Original subtitles

Πρέπει και να ξέρεις να πουλάς την πραμάτεια σου.

Δάσκαλε;

Τον πόνεσα, πατέρα.

Θα πάρουμε από παραδίπλα το μαγαζί του Κοντολέων.

Πού τον είχες τον νου σου;

Χάσαμε το μαγαζί μέσα από τα χέρια μας.

Καλορίζικο και καλές δουλειές, παιδί μου.

[Δραματική μουσική]

Λέω να τη ζητήσω.

Καλύτερο παλικάρι δεν θα βρει.

Και να τους πεις πως το τσαγκαράδικο πάει πολύ καλά.

Ο γιος μου βγάζει παράδες.

Η Άννα είναι η μικρότερη κόρη μας.

Προηγείται η Ρόζα.

Με το συμπάθιο, αλλά αυτά είναι τυχερά.

Αν δεν κάνετε αυτό που πρέπει, εμένα ξεχάστε με.

Ξεχάστε με!

Ο Αντώνης ο Γερακίτης ο λυράρης...

ήρθε να ζητήσει την Άννα μου.

Άντε, και στης Ρόζας μας.

Για τον λυράρη και τη θυγατέρα του Καμπίτη μάθατε;

Πώς, καλέ! Φαίνονται ερωτευμένοι.

Στεκόταν έξω από το τσαγκαράδικο με τις ώρες και κοιτούσε μέσα.

Ποιος είναι ο καλύτερος, γυναίκα;

Ο Γερακίτης, ο λυράρης.

Πήγαινε να τα παραγγείλεις, λοιπόν.

Αλλά πες του να σου τα φέρει στο σπίτι.

Θα τον πληρώσω εγώ.

Τι γίνεται εδώ μέσα; Τι κάνεις στη γυναίκα μου;

-Ουστ από δω ρε! -Μάζεψε τα λόγια σου, Σκαλέρη.

Τόλμα, ρε ψευτοπαλικαρά. Έλα!

[Μουσική]

[Κραυγές στο βάθος]

[Φωνές αγωνίας στο βάθος]

[Σκεύος χτυπάει στο έδαφος]

Δεν θα φας; Δεν πεινάς, ρε;

[Κάποιος μιλάει στο βάθος]

[Βήματα]

[Άνοιγμα πόρτας]

Όχι αυτό, το λινό, το κεντητό, παιδάκι μου.

Πατέρα, να σου βάλω λίγο τσιπουράκι;

-Άργησε ο Αντώνης. -Το βρήκα.

[Πόρτα ντουλαπιού κλείνει]

[Βηματισμός αλόγου και κελάηδισμα πουλιών]

Ποιος το περίμενε από τον Καστελάνη.

Τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι.

[Μουσική]

(Γυναίκα) Φρέσκο-αρραβωνιασμένος.

Κι ένα κορίτσι; Σαν τα κρύα τα νερά.

(Γυναίκα) Αν τα κάνει αυτά στα μέλια...

βάλε με τον νου σου τι έχει να τραβήξει το δόλιο.

[Δραματική μουσική]

Άννα, είπα τρώμε.

Ας τον περιμένουμε λίγο ακόμα.

Μπορεί κάτι να του έτυχε.

Αντζολέτα τού 'τυχε.

Ρόζα, τι λόγια είναι αυτά, παιδί μου;

Ψέματα λέω; "Αφροδίτη" τη λένε στο λιβάδι.

Τα αρσενικά μαζί της ξεχνούν τη μάνα που τους γέννησε.

Ο Αντώνης μου κοιτάζει τη δουλειά του.

Από πότε παραδίδουν στα σπίτια Κυριακάτικα;

-Από τότε που... (Καμπίτης) -Πάψτε!

Φτάνει πια. Τσιμουδιά.

Τον σταυρό μας.

[Μαχαιροπίρουνα]

[Ροχαλητό]

[Δραματική μουσική]

Πώς μπορείς και κοιμάσαι;

Τι είναι; Τι θέλεις;

Αύριο θα βουίζει το νησί. Να τα πάρεις πίσω.

