Original subtitles

Weet je nog, de dag dat we elkaar leerden kennen?

Ik wel. Heel goed nog.

Zelden heb ik me zo bekeken gevoeld als die dag.

Je vroeg: "Is deze stoel nog vrij?"

Een prachtige zin eigenlijk, welbeschouwd.

Volgens mij zou iedereen dat minstens ��n keer in zijn leven moeten zeggen.

Het valt ook niet mee om iemand zomaar aan te spreken,

bij een tafeltje in een caf�.

Weet je dat ik met niemand zo kan lachen als met jou?

Ik weet echt niet waarom ik toen ben weggegaan, dat zweer ik.

Ik had niets te doen...

en jij was het mooiste dat me in tijden was overkomen.

Het mooiste in mijn hele leven.

Toen had ik gelukkig het lef om je een sms'je te sturen.

En om je een zoen te geven!

Ik geloof niet dat ik ooit iemand zo gezoend had.

Maar weet je...

toen ik je die eerste keer in dat caf� zag,

had ik meteen door dat ik met jou oud zou worden,

ook al word ik nog zo vaak kwaad op je, omdat je zo'n Napolitaanse trut bent.

Jij opent mijn hart...

en ik weet dat, als ik bij jou mijn hart open zet,

mij dan niets slechts kan gebeuren.

Je hebt me me thuis laten voelen, zoals me nog nooit gebeurd is...

en ik weet niet of ik je daar dankbaar genoeg voor ben.

Heb ik je wel ooit gezegd...

dat ik de rest van mijn leven met jou wil doorbrengen?

Ik wil de rest van mijn leven met jou doorbrengen.

O God...

Paolo...

wil je met me trouwen?

O God, nee... - Wat nou: nee?

Nee, dat is niet tegen jou. Voor jou is 't: ja! Natuurlijk wel!

Kom 's hier.

Welke vinger? - Deze.

Hopelijk past ie.

Zou anders ook stom zijn.

Hij staat je goed.

Ik hou van je.

Ik ook van jou.

Dat snap ik, maar zeg het nou eens een keer.

Wat? - "Ik hou van jou!"

Maar dat zei ik toch?

Nee, je zei: "Ik ook van jou." Dat is niet hetzelfde.

Kom op, Paolo. Je weet toch dat ik dat niet uit mijn strot krijg?

Je lijkt Fonzie wel. We zijn hier toch niet in Happy Days?

Dat weet ik, maar 't lukt me niet. Wat kan ik er verder over zeggen?

Niets.

Maar ik zat te denken... Dat wilde ik je al zeggen.

Als ik nou morgen eens met jou en Benedetta meeging naar Itali�?

Naar Itali�?

Ja, dan leer ik mama en papa ook eens kennen.

Mijn ouders? - Inderdaad, ja.

Dan kunnen we 't samen vertellen.

Dan spreken we af waar we trouwen: hier in Berlijn of in Itali�.

En dan trekken we wat rond, om 't je familie te vertellen.

En dan kunnen we de amandelkoekjes kopen, want later...

Wat is er?

Niets. Ik heb zo alleen nog 'n auditie, hier vlakbij op de Alexanderplatz.

Je wilt me niet mee hebben naar Itali�? - Nee, dat is 't niet.

Daar lijkt 't wel op. - Nee, maar wij hebben de tickets al...

en morgen gaan we al weg. En hoe moet 't met jouw werk?

Ik zeg gewoon op. Wat kan mij dat schelen?

Kom op nou, Paolo.

Ik ben maar kelner, geen ingenieur bij NASA.

Maar om nu met jou daar aan te komen waaien...

Antonio, volgens mij is nu h�t moment om de zaken op te lossen.

Zeker zoals jij met je moeder. - Hoe bedoel je?

Je heb haar in geen drie jaar gesproken. - OK, punt ��n:

mijn moeder weet hoe ik ben.

Punt 2: als ze dat niet accepteert, is dat h��r probleem.

Sorry hoor, maar je ouders wisten 't toch al?

Ja ja, natuurlijk. - 't Lijkt er anders niet op.

Als je kind homo is, dan heb je dat toch wel door?

Volgens mij moet je 't hun eens goed uitleggen.

Ga je niet vertellen dan dat we gaan trouwen?

Natuurlijk wel. Maar om daar nu samen aan te komen...

Antonio,

heel dapper hoor, om in Berlijn gay te zijn.

Maar ik wil de rest van mijn leven niet doorbrengen met iemand...

die zich anders voordoet dan hij is. - Waarom zet je me zo onder druk?

Omdat je me net ten huwelijk hebt gevraagd.

Ok�, kom dan maar mee.

Waarheen?

Naar mijn ouders, om te zeggen dat we gaan trouwen.

Weet je 't zeker?

Jazeker.

Moet je niet nog wat anders zeggen? - Wat dan?

Zoiets als: ik hou van jou.

Ja hoor. Ciao.

Je kunt de pot op.

Lul!

Ciao!

Hoe gaat ie?

Goed. En met jou?

Zo zo.

Dus je woont nu samen met je vriend...?

Paolo.

Paolo, ja sorry.

Ik moet er vandoor.

Wat wil je van me?

Ik heb je 'n paar keer gebeld, maar je nam niet op.

Toen dacht ik: misschien is hij wel dood.

Ik leef nog, hoor. - Gelukkig maar.

Camillia, ik moet weg. Alsjeblieft...

Antonio...

wacht eventjes.

Waarom behandel je mij nou zo?

Daar dwing je me toe.

Ik dwing toch niemand! Ik wil gewoon bij je zijn.

En ik wil dat niet. Camilla, we zijn al drie jaar uit elkaar.

Ik ben verloofd. Ik ben gay.

Gay...

Dat is toch iets tijdelijks. We hebben allemaal wel zo'n fase.

En als ik Paolo nou eens vertelde dat wij samen gevree�n hebben?

Wij hebben nooit gevree�n. Alleen wat dronken seks op de wc van een discotheek.

Jij was jarig en je wilde er een eind aan maken.

Dat is heel wat anders dan vrijen!

En waarom zou je dat Paolo willen vertellen?

Zou hij dat niet graag willen weten? - Dat denk ik niet.

Camilla, het gaat niet goed met je. Zoek eens deskundige hulp.

Bedoel je dat ik gek ben?

Nee, ik bedoel dat je jezelf daarmee kunt helpen.

Ik heb geen hulp nodig. Ik wil alleen maar bij jou zijn. Ik hou van je.

Ik ben homo.

Het spijt me. Ik kan er niets aan doen.

Benedetta!

Bene, ga jij?

Ich komme.

God, is er brand of zo? Ik kom al.

Hallo.

Sprechen Sie deutsch?

Ja.

Ich bin Donato... Donato Lavopa.

Ich habe telefoniert mit...

Hoe heette ze ook alweer?

Benedetta? - Benedetta!

Big Zimmer.

Hoe is het mogelijk! - Maar je spreekt Italiaans!

Waar kom je vandaan?

Heb je wel door wie ik ben?

Donato Lavopa. We hebben elkaar gesproken.

En met Antonio, over die kamer op internet.

Om te slapen.

Ongelooflijk. U hebt ook dezelfde stem.

Dezelfde als van wie?

Als mijn vader.

Maar is Benedetta hier?

Ja, dat ben ik.

Zeg dat dan! Nu zijn we al een half uur verder.

Maar neem me niet kwalijk. Kom binnen!

Hebt u alleen dit? Geen bagage?

Nee, alles wat ik nodig heb zit hierin.

Kom verder.

Doe de deur dicht! We zijn hier bij Duitsers.

Sorry hoor. Ze hebben zo'n troep achtergelaten. Neem me niet kwalijk.

Kan ik je wat aanbieden?

Een half glaasje water. Ik moet een pilletje innemen.

Wat slik je?

Gewoon een kalmeringsmiddel, vanwege mijn jetlag.

Daar word ik altijd wat...

