Original subtitles

-Πρώτη φορά στον Πειραιά; -Πρώτη.

Ο ανιψιός μου, που σου 'λεγα.

Από αύριο θα έχουμε άλλα δύο χέρια στο μαγαζί.

Φρόνιμο παιδί ήταν.

Φρόνιμος;

Ή μουλωχτός;

Δεν θέλει άλλο πιστάρισμα.

Ξεροκέφαλος είσαι;

Σου κολλάει γιατί έχει πάρει θάρρητα απ' τους θειους σου.

Ορφανός αυτός, χωρίς παιδιά αυτοί, καταλαβαίνεις.

Τόσο καιρό βλέπω τη βέρα, μια κουβέντα για την αρραβωνιάρα σου δεν άκουσα.

Δεν είμαστε πια μαζί.

(Άννα) Μου έγραφε, Ανθή.

Έπαιρνε τα γράμματα και μου τα έκρυβε.

(Ανθή) Η Ρόζα!

Τα ξέρω όλα.

Όλα!

Ένα γράμμα τουλάχιστον του το χρωστώ.

Δεν θέλω να πιστέψει πως τον πρόδωσα κι εγώ.

Αν είναι να ξεχάσει μια ώρα αρχύτερα, ας το πιστέψει.

Λες και δεν υπάρχουμε. Μόνο σ' αυτόν λέει παινέματα.

-Είδατε να λείπει και τίποτ' άλλο; -Λείπει κι ένας κατσαμπρόκος.

-Αυτοί είναι οι άλλοι δύο; -Ναι, αυτοί.

Ο κύριος Ζάδης είναι θείος μου.

Είναι δυνατόν να έκλεβα την οικογένειά μου;

Άμα κάνω καταγγελία, θα μπει φυλακή.

Αυτό να το σκεφτότανε πριν απλώσει το χέρι του.

Με πρόδωσες, Ζάδη.

-(άντρας) Πού 'ναι ο μορφονιός; -(γυναίκα) Στον Πειραιά.

Στην μπουζού του Πειραιά.

Αν δεν έκρυβα τα γράμματά σας, θα είχες φύγει με κάποιον που είναι στη φυλακή.

Θα πάω να φέρω τον γιατρό.

Κάτσε, χριστιανέ μου! Τι σ' έχει πιάσει;

-Στην Αθήνα πόσα χρόνια μείνατε; -Δεκατρία.

Κι ούτε κατάλαβα πώς πέρασαν.

Ευχαριστώ πολύ.

(Αντώνης) Δεν θέλω όμως να στεναχωριέστε για μένα.

Δεκαπέντε μέρες μείνανε. Μόλις αποφυλακιστώ...

θα μπω στο πρώτο καράβι και θα γυρίσω κοντά σας.

[Μουσική τίτλων]

[Μουσική]

[Κελάηδισμα πουλιών]

[Μακρόσυρτη μουσική]

[Ποδοβολητό]

[Ομιλίες στο βάθος]

Μην το σκέφτεσαι, καπετάν Δεκάξι.

Μια τζίφρα και το σώζεις το τομάρι σου.

[Μεταλλική πόρτα που κλείνει]

(Διευθυντής) Είναι απλά τα πράγματα.

Μετά τη δολοφονία του Ψαλτάκου, στην καρμανιόλα θα πας...

ή για να εκτελεστείς...

ή για να εκτελέσεις.

[Τρίξιμο καρέκλας]

Διάλεξε.

[Χτύπημα πένας στο γραφείο]

[Μακρόσυρτη μουσική]

(Iερέας) Δέσποινα.

Ό,τι θελήσεις, να ξέρεις ότι είμαι εδώ. Μη διστάσεις.

Κι αν χρειαστείς χέρια για καμιά δουλειά, μπορώ να σε βοηθήσω.

[Μακρόσυρτη μουσική]

(Γυναίκα) Τον έφαγε τον πατέρα του.

