Original subtitles

(Δημήτρης) Ελεύθερος, ρε μπαγάσα. Χαμογέλα!

Πάει, αυτό ήτανε.

Μου 'χες υποσχεθεί πως θα το κόψεις.

Δεν θέλω.

Δεν είναι κρίμα ό,τι βγάζεις να το δίνεις γι' αυτόν τον διάολο;

Θα αισθάνομαι πολύ καλύτερα αν έρθεις να σου κάνω το τραπέζι.

Αν είναι να αισθάνεστε καλύτερα...

Λοιπόν, την Κυριακή.

Ένας τόσο αξιοσέβαστος άντρας...

απ' όλα τα κορίτσια γιατί να κοιτάξει την αδερφή της αρραβωνιαστικιάς κλέφτη;

Εκτός από όμορφη λένε ότι είναι και καλός χαρακτήρας.

Ποιος θα την πάρει τώρα άμα την έχει χαλάσει;

Σκέφτηκα λοιπόν να ζητήσω το χέρι της κόρης σου της Άννας.

-(πατέρας) Κι εγώ δέχτηκα. -Όχι!

Δεν έχει όχι.

Έτσι κανονίσατε να ξεπλύνετε τις ντροπές της;

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να αγαπήσω ποτέ ξανά στη ζωή μου, Θανάση.

Μπορείς.

Έφυγε ο πατέρας μου με τον δικό μου τον καημό, Δημήτρη.

Αν θες να μ' ακούσεις, τράβα στη μάνα σου να χαρεί, η γυναικούλα.

Δεν θα 'φευγα ποτέ χωρίς να πω αντίο.

Έτσι να φύγεις.

Χωρίς αντίο.

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Κι εμείς οι δύο ήμασταν πολύ καλοί φίλοι.

"Ήμασταν";

Αυτός είναι πάλι εδώ, κοίτα μη σε πετύχει πουθενά.

-Κι έχουμε άλλα. -Εσένα κοίτα μην πετύχει.

Πάμε να φύγουμε, σε παρακαλώ.

Ο Αντώνης που ήξερες δεν υπάρχει πια.

Φεύγα, τώρα.

[Μουσική έναρξης]

[Φωνές από το πλήθος]

[Δραματική μουσική]

Παπαλέξη, η μάνα μου.

Η μάνα μου. Έχασα τη μάνα μου.

Τι λες, παιδί μου;

Πότε;

Γύρισα στο σπίτι και τη βρήκα στο πάτωμα.

Μήπως της έκανες κάτι εσύ;

Τι εννοείς;

Μη με παρεξηγείς. Λέω μήπως. Δεν ξέρω.

Τι δεν ξέρεις; Θα έκανα κακό στη μάνα μου;

Από τον καημό της πήγε. Σαν τον πατέρα μου.

Τους γύρισαν όλοι την πλάτη.

Και καλά εμένα. Πες πως ήμουν φταίχτης.

Οι γονείς μου τι τους φταίξανε;

Ησύχασε, Αντώνη.

Μην τα σκέφτεσαι αυτά τώρα.

Γύρεψα βοήθεια από τους γειτόνους και μου κλείσανε όλοι τις πόρτες.

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή της.

Πρέπει να την ετοιμάσουμε να πάμε να τη θάψω.

Άλλον από εσένα δεν έχω, Παπαλέξη.

Κι ας μην έρθει άνθρωπος. Ούτε εγώ τους θέλω.

Τράβα στο σπίτι σου, παιδί μου.

Κι όλα θα γίνουν όπως πρέπει.

Μην αργήσεις, να χαρείς.

Πάω και σε περιμένω.

Να μείνω ήσυχη, παπά μου;

Ναι, σου είπα.

Οι Πανκυθηραϊκοί αγώνες θα αρχίσουν πολύ νωρίς.

Θα χτυπήσω την καμπάνα νωρίς το μεσημέρι.

Πριν το λιόγεμα, θα κάνουμε τη βάφτιση...

για να έχουμε φως και για το γλέντι.

Εντάξει, παπά μου.

Ώρα καλή.

Να πας στο καλό.

[Δραματική μουσική]

(Γυναίκα) Δεν την έβλεπες που γύρναγε στο χωριό σαν χαμένη;

(Γυναίκα) Κουβέντα δεν της έπαιρνες.