Dan wil ik er ook wel een.

Pas op, h�. Ze zijn sterk. Het zijn geen snoepjes.

Maar ik heb ook een beetje jetlag.

Je bent niet eens weggeweest.

Maar jij ook niet, in theorie. Vanuit Itali� krijg je geen jetlag.

Nou ja, goed dan.

Dank je wel.

Heel vriendelijk.

Bene, wie was er aan de deur?

Ciao.

Ciao, aangenaam. - Paolo.

Maar ik heb met Antonio gepraat, toch?

Ja. Dit is Donato, onze nieuwe medebewoner.

Ha! Aangenaam! Wees welkom.

Dank je. - Goeie reis gehad?

Ging wel, maar in een vliegtuig krijg ik altijd...

Heeft ze al gezegd dat je op haar vader lijkt?

Te gek, h�, sprekend. Hij heeft alleen een snor.

Maar als die er af gaat, is ie helemaal hetzelfde.

Sinds hij dood is, zegt ze dat van alle mannen.

Dat ken ik. Dat hoort bij het rouwproces.

Waar kom je vandaan?

Uit Acquaviva delle Fonti, een dorpje bij Bari.

Uit het zuiden, dus. - Ja.

Ik kom uit een dorpje in de buurt van Napels.

Wat is er?

Wat voor werk doe je? - Touringcarchauffeur.

Op de bus.

Vandaar je outfit, zeker.

Hebben ze je naar Berlijn overgeplaatst?

Nee, nee. Ik heb mezelf overgeplaatst. Ik ben hier op eigen initiatief.

Laten we zeggen...

Ach zo.

Maar waarom huur je bij ons een kamer, en niet een huis voor jezelf?

In de eerste plaats om economische redenen.

En verder omdat dit voor mij een wat bijzondere periode is,

een overgangsperiode.

Ik heb behoefte aan gezelschap.

Ik kan beter niet alleen zijn.

Ach, hoezo niet?

Willen jullie 't echt weten?

Goed dan. Op een avond was ik alleen in huis.

Tenminste, dat dacht ik.

Mijn vrouw en dochter waren boven, bij oma.

Op een gegeven moment doet mijn dochter de kamerdeur open.

"Papa!"

"Papa, mama!"

Ze riep haar mama erbij.

"Mama, kijk papa!"

"Hou op! Doe de deur dicht! Niet kijken!"

Ze hield het kind de handen voor de ogen. "Niet kijken!"

Het was me een heibel. Nou ja, ze hadden me betrapt.

Met een vriendin?

Een vriendin?

Wel nee.

Ik had me als vrouw verkleed.

Tja.

Dat geeft toch niet?

Was het de eerste keer dat je dat deed?

Ja, voor het eerst.

Ik weet niet... Er zat iets in me.

Ik dacht er echt al een hele tijd over. Ik voelde iets...

wat ik wilde doen.

En toen heb ik een jurk aangetrokken, hoge hakken en een pruik...

Het voelde zo goed. Een gevoel van gelukzaligheid.

Vraag me niet hoe het zit of hoe het kan,

maar het was heerlijk.

Wat ik niet snap: val je nou op mannen?

Nee. Ik weet niet, daar heb ik nooit bij stilgestaan.

Ik wil me gewoon als vrouw verkleden.

Dat is alles.

Goed. En toen?

Mijn vrouw schaamde zich rot.

Ze zei: "Hoe k�n je?"

Niet dat ik iemand vermoord had, of zo.

Ik had alleen een jurk aangetrokken. Dat is alles.

Prima toch?

Ik was in '86 al eens in Berlijn. Ik zei tegen mezelf: weet je wat?

Ik ga weg. En dat is het hele verhaal.

En jullie? Wat doen jullie?

Ik ben acteur. Ik heb zo nu en dan werk.

En tussendoor ben ik kelner, om wat te verdienen.

Prima. En jij?

Niets. Want ik ben rijk en hoef niet te werken.

Maar ik heb altijd kleren nodig, want daar ben ik dol op.

Neem me daarom niet kwalijk, ik moet weg.

Want ik heb niets aan te trekken en morgen vertrekken we naar Itali�.

Dus ik moet absoluut... We zien elkaar nog.

Sorry hoor...

Ze had het over vertrekken. Wie gaan er weg?

Ik en zij en Antonio, mijn vriend. - Zijn jullie een stel?

Ja. We moeten met Pasen nodig weer eens naar Itali�.

Dan maak ik eindelijk kennis met zijn ouders. Heel emotioneel!

Maar wie blijft er hier dan?

Jij!

Alleen?

Ik snap 't. Maar je zou blij moeten zijn. Je hebt 't hele huis voor jezelf.

Je kunt doen wat je wilt, zoals...

Maar het eerste wat ik zei was toch, dat ik niet alleen kan zijn.

Als ik alleen ben, ga ik rare dingen doen.

Ik kan niet alleen zijn. Ik voel me niet goed.

Dat spijt me dan, maar wij hebben 't al helemaal georganiseerd.

Ik heb een idee.

Kan ik niet met jullie mee?

Met ons? - Ja.

Waarheen? - Weet ik dat? Waar gaan jullie heen?

Nee, nee. Ben je gek geworden?

Maar alleen zijn is voor mij 'n probleem.

Bel dan een vriend hier in Berlijn, om te gaan wandelen.

Van 1986 ken ik hier echt niemand meer.

Ik moet 't er met Antonio over hebben.

Het is echt 'n probleem. - Ja, ik kom!

We hebben 't er nog over.

Verdorie, wat een ellende. Ik wist het!

Lieve help, alleen in Berlijn,

met die kou.

Deze kant op.

Ken je hem?

Nee.

H�, wat is er?

Wat er is? Ik heb er geen woorden voor.

Wilde je hem dan alleen laten? - Waarom niet?

Omdat hij, toen hij niet mee mocht, zijn polsen probeerde door te snijden.

Dat snap ik, maar we kennen hem niet eens.

En wat zeg ik tegen mijn ouders? Jij bent er ook al.

Een depressieve travestiet ontbrak er nog aan.

Rustig nou maar.

Ja, rustig. We lijken de Village People wel.

Kom.

Niet allemaal door elkaar!

Jullie praten allemaal door elkaar. Jij en jij...

Genoeg!

Het is voor iedereen een moeilijk moment.

Ja, jongens, een moeilijk moment voor iedereen, zoals je zegt. Precies.

Dat is het voor iedereen: voor ons dorp, voor Itali� en voor Europa.

De vluchtelingen zullen blijven komen, zolang de noden blijven.

Ze zullen blijven komen.

Maar ik vind dat wij mensen hebben opgevangen. Geen vluchtelingen.

Het is een kwestie van gevoel, van menselijkheid, niet van politiek.

Maar wij willen ook menselijkheid. Wij staan er alleen voor.

We zijn nog maar met 250 hier.

Het dorp zakt onder onze voeten weg, Roberto.

Je had structurele maatregelen tegen de erosie beloofd.

Maar nee hoor. Je hebt niets gedaan. Alleen maar vluchtelingen hierheen gehaald.

Zakt het dorp weg door die 15 mensen die ik gebracht heb?

Hebben jullie ze gezien of niet?

Wat zullen die 15 mensen wegen?

800 kilo?

Nou, dan kunnen we dat compenseren door met het hele dorp op dieet te gaan.

Volgens mij zakt het dorp weg onder het gewicht van de onzin die jij uitkraamt.

Nee, die onzin komt van jou met je grappen.

De problemen van Civita los je niet op met jouw ironische opmerkingen.

Ironie komt altijd van pas bij problemen.

't Is beter ze met ironie op te lossen. Of niet?

Structurele projecten zijn kostbaar. Het dorp is arm.

We hebben geen geld, geen kapitaal.

We moeten proberen van dit arme dorp een rijk dorp te maken.

En het onderzoek, hoe staat 't daarmee?

Dat weten jullie allemaal wel.

