Original subtitles

www.titlovi.com

Септември 30. 1955

Џејмс Дин погина денеска.

Тој живееше како да не постои утре.

Неговиот последен филм беше Џин.

Кога почна да се прикажува, по нешто повеќе од една година

од неговата смрт,

Холивуд ја славеше најголемата премиера на декадата.

Џејмс Дин Беше поставен под други две ѕвезди,

но, ноќта му припадна нему.

Како што отвори киното

сите дојдоа да го погледнат за последен пат

и да му дадат овации на секое негово појавување.

Тие го создадоа Џејмс Дин.

И не сакаа да го напуштат.

За да го задржат во близина, направија легенда од неговото име.

Од Мејн до Манила

Од Токио до Рим,

успеваше да изрази некои работи за кои не можеа да пронајдат зборови.

Гнев!

Побуна!

Надеж!

Осамените сфатија дека стареењето е болно.

Тие беа исто што и тој.

Одеја каде што одеше и тој.

Тие ги играа улогите што ги гледаа, кои тој ги глумеше.

Ги бараа одговорите за кои мислеа дека и тој ги бара.

Некои пронајдоа љубезност за која не знаеја дотогаш.

Младите тагуваа за смртта на Џејмс Дин.

Бидејќи умре млад и не му припаѓаше на никого,

секоја девојка чувствуваше дека и припаѓа само неа.

Бидејќи умре насилно,

секое момче го користеше како предупредување за своите родители:

ако не почнете да ме разбирате,

можно е и јас да тргнам по истиот пат.

Херој,

создаден од нивната осаменост.

Легенда, издигната од нивната неуморност,

нивната енергија,

нивниот очај.

Каква врска има името на Џејмс Дин со херој?

Каква врска има легендата со неговиот живот?

За тие кои го направија херој,

за тие кои ја издигнаа легендата,

овој филм им е посветен со совршенство и надеж.

Ако постои одговор, им припаѓа нив.

За да го одделиме херојот од легендата

мора да се вратиме назад во Фермонт Индијана.

Земјата каде што ја помина младоста.

За Фермонт е кажано дека е мал и мртов град.

Фермонт е мал, но не е мртов град.

Тој е корисен град.

Им користи долго и добро на корисните луѓе,

воглавно фармери.

Еден од нив ни кажа:

тој е прилично добар град,

добро место за да порасне момче.

Има два начина да се стигне во Фермонт.

Ние стигнавме по патот.

Џими Дин стигна преку железничката станица.

Имаше 9 години.

Телото на неговата мајка беше во истиот воз.

Тоа беше осамен пат да се стигне дома.

Тој следните години продолжи да живее во градот ,

користејќи ги фармите како негов извор и почеток.

Мирно место во кое можеш да се вратиш и да живееш.

Патот што го пропатува, тој прв ден

постана артерија на неговиот живот.

Се наоѓаше помеѓу пченкарните полиња,

блиску до црквата во која се молеше.

Поминуваше до продавницата за мотори на Картер,

каде што научи за брзината.

И гробиштата каде почиваат генерации на Винслови и Динови.

Патот го памети од детството.

Фармата на Винслови.

Домот на неговата тетка,

на неговиот стрико Маркус,

и неговиот братучед Марки.

Фармата му изгледаше чудно од почетокот.

И куќата му изгледаше многу голема.

Беше оставен сам на себеси да је преболи тагата.

Разбудувајќи се со плачење од кошмарите.

Тој ја сонуваше својата мајка.

Секогаш ја сонуваше неа.

Господине Винслоу! -Да?

Колкава фарма имате?

142 хектари.

Што одгледувате најмногу?

Најчесто пченка...

И Џими порасна овде?

-Да. Дојде кога имаше 9, а си замина на 18 години.

Дали помагаше на фармата?

Многу ни помагаше.

Со машините и со пресметките се до неговата прва година во средно.

Кога го заприметивте неговиот талент за глумење?

Па, тоа беше неговата последна гонина во средно школо,

Дали знаете од кого му е талентот, Маркусе?

Па, не би можел да ви кажам за тоа.

Од двајцата родители по пола, најверојатно.

Кажи ни за куќава. Дали е стара?

Изградена е во 1904 година,

и има 15 соби. Дали сакате да ја запознаете жена ми?

Сакам да ја запознаете жена ми, госпоѓа Винслоу.

Госпоѓо Винслоу, дали може да ни кажете зошто Џејмс дојде да живее кај вас?

Па, мајка му умре.

А ние постојано мислевме на Џими

и кога дознавме дека мајка му нема да одрави,

ние го побаравме.

Имавме прочитано некаде,дека ни бил наметнат.

Но, тоа не е вистина, ние го сакавме него,

Бевме среќни што го имаме и мислиме дека целосно е задоволен.

Постарите генерации од другата страна на градот,

бабата и дедото Динови.

Добро, еве што стигна денеска.

О, нели е тоа преубаво.

Од каде ви пристигна тоа?

Ни пристигна од Јапонија.

А еве што ни стигна вчера.

Добивам многу пошта од Јапонија.

Дали имате некоја слика од Џим кога бил бебе, госпоѓо Дин?

Еве го Џими кога имаше 2 месеци.

А еве го овде кога беше две и пол години стар.

А еве негова слика на пони кога имаше 6 години, во Калифорнија тогаш.

Овде е кога играше во школскиот кошаркарски тим

и е третта година средно.

Ова е средното училиште Фермонт.

Неговиот тренер рекол:

Џими не можеш да го научиш премногу.

Мора многу да внимаваш,кога му го менуваш стилот и научив да не го срамам пред другите.

Тој постигна 40 поени на 3 натпревари.

Тој бил големо бебе, но израснал во мало дете.

И бидејќи бил мал се трудел повеќе.

Успеал во бејзбол тимот.

И го собори рекордот во скок со стап во околината.

И се откажа.

Вујко му Маркус рекол: -Џими скрши 15 пари наочари пробувајќи да стане атлета.

Кршејќи ги побрзо одошто можев да ги набавам.

Од време на време требаше да ги носи и овие дома.

Бев повикан толку многу пати кај директорот, што подобро ми беше да се преселам во канцеларијата.

За прв пат, Џими почна да ја покажува неговата друга страна.

Ги црташе работите што ги гледаше

пробувајќи да внесе чувства во тоа.

И успеа еднаш, кога ја наслика својата осаменост.

Но, не беше доволно тоа за него.

Се чувствуваше повеќе како дома кога беше на сцена,

каде што можеше да се претвора дека е некој друг.

Аделајн Ноел беше негова учителка по глума.

