Original subtitles

Υπότιτλοι *OFFiCiAL opensubtitles.org

[Μουσική έναρξης]

[Φωνές και κραυγές απόγνωσης ακούγονται στο βάθος]

[Κραυγές αγωνίας στο βάθος]

[Φωνές που ζητούν βοήθεια ακούγονται στο βάθος]

[Κορύφωση των κραυγών αγωνίας]

[Μουσική]

[Ήχος κλειδιών]

[Μεταλλική πόρτα που κλείνει]

[Μεταλλικά αντικείμενα που χτυπούν μεταξύ τους]

[Κλειδιά]

[Κλειδαριά που ξεκλειδώνει]

[Μεταλλικά αντικείμενα που χτυπούν μεταξύ τους]

(Φύλακας) Καστελάνη, σήκω.

[Αλυσίδες και κλειδιά]

[Ήχος αλυσίδας και βήματα]

[Αναστεναγμός]

[Αλυσίδες]

(Καστελάνης) Άιντε. Μάνα, φεύγω.

Πού πας; Η πίτα πού 'ναι τη;

-Έχω χρόνο για πίτα; -Να πάω να τη φέρω.

Εδώ. Εδώ. Άιντε. Άιντε.

(Μάνα) Ήντα να σε κάνω; (Καστελάνης) Έχω αργήσει.

Η Παναγιά μαζί σου.

Άιντε.

[Κελάηδισμα πουλιών]

(Άντρας) Καλημέρα, κυρά Δέσποινα.

-Καλώς τον. -Σου 'χω νέα από τον μάστορα.

-Ήντα είπε; -Είπε "μετά χαράς".

Δόξα τω Θεώ.

-Ώρα καλή. -Καλό δρόμο.

(Άντρας) Έλα, έλα.

[Κελάηδισμα πουλιών]

[Αναστεναγμός]

[Μακρόσυρτη μουσική]

[Τρίξιμο μεταλλικών ροδών]

Καλώς τον. Τσαγκαροδευτέρα;

(Καστελάνης) Άσ' τα, πατέρα. Δεν είχα ξυπνημό.

Την άκουγα τη λύρα που κελάηδαγε.

Όλη νύχτα έπαιζες.

[Σύρσιμο καρέκλας]

Αυτά ποιανής είναι;

Τα 'φερε η Κασιμάταινα πρωί πρωί. Θέλει να αλλάξουμε σόλες.

Πάλι.

Της λέω "Κυρία μου, δέκα χρόνια παπούτσια τι να σου κάνουν;"

"Τα φάγανε τα ψωμιά τους".

Και τι γυρίζει και μου λέει;

"Δώσ' τα στον γιο σου, τον καλλιτέχνη".

Άσ' τα. Μην τα κοιτάς. Για πέταμα είναι.

Άσε να δούμε.

[Μουσική]

[Κελάηδημα πουλιών]

Θα σ' το πάρω λίγο εδώ για να τονίσουμε τη μεσούλα σου.

Πώς σου φαίνεται;

Από δω τα 'φερες, από κει τα 'φερες...

το πήρες το ύφασμα που ήθελα.

-Εσύ άλλαξες γνώμη. -Καλά.

Σταματήστε να τρώγεστε. Σας ακούει κι η Ιουλία.

(Ιουλία) Τόσα που ακούνε τ' αφτιά μου, αυτά είναι χάδια.

Πες και σε μας κάνα νόστιμο.

Μάθατε για την κόρη του Μενέλαου του Αρώνη από τον Ποταμό;

Ούτε που τους ξέρουμε. Τι έγινε;

-Άσε καλύτερα. -Έλα!

Αυτή η Ασημίνα, όμορφο κορίτσι.

Της έστειλαν προξενιά...

και λογοδόθηκε με ένα καλό παλικάρι από τα Γουβιάνικα.

Και;

Έλεγαν όλοι "μεγάλη τύχη για το κορίτσι"...

γιατί προίκα δεν είχε.

-Είναι όμορφη, είπες. -Τι να το κάνεις;

Δεν πέρασαν τρεις μήνες κι έγινε στο σπίτι μεγάλος σαματάς.

