нелис очигледно, по

наредба од Пентагон, претпоставувам, ме праша

само да се прават периодични изданија на благодети

на секој час, час и половина, од опсегот еден и

да го телефонира во метеоролошката станица Нелис.

Се разбира, тие никогаш не биле користени,

немало авиони кои користеле опсег еден

каде што се изгубило девојчето.

И, се разбира, како и обично, никој никогаш ништо не ми кажа.

Бев ангажиран човек со низок ранг.

Имав само две ленти во тоа време и генералот

вели излезете и земете го временскиот извештај.

Така да, да, господине, тука е единствениот одговор.

Малото девојче беше високо само три метри.

Не беше прашање само да ја пронајдам,

туку да се пробие низ четката до нив

затоа што не се големи и хаски и силни како нас.

Тие се многу кревки.

Така, тие мораа да поминат низ отворените патеки,

додека тип како мене може само да ги надмине.

Очекував да биде мало девојче

или можеби зајак или слично.

И додека го правев тоа,

Ги слушнав сите овие звуци на ливада како излегуваат,

еквивалент на навивање на ливадата или нешто слично, нели?

И бев некако во шок.

И така, додека го напуштав опсегот тогаш

Наставничката и нејзиното девојче, многу

сакаа да ми се заблагодарат што заштедив

животот на малото девојче.

Па, не постои начин на светот да бев во каква

било емотивна состојба да застанам некаде,

дека ми требаше само да продолжам да се движам.

И влегов во мојот камион и внимателно и

намерно само излегов и сe уште не чекав.

Гледате, па сега Учителката и американските генерали

и високите бели генерали сега го имаа овој проблем.

Како да го натерате Чарли да седне

таму и да му се заблагодари, нели?

Наредено ми е да го преземам трчањето со балон во 12:30 попладне.

И кога завршив да одам, проверете го салонот за да

се уверите дека сите прозорци се затворени и слично.

И така, кога влегов во салонот кој

беше празен и почнав да излегувам,

Сметам дека Високите Белци се собираат околу мене.

И на бункерскиот пат и така што ги

блокирав сите мои патишта за бегство,

и американски генерал и со три ѕвезди,

со една ѕвезда, полковник.

И она што ќе го направат е делумно да ме хипнотизираат.

Тоа е електронска работа, тоа е со микробранови.

И тоа беше едно од нивните оружја каде што можеа

само да хипнотизираат личност по електронски пат.

А таа и нејзиното девојче застанаа

таму и многу свечено и убаво кажаа

Ти благодарам Чарли што го спаси моето

девојче и американскиот генерал добро рече,

Ние бевме добри со Чарли,

му дадовме огромен подарок,

тридневна пропусница до Лос Анџелес,

што беше сосема малку за еден млад човек.

Да, но овој ги надмина стравовите, овој се

врати да и помогне и да и го спаси животот.

Тоа е наш начин, мораме да му се заблагодариме.

И тогаш тие еден по еден се вратија надвор

и оставајќи ги само мене и Ренџ четворица Хари таму,

кој, тој не се плашеше од мене и се разбиравме.

И тогаш, на самиот крај, ме

натера да стојам веднаш до ѕидот

и пее една од моите песни.

А потоа ме дехипнотизираше и рече

кога ќе ја завршиш песната тогаш си сам,

а потоа си замина со трчање.

И сега, откако сите заминаа, сега се појави страв.

Се обидов да и се јавам на Нелис за помош.

Па, се разбира, опсегот четири Хари беше на телефоните.

Јас сум овде, заробен сум и тој се смееше.

Му кажуваше на Чарли, приказните што ги

раскажуваш, си поминал едно одлично попладне.

Вашите генерали се толку горди.

Само одете до вашиот камион и возете и имајте убав оброк.

И јас не сфатив дека разговарам со Ранг четврти Хари.

Но, зборувајќи со вонземјаните, тие се секогаш добро вооружени,

дури и ако ти се пријатели, тие се секогаш добро вооружени.

Па дури и да ви се пријатели, кога ќе

дојдат, секогаш има одредена тензија.

И така, кога и да дојдоа, ти секогаш сакаше

да бидеш многу внимателен и да кажеш сега одам

да станеш и да одам таму, во

ред, дури и да ти биле пријатели,

затоа што никогаш, никогаш, ниту еднаш не

сте сакале да ги изненадите или исплашите.

