Original subtitles

[اوه، کانادا]

«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫من حین مرگ پدرم حضور نداشتم.

‫یه هفته بعدش رسیدم.

‫مریض بود ولی انتظار مرگش رو نداشتیم.

‫توافق کرده بود که یه روز طولانی...

‫با دانش‌آموزهای سابقش...

‫در آپارتمان‌های قدیمیش در ‫ مونترال قدیمی مصاحبه کنه.

‫ اصلا یادم نیست چرا قبول کردم ‫ چنین کاری بکنم.

‫بگو چرا قبول کردم؟

‫جناب فایف قبول کردن مصاحبه کنن...

‫- چون که در زمینه سینما شهرتی دارن. ‫- آهان.

‫و افراد مشهور باید مصاحبه کنن.

‫اوهوم.

‫اما کجاست؟

‫اینجام.

‫سلام.

‫عالی شدی.

‫اصلا احساس آرامش ندارم.

‫آرامش ندارم.

‫عزیزم...

‫ما حاضریم.

‫یه لحظه دیگه میاییم.

‫می‌خوام گم شه بیاد اینجا.

‫تنها دلیلم واسه قبول کردن این کار ‫ مسخره اون بوده.

‫اگه نیاد تعطیلش می‌کنم.

‫- اما میاد، اما میاد. ‫- درست پشتتم لئو.

‫حرف‌هایی که دارم، ‫دوست ندارم تکرار کنم.

‫اگه بدونم قراره با کی حرف بزنم...

‫حرف زدن واسم خیلی راحت‌تر می‌شه.

‫قراره راجع به ساخت فیلمی ‫با مالکوم حرف بزنی.

‫نه، خودشون قراره فیلم بسازن...

‫مالکوم و دیانا.

‫- آهان. ‫- پروفسور فایف.

‫به به...

‫تبرک شدی دیگه.

‫فضا رو واسه مصاحبه آماده کردیم.

‫خودت هم عالی شدی.

‫آره، از این بهتر نبودم.

‫همکلاسی‌های سابقت رو یادته؟

‫البته.

‫مالکوم و دیانا.

‫آقا و خانم کن برنز از کانادا.

‫اذیتشون نکن.

‫عادت داریم ام.

‫دیانا قراره مسئول فیلمبرداری باشه...

‫و واسه امروز دستیارمون ایشونه... ‫اسلون.

‫فامیلی هم دارم. اسلون آمبروز.

‫جای تو دقیق اینجا روی علامته.

‫آره.

‫عالی.

‫بسیارخب، هر وقت حاضر بودی علامت بده.

‫همون‌طور که حرفش رو زدیم، ‫قراره از پیشرفتت...

‫از وقتی که به عنوان یه سرباز فراری ‫به کانادا پناهنده شدی...

‫اون هم از طریق رشته‌ات که ‫ فیلمسازی بوده حرف بزنیم.

‫فهرستی از 25 سوال آماده کردیم.

‫حرفه شما تبدیل به نماد فیلمسازی سیاسی شده.

‫قراره از تکنیک دوربینی استفاده کنیم...

‫که خودتون در اون پیشگام بودید.

‫زنم کجاست؟

‫اینجام.

‫فرض کنید ادای احترامی از ‫جانب یه شاگرد هستش.

‫اعتراضی نیست.

‫و این‌که لزومی نداره حتما امروز تمومش کنیم.

‫می‌تونیم فردا ادامه بدیم.

‫فقط بشین و صبر کن که من حرفم تموم بشه، خب؟

‫باشه.

‫واستون سوال‌های محشری پیدا کردیم.

‫مطمئنم همین‌طوره.

‫رنه گفت که اگه اما نیاد شما ‫مصاحبه رو قبول نمی‌کنید.

‫حقیقت داره؟

‫تقریبا بله. آره.

‫ممکن بود قبول کنم، ‫ولی به شکلی دیگه.

‫واسه چی؟

‫واسه عموم.