Таа го учеше

Госпоѓо Ноел,

Џими ја одбра приказна за лудиот човек од Чарлс Дикинсон за рецитирање.

Ние победивме.

Иимам слика од орхидеја, што Џими ја наслика за мене.

Тоа беше следниот ден по првата претстава.

Глумците ми ја дадоа оваа орхидеја или ми дадоа орхидеја.

И, тоа беше првата орхидеја која ја имам добиено.

Џими,кој ми ја подари орхидејата ми даде и бакнеж.

Следниот ден дојде во мојата училница и ми ја побара орхидејата, не знаев што сака да направи.

Ја однесе на часот по уметност и ја нацрта

за мене, која ја чував толку години.

Тогаш ми рече: сега можеш да ја задржиш орхидејата засекогаш.

Тоа е за мене бесценето нешто.

Господинот Картер, сопственик на овој дуќан рекол:

Џими беше моторџија.

Го викаа брзиот Дин.

Господине Картер дали ќе ни го покажете моторот на Џими?

Еве, ова е првиот мотор што го поседуваше.

Ова е Чек џоб од 1947 година,

произведен во Чешкословачка.

Има 350 cb и брзина од 50 m/h.

Колу година имаше кога го купи?

15 години.

Каде се тркаше со моторот?

Имавме едно поле до продавницата, кое

го изнајмивме и направивме мала патека за тркање.

И Џими одеше таму и се тркаше, на оваа патека,

која не беше официјална патека, туку само за возење.

Само одеше таму, возеше и добро се забавуваше.

Еднаш, дојде овде. Јас имав разглас,

и ме праша дали може да зборува преку него.

Јас му реков дека може.

Тој си замислуваше трка и ја коментираше.

Тој навистина имаше голема фантазија.

Бин Трастер имаше свој расадник во јужниот дел од градот.

Тој и Џими имаа нешто заедничко,

смислата за хумор.

- Г-дине Трастер, дали ја знаевте фамилијата Динови долго време?

Да, ја знаев скоро цела генера- ција од фамилијата на Динови.

- Дали го познаваше Џими Дин?

Да, го познавав Џими Дин.

се дружеше со момците градот,

а, нормално,ги познавав сите.

- Како те ипресионираше Џим?

Па, Џим имаше нешто овде во главата,

што другите момци го немаа, или јас немав заприметено.

Старата куќа на Динови, се наоѓаше на милја и половина јужно,

каде беше роден неговиот татко,

а и неговиот дедо живееше порано таму и се појавуваше понекогаш,

но, неговиот прадедо живееше таму

и, кога ќе му беше досадно или кога ќе беше тажен,

го земаше моторот и одеше кај старата куќа

и медитираше таму.

Тој имаше духовни вредности кои просечните деца ги немаа.

- Има сега нешто таму?

Истите дрва, овошје што ги имаше на фармата кога живееја таму.

- Кажи ни за Кол Дин.

Па, Кол Дин беше акционер, кој започна со фармерство.

Беше во некое место, западно во државава,

беше продавач на слатки.

Аукционерот не се појави и побараа доброволец.

Кол се пријави.

И со продавањето коли оствари голем успех.

- Тој му беше дедо на Џим?

Не, тој му беше пра прадедо.

Беше колку мене, само малку покрупен,

со поголем стомак.

- Мислиш дека го наследи талентот од Кол Дин?

Па, да. Џими имаше наследено талент од Динови -забавувач.

Стариот Кол, пра прадедо му на Џим исто така беше забавувач.

И стариот Кол имаше роднина кој живееше во Сомерсвил.

Тоа е град 5 милји јужно од овде.

Тој исто беше продавач на коли.

Тој знаеше да раскажува, што му помагаше во продавањето на колите

и ги засмејуваше муштериите.

И Кол го можеше истото.

Изгледаше како да има некој вид на комфорт од тоа,

да се биде таму каде живееле неговите претци.

Сезона по сезона, Маркус го гледаше каде што расте,

заедно собрани во куќата.

Но, од сите работи што ги одгледуваше фармерот,

најмили му беа децата.

и го гледаше Џими како свое дете.

Изгледаше како среќно дете.

Можеби, не толку колку другите, но не и толку невпечатливо.

Момче кое ја сакаше градината и беше горд на тоа што ќе го израсне.

Момче, кое сакаше да си игра со неговиот братучед Марки.

Кој израсна во негов брат.

Момче кое сакаше животни,

бидејќи го прифатија онаков каков што е.

И ги гледаше нежно.

И имаше куче кое го викаше Чак,

поради некоја негова причина.

Но, ниедно момче не е такво како што изгледа.

И Џими си имаше свој таен свет.

Тој ни остави само три места каде што можеме да погледнеме во тој свет.

Дрво, на празното земјиште,

кое се претвори во неговата осаменост.

Гробот на мајка му.

Кој се претвори во неговата потрага и мечтаење.

И исечоците кои ги чуваше, за да ги прати чекорите за исполнување на неговиот сон.

Пишуваше: Ова се потребите.

Потребите за љубов и сигурност.

Потребите за креативно изразување.

Потребите за препознавање и самопоштовање.

Тој ја направи оваа статуа и ја нарече "Self" (сам).

Но немаше лице.

Изгледаше како нешто да се случи со Џими.

Почна да се повлекува во себеси

и не споделуваше со нас повеќе ништо.

Но, можеби тоа е само растење.

Ништо не можеше да му ја смали гладтта.

Почна да се збогува со Фермонт и неговотo деттство.

Немирниот дух го обзеде.

Мора да продолжи, да продолжи некаде.

Емоциите прават да секој пат изгледа правилен.

Мора да го пронајде лицето за замислата што ја нарече "self" сам.

Секој блок во Лос Анџелес имаше повеќе луѓе,

отколку цел Фермонт и фармите околу него заедно.

И никој од нив немаше слушнато за Џими Дин.

Може да биде се што сака овде.

Гледаше кон градот и ја планираше стратегијата,

како што често гледаше низ прозорецот во бавчата, прорачунувајќи за родот.

Можеби ако се однесуваше како сите други,

ќе припаѓаше некаде

и ќе постанеше нешто.

Тој дојде од брдото.

Се запиша на Универзитетот на Лос Анџелес во Калифорнија- UCLA.

Започна како модел студент.

Беше горд на себеси.

Па, напиша писмо и го испрати дома му.

Еве го писмото што го добив од Џими кога беше запишан на UCLA во Калифорнија.

Тој напиша дека е многу зафатен и дека многу работа.