Како онаа една вечер кога сакаа да ме видат да го

стартувам дизелот и да го стартувам генераторот.

И затоа беше потребно да застанам таму до

дизелот и да се обидам да ја прилагодам струјата,

генераторскиот дел од него, додека Високиот бел електричар

кој беше повисок и постар од мене можеше да

види што правам без да ми ја изгори раката

или без да се движите во паника.

И тој мораше да научи да го прави тоа без да се движи во паника.

И така, ние двајца моравме да научиме да стоиме,

исто така таму, и јас да кажам добро види,

Ќе го наместам на 60 циклуси и 120 волти наизменична струја.

И види, ова е прекинувачот.

И мислев дека единствената причина

зошто зборувам е тоа што се плашев многу.

Мислев дека добро треба да внимаваш,

ќе се изгориш, бидејќи колекторот

работи црвено-жешко и јас сум

достигнувајќи помеѓу разводникот.

А потоа има уште еден дечко таму и

чувар кој, ако нешто тргне наопаку, може,

пресече ме на кратко, а друг

стражар излезе покрај мојот камион

и уште еден дечко кој стои и резервира во

случај да има доволно мажи таму да ме намалат

ако излегов од редот.

Да ја запали зградата или што и да е.

И јас ги кажувам моите молитви и потребно е

време да се навикнам на идејата дека, навистина,

тие се обични луѓе и

треба да се контролираш.

Тие се исто како нас и се плашат од нештата.

Учителката, ја прашав Учителката зошто Високите

Белци се плашат од мене и таа ми објасни

за мене со тоа што рече добро, ова

е твоја планета, ти разбираш се овде.

Можете да јадете што било.

Ако западнете во неволја, можете да легнете таму во

плевелот и да се лекувате како што направија Индијанците.

Го видела.

Ако ви треба помош, можете да прашате кој било човек.

Можете да кревате работи, правилно сте пропорционални.

Можете да кревате камења и да правите сe.

Но, тие, ако ги искаса и бумбар, мора веднаш

да добијат лекарска помош или ќе умрат.

Вонземјаните со кои рутински комуницирав

никогаш не се грижеле за китовите.

Она што се издвојуваше кај луѓето беше тоа

што многу повеќе комунициравме со животните

од повеќето интелигентни суштества.

Она што се случува е дека еден вид станува интелигентен

а потоа го убива секое животно што

може да претставува опасност за нив.

Пораснав во Висконсин и знам

да молзам крави и да јавам коњи.

Секое од тие животни би можело да ме убие по волја, добро?

Тие не се толку интелигентни како мене.

Но, јас како интелигентно суштество се обидувам да

кажам добро, коњот убаво размислува, ги припитомувам,

па одам веднаш до него, гледаш?

На повеќето планети, не на сите, но на повеќето,

интелигентните суштества јадат растенија.

И за тие да дојдат околу животно што може да

ги повреди, велат дека не можеме да поднесеме

шансата и испушти ги.

Секој човек што некогаш го сретнав се плашеше од нив на почетокот, добро?

Единствената личност што некогаш ја сретнав, знаеше дека

е таму, но на почетокот не помина низ период на негирање,

но за повеќето луѓе тоа беше само еден или два дена, за

мене тоа беше неколку месеци, беше еден дечко од Грузија,

кога рече дека дошол до полињата две години

пред мене и рече еден ден во лето тој

беше надвор од опсегот четири во потрага по

прескокните бомби што пилотите ги фрлиле.

И отиде до една од песочните дини и таму

од другата страна на следната песочна дина

до него или пред него беше

Учителката со нејзините три деца, а тие

пишуваа хиероглифи во песокот и се забавуваа.

И кога дојде преку ридот, ги изненади.

Тој рече дека веднаш видел дека се вистински,

а бидејќи е од Грузија, со свои зборови рече:

тоа не го изненади бидејќи отсекогаш знаеше

дека владата на Јенки ќе ги лаже јужните.

А тој само стоеше таму и веднаш

виде дека се вистински и само застана таму

а Учителката полека стана, а потоа со рацете

им даде знак на децата да полетаат трчајќи.

А потоа откако отидоа, таа му

се насмевна, па полета со трчање.

И токму тогаш рече дека знаел дека се

вистински, но сепак се плашел од нив, добро?

Но, тој никогаш не помина низ фаза на самоодрекување

или фазата на самоодрекување беше многу, многу кратка.