Να πεις ότι σου φάνηκε. Έκανες λάθος.

Πάλι τα ίδια;

Μεγάλη αδικία. Κάνε το για μένα.

Κι αν πάει στη χωροφυλακή και μας καταγγείλει;

Ας πάει. Θα πάω πρώτος.

Για να δεις ποιανού ο λόγος μετράει περισσότερο.

Του άντρα σου, για του ξεβράκωτου;

[Λύρα]

[Νερά που τρέχουν]

[Δραματική μουσική]

[Κελάηδισμα πουλιών]

[Άνοιγμα πόρτας]

[Δραματική μουσική]

Έλα.

Καλώς τον. Στα συμπεθέρια νύχτωσες;

Τι έπαθες; Πού χτύπησες;

[Ήχος από τη φωτιά που καίει]

Τι δουλειά είχες να πας στου Σκαλέρη κυριακάτικα;

Η πελάτισσα πρέπει να φεύγει χαρούμενη.

-Τι πράγμα; -Έτσι με έμαθε ο μάστορης.

Ο μάστορής σου συγχωρέθηκε.

Εσένα δεν πρόκειται να σ' το συγχωρέσει κανείς.

Είπε "Η πελάτισσα πρέπει να φεύγει χαρούμενη".

Σαν είδες πως έλειπε ο κύρης της, έπρεπε να φύγεις.

Τι φταίει το παιδί, και το προγκάς;

Χειρότερα θα ακούσει.

Αντί να έρθει να τον ορμηνέψουμε, χάσαμε και τη μέρα.

Ένας Θεός ξέρει τι μας ξημερώνει.

Όλος ο κόσμος ξέρει τι παιδί είναι ο γιος μας.

Έπρεπε να πάει στα πεθερικά να ξεκαθαριστεί ορθοπατώντας...

κι όχι να τριγυρνά στις ερημιές σαν πληγωμένο αγρίμι.

Τρίχα δεν της άγγιξα.

(Δέσποινα) Ο Θεός να δώσει...

να ξημερώσει η αυριανή μέρα.

Θα πας να πιάσεις τον πεθερό σου.

Από το δικό σου στόμα πρέπει να τα μάθει πρώτα.

Ακούς;

(Γερακίτης) Και ποιος θα ανοίξει το μαγαζί;

(Δέσποινα) Ποιο μαγαζί;

Εδώ κοιτάμε μην κλείσουμε το σπιτικό μας.

Ανάθεμά σε, Σκαλέρη.

(Καμπίτης) Σοφία! (Σοφία) Ναι;

(Καμπίτης) Φεύγω. (Σοφία) Πού πας;

Στο τσαγκαράδικο. Μπορεί κάτι να του έτυχε.

Η Άννα έχει δίκιο. Ο Αντώνης δεν μας έχει δώσει ποτέ δικαίωμα.

Καλά το σκέφτηκες. Την καλημέρα μου να του πεις.

[Βήματα]

[Πόρτα]

[Ομιλίες στο βάθος]

[Χτύπημα στην πόρτα]

[Χτύπημα στην πόρτα]

(Καμπίτης) Καλημέρα.

Μήπως πήρε το μάτι σας τον Καστελάνη;

(Άντρας) Στη θέση σου, θα πέρναγα πρώτα από το σπίτι του.

(Καμπίτης) Στο σπίτι; Τέτοια ώρα; Αποκλείεται.

Μόνο αν είναι άρρωστος.

(Άντρας) Μωρέ, υπάρχουν και αρρώστιες που δεν φαίνονται.

(Μοδίστρα) Ιησούς Χριστός.

-Πού τα έμαθες εσύ αυτά; -Από την Αγγελική, του καρβουνά.

Όλο το λιβάδι βούιξε.

Θα μάθω από την Αντζολέτα και θα σας πω.

Σώπα, καημένη, που θέλει και ρώτημα.

Κάτι δεν μου άρεσε σε δαύτον.

Με το ζόρι να του πάρεις μια κουβέντα.

Για να πω κι εγώ την αλήθεια...