И дека семестарот што претстои е уште потежок.

Неговите отценки беа добри за промена.

Четири четворки, една тројка и петка.

Одеше многу на драма на училиште.

И доби добра улога во школската претстава.

И и рече на баба му дека откри една работа:

дека актерот треба да е интелектуалец,

а, затоа е потребно време за да се развие.

Ако сака тоа да го постигне, треба да оди до крајот.

Па затоа проба да го направи правилно.

Затоа се зачлена во братството Сигма Ну.

- Кои се вашите ставови за тоа?

Јас сум претседател на на братството Сигма Ну.

Јас се приклучив во Февруари 1952 година.

А Дин се приклучи мислам во 1950, Септември 1950 година.

Погледнавме во досиејата,

пред неколку месеци за да провериме дали имаме нешто

од Дин.

И ова е апликацијата за членство во братството.

А во финансискиот извештај,

забележавме дека по 4 месеци престој има долг од 45 долари за куќата,

кој никогаш не го плати, секако.

- Џон, кога го запозна Џими?

Првпат го запознав Џими Дин есента 1950 во бркотниците,

и бев импресиониран од него кога разговарав неколку пати,

во бркотниците и изгледаше загрижен и беше тивок.

Па, се пријави и после неколку недели стана свесен,

по контролата што постоеше во куќата. Главен проблем му беше

тоа што не можеше да прифати беа работи како:

носталгија за домот и многу ноќни состаноци.

Тој имаше оригинален или конечен вид на проблем,

и заврши со тепачка со еден од станарите во куќата,

по што си замина и тоа е последно што некој го виде.

- Кој сум јас? - се запрашуваше.

Не сакам да бидам осаменик.

Не сакам да бидам различен.

Ми требаат луѓето, но ги оттургнувам од себе си.

Имам толку многу љубов да дадам.

Ја однесе зависта на плажата.

Гледаше во океанот

и беше љубоморен на неговата моќ.

Им завидуваше на галебите што се забавуваа меѓусебно.

Им завидуваше на слободата и нивните високи летови.

Оддеднаш знаеше.

Дека како актер може да биде океанот,

и да разнесе се со својата моќ.

Како актер може да биде и галебот.

Да се воздигне повисоко од секое живо суштество.

Ќе постане актер, но вистински актер.

Ќе го освои Њујорк и ќе почне со театарот.

Потоа ќе се врати и ќе го освои Холивуд.

Ќе се воздигне толку високо, што скоро ќе исчезне.

И сите ќе го молат да се врати.

И виде мртва птица на песокот.

И тргна по неа.

Но, веќе беше тргнат по својот пат.

Џими Дин ќе постане некој.

Тој замина во Њујорк и го сними својот прв филм.

Беше снимен во Merry Go Round во паркот Грифит и Џими беше екстра.

Една минутна реклама за софтлинк компанија.

Патувањето го однесе се до Тајм Сквер.

Градот му ги покажа своите 9 милиони лица.

А тој се потруди да ги запримети сите.

Ги пронаоѓаше во метроата.

Во баровите.

Покрај кејовите.

Село! Село!

На места каде што не е безбедно да се оди.

Се потруди да почувстува тоа што мислеше дека и тие чувствуваат.

Љубов.

Да се припаѓа некому.

Не припаѓам никому.

Секогаш самотник.

Секогаш само надвор.

Почна да ги руши ѕидовите на својата изолација.

И да навлегува во животите околу него.

Ќе позајмеше насмевка.

Ненајдени движења.

Момент на тага.

Луѓето беа негова храна.

И ги јадеше стрвно,

за да му помогне да го изгради своето актерско лице.

Неговите апетити беа премногу големи,

но, никогаш не беше наполнет.

исто како и неговиот кофер.

Мислеше дека спиењето е трошење на време,

и ако спие може да пропушти нешто.

Уплашен од својата осаменост,

уплашен од неговите сонови,

се проникнуваше низ ноќта како ловец.

Ќе позајмеше весник за да провери каква претстава има на улица 47.

И одеше на 3 вообичаени места да ја помине ноќта.

Понекогаш се регистрираше во еден мал хотел кој беше

напуштен кога гламурот се префрли во градот.

А кога остана без пари и тој го напушти.

Но, го пронајде својот втор дом.

Барот на Џери, каде секогаш беше добредојден.

Господинот од левата страна е Луи.

Тој му беше омилениот келнер на Џими.

Тој од десно е Џери. Сопственикот на местово..

- Каков му беше апетитот, Џери?

Секогаш јадеше шпагети.

Тој беше шпагети момче.

Викаше дека ќе стане италијанец од многу јадење шпагети.

Се смееше како луд, зошто мислеше дека може да ги мота како италијанец.

Му покажав еднаш и тој само повторуваше,

и се смееше секогаш кога ќе го погледнев.

Можеше да мота шпагети коа да беше роден италијанец.

- Имаш некој коментар, Луи?

Па, имам многу да кажам за него, затоа што

тој доаѓаше овде во времето кога немаше ништо.

Тогаш прв пат не запозна.

И не прашуваше дали може да добие бесплатни шпагети

и дали е добро јадењето.

И шефот рече, да, може.

И така се запознавме.

- Дали бараше нешто друго?

Да, бараше.

Многупати јас му позајмував пари.

И секогаш ми ги враќаше,

кога ќе заработаше. Добро момче.

Тогаш ми вети: - и да закаснам со долгот ќе ти вратам сигурно.

- Ќе ни кажиш за случката со шампањот?

Мислиш на тоа кога донесе шампањ кој го имаше купено од друго место?

Па, дојде една вечер и имаше замотано шампањ во хартиена вреќа

беше со неколку момци и ми рече: Луи донеси неколку чаши

и отвори ми го шишево.

Јас му реков дека е тоа против правилата на куќава и дека не можам тоа да го направам.

Ако го направам тоа, ќе ме избркаат од работа.

Не можиш да носиш шампањ од друго место.

Купи овде.

Носи го тоа дома ти и купи си овде и испи го.

Толку се изнервира, го отвори шишето отиде кај ладилникот за пиво

и го истури цело шише таму.

После тоа ми рече: - па донеси ми шампањ.

Го прашав дали сака четвртина или петтина.

или половинка.

Ми рече донеси ми 2 половинки.

Му донесов и ми рече да го распределам во чашите.

-Дали некогаш ги носеше неговите тапани?

Ох, тимпаните.

Доаѓаше неколки ноќи и ги носеше на грбот,

замотани.

Изгледаше како ништо, знаеш?

Многу луѓе ме прашуваа кое е тоа момче.