(Ιερέας) Τη λυπάμαι τη δύστυχη.

Μέχρι και η περπατησιά της άλλαξε.

[Φουγάρο πλοίου]

(Δημήτρης) Ελεύθερος, ρε, χαμογέλα.

Πάει, αυτό ήταν.

Έχασα τον πατέρα μου.

Τι λες, ρε Αντώνη;

Τι να πω, τώρα;

Τίποτα.

(Δημήτρης) Στη δουλειά τον γνώρισα. Δεν τον καλοξέρω.

Σαν να μου φαίνεται λίγο στριμμένος.

Δεν είπα για τη φυλακή.

Δημητρό, δεν θέλω να σε βάλω σε μπελάδες.

Δεν πάει να κουρεύεται;

Λίγες μέρες μέχρι να πιάσεις δουλειά, και φεύγουμε.

[Πόρτα ανοίγει]

Μέσα κάθισες κυριακάτικα;

Για να γνωρίσω το παλικάρι.

Αντώνης είπαμε;

Με τον Γιώργο δουλεύουμε στα δέρματα μαζί.

Όργανο βλέπω.

Μουσικάντης;

Λίγο απ' όλα.

Ελπίζω να βρεις σύντομα δουλειά.

Ο Γιώργος κοιμάται μέσα.

Εμείς θα βολευτούμε εδώ.

Πού τη χάνεις πού τη βρίσκεις, με ένα βιβλίο στο χέρι...

και με μάτια πρησμένα από το κλάμα.

Δεν μου αρέσει αυτό που ακούω.

Δεν μου αρέσει καθόλου.

Τι θα κάνουμε, Νικήτα;

Τόσα έγιναν, κι αυτή εκεί.

Μυαλό δεν βάζει.

Κι ούτε θα βάλει.

Τον γιατρό γιατί τον φώναξες;

Εσύ γιατί λες;

Εγώ αυτό που είδα είναι ότι καλοβλέπει την Άννα.

Το πρόσεξες;

Εγώ πρόσεξα πώς τον κοίταζε η Ρόζα.

Αμ, δεν το είδα;

Πάλι μπελάδες θα έχουμε.

Δυστυχώς.

[Λύρα]

[Λύρα]

Από έξω με πήρε το ντουμάνι.

Σου έχω πει πως δεν γουστάρω να φουμάρεις εδώ μέσα.

Έχεις δίκιο. Ζητώ συγγνώμη.

Αν το πάρει πρέφα η γειτονιά, τι να το κάνω το δίκιο;

Είπε συγγνώμη.

Αντώνη, στάσου.

Είχες υποσχεθεί πως θα το κόψεις.

Δεν θέλω.

Δεν είναι κρίμα ό,τι βγάζεις να το δίνεις για αυτό;

Εμένα μου κάνει καλό.

Σε τι;

Πας, παίζεις μέχρι το πρωί, ξυπνάς μεσημέρι κι αρχίζεις.

Είναι κακό χούι. Όσοι μπλέκουν, προκοπή δεν κάνουν.

Είπαμε να βρεις μια σωστή δουλειά, να πιάσουμε μια κάμαρη μαζί.

Τον άκουσες τον άλλον. Έχει κι αυτός τα δίκια του.

Μη σκας, ρε.

Παράδες βγάζω.

Βγάζεις, αλλά τι τους κάνεις;

[Παραδοσιακή μουσική]

Έι!

Έ!

[Χτύπημα σε μέταλλο]

Ε, γιατρέ.

Να που ανταμώσαμε. Σε είχα κατά νου.

Όλα καλά;

Δόξα τω Θεώ. Από υγεία, είμαστε όλοι καλά.

Για άλλο πράγμα σε γύρευα.

Γιατρέ, σου χρωστάω κάτι.

Εμένα; (Νικήτας) Ναι.

Όταν ήρθες για τη γυναίκα μου αρνήθηκες να πληρωθείς.

