Original subtitles

Τι κάνεις στη γυναίκα μου;

Μάζεψε τα λόγια σου, Σκαλέρη!

Τόλμα ρε ψευτοπαλικαρά. Έλα!

Ένας Θεός ξέρει τι μας ξημερώνει.

Μπουκάρω, "Βρε αθεόφοβε", του λέω, "τη γυναίκα μου, βρε;"

-Όλο το λιβάδι βούιξε. -Κάτι δεν μου άρεσε σε δαύτον.

Εγώ σας λέω ότι τα είχαν μαγειρεμένα.

Το μόνο που με νοιάζει είναι η Άννα.

Την Άννα να την ξεχάσεις.

(Άννα) Είναι όλα ψέματα! Σε παρακαλώ!

-Θέλω να τον δω! -Σώπα.

Είπε πως θα επιστρέψει το δαχτυλίδι, μόλις το πει στην Άννα.

Να το κρατήσει.

Οι Γερακίτες...

όταν δίνουν τον λόγο τους...

δεν τον παίρνουν πίσω.

Δόξα τω Θεώ! Δεν προλαβαίνω την πελατεία.

Μακάρι να είχα τον γιο σου κοντά μου.

Εκεί να δεις παράδες.

Να φύγεις. Τούτος ο τόπος δεν σε σηκώνει πια.

Μου έγραφε, Ανθή. Έπαιρνε τα γράμματα και τα έκρυβε.

-(Ανθή) Η Ρόζα. -Πρέπει να του πεις την αλήθεια...

Ότι δεν έπαψα στιγμή να τον αγαπάω και ότι...

Φεύγει!

[Δραματική μουσική]

[Μουσική]

[Κραυγές]

[Πυροβολισμός]

[Λύρα]

(Άντρας) Ε!

Τι; Μας τα έχεις σπάσει με το παλιόπραγμα.

Κάνε τη ρόκα σου, ρε. Εμείς γουστάρουμε να ακούμε.

Δώσε την μπάλα.

Θα σου τη δώσω. Πάτε παραπέρα.

Δώσε την μπάλα, ρε κουνιστέ.

-Ποιον είπες "κουνιστό"; -Δώσε την μπάλα, ρε.

Τελείωνε.

[Μουσική]

[Φουγάρο πλοίου]

[Μουσική]

Κάθισε, ανιψιέ. Δεν θα ψηλώσεις άλλο.

Βλέπω τη λύρα σου δεν την αποχωρίζεσαι.

Εδώ που ήρθες, έχεις να δεις. Ο Πειραιάς τα έχει όλα.

Μόλις πιούμε τα καφεδάκια, θα σε πάω να δεις την κάμαρα...

να γνωρίσεις και τον Δημήτρη.

Είναι αυτός ένας! Θα σε γυρίσει παντού.

Ήρθα. Καλώς τα δεχτήκατε.

Καλώς τον Ηλία. Ο ανιψιός μου που σου έλεγα. Ε;

(Ζάδης) Έτοιμος μάστορας, από τους καλούς.

Από αύριο θα έχουμε άλλα δύο χέρια στο μαγαζί.

-Έφερα τα πράγματα. -Ευχαριστούμε, Ηλία μου.

Σιγά το πράγμα.

Καλώς ήρθες, Αντώνη.

(Έλενα) Ο Ηλίας, Αντώνη...

δεν είναι μόνο ο καλύτερός μας μάστορας.

Είναι σαν οικογένεια.

Δικό μας παιδί.

Με εσάς τους δυο τώρα στο μαγαζί...

δυο καλά μαστόρια, ποιος μας πιάνει;

[Γέλιο]

[Δραματική μουσική]

[Αναστεναγμός]

Το καλό είναι ότι ο πυρετός υποχώρησε.

Και τα ακροαστικά της βελτιώθηκαν αρκετά.

Δόξα σοι ο Θεός.

Αδερφούλα μου.

Τι έχεις, Άννα μου;

Μη μ' αγγίζεις.