‫چه عمومی؟

‫نمی‌دونم، مثل شهادت دادن.

‫وقتی به تو می‌گم راحت‌تره.

‫خیلی‌خب، شروع کنیم.

‫نور لطفا.

‫لئونارد فایف، دوازدهم دسامبر 2023...

‫لئونارد، دوست دارم شروعمون...

‫شروع داستان...

‫شب سی‌ام مارس 1968 هستش.

‫در ریچموندِ ویرجینیا.

‫اولین بار اونجا بود که این گل مسموم ‫پرورش یافت.

‫من و همسرم آلیشا رفته بودیم منزل والدینش.

‫شب بخیر.

‫وای، بچه چقدر امشب اذیت می‌کنه.

‫یه خرگوش مخملی بود.

‫و اوایلش واقعا حرف نداشت.

‫مثل همه خرگوش‌های دیگه چاق و تپل بود.

‫پشم‌هاش لکه‌های قهوه‌ای و سفید داشت...

‫و سیبیل‌هایی بلند و طولانی داشت...

‫و گوش‌هاش هم مثل مخمل صورتی داشتن.

‫صبح روز کریسمس...

‫اوه.

‫چه سریع خوابش برد.

‫می‌شه من گوش کنم؟

‫صدای پسرمون میاد.

‫هان؟

‫یا هم دخترمون.

‫دختر می‌شه.

‫و بعدش خانواده محشری می‌شیم.

‫مامان، بابا، پسر و دختر.

‫کاش می‌تونستم بمونم.

‫اوهوم.

‫پروازت کیه؟

‫صبح زود.

‫لازم نیست بیدار شی، تاکسی می‌گیرم.

‫سلامم رو به استنلی و گلوریا برسون.

‫عجب زوج غیرمنتظره‌ای.

‫هنوز با همن.

‫باید واسه شام برسم اونجا.

‫بابا.

‫عذر می‌خوام عزیزم.

‫لئونارد، بیا یه صحبت خصوصی...

‫قبل شام بکنیم.

‫حتما.

‫اتاق بازی. یه مشروبی بخوریم.

‫یه ربع دیگه اونجام.

‫لئونارد.

‫بیا داخل.

‫بشین.

‫دوست داری یه سیگار معرکه...

‫که توسط تبعیدی‌های کوبایی درست شده بکشی؟

‫می‌دونین چیه، راستش... ‫دارم سعی می‌کنم ترک کنم...

‫آخه آلیشا بارداره.

‫ولی خب باشه.

‫پس گمونم...

‫این لحظه‌ی مهمی توی زندگیتونه.

‫زندگی تو و آلیشا یعنی.

‫بله آقا خب. خیلی... ‫تغییر بزرگیه.

‫واسه همه‌مون.

‫فاصله تا ریچموند خیلی زیاده...

‫ولی... شما باید هر از گاهی بیایید ‫ورمانت بهمون سر بزنید.

‫اغلب اوقات.

‫تا حالا نرفتم اونجا.

‫ورمانت.

‫آره، ما سعی می‌کنیم تا جای ممکن ‫ بیاییم سر بزنیم.

‫مخصوصا وقتی که من تدریس ندارم و...

‫کالج تعطیله و...

‫شنیدم کالج کوچیک و خوبیه.

‫گدارد.

‫اون طوری که آلیشا می‌گه انگار...

‫یکی از کالج‌هایی هستش ‫ که رو به رشده.

‫بله آقا.

‫پدرم بهش نگفته که می‌تونه...

‫سه سال دیگه در یو‌وی‌ای بمونه.

‫به آلیشا هم نگفته.

‫بیا داخل.

‫از برادرم جکسون خواستم که بیاد پیشمون.

‫بیا داخل جک. یه صندلی بیار.

‫بهم گفته قراره فردا برین شمال.

‫قرارداد خونه‌ای که خریدین رو بستین.

‫بله درسته.

‫می‌دونم.

‫اونجا واسه خودت یه شغل ‫تدریسی دست و پا کردی.