(Γυναίκα) Θα μου πεις, με τέτοιο γιο που της έλαχε.

Να ρίχνεται στις γυναίκες;

Να κλέβει τους συγγενείς του;

Μέχρι και τον δάσκαλό του, τον γερο-Δέρκο, λένε ότι έφαγε.

(Γυναίκα) Υπάρχει μεγαλύτερη πίκρα για μια μάνα;

Πού ξέρουμε αν δεν αυτοκτόνησε για να ησυχάσει;

Σταμάτα να γυρίζεις σαν σβούρα. Με ζάλισες.

Αν αυτοκτόνησε, είναι αμαρτία...

κι απαγορεύεται να τη θάψεις, έτσι δεν είναι;

Ναι.

Μεγάλη αμαρτία. Αλλά τι να κάνω;

Να την αφήσω αλειτούργητη;

Και θα πάρεις τέτοια αμαρτία πάνω σου;

Να ρωτήσεις τον δεσπότη. Αυτός θα σου πει.

Ποιον δεσπότη, μωρέ;

Μέχρι να του μηνύσω και να απαντήσει...

θα έχει σαπίσει η δόλια.

Θάψε την, τότε, και λειτούργησέ την...

και το κρίμα από τον Θεό, δικό σου.

Πάψε πια. Θαρρείς πως δεν τα σκέφτομαι;

[Ακούγονται πουλιά που κελαηδάνε]

[Κλαψούρισμα σκύλου]

Αννούλα μου;

Γιατί δεν τρως λίγο καρπούζι;

Δεν έχω όρεξη.

Τι συμβαίνει;

Τι έχεις;

Καλησπέρα.

Απαρτία βλέπω.

Καλώς τον γαμπρό μας. Κάτσε, Θανάση.

Τι έγινε, Θανάση;

Πέρασες από τον κυρ Βασίλη;

Ο κυρ Βασίλης καλά είναι, αλλά έχω κι ένα δυσάρεστο νέο.

Πέθανε η Γερακίταινα.

Ο Θεός ας τη συγχωρήσει.

Από τι;

Από τον καημό της. Από τι άλλο;

Ησύχασε κι η Γερακίταινα. Βασανισμένη γυναίκα.

(Νικήτας) Καλό παράδεισο να έχει.

[Δραματική μουσική]

Αντώνη.

Αντώνη, άνοιξέ μου.

Άνοιξέ μου!

[Χτυπήματα στην πόρτα]

[Χτυπήματα στην πόρτα]

(Άννα) Αντώνη.

[Χτυπήματα στην πόρτα]

Αντώνη, άνοιξέ μου, σε παρακαλώ.

[Χτύπημα στην πόρτα]

(Άννα) Αντώνη.

[Βήχει]

[Βήχει ξανά]

[Χτύπημα στην πόρτα]

(Άννα) Αντώνη.

[Χτύπημα στην πόρτα]

[Δραματική μουσική]

Έπρεπε να με αφήσεις να πάω να τη βρω. Ας πήγαινες εσύ.

Όχι.

Να μπούμε στα στόματα του κόσμου;

Για όνομα του Θεού. Να τον συλλυπηθεί θα πήγε.

Λογοδοσμένοι ήταν.

Από ανθρωπιά το έκανε.

Όπου να 'ναι θα έρθει.

Της υποσχέθηκα πως θα κάνω υπομονή...

και ζήτησα μόνο να είναι ειλικρινής.

Δεν μπόρεσε να κρατήσει τον λόγο της.

Το έσκασε από το σπίτι της για να συλλυπηθεί τον πρώην της.

Τι συμπεράσματα να βγάλω; Ε;

Μάλλον... ματαιοπονώ.

Θανάση, ό,τι και να πεις έχεις δίκιο.

Φταίω κι εγώ.

Δεν τράβηξα τα γκέμια όσο έπρεπε.

Τώρα κάνε ό,τι νομίζεις.

Πού ήσουνα;

Δεν σέβεσαι κανέναν;

Ούτε τον πατέρα σου, ούτε τον αρραβωνιαστικό σου...

ούτε τη μάνα που σε γέννησε. Κανέναν.

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι που σε έχω κόρη μου.