Het duurt nog wel 300 jaar voor het dorp verdwijnt.

In 300 jaar kan veel gebeuren.

De mensen trekken niet weg wegens de erosie, maar omdat er geen werk is.

We wonen in een van de mooiste dorpen van Itali�. Dat moeten we uitbuiten.

Dat moeten we het publiek laten weten, zodat er toeristen komen.

Toeristen ja, geen vluchtelingen.

Dat weer.

De wereld gaat richting integratie. De hele wereld.

De rassen vermengen zich. Laten we deze mensen accepteren.

Toen ik hier kwam wonen, kenden jullie mij niet, toch?

Ik was een vreemdeling. Maar jullie kozen mij tot burgemeester.

Vertrouw me dan ook. Vertrouw me.

Dames en heren, een stad zonder werk is een stad die sterft.

Krijg nou wat!

Prachtig!

Ze noemen het: de stervende stad.

En jouw vader is de burgemeester? - Ja, vorig jaar verkozen.

Maar het is eigenlijk het dorp van mijn moeder. Mijn vader komt uit 't noorden.

Toen ze trouwden zijn ze hier komen wonen.

Het lijkt wel zo'n grote kerststal.

Vind je 't mooi?

Natuurlijk.

Jongens, tot straks. - Wat zijn dat voor jongens?

Vanwege de paastijd.

Waarom gaan ze zo gekleed?

Voor vanavond, de Kruisweg.

Met Jezus en zo?

Ja.

Maar wie speelt er dan Jezus?

Ik.

Echt?

Alsjeblieft, zeg dat je het dit jaar ook weer doet.

Ja, ik doe 't ook dit jaar.

Met een doornenkroon en helemaal uitgekleed? En krijg je ook een baard?

Ja. Die baard weet ik niet. Jezus.

Ik houd van Jezus. Ik weet niet waarom.

Die gotische stijl doet mij... - Wat nou gotisch.

Dit is hooguit middeleeuws.

Het is barok.

Zoals in 'De Naam van de Roos', die ijle sfeer.

Donato, alsjeblieft.

Wat nou "alsjeblieft"?

Niets, niets. Wees stil.

Mama!

Daar zijn jullie!

Jullie kamers zijn al klaar.

Ik kom naar beneden, schat.

Jullie zijn er!

Ciao!

Je ziet er goed uit, kleintje van me.

Dit zijn je vrienden? - Ja.

Aangenaam, Roberto. - Paolo.

Benedetta.

De huisbaas? Heel lief! - Dank u wel.

Ik heb je zo gemist. - Ik jou ook.

Dit is Paolo.

En dit Benedetta.

Goedendag, Benedetta. Aangenaam.

Welkom, Benedetta.

En dit is Donato, onze nieuwe medebewoner in Berlijn.

Aange...

Hij zit vast.

Kalm maar. Dat kan gebeuren.

Donato Lavopa.

Aangenaam. Roberto.

Zullen we naar binnen?

Kom, Benedetta. Dan laat ik je het huis zien.

Het is mooi hier. - Ja, vindt u?

't Is barok, toch?

Barok?

Ja.

Als u het zegt.

Hierlangs.

Kom, kom.

Weet je nog Antonio: dit waren twee aparte bedden.

Ik heb er ��n bed van gemaakt. Voor wie maar wil.

Wat mooi! Zo ��n had ik vroeger ook op mijn kamertje.

Ik leefde voor de kunst

ik leefde voor de liefde

nooit heb ik een levende ziel kwaad gedaan

Wauw, la Callas!

Bravo!

Als jullie 't goed vinden kunnen Benedetta en Donato hier slapen.

En op de andere kamer Paolo en ik.

Ja.

Goed.

Goed.

Ik ga het eten klaarmaken.

Denk eraan: vanavond is de processie. Broeder Francesco komt je zo halen.

Bedankt voor alles.

Graag gedaan.

Vooruit, kom.

Gedraag jullie!

Aan welke kant wil jij?

Links.

Mag ik links? Dat is dichter bij de deur.

Ok�.

Zo.

Klaar!

Ze zet haar beste beentje weer voor.

Nee, dank u. Ik...

Hou je niet van konijn?

Ja, natuurlijk wel!

Voordat ze ze doodmaken en villen...

en twee olijven stoppen op de plek van de longen, dan vind ik ze schattig.

Dus... nee? - Nee, dank u. Sorry.

Wat kan ik je dan geven?

Hebt u iets sterk alcoholisch?

Er is notenbrandewijn. Die maak ik zelf.

Lekker. - Maar heb je daar genoeg aan?

Ik heb ook tequila. Daar doe ik wormen in.

Veganistisch is 't niet.

Een worm is zoiets als vis.

Maar ik eet ook geen vis.

Het is geen vis.

Wilt u wat?

Absoluut. Ik eet alles wat gevild is. Wees maar niet bang.

Ik had een vriend die een bontjas had van konijnenvacht.

Met een kraag van polenta?

Hij kwam uit Milaan. We zaten samen in militaire dienst. Kent u hem?

Ik maakte maar 'n grapje.

Ik heb hem nooit gezien.

Maar nu we wat vertrouwelijker worden,

kunnen we elkaar misschien weer met 'u' aanspreken?

Natuurlijk, absoluut ja.

Wat hebt u met uw polsen gedaan?

Een klassiek bedrijfsongeval.

Wie is dat? - Laat nou maar.

Ik zat achter het stuur van de bus.

Dat is uw werk? - Ja. Ik ben chauffeur.

Maar goed, ik zat achter het stuur. En op een gegeven moment...

duikt er ineens een antilope op.

Een enorme, grote antilope. - Een antilope in Morfetta?

Hij was ontsnapt uit de dierentuin van Fasano.

Antilopes kunnen ontsnappen.

Waar of niet? - Zijn die er dan in Fasano?

Ja, ja.

Hij springt er dus voor. Ik rij tegen dat ding aan.

Ik remmen! Boem!

Ik krijg enorme klap.

Op dat moment stoot ik met mijn pols op het stuur.

Een pijn! Niet te beschrijven.

Ik heb mijn spaakbeen en mijn ellepijp verstuikt...

En hoe heet dit ook alweer? - De meniscus.

En de antilope? - Helemaal weg.

Is ie er goed vanaf gekomen?

Versplinterd tegen de voorruit.

In Foggia hebben ze een poot gevonden.

Dat is me er een!

Antonio vertelde dat u burgemeester bent.

Complimenten dat u zo open staat voor integratie.

't Is niet gemakkelijk, maar geeft wel veel voldoening.

Wat doe jij voor werk?

Ik wil graag acteren.

Net als Antonio? - Ja.

We hebben elkaar ook leren bij een musical.

Heb je een musical gedaan?

Nee.

Jawel. - Ja.

Maar ik heb niet gezongen of gedanst.

Het was 'n piepklein rolletje.

Ik deed ook mee aan die musical. Ik ben dol op zingen.

U houdt niet van musicals?

Nee.

Ik houd niet van het genre.

Wij zitten hier te praten...

en dan springt hij ineens met verbonden polsen op tafel...

en begint over een antilope te zingen.

Daar hou ik niet van.

Het is de gay-versie van theater.

Wat is er?

O God!

Jij trekt het ongeluk aan, lijkt het wel.

Dat zijn hagelkorrels.

Ik dacht dat ze er allemaal uit waren.

Het spijt me. Zijn er nog meer? - Ik hoop van niet.

Dat konijn was heel bijzonder. Ik vertel dit ook voor de jongedame.

Het was niet makkelijk om het te pakken te krijgen.

Maar schiet u op konijnen?

Nee, meestal ren ik erachter aan om ze met mijn handen te pakken.

Maar deze keer wilde ik voor de afwisseling eens schieten.

Papa,

mama,

ik...

moet jullie iets vertellen.

Wij zijn hier.

Ik wil 't graag meteen vertellen, omdat...

omdat ik denk dat dat beter is.