‫از پدربزرگ و مادربزرگ بچه‌هاتون ‫ خیلی دور می‌شین.

‫خانواده خودت هنوز اونجا زندگی می‌کنن؟

‫به مین نقل‌ مکان کردن.

‫چقدر دور شدن بابا.

‫پسر، بذار برم سر اصل مطلب.

‫من و برادرم می‌خواستیم یه پیشنهادی بدیم...

‫یه موقعیت کاری که خواستیم...

‫قبل تصمیمتون مبنی به رفتن ‫ به شمال بهش فکر کنی.

‫بیچ و نتلسون کلی شرکت داروسازی که...

‫مالک‌هاشون خانواده‌های ‫پولدار بودن رو خریدن.

‫دوست دارن دکتر تاد رو هم بخرن.

‫پیشنهادشون خیلی بزرگه.

‫میلیونیه.

‫مشکل همینه.

‫مشکل چیه؟

‫مشکل نسل بعدیه.

‫همه دخترن.

‫بن یه دختر داره و من هم سه تا.

‫هیچ‌کدوم از دخترهام یا شوهرهاشون...

‫حتی مناسب اداره کردن یه گاری ‫ لیموناد فروشی هم نیستن.

‫واسه همین از تو خوشمون اومد.

‫خب یه کارآگاه خصوصی استخدام کردین.

‫که فقط تو رو بپاییم.

‫قبلا هم به آلیشا گفتم که قبلا زن داشتم.

‫با یه بچه.

‫خواستیم به موقعیتی فکر کنی که...

‫من و بن اخیرا داشتیم در موردش ‫ با وکلامون حرف می‌زدیم.

‫می‌خوایم که خرید ملکت...

‫توی ورمانت رو لغو کنی و ‫ به دکتر تاد بپیوندی.

‫می‌خوایم که تو رئیس اجرایی بشی.

‫البته نه فورا، ولی به زودی.

‫شاید خیلی زود.

‫مدیر عامل اجرایی.

‫دکتر تاد مال تو می‌شه لئونارد.

‫واسه بیچ و نتلسون نمی‌شه.

‫شرکت خانوادگی می‌مونه.

‫خب؟

‫نظرت چیه پسر؟

‫جا خوردم و خیلی خوشحال شدم.

‫اصلا به این فکر نکرده بودم که ‫واسه دکتر تاد کار کنم...

‫چه برسه که مدیر عامل اجرایی بشم.

‫صرفا مطمئن نیستم که سابقه‌ی من...

‫اگه داری به جاه‌طلبی‌های ادبیت ‫فکر می‌کنی...

‫لزومی نداره بی‌خیال اون بشی.

‫شغل تمام وقت نیست.

‫تی‌اس الیوت هم بانکدار بود.

‫والاس استیونز شرکت بیمه‌ای...

‫توی کنتیکت داشت.

‫هرمن ملویل که خیلی دوستش داری...

‫مامور شرکت گمرک بود.

‫فهرستشون طولانیه.

‫برادرم خوب تحقیق کرده.

‫خب.

‫قطعا خیلی چیزها هست که...

‫باید بهشون فکر کنم...

‫می‌خوام اول با آلیشا حرف بزنم.

‫عجله نکن، عجله نکن.

‫بزرگ‌ترین تصمیمیه که توی زندگیت می‌گیری.

‫می‌تونیم یکی دو هفته‌ی دیگه...

‫از بیچ و نتلسون زمان بگیریم.

‫آخه احتمالا باید برم سرم رو ‫یه اصلاحی بکنم...

‫سیبیلم رو بزنم.

‫اوهوم.

‫خیلی‌خب... ‫یه هفته بهم وقت بدین که تصمیم بگیرم.

‫ممنون. خیلی... ازتون ممنونم.

‫وقتی به اتاق مهمان برگشتم...

‫سرم همچنان گیج می‌رفت.

‫حین حملات ویت‌کنگ...

‫در نواحی جنوبی ویتنام...