-Την εχτύπησε ο πατέρας άσχημα. -Γιατί;

Την είδαν μ' έναν ξένο μπάτη και το 'παν του πατέρα της.

(Γυναίκα που προβάρει) -Ωχ! -Τι ωχ;

-Και; -Και;

Φαίνεται πως την είχε πάρει χαμπάρι κι άλλος στο χωριό.

Έφτασε στα αφτιά του γαμπρού και διέλυσε τον αρραβώνα.

Την κακομοίρα!

Δεν είναι για λύπηση. Γυρεύοντας πήγαινε.

Εσείς να τα ακούτε.

Ρόζα, σήκω. Σειρά σου.

[Παπούτσια στο ξύλινο πάτωμα]

Τζώρτζη, φεύγω εγώ.

-Πού πας; -Δεν είπαμε; Στη Θοδώρα.

Για τη Θοδώρα στολίστηκες έτσι;

Μην αρχίζεις πάλι. Πάντα έτσι στολίζομαι.

Κάτσε. Θα σε πάω εγώ.

Θέλω να περπατήσω. Να πάρω τον αέρα μου.

Σαν πολύ αέρα δεν έχεις πάρει τελευταία;

Έλα.

[Τρίξιμο πόρτας]

[Κελάηδημα πουλιών]

[Τρίξιμο πόρτας]

[Δυσοίωνη μουσική]

Καστελάνηδες, που μας λένε, πάει να πει αρχοντάνθρωποι.

Γεια σου, γιε μου.

Αρχοντιά χωρίς τα έχει, μούντζες να 'χει που την έχει.

Μια ζωή μέσα στη φτώχεια.

Βλέπεις το μέτωπό μου; Με έφαγαν τα χωράφια.

Ούτε μέρα δεν μπόρεσα να ξαποστάσω. Μήτε εγώ μήτε ο πατέρας σου.

Τα ξέρω, μάνα.

Αν ο Θεός είχε μια γαβάθα τύχες...

και τραβούσε έτσι μία για τον καθένα μας...

εμένα και του πατέρα σου τις τράβηξε λειψές.

Τι να κάνουμε;

Μεγάλη η χάρη Του. Δοξασμένος να είναι.

Αλλά εσύ, παιδί μου Αντώνη...

δεν θέλω να έχεις τη ζωή που είχαμε εμείς.

Θέλω να ευτυχήσεις, παιδί μου.

Να γίνεις ξακουστός.

Να σε θυμούνται όλοι.

Αντώνη...

εγώ και η μάνα σου σκεφτήκαμε ότι για σένα και για τη δουλειά...

καλό θα ήταν...

να σε στείλουμε στη χώρα να μάθεις την τέχνη τη φράγκικη.

Ήντα να κάμω;

Κι εσύ, πατέρα; Το μαγαζί;

Εγώ;

Εγώ πάντα θα κάνω αυτό που ξέρω πολύ καλά να κάνω.

Και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν διορθώσεις...

και πάντα θα έχουμε δουλειά.

Τότε γιατί να πάω στη Χώρα;

Γιατί οι καιροί αλλάζουν. Το βλέπω.

Πριν 30 χρόνια...

μόνο οι πλούσιοι ήθελαν περίτεχνα σχέδια. Τώρα;

Τώρα όλοι καλόμαθαν.

Πολύ καλά τα λέει ο πατέρας σου.

Για αυτό, σκεφτήκαμε να πας...

(Δέσποινα) Να πας...

να μαθητέψεις δίπλα στον Δέρκο.

(Πατέρας) Ναι.

Του ζητήσαμε να σε πάρει μαθητή του...

και συμφώνησε.

(Πατέρας) Ήταν πολύ φίλος του παππού σου.

Κι εμένα με έχει σε μεγάλη εκτίμηση.

Καλύτερος τεχνίτης στο νησί δεν υπάρχει.

Δεν ξέρω, πατέρα. Να αφήσω εσένα και τη μάνα...

Λοιπόν...

το βλέπεις αυτό δα;

Αυτό...

είμαστε εγώ κι ο πατέρας σου.