Για μια βαρυστομαχιά;

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Θα αισθάνομαι πολύ καλύτερα αν έρθεις να σου κάνω το τραπέζι.

Αν είναι να αισθάνεστε καλύτερα.

Λοιπόν, την Κυριακή.

Γεια. (Γιατρός) Καλή αντάμωση.

(Νικήτας) Να είσαι καλά.

[Συρτά βήματα]

(Αντώνης) Πού είναι η λύρα μου;

[Μεταλλικά σκεύη]

[Αναστεναγμός]

[Αναστεναγμός]

[Αναστεναγμός]

Ήπιες πολύ χθες βράδυ.

Δεν μου πήγε η καρδιά να σε αφήσω καταμεσής στον δρόμο.

Δεν θυμάμαι να έχουμε ανταμώσει.

Εγώ σε έχω δει.

Να παίζεις στο μαγαζί του Μανώλη.

Τι λες; Θα πιούμε καφέ μαζί;

Έχω φέρει και ζεστό ψωμί.

Πώς τον πίνεις;

Να σου αδειάσω τη γωνιά. (Γυναίκα) Δεν μας κυνηγάει κανείς.

Έτσι κι αλλιώς, από το απόγευμα πιάνω δουλειά.

Τελικά πώς τον πίνεις;

Σκέτο.

Πού δουλεύεις;

Πουτάνα είμαι.

Λοιπόν;

Θα τον πιούμε τον καφέ ή θα φύγεις;

Γιατί να μην τον πιούμε;

[Ομιλίες στο βάθος]

Καλημέρα.

Καλημέρα.

Αυτό εκεί δεν ήταν το τσαγκαράδικο του λυράρη;

Ναι, ήταν.

Αλλά... θα μάθατε τι έγινε.

Ναι, ναι.

Χάλασε και ο αρραβώνας του με την κόρη του Καμπίτη.

Λένε πως τον αγαπούσε πολύ.

Πολύ λέει;

Εμένα ρωτήστε. Μέσα στα μάτια τον κοιτούσε.

Από έρωτα παρθήκανε.

Άτυχο το κορίτσι όμως, ε; Πολύ άτυχο.

Τέτοια όμορφη κοπελιά.

Γιατί άτυχο; Σάμπως δεν θα βρει καλύτερο;

Εκτός από όμορφη, λένε ότι είναι καλός χαρακτήρας.

Μωρέ, ότι είναι είναι.

Αλλά αλλού είναι το θέμα.

Τι εννοείς;

Ε, τι; Δεν καταλαβαίνετε δηλαδή;

Ποιος θα την πάρει τώρα αν την έχει χαλάσει;

Ήρθες και πήρες τα πράγματά σου σαν τον κλέφτη.

Έχεις δει πώς είσαι;

Πού διάολο κοιμάσαι;

Στης Θάλειας.

Τι κρύβεις; Δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι.

Γιατί δεν λες τι σε τρώει;

Έφυγε ο πατέρας μου με τον δικό μου τον καημό, Δημήτρη.

Αυτό με τρώει.

Τι κάθεσαι και κάνεις εδώ;

Αδέλφια δεν έχεις.

Ποιος είναι στα χωράφια, στα ζώα, στις ελιές;

Μόνη της τα βγάζει πέρα η μάνα σου;

Γιατί δεν πας;

Πού να πάω, ρε;

Χειρότερα θα τα κάνω.

Τι είναι αυτά που λες, μωρέ;

Τράβα στη μάνα σου κι άσε τις Θάλειες.

(Η Θάλεια τραγουδάει) Σαν κλείσω εγώ τα μάτια μου

Σαν κλείσω εγώ

Τα μάτια μου

Ο κόσμος ας χαλάσει

Μ' αρέσει άμα τραγουδάς.

Κι εμένα.

Ξεχνιέμαι.

Κι εγώ έτσι είμαι. Άμα πιάσω τη λύρα...

δεν με νοιάζει τίποτα.

Ωραία είμαστε εδώ...