Τα ξέρω όλα.

Όλα!

Ό,τι έκανα ήταν για το καλό σου.

Ας είναι.

Ας είναι. Μη μου μιλάς.

Θα τα πεις στον πατέρα όταν ρωτήσει πού ήσουν.

Τι θες, μωρή;

Είχα πάει να πεθάνω.

[Σπίρτο ανάβει]

Αν προτιμάς το δικό μου κρεβάτι, πες το.

Όχι, εντάξει είναι αυτό.

-Το λέω μήπως... -Δεν με πειράζει.

-Πρώτη φορά στον Πειραιά; -Πρώτη.

Τότε θα σε γυρίσω.

Αμάν, αδερφάκι μου, με την τανάλια σ' τις παίρνω τις λέξεις.

Τη λύρα την κατέχεις ή είναι για ομορφιά;

-Για ομορφιά. -Είσαι καλός ή δεν είσαι;

Έτσι λένε.

Έχω φίλους σε μαγαζιά. Θα κανονίσω να παίξεις. Μέσα;

(Άντρας στον δρόμο) Πόσο έχει;

Για τσαγκάρης ήρθα, Δημήτρη.

Και; Τι σε πειράζει...

να παίξεις να βγάλουμε τον μεζέ και το κρασί μας;

Θα δούμε.

Άντε πάλι! Ρε, πού έχω μπλέξει ο δόλιος.

(Έλενα) Δεν είπα να μην του σταθείς.

Ανιψιός σου είναι.

Να έχουμε και τον νου μας, όμως.

[Φύσημα]

(Έλενα) Όλο το νησί τα έβαλε μαζί του άδικα;

Ναι. Δεν ξέρεις ότι ο κόσμος είναι κακός;

Όσες φορές δεν με άκουσες έφαγες το κεφάλι σου.

Όρεξη έχεις βραδιάτικα. Μια χαρά παλικάρι είναι.

Όχι. Ακόμα δεν τον είδαμε. Γιαννάκη τον εβγάλαμε.

Δεν τον είδες;

Ίδιος κι απαράλλαχτος όπως ήταν μικρός.

Ε, και τι; Φρόνιμο παιδί ήταν.

Φρόνιμος ή μουλωχτός;

Δεν θα το ξεχάσω.

Μικρό παιδάκι ήταν και καθόταν εκεί στην αυλή.

Δεν μιλούσε, δεν λαλούσε...

μόνο με κοιτούσε με εκείνα τα μάτια.

Παναγία μου!

Έλα, βρε γυναίκα, κοιμήσου τώρα.

Θα έχουμε τον νου μας και οι δύο. Με ακούς;

Καλά, εντάξει. Έλα.

Τόσα χρόνια μας ξέρεις, Παπαλέξη.

Με την τυράννια μας, με τα βάσανά μας.

Και την μπουκιά από το στόμα μας για το παιδί μας.

Για να κάνει προκοπή.

Έτσι δεν μας θέλει κι ο Θεός;

Ο Θεός μας δοκιμάζει, Δέσποινα.

Δοκιμάζει την πίστη μας.

(Δέσποινα) Πώς; Με το άδικο;

Και με το άδικο καμιά φορά.

Τότες να μη λέμε πως δεν το θέλει ο Θεός το άδικο.

Πειράξαμε ποτέ κανέναν;

Ο Αντώνης μου μόνο χαρά έδινε στον κόσμο.

Σε όλα του εντάξει.

Είχαν να το λένε.

[Απαλή μουσική]

[Λυγμός]

Τι Του κάναμε και μας τιμώρησε έτσι;

Δέσποινα, στηρίξου στην πίστη σου.

Προσευχή, Δέσποινα. Προσεύχεσαι.

Να προσεύχομαι;

Τους καταριέμαι μέρα και νύχτα.

Κατάρες και μόνο κατάρες.

Να καεί η ψυχή τους στην κόλαση.

Είναι η πίκρα της μάνας που μιλάει τώρα.

Ο Θεός συγχωρεί. Ζήτα συγχώρεση.