Тоа момче ќе биде голем актер еден ден, им кажував.

Ми викаа: - ти си луд.

Тоа е Џими Дин. И никој не ми веруваше.

Како и да е, тој доаѓаше со тимпаните и тропаше.

Правеше толкава врева што на сите им здосадуваше.

Јас ќе одев кај него и ќе му речев:

- Џими, извини, ама не можиш тоа да го правиш.

И ќе се изнервираше пак.

Тој беше момче, не знам,

беше тежок за разбирање, знаеш?

Тоа е прекрасен и дарежлив град, ќе кажеше.

И полн е со пријатни и прекрасни луѓе.

Луѓе со кои што сакаше да работи.

Луѓе кои што сакаше да ги знае.

Луѓе кои што се надеваше дека ќе го поштоваат еден ден.

Чии имиња беа испишани во светлата.

И се прашуваше какво е чувството.

Леонард Розман беше млад композитор кој ја создаде

композицијата за филмот "East of eden".

и "Rebel without a cause".

За да ги намалат трошоците имаа заеднички изнајмено апартман.

Беше на пет спрата, со порти како бродски.

Џими ги нарече корпа за отпадоци ѕидовите.

Ако се потпреше на прозорецот на одреден начин,

и ако погледнеше со едно око

имаше прекрасен поглед на Central Park.

Беше полно со дрва каде што можеше да седне.

Почна да се замислува себеси

како длабок мислител.

Актерот мора да знае се, ќе речеше.

Но, во неговото брзање се задоволи и со помалку.

Се задржа доволно долго за да се спријатели со девојка.

Арлин Секс.

Го познавав.

Еднаш му кажав дека го сакам.

Но, се преправаше дека не слушна.

Потоа ми рече: - не можеш да ме сакаш,

и мислам дека никој не може да ме сака, сеуште.

Слушавме музика заедно.

Барток, Моцарт.

И ми ја остави малиот принц, неговата најомилена книга.

Бидејќи беше за него.

Се раскажуваше за едно мало дете кое дошло од ѕвездите

каде посадило ружа.

Детето сакало да гледа во ѕвездите, бидејќи

имало верба, дека некаде, на некоја од ѕвездите,

самата ружа се надева, дека, еден ден ќе се врати дома.

Тогаш малото дете умрело.

Еднаш, додека свиреше, отсвира погрешен тон и се расплака.

Ме расплака и мене.

И оддеднаш ќе направеше нешто, што никој не помислуваше дека ќе го направи.

Па, мораше да се насмееш на тоа.

Тогаш ќе видев дека му летнал умот и се скрил некаде,

и ќе го прашав што размислува.

Ќе речеше: - Мислам на мајка ми.

Ќе го прашав дали му недостига.

А тој ќе речеше: - ајде да одиме на хот дог.

И ќе одевме.

Секогаш имав чувство, дека треба да го отворам прозорецот,

и да речам, летај птицо.

Му се трупаа сметките, додека бараше работа.

И напиша писмо за дома му.

А кога ќе и пишуваше писмо на тетка му

секогаш започнуваше со драга мамо.

И ќе кажеше дека му е срам, постојано да бара нешто.

Но, ако му испраќа поклон за Божиќ,

порадо би сакал пари.

И им пишуваше на сите,

и им кажуваше дека не може да заборави за се што направиле за него.

И сака да им врати на сите, така што ќе постане успешен.

И се трудеше да не биде предолго.

И конечно успеа.

Една вечер, беше Недела навечер,

дојдов, а надвор врнеше, а Џими Дин беше...

Беше невреме надвор,врнеше а Џими Дин беше со патики,

Целиот накиснат и влажен.

Немаше кошула, само стара јакна на него.

Неизбричан, нестоплен.

Пиеше дупли скоч.

И Џим...

Луи го служеше.

Јас го прашав што правиш, одиш по ѓаволите со себеси.

Но бидејќи беше добро момче, секогаш ги прафаќаше моите совети.

Ми рече: - Не татко, јас, јас,

- јас мора да направам нешто за да изгледам природно.

И ми рече...

И ми се смееше.

Му реков , што ќе направиш?

Мислев дека ќе направи нешто глупаво.

Тој ми рече: - не, мора да направам нешто за да те изненадам.

Па, дојде времето и, тој...

Стана, и ми рече:

- Гледај, се враќам веднаш и намести го телевизорот на канал 66.

Го наместивме телевизорот и се појави непознат човек во акција..

Беше пијан и накиснат човек.

Баш како што Џими стана од овде.

Се врати за 20 минути.

Се смееше како луд.

И ми рече: - Сега ти ќе ме частиш дупли скоч. Може?

Џими стекна репутација.

На најпроблематичен актер во Њујорк.

Кога дојде на проба, неговиот режисер никогаш не знаеше,

од минута во минута, што планира да направи следно.

Или воопшто не планираше.

Еден актер рекол:

- Тој го глуми мојот внук

и би требало да речам да го извините ако

се понаша малку чудно.

Но како да речам дека се понаша малку чудно, кога е тој луд.

- Зошто ги правам овие работи? -се запрашуваше Џими.

И навистина не знаеше.

Но сакаше повеќе од телевизија,

и малата зграда во неимпресивната улица,

влечејќи го повторно и повторно.

Актерско студио.

Лиз Трозберг предаваше овде.

Исто така и Казан.

За да се биде најдобар, треба да се учи од најдобрите.

Ќе се подготвува себеси.

Ќе проба нов експеримент.

Ќе се потшиша.

Ќе се зачлени на часови по танц.

Да ги размрда нозете и да ја пронајде грациозноста на актерот.

За време на подготовките се запозна со еден таксист.

Арни Ленгер, кој му стана пријател.

Прв пат кога го сретнав Џими,

имаше состанок со моја другарка.

Го донесе да ме запознае.

Јас не знаев дека е...

Кој е.

Не беше сеуште во филмовите.

Се појавуваше на телевизија, но јас возев такси на вечер,

и не го имав видено.

Затоа, за мене беше само некое обично момче.

Дојде во куќата и беше премногу срамежлив.

И не ме импресионира.

Отидовме долу, купивме храна,

која ја платив јас

Се вративме во куќата и јадевме.

Тој не беше планиран. Ние бевме четворица, а тој беше вишок.

Секогаш ги проучуваше луѓето.

Проучувајќи ги нивните физички карактеристики

и употребувајќи ги во глумата.

Како на пример, еден ден од кога се запознавме, му кажал на некого,

дека следниот ден бил на аудиција

и требало да направи нешто, а тој направил да мислат дека е тој Анри.