έλεγα πως ήταν ιδέα μου και τσάμπα κολάζομαι.

Μια φορά που μου έπαιρνε μέτρα...

όλο κι ανέβαζε το χεράκι του προς τη γάμπα μου.

Για δες κάτι πράγματα. Ο Καστελάνης;

Εγώ σας λέω ότι τα είχαν μαγειρεμένα.

Όταν τους τσάκωσε ο Τζώρτζης...

εκείνη το έριξε πάνω του για να γλιτώσει.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, βρομοδουλειές. Το κακό έγινε. Τώρα;

Ούτε ψύλλος στον κόρφο του.

Δεν ξέρω.

Αν είχαν πέσει πάνω μου τέτοιες κατηγόριες...

δεν θα καθόμουν να παίζω λύρα μονάχος μου στις ρεματιές.

Να 'ξερες τι μου πες τώρα.

Άσε τι λέω εγώ κι ο καθένας...

και κοίτα να κάμεις αυτό που πρέπει.

[Δραματική μουσική]

[Λυγμοί]

[Κλάμα]

(Καμπίτης) Αντώνη...

θέλω μου πεις ένα πράγμα.

Γιατί δεν πήγες στη χωροφυλακή κι άφησες τη νύχτα να περάσει;

Ε;

Για όνομα του Θεού, γιατί δεν μιλάς;

Έτσι που κάνεις, δεν βοηθάς...

ούτε εμένα ούτε τον εαυτό σου.

Όλο το νησί πιστεύει...

ότι πήγες να τη βιάσεις.

Μου οφείλεις μια εξήγηση, διάολε.

Γιατί δεν πήγες στη χωροφυλακή;

(Αντώνης) Δεν πήγα.

Ποιος θα με πίστευε;

Πρώτος από όλους εγώ.

Και τώρα δηλαδή, δεν με πιστεύεις;

Η Άννα είναι η ζωή μου όλη.

Πώς θα μπορούσα να της κάνω κάτι τέτοιο;

Δεν έχει σημασία τι πιστεύω εγώ.

Σημασία έχει τι πιστεύει ο κόσμος.

Και για αυτό ευθύνεσαι εσύ.

Κύριε Νικήτα...

όλη μου τη ζωή λογαριάζω τι θα πει ο κόσμος.

Μου άρεσε δεν μου άρεσε, πάντα έκανα εκείνο που πρέπει.

Τώρα πια, το μόνο που με νοιάζει είναι η Άννα.

Την Άννα να την ξεχάσεις.

Μέχρι να κοπάσει το κακό...

δεν πρέπει να σας ξαναδούν μαζί.

Και οι επισκέψεις στο σπίτι μου δεν ωφελούν.

Να της μιλήσω. Να ακούσει την αλήθεια από το στόμα μου.

Θέλω να με καταλάβεις.

Έχω δύο κορίτσια.

Πες ότι μίλησες στην Άννα, και σε πίστεψε.

Η ρετσινιά όμως...

θα συνεχίσει και θα ακολουθεί συνέχεια την τύχη της Ρόζας μου.

Για αυτό σου μιλάω αντρίκια.

Κοίτα πρώτα να τα συμμαζέψεις...

και εδώ είμαστε.

[Δραματική μουσική]

(Άννα) Όχι.

Όχι.

Όχι, ψέματα.

Είναι όλα ψέματα.

Είναι όλα ψέματα. Σε παρακαλώ.

-Να τον δω. -Σώπα.

Ψέματα! Θέλω να τον δω!

Αντώνη! Αντώνη!

Μη. Μην τα κάνεις χειρότερα.

[Κλάμα]

(Σοφία) Παιδί μου.

[Κλάμα]

Παιδί μου.

[Κλάμα]

Παιδάκι μου.

[Κλάμα]

[Κλάματα από το βάθος]

[Φύσημα]

[Ομιλίες από έξω]

[Τρίψιμο]

Κυρά Γαριφαλιά!

[Βήματα]

Έτοιμα σου τα έχω. Ορίστε.

Δεν τα θέλω.