‫اعضای عظیم ارتش ویتنام شمالی ‫که کنار هم جمع شدن...

‫به آلیشا گفتم که پدرش چه پیشنهادی بهم داده.

‫چی گفتن؟

‫منظورت چیه؟

‫کورنل چطوره؟

‫آروم نمی‌گیره ولی اشکالی نداره.

‫آره خب اون‌ها...

‫بهم گفتن که اگه مدیرعامل بشم...

‫دکتر تاد رو به بیچ و نتلسون نمی‌فروشن.

‫نگهش می‌دارن که تغییرش بدن...

‫و بعد...

‫عملا شرکت رو تحویل من می‌دن.

‫آره.

‫راجع به پول و گزینه‌های سهام حرفی نزدن.

‫یعنی نه که اصلا اهمیتی هم داشته باشه.

‫- وای. ‫- وای.

‫آره، وای.

‫- وای. ‫- آره.

‫اصلا انتظار چنین چیزی ازشون نداشتم.

‫فکر می‌کردم که، ‫از دیدشون من...

‫آدم عجیب و غریبی باشم.

‫آخی، عزیزم.

‫می‌دونن باهوشی.

‫صرفا باید بهت عادت بکنن.

‫آخه پیششون احساس راحتی ندارم.

‫من...

‫ثروت و رفتارشون.

‫سیاست‌های سفیدپوستی جنوبی.

‫می‌دونم خودت هم چنین حسی داری.

‫هم... خب زمونه عوض می‌شه دیگه.

‫مردم هم عوض می‌شن.

‫کارآگاه خصوصی استخدام کردن.

‫انقدر تکرار نکن دیگه.

‫بابام در این مورد حتما با مامانم حرف زده.

‫این یعنی قراره ریچموند زندگی کنیم.

‫قراردادی که امضا نکردی دیگه؟

‫صرفا یه توافق شفاهی بود.

‫- شوخی می‌کنی دیگه؟ ‫- آره، معلومه.

‫معلومه شوخی کردم.

‫آره.

‫شوکه شدم.

‫به نظرت یکم وسوسه‌انگیز نیست؟

‫نه.

‫نه، اصلا.

‫نه.

‫من قبل این‌که به اواسط سی سالگیم برسم ‫یا می‌میرم و یا الکلی می‌شم.

‫بابام حتی روزی پنج ساعت هم ‫ به دکتر تاد رسیدگی نمی‌کنه.

‫شرکت خودش رو اداره می‌کنه.

‫می‌تونی نویسندگی رو ادامه بدی.

‫ورمانت می‌شه خونه‌ی تابستونیمون.

‫واقعا می‌خوای پیشنهادشون رو قبول کنم نه؟

‫نه، معلومه نه.

‫و دوست ندارم هم قبول نکنی.

‫این‌طوری بچه‌ها هم حمایت می‌شن.

‫پول کافی داریم که بفرستیمشون مدرسه‌ی خصوصی.

‫می‌تونیم خودمون خونه بسازیم.

‫می‌دونی چه پیشنهادیه دیگه.

‫یعنی خانواده‌ای داری.

‫آخرش چی شد؟

‫بهشون گفتم باید با تو هم حرف بزنم.

‫گفتم بعد این سفر به ورمانت نظرم رو می‌گم.

‫خب، تصمیم بزرگیه.

‫الان می‌خوابیم عزیزم، ‫بیا بخوابیم.

‫فردا صبح...

‫دو تا پرواز و یه مسیر طولانی داری.

‫آره.

‫مرسی.

‫صبحونه؟

‫نه، نه، می‌خوام زود راه بیفتم.

‫کورنل بیدارم کرد.

‫سلام.

‫گفتم بیارمش باباش رو حین صبحونه ببینه.

‫صبح بخیر.

‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.

‫سلام.

‫اوه!

‫یه وقت با تاکسی نری.

‫آخه اصلا لزومی نداره که...

‫شما این همه مسیر رو برید و برگردید.