Τελείωσες;

Μπορώ να φύγω τώρα;

[Επιφωνήματα έκπληξης]

[Θλιβερή μουσική]

[Αναφιλητά]

Ήντα κάνεις;

Καρφώνω τον δαίμονα.

Γιάντα;

Έχασα τη σφεντόνα, κι άμα δεν τη βρω, δεν τον ξεκαρφώνω.

Θέλετε κάτι άλλο από εμένα;

Τη δύναμή μου. Πώς θα τρέξω στον αγώνα;

Φεύγω.

Άντε, παιδί μου. Και κοίτα μην αργήσεις.

Κοίτα, μάνα.

Λες να έχουμε καμιά κατσιφάρα;

Μην κακομελετάς.

[Μακρόσυρτη μουσική]

[Άναμμα σπίρτου]

(Αντώνης) Δεν ήρθαν, μάνα.

Να τους πάρει ο διάολος.

Δεν ήρθαν.

Τι σκέφτονται;

Αυτά δεν θέλουν πολλή σκέψη.

Άνθρωπος πέθανε.

Μυαλό θέλει;

Άμα δεν έρθουν γρήγορα...

το σώμα θα σαπίσει.

Να ξέρεις, έτσι δεν σε θάβω, μοναχός μου.

Δεν μου πάει η καρδιά. Πώς το λένε;

Στον πόλεμο πώς τους θάβανε;

Είχαν εκεί παπάδες και λειτουργίες;

Όχι.

Αλλά εγώ δεν μπορώ. Δεν μου πάει η καρδιά.

Δεν μπορώ.

Άμα δεν έρθουν κι αύριο, θα σου φέρω παπά από άλλο χωριό.

Να μη μας ξέρουν.

Με τον δικό μας τον τραγόπαπα που μπλέξαμε...

κι εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω.

Να δεις που θα φοβάται να σε θάψει...

σάμπως και πέθανες μοναχή σου.

Τάχα δεν αξίζεις παράδεισο.

Ακούς;

Ακόμα...

και για αυτό, τους άλλους θα ρωτήσουν.

Να τους πούμε πώς θα ζήσουμε και πώς θα πεθάνουμε.

Και στον θάνατο, δερβέναγα τους βάλαμε.

Μου έρχεται να πάρω έναν τενεκέ πετρέλαιο...

να τους κάψω όλους.

Να ησυχάσεις, να ησυχάσω κι εγώ, μάνα.

(Δέσποινα απόκοσμα) Να πας...

στα Πιτσινιάνικα.

Να φας τον Ζάδη.

Αυτός τα φταίει όλα.

(Αντώνης) Τον Ζάδη;

Γιατί λες τον Ζάδη;

Αυτός τα ξεκίνησε όλα;

Δεν θυμάσαι καλά μού φαίνεται.

Το κάθαρμα, ο Σκαλέρης.

Αυτός ο απατεώνας.

Και η σκρόφα, η γυναίκα του.

Αυτοί τα ξεκίνησαν όλα.

Αυτούς θα φάω, μάνα.

Εντάξει, μάνα;

Δεν μιλάς;

Καλά, θα σου το κάνω το χατίρι.

Πρώτα τον Ζάδη.

Κι οι άλλοι μετά.

[Απόκοσμη μουσική]

(Αντώνης) Για Πιτσινιάνικα;

(Άντρας) Θα τρέξεις για τους Πανκυθηραϊκούς;

Από εκεί δα. Θα ακολουθήσεις το στρατάκι...

και θα βγεις εις το Μαραθέα.

Από εκεί δα, φαίνονται απέναντι.

Πώς θα γνωρίσω το χωριό;

Γνωρίζεται εύκολα.

Είναι εκείνο δα με το ψηλότερο καμπαναριό.

(Άντρας) Στάσου. Πουλάω και τζάνερα άμα θες.

[Μακρόσυρτη μουσική]

(Δέσποινα) Τον Ζάδη και τη σκύλα τη γυναίκα του.

Αυτούς πρώτα.

(Δέσποινα) Στα Πιτσινιάνικα.

Ναι.

Αυτούς που σου έταξα.

Τον Σκαλέρη και την Αντζολέτα, την τσούλα. Κι αυτούς.

Αυτοί τα ξεκίνησαν όλα.

Και τον Παπαλέξη.