Еднаш, ја прашав наставничката како е нејзиното

вистинско име, а таа ми рече, ако ми каже, нема

да можам да ги слушнам сите звуци и ако се обидам

да ја натерам да го изговори нејзиното име,

Не можев да ги испуштам сите звуци за таа да не го слушне

правилно, па затоа имаа едноставни имиња како Учителката,

како опсегот четири Хари. - И кога зборуваат

до вас со нивниот нормален

глас, како што ние ви зборуваме.

- Можеа да испуштат каков звук сакаат

но мораа да научат англиски, па за нив

имаше наједноставна работа на светот

да ми се јават на телефон и да

звучат како некој што сакале да звучат.

И една од првите одлуки што ги донесов и

договорите што ги направив со високите бели,

Наставникот и опсегот четири Хари, беше

дека никогаш нема да го следам и тие поминаа

договорот околу до сите дека

ако ги видам надвор внатре

пустината, само ќе застанев каде што

бев и ќе пеев песни и ќе кревам врева,

а потоа можеа да ми пријдат колку што сакаат.

И ако тоа би можело да биде само блиску до една

милја и четвртина ако тие се плашеа од мене.

И можеа да дојдат кога сакаа,

можеа да си заминат кога сакаат.

Никогаш не би следел, никогаш не би

се обидел да ја затворам дистанцата.

И кога го затворија растојанието до

местото каде што се чувствуваа удобно,

ако тоа беше премногу блиску за мене,

ако почнаа да ми се приближуваат премногу

што понекогаш се случуваше и не се чувствував

удобно, дека ќе почнам да се повлекувам,

и ќе застанат таму каде

што беа и не ќе гонат.

И кога двајцата ме имаа мене, или јас и групата,

всушност, се договоривме на растојание за да комуницираме,

тогаш би можеле да комуницираме.

Тие доаѓаат за нивните цели.

Сивите, прво беа тука.

Нивните летала се доволно добри за да патуваат побрзо од

брзината на светлината и да ги намалат силите на инерција,

што го прави возможно патувањето во вселената,

но тие се тука само затоа што мислат на оваа зона

на просторот каде што се ѕвездите и други работи,

оваа област на галаксијата, како да е нивна татковина

или нивните места за газење.

Тие не се територијални.

Нема причина да бидете територијални

ако можете да патувате во вселената

бидејќи има толку многу планети слични на земјата

без интелигентни суштества на нив.

Нема смисла да се карате за некој од нив.

И така додека ништо не се случува во оваа зона што

би им се заканувало на нив или на нивните деца,

тие некако оглувуваат.

Но, ако има нешто овде што би можело да им се закани

на нивните деца, тогаш живеат генералите на сивата боја

светот без апсолутно никакви правила освен

оние што тие избираат да ги одржуваат.

Кога би имало некој друг вид на вонземјани

кои би им се заканувале на нивните деца,

Сивите генерали, без размислување,

без изговори, без планирање,

само би излегол и би ги разнел.

Високите бели, пак, се дојдени од

подалеку и ја имаат најдобрата технологија.

Кога ќе влезе длабокото вселенско летало Tall

White, велите дека вселенското летало може

имаат покриено 100 светлосни години, во ред?

Нивната матична планета е многу

подалеку, не сум сигурен каде,

но јас проценив дека нивната матична планета,

мојата најдобра претпоставка, доаѓа од

ѕвезда нешто оддалечена околу 105 светлосни години.

И нешто над 21-та линија на јужната ширина,

тоа е ѕвезда на јужната хемисфера.

Затоа што кога ќе полетаа од езерото Дог Боун, ќе

излезеа на околу 10.000 стапки од нивната база.

И земјата и месечината и Сонцето се порамнија кога

ќе се напојуваат, ќе се кренат, ќе одат право нагоре,

со брзина помеѓу 8.000 и 12.000 милји

на час, тие едноставно се појавуваат.

И кога се качија над Земјината

атмосфера, некаде околу 120 милји нагоре,

тогаш било вообичаено да застанат во вселената,

а потоа да го менуваат правецот и главата

за една од другите ѕвезди.

Една од ѕвездите што би се упатила

кон е ѕвезда на јужната хемисфера.

А Норвежаните со 24 заби со кои зборував,

ја опишаа нивната матична планета.