Να με πάρει τούτη τη στιγμή θέλω.

Όχι συγχώρεση.

Δέσποινα.

Δεν μπορώ να βλέπω την περιφρόνια στα μάτια τους.

Ούτε λύπηση θέλω ούτε παρηγοριά.

Ψέματα είναι όλα.

Ένα πράγμα είχα μόνο στη ζωή μου.

Την περηφάνια μου.

Αυτή βρήκε και πήγε και μου πήρε.

Κι εσύ μου μιλάς για συγχώρεση.

Τούτη τη στιγμή να με πάρει θέλω.

[Ομιλίες στο βάθος]

[Βήματα]

[Χτυπήματα με σφυρί]

(Ηλίας) Δώσ' του. Κι άλλο θέλει. (Αντώνης) Μια χαρά είναι.

Δώσ' του, είπα.

Δεν θέλει άλλο πιστάρισμα.

Ξεροκέφαλος είσαι;

Αυτό που σου λέω εγώ θα κάνεις.

[Σφυρί]

[Σφυροκόπημα]

(Ρούλα) Και καλά οι σταχτοθήκες, πες καπνίζετε.

Τα φλιτζάνια ένας χριστιανός δεν βρέθηκε να τα μαζέψει.

Πού θα φάτε τώρα;

Πες κι ένα γεια. Από τα μούτρα μάς πήρες.

(Ρούλα) Σας έφερα σπανακόπιτα.

(Άντρας) Το άλλο, κυρά Έλενα, τι είναι;

Χωρίς φέτα, για τον Ηλία.

[Χτυπήματα με σφυρί]

Δεν την τρως τη σπανακόπιτα;

Όλα τα τρώω και νηστικός μένω.

Σου κολλάει γιατί έχει πάρει θάρρητα από τους θείους σου.

Ορφανός αυτός, χωρίς παιδιά αυτοί. Καταλαβαίνεις.

(Αντώνης) Είναι χρόνια στη δούλεψή τους;

(Δημήτρης) Ακριβώς δεν ξέρω...

Πριν δυο χρόνια που ήρθα, στο μαγαζί τον βρήκα.

Αρχή είναι ακόμα. Θα δει ότι κατέχω τη δουλειά.

Άκου που σου λέω. Να 'χεις τον νου σου.

Από 10 χρονών, δούλευα με τον πατέρα...

κι όταν ήρθα, τα ίδια θάρρητα είχε.

Μου έκανε τον καμπόσο.

Αφού είχες δουλειά στο χωριό, γιατί έφυγες;

Πικρά τα μεροκάματα. Δεν τα ξέρεις;

(Δημήτρης) Έχασα και τον πατέρα μου.

Με έφαγαν κι οι έρωτες.

Έχω τον σκοπό μου. Θα δουλέψω, θα φτιάξω κομπόδεμα...

και θα ανοίξω δικό μου μαγαζί.

[Τσούγκρισμα]

[Κέρματα]

[Χαρτονομίσματα]

Τι γυρεύεις εδώ, Γερακίτη;

Δεν ήρθα για κακό, Σκαλέρη.

Δυο λόγια ήρθα να σου πω.

(Σκαλέρης) Συγγνώμη να μου πεις για όσα μου έκαμε ο γιος σου...

και να σηκωθείς να φύγεις.

Αν η συγγνώμη μου σε κάνει να πάρεις πίσω το άδικο...

όχι μία, χίλιες φορές να σου ζητήσω.

Και όχι έτσι δα. Στα γόνατα.

Αλλά ξέρουμε κι οι δυο μας πολύ καλά...

πως το παιδί μου δεν σου έκαμε τίποτα.

Μήτε σε εσένα, μήτε στην κυρά σου.

Μου ζητάς να πω ψέματα;

Όχι.

Δεν θέλω να πεις ψέματα.

Αλλά παιδί μου είναι.

Τον ξέρω καλά.

Ο Αντώνης δεν θα έκανε ποτέ τέτοια απρέπεια.