‫تا بردفیلد مسیر خیلی قشنگه.

‫می‌خوای ریش‌تراش بنجامین رو واست بیارم؟

‫عزیزم.

‫اون یارو بی‌ثباته.

‫خب بابایی... معلومه بی‌ثباته.

‫کدوم مرد 22 ساله‌ای ثبات داره؟

‫خودم هم دوست ندارم ثبات داشته باشه.

‫باشه.

‫نظر تو چیه کورنل؟

‫- هوم؟ ‫- هان؟

‫باید...

‫- خوبه. ‫- باشه.

‫خیلی طول نمی‌کشه. زود برمی‌گردم.

‫پدرم یه ژاکت خاکی پوشیده بود.

‫سی سال گذشت و دیگه ندیدمش.

‫می‌شه یه لحظه متوقف شیم؟

‫هنوز به عوض کردن کارت نرسیدیم.

‫واسه اسلونه.

‫اسلون، میکروفون افتاده.

‫میکروفون رو تنظیم کن.

‫این دفعه از زیر پیرهن ردش کن.

‫بوی خواست و خواهش می‌ده.

‫من چه بویی می‌دم؟

‫مخصوصا واسه یه زن جوان.

‫بوی داروها رو متوجه می‌شه؟

‫بوی ضدآندروژن‌ها و تاکسوتر رو.

‫و بیس فسفونات‌ها که...

‫باعث می‌شن استخوان‌هام زیر فشار وزنم نشکنن.

‫بوی مدفوع خشکی که به کونم چسبیده.

‫دوباره بگو واسه چی از بیمارستان اومدم خونه؟

‫خب مطمئنم اینجا خیلی بهتری.

‫اما نزدیکته و همه‌چیز آشناست.

‫زنم کدوم گوریه؟

‫ببخشید.

‫مجبور شدم برم بیرون.

‫یه پیامی واسم اومد که مجبور بودم ‫فورا جواب بدم.

‫خیلی‌خب لئو، گمونم یکم از مسیر منحرف شدیم.

‫آره، پیوستگی رو به هم زدی.

‫این‌جوری انگار تدوین شده.

‫جانم؟

‫به صحبت ادامه بده.

‫من که در هر صورت اکثر حرفات رو شنیدم.

‫نه نشنیدی. هیچیش رو نمی‌دونی.

‫نه.

‫یه سریش رو حتی به خودم هم نگفتم.

‫یعنی...

‫هدیه‌ای واسه توئه عشقم.

‫قراره من رو بشناسی.

‫تقریبا یه ساعته داری حرف می‌زنی.

‫شاید بهتر باشه یه استراحتی بکنی.

‫چند سالته اسلون؟

‫بیست و چهار.

‫چرا؟

‫آره.

‫من وقتی بیست و دو سالم بود...

‫ازدواج کرده بودم و پدر یه بچه بودم...

‫و طلاق گرفته بودم.

‫وقتی همسن تو بودم اسلون...

‫من... زندگیم رو تباه کرده بودم.

‫فرض کن تمام اتفاقات خوبی که ممکن بود ‫واست رخ بده...

‫تا الان رخ داده.

‫شما یه قهرمان بودین.

‫جلوی اعزام به جنگ ایستادگی کردین.

‫واقعا باید چنین اعتقادی داشته باشه؟

‫می‌خوام ادامه بدم.

‫دوربین رو روشن کنین.

‫نور لطفا.

‫بیا. زود.

‫خیلی‌خب، بیا از جایی ادامه بدیم که...

‫به عنوان یه مخالف ‫ اعزام به کانادا رسیدی.

‫لئونارد فایف، بیست و دوم 2023.

‫توی واشینگتن دی‌سی هواپیمام رو عوض کردم...

‫اون زمان اسمش واشینگتن نشنال بود.

‫یه چک نقد به مبلغ 23 هزار دلار...

‫از بانک فدرال رزرو ریچموند توی جیبم بود.