(Δέσποινα) Με άφησαν.

(Αντώνης) Τον τραγόπαπα και τη λάμια, τη Ρόζα.

(Δέσποινα) Και την Άννα. Και τον αρραβωνιάρη της.

(Αντώνης) Όχι την Άννα.

(Δέσποινα) Όλους.

[Απόκοσμη μουσική]

[Μουσική με λύρα]

Μα μέρα είναι αυτή που διάλεξαν αυγουστιάτικα με τέτοια ζέστη;

[Δραματική μουσική]

(Φωνή στο κεφάλι του) Εκείνο δα με το ψηλότερο καμπαναριό.

(Νικήτας) Πόση υπομονή να κάνει ο άνθρωπος;

Αν συνεχίσει αυτό το βιολί...

τον βλέπω να την παρατάει.

Κι ύστερα από αυτό που πάθαμε...

αν κλοτσήσει τέτοια τύχη...

Τι κακό μας βρήκε, Θεέ μου.

Αυτά παθαίνουμε.

Επειδή δεν κρατήσαμε τη φυσική πορεία των πραγμάτων.

[Καμπάνα]

Μπα;

Γιατί τόσο νωρίς;

Λάθος θα έγινε.

Ακόμα δεν γύρισε ο πατέρας κι ο νονός.

Του τα έλεγα εγώ.

Πάω να δω τι γίνεται. Έχε τον νου σου στο μωρό.

[Καμπάνες]

[Μουσική αγωνίας]

(Δέσποινα) Θα μεγαλώσουν κι αυτά και θα σε βλάψουν. Όλους!

[Ουρλιαχτά]

[Ήχος μαχαιριού που κόβει σάρκα]

(Άντρας) Ρε!

[Ήχος μαχαιριού που κόβει σάρκα]

[Μουσική]

(Αντώνης) Ζάδη!

Ζάδη!

[Μια γυναίκα φωνάζει]

[Ουρλιαχτό]

(Γυναίκα) Βοήθεια!

(Γυναίκα) Βοήθεια!

[Αγωνιώδεις φωνές]

[Φωνές]

[Μουσική μαζί με φωνές και ουρλιαχτά]

(Γυναίκα) Βοήθεια!

[Ήχος μαχαιριού που κόβει σάρκα]

[Ουρλιαχτά]

Ζάδη! Ζάδη!

[Πυροβολισμός]

Τι έπαθες, ρε πατριώτη;

Ποιος σε χτύπησε;

(Άντρας) Δεν μου αρέσει αυτός.

Ούτε εμένα.

[Κλάμα]

[Κλάματα]

(Άντρας) Δεν τον καλοείδα μέσα στην κατσιφάρα.

Αλλά τον πέτυχα.

Εύκολα θα τον βρούμε.

Να ήταν αυτός που ανταμώσαμε με τον Μανώλη;

Είδαμε έναν μέσα στα αίματα.

(Άντρας) Τον αφήσατε;

(Άντρας 2) Πού να πάει ο νους μας;

[Κλάματα]

Άσε με. Άσε με.

Άσε με.

Τους εκδικήθηκα, μάνα.

Ευχαριστημένη;

Γιατί δεν μιλάς;

Έκανα αυτό που μου είπες.

Αυτό δεν ήθελες;

Τον Ζάδη δεν τον βρήκα.

Αλλά ξέκαμα πολλούς.

Δεν θα σταμάταγα μέχρι να φτάσω στον Ζάδη.

Συγγνώμη.

Αλλά με πέτυχε ο τραγόπαπας εδώ στην πλάτη.

Εδώ.

Μίλα μου.

[Ακούγεται χαμηλή μουσική]

Συγγνώμη.

Για σταθείτε, ρε παιδιά, τι λέτε;

Δεκατρείς νεκροί;

Πότε; Ποιοι το έκαναν; Τους είδατε;

Ένας ήταν.

[Μουσική αγωνίας]

[Κελάηδισμα πουλιών]

[Γάβγισμα]

[Γάβγισμα]

[Γάβγισμα]

[Γάβγισμα]

[Γάβγισμα]

Άιντε. Ε!

Τι;

[Γάβγισμα]

(Γυναίκα) Λένε πως μακέλεψε καμιά εικοσαριά, εικοσιπέντε.