Тие рекоа дека нивната домашна ѕвезда е ѕвезда

во близина како што е Ѕвездата на Барнард,

четвртата најблиска ѕвезда, или следната

ѕвезда, чие име никогаш не можам да се сетам,

тоа е како Wolf 379 или нешто слично.

И ѕвездата Барнард е на пет и три четвртини светлосни

години, а следната ѕвезда е на шест и пол светлосни години.

Нивната матична планета беше речиси совршен дупликат

на земјата, освен што таа трчаше право

нагоре во својата орбита и половина ледена.

И тие рекоа дека нивната ѕвезда била

црвена ѕвезда кога често гаснеле блесоци.

Луѓето остануваа под земја некое време,

неколку дена додека не помине блесокот,

но инаку, сега на високите бели им се допадна

многу пожешко од нас, им се допадна на Сивите

беше нешто потопло од нас, но Норвежаните

беа многу среќни ако беше 10 степени

или 15 степени поладно отколку што е овде, од нас, во ред?

Тие рекоа дека на нивната матична планета, ако

сте на нивниот екватор, климата била слична

на климата на јужна Норвешка или Шведска или на Финска.

Причината поради која дојдоа овде беше

затоа што земјата беше подобро место

и речиси со иста големина, имаше подобро сонце.

Тие рекоа дека на пладне на нивната

планета изгледало како да зајдисонце

земјата кога имаш црвено зајдисонце.

Нивната технологија едвај им

дозволи да патуваат во вселената.

Нивната технологија имаше, нивната технологија

им овозможи да ги отстранат силите на забрзување

и да го забрза леталото без употреба на ракети

или што и да е, само со користење на некои

други полиња на сили непознати за Ајнштајн,

но тоа не им го дозволувало занаетот

да прави маневри со високи перформанси или

да ја надмине брзината на светлината.

За да постои летало што патува во вселената,

мора да има способност за отстранување

силата на инерција при забрзување.

И мора да има способност неговиот погонски

систем да не остави ништо зад себе.

И тоа бара рационализиран проток.

Но тој занает биде нешто како елипсоид или

мазна заоблена чинија.

Не може да има никакви вдлабнати раскрсници, не

може да има никакви раскрсници како овој микрофон.

Мора да биде мазно, инаку

полето на сила ќе стане турбулентно

и тогаш ќе изгледа како

масата да оди до бесконечност.

Високиот бел занает доаѓа ноќта на полна месечина.

Месечината, земјата и сонцето се

наредени, а на зајдисонце, вие влегувате

задниот дел од земјата.

Додека земјата се движи во својата орбита, вие ја следите.

Иако месечината е помала од сонцето бидејќи

е поблиску, имате регион во вселената каде

гравитационото поле е мазно без испакнатини.

И земјата се оддалечува од вас.

И така, кога ќе влезете, можете да се

синхронизирате со движењето на сонцето

и Земјата, а потоа продолжуваш да се повлекуваш и дозволуваш

Земјината гравитација да те повлече внатре, во ред?

Ова се случува со брзина од 8.000 до 12.000 милји на час.

Така, кога ќе влезете, длабокото вселенско летало

на Високите бели ќе влезе и само ќе застане

пара на 10.000 стапки, во ред?

Ова е различно отколку ако се обидувате да

слетате кога Месечината е во третата четвртина.

Кога Месечината ја води Земјата во својата орбита.

Ниту еден пилот на вселенско летало,

кој доаѓа овде од друга ѕвезда, која вреди

некогаш сака да се заглави помеѓу

Земјата и Месечината кога месечината води

Земјата во нејзината орбита, бидејќи тоа е стапица за глувци.

Ако одите помеѓу таму, вашето

вселенско летало мора да работи совршено

или ќе бидеш мртов.

Бидејќи со доаѓањето на Земјата кон

вас, не можете да се повлечете, гледате?

И ако има некаков проблем со намотките,

ако се жешки или нешто не е во ред,

тогаш Земјата ќе налета на тебе.

И така, пилотите на длабокото вселенско летало

се исклучително свесни за фазата на Месечината.

Дури ни вонземјаните не можат да го поправат

својот занает ако се надвор во дивината.

Сите тие треба да имаат хангар.

Тоа е затоа што материјалите од кои се направени

нештата, пластиката, металот и така натаму, види,

на собна температура, лесно е да се работи,

но ако е премногу топло или премногу ладно,

тогаш е тешко да се изградат работи.

Како никогаш да не можете да изградите автомобил на глечер

на Антарктикот бидејќи материјалите се премногу ладни.