[Ομιλίες στο βάθος]

[Κλείσιμο πόρτας]

[Λύρα]

[Κύματα]

[Λύρα]

Μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.

Αλλά αγαπά ο Θεός τον κλέφτη, αγαπά και τον νοικοκύρη.

(Μοδίστρα) Δεν λες που τον πρόλαβες τον αθεόφοβο;

Μέχρι κάτω ήταν τα παντελόνια του.

Μπουκάρω, "Βρε αθεόφοβε", του λέω, "τη γυναίκα μου, βρε;"

Το χέρι σου, κυρά Αντζολέτα. Αυτός σου το έκαμε;

Και δεν έμπηξες τις φωνές;

Ούτε που θυμάμαι ούτε και που θέλω να θυμάμαι.

Θα σας πω εγώ που τη βρήκα σκιαγμένη.

Να χτυπιέται σαν πουλάκι στην ξόβεργα.

Τζώρτζη!

(Γυναίκα) Καλημέρα σας.

[Βήματα]

Με παγίδεψαν, Ανθή.

Στην Άννα τα είπες;

Πήγα βρήκα τον πατέρα της.

Τα είπα όπως έγιναν.

Δεν έβαλε ο νους μου ότι θα έβγαζε τέτοιες βρομιές ο Σκαλέρης.

Ο Καμπίτης πίστεψε τα λόγια του παλιόγερου του Τζώρτζη;

Μου είπε να μείνω μακριά μέχρι να ησυχάσει το κακό.

Καημένη Άννα. Θα έχει πεθάνει από στεναχώρια.

Θα...

-Θα πάω να τη δω. -Ανθή.

Δεν θέλω να σε μπλέξω...

αλλά σε παρακαλώ μπορείς να της πεις μια κουβέντα;

Στο δέντρο μας, πες της.

Θα καταλάβει.

"Στο δέντρο μας";

[Βήματα]

[Πόρτα]

[Βήματα]

Πο πο, μυρωδιά.

Έτσι που το πάω εγώ, κυρά Δέσποινα...

μου φαίνεται, σε λίγο, θα σε φτάσω και θα σε ξεπεράσω.

(Γερακίτης) Και ποιος σε ακούει μετά.

[Βήματα]

(Γερακίτης) Σήκω, ρε Δέσποινα.

Σήκω να χαρείς.

Για τον Αντώνη μας.

Πού θα βρει μια στάλα κουράγιο άμα σε βλέπει κι εσένα έτσι;

Δεν μπορώ.

Τι θα πει "δεν μπορείς";

Με πλακώνει το άδικο.

Ό,τι έγινε έγινε.

Θα σφίξουμε τα δόντια...

θα κάνουμε υπομονή...

και σε λίγο θα δεις.

Όλα...

θα ξεχαστούν.

Δεν μιλώ...

για το άδικο που έγινε.

Για αυτό που έρχεται μιλώ.

[Δραματική μουσική]

[Κλειδιά]

Καλλιτέχνη, σήκω. Σε θέλει ο διευθυντής.

Τι με θέλει;

Σήκω πάνω, ρε, που θα πιάσουμε και κουβέντα.

[Αλυσίδες]

[Λύρα]

Στην υγειά σας, κύριε Διοικητά.

[Φτύσιμο]

Σου είπε κανείς να σταματήσεις να παίζεις;

Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να πάω προς νερού μου.

[Τρίξιμο καρέκλας]

Βούλωσέ το και παίζε.

[Χτύπημα χεριών]

[Λύρα και χτύπημα χεριών]

(Άντρας) Τα έκανε πάνω του, ρε.

[Γέλια]

[Λύρα και χτύπημα χεριών]

Σάματις δεν ξέρουμε ότι ο κόσμος τέτοια περιμένει...

για να κουτσομπολεύει;

Κι ο Τζώρτζης δεν το ράβει το στόμα του.

Μεγάλο λάθος κάνει ο πατέρας σας να συνερίζεται τον κόσμο.

Λάθος και αμαρτία για το παλικάρι.

Μεγαλύτερη αμαρτία για την Άννα μας...