Κανείς δεν ξέρει.

Προπάντων παιδιά και γυναίκες λένε.

Παιδιά;

Παναγία μου.

Ποιος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο;

(Τζώρτζης) Τη μάνα και τον πατέρα να σου έχουν ξεκάνει...

δεν το κάνεις.

Ούτε σαλεμένος.

Το είδε ένας στο Κατούνι.

Ρωτούσε πού πέφτουν τα Πιτσινιάνικα.

Ταίριαζε, λένε, η περιγραφή.

Αλλά μπορεί να μην ήταν αυτός.

Το κακό γίνηκε στις Καλοκαιρινές.

Αφού σου λέει ταίριαζε.

Λεπτός, με μουστάκι και πυκνά φρύδια.

Νέος, λένε.

Να δεις πως αυτός ήταν. Με την κατσιφάρα, μπέρδεψε τα χωριά.

Άντε και τα μπέρδεψε. Τι κακό του κάνανε του καταραμένου...

και γύρεψε αίμα αθώων παιδιών;

[Δραματική μουσική]

[Κλάμα μωρού]

[Σπαρακτικό κλάμα μωρού]

(Άντρας) Αν είναι σαλεμένος και δεν έχει χορτάσει;

Κι αν αύριο φάει κι άλλους;

Ποιος μας λέει ότι δεν μπήκε σε μια βάρκα να ανοιχτεί;

Είναι πληγωμένος. Με βάρκα δεν φεύγει.

Τι θέλεις;

Έμαθα πως γυρεύετε κάποιον λαβωμένο.

Από τα Ρονιάδικα έρχομαι. Τον φονιά δεν ψάχνετε;

Αχ, τα πουλάκια μου.

Τα πουλάκια μου.

Δεν μπορώ να το πιστέψω.

Δεν το χωράει ο νους μου.

Ο Θεός να τους δώσει δύναμη.

Όχι, δεν μπορεί να είναι άνθρωπος αυτός.

Είναι ένα... Είναι ένα τέρας.

Ένα κτήνος.

Ένας δαίμονας είναι.

Ησύχασε.

Τι έγινε, πατέρα; Γιατί κλαίει η μάνα;

Στις Καλοκαιρινές...

έγινε φονικό.

Τι;

Ποιον σκοτώσανε;

Δεν σκοτώσανε έναν.

Δεκαπέντε είναι.

(Νικήτας) Δεκαπέντε.

Ανάμεσά τους και παιδάκια.

[Η Άννα βαριανασαίνει]

Συλλαμβάνεσαι.

-Για ποιο πράγμα; -Ρωτάς, κτήνος;

(Αστυνομικός) Για το μακελειό.

Δεν έκανε εγώ το κακό. Το διόρθωσα.

(Αστυνομικός) Αυτός έχει σαλέψει.

(Αντώνης) Άσε με. Μη.

Ξεβρόμισα τον τόπο από το κακό.

Άφησέ με. Άφησέ με.

Αφήστε με. Άσε με.

Δεν έκανα τίποτα.

Προχώρα, κερατά. Θα φας της χρονιάς σου.

Μάνα! Μάνα!

[Δραματική μουσική]

[Ποδοβολητά και φωνές παιδιών]

[Κλάμα σκύλου]

Μέχρι να έρθει το απόσπασμα από το Ναύπλιο...

θα τον κρατήσουν κάνα δυο μέρες στη χώρα.

Αν δεν σπάσει τα ντουβάρια ο κόσμος να τον λιντσάρει...

τυχερός θα είναι.

Έχει να φάει ξύλο, να βάλει και στις τσέπες του.

Μωρέ...

Μωρέ, καλά δεν τον είχα πάρει από καλό μάτι.

Βούλωσέ το, πια.

Τι είπες;

Είπα "σκάσε", "βούλωσ' το".

Δεν αντέχω να σε ακούω.

Ούτε να σε βλέπω!

Εσύ έκαμες το σωστό.

Άλλο που παλάβωσε ο Καστελάνης και μπήκε ο διάολος μέσα του.

Δεν είναι έτσι, Ειρήνη.

Δεν θυμάσαι τι παιδί ήταν κάποτε;

Κάποτε.

Τόσα έκανε από τότε.

Τον άφησα να βλέπει τη μάνα του να σαπίζει μέσα στο σπιτικό τους.