Κι εσύ το ξέρεις, Σκαλέρη.

Δεν μας λυπάσαι;

Πώς μπορείτε και κοιμάστε με τέτοιο κρίμα στον λαιμό σας;

Αυτός σαν άπλωσε τα χέρια του στη γυναίκα μου με λυπήθηκε;

Σε ικετεύω.

Πες πως τρόμαξες, πες πως δεν κατάλαβες.

Πες πως παρεξήγησες.

Πες πως έκαμες λάθος.

[Λύρα]

Φεύγα, Γερακίτη.

[Βήματα]

Έχει καλά η πρωτεύουσα, αλλά σαν το νησί δεν είναι.

Το σκέφτηκες καλά;

Νομίζεις πως εδώ θα βγάζεις τους ίδιους παράδες με την Αθήνα;

Εμείς κάνουμε αμάν να φύγουμε και του λόγου γυρίζει.

(Νικήτας) Τι του λέτε;

Θα έπρεπε να κάνουμε τον σταυρό μας.

Δεν περισσεύουν οι άντρες στο νησί.

Για το τραμ πες μας. Το είδες;

-Το είδα. -Μπα; Εδέησε;

Τώρα; Κάνανε και τα εγκαίνια.

(Άντρας) Πες μου, γιατί δεν το χωρά ο νους μου.

Πώς προχωράει το μαραφέτι πάνω σε γραμμές;

Με ηλεκτρισμό.

-Και δεν φεύγει; (Θανάσης) - Όχι, δεν φεύγει.

[Γέλιο]

(Άντρας) Γεια μας. (Θανάσης) Υγειαίνετε.

Γεια μας.

[Παραδοσιακή μουσική]

(Δημήτρης) Γεια σου, ρε Αντώνη!

Είδες το φιλαράκι μου;

(Άντρας) Και είδα και άκουσα.

Ρε συ, αυτός παίζει μαγικά.

Ταλέντο.

Καλλιτέχνης στη λύρα, καλλιτέχνης και στο παπούτσι.

Ψέματα;

Κάτσε να δούμε.

[Μουσική]

[Τραγούδι] Από ξένο τόπο

Κι από αλαργινό

Από ξένο τόπο

Κι από αλαργινό

Ήρθε ένα κορίτσι, φως μου

Δώδεκα χρονών

Ήρθε ένα κορίτσι, φως μου, Δώδεκα χρονών

Ούτε στην πόρτα βγαίνει

Ούτε στο στενό

Ούτε στην πόρτα βγαίνει

Ούτε στο στενό

Ούτε στο παραθύρι, φως μου...

Δυο λόγια να της πω

Ούτε στο παραθύρι, φως μου...

Δυο λόγια να της πω

[Μουσική]

[Χειροκρότημα]

[Χορδή]

(Δημήτρης) Απόψε τους ξετρέλανες όλους.

Μέχρι κι ο Ηλίας σε παραδέχτηκε.

Τόσο καιρό βλέπω τη βέρα. Κουβέντα για την αρραβωνιάρα σου δεν άκουσα.

Δεν άκουσες.

Ψηλή, κοντή, ξανθιά, μελαχρινή, πες κάτι.

Δεν είμαστε πια μαζί.

Και η βέρα;

[Χορδή]

Κατάλαβα. Νταλκάς;

Δεν τρώγεσαι, αδελφάκι μου. Θα πούμε καμιά κουβέντα;

Είμαστε φιλαράκια ή δεν είμαστε;

Είμαστε.

Είμαστε.

(Δέσποινα) Δύο μέρες έχεις να βάλεις μπουκιά στο στόμα σου.

Τι σκοπό τον έχεις, μου λες;

[Χτύπημα στην πόρτα]

[Πόρτα]

(Δέσποινα) Άννα, τι θες εδώ τέτοια ώρα;

Θέλω να σας μιλήσω. Μπορώ να μπω;

[Πόρτα]

(Δέσποινα) Κάθισε.

Σας ορκίζομαι...