‫قرار بود پول خونه‌ی ورمانت باشه...

‫که قرار بود تنها به اسم...

‫آلیشا ویولت چپمن تراست باشه.

‫شاید فیلم هشت میلی‌متریش...

‫هنوز یه جایی موجود باشه...

‫مدرکی مبنی بر این که لئونارد فایف...

‫در فرودگاه نشنال واشینگتن...

‫در تاریخ 31 مارس 1968 در ساعت 10:58 ‫دقیقه‌ی صبح رویت و ثبت شده.

‫مسافرین پرواز 291 سوار شوند.

‫تمامی مسافرین لطفا به گیت شماره چهار بروند.

‫این مستند باعث می‌شه که لئونارد فایف...

‫در یاد و خاطره کانادا به بزرگی...

‫گلن گولد بشه.

‫همه‌ی فیلم‌هاش رو احیا می‌کنه.

‫باعث می‌شه عموم جامعه درباره‌ی...

‫عبارت «هنرمند متعهد» بودن تجدیدنظر بکنن.

‫از دیدگاهتون در مخالفت با جنگ...

‫تا تازه‌ترین آثارتون.

‫به نشانه‌ی احترام هست.

‫باور کنید، همه باهات همدلی می‌کنن لئو.

‫فیلم اون‌هاست لئو.

‫همه‌چیز آمادست آقای فایف.

‫پرواز خوبی داشته باشید.

‫یهویی احساس گیجی کردم.

‫انگار قرار بود یه اتفاقی رخ بده.

‫پرده‌‌برداری بزرگی که روی زندگی ‫ همه توی هواپیما تاثیر داره.

‫انگار که هواپیما قراره منفجر بشه...

‫و من تنها بازمانده هستم.

‫وایسا.

‫توی هواپیما سیگار کشیدی؟

‫ناسلامتی سال 1968 بود.

‫آهان بله.

‫البته، ببخشید.

‫اجازه دارم ادامه بدم؟

‫خواهش می‌کنم.

‫من در استرافورد بزرگ شدم.

‫تقریبا 30 کیلومتری شمال‌شرقی ‫مرز شهری بوستون.

‫من، دارم به مونت‌پلیه در ورمانت می‌رم.

‫کالج گدارد.

‫بله بله، آموزشکده‌ی خوبیه.

‫بله هست، اونجا یه موقعیت تدریسی گیر آوردم.

‫می‌خوام یه خونه بخرم.

‫احتمالا چند روز دیگه با ماشین برمی‌گردم.

‫بعد کالج سمت جنوب حرکت کردم.

‫توی یه بار در سنت‌پترزبوگ با ایمی آشنا شدم.

‫ایمی هیجده سالش بود.

‫من داشتم می‌رفتم کوبا.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫اصلا به کوبا نرسیدم.

‫چهار ماه بعدش ازدواج کردیم.

‫خیلی مهربون بود.

‫همون موقع یه ماهی بود که باردار بود.

‫اسم دخترمون رو گذاشت هایدی.

‫چون کتاب موردعلاقش بود.

‫درسته.

‫من داشتم روی یه رمان کار می‌کردم.

‫رمان نوشتی؟

‫نه، نه، نه.

‫خیلی...

‫خیلی مزخرف بود. آشغال بود.

‫مزخرفات ادبی متظاهرانه بود.

‫نمی‌دونم اصلا نسخه خطیش چی شد.

‫وسایل...

‫وسایل ناپدید می‌شن، گم می‌شن.

‫جا می‌مونن.

‫مثل آدم‌ها.

‫یه زمان شخصی رو دوست داشتی که دوستت داشت.

‫یه نویسنده.

‫آره.

‫مثل همه‌ی پسرهای بیست‌ ساله‌ی ‫خودمحور دیگه...

‫که می‌خوان ازشون به عنوان نویسنده ‫یاد بشه...

‫اون هم بیش از علاقه‌اش نسبت به خود نوشتن.

‫آره، «از اینجا تا ابدیت»...