Άθαφτη. Αλειτούργητη.

Υποσχέθηκα ότι θα πάω και δεν κράτησα τον λόγο μου.

Θεέ μου.

Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος για να χάσει τα λογικά του.

Δεν έπρεπε να σε ακούσω.

Εγώ φταίω τώρα;

Θα πάω στη χώρα να τον δω.

Είσαι με τα σωστά σου;

Θα του πάω τη λύρα του για παρηγοριά.

Δεν σκέφτεσαι τι θα πει ο κόσμος που θα σε δει εκεί;

Όχι.

Ο Θεός έχει συγχώρεση για όλους.

[Μακρόσυρτη μουσική]

[Ομιλίες πλήθους]

Αντώνη...

άφησα τη λύρα σου στους χωροφυλάκους.

Τη μάνα σου...

την έθαψα όπως της έπρεπε.

Μη χάνεις την πίστη σου, παιδί μου.

Ζήτα συγχώρεση.

Δεν μετανιώνω, Παπαλέξη.

Ούτε στάλα.

(Άντρας) Ένας άνθρωπος αλλοφρονεί...

επειδή η μητέρα του απέθανε...

και δεν πήγε κανείς να τον βοηθήσει να τη θάψει.

Και σκοτώνει εν τη αλλοφροσύνη του 15 ανθρώπους.

Ανάμεσά τους και παιδιά.

Νομίζουν ότι εκδικείται την κοινωνίαν, με αυτόν τον τρόπο.

Μετά την τρομεράν αυτήν θυσία...

εις το πάθος του πηγαίνει να κοιμηθεί...

κοντά εις το αποσυντεθειμένο πτώμα της μητρός του.

Αλλά αν είναι δυνατόν να πιστευθεί παρομοία σκληρότης...

εις ανθρώπινα στήθη...

ώστε να ωθεί την οδύνη ενός ατυχούς μέχρι φριχτών κακουργημάτων.

Πού ήσαν, εν τω μεταξύ, οι ιερείς του Θεού;

Οι εντεταλμένοι να σταλάζουν την παρηγορίαν...

και να πραγματοποιούν την ελεημοσύνη;

Πού εβρίσκοντο;

[Κλειδί γυρνάει στην κλειδαριά]

[Ξύλινη πόρτα ανοίγει]

(Άντρας) Έλα έξω.

[Δραματική μουσική]

[Φωνές του πλήθους]

(Γυναίκα) Κρεμάστε τον.

(Αντζολέτα) Αφήστε με!

Ξέρεις γιατί τα πάθαμε όλα αυτά. Το ξέρεις.

Δεν κρατήσαμε τη φυσική πορεία των πραγμάτων.

Το φυσιολογικό είναι να σέβεσαι...

αυτό που ισχύει εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Πώς παραβιάζεις τους άγραφους κανόνες της κοινωνίας; Πώς;

Όλα θα στραφούν εναντίον σου.

Τίποτα δεν θα είχε συμβεί αν είχατε κάνει το σωστό.

Αυτό που έγινε είναι αμαρτία.

Αμαρτία είναι να είσαι ηθική για να σου πουν ότι είναι ηθική.

Να ζεις τη ζωή σου σύμφωνα με τις επιθυμίες των άλλων.

Αυτό είναι αμαρτία.

Αμαρτία είναι να αρνείσαι την αγάπη όταν αυτή έρχεται.

Να τη βράσω την αγάπη...

όταν στρέφεται ενάντια στους άλλους.

Αν η κοινωνία έχει το δικαίωμα να στραφεί εναντίον ενός ανθρώπου...

γιατί να μην έχει ένας άνθρωπος...

το δικαίωμα να στραφεί ενάντια στην κοινωνία;

Άννα, τι προτείνεις; Να κάνει ο καθένας ό,τι του καπνίσει;

Δεν βλέπεις πώς λειτουργούν τα πράγματα εδώ και αιώνες;

Οι άνθρωποι θέλουν τιθάσεμα.

Αλλιώς γίνονται θηρία.

[Μεταλλική πόρτα]

[Κλειδιά χτυπούν μεταξύ τους]

Καπετάν Δεκάξι.

Επισκεπτήριο.

[Ομιλίες]

Καιρό τώρα έλεγα να έρθω να σε δω.