Σβήνει η φωτιά μας, Αντώνη.

(Δέσποινα) Ό,τι κάψαμε κάψαμε, και γέλιο στα χείλη δεν είδαμε.

Εσύ όμως, γιε μου, είσαι αυτό.

Εσύ θα κρατήσεις τη φωτιά στο τζάκι μας αναμμένη.

(Δέσποινα) Κι έτσι θα μπορέσουμε να ξανανιώσουμε κι εμείς.

[Μουσική]

(Άντρας) Έχω ακούσει ότι είναι απίθανος τεχνίτης.

Όσοι έχουν παράδες σε αυτόν τρέχουν για παπούτσια.

Εσύ τον έχεις γνωρίσει;

(Αντώνης) Όχι, αλλά μου είπαν ότι είναι καλός άνθρωπος.

Δηλαδή θα μείνεις στη Χώρα;

Θα γυρνάω τα Σάββατα. Θα βάζω κι ένα χεράκι στα κτήματα.

Σαν να λέμε "θα φύγεις".

[Αχός θάλασσας]

[Βήματα πάνω σε ξύλο]

Η Μαριώ;

Η Μαριώ! Μόνο τις Κυριακές στην εκκλησιά τη βλέπω.

Κι όταν λείπει η θεία της. Μας κρατάει το φανάρι η ξαδέρφη της.

Μπας και κλεφτούμε λιγάκι, ρε Αντώνη, και αλλάξουμε κανένα φιλί.

Εσύ;

(Αντώνης) Τι εγώ;

(Άντρας) Σαν ξερολούκουμο σε κοιτάζουν τα κορίτσια.

Δεν έχεις βάλει καμιά στο μάτι;

Α, ρε Αντώνη.

Έλα, λύσε.

Όπα, όπα.

[Μουσική]

[Παφλασμός κουπιών στο νερό]

(Άντρας) Λοιπόν, εδώ ακούστε τι γίνεται στα Λονδίνα.

"Το ζήτημα της παροχής δικαιώματος ψήφου εις τας γυναίκας"...

"ήρχισε να λαμβάνει τρομεράς διαστάσεις".

"Αι ταραχαί αι προκαλούμεναι από τας ωραίας διαδηλώτριες"...

"εξακολουθούν εις το Λονδίνο".

"Το κακό, βλέπετε, προσλαμβάνει επαναστατικόν χαρακτήραν"...

"και απειλεί την τάξιν. Το φοβερό δε για τους αντιχειραφετικούς"...

"είναι ότι όλη αυτή η ορμητική προσπάθεια"...

"ευρίσκει αυτή τη φορά θερμήν υποστήριξιν"...

"από ευγλώττους συνηγόρους εις αυτάς τας βουλάς".

-Να χαρώ εγώ άντρες. -Είναι αυτά σοβαρά πράγματα;

Περιμένετε, έχει και παρακάτω.

"Το ζήτημα το επήραμε, κατ' αρχάς, εις τα αστεία"...

"όπως παίρνουμε κάθε ζήτημα ομοίας φύσεως".

"Αλλά ιδού ότι τώρα αι ωραίαι πολιορκημέναι"...

Πολιορκημέναι.

[Γέλιο]

"εκλεισμέναι εις το φρούριο που ανήγειρε ο ανδρικός εγωισμός"...

"έχουν τώρα υπέρ αυτών την απελπισίαν όπλον τρομερόν".

[Γέλιο]

(Πάτερ) Σιγά και μας πήραν τα αίματα.

Σκαλέρη! Εδώ είσαι, άτιμε.

Από το πρωί σε ψάχνω για να σε ξεπληρώσω.

Μου είπε η γυναίκα μου ότι πήρες τ' άλογο.

Από τα ψες έπρεπε να είχες ξεπληρώσει.

Κάναμε μια συμφωνία.

Μια νύχτα άργησα.

Μέτρα τα να πάρω τ' άλογό μου πίσω.

Και μια ώρα να 'ταν, η συμφωνία είναι συμφωνία.

Μέτρα τα να τελειώνουμε, Σκαλέρη. Θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα.

Τον ακούτε;

Με απειλεί τώρα.