μαζί.

Πότε θα γυρίσεις στα Κύθηρα;

Δεν ξέρω.

Εγώ δεν έχω φύγει ποτέ από τον Πειραιά.

Τι λέω; Δεν έχω φύγει ποτέ από τούτη εδώ την κάμαρη.

Εδώ γεννήθηκες;

Τρεις δρόμους παρακάτω.

Κι η μάνα μου του δρόμου ήταν.

Εκείνη να έβλεπες τι ωραία που τραγουδούσε.

Αγκαλιά θέλω.

Σκέτη.

Σαν κλείσω εγώ

Τα μάτια μου

Σαν κλείσω εγώ

Τα μάτια μου

Ο κόσμος ας χαλάσει

Η Άννα πού είναι να βοηθήσει; Πνιγόμαστε εδώ χάμω.

(Ρόζα) Διαβάζει.

Άννα!

Άννα!

Άσε την.

Τώρα θα τη μάθεις;

Ελπίζω να μην έχει τα μούτρα που είχε την προηγούμενη φορά.

Μη νομίζεις ότι δεν το πρόσεξα.

Το πρόσεξε κι εκείνος.

Είδες πώς την κοίταγε όταν σηκώθηκε κι έφυγε;

Αυτό δεν το πρόσεξα.

Στη θέση που μας έχει φέρει, όλα πρέπει να τα προσέχουμε.

Βάλε με τον νου σου τι θα έχει ακούσει ο χριστιανός.

Κάθομαι και σκέφτομαι, μωρέ μάνα.

Ένας τόσο αξιοσέβαστος άντρας...

από όλα τα κορίτσια του νησιού, γιατί να κοιτάξει...

την αδερφή αυτής που αρραβωνιάστηκε σάτυρο και κλέφτη;

Πάψε, σε παρακαλώ.

Φτάνουν τόσα λες;

Ε, ας κάνουμε λίγα ακόμα.

Μάνα...

δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω.

Αλλά έχουμε κάθε λόγο να μη δίνουμε δικαίωμα.

Η Άννα με τα φερσίματά της δεν τους αφήνει να το ξεχάσουν.

Θα της μιλήσω.

Καρμιριά, ο Θεός να σε φιλάει.

(Νικήτας) Άνθρωπο δεν είχε κεράσει στο καφενείο.

Του τη φυλάγαμε.

(Νικήτας) Θα γεννούσε η κόρη του και τον περιμέναμε.

Όταν τον είδαμε να έρχεται, συνεννοημένοι όλοι...

μόλις τον είδαμε, αρχίσαμε...

"Να σου ζήσει ο εγγονός, να σου ζήσει ο εγγονός".

Λέει ο κυρ Βασίλης "Μπάμπη, τσίπουρα και μεζέδες για όλους".

"Κερνάει ο Παυλής για τα γεννητούρια".

(Νικήτας) Έπρεπε να βλέπατε τα μούτρα του.

Και τι λέει ο αθεόφοβος;

"Μωρέ παιδιά, πολύ νωρίς δεν είναι για τσίπουρο;"

Τον τσιγκούναρο.

Κακό χούι η τσιγκουνιά.

[Επιφώνημα επιδοκιμασίας]

Γεια στα χέρια σας, κυρία Σοφία. Υπέροχα.

Ευχαριστώ πολύ.

Στην υγειά σου, γιατρέ.

Υγεία. (Νικήτας) Υγεία.

Να πίνεις λίγο κόκκινο κρασάκι. Κάνει καλό.

Μου είπε ο πατέρας σου ότι πέρασες πλευρίτιδα.

Τώρα είμαι καλά.

Θέλεις να βγούμε;

Μπα.

Έλα, να πάμε μια βόλτα στη θάλασσα.

Έχει πολύ όμορφη μέρα.

Εσύ είσαι όμορφη.

Που τα βλέπεις όλα έτσι.

Μακάρι να ήταν αλλιώς τα πράγματα.