‫به این می‌گن نویسندگی.

‫مزخرفه بابا...

‫کتابش رو توی یه روز خوندم.

‫این که... نویسندگی نیست.

‫صرفا نوشتنه.

‫که نمی‌دونه چطور عشق رو توصیف کنه...

‫چون تا حالا به کسی عشق نورزیده.

‫دوستت دارم ایمی.

‫دوستت دارم، قول می‌دم.

‫هیچ‌وقت ترکت نمی‌کنم، خب؟

‫قسم می‌خورم. دوستت دارم.

‫- خواهشا لئو. ‫- دوستت دارم.

‫خواهش می‌کنم.

‫شاید اگه به اندازه کافی تکرارش کنه...

‫واقعا به چنین حسی برسه.

‫اسمش آماندا بود.

‫ولی گوش نمی‌کنی چی می‌گم، ‫گوش نمی‌کنی.

‫بدون احساس رنگی نیست. خب؟

‫و بدون رنگ هم احساسی نیست. خب؟

‫- فرانز کلاین دیگه؟ ‫- ایمی کجاست؟

‫- خونه‌ست. ‫- فرانز کلاین. فرانز کلاین.

‫ببین، اگه رنگ نامرئی باشه...

‫احساسی درکار نیست؟

‫وای.

‫هنر یعنی صبر کردن. ‫حتی حین نقاشی.

‫مثلا لئو رو فرض کن. ‫اون منتظره.

‫- نه نیستم، منتظر نیستم. ‫- مشغول نویسندگی نیستی.

‫- بهش می‌گن منتظر بودن. ‫- می‌نویسم.

‫- می‌رم آبجو بیارم. ‫- می‌نویسه. می‌نویسه.

‫خب؟ ببین، ببین، تاریخ منتظره دیگه؟

‫نه؟ لئو... منتظر چی هستی؟

‫اگه دائم حرف بزنی اصلا نقاش خوبی نمی‌شی.

‫- گمشو بابا. ‫- خب من منتظرم که...

‫همه‌چیز یه جورهایی بره جای مناسبش.

‫آره، درسته، بفرما.

‫دیدی؟ دیدی؟ چون هنر موضوعی نداره، خب؟

‫مستندها موضوع دارن. خب؟

‫اون چیه؟

‫رمانیه که مشغول نوشتنش نیست.

‫«اولین حرکتی که کرد...

‫این بود که به سمت در شتافت ‫ و سپس کارهای دیگه‌اش.»

‫بدک نیست.

‫خب، خب... بیشتر هم هست.

‫یه سیگار می‌دی؟

‫این... این استنلی راینهارته.

‫خیلی، نقاش بزرگیه.

‫واقعا بزرگ.

‫آماندام.

‫کلارک.

‫آماندا پیانیست جاز بود.

‫می‌گفت که معشوقه‌ی جری مولیگانه.

‫ولی همیشه در سفر بود.

‫ایمی.

‫آماندا.

‫آلیشا.

‫این همه «ا».

‫یه بار با آماندا همبستر شدم.

‫و ایمی خبردار نشد.

‫عواقبی درکار نبود.

‫باورم نمی‌شد که دیگه چنین کاری نکنم.

‫و سپس دوباره.

‫تا این‌که آماندا عاشقم بشه.

‫و ایمی خبردار بشه.

‫خب، خودم بهش می‌گم.

‫یا... یه نفر که من یا تو رو می‌شناسه ‫ بهش می‌گه...

‫و...

‫ایمی چاره‌ای نداره جز این‌که ترکم کنه.

‫عاشقشی؟

‫پس دیگه راهی نیست.

‫عیبی نداره.

‫عیبی نداره.

‫چیزی نیست لئو.

‫برگرد توی تخت دیگه.

‫هیچ راهی نیست که بتونی...

‫از دو جایگزین غیرقابل‌ قبول فرار کنی.

‫جز این‌که سومی رو خلق کنی.

‫بسه. کافیه دیگه.