Όταν όμως είχε την ανάγκη μου, μου φιλούσε τα χέρια κλαίγοντας.

[Ήχος σκισίματος]

-Σταματήστε! (Σκαλέρης) -Το βλέπετε;

Έτσι κάνουν οι μπαταχτσήδες. Πήγε να με σκοτώσει!

-Τον μαχαίρωσε; -Ναι, σου λέω. Μες στο καφενείο.

-Δεν φωνάξατε τον χωροφύλακα; -Εκεί ήταν, αλλά πού να σηκωθεί;

Ποιος τολμάει, βρε γυναίκα, να τα βάλει με τον Σκαλέρη;

Λες και δεν τον ξέρεις.

Φώναζε ότι είναι σε άμυνα...

κι ότι ο άλλος πήγε να τον σκοτώσει...

κι ότι απλώς αμύνθηκε.

Δεν θέλω να έχεις πάρε δώσε με αυτό το κουμάσι.

Δεν έχω. Απλά πάμε στο ίδιο καφενείο.

[Αναστεναγμός]

-Τα κορίτσια μας πέσανε; -Ώρα τώρα.

[Κελάηδισμα πουλιών και μουσική]

[Άνεμος]

(Δέρκος) Όσο και να τα κοιτάς, δεν θα σου μιλήσουν.

Κλείσε τα μάτια.

Μόνο με την αφή, μπορείς να τα ακούσεις.

Έτσι θα σου μιλήσουν.

Πόσο αντέχουν, για τι είναι προορισμένα.

Νιώσε τα και πες μου ποιο από τα δύο θα διάλεγες...

για γυναικεία στιβάνια.

[Χτυπήματα σε ξύλο]

(Δέρκος) Ναι, παιδί μου, μπράβο. Αυτό.

Το άλλο δέρμα είναι πολύ σκληρό και δεν δουλεύεται σωστά...

για περίτεχνα σχέδια που θέλουν οι γυναίκες.

-Είναι όμως το καλύτερο... -Για αντρικά.

[Μουσική]

[Κάρφωμα]

[Μεταλλικός ήχος]

[Φύσημα]

[Κάρφωμα]

Άμα μου λες ότι τόσες φορές που ήρθες στη χώρα...

δεν ήρθες να δεις το κάστρο...

είναι σαν να πήγες στην πηγή και να μην ήπιες νερό.

Το ξέρω, δάσκαλε, αλλά είχα πάντα δουλειές.

(Δέρκος) Οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ, παιδί μου.

Ο χρόνος είναι που τελειώνει.

Είδες πώς μικραίνει ο κόσμος εδώ πάνω;

Και το καλό του και το κακό του.

Ούτε η ομορφιά του σε θαμπώνει, ούτε η ασχήμια του φαίνεται.

Ημερεύει η ψυχή.

Και σαν ημερέψει η ψυχή...

καθαρίζει και το μυαλό.

Τι ανάγκη έχεις εσύ, δάσκαλε;

Εσύ πάντα ήρεμος είσαι.

Το πιο σημαντικό εργαλείο στην τέχνη μας...

δεν είναι τα χέρια αλλά το μυαλό μας.

Για αυτό πρέπει να το κρατάς καθαρό.

Όταν μπουχτίζεις πάνω στον πάγκο...

και δεν κατεβάζει ο νους σου τίποτα, πρέπει να σταματάς.

Κοίτα γύρω σου.

Τρία πελάγη ξεπλένουν το όνομά σου.

Ιόνιο, Κρητικό και Αιγαίο.

Τι είμαστε εμείς και οι έγνοιες μας μπροστά σε τρία πελάγη;

[Αέρας και κελάηδισμα πουλιών]

(Αντώνης) Να δεις το κάστρο, πατέρα, μια θέα.

Αχ, μια θέα. Ημερεύει η ψυχή σου.

Και σαν ημερέψει η ψυχή, καθαρίζει και το μυαλό.

Εμείς σε στείλαμε για μάστορα...

κι εσύ μας έγινες σοφός;

[Τσάπισμα]

(Πατέρας) Δες τη. Στασιό δεν έχει.