Очигледно,тој ден одлучил да прави работи кои ги правам јас.

Како што јас го правам ова.

Ќе го искористеше тоа.

Ги користеше предметите прекрасно.

Знаеше да им го сврти вниманието на луѓето.

Кога некој ќе читаше нешто, тој ќе направеше нешто вакво.

И сите ќе гледаа во тоа.

Тоа беше дел од неговата сензитивност.

Погувствува дека е подготвен за аудиција во актерското студио.

Па, затоа отиде да се види со една актерка Крис Вајт.

Таа исто така пробуваше за во студиото и затоа тој се надеваше дека таа може да му помогне.

Таа рече:

Јас ја напишав сцената за аудуцијата,

која Џими набрзина ја преправи.

Пробувавме 2 месеци и не ја одигра ни двапати исто сцената.

Дури ни на денот на аудицијата.

Направивме таква импровизација, што не оставија 3 минути подолго од сите други.

Писмото што го пушти дома му беше полно со возбуда и рецитали.

Беше горд што стана член на актерското студио, имаше напишано.

Беше голема чест да си запишан во такво школо, полно со славни луѓе

како Марлон Брандо, Монти Клифт, и Џун Хавик.

И тој, Џејмс Дин,

беше најмлад од сите.

Беше одлично.

Ли Стразберг рекол дека е тој природен глумец.

Многу срамежлив,

чувствителен, но се зближуваше со луѓето.

И кога Стразберг ја искритикува сцената која ја одигра,

Џими го напушти студиото и никогаш повторно не настапи таму.

Му беше понуден договор за неговиот прв настап на Бродвеј.

Господинот Рос беше задолжен за односи со јавноста за

"See the jaguar".

Се плашам дека првиот настап на Џими Дин не беше толку славен.

Претставата се отвори во четврток навечер, колку што се сеќавам,

А заврши во сабота навечер, истата недела.

На критичарите не им се допадна.

Критичарите не ја разбраа.

Неговата следна претстава беше "The Immoralist".

Од Рутх и Аугустус Гетц.

Џими беше дел од една одлична екипа.

Џералдин Пејџ, Луи Жордан и Дејвид Џеј Стујарт.

Тој глумеше арап.

Мораше да изведе заводливо и невидено играње.

Арапот живееше во пустина.

И застана помеѓу мажот и неговата жена.

И ги уништи двајцата.

На отворањето, критичарите го критикуваа, како

брилијантен и надежен млад актер.

И го запемети океанот на кој му завидуваше.

И морскиот галеб и неговиот лет.

И знаеше дека ја има пронајдено својата моќ.

Театарот и неговите луѓе му посакаа добредојде.

Но се караше со продуцентот и го напушти шоуто по 2 недели.

Во Њујорк ја стекна репутацијата на бунтовник.

Се откажа од сите работи што ги сакаше најмногу.

Се откажа од задоволството на сопствениот успех.

Од поштовањето на луѓето кои беа негови богови.

Се откажа и од себеси.

Зошто ги уништувам работите што ги градам? - се прашуваше.

И седеше под дрво во "Central Park".

И му напиша писмо на братучед му, Марки.

Да му заблагодари за некои цртежи што му ги испратил.

Но, впрочем, тој си пишуваше на себеси.

Драг Марки.

Го запрашавме Марки дали се сеќава што му пишал Џими.

И еве што ни кажа Марки:

Џим рече дека сака да ми заблагодари за моите сликите.

Но ,требаше да ме предупреди за нешто.

Тој рече дека е лесно да се нацрта цртеж со војници,

и луѓе кои пукаат со пиштоли,

и затвори каде ги затвораат луѓето.

Но, рече дека не треба да ги цртам овие цртежи,

бидејќи не се добри за цртање.

Ми кажа дека живеам на земја, која бог ја има благословено,

со дрвја,

реки и океан,

и сите животни што ги гледам,

и куќи, каде луѓето можат да отворат врата кога сакаат.

Тој рече дека тие се работите кои треба да ги цртам.

А се што треба е да погледнам наоколу мене за да ги видам.

И Марки ни кажа како Џими го заврши писмото.

Овие работи се потешки за цртање.

Бидејќи потешко можат да пораснат.

Мојата љубов кон тебе Марки. Чао.

- Кога последен пат го виде, Луи?

Последен пат што го видов Џими, беше,

кога одеше во Калифорнија, во Холивуд,

за да успее на филм.

Тоа беше последен пат и имавме добра забава за него.

Многу луѓе ме прашуваа авионот: - кое е тоа момче?

Ќе му одговорев: - Тоа е Дин.

Тоа е момче кое, не знам, е тешко за сфаќање.

Тој леташе кон неговиот директор Ели Казан.

Кога го одбра Џими за улога во "East od Eden", Казан рече:

Џими е тоа вистинското.

Тој имаше осет за осаменост, беше сомничав.

Те водеше во приватен клуб,каде имаше само неколкумина членови.

Летај птицо, летај.

Дојде до најтешката битка во својот живот.

Сомничав во секого, создаде чвор од можни непријатели.

Камера.

Микрофон.

Публика.

Внимавај!

Можат да те расипат.

Можат да те распарчат на делови и потоа пак да те состават.

Можат да те променат.

Се пресели во преслекувалната од студиото.

Чуваше револвер.

Што го направи да се чувствува сигурен.

Но, му го пронајдоа и му го одзедоа.

Си купи нов мотор, за да може да се движи брзо и сам.

Се облече како што секогаш се облекуваше.

Зошто старите облеки беа познати работи во непознатиот свет.

И никогаш не осудуваше некого поради тоа што бил.

Холивудскиот бит.

Кога ќе скиташе низ улиците и низ Тајм Сквер,

луѓето ќе кажеа:

- Кој ли се замислува дека е?

- Марлон Брандо.

Но колку повеќе го критикуваа,

толку повеќе одбиваше да се промени.

Се чувствуваше дека поседува толку малку,

а мораше да го штити премногу.

Поседот му беше многу важен.

За да може да ги купи работите кои ги сака,

значеше дека некој се однесуваше фино со него.

Дури и ако тој некој, беше самиот тој.

А кога некој непознат му го скршеше фарот,

ќе се расплачеше како бебе.

Како тој да беше повреден.

"Villa Capri" го потсетуваше на барот на Џери во Њујорк.

Се чувствуваше сигурен таму.

Зошто Петси И били беа скоро како Џери и Луи.

Го прифатија каков што беше.

И го прифатија неговиот сомнеж без коментар.