Αν δεν ήμουν αυτή που είμαι, θα ερχόμουν μαζί σου.

Ψυχή σαν τη δική σου δεν υπάρχει.

Τόσο καθαρή.

Κι όποιος δεν το είδε, χαμένος βγήκε.

(Θάλεια) Έλα.

Έλα, πάμε.

Να μας δει λίγο ο ήλιος, να δούμε κόσμο.

Ο κόσμος είναι κακός κι άδικος, Θάλεια.

Θέλει να σου βγάλει το μάτι.

Εμένα ο κόσμος δεν με λογαριάζει.

Και δεν τον λογαριάζω κι εγώ.

Εσένα σκέφτομαι.

Εσύ ζεις με αυτόν τον κόσμο. Εγώ μόνο πλαγιάζω μαζί του.

(Άντρας) Έι.

(Πάτερ) Έλα, κάνε στην άκρη εσύ.

Πού είναι τα γεράνια;

Πού είναι τα λουλούδια;

Κοίτα, μη φέρεις την κουβέντα για τον γιο της.

Δεν είναι σωστό.

(Πάτερ) Δέσποινα.

Σήμερα δεν μου τα λες καλά.

Πήρες το φάρμακο που σου έφερα εχτές;

Ζεματάει.

Κυρά Δέσποινα...

πρέπει να βάλεις κάτι στο στόμα σου για να δυναμώσεις.

Σου έφτιαξα τραχανά.

Να σε ταΐσω;

(Πάτερ) Θέλει δεν θέλει, θα φάει.

Δεν μπορείς να μείνεις μόνη σου, Δέσποινα.

Θα του γράψω να έρθει.

Ξέρεις πού μένει στον Πειραιά;

Αργά τελειώσατε.

Πάλι στην Αρμένισα ήσουν;

Ναι, γιατί;

Δεν με νοιάζει που πας εκεί.

Αλλά δεν καταλαβαίνω, ρε Αντώνη. Τόσο πολύ δεν σου κάνω;

Δεν είναι αυτό.

Τι είναι τότε;

Τίποτα.

Πώς τίποτα;

Δεν είμαι πελάτης σου.

Έτσι με βλέπεις;

Όχι.

Σε βλέπω που σπαταλιέσαι και στεναχωριέμαι.

Έρχεται το ξημέρωμα, και δεν ξέρω αν θα γυρίσεις.

Θα μείνεις ή θα φύγεις;

Δεν θα έφευγα ποτέ χωρίς να πω αντίο.

Έτσι να φύγεις.

Χωρίς αντίο.

Να μην το ξέρω.

Με τη οικογένειά σου δεν έχουμε βρεθεί πολύ...

αλλά κατάλαβα τι άνθρωποι είστε.

Γύρισα στον τόπο μου για να ριζώσω.

Για να κάνω οικογένεια.

Σκέφτηκα να ζητήσω το χέρι της κόρης σου.

Της Άννας.

Τι λες;

Γιατρέ, την ευχή μου.

Θα χαρώ πολύ να σε κάνω γαμπρό μου.

Τελειώστε, και ελάτε που σας θέλει ο πατέρας.

Ο Θανάσης...

μου ζήτησε το χέρι της Άννας.

(Νικήτας) Κι εγώ δέχτηκα.

Την Κυριακή δίνουμε λόγο.

(Άννα) Όχι. (Νικήτας) Δεν έχει όχι.

Τέρμα τα "όχι" σου.

Δεν σε ρώτησε κανείς.

Φαίνεται πως δεν έχεις καταλάβει σε τι θέση έχεις έρθει.

Και μαζί με εσένα κι εμείς.

Τον σταυρό σου έπρεπε να κάνεις.

Έτσι κανονίσατε να ξεπλύνετε τις ντροπές της, ε;

-Σπρώξατε τον γιατρό στην Άννα. -Όχι, παιδί μου...

Ρόζα...

μου ζήτησε την Άννα.