που της χαλάνε τη ζωή χωρίς να φταίει.

Από τον Θεό να το βρουν.

Ρόζα, στέγνωσε το στόμα μου. Πας να μου φέρεις ένα ποτήρι νερό;

Και δεν το λες; Αμέσως.

[Βήματα]

Τι γίνεται με δαύτη;

Δεν ξέρεις ότι Θεός ένα σου παίρνει, ένα σου δίνει;

Από τη στιγμή που μας βρήκε το κακό...

μου στάθηκε καλύτερα από πριν. Και συγγνώμη μου ζήτησε.

Έχω μήνυμα από τον Αντώνη.

Τον είδες; Είναι καλά;

Τι σου είπε; Δεν φαντάζομαι να νομίζει ότι...

Πάψε να σου πω.

Μου είπε να σου πω "στο δέντρο μας".

Κι ότι εσύ θα καταλάβεις.

[Βήματα]

-Τι έγινε; -Είχα μήνυμα από τον Αντώνη.

Δεν θα καταφέρουν να μας χωρίζουν.

Θα μου αφήσει γράμμα στο δέντρο. Μπορώ να του γράφω κι εγώ.

Δόξα τω Θεώ.

[Μουσική]

(Αντώνης) Αγαπημένη μου Άννα...

ντρέπομαι για τα ψέματα που άκουσες...

κι ας ξέρω πως δεν πίστεψες λέξη.

Πώς να ξεστόμισαν τέτοιες κατηγόριες;

Είχες τόση χαρά που ανταμώσαμε εκείνο το πρωί...

δίχως να το περιμένεις.

Πώς να σε πίκραινα, ψυχή μου;

Καλύτερα να με κατάπινε η θάλασσα...

παρά να έβλεπα ένα δάκρυ στα μάτια σου.

Ψάχνω μέσα μου να βρω πού έφταιξα...

αν έφταιξα κάπου.

Πώς αλλιώς να το εξηγήσω;

Ποιος δαίμονας μπήκε μέσα του...

και βάλθηκε να δηλητηριάσει τη ζωή μας;

Άννα μου, κάνε κουράγιο.

Σου υπόσχομαι πως ό,τι κι αν γίνει...

δεν θα αφήσω κανέναν να βλάψει την αγάπη μας.

Ακόμα κι αν όλοι πέσουν πάνω μας...

εγώ θα σε πάρω και θα φύγουμε από τούτο τον τόπο.

Είσαι όλη μου η ζωή.

"Κι από τον Θεό που πιστεύω"...

"εσύ είσαι πιο πάνω."

"Για πάντα"...

"Αντώνης."

[Δραματική μουσική]

(Άννα) Μήπως κοίταξες σε λάθος δέντρο;

(Ρόζα) Μη λες ανοησίες.

Υπάρχει άλλο δέντρο με χαραγμένα τα αρχικά σας;

Έλα, μην κάνεις έτσι. Μπορεί να σου γράψει απόψε.

Μπορεί.

Ήμουν σίγουρη πως θα το βρεις. Απογοητεύτηκα. Αυτό μόνο.

Όταν ο Αντώνης πει μια κουβέντα...

τέλος.

Δεν είναι από εκείνους που το καθυστερούν.

Ναι.

Αλλά έχει πολλά στο μυαλό του τώρα.

Μην είσαι εγωίστρια.

-Θα σου γράψει, θα δεις. -Έχεις δίκιο.

Εκείνος είναι που υποφέρει περισσότερο.

Αλλά ξέρεις κάτι;

Θα του γράψω εγώ πρώτη.

[Κελάηδισμα πουλιών]

[Βήματα]

[Τρίξιμο πόρτας]

(Άννα) "Αγάπη μου"...

Εύχομαι αυτό το γράμμα να σε βρίσκει πιο δυνατό από ποτέ.

Κι ο κόσμος, που τόσο υπολόγιζες τη γνώμη του, να μη σε λύγισε.

Κανένα ψέμα δεν έχει τη δύναμη...

να μπολιάσει το μυαλό μου με αμφιβολίες.