Τώρα που είσαι εδώ, αντί να καθίσει να ξεκουραστεί, ορίστε.

Έφερα ξεροτήγανα να σας γλυκάνω.

(Πατέρας) Εσύ δεν βάζεις μυαλό.

(Δέσποινα) Μια φορά την εβδομάδα έρχεται...

και τον έχεις μαζί σου στα χωράφια. Εγώ να μην τον χαρώ;

Να δω τι έκανες.

[Επιφώνημα επιδοκιμασίας]

Να φτιάξεις να πάω και στον μάστορα.

Έννοια σου.

[Κάρφωμα]

[Απαλή μουσική]

Τι περιμένεις να σου πω και με θωρείς έτσι;

Δεν το βλέπεις και μόνος σου;

Αλφάδι είναι.

Μήτε τη γνώμη μήτε τις διδαχές μου έχεις ανάγκη, Αντώνη.

-Με ξεπέρασες. -Τι 'ναι αυτά που λες, δάσκαλε;

(Δέρκος) Την αλήθεια λέω.

Πώς σου φαίνονται; Θα τα φορέσω στο πανηγύρι του Σωτήρος.

Πολύ όμορφα είναι.

Καστελάνη, εσύ θα μας παίξεις, έτσι δεν είναι;

Πρώτα ο Θεός.

Δεν μπορώ να αποφασίσω.

(Δέρκος) Με την ησυχία σας.

Αν είσαι καλύτερος τσαγκάρης ή λυράρης.

Το λαχτάρησες, μωρέ, το παλικάρι.

[Βήματα]

Θα χορέψουμε. Μην πεις όχι.

Ναι, εντάξει. Να χορέψετε.

Αλλά θα το ξαναπώ.

Με το ελεύθερο χέρι μας, πιάνουμε μόνο γυναικεία χέρια.

Και τον νου μας τον έχουμε στον χορό.

Όχι γύρω γύρω...

στα παλικάρια.

Κατάλαβα. Θα χορεύουμε με κλειστά μάτια.

Την είπε την κοτσάνα της πάλι.

Ε! Σταματήστε.

Του Σωτήρος είναι μεγάλη θρησκευτική γιορτή.

Δεν είναι μόνο χοροί και πανηγύρια. Ορίστε μας.

[Χτύπημα στην πόρτα]

Η Ανθή!

[Άνοιγμα πόρτας]

[Βήματα]

[Επιφώνημα]

-Τι όμορφο που είναι! -Αυτό θα βάλω στο πανηγύρι.

Καλά. Σωστή Νεράιδα. Ουρές θα κάνουν τα παλικάρια.

Λες; Μακάρι.

Μακάρι τι;

Μακάρι να βρω κι εγώ ένα τόσο όμορφο φόρεμα.

[Βήματα]

[Λύρα]

[Παραδοσιακή μουσική]

Τον λυράρη κοιτάς έτσι;

Μαζέψου.

[Παραδοσιακή μουσική]

Φύγαμε.

(Γυναίκα) Άφησέ με.

[Απαλή μουσική και χτύποι καρδιάς]

[Παραδοσιακή μουσική]

[Χειροκρότημα]

(Άντρας) Χαίρετε.

Μας ξεθέωσαν οι άτιμοι, ε;

Ωραία ήταν όμως.

(Ρόζα) Πόσο καιρό είχα να χορέψω έτσι.

Άννα.

Στάθη;

Αυτοί εκεί που κάθονται δίπλα στο τραπέζι του Παπαλέξη...

σάμπως ξέρεις και ποιοι είναι;

Είναι και δυο κοπέλες μαζί τους.

Κατάλαβα ποιον λες.

Καμπίτης λέγεται. Εσύ γιατί ρωτάς;

Τι έγινε, φίλε; Σου γυάλισε καμιά;

(Στάθης) Την άλλη εβδομάδα γίνεται ένας γάμος και μια βάφτιση.

Σε θέλω να παίξεις και στα δυο. Να τους πω ότι θα πάμε;

Ναι.

[Παραδοσιακή μουσική]

Ε!