Па, доаѓаше овде скоро секоја вечер.

И...

Доаѓаше после работа и...

Беше облечен обично.

Како секој просечен човек кој оди на работа.

Знаеш. Ништо фенси.

Всушност, не го имав видено да е облечен убаво, навистина.

- Дали имаше смисол за хумор?

Да. Премногу.

Еднаш дојде и седна на оваа маса

и...

кажа неколку зборови на италијански.

Сакаше да зборува италијански и тој, знаеш?

Сакаше да научи италијански малку.

Понекогаш немавме слободно место

и тој одеше во кујната.

Ништо не му сметаше, навистина.

Тој беше навистина добар маж, добро момче.

Ништо не му сметаше.

Не посетуваа многу ѕвезди од Холивуд,

и Џими , бидејќи беше овде скоро секоја вечер,

успеа да ги запознае овде.

И им беше миленик на некои од ѕвездите.

Семи Дејвис Џуниор.

И се трудеше да им поверува кога ќе му кажеа дека им се допаѓа.

Кога почна да работа на "East od Eden",

откри дека филмскиот актер треба да станува порано од сите други.

Му веруваше на Казан.

Бидејќи изгледаше дека и Казан му верува нему.

И му дозволуваше да изведува свои перформанси.

Тие си имаа сигнали.

Кога Џими ќе беше подготвен, му свирнуваше.

И Казан знаше дека може да започне.

Припреми се!

Акција!

Интервјуто на Вилијам Зинсер во Њу Јорк Херолд Трибјун,

не беше само опис на неговата улога во "East of Eden",

туку, исто така и на Џими.

Тој напиша:

- Се во врска со него наговестува,

на осамен и несфатлив 18 гидишњак.

Имаше ранет поглед на сирак,

пробувајќи да ги состави бедните факти на неговото наследство.

Од време на време ќе се насмевнеше.

Како да е некоја мрачна шега,

која му е позната само нему.

Се чувствуваше поквареност во него.

Но исто така, сеуште го сакаа.

Пред да се заврши "Eden",

Холивуд знаеше, дека Џејмс Дин беше најзначајната нова ѕвезда на годината.

Тоа му даде храброст ризикува со себеси.

И да се заљуби за прв пат.

Таа влезе во неговиот живот,

Внесувајќи му големо сожалување,

и надежна полузаборавена нежност.

Преќутуваше за неговото насилство, а тој се чувствуваше како се челичи.

И за прв пат почна да верува дека животот има смисла.

Ги преспиваше ноќите без да сонува.

Почна да ужива.

Почна да споделува.

Го направи многу среќен.

И си најде пријател.

Тој рече: имам еден многу близок пријател и сум многу среќен.

Не е ли тоа чудно?

Лу Брекер живееше во сигурен дом.

Со вистински мајка и татко и 3 топли оброка дневно.

- Здраво Лу.

- Како ти се вика кучето?

Микелина.

Таа е три годишен лабрадор.

Таа имаше една година, кога Џими беше овде.

Го потроши цело лето за да ја научи да скока од даската,

но таа не го направи тоа.

Сеуште не скока, всушност.

Лу не покана внатре за да ни покаже некои работи од Џим.

Ова е кутија од...

Работи што Џими ми ги даде да му ги чувам за...

Две недели пред несреќата.

Тоа се...

Лични работи.

Има писма од обожавателите.

Кои пристигнаа до него лично и не ги предаде на неговиот мејл за обожаватели.

Ова се некои слики каде Џими работа на неговата кола,

пред трката во Палм Спрингс во 1955 год. која беше и негова прва трка.

Ова е некој тип кој сакал да му продаде нафтен извор.

Некои телефонски броеви.

Сметка од "Dinners Club".

Ова е напишано веднаш по трката во Палм Спрингс.

Пишува: - Третото место го освои

младиот филмски глумец,

Џемјс Дин, возејќи ја неговата прва трка со "Porsche Speedster".

Ова е белешка од неговата перална и пишува дека

неговиот чаршав е оштетен и не можат да го исперат.

Банкарски извештај, со телефонски број на крајот.

Уште телефонски броеви.

Телефонски број.

Не знам како ги пронаоѓаше телефонските броеви,

бидејќи никогаш не можеше сигурно да знае каде е твојот телефонски број запишан.

Така ги организираше работите. Само ќе ги фрлеше во кутија.

И...

Мошне изненадувачки за Вас и за публиката

е тоа што Џими беше мошне заинтересиран за бизнис.

Тој, лично, сакаше да има своја компанија.

Всушност, сакаше да стане директор.

Мислеше дека

има повеќе простор за самоискажување,

секако и повеќе слобода на движење,

ако е директор, отколку глумец.

Уствари, учеше,

учеше малку повеќе за тоа како да се однесува со непознати,

и...

Исто така и фактот дека...

Дека кога ќе прочиташе нешто за него му сметаше.

Му сметаше кога некој за него ќе кажеше дека е злобен,

И...

Некултурен, бидејќи навистина не беше таков.

Туку, тие го сфатија молчењето како,

да не се грижи за нив,

немаа внатрешност.

Или не се грижеја да ја спознаат внатрешноста.

Тој беше срамежливо момче,што...

Не знаеја како да му се доближат.

И тие не знаеја...

И наместо да пробаат да му се приближат, тие рекоа...

Тие само го оттургнаа.

Изгледаше дека постојано ги губи луѓето за кои најмногу се грижеше.

Така од секогаш беше,

и така секогаш ќе биде.

Така нека биде.

Постана ноќен шетач, повторно.

За да пронајде место да ја искаже својата нежност.

Но, не можеше да пронајде.

Затоа, купи коњ..

И му даде одредена мерка на љубов.

Лу Брекер го има сега.

Трча слободно во Санта Барбара.

Пронајде некое олеснување,

во тркање со поршето, што го купи како утешна награда за себе.

Во неговите тапани.

И во обичните луѓе.

Глен Клејмер, глумец.

- Глен, што се случуваше ако никој не му обрнуваше внимание на Џими?

- На состаноци, на пример?

Па...

Јас, не знам премногу за неговите состаноци,

знам, за една или две девојки со кои излегуваше.

Лили Кардел, глумица.

- Од каде си Лили?

Јас сум од Шведска.

Родена сум во Стокхолм.

- Каков беше со тебе?

Па, од време на време одевме во ресторан,

како Вила Капри, на пример, кој ни беше омилено место за јадење.

И одеднаш ќе станеше од масата и ќе заминеше без извинување,

И ќе седнеше кај некој негов пријател и ќе зборуваа за коли или слично.