Αν είμαι όλος ο κόσμος σου, όπως λες...

τότε μόνο η γνώμη μου πρέπει να σε νοιάζει.

Σε αγαπώ περισσότερο από πριν.

Κι ας νόμιζα πως δεν υπήρχε περισσότερο.

Η λαχτάρα μου για την αγκαλιά σου με κρατάει όρθια.

Από την προσμονή μου να ανταμώσουμε, παίρνω δύναμη.

[Δραματική μουσική]

(Άννα) Περιμένοντας να κοπάσει η μπόρα...

ακόμα και την ανάσα μου κρατώ.

Κι αν είναι γραφτό μας να μην κλείσουν τα στόματα ποτέ...

να φύγουμε, αγάπη μου.

Μέχρι τα πέρατα του κόσμου θα σε ακολουθούσα.

"Εσύ είσαι η ευτυχία μου."

"Για πάντα."

[Λυγμός]

[Αναστεναγμός]

[Χαρτί που τυλίγεται]

[Δραματική μουσική]

[Απαλή μουσική]

[Κινήσεις στο νερό]

Δεν καταλαβαίνω, πατέρα.

Το νησί δεν σηκώνει τέτοια ρεζιλίκια.

Και τα πράγματα όσο πάνε, γίνονται και χειρότερα.

Τι περιμένεις; Να πάθουμε καμιά λαχτάρα;

Φάε τη γλώσσα σου. Τι εννοείς λαχτάρα;

Αυτή που θα παθαίναμε αν δεν ήμουν εγώ.

Τα διαβάσατε και μόνοι σας.

Τι θα γίνει αν κλεφτούνε;

Τη θέση μου δεν τη σκέφτεστε καθόλου;

Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται.

Με αυτό το πλευρό να κοιμάστε. Κάθε μέρα της γράφει.

Αν δεν διαλύσετε τον αρραβώνα επίσημα...

να καθαρίσει το όνομά μας, θα σας μείνουμε κι οι δυο στο ράφι.

Εγώ τον λόγο μου τον τίμησα και με το παραπάνω.

Αρκετά τον περίμενα.

Έννοια σας, και τώρα...

ξέρω τι πρέπει να κάνω.

(Ανεζίνα) Η ζωή είναι άδικη, κυρά Δέσποινα.

Οι χαρές είναι λιγοστές και οι πίκρες, περίσσιες.

Άκου κι εμένα που έχουν δει τόσα πολλά τα μάτια μου.

Μην κουράζεσαι, κυρά Ανεζίνα, και την ξέρω τη ζωή.

Αν τελείωσες, να μη σε καθυστερώ κι από τις δουλειές σου.

Ο γιος σου είναι καλό και άξιο παλικάρι.

Δουλευταράς και λεβέντης.

Θα τη βρει την τύχη του.

Να ξέρεις πως και του Καμπίτη δεν του ήταν εύκολο.

Το είδα στα μάτια του.

Πικραμένος ήταν.

[Πόρτα]

Στο καλό, κυρά Ανεζίνα.

Και σε ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο.

Και να μην το ξεχάσω.

Είπε πως θα επιστρέψει το δαχτυλίδι, μόλις το πει στην Άννα.

Καταλαβαίνεις.

Είναι χολωμένο το κορίτσι.

Πες του...

να το κρατήσει.

Οι Γερακίτες...

όταν δίνουν τον λόγο τους δεν τον παίρνουν πίσω.

[Κλείσιμο πόρτας]

[Κελάηδισμα πουλιών]

[Άνοιγμα πόρτας]

[Βήματα]

(Γερακίτης) Τι είναι, Δέσποινα, τι έχεις;

Ήρθε η Ανεζίνα από εδώ.

Έφερε γράμμα από...

[Ξύλο χτυπάει το πάτωμα]

[Λύρα]

[Αντικείμενα πέφτουν στο έδαφος]

[Αντικείμενα σπάνε]

[Δραματική μουσική]

[Αντικείμενα σπάνε]

[Δραματική μουσική]

[Παπούτσια πέφτουν στο έδαφος]

[Μαχαίρι]

Αν θες να βγάλω τη βέρα μου, ορίστε, βγάλε τη.