Ik ben hier naar toegekomen...

zoals ik dat altijd met Pasen doe.

Maar deze keer is er een extra reden.

Een belangrijkere reden.

O God.

Ik heb besloten...

Wij hebben besloten...

Om kort te gaan:

we hebben er nooit over gepraat en voor jullie zal het wel een schok zijn,

maar wij houden van elkaar...

en we hebben besloten te trouwen.

Da's 'n goeie! 't Is toch wel 'n grap?

Een grap, zoals met die antilope?

Die antilope was geen grap.

Het spijt me dat ik het zo gezegd heb.

Misschien bestaat er geen goede manier om het te vertellen.

Maar wij houden van elkaar. En ik ben gelukkig.

En als ik gelukkig ben, zou jij dat toch ook moeten zijn?

Roberto, alles goed met je?

Wist jij dit?

Ja.

Waarom hebben jullie mij niets verteld? Leg me dat eens uit.

Omdat ik het zelf nog niet wist. Ik was er nog niet uit.

En ik geloofde niet dat 't een probleem zou zijn.

Goedenavond.

Goedenavond.

Ik kom Jezus ophalen.

O ja, dat ben jij!

Ga je klaarmaken, Antonio.

Wat een vrolijke stemming!

Het is prachtig. Complimenten.

Echt?

Ja.

Bij ons in het dorp doen ze 't ook, maar daar kom ik allang niet meer.

Maar hoe dan ook: Antonio en ik houden echt van elkaar.

We hebben 't er morgen over.

Ik ben echt dol op Jezus. Ik weet niet waarom.

Van kinds af aan al. En ik ben niet eens gedoopt!

Wist je dat ik ook niet gedoopt ben? - Is 't heus?

We hebben heel wat gemeen!

Laten we een kind maken!

E�n ding hebben we gemeen, en dan meteen een kind?

Je bent prachtig vanavond.

Dat weet ik. Zit in de familie.

Na lange voorbereidingen is de grote dag aangebroken.

Goedemorgen.

'Morgen.

Goedemorgen.

Waar kan ik...?

Daar.

Wat wil je? Melk met koffie?

Maar... - Koffie.

Hallo, schat.

Goedemorgen.

Ciao.

Melk, toch? - Ja, dank je wel.

Ik ga. - Kun je even wachten, alsjeblieft?

Ik wil wat zeggen.

Antonio, jij ben mijn zoon en ik houd van je.

Of jij nu gay bent of niet maakt daarvoor niets uit.

Jou ken ik niet, maar je lijkt me een goed mens.

En als Antonio van je houdt, dan b�n je dat vast ook.

Dank u.

En dus mogen jullie van mij trouwen.

Dank je wel, mam.

Ga zitten.

Maar als jullie mijn goedkeuring willen, zijn er wel voorwaarden.

Bijvoorbeeld: jouw ouders moeten ook bij het huwelijk aanwezig zijn.

Mijn vader leeft helaas niet meer. - Maar je moeder...?

Met haar praat ik al drie jaar niet meer, sinds ik verteld heb dat...

Dan moet je weer met haar gaan praten, want als ik er ben, moet zij er ook zijn.

Nee, maar... - Paolo!

En verder wil ik dat het een schitterende trouwerij wordt.

Daar heb ik altijd van gedroomd.

En daarom wil ik dat de organisatie in handen is van... hem.

Wie is dat?

Enzo Miccio.

Enzio Miccio? - Ja.

Wie is dat, verdomme? - De allerbeste.

We kunnen ook Toto Cotugno nemen, om te zingen...

- Mama... Ik ben nog niet klaar.

Ik wil dat jullie hier trouwen.

Geen sprake van.

Dat soort huwelijken doen ze in New York of Londen. Of bijvoorbeeld in Berlijn.

Al hun musicalvrienden zitten in Berlijn.

Dan kom ik daar ook eens.

En ik wil dat jij ze trouwt.

Ja, dag hoor.

Jij bent de burgemeester, jij vertegenwoordigt de wet. Die wet is er nu.

Wat voor wet?

Die welke het mogelijk maakt...

dat gays kunnen trouwen!

Maar die geldt alleen in de grote steden!

Nee, sorry. Wie zegt dat?

Dat zeg ik!

Hier in Civita slaan ze me al aan het kruis vanwege vier vluchtelingen.

Als we zo'n circus hier op touw zetten, maak dan je borst maar nat.

Jij wilde burgemeester worden...

om ieders rechten hier te verdedigen.

Maar als 't om de rechten van je zoon gaat...

dan trek je je terug.

Wanneer ben jij zo homofoob geworden?

Kijk...

Als onze buurman besluit een baviaan te kopen,

hem in huis neemt en pinda's geeft en hem daar houdt,

dan ben ik blij voor de buurman en voor de baviaan.

Maar ik...

ben niet gelukkig als ik de baviaan hier in huis heb.

Voor mij is die baviaan...

Papa, weg zeg je nou?

Ok�, het verkeerde beest. Een panda dan.

Wat hebben dieren ermee te maken?

Jongens, ik ben niet gelukkig.

Ik kan niet gelukkig zijn als jullie gelukkig zijn.

En jullie hebben mij ook niets gezegd.

Hij heeft mij ook nooit iets verteld,

maar ik wist het.

En jij wist het ook.

Maar ik...

ga het huwelijk niet voltrekken. Ik trouw jullie niet.

Dan hoef je ook niet meer in dit huis te slapen.

Ik slaap niet onder hetzelfde dak als iemand die zijn zoon niet accepteert.

Mama...

Laat me.

Laten we er nou niet een hele toestand van maken.

Wat heeft slapen ermee te maken?

Waar moet ik heen?

Jij gaat.

Waarheen?

Je hebt 'n kamer in het gemeentehuis.

Ik drink even mijn sapje op.

Ik krijg 't niet eens op. Ik ga al.

Ga jullie maar klaarmaken.

Over tien minuten gaan we erop uit.

Waar gaan we heen?

Mama, waar gaan we heen?

Mama, sta even stil alsjeblieft.

Zeg 'ns waar we heengaan. - Naar broeder Francesco.

Francesco... waarvoor?

Kom.

Ik trouw jullie wel.

Hoe dat dan?

Als jouw vader weigert, zegen ik jullie huwelijk wel in.

Hoe kunt u dat doen?

U bent een geestelijke. U kunt niet twee mannen laten trouwen.

Wie zegt dat?

Dat zegt het Vaticaan toch, de Kerk.

Ja?

Ja.

Daarom doen we het in een kerk die niet meer gewijd is, uit respect.

Straks wordt u nog ge�xcommuniceerd!

Waarom wilt u zoiets doen?

Omdat wij in de liefde geloven.

En zo maken we je vader duidelijk dat hij 't mis heeft.

Hij heeft 't mis!

Ze hebben gelijk, Antonio.

Hoezo gelijk? Dit is toch gekkenwerk? Ben ik nou de enige die...

Alle revoluties zijn door gekken begonnen.

Als je te veel gaat nadenken, verandert er nooit iets.

Laten we 't doen, Antonio. - Wat doen?

Ons door hem laten trouwen. - Waanzin!

Wat zeg je nou?

Wat ik nou zeg?

Kom op.

We doen het.

Prima.

Dan zal ik als volgt te werk gaan.

Morgen zal ik in de mis een mooie preek houden.

Zoals jullie weten vieren we vandaag de dag van de Opstanding.

Het zijn moeilijke tijden.

Ook wij moeten... Ook ons land moet weer opstaan.

Maar dat moeten we allemaal samen doen, in gezamenlijkheid.

Met liefde.

Teveel obstakels houden de mensen verdeeld.

Vaak merken we het grootste obstakel niet eens op,

dat ons ervan weerhoudt om iedere dag...

van elkaar te houden.

En weten jullie waarom?

Omdat dat obstakel in het diepste plekje van onszelf zit.

Het heet: vooroordeel.

En het heet: angst.

We zijn vaak bang voor degene die we niet kennen.