Πρέπει κι εσύ να καταλάβεις ότι είναι και δικό σου συμφέρον.

Κλείνουμε στόματα.

Τώρα το σκεφτήκατε το συμφέρον μου, ε;

Τώρα είναι αργά.

Τη Ρόζα να πάρει. Αυτό είναι το σωστό.

Σε πήρε ο πόνος εσένα, ε;

Πατέρα... (Νικήτας) Τέλος η συζήτηση.

[Λύρα]

Δεν σου κρύβω πως είχα άλλα σχέδια για εμάς.

Θα έπιανες κι εσύ δουλειά, θα κάναμε τα κουμάντα μας.

Μέχρι δικό μας μαγαζί θα ανοίγαμε.

Εσύ στα παπούτσια κι εγώ στα δέρματα.

Τώρα;

Θα μοιράζομαι την κάμαρα με τον γρουσούζη.

Ας είναι.

Η μάνα σου να γίνει καλά, και τα άλλα φτιάχνουν.

Μακάρι να φτιάχνανε.

Άσε τα "μακάρι" σαν τις θειάδες.

Να κόψεις τον διάολο που σου θολώνει το μυαλό.

Δεν ξέρεις σε τι κόσμο πάω για αυτό τα λες αυτά.

Με σταυρώσανε με το ψέμα και με το άδικο.

Εγώ αντέχω.

Αλλά τον πατέρα μου τον έφαγε.

Αυτό δεν αλλάζει, Δημήτρη.

Αν δεν ήταν η μάνα μου, δεν θα γύριζα ποτέ.

[Μακρόσυρτη μουσική]

(Σοφία) Άννα.

(Σοφία) Άννα.

Έλα.

[Λυγμός]

Άννα.

Δεν χρειάζεται να κρύβεσαι από εμένα.

Ξέρω τι πέρασες κι ακόμα περνάς.

Δεν μιλάω για αυτό.

Άσε να σου μιλήσω. Δεν έχουμε συχνά ευκαιρία να βρεθούμε μόνοι.

Από την πρώτη στιγμή, είδα τη θλίψη σου.

Και σε ξεχώρισα.

Όμορφες κοπέλες υπάρχουν πολλές.

Αλλά ικανές να αγαπήσουν βαθιά...

λίγες.

Όσο εσύ θα είσαι έντιμη και ειλικρινής απέναντί μου...

τόσο εγώ θα έχω κατανόηση και υπομονή...

ώσπου να επουλωθούν τα τραύματά σου.

Αλήθεια;

Θες να είμαι ειλικρινής;

(Θανάσης) Φυσικά.

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να αγαπήσω ποτέ ξανά στη ζωή μου, Θανάση.

Μπορείς.

Μπορείς.

Όλα θεραπεύονται.

"Ο Ζάδης, το αίμα μας"...

"να λέει τέτοια ψέματα πως το έκαμε ο γιος μας;"

Έλεγε και ξαναέλεγε ο πατέρας σου.

Με αυτόν τον καημό πήγε.

Από καρδιά;

Πνίγηκε, αγόρι μου.

Ζαλίστηκε, γλίστρησε;

Ποιος να ξέρει;

Θα είμαι εγώ εδώ, μάνα.

Μόνο ένας Θεός ξέρει πόσο θέλω να σε έχω κοντά μου.

Κι από την άλλη, σκέφτομαι...

κι εδώ τι θα κάνεις;

Μαγαζί δεν μπορείς να ανοίξεις.

Μόνο με τα χωράφια δεν βγαίνουμε.

Δεν έπρεπε να φύγεις από τον Πειραιά.

Εδώ ο κόσμος θα πέσει πάνω σου σαν πεινασμένος λύκος.

Θα σου κάνουν τη ζωή κόλαση, γιε μου.

Οι άνθρωποι παντού τα ίδια τέρατα είναι.

Αν είναι να διαλέξω την κόλασή μου, θα διαλέξω την κόλαση που ξέρω.