πως ούτε στιγμή δεν πίστεψα τις βρομιές τους.

Τον γιο σας τον αγαπώ.

Τον λατρεύω.

Δεν θα ησυχάσω αν δεν φανερωθεί η αλήθεια. Θα κινήσω γη και ουρανό.

Εμείς, κορίτσι μου, δεν έχουμε τίποτα μαζί σου.

Το κακό όμως έγινε.

Καταστραφήκαμε.

Τελειώσαμε εμείς.

Αν έχει μια ελπίδα ο γιος μας να ξαναφτιάξει τη ζωή του...

μόνο εκεί είναι.

Στην ξενιτιά.

(Δέσποινα) Αν τον αγαπάς, όπως λες...

ξέχασέ τον.

Μήτε γράμματα...

-Mήτε λόγια... -Σας παρακαλώ.

Ένα γράμμα, τουλάχιστον, του το χρωστώ.

Δεν θέλω να πιστέψει πως τον πρόδωσα κι εγώ.

Αν είναι να ξεχάσει μια ώρα αρχύτερα, ας το πιστέψει.

[Λύρα]

Τι κάνουν τα μαστόρια μου;

-Σπόντες κόβουμε, κυρ-Μενέλαε. -Μπράβο.

Ανιψιέ, μου έλεγε ο πατέρας σου τι μάστορας είσαι.

Μας έβαλες τα γυαλιά. Όλοι για σένα λένε.

Τι καλό παιδί και τι καλό παιδί.

Θα γράψω στον πατέρα σου να χαρεί.

Όσοι είπαν κακό για σένα, η ζήλια τους έφαγε.

Εμένα να ρωτήσουν.

Βέβαια, έχω και τα παράπονά μου.

Μαθαίνω ότι όλοι εδώ καλοπερνάνε με τη λύρα σου...

και για εμάς μια φορά δεν έπαιξες.

-Όποτε θέλετε. -Άντε να σε δω.

Άιντε.

[Τσουβάλι πέφτει στο πάτωμα]

[Τσουβάλι πέφτει στο πάτωμα]

(Άντρας) Τι θες εσύ εδώ;

(Αντώνης) Μου είπαν να βοηθήσω.

(Άντρας) Κανέναν άντρα δεν είχαν να στείλουν;

(Άντρας) Τι, ρε;

Όποιος σηκώνει χέρι σε γυναίκες και παιδιά δεν είναι άντρας.

Δεν τα βγάζεις αυτά εδώ;

Να βάλεις κανένα φουστανάκι εδώ;

Μπορεί να περάσουμε ωραία.

[Πνιχτές φωνές]

[Πνιχτές φωνές]

[Χτύπημα στο βαρέλι]

[Φτύσιμο]

[Σιγομουρμούρισμα τραγουδιού]

(Έλενα) Ήρθες;

-Τα αφήνω και πάω, κα Έλενα. -Στάσου, παιδί μου.

-Με περιμένουν στο μαγαζί. -Ας περιμένουν. Θέλω να σε ρωτήσω.

Δεν μου λες...

τόσο καλός είναι ο ανιψιός μας κι έχει ενθουσιαστεί ο Μενέλαος;

Τι να πω, κυρία Έλενα; Δεν ξέρω.

Λες και του έχει κάνει μάγια.

Από τότε που ήρθε, μια καλή κουβέντα δεν έχω ακούσει...

από τον κύριο Μενέλαο.

Λες και δεν υπάρχουμε. Μόνο σε αυτόν λέει παινέματα.

Δεν λέω, είναι καλός μάστορας, αλλά...

Αλλά;

Όχι, τίποτα. Απλώς λέω.

Σάμπως τον καταλαβαίνει και κανείς;

Είναι κλειστός. Περίεργος.

Άκουσα τον μάστορα να λέει για κάτι λόγια που γίνανε στο νησί.

Είχε ο Αντώνης μπλεξίματα που πρέπει να ξέρω;

Σαν τι άκουσες;

Ότι κάποιοι τον κατηγόρησαν.