En we realiseren ons niet,

dat diegene hetzelfde wil als wijzelf willen:

liefhebben...

en bemind worden.

En wat liefhebben betreft:

Antonio, kom eens naar voren.

Antonio,

die jullie allemaal al van kindsbeen af kennen,

houdt van een man, die ook van hem houdt.

Kom jij ook, Paolo.

We hebben het hier over liefde.

Wie zijn wij om uit te maken of deze liefde verkeerd is?

Als 't echte liefde is,

moet het wel goed zijn.

En daarom neem ik alle verantwoordelijkheid op me...

van mijn voornemen...

om met plezier Antonio en Paolo in de echt te verenigen...

op 25 april in de kerk van de Onbevlekte Ontvangenis.

Neem me niet kwalijk, Francesco.

Je kunt ons dit niet zomaar opdringen.

Ik dring niemand iets op. - O nee?

En niemand draagt schuld die niet bij dit huwelijk aanwezig wil zijn.

Want schuld bestaat niet.

Er bestaat alleen verantwoordelijkheid.

Was jij het niet die zei, dat dit dorp open moest staan voor alle mensen?

Met dat motto heb je de verkiezing gewonnen.

Met "alle mensen" doelde ik op...

op toeristen..., vluchtelingen.

En niet op...

op homo's.

Heeft verder...

Heeft verder niemand nu iets te zeggen?

Iedereen is stil?

Ok�.

Nee, zwijg maar! Dat geeft niets. 't Is allemaal mijn schuld.

Ze leggen me woorden in de mond en nou is het mijn schuld.

't Is goed, hoor.

Wat prachtig dat jullie hier gaan trouwen. Ik wist 't nog niet.

Goedemorgen, mevrouw. - Goedemorgen.

Hoe gaat 't met u?

Goed. En met jou? - Uitstekend.

Ben je nu blond?

Ja, ik wissel het wat af.

Ik ga de lunch klaarzetten.

Ja, wij komen zo.

Dag, Benedetta. - Dag.

Wat zie je er goed uit. - Dank je.

Je hebt me niets hiervan gezegd.

Nee. Dit hebben we zo georganiseerd. Op 't laatste moment.

Ik ben Camilla. Even voorstellen. - Paolo.

Ja, dit is Paolo. Afijn...

En u...?

Donato Lavopa.

De nieuwe huisgenoot in Berlijn.

Mag ik getuige zijn? Dat zou ik zo graag doen.

Ik heb Benedetta al gevraagd, toch?

Ja.

Ook al weet ik nog niet wat ik aan moet trekken. Ik heb niet veel bij me.

Ik snap het.

Goed, wij moeten lunchen. Je blijft hier met de paasdagen?

Ja, daarna ook nog wel. Ik weet nog niet of terug ga naar Berlijn.

Eigenlijk heb ik daar niet veel te zoeken.

Dan zien we elkaar nog wel.

Ok�. - Kom, we gaan.

Ciao!

Heb je je moeder al gebeld?

Mevrouw Anna, ik geloof echt niet...

Ik weet niet of je beseft wat er voor mij op het spel staat,

wat het voor mij betekent jullie relatie te accepteren.

Maar als u haar zou kennen...

Paolo, als ik het accepteer, moet zij dat ook.

Ze heeft gelijk.

Morgen nemen we een vlucht naar Napels en gaan we met je moeder praten.

Ben je gek geworden?

We gaan met je moeder praten.

Die komt echt niet naar onze trouwerij!

En ik dan? - Wat?

Ik ga mee.

Kom op, Donato! - Ik kan niet alleen zijn.

Daar gaan we weer.

Dan kom ik ook mee.

Benedetta, begin jij nou ook niet.

Waar hij gaat, moet ik ook zijn.

Waarom?

Omdat we nu een groep zijn.

Zijn we Ricchi e Poveri geworden?

Ja! - Hou toch op.

Ciao, dag allemaal.

Sorry. Ik ben gekomen om excuses aan te bieden.

Het spijt me van vanmorgen.

Ik weet niet wat me beving.

Ik heb dingen gezegd die ik niet echt meen.

Vergeef me, Antonio.

Maak je geen zorgen.

Ciao.

Ciao.

Ik zei net dat ik mijn excuses wilde aanbieden.

Want vanmorgen was ik echt...

Als je het huwelijk niet wilt afsluiten, heb je in dit huis niets te zoeken.

Het is Pasen! Ik wilde een palmtakje plukken.

Ga je?

Ik heb niet eens een deken. - Ik heb je gewaarschuwd.

Ga je nou?

Roberto.

Ik pak 'n stoel en kom er even bijzitten. - Geef me de huissleutels.

De huissleutels?

Toe, mama.

Geef me je huissleutels.

Ik snap het. 'T Is mijn huis. Hier heb je mijn sleutels.

Zalig Paasfeest.

Zalig Paasfeest.

Zalig Paasfeest.

Ziezo.

En nu kunnen we eten.

Dag mevrouw Maria.

Jongens, alsjeblieft. Ik doe alleen het woord.

Dat geldt vooral voor jou.

Dag, mam.

Dag.

Hoe gaat het?

Met mij goed. En met jou?

Goed.

Dit is Antonio,

mijn verloofde.

Wij gaan trouwen.

Maar zijn familie staat erop dat jij ook komt.

We trouwen in het dorpje waarin hij is opgegroeid.

Hier is de uitnodiging.

Als je tickets nodig hebt, dan regel ik dat.

En wie zijn dat?

Donato Lavopa.

Ik zit in een wat moeilijke levensfase.

Als ik alleen ben, ga ik rare dingen doen.

Daarom ben ik meegekomen.

We gaan maar.

Was het mijn schuld? - Dat geloof ik niet.

Wacht, mag ik het proberen?

Nee, ik doe het niet meer.

Kunnen we weg?

Nee, we gaan niet weg. Laat mij proberen, alsjeblieft.

Antonio, ze gaat echt niet komen. En dat komt alleen door mij.

Goed, maar geef me die kaart.

Sorry, ik zit ermee. Komt dit nou allemaal door mij?

Welnee.

Nee, 't is jouw schuld niet. Maar je kunt niet altijd mee.

Verdomme, 't is net of ik een stomme oom van zeventig op mijn rug meetors.

Antonio! - Wat zijn dat voor manieren?

Pardon.

Sorry, Donato. Echt waar.

Jullie hebben gelijk. Maar waar moet ik heen, verdomme?

Nee hoor, je blijft gewoon bij ons.

Ik had 't mijn ouders niet moeten vertellen. We doen 't gewoon in Berlijn.

Maar wat doen we?

Hoe bedoel je?

Je moeder zei, dat het niet door kon gaan als mijn moeder niet zou komen.

We leggen haar de situatie gewoon uit.

Sorry, mag ik wat zeggen? Daarna zeg ik niks meer, dat zweer ik.

Ik doe het wel.

Wat?

De moeder van Paolo zijn.

Perfect!

Ben je gek geworden?

Als vrouw zie ik er echt heel goed uit. Zelfs mijn moeder zal me niet herkennen.

Dat kan ik me voorstellen.

Lieve schat, jouw ouders weten niet hoe mijn moeder is.

Met wat make-up en zo kan 't best werken.

Maar je ziet toch dat hij een man is!

't Is een geniaal idee.

Jongens, jullie zijn gek. Dit is gelul.

Wat is dan het alternatief?

We bespreken het met moeder en anders cancellen we de boel.

Maar ik wil 't niet cancellen! - Ik ook niet.

Wat iets moois moest zijn wordt een nachtmerrie!

Ok�, jullie weten 't: als jullie willen, trek ik een jurk aan.

Hij sprak tot de krekels, preekte voor de vogels.

De boom en de struik waren zijn broeders.

Over wie heb je het?

Kom op! Ammehoela!

Ammehoela...

Sint Franciscus! - O ja, ik kende ook al geen Ammehoela.