Αλλά...

Αυτή τη φορά λένε αλήθεια, Αντώνη;

Σκότωσες 15 αθώους ανθρώπους κι έναν Μανιάτη εδώ μέσα;

Δεν είναι αθώοι οι άνθρωποι, Δημήτρη.

Και να πεις πως δεν σου το έλεγα.

Κόψε το τσιγάρο, θα σου κάψει το μυαλό.

Δεν φταίει το χασίσι, φίλε.

(Δημήτρης) Τι φταίει;

Το άδικο.

Δεν διορθώνει το άδικο με άδικο, φίλε.

Εγώ σε πόνεσα, φίλε, και σε αγάπησα.

Αγάπησα τον Αντώνη, τον λυράρη, τον τεχνίτη...

που τον έπνιξαν στο άδικο...

κι ό,τι ένιωθε το έβγαζε μέσα από τη λύρα, όχι το μαχαίρι.

Αυτόν τον Αντώνη θα έχω στην καρδιά μου.

Όχι τον φονιά.

Τότε φεύγα, Δημητρό.

Αυτός ο Αντώνης που λες δεν υπάρχει πια.

Και για όσο υπήρξε, να ξέρεις...

πως εσένα σε λογάριαζε για τον μοναδικό του φίλο.

(Δημήτρης) Σκότωσες παιδιά.

Τι αφήνεις πίσω σου, το σκέφτηκες ποτέ;

(Δημήτρης) Όταν ανταμώσεις τον πατέρα και τη μάνα σου...

όταν δεις τα παιδιά που σκότωσες και σε ρωτήσουν γιατί...

όταν συναντήσεις τις 16 κλωστές των ανθρώπων που κόπηκαν...

τι θα τους πεις;

Στον Θεό τι θα πεις;

Δεν ξέρω αν θα συναντήσω τους γονείς μου εκεί που θα πάω...

Δεν νομίζω να είμαστε στο ίδιο μέρος.

Αν δεν τους ανταμώσω, τους αφήνω την παιδική μου ανάμνηση.

Θα με θυμούνται παιδάκι.

Έτσι θέλω.

Τους φίλους μου, αν είχα ποτέ κάποιον πραγματικό...

αφήνω την ευκαιρία να υποφέρουν.

Να ακούνε τον αέρα να λυσσομανάει πάνω από τα κεφάλια τους...

και να τους λέει πως μου φέρθηκαν σκάρτα.

Στους εχθρούς μου, αφήνω τη μουσική μου, Δημήτρη.

Τη μουσική μου να χορεύουν και να τραγουδάνε.

Νικητές πάνω από το πτώμα μου.

Και να μου ρίχνουν ανάθεμα.

Σε όσους τάισα στα σκουλήκια...

αφήνω την ικανοποίηση πως σε λίγο καιρό θα με φάνε κι εμένα.

Και σε όσους άφησα να ζήσουν...

τους αφήνω έναν κόσμο άδικο.

Τους ζητάω συγγνώμη που δεν τους σκότωσα.

Κι όσο για τον Θεό, Μήτσο...

που είναι καλός και δίκαιος...

αν Τον συναντήσω, ένα θα Τον ρωτήσω.

Πώς δέχτηκε να βάψω τα χέρια μου με αίμα;

Νταή.

Θα με ξουρήσεις;

Έχεις εκτέλεση αύριο;

Κάτσε.

Πόση ώρα θα κάνεις;

Ξέρω εγώ; Κανένα τέταρτο.

(Άντρας) Για γαμπρό τον ετοιμάζεις;

Βγαίνω για τσιγάρο. Σε δύο λεπτά να έχεις τελειώσει.

Ακούστηκε πως στις εκτελέσεις βγάζεις την κουκούλα.

Αλήθεια είναι;

Γιατί;

Να βλέπουν ποιος ξεβρομίζει τον κόσμο από το κακό.

Καπετάν Δεκάξι...

ο Γριμανάκος μου ζήτησε να σου δώσω ένα μήνυμα από τους Μανιάτες.

(Αντώνης) Ακούω.

"Μία σου και μία μας."

[Μουσική με λύρα]

[Μουσική τίτλων τέλους]

Υπότιτλοι *OFFiCiAL opensubtitles.org