Μόνο αυτό;

Είναι κάτι σοβαρό;

Τι να σου πω, παιδί μου;

Κυρία Έλενα...

με όλο τον σεβασμό, εγώ πάντα σας είχα οικογένεια.

Αν αυτός είναι...

Μη σας βρει κανένα κακό.

Θέλετε να έχω τον νου μου;

Μπορώ να κάνω κάτι;

[Ομιλίες στο βάθος]

(Δημήτρης) Ξέρω πού θα σε πάω για ψάρεμα.

Έχω βρει καβάντζα.

Αλλά Θα σηκωθούμε νωρίς.

(Αντώνης) Θα δούμε.

Πού ήταν;

-Εδώ. -Πόσο μεγάλο ήταν;

Θέλει δύο άτομα για να το σηκώσουν.

(Αστυνομικός) Λείπει τίποτε άλλο; (Ηλίας) Ένας κατσαμπρόκος.

Αυτοί είναι οι άλλοι δύο;

(Ζάδης) Ναι. (Αστυνομικός) Πού ήσασταν;

Είχαμε πάει σε μια δουλειά. Ο Ηλίας μάς έστειλε.

Αλήθεια είναι. Τους έστειλα στον κύριο Λεωνίδα.

(Αστυνομικός) Παραβίαση δεν υπάρχει.

Όποιος μπήκε είχε κλειδί. Ποιος έχει κλειδιά;

Τι να σας πω; Έχουμε ένα κλειδί καβάντζα. Όλοι ξέρουμε πού είναι.

Κάποιος ν' αργήσει, να 'χει ο άλλος να μπει.

-Η δουλειά έγινε από μέσα. -Όχι. Αυτό αποκλείεται.

Τίποτα δεν αποκλείεται.

Να κάνετε εκείνο που πρέπει.

Ας ξεκινήσουμε πρώτα απ' τα σπίτια τους...

και βλέπουμε.

Ο κύριος Ζάδης είναι θείος μου.

Θείος μου. Δεν είναι μόνο αφεντικό μου.

Ήρθα από τα Κύθηρα να δουλέψω μαζί του.

Θα έκλεβα την οικογένειά μου;

Κι αυτό πετώντας ήρθε εδώ;

Άμα το 'χαμε κλέψει εμείς, εδώ μέσα θα το κρύβαμε;

Σκεφτείτε το.

Δεν έχω να σκεφτώ τίποτα. Μπρος, προχωράτε.

Κάποιος θέλει να το ρίξει πάνω μας.

Ξέρω ποιος.

Σας ορκίζομαι, δεν το κάναμε εμείς.

(Αστυνομικός) Τους όρκους αλλού.

Όταν σ' τα 'λεγα εγώ, δεν με άκουγες.

Μια χαρά παλικάρι και μια χαρά παλικάρι.

Ορίστε τώρα.

Δεν το έκανε αυτός. Αποκλείεται.

Τι θες να πεις, Μενέλαε;

Ότι κάποιο δικό μας παιδί πήγε και το φύτεψε στην κάμαρή τους;

Για ποιον λόγο;

Εσύ έχεις βαλθεί να με τρελάνεις.

Να κάνεις καταγγελία.

Άμα κάνω καταγγελία, θα μπει φυλακή.

Να το σκεφτόταν πριν απλώσει το χέρι...

σε αυτούς που του έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία.

Όπως φάνηκε, δεν την άξιζε.

Όχι, αποκλείεται.

Τα μούτρα σου τα έχει δει στον καθρέφτη;

Ώρες είναι να μου πάθεις και τίποτα.

[Αναστεναγμός]

Τζάμπα βούιξε όλο το νησί για λόγου του;

(Έλενα) Ε;

Μην είσαι μωρόπιστος, Μενέλαε.

[Κλείσιμο σιδερένια πόρτας]

Ζήτησες να με δεις;

Ήθελα να ακούσω από το στόμα σου αν είναι αλήθεια.