Wat ben je aan het doen?

Praten met een vliegend hert.

O ja? En wat hadden jullie elkaar te vertellen?

Het ouwe liedje.

Ik praatte net met een konijn.

Da's mooi!

En toen...? - Heb ik geschoten.

We werden het niet eens. Er was geen echte dialoog.

Wat is er?

Dat weet je best. Het hele dorp praat erover.

Maar je wist 't toch van Antonio?

Weten...? Ja. Ik wist 't, maar...

Nou ja, op de basisschool wilde hij al met alle geweld op ritmische gymnastiek.

Je weet wel: met die vliegende kegels en die linten.

Ik weet wat je bedoelt.

Maar dat hoeft toch nog niet te betekenen dat iemand gay is?

En hij hield niet van jagen.

Betekent dat dan dat iemand gay is?

Ik hou ook niet van jagen.

Je moet geduld hebben met die dingen.

Geduld...

Geduld houdt ook in: acceptatie.

Je hebt wel gelijk, maar als het bij je thuis gebeurt...

en hij zegt: ik wil met Paolo trouwen...

en hij doet mee in musicals...

Mooi toch? Ik ben dol op musicals.

Jij ook? - Nee, ik niet.

Daar hou je niet van? - Ik ga over m'n nek van musicals.

Maar waarom ben je niet blij met dit huwelijk?

Ik kan daar gewoon niet blij over zijn.

Iedereen vindt me nu slecht omdat ik niet blij ben.

Voor mij is het onmogelijk.

Maar soms kunnen onmogelijke dingen...

mogelijk worden.

Dat zal wel.

Kom even mee, dan laat ik je wat zien.

Wat wil je laten zien? - Deze geit.

Let goed op.

Hoe gaat 't, geit?

Ze heeft 't begrepen.

Beeee-ne: bene, goed.

Dat '-ne' heb ik niet gehoord. Het was alleen 'beeee'.

Je hoorde geen 'ne'? - Nee.

Goed, we doen nog een vraag, wat preciezer.

Wat vind je van dit huwelijk?

Bene! Nu zei ze echt 'bene'.

't Is in ieder geval een mogelijkheid.

Het blijft in...

Stel jij een vraag. Iets van algemene ontwikkeling.

Vraag maar een hoofdstad.

Een gemakkelijke? - Ze weet 't.

De hoofdstad van Duitsland?

Rlijn!

Ze zei alleen maar 'be'.

Dat is toch het begin?

Zij zegt het begin en dan maak jij het af. - De input, ja.

En als ik nou 'Frankrijk' vraag?

Frankrijk?

Rijs!

Een fenomeen. Dag.

We zijn allemaal ontroerd als het bruidspaar aankomt.

Goedemorgen.

Daar zijn ze!

Dag jongens. Kom erbij. Ga zitten.

Het lijkt voorgekauwd, maar het is waanzinnig echt.

Weet je wel wie dat is?

Dit is een droom! Hij doet al die uitzendingen over trouwpartijen.

Nooit gezien?

Hoe heet je ook weer? - Enzo Miccio. Goedemorgen.

Aangenaam kennis te maken.

O, de televisie is er ook.

We moeten beslist mijn dochter Jennifer groeten. Die kijkt altijd.

Goedemorgen Jennifer!

Toe, Donato, straks.

Ik moet haar bellen.

Ik kijk altijd naar je.

Dank je wel, hoor.

Wat schattig.

Hoe gaat 't met jullie, jongens?

Alles goed?

Een beetje ge�motioneerd, misschien?

Ja, we hadden niet verwacht...

Dan gaan we meteen van start met de voorbereidingen!

Ik weet dat jullie 25 april gekozen hebben, een symbolische datum:

Bevrijdingsdag.

Ook de seksuele bevrijding, zo je wilt. H�, Anna?

Ja, daarom is het symbolisch.

Om hoeveel personen gaat het bij dit evenement?

370.

Maar eentje komt beslist niet, dus 369.

Sorry, kun je even stoppen?

Pardon mevrouw, het is niet chic om over geld te beginnen,

maar beseft u wel waarover we het hier hebben?

Zeker wel. Wij betalen alles.

Maar hoe kunnen jullie dat betalen? Wij wilden iets meer intiems.

Zeg jij ook eens wat. - Wij zullen alles betalen.

Maar u...

moet er een schitterende bruiloft van maken!

Mevrouw, ik doe mijn best. Geen zorgen.

Nee, u moet niet 'uw best' doen.

U moet iets schitterends maken.

Natuurlijk, mevrouw. Dat was maar bij wijze van spreken. Ik versta mijn vak.

Het wordt onvergetelijk voor deze jongens.

Paolo?

Wat zei je moeder? Komt ze?

Ja.

Dat is zeker?

Ja, zij waren er ook bij. Ze heeft ja gezegd.

Goed.

Dan gaan we beginnen. - Hoera!

Jongens, aan de kant. Ik ga tussen de bruidegommen in zitten.

We nemen zo de aankondiging op en een montage van de voorbereidingen.

Even zwaaien.

Wat een schitterende plek.

Wat een lieve paardjes!

En dan wil ik deze hele boog versieren met witte wilde rozen.

En hier komt een hele lange schitterende tafel...

voor vrienden en familie.

Jongens, dit wordt me een feest!

Ik ben daar bij de kerk bezig een trouwfeest op te zetten.

Er moet wat gesjouwd worden. Ik heb wat handen nodig.

Het is prachtig te zien hoe het hele dorp meedoet met de organisatie van de bruiloft.

Stop! Goed zo.

Je ziet er heel lief uit.

Ben je wat ge�motioneerd?

'n Beetje.

Ik ga even kijken hoe ver Paolo al is. Dan zien we elkaar allemaal bij de kerk.

Dank je wel, Enzo. - Tot straks.

Jongens, deze bruiloft grijpt mij ook enorm aan.

Maar hup! Geen tijd te verliezen.

Een ober.

Of Bond.

James Bond.

Je ziet er prachtig uit.

Wat doe jij hier?

Even gedag zeggen.

O God, dit is een nachtmerrie.

Vertel mij wat.

Camilla, ga weg.

Waarom zei je niet dat je ging trouwen? - Omdat ik 't niet wist.

En loop me niet zo voor de voeten.

Alsjeblieft, trouw niet. Ik houd van je.

Schat!

Mamma mia, wat zie je er mooi uit.

Jij ook.

Wat sta je daar?

We gaan toch trouwen en niet naar 'n begrafenis?

Natuurlijk niet.

Ciao.

Camilla, weet je nog? Je trof haar... - Ik weet 't.

Wat doe je hier?

Ik zal 't uitleggen. - Ik heb 't tegen haar.

Ik kwam Antonio opzoeken.

En waarom verstopte je je?

Hij zat niet op slot. Hij was dichtgewaaid. Ik deed 'm weer open.

Antonio, ben je aangekleed? Miccio wacht op ons.

Dag.

Wat doe jij hier?

Ik kwam Antonio even gedag zeggen.

Weet u nog: toen we klein waren, kwam ik hem ook soms...

even groeten.

Paolo, kom we gaan. Kleed je maar weer om, dan kan Miccio ons de kerk laten zien.

Jij ook, zo gauw je klaar bent. - Ja.

Ga weg, of ik sla je dood.

Zal ik je eerlijk wat vertellen?

Ik heb haar nooit gemogen, nu niet, maar vroeger ook al niet.

Hoezo?

Ik weet niet. Ik vond haar altijd wat glibberig, een beetje...

als een krijtje op een schoolbord, dezelfde koude rillingen. Kom.

Dacht je dat ik blij was toen ze samen naar Berlijn gingen?

Gingen ze samen naar Berlijn dan?

Ja! Ze waren verloofd.

Zij was heel erg verliefd.

Wat kan ik meer zeggen?

Onmogelijke liefde is ok� als je verliefd wordt op een zanger.

Maar verliefd raken op een homo...!