И ќе го немаше половина час.

И беше многу променлив во расположението.

Во еден момент можеше да е замислен за нешто,

а во следниот момент ќе беше на подиум, ќе играше, ќе кажуваше шеги .

Немаше смисла да му се лутиш поради тоа,

бидејќи немаше ништо добро да донеси тоа.

Само требаше да го сфатиш. Таков беше.

- Таков беше.

Ник Реј, директорот на "Rebel Without a Cause",

знаеше што мисли Казан кога рече:

Џими припаѓа на приватен клуб, кој има само неколку членови.

Имаше свој начин, за да ја стекне довербата од момците.

Ги одведе да ги запознаат бунтовниците,

за да може Џими да го долови карактерот на Џим Сток, кој треба да го глуми.

"Rebel Without a Cause" беше драма за бесот,

на млад човек кој пати.

И неговата битка, за да внесе комфорт во животот на отфрленото момче.

И на девојката која не знаеше што е тоа љубов.

Можеше да ги покаже преку Џим Сток, работите што треба да ги постигне како Џејмс Дин.

Но кога филмот беше завршен,

Џим Сток го снема.

Глумењето заврши.

Успехот беше само лист на утеха,

кој го покри дрвото на неговата осаменост.

И после секоја работа,

дрвото беше без лисја.

И зимата го врати студенилото.

Знаеше дека никогаш не може да се скрие од болката.

Но, ако е зафатен, може да ја заборави.

И го почнуваше секој нов ден со надеж.

И проба да се поврзи со животот.

Проба да го сними животот со неговата камера.

Стана обожавател на борби со бикови,

бидејќи се препозна себеси во матадорот.

Осаменичка фигура, која внесува опасност на своите потреби.

Да го проба лимитот на животот,за да се доближи до границите на смртта.

Го тропаше ритамот на својот живот на тапаните.

Се смееше.

Неговите денови, грмеа од рикот на неговото трошење.

Но, тоа беше само ехо од работите што никогаш не ги пронајде.

Работите што продолжија да му бегаат.

Работата што немаше лице.

Самиот тој.

Ѕвездата брзаше да се врати дома.

Пред да продолжи понатаму, знаеше дека мора да се соочи со себеси.

И тоа можеше да го направи само во Фермонт.

Мора да дознае, зошто не пронајде среќа во неговиот успех.

Зошто изгледаше дека ги губи оние што најмногу ги сака?

Тоа беше прашањето што му го постави на неговиот другар пред 1 недела.

Вечераа заедно.

Не, не можам да ти објаснам,но можам да те нацртам, само ако не се налутиш.

Гледај!

Тоа е нешто што сите го имаме, но не сакаме другите да го видат.

Многу е нежно. Наша тајна, ако може така да се нарече.

И...

Тоа е нешто што треба да го заштитиме.

Повеќето од нас поставуваме ѕидови од околу.

Огледала, како овие. Гледаш?

Ако не им веруваме на луѓето, ги користиме за да зачуваме надвор,

за да не можат да не повредат.

Но, ти. Види ти што имаш.

Огледалата не се доволни за тебе.

Мора да го имаш и ова.

Уште еден ѕид.

И покриен е со трња,шљокици, за да ги надразнува луѓето.

за да речат, види го, навистина е фаца,види колку е интересен.

Овде сретнуваш директор и го поштоваш,

и правиш некоја многу глупава работа и го престрашуваш.

Овде сретнуваш бизнисмен и викаш, леле и јас сакам да сум бизнисмен.

Овде сретнуваш композитор и викаш дека единствена работа што сакаш е да постанеш композитор.

Па ти постануваш бизнисмен, скулптор, матадор, композитор и сите тие работи.

Но, тоа не си ти.

Не му даваш на никому шанса да те сака или да не те сака,

бидејќи, не ги пуштат да го видат првиот ѕид.

Никогаш не велиш: - Еј, дојдете ваму да го запознаете вистинскиот Џими Дин.

Па, што се крие во средината, Џими?

Зошто ги исклучуваш луѓето?

Зошто не мислиш дека заслужуваш нешто?

Затоа ги избегнуваш пред да ти се доближат?

Дали мислиш дека си празен, Џими?

Затоа ли си толку уплашен?

Па, Џими му кажа на својот другар писател, дека сака и тој да стане писател.

И одлета за Индијана.

Во Фермонт ги облече алиштата за на фарма.

И ги слушаше приказните што ги раскажуваа луѓето.

Приказни за него, кога бил дете.

И се вратија старите чувства.

Празно чувство да се биде отфрлен.

Отиде назад во своето средно школо.

За да го заслужи успехот,

требаше да верува во својот талент.

Но, ништо што напишаа критичарите, не направи да се чувствува дека има право

да се нарекува генијалец,како што го викаа сите други.

Можеби ако открие некој талент во фамилијата, ќе поверува.

Ја направи оваа снимка тајно.

Микрофонот му беше скриен во ракавот.

Слушајте внимателно.

Знаеш, јас глумев лик во филмот "East Of Eden"

Се викаше Кал.

Да. Прочитав за тоа пред да излезе филмот.

Поминував покрај гробиштата и таму има едно име.

Се вика Кал Дин.

Тоа е толку смешно.

Го глумам ликот Кал, а Кал е татко ти.

Каков беше?

Дали се интересираше за уметноста или нешто така?

Каков тип на човек беше?

Аукционер. Беше еден од најдобрите аукционери што ги знам, а знам стотина.

Што треба да се направи за да си добар аукционер?

Треба да знаеш да процениш кога да застанеш,

треба да знаеш да им крениш адреналин,

Треба да имаш дарба за тоа.

Направи го тоа малку, како го правиш?

Прво започнуваш со 5 долари. Викаш 5 долари и четвртина.

Кој ќе даде повеќе

Продадено.

Ќе ти кажам што ги уби аукционерите.

Ќе го шеташ надвор секој ден за да го видат во јавноста.

Конечно ќе се ослободи и ќе има преголема верба во себеси.

Ќе падне во занес и ќе помисли дека ќе купуваш.

И кога конечно ќе сфати дека нема да купуваш,

ќе се откажи.

Тоа ги уби на сите.

Тоа е истото што го убива и на глумецот.

Истата работа. Мора да си чесен.

Но не ја чувствуваше својата осаменост.

Кога го гледаше Марки, му се навраќаше неговото детство.

И можеше да му га даде вниманието, кое сакаше тој да го има од другите.

Што се крие во средината, Џими?

Зошто мораш да ги оттургнуваш луѓето?

Зошто мислиш дека не заслужуваш ништо?