[Σταφύλι που πέφτει σε μεταλλικό σκεύος]

Και στις δύο εγκυμοσύνες, και σε σένα και στην Άννα...

γλυκό σταφύλι λαχταρούσα.

Από το βάζο το έτρωγα με το κουτάλι της σούπας.

(Ρόζα) Ναι, μάνα, θυμάμαι.

Έλεγες πως σηκωνόσουν μες στη νύχτα σαν τον ποντικό.

Σαν τον ποντικό.

(Ανθή) Αντώνη Γερακίτη. Καστελάνη τον φωνάζουν.

Τα παπούτσια που φορούσα στο πανηγύρι από τον Δέρκο...

αυτός τα έφτιαξε. Ο πατέρας του έχει τσαγκαράδικο στα Ρονιάδικα.

Ανύπαντρος;

Έτσι νομίζω. Μαζεμένο παιδί.

Πολύ καλός τεχνίτης.

Και λυράρης και πολύ όμορφος.

Κατάλαβα.

[Γέλια]

Δεν αφήνετε τα ψου ψου και τα γέλια να βάλετε ένα χεράκι;

(Γυναίκα) Άντε.

[Γέλιο]

[Ήχος εργαλείων]

Καλοφόρετα.

-Δάσκαλε, να σε ρωτήσω κάτι; -Ό,τι θες.

Ξέρεις κάποιον Καμπίτη;

Οι Καμπίτες από ό,τι ξέρω ζουν στα Φράτσια.

Χωραφάδες είναι.

Έχουν και δύο κόρες, αν δεν κάνω λάθος.

-Λογοδοσμένες, ξέρεις; -Μπα, λεύτερες.

Μη βιάζεσαι, αγόρι μου. Κάθε πράγμα στον καιρό του.

[Μουσική και κάρφωμα]

[Μουσική]

[Γάβγισμα]

[Λύρα]

[Απαλή μουσική]

(Γυναίκα) Πόσο έχει αυτό;

[Μουσική]

Άννα, σ' αρέσει αυτό;

Άννα;

Ναι, πολύ.

[Μουσική]

Να τα μας.

Από την ώρα που την είδα...

έχω χάσει τον ύπνο μου.

Και τι θα κάνεις για αυτό; Έτσι θα το αφήσεις;

Έμαθα ότι μένει στα Φράτσια.

Ωραία. Την άλλη Κυριακή θα πάμε στην εκκλησία στα Φράτσια.

Λέω να τη ζητήσω.

-Τι να την κάνεις; -Να τη ζητήσω.

-Σοβαρά μιλάς; -Γιατί όχι;

Έλα, Παναγία μου.

Είπαμε να πάμε στην εκκλησιά για να τη δεις.

-Όχι για να μου ντυθείς γαμπρός. -Καλά, γέλα εσύ.

Εγώ θα τη ζητήσω.

[Μουσική]

[Χτύπημα μετάλλου]

[Αλυσίδες]

Έτσι με τη μία; Μπαμ και κάτω;

Έτσι.

Βιάζεσαι να εγκαταλείψεις τη μάνα που σε γέννησε;

-Τόσο όμορφη είναι; -Αυτή θέλω.

-Μήπως να το ξανασκεφτούμε; Μάνα!

(Πατέρας) Καλά σου λέει. Όλο δουλειά δουλειά...

Δεν λες που σήκωσε τα μάτια του;

Να μη μάθουμε από κρατά η σκούφια της, τι γυρεύουν;

Τι να γυρεύουν;

Το καλύτερο παλικάρι θα τους δώσουμε.

Νέος, δυνατός, δουλευταράς.

Άμα τελειώσει με τον Δέρκο, θα αναλάβει το τσαγκαράδικό μας.

-Τι άλλο; -Αυτό θα το δούμε.

Πώς είπαμε πως τη λένε;

-Άννα. (Μάνα) -Άννα τι;

Άννα Καμπίτη.

[Γέλιο]

Ωραία.

Θα τελειώσει πρώτα του Δέρκου, με το καλό...

και μετά εγώ θα μιλήσω στην προξενήτρα.

Χα, χα. Θεέ μου.