Πού πας; (Αντώνης) Να καπνίσω.

[Λύρα]

[Ομιλίες στο βάθος]

Είδα τον Καστελάνη.

-Πού; =Έξω από το παλιό του μαγαζί.

Φυλακή δεν ήταν; Πότε βγήκε;

Κότσια που έχει να ξαναπατήσει το πόδι του στο νησί.

Θράσος, όχι κότσια.

Να δεις που όπως ήρθε, έτσι θα φύγει.

Νύχτα θα είναι.

Βασίλη, αυτός ήταν; Είσαι σίγουρος;

Τον είδες καλά;

Αυτός ήταν. Τον είδα με τα μάτια μου.

Να έχεις τον νου σου, Νικήτα.

Μάλλον θα ήρθε να δει τη μάνα του.

Δεν νομίζω να λογαριάζει να μείνει εδώ.

Εγώ σου το είπα, και κάνε ό,τι καταλαβαίνεις.

Ο κυρ Βασίλης μου το είπε. Τον είδε, λέει, με τα μάτια του.

Παναγιά μου!

Αυτό μας έλειπε τώρα.

Αν το μάθει η Άννα...

Ας το μάθει.

Έτσι και κουνηθεί, θα της κόψω τα πόδια.

[Κρώξιμο γλάρου]

Τι κοιτάς; Έλα εδώ.

Θα σε λερώσω.

Σάμπως θα πάθω τίποτα;

Πότε ήρθες;

Έχω καιρό.

Έμαθα για τον πατέρα σου.

Θεός σ'χωρέσει τον.

Για μένα δεν έμαθες;

Έμαθα.

Αλλά δεν ήξερα ότι βγήκες.

Προχτές στο λιμάνι, είδα τον θείο σου, τον Ζάδη.

Ήρθε με τη γυναίκα του...

να δουν τη μάνα του στα Πιτσινιάνικα.

Θα μείνει το καλοκαίρι.

Άδικα με κατηγορήσανε.

Αλήθεια.

Θα σ' τα πω. Πάμε.

Εμείς άλλα ακούσαμε.

Άσε τι ακούσατε.

Εσύ πες μου.

Εσύ που με ξέρεις από μικρό.

Τα πίστεψες;

Μαζεύτηκαν πολλά.

Κι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Εμείς ήμασταν πολύ καλοί φίλοι.

Ήμασταν;

Την άλλη Κυριακή παντρεύομαι.

Ανοίγω σπίτι.

Αν συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα...

θα με βάλεις σε μπελάδες.

Καλά στέφανα, ρε Στάθη.

Να ζήσετε.

[Μουσική]

[Μακρύς ήχος δοξαριάς]

[Χαμηλώνει ο ήχος δοξαριάς]

[Δυναμώνει ο ήχος δοξαριάς]

Αύριο είναι η εκτέλεση;

Αύριο.

Τι το θες το ξύρισμα; Θα φοράς κουκούλα.

Έτοιμος, καπετάν Δεκάξι. Με τις υγείες σου.

[Μακρόσυρτη δοξαριά]

Αυτό που σου ζήτησα το θυμάσαι;

Το θυμάμαι, Γερμανάκο.

Αλλά δεν γίνεται.

Να κοιτάξεις να γίνει.

[Συνεχίζεται ο ήχος της δοξαριάς]

[Βήματα]

Θα αργήσεις να γυρίσεις;

Γιατί ρωτάς;

Σκοπεύεις πάλι να ξεπορτίσεις;

Έλεγα να πάω στη Θοδώρα που έχω μέρες να τη δω.

Πάλι η Θοδώρα.

Μην αρχίζεις, να χαρείς.

Κοίτα μην έχεις κανένα κακό συναπάντημα.

Αυτός είναι πάλι εδώ. Γύρισε.

Ποιος;

Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις;

Ο λυράρης σου, ντε.

Μη σε πετύχει πουθενά κι έχουμε άλλα.