Κόψε μου το δάχτυλο. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Το καλό σου θέλω, κόρη μου.

Νομίζεις πως δεν καταλαβαίνω;

Αλλά ποιος πατέρας θέλει για το παιδί του...

μια ζωή μέσα στην καταφρόνια;

Ενώ να καταστρέψεις την ευτυχία μου για ένα ψέμα είναι καλύτερο;

Πώς το μπορείς;

Στον Θεό που πιστεύεις...

παίρνεις το κρίμα στον λαιμό σου;

Είπε ο Σκαλέρης την αλήθεια;

Αυτό θες να μου πεις;

Δεν μιλάς, πατέρα; Δεν μιλάς;

Σαν πολλά δεν είπες;

Άννα! Άννα!

[Βήματα]

(Δέσποινα) Να φύγεις.

Άκου και τη μάνα σου, γιε μου.

Χίλιες φορές να κάψεις το βιος σου, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Τούτος ο τόπος δεν σε σηκώνει πια.

Και δεν τους έχεις και ανάγκη.

Την έχουμε την άκρη μας.

Όλος ο Πειραιάς μιλάει για το τσαγκαράδικο του Ζάδη.

Αίμα μας είναι. Οικογένεια.

"Μακάρι να τον είχα στον Πειραιά."

"Να έχω το κεφάλι μου ήσυχο."

"Με τους άχρηστους που έχω στη δούλεψή μου."

Έτσι είπε ο θείος σου.

(Δέσποινα) Μεγάλος τόπος ο Πειραιάς.

Πριν το καταλάβεις...

θα έχεις κάνει το δικό σου τσαγκαράδικο.

Θα μαθαίνουν τα νέα σου και θα στάζουν χολή.

(Γερακίτης) Μπορεί να μην έχει πανηγύρια...

αλλά το λιμάνι είναι γεμάτο μαγαζιά.

Εκεί να δεις γλέντια και χορούς.

Θα παίζεις τη λύρα σου και θα τους μαγεύεις όλους.

[Τρίξιμο καρέκλας]

Όλα θα ξεχαστούν, γιε μου.

Θα πιαστείς...

και θα γυρίσεις στον τόπο σου μεγάλος και τρανός.

Ε;

Τι λες;

[Βήματα]

-Ψεύτρα. (Σοφία) -Τρελάθηκες; Προχώρα.

(Σοφία) Θες να μας μπλέξεις με τον Σκαλέρη;

(Ρόζα) Μην της δώσεις τη χαρά να μας βάλει στο στόμα της.

[Δραματική μουσική.

[Σπάσιμο και κραυγή]

(Άννα) Ρόζα; Τι έπαθες;

Τίποτα. Δεν σε χρειάζομαι.

[Άνοιγμα πόρτας]

-Πώς τίποτα; -Φύγε. Θα σηκωθώ μόνη μου.

-Φύγε, σου λέω. -Μην κάνεις έτσι.

Να βοηθήσω ήθελα.

[Kλείσιμο πόρτας]

[Δραματική μουσική]

[Βροντές]

[Δραματική μουσική]

[Βροχή]

[Κεραυνοί]

[Μουσική]

(Αντώνης) Αγάπη μου, ο νους μου πάει στο κακό.

Ακόμα και δύο λέξεις σου θα έφταναν για να αντέξω την κόλαση.

Η ζωή μου ρήμαξε πια.

Τίποτα δεν μου απέμεινε.

Παρά μόνο ο έρωτάς μου για σένα.

Θα μου πεις...

πώς να ονειρευτείς της ζωή σου με ένα στοιχειό στο πλευρό σου;

Ένα στοιχειό που κανείς δεν το βλέπει.

Μήτε του μιλά.

Στέρεψαν τα λόγια μου...

και συνεχίζω να σου γράφω...

γιατί τούτη η στιγμή είναι η μόνη που γλυκαίνει τον πόνο μου.

Είναι φορές που το στήθος μου φουσκώνει η οργή...