[Γέλιο]

[Λύρα]

(Άντρας) Ξαδέρφη, θα έρθεις να σε δω κι εσένα λιγάκι;

(Δέσποινα) Μη μου αρπάξει το ψωμί.

[Λύρα]

Μενέλαε, θα καθίσεις να φάμε.

-Πότε ήρθες, ξάδερφε; -Χθες το μεσημέρι.

Άντε, στην υγειά μας, Ζάδη.

Ο Θεός στο καλό.

Η Ζάδαινα πού είναι;

Στον Πειραιά.

Δεν αφήνω το τσαγκαράδικο χωρίς αφεντικό.

Θα κάτσεις μερικές μέρες;

Τι λες, ξάδερφε; Με το ζόρι ήρθα...

για να δω τι θα κάνω με τη στέγη της μάνας μου.

Θα της ερχόταν καμιά ώρα στο κεφάλι.

Χαρά που θα πήρε η μάνα σου.

Αλλά μαύρη πέτρα έριξες στα Πιτσινιάνικα, ξάδερφε.

Αλλά ας είναι. Οι δουλειές να πάνε καλά.

Δόξα τω Θεώ. Δεν προλαβαίνω την πελατεία.

Μακάρι να είχα τον γιο σου κοντά μου.

Εκεί να δεις παράδες.

Τι λες, Αντώνη;

Μην τον ξεσυνερίζεσαι.

Άμα πιάσει τη λύρα του, χαμπάρι δεν παίρνει.

Όχι τώρα που είναι και ερωτοχτυπημένος.

[Γέλια]

Ξάδερφε.

αυτό τίνος είναι;

Το τσαγκαράδικο; Του Γερακίτη ντε.

Εκείνο, ρε! Το γκρέμι.

(Άντρας) Αυτό; Δεν ξέρω.

Από τότε που το θυμάμαι έτσι είναι.

Για ρώτα μπας και το πάρω.

Κι αυτό; Ήντα να το κάνεις, μωρέ;

Δεν χόρτασες ντουβάρια;

Δουλειά σου εσύ.

Άντε, παιδί μου. Φτάνει για σήμερα. Πήγαινε να ξεκουραστείς.

Τώρα τελειώνω.

[Πόρτα]

(Γυναίκα) -Σας πρόλαβα; -Καλώς την κυρά Κατερίνα.

Έτοιμη σε έχω. Αντώνη.

[Ήχος ξύλου]

Μη μου βιάζεσαι.

Θα τα δοκιμάσεις πρώτα να τα χαρώ κι εγώ.

Δεν ξέρω τι μάστορας είσαι;

Έλα, έλα. Κάτσε.

Κοίτα τι με βάζει να κάνω μεγάλη γυναίκα.

Μεγάλη γυναίκα;

Έτσι είναι οι μεγάλες γυναίκες;

Να δούμε.

Γάντι τα έκανες. Και το τακούνι τέλειο.

Σαν κοριτσάκι κάνεις. Κι ύστερα λες πως μεγάλωσες.

(Γυναίκα) Έλα, άσ' τα αυτά τώρα.

Να σε πληρώσω.

-Ευχαριστημένη; -Άκου λέει.

Με αυτά θα φύγω.

-Γεια χαρά. -Στο καλό.

[Κλείσιμο πόρτας]

Είδες πόσο χαρούμενη έφυγε η πελάτισσα;

Αυτό μένει μόνο να μάθεις.

Την πελάτισσα πρέπει να την καλοπιάνεις.

Εσύ δεν ανοίγεις το στόμα σου.

Σου 'χω πει. Δεν είμαι καλός σε αυτά.

Κι εγώ σου έχω πει...

πως δεν αρκεί μόνο να είσαι καλός τσαγκάρης.

Πρέπει και να ξέρεις να πουλάς την πραμάτεια σου.

[Ήχος πεσίματος]

Δάσκαλε; Δάσκαλε!

[Μουσική]

(Αντώνης) Δάσκαλε.

Δάσκαλε!

[Δραματική μουσική]

[Αλυσίδες]

[Χτύπημα πόρτας]

[Δραματική μουσική]

[Κραυγές]

[Αγωνιώδεις φωνές]