Εσένα κοίτα μην πετύχει.

(Δέσποινα) Καλώς τον.

[Επιφώνημα έκπληξης]

Μούσκεμα είναι.

Όσες ώρες κι αν δουλέψω, δεν βγαίνουμε.

Τον εαυτό μου ξεγελάω.

Και τι να κάνω; Να γυρίζω μια ώρα αρχύτερα;

Να σε βλέπω εδώ πέρα μονάχη σου να μαραζώνεις.

Καλά είμαι εγώ.

Φεύγω, γυρίζω, στην ίδια θέση είσαι. Εμένα κοροϊδεύεις;

Κόψε τα χασίσια εσύ...

κι άσε με εμένα.

Μόνο αν είσαι εσύ σωστός...

θα κλείσουν τα στόματα.

Να είμαι σωστός;

Για ποιον να είμαι σωστός;

Λέγε. Για ποιον;

Μια ζωή λες να είμαι σωστός για τον κόσμο που είναι καλός και δίκαιος.

Σκατά είναι ο κόσμος.

Κακός και άδικος. Θες να είμαι εγώ ο σωστός.

Να τους κάψω όλους θέλω. Έναν έναν.

Τον Σκαλέρη, τη γυναίκα του, την πόρνη!

Τον Ζάδη, το φίδι που είχαμε στον κόρφο μας. Όλους.

Ούτως ή άλλως, για κακούργο με έχουν.

Τι θες;

Να πας να τους βγάλεις αληθινούς;

Φωτιά να καούν συθέμελα.

Τι λόγια είναι αυτά, γιε μου;

[Χτύπημα στην πόρτα]

(Άννα) Αντώνη.

[Χτύπημα στην πόρτα]

Τι γυρεύεις εσύ εδώ;

Μη με κοιτάς έτσι, Αντώνη. Τρομάζω.

Δεν ξέρεις την αλήθεια.

Ήρθες να μου την πεις τώρα;

Ας έγραφες στα γράμματα που δεν απάντησες.

Δεν πήρα κανένα γράμμα σου. Τα έκρυβε όλα η Ρόζα.

Δεν πίστεψα αυτά που λένε για σένα.

Σ' το έγραψα, αλλά το κράτησε κι αυτό.

Και τώρα τι θες;

Τι ήρθες τώρα;

Τι περιμένεις να σου πω;

Όταν έμαθα πως έφευγες...

τα μάζεψα κι ήρθα στο λιμάνι για να φύγουμε μαζί.

Έτσι δεν λέγαμε κάποτε;

(Αντώνης) Κάποτε.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Ακόμα σ' αγαπάω, Αντώνη.

Αφού σε είδα, Άννα. Πώς τίποτα;

Τίποτα, σου λέω. Αρκεί να με αγαπάς κι εσύ.

Πάμε να φύγουμε, σε παρακαλώ.

Να φύγουμε.

Να φύγουμε από εδώ.

Δεν μπορώ.

Δεν υπάρχει φευγιό για μένα, Άννα.

Δεν υπάρχει, Άννα. Δεν υπάρχει τίποτα.

Ο Αντώνης που ήξερες δεν υπάρχει πια.

(Αντώνης) Φεύγα τώρα.

(Αντώνης) Φύγε.

[Λύρα]

[Μακρόσυρτη μουσική]

(Πλήθος) Φονιά! Θάνατος!

[Φωνές από το πλήθος]

(Πλήθος) Θάνατος!

[Μακρόσυρτη μουσική]

(Πλήθος) Ναι! Μπράβο!

(Άντρας) Δικαιοσύνη!

[Μακρόσυρτη μουσική]

[Βαρύς γδούπος στο ξύλινο πάτωμα]

[Μακρόσυρτη μουσική]

(Αντώνης) Μάνα. Μάνα!

(Αντώνης) Μάνα!

[Μουσική]

[Μουσική τίτλων]

Υπότιτλοι *OFFiCiAL opensubtitles.org