-Αν είναι αλήθεια τι; -Ότι με πρόδωσες.

Πίστεψες ότι θα άπλωνα το χέρι μου να σε κλέψω;

Στην κάμαρή σου βρέθηκε. Και Θεός να ήμουν...

Είπες ότι με πίστευες κι ότι με έβγαλες από τον τάφο.

Γιατί το έκανες;

Για να με αποτελειώσεις;

Χωροφύλαξ.

Τελειώσαμε.

Με πρόδωσες, Ζάδη.

[Βήματα]

[Κλάμα]

[Δραματική μουσική]

Έλα, πιες.

Το σκέφτεσαι;

[Δραματική μουσική]

[Βήχας]

[Βήματα]

Πού είσαι, χριστιανέ μου; Τώρα που τέλειωσε η φούρια έρχεσαι;

Σου φέρνω νέα. Ολόφρεσκα και τρανταχτά.

Πού είναι ο μορφονιός που ήθελες να τον ξεπλύνουμε κιόλας;

-Στον Πειραιά. -Αμ δε.

Στην μπουζού.

Έκλεψε τον μπάρμπα του που τον περιμάζεψε...

και τον μπουζουριάσανε.

[Ομιλίες]

(Αντώνης) Φαίνεται πως ο Θεός τα έχει βάλει μαζί μου.

Δεύτερη φορά με τιμωρεί για κάτι που δεν έκανα.

Ποιος θα με πιστέψει;

(Τσαλάκωμα χαρτιού]

(Ρόζα) Θέλω να δω τα μούτρα της κόρης σου...

μόλις μάθει τα νέα για τον καλό της.

Παιδί μου...

μη γίνεσαι κακιά.

Δεν είναι αστεία αυτά.

Δεν χρειάζεται να της πούμε τίποτα.

Λίγα πέρασε;

Μάνα, έχει βουίξει όλο το νησί.

Καλύτερα να το μάθει από ξένους;

Άκουσες τι είπα;

(Γυναίκα) Δεν χωράει συζήτηση.

Μην κοιτάς που δεν το έλεγα μπροστά στην Καμπίταινα.

Παρολίγο γαμπρός της ήταν.

Για να πω την αμαρτία μου...

είχα μια αμφιβολία για την Αντζολέτα.

Μεταξύ μας, έχουμε ακούσει ότι την κουνάει την ουρά της.

Μα και κλέφτης; Δεν το περίμενα.

Τόσο έξω πέσαμε;

Από ό,τι φαίνεται. Αφού σου λέει, φυλακή μπήκε.

Να πέσανε έξω κι οι χωροφύλακες;

Θεός φυλάξει.

Τη μάνα του σκέφτομαι.

(Δημήτρης) Σαράντα μέρες μείνανε.

Αγάντα, ρε, θα περάσουν.

(Αντώνης) Από δουλειά τι θα κάνεις;

(Δημήτρης) Μη νοιάζεσαι. Κάτι θα βρω.

Θα κοιτάζω και για σένα.

Να κόψεις το βιολί που ξεκίνησες πριν γίνει χούι.

Αυτός ο διάβολος θα σε βάλει σε μπελάδες.

Θα σε κάνει να μη σκέφτεσαι τι κάνεις.

Ακούς;

[Κλειδιά]

[Ξεκλείδωμα]

Σε 40 μέρες, θα σε περιμένω απέξω.

[Κλείδωμα]

(Σοφία) Προσέξτε, έχει λάσπη.

(Ρόζα) Αμάν, μάνα. Πρώτη φορά απλώνουμε;

Να πλύνω και τα μεσοφόρια σας να 'ναι έτοιμα για την Κυριακή.

(Άννα) Τι είναι την Κυριακή;

(Σοφία) Έχουμε τον γάμο. Ξέχασες;

Εγώ δεν θα έρθω.

(Σοφία) Γιατί, κόρη μου;

Πόσον καιρό θα κλείνεσαι;

Θάφτηκες πια.

(Άννα) Να πάτε με τη Ρόζα.