Ќе сакате да земете, ако се повреди автомобил или

авион, да го поправите во таа атмосфера е навистина,

надвор во таа средина е навистина тешко.

Сакате да го вратите на место за поправка

и тој вонземски занает е на ист начин.

Во 1965 година, ми се појави, врз основа на она што го видов,

дека американската влада им ја дала на

Високите белци базата во Индијан Спрингс.

Договорот беше дека ќе ни помогнат на

кој било начин, не мора на кој било начин.

и дека ќе им помогнеме на секој начин.

И така, на пример, високите бели,

имаше делови од нивната технологија

што не сакаа да го споделат со нас

како што е нивната технологија на моторот.

Имаше делови кои беа подготвени да ги

споделат со нас бидејќи тоа ќе им овозможи

да ги купат деловите од полицата, ако сакате, и да ги

користат за поправка на сопственото вселенско летало.

Така, онаму каде што нивниот и нашиот интерес

се преклопуваше, тие беа подготвени да споделат.

Храната беше голема, облеката беше голема.

Не знам за некоја конкретна

технологија што ја добивме од нив

затоа што никогаш не бев дел од ниту една од тие програми.

Јас бев набљудувач на времето.

Но, на пример, ноќта ми се појави длабокото

вселенско летало што имаше оштетување

да биде штета од метеор, ноќта кога дојде.

Беше очигледно дека една од работите тие

ќе требаше висококвалитетен титаниум

да се направи поправка на внатрешноста на бродот.

Кога гледавте низ прозорците на бродот како

јас, од кратко растојание, на 50 стапки,

внатрешноста на леталото за длабоко вселенско летало

имаше коридори, како обичен карипски брод за крстарење.

А штетата вклучува и оштетување на ѕидовите.

И така, деловите за поправка на метал како алуминиум и титаниум

и така натаму, би можеле да ги добијат од Американците.

Така, Американците би можеле да им дадат, да речеме,

парчиња алуминиум исечени до одредени димензии,

парчиња титаниум.

Ова очигледно вклучувало и оптички влакна

изградени според овие вонземски спецификации,

бидејќи многу од намотките беа оштетени.

И можеби ќе им треба мојата груба проценка, илјада

милји оптички влакна за да ги направат поправките.

На научникот што ја врши работата никогаш

не мора да му се каже дека има вонземјани,

ќе се користи во вселената, нели?

Може ли вашето радио да се испорача во три дела, во ред?

Значи, имате интегрирано коло, но дали

можете да го имате тоа коло во три различни

за да можеме само да извадиме, и дали може да

ставиме четврта табла каде што можеме да ставиме

во некој од нашите овде?

Се разбира, тоа се случува постојано во

војската, понекогаш од сосема обични причини,

како школки на воен брод, дали можеш да ги продолжиш?

Тој само ги има спецификациите, во ред?

И не мора да му се кажува грав за

вонземјани или вселенски летала.

Поправките на тој брод траеја повеќе од шест

месеци, а кога конечно го имаа подготвено за проби

да извадат на месечината и

назад, првиот пат кога го извадија

до 10.000 стапки над езерото Дог Боун и само за

да видат колку добро можат да го контролираат,

а потоа го вратија во хангарот,

а потоа неколку недели подоцна,

го однеле со екипажот на бродот.

- Ви благодарам. - Ви благодарам многу.

- О, добро, ти благодарам.

Во ред, ајде да видиме.

Не сум во многу добра здравствена состојба.

Некогаш можев да зборувам три дена

без да здивнувам, а сега имам само 24 часа.

Се обидувам да ја напуштам халуцинацијата.

Потоа застана и погледот на неговото лице

беше еден од огромно разочарување од мене.

Еј, мислев дека си посветла од тоа, знаеш?

- И јас го гледам тоа.

Но, ако има, погледнете ја таа работа.

Тоа е фасцинантно.

- Се сеќавам на тие филмови и ги гледав.

оние со бели Tic Tacs.

Ми се чини дека тие се сосема автентични.

Но, тие бели тик-такови, вака

изгледа извидничкиот занает Висок бел.

Пилотот на занаетот, кога ги

брка, нема молитва да ги фати

затоа што можеа да забрзаат пребрзо, во ред?

Тоа значи дека нивниот извиднички

занает несомнено ќе работи напојуван

да се заштитат од несреќи и слични работи.