Behalve natuurlijk als je zelf gay bent, zoals jij.

Maar, Antonio...

van hem...

kon je 't aanvoelen, want hij was...

�nders... gevoeliger...

gevoeliger, ja.

Maar zij niet.

Zij is een klit.

Zijn ze nog op elkaar gesteld? - Ik weet niet.

Men zegt wel eens dat naast een man een vrouw hoort, ook als hij gay is.

Die plaats wil zij innemen. Terwijl die al bezet is!

Door wie dan? - Door mij!

Ik ben zijn moeder.

Maar waar maak je je zorgen over?

Je hebt haar toch gezien?

Met 'n ring door de neus, haar haren geknipt met 'n heggeschaar.

Tussen jou en haar hoef ik niet te twijfelen.

Kop op!

Hij houdt van je.

Hij heeft je toch ten huwelijk gevraagd? Dan weet hij 't heus wel zeker.

Laten we 't hopen.

Dank je wel, Anna.

Waarvoor?

Hup, ga je omkleden. Enzo Miccio wacht op ons.

Vanmorgen is er helaas alweer een huis ingestort.

Dus ook al zijn de huizen niet meer bewoond,

het blijft nodig om overal goed te controleren...

om zonodig een evacuatie in gang te zetten.

Wat evacuaties betreft:

het is alweer twee jaar geleden...

dat we de kerk van de Onbevlekte Ontvangenis hebben gecontrolleerd, toch?

Ja.

Dan is het nodig alle geplande activiteiten daar op te schorten.

Maar wordt dan ook de trouwerij van Antonio opgeschort?

Als dat daar gepland staat, geldt het ook voor de trouwerij van Antonio.

Staat het op de lijst? - Ja.

Dan wordt het opgeschord.

Maar die controle kan later wel. Dan hoeven we niets op te schorten.

Als het op de lijst staat, staat het op de lijst en wordt het opgeschord.

Neem me niet kwalijk, maar dat is toch wel heel erg zonde.

Het kerkje wordt echt heel erg mooi.

Denk je eens in als 't in het programma komt van Enzo Miccio.

Gisteren heeft iemand uit Rome, die ervan gehoord had,

mijn hotel gebeld en gevraagd of broeder Francesco dit vaker doet.

Hij heeft twee kamers geboekt om het dorp te komen bekijken.

Jongens, als die gay huwelijken gaan lopen, dan zijn we binnen!

Hoeveel katholieke gays zijn er wel niet in Itali� die in de kerk willen trouwen!

Maak je nou een grapje?

Nee, juist vanuit de optiek om het meest vrije, meest open dorp te worden,

heb ik eens nagedacht.

Het standbeeld van Garibaldi te paard,

dat staat midden in het dorp, nietwaar? - We hebben er maar ��n van.

Het is streng, krijgshaftig, zelfs wat t�.

Het is Garibaldi!

Volgens mij moeten we het wat opvrolijken.

In welk opzicht?

Het wat aanpassen, gezelliger maken.

Gezelliger? Maar hoe dan?

Aan Garibaldi zelf hoeven we niet te komen.

Maar zijn paard...

Wat wil je daarmee?

We kunnen het een hoorn opzetten.

Waar dan?

Hoezo: waar?

Op zijn hoofd, natuurlijk.

We maken er een eenhoorn van. Een beetje fantasy, 'n beetje vrolijkheid!

Goed, ik laat jullie hier om ons dorp in een pretpark te veranderen.

Maar denk erom: van mij krijgen jullie geen enkele toestemming.

Mooi, mooi, mooi.

En hier hebben we de apsis, versierd met een waterval van lichte lampen.

En dit is de tafel waarbij we jullie huwelijk gaan afsluiten,

met in de rug een houten Christusbeeld, gevat in deze ranken van Engelse rozen.

Is 't niet po�tisch?

Mag zo zijn, maar die houten Christus...

Maar hij is zo mooi!

Maar deze kerk is niet meer gewijd. Dat kan niet.

Goed. Hij staat er los tegenaan. Ik laat hem morgen weghalen.

Dank je wel.

Kom mee, dan laat ik jullie de zone van de plac�s zien.

Dank je wel, Anna. Het is schitterend allemaal.

En je moeder...?

Denk erom, h�!

Jongens!

Want anders...

Binnen.

Ciao.

Ciao.

Sorry, ik dacht dat het de nachtwaker was.

Hoe gaat 't?

Ik trek me er doorheen. Het begint al te wennen.

Ik zie dat de eetlust je niet vergaan is.

Integendeel, mijn maag zit op slot.

Maar ik vond 't zonde dit bordje pasta weg te gooien.

Weet je nog hoe jij Antonio sprookjes vertelde voor 't slapengaan?

Ja, dat weet ik nog.

En weet je nog wat zijn lievelingssprookje was?

Natuurlijk! Kleinduimpje.

Assepoester.

Kleinduimpje.

Ik weet het nog, want die had die balletjes van brood om de weg naar huis te vinden.

Dat herinner je je verkeerd, want het was Assepoester.

Ik dacht toch echt Kleinduimpje.

En wat vond hij zo mooi daaraan?

De blauwe prins.

Hij vond de stem die jij hem gaf zo mooi.

Ja, je hebt gelijk.

Ik vond de blauwe prins ook zo mooi.

Als personage, bedoel ik.

In deze versie van het verhaal zijn er tw�� prinsen.

Maar Assepoester ontbreekt. Daar draait 't om.

Dit is een moderne versie. De koning huwelijk de prins uit aan een andere prins.

Als jij wilt dat ze lang en gelukkig leven,

alsjeblieft,

trouw jij ze dan.

Nee.

Als jij morgen niet komt, Roberto,

dan doe je je zoon heel veel pijn.

Ik houd van hem en hij weet best dat dat niet verandert.

Dat verandert misschien niet tussen jullie, maar tussen jou en mij wel.

Is dat een dreigement?

Ik herken je niet meer.

En mensen vergeven die ik niet ken, dat kan ik niet.

Als jij morgen niet komt,

dan vraag ik een scheiding aan.

Goedenacht.

Goedenacht.

Antonio.

Wat doe je hier, verdomme?

Ik moet je iets belangrijks vertellen. Kom even vijf minuten naar beneden.

Nee, ga weg.

Alsjeblieft, ��n minuutje maar! - Ik zeg toch: ga weg!

Dan kom ik wel naar boven. - Nee, wacht.

Paolo, ik ben even weg.

Ben je gek geworden?

God, wat ben je mooi.

Camilla, alsjeblieft.

Luister, 't is me duidelijk geworden.

Wat?

Dat jij niet bij mij kunt zijn.

Eindelijk!

Want om samen te zijn, moet je allebei van de ander houden.

Ja.

En jij houdt niet van mij.

En je hebt nooit van mij gehouden.

Maar nu ben je met Paolo. Jullie houden van zoveel van elkaar.

Nu wil ik je nog maar ��n ding vragen en dan hou ik op.

Zeg op.

Twee. - Nee, ��n.

Twee dingen, alsjeblieft.

Ok�, twee. En dan hou je op met zeuren? - Beloofd.

Goed dan: ��n:

geef me een kus.

Nee. En twee?

Antonio, geef me een kus. - Ik zei toch al nee!

De laatste.

De laatste? - Ja.

En het tweede?

Het tweede?

Laat mij getuige zijn.

Nee.

Alsjeblieft! - Dat is Benedetta al.

Je weet niet hoeveel dit voor mij betekent.

Het is een cirkel die rond wordt, snap je?

Een punt achter dit verhaal.

Camilla, ga weg uit mijn leven.

Ik zweer dat ik je anders aangeef.

Verdomme, heb je nou je zin?

Paolo!

Paolo.

Als je nog steeds niet weet wat je wilt, zeg dat dan nu meteen.

Nee. Je hebt gelijk. Ik heb een fout gemaakt.

Ik moest 't je vertellen en dat heb ik niet gedaan.

Waarom niet?