Μπας και στραβωθεί κανένας και ησυχάσουμε.

-Τι λόγια είναι αυτά; -Μην ανοίξω το στόμα μου.

Όχι, να το ανοίξει. Να δούμε τι έχει να πει.

-Φιρί φιρί το πας. -Σταματήστε πια.

Και στον γάμο θα πάμε όλοι.

Δεν θα έρθω, είπα. Μη λέει πάλι ότι της έκοψα την τύχη.

Αν ήξερες από τι σε γλίτωσα, κακομοίρα μου.

Σταμάτα, Ρόζα.

(Ρόζα) Αν δεν έκρυβα τα γράμματα, θα είχες φύγει...

με κάποιον που είναι φυλακή.

-Τι λέει, μάνα; -Εγώ θα σου πω.

Άπλωσε το χέρι του κι έκλεψε τον ίδιο του τον θείο.

[Μουσική]

(Σοφία) Αχ.

Ξέρεις εσύ ότι είναι απλώς τα κοιλιακά σου;

-Αν είναι σκωληκοειδίτις; -Δεν ξέρω εγώ τι έχω;

Μισό πιάτο φασόλια με πειράζουν. Όχι που έφαγα δύο, η γουρούνα.

Δεν ακούω τίποτα. Θα φέρω τον γιατρό.

Κάτσε, χριστιανέ μου. Τι σε έχει πιάσει;

Ξέρει ο άντρας σου τι κάνει.

Ξεκουράσου εσύ.

Σοφία μου.

[Επιφώνημα πόνου]

(Θανάσης) Η απόφαση να εγκατασταθώ μόνιμα...

στο νησί είναι συνειδητή.

Προς το παρόν, μένω με τους γονείς.

Θέλω να πάρω ένα σπίτι να βλέπει τη θάλασσα.

Στην Αθήνα, πόσα χρόνια μείνατε;

(Θανάσης) Δεκατρία. (Ρόζα) Δεκατρία;

Ούτε κατάλαβα πώς πέρασαν.

Ευχαριστώ πολύ.

(Νικήτας) Ευχαριστώ.

(Άννα) Εμένα θα μου επιτρέψετε.

[Βήματα]

[Βήματα]

Ρώτησες τον ταχυδρόμο;

Τον ρώτησα.

Μου είπε ότι ξανακοίταξε.

Να ξανακοιτάξει μπροστά σου.

[Λύρα]

[λύρα]

(Αντώνης) Το γράμμα αυτό έπρεπε να το είχα γράψει από καιρό.

Αλλά δεν είχα το κουράγιο.

[Μουσική]

Τι λόγια να βρω να παρηγορήσω τον πόνο σας;

Δεν ξέρω πού έχω φταίξει και με έβαλε ο Θεός σημάδι.

Ποιος θα σε πιστέψει όταν διπλώσει το κακό;

Δεν έδωσα δικαίωμα σε κανέναν κι ούτε κουβέντες άλλαξα.

Μόνο τη δουλειά μου κοιτούσα.

Άδικα σταυρώθηκα και το καρφί μού το έμπηξε ο Ζάδης.

Αυτός με πρόδωσε.

Ο ξάδερφός σου, πατέρα.

Το ίδιο μας το αίμα.

Μαζί με εμένα, την πλήρωσε κι άλλο ένα παλικάρι.

Ο μοναδικός φίλος που έκανα στο μαγαζί.

Τον κατηγόρησαν για συνεργό.

Μας έστειλαν και τους δυο στη φυλακή.

Δεν θέλω όμως να στεναχωριέστε για μένα.

Δεκαπέντε μέρες μείνανε.

Το σκέφτηκα πολύ.

Έτσι κι αλλιώς, ούτε τα Κύθηρα με σηκώνουν...

ούτε ο Πειραιάς.

Μόλις αποφυλακιστώ, θα μπω στο πρώτο καράβι...

και θα γυρίσω κοντά σας.

[Δραματική μουσική]

Υπότιτλοι *OFFiCiAL opensubtitles.org