Но, тоа значи и дека на пилотот само му било кажано

што требаше да му се каже.

Имено, излезете и летајте со вашиот авион, добро?

Затоа мислам на тоа, верувам дека

тие филмови беа совршено автентични.

Една од темите со која ги слушав

американските генерали како разговараат

на високите бели генерали беше постоењето

планети слични на земјата во близина,

во близина на околу 10 светлосни години,

каде што интелигентниот живот сe уште не еволуирал.

Тие рекоа дека има неколку, околу половина дузина или така.

Високите бели генерали рекоа дека на овие

планети се обиделе да постават свои основи

за поддршка на нивната трговска дејност.

Така, тие имаат безбедно место за нивниот

занает да го стават и поправат, а не можеле

затоа што планетите биле

ладни како земјата или постудени.

А Високите Белци доаѓаат од многу топла

планета и им се допаѓа многу пожешко.

И тие понудија да ги дадат овие планети, да

им дадат брава, залиха и буре, овие планети,

на американските генерали.

И за возврат, тие сакаа американските генерали

да изградат, на секоја планета, само една база за

Високите бели, така што тие имаа каде да стават

со нивното длабоко вселенско летало за поправка,

наполнете гориво и обновете пред повторно

да се истакнете во длабоката вселена.

И американските генерали беа многу заинтересирани за

колонизација на овие планети, дискусијата се вртеше наоколу

како да стигнете таму и да се вратите, кој е сопственик на автобусот?

Високите бели генерали не сакаа директно да ја

споделат технологијата за погон во длабоката вселена,

па Високите бели сакаа да бидат задолжени за автобусите,

овој занает да оди од Земјата до овие планети и назад.

Американските генерали сакаа да имаат свои автобуси.

Дискусиите беа многу пријатни и многу пријателски,

но американските генерали сакаа да има

патека до каде што ќе имаат свои автобуси.

Високите бели генерали рекоа дека ако американските

генерали се согласат, за да се изградат базите,

би било неопходно Високите бели да донесат

материјал, специјализирани материјали,

од нивните други планети за да ја конструираат основата со.

Не знам како испадна таа дискусија, но не

можам да замислам дека американските генерали

би рекол не чисто за транспортното прашање.

И така, една од работите за која се

прашувам е дали тој процес или не

е во игра за тоа дали Америка е или не

процесот на колонизација на други планети слични на земјата

кои се во близина, да речеме на осум, 10 светлосни

години, но таму каде што нема интелигентен живот,

Има само живот онака како што изгледа, да речеме, за време на леденото доба.

И со приватизацијата на вселената, со приватни

компании кои градат ракети за да одат во вселената,

во орбитата, имаш многу повеќе

луѓе кои се качуваат и гледаат наоколу.

Има многу повеќе дискусии за интелигентниот

живот во вселената од НАСА, од секакви работи,

отколку што беше случај во 1965 година.

Луѓето денес полека, но сигурно се аклиматизираат

на идејата дека не сме сами во вселената, добро?

Дека има други интелигентни суштества овде, кои доаѓаат овде.

Порано или подоцна тоа ќе

треба да му се соопшти на народот.

Ќе мора нежно да им се скрши.

Еден ден ја прашав Учителката, таа гледаше во

ѕвездите и уживаше, што сакаше да го прави.

Ја прашав како сака да се однесувам кога ќе дојдат.

И таа ме погледна, се насмевна и рече

дека сака да се чувствувам почестена

и таа сакаше да уживам да бидам

покрај нив додека тие беа таму.

Ги немам видено од 1967 година, за што сум сигурен,

но не можам да замислам дека нема да бидат тука.

Имав многу извештаи од други луѓе

кои велат дека ги виделе овде и внатре

пустините северно од овде и така натаму,

но претпоставувам дека се уште се тука.

Бидејќи тие дојдоа овде околу 5.000 п.н.е., тоа е моја претпоставка,

Не можам да замислам дека сe уште нема да бидат тука.

Тие беа многу фокусирани на тоа кои се нивните потреби.

Секогаш мораше да има нешто во него за нив.

Не можам да замислам дека ќе

имаат причина да дојдат да ме видат.

Сега кога сум стар.

И така, ако имаа причина да разговараат со мене,

да, не би имал никаков проблем да се сретнам со нив.

Превод на македонски јазик: Ацо Ковјанич

Превземено од www.OpenSubtitles.org