και δεν μπορώ να ανασάνω.

Με πρόδωσες, Άννα;

Ή χάνω τα λογικά μου;

[Δραματική μουσική]

[Κεραυνοί]

[Δυνατή βροχή]

[Κεραυνός]

[Δραματική μουσική]

[Βαθιές ανάσες]

Τάξε μου.

Ήρθε γράμμα από τον θείο σου.

Σε περιμένει με χαρά, λέει.

[Κελάηδισμα πουλιών]

[Βήματα]

[Χτύπημα στην πόρτα]

Αννούλα μου, πώς είσαι;

Δεν λέει να πέσει ο πυρετός.

Καλύτερα.

Τι καλύτερα; Εσύ ψήνεσαι.

Άλλαξέ το αυτό. Ζεστάθηκε.

Μου έγραφε, Ανθή.

Έπαιρνε τα γράμματα και μου τα έκρυβε.

Η Ρόζα.

Την οχιά.

Έπρεπε να το περιμένω.

-Και τι της είπες; -Τίποτα.

Μην τους πονηρέψω για να το σκάω...

να δω αν ήρθε γράμμα.

Αλλά σταμάτησε να μου γράφει.

Νομίζει ότι τον πρόδωσα.

Κοντεύω να πεθάνω, Ανθή.

Πρέπει να τον βρεις, να του πεις την αλήθεια.

Ότι δεν έπαψα στιγμή να τον αγαπάω...

Φεύγει.

[Δραματική μουσική]

Δεν τον σηκώνει άλλο το νησί. Πρέπει να τον καταλάβεις.

Πότε;

Αύριο ακούστηκε. Αυτό ήρθα να σου πω.

Αλλά έτσι που σε είδα, δεν μου πήγε η καρδιά.

-Θα φύγω μαζί του. -Παιδάκι μου, τρελάθηκες;

Ένα τσάι πες στη μάνα.

Δεν έχω άλλον από εσένα.

Είτε με βοηθήσεις είτε όχι, εγώ θα φύγω μαζί του, Ανθή.

Εντάξει.

Θα μιλήσω στον αδερφό μου και θα σου πω.

(Άντρας) Είσαι με τα σωστά σου; Θες να μπλέξουμε;

Αν δεν ανοίξεις το στόμα σου, δεν θα μπλέξουμε.

Κι αν μαθευτεί και μου ζητήσουν τον λόγο; Τι θα πω;

Ποια η θέση μου;

Αν την έβλεπες, θα τη λυπόσουν όπως κι εγώ.

Δεν φτάνει η αδερφή της, η οχιά, να την προδώσω κι εγώ;

[Κύματα]

Δεν θέλω να βλέπω άνθρωπο. Κανέναν.

Ούτε την Άννα. Προπάντων αυτή.

Πολλά φίδια γύρω μου, Στάθη.

Άμα μείνω κι άλλο, φοβάμαι μην τα πατήσω στο κεφάλι.

Όπως ήρθαν τα πράγματα, δεν σε αδικώ, ρε Αντώνη.

Αλλά είναι κρίμα, ρε διάολε. Τώρα που έφτιαξες το μαγαζί σου;

Τώρα που πήγαιναν όλα τόσο καλά;

-Θα μου πεις... -Δεν θα σου πω τίποτα.

Θα φύγω μακριά να ηρεμήσω.

Μακριά από αυτό το νησί που με έφαγε.

Τι κακό τους έκανα, μου λες;

Πες μου τι κακό τούς έκανα.

[Λύρα]

[Δραματική μουσική]

[Λύρα]

[Δραματική μουσική]

[Μουσική]

[Ρόδες κυλούν στον δρόμο]

[Μουσική]

[Ρόδες κυλούν στον δρόμο]

[Πουλιά κελαηδούν]

[Φουγάρο πλοίου]

[Φουγάρο πλοίου]

Σταμάτα. Σταμάτα σου λέω!

Ωωω!

[Μουσική]

[Φουγάρο πλοίου]

[Δραματική μουσική]

Υπότιτλοι *OFFiCiAL opensubtitles.org