Затоа што сум лош.

Немаше да ми умре ако не бев лош.

Ќе ме сакаше и ќе се грижеше за мене.

Ако таа не можеше да ме сака, никој не може да ме сака.

Бев лош цел мој живот.

Затоа не заслужувам нешто добро.

Но овие чувства му припаѓаа на неговото детство.

Како маж, знаеше дека никогаш не бил лош.

Неговата мајка го сакаше.

Умре, бидејќи мораше.

И тој не беше виновен за тоа.

Еднаш се осмели да погледне во минатото.

Можеше да ги остави кошмарите,

во куферите на таванот, каде им беше и местото.

Погледна во статуата што ја имаше направено

и виде дека лицето кое го бара од секогаш било мит.

Добро лице.

Убаво лице.

Знаеше дека повеќе не треба да се срами.

Бидејќи имаше нешто повеќе од празнина во него.

Сега беше скоро можно да поверува во тоа што го зборуваат луѓето за него.

Им покажа на сите во Џин,

им покажа дека и покрај сето зло,

човек, сеуште може да има убавина.

Им покажа работи што ги научи како дете.

Како да ги мери полињата.

Неговиот вујко Маркус го научи.

Можеше да го прифати статусот на филмска ѕвезда сега.

Имаше заслужено да го има.

Кога се врати во Холивуд, ја употреби својата нова положба

да направи филм за безбедност во сообраќајот, за на телевизија.

Колку ти е брза колата?

Имаш освоено неколку трки, нели?

Една или две.

Се покажав многу добро во Палм Спрингс.

Возев во Бејкерсфилд.

Луѓето викаат дека тркањето е опасно.

Но, би ризиковал повеќе на тркачка патека, отколку на автопат.

Подобро, да си одам.

Момент, Џими.

Уште едно прашање.

Некоја специјална порака за младите кои возат?

Внимавајте кога возите.

Животот што можеби ќе го спасите може да е и мојот живот.

И си купи нова кола.

Џими и ... Мислам дека беше механичарот или другиот возач.

Седеа на последната маса овде и ми рече дека ќе оди на,

мислам дека беше во Бејкерсфилд на трка.

и дојде нашиот шеф и му рече,бидејќи нема да се видиме утре, па затоа ќе ти направам нешто за јадење.

Наредниот ден мислам...

Патот кон Салинас минуваше низ рамница.

Патот поминуваше покрај ридовите на Дијабло Рејнџ.

"Giant" беше завршен.

Му беше дозволено да вози повторно.

Ќе оди да се трка со својата нова кола.

Полиција го застана еднаш за брзо возење.

Застана,за да одмори и да се истегне на сонцето.

И да се напија кафе во "Grapevine Coffee".

Се чувствуваше добро.

Знаеше дека некој ќе му ја храни мачката додена не е тука.

Знаеше дека коњот му е на удобно пасиште.

Не се сеќаваше дали си го намести креветот.

Или дали ги остави чиниите од поручекот во умивалникот.

Сообраќајецот, Роналд Нелсон, од патролата за автопатови од Калифорнија.

Го чита вистинскиот извештај од местото на несреќата.

Го примив повикот во 5:59 поручек.

Се случи на на US-466 на пресекот со 41, петок, Септември 30-ти 1955 год.

Ова се официјалните полициски слики.

Имаше двајца повредени.

И еден погинат.

Број еден повреден беше Доналд Трнапспид, возач на возилото број 1.

Број два повреден, беше Ролф Вотерих.

Патникот во колата на Дин.

Погинатиот беше Џејмс Бајрон Дин.

- D.O.A. (dead on arrival). Беше мртов кога го донесоа во болница.

Се врати на своите корења и на своите почетоци.

Мирна земја каде што ќе се врати дома.

Место каде ќе се пресели.

Марки рече: - Се врати овде пет пати, ако не го рачунаме и овај.

Градот беше онемен.

Министерот рекол:

Неговата кратка кариера беше сјајна како метеор,

кој патува како златна солза на темните образи на ноќта.

Од сиот род што го роди фармата, момчето беше најдоброто.

Што е целта на ваквиот живот?

Помалку од 300 месеци време беше потребно за да се потроши.

24-тите божиќни елки што ги виде,

Илјадници утра кои ги дочека.

Наследство од се тоа што остана.

И обележано со свој сопствен потпис.

Што можеме да кажеме за него?

Можеме да кажеме, дека го презираше се она што беше тој.

И го сакаше се она што пробуваше да постане.

Можеме да кажеме дека остави два поклона кои треба да ги цениме.

Успеа да го направи тоа што малкумина од неговата генерација го имаа направено пред тоа.

Блескаше во темниот театар

и му ставаше на сите до знаење дека не се сами.

и можеше да ја открие единствена работа која повеќето од нас ја прикриваме.

Чудесен осет на лично своја неискажлива слаткост.

Ни ги даде овие поклони за последен пат,

во улогата што ја одигра во "East of Eden".

Ова никогаш не е прикажувано порано.

Џими е длабоко во сенка на почеток од сцената.

Слушајте!

Ти си тој кој тато го сака.

Не ме сака мене и никогаш не ме ни сакал.

Тоа е син ми Ерин.

Мисли дека имам добра идеја.

Син на мајка, Кал.

Кој штедеше пари додека ние бевме деца и му купи џебно ноже.

И ти му даде куче скитник, кое го собра од некаде.

Тој го сакаше тоа куче.

Не ни рече фала за џебното ноже.

Тој не рече ништо.

Што ли направи за да го заслужиш тоа?

Кој беше поштен и сакаше да ги направи работите попријатни?

Ти беше.

А што направи ти?

Од секогаш, од кога се сеќавам,

му викаше, го тепаше

не можиш да ја освоиш љубовта од сите повторно.

Борејќи се секоја минута, Кал.

Бори се со нив.

Мора да им покажеш дека си на нивна страна.

Кал?

Зошто не му дадеш на тато, шанса?

Да му покажиш дека го сакаш?

Како?

Па, тоа е толку лесно.

Само кажи му.

Покажи му.

Зошто не направиш нешто за него?

Тоа е толку лесно.

Ќе видиш, тоа е најслаткото нешто од се.

Го знам тоа.

Знам дека е.

Зборовите на Џејмс се неговиот најдобар епитаф.

Се трудам да пронајдам храброст да бидам нежен во мојот живот.

Знам дека најсилните луѓе се слаби луѓе.

Само нежните луѓе се навистина снажни луѓе.

Превод: КРЕЧО

Preuzeto sa www.titlovi.com