‫فورا تمومش کن.

‫باید یه استراحتی بکنه.

‫گیج شده.

‫بخاطر داروشه.

‫من جایزه جینی بردم، ‫همین‌طور هم جمینای.

‫ما اسکار بردیم.

‫یه جوری سرهم می‌کنه ‫ انگار داره خواب می‌بینه.

‫ تصمیم اشتباهی بوده.

‫اکثر خاطراتش رو یا به اشتباه یادشه...

‫یا نصفش رو از خودش درآورده.

‫ساخت چنین فیلمی اشتباهه مالکوم...

‫حتی اگه ازش استفاده نکنی.

‫حرفه من...

‫این بوده...

‫که حقیقت رو از مردم بیرون بکشم...

‫مردمی که می‌گفتن به بقیه چیزی نمی‌گن.

‫و حالا نوبت خودم شده.

‫و اگه دوربین روشن نباشه نمی‌تونم ‫حقیقت رو بگم...

‫و شما هم شاهد من هستید.

‫این آخرین عبادت منه.

‫که چه به خدا باور داشته باشید ‫و چه نداشته باشید...

‫حین دعا دروغ نمی‌گید.

‫ظاهرا می‌خواد ادامه بده.

‫نور رو بزنین.

‫تصویربرداری در مقابل زندگی.

‫واقعیت در مقابل تصویر.

‫«دربارهٔ عکاسی» اثر سوزان سانتاگ.

‫یه اثر اولیه.

‫شش مقاله داره. مطمئنم همه خوندینش.

‫اگه نخوندین تا جلسه‌ی بعد می‌خونید.

‫خیلی‌خب. بله.

‫«بعد از پایان واقعه...» ‫سوزان گفته...

‫«تصویر همچنان باقی می‌ماند...

‫و به واقعه نوعی جاودانگی می‌بخشد...

‫که در هیچ صورت دیگری وجود نمی‌داشت.

‫درحالی که مردم واقعی اون بیرون ‫ مشغول کشتن مردم واقعی دیگری هستند...

‫تصویربردار پشت دوربینش می‌ماند...

‫و تصویری را خلق می‌کند که ‫از همه‌ی ما بیشتر عمر می‌کند.»

‫جیمی، می‌شه چراغ رو خاموش کنی؟

‫بسیارخب، عکس معروف.

‫بله، این توسط عکاس خبری ادی آدامز ‫ ثبت شده...

‫صبح اول فوریه 1968.

‫اعدام زندانی ویت‌کنگ...

‫نوین ون لم رو نشون می‌ده...

‫توسط فرمانده نوین نیاک لوئن.

‫در خیابان نوجیا در سایگان.

‫این تصویر باعث شد آدامز برنده‌ی ‫جایزه‌ی پولیتزر بشه.

‫ون لم هرگز نمی‌میره.

‫فرمانده لوئن هرگز نمی‌میره.

‫هر بار که این تصویر رویت بشه...

‫دوباره زنده می‌شن.

‫اما؟

‫خانم فلین، مخالفی؟

‫می‌شه یه جور دیگه هم بیانش کرد.

‫ون لم قرار نیست تا ابد زندگی کنه.

‫قراره تا ابد بمیره.

‫هر باری که کسی این تصویر رو می‌بینه.

‫یه ثانیه لطفا!

‫تو... تو واقعا از این قضیه خبر نداشتی؟

‫در مورد زنش توی ویرجینیا، ‫و بچه...

‫و اون یکی دیگه زن و بچه؟

‫ای بابا اسلون.

‫ول کن دیگه.

‫یه سری چیزها رو قاطی کرده دیگه...

‫خاطرات، فیلم‌ها، فانتزی‌ها، ‫داستان‌های افراد دیگه.

‫اما بهتر از هرکسی داستان فایف رو بلده.

‫سی سالی هست که باهاش زندگی می‌کنه.

‫هر چیزی که لازم باشه رو می‌دونم.

‫عجب‌ها، یه جوری در