Omdat zij niets met mijn leven te maken heeft.

En ik dacht dat ze vroeg of laat wel op zou geven.

Is dat echt zo?

Ze maakt geen deel uit van je leven, maar staat hier wel onder je balkon

op de avond voor je trouwdag en vraag om een kus?

Hou toch op!

Camelia is bezeten. Ze bestookt me al maanden.

Ze is niet helemaal jofel.

Of jij hebt verwachtingen bij haar gewekt. - Nee, dat zweer ik.

Wanneer waren jullie voor 't laatst samen?

Alsjeblieft zeg!

Wanneer hebben jullie voor 't laatst geneukt?

Zitten we hier bij de Anonieme Alcoholisten of zo?

Ik ben niet gek!

Ik weet 't echt niet meer. 't Is zo lang geleden.

Waren jij en ik toen al samen?

Nee. Ik denk van niet.

"Jij denkt van niet" of "nee"?

Nee.

Paolo.

Ik val niet op vrouwen.

En ik val zelfs niet op andere mannen.

Ik val op jou.

Morgen is onze grote dag. Laten we die niet verpesten met dit domme gedoe.

Zo'n kus heb je mij anders nog nooit gegeven.

Nou ja, als je wilt mag je haar wel als getuige vragen.

Nee, dat heb ik Benedetta al toegezegd.

Benedetta kan 't namens mij zijn. Ik heb verder toch niemand.

Dan zijn we later van haar af.

We kunnen haar ook vermoorden.

Gekkie.

Wat gek zo...

zonder snor.

Benedetta!

Benedetta, je bent hartstikke goed!

Veel te goed, eigenlijk! Echt.

O God!

Wat is er?

Goeie God!

De pruik, bedoel je? Die moet je zo ook niet zien.

Daar heb ik nog 'n hele klus aan. Dat moet nog helemaal in model.

Ik denk 't zo naar achteren te trekken.

O Benedetta, je geeft me kippenvel.

Jullie ruiken ook hetzelfde.

Dat verhaal weer van je vader? Die is dood!

En stink ik nu als een lijk?

Nee, niet zoals mijn vader. - Als wie dan?

Als mijn moeder!

Is die ook dood?

Nee, die leeft nog! - Dat is tenminste ��n.

O God, ik begrijp het ineens!

Ik was niet op zoek naar m'n vader.

Ik zocht mijn moeder!

Snap je dat?

Nee, dat snap ik niet.

Mag ik je kussen?

Nee, Benedetta, een kus ontbrak er nog aan.

Ik snap er toch al niets meer van:

waar ga ik heen, wie ben ik? - Maar 't doet er niet toe wie je bent!

Broeder Francesco zei toch ook dat liefde geen geslacht heeft!

Jij bent...

prachtig.

Dat is wat je bent.

Ik weet het, Benedetta. Maar waar kunnen wij twee�n heen?

We zouden ons hele leven kunnen blijven zoals we nu zijn.

Jij gekleed als vrouw, en ik... - En jij...?

Ik ook!

Maar jij dan wel met losse haren en die van mij samengebonden.

Ik moet altijd samengebonden zijn.

Ok�, ok�: ik bind je je hele leven wel samen.

Maar kan ik je dan nu...

een kus geven?

Ja.

Maar ik samengebonden en jij los.

Mijn God!

Doe je ogen maar dicht.

Wat moet dit voorstellen?

Wat doen jullie nou?

Hoezo?

Hoezo?! Hebben jullie jezelf bekeken?

Wat is er mis dan?

Wat er is? Goed, jou begrijp ik.

Maar hij, met die pruik? Wat is dat?

Ik ga 't nog samenbinden. Dit hier...

Antonio, wacht. Ik moet je wat zeggen.

Kijk!

Nee!

Wie is dat?

Mijn moeder.

Je moeder? - Ja!

Ze lijkt echt op hem.

Heb je 't door?

Antonio!

Zet die pruik af!

Jongens...

de kerk staat in brand.

Kom mee!

Ik haat je, verdomme! Ik haat je!

Ik heb niks gedaan!

Antonio, ik heb 't niet gedaan. Ik was 't niet!

Er zit iemand in.

Ja.

Hierheen.

Papa.

Help even optillen.

Kom.

Je bent prachtig.

Jullie zijn prachtig!

Dank je wel, pa.

De moeder van Paolo is er ook.

Hoe is die gekomen? Waar is ze dan?

Die in het roze.

Ze is er! Maar waarom staat u hier?

Waar komt die vandaan?

Een knappe vrouw.

We moeten er snel heen, want Paolo staat op het punt...

Maar wie is dit?

Dat is een...

Goedemorgen.

Ik ben Vicenza, de moeder van Paolo.

Sorry dat we wat laat zijn.

Mama, dank je wel. Genoeg.

Paolo, kijk: je moeder is gekomen. Je echte.

Daar staat ze.

Mama...

Dank je wel dat je er bent.

Ik hou van je.

Dank je wel.

Neem 't je moedertje niet kwalijk.

Wat sla ik een pleefiguur.

Wat moet ik nou? Ik ga me maar verkleden.

Verkleden? Blijf nou maar zo.

Je bent nu toch al...

Frisser ook, zo.

Dank je wel.

Sorry, h�.

Sorry, ik...

Mijn excuses.

Geeft niet. - Dank u wel.

Mijne heren.

Wie weet hoeveel ambtenaren, waar ook ter wereld,

sinds de nieuwe wet er is, twee mannen in de echt hebben verbonden.

Maar ik denk dat er nog niet ��n is geweest...

die zijn eigen zoon met een man heeft getrouwd.

Ik heb geprobeerd mijn zoon tolerantie bij te brengen.

Ik heb geprobeerd dat ook aan jullie allemaal hier uit te leggen.

Daar kun je zo gemakkelijk over praten,

maar 't wordt veel ingewikkelder als die zaken jezelf aangaan.

Ik wil me verontschuldigen bij heel het dorp, bij jullie allemaal,

maar vooral bij jou, Antonio.

Ik was nog niet zo ver.

Vergeef me.

Jullie allemaal: vergeef me!

Ik had 't niet begrepen.

Mijn verontschuldigingen.

Maar goed...

dan zijn we nu toe aan het belangrijkste moment:

de ceremonie. - Mag ik even?

Mag ik even?

Ik wil graag...

even heel kort iets zeggen, als het mag.

Ga je gang. - Dank u.

Laat me!

Wie is zij?

De ex van Antonio. Eerst ging hij nog met meisjes om.

Paolo, wij kennen elkaar niet,

maar ik denk dat je een goed mens bent.

Dank je.

Daarom zou je niet met 'n man moeten trouwen die niet van je houdt.

Camilla, hou hiermee op! - Ik ben nauwelijks nog begonnen.

Jij verdient de liefde van Paolo niet.

En ook niet de liefde van al deze mensen die je voor de gek houdt.

Jij bent gek. - Ik ben niet gek.

Sorry, mogen wij ook weten wat er aan de hand is?

Circa een jaar geleden,

toen Antonio al zei van jou te houden,

hebben hij en ik de liefde bedreven.

Het was maar ��n nacht, maar ik denk dat 't goed is dat je dit weet.

En ook dat jullie weten wat voor verschrikkelijke persoon Antonio is.

Hij heeft geen idee wat 't inhoudt van iemand te houden.

Is dat waar?

Ja.

Daarom wilde je nooit zeggen: "Ik hou van jou."

Ze heeft gelijk: je hebt nooit van mij gehouden.

En dat is de waarheid.

Paolo...

Kom maar bij mama.

Kom, we gaan weg.

Loop niet zo bij me weg

ik overleef het niet ik kan niet leven...

zonder jouw liefde

nee, schat

loop niet zo bij me weg

dan kan ik niet bestaan

ik ga je tedere kussen missen

alsjeblieft, loop niet zo bij me weg

Ik hou van je, Paolo.

Je mag nu de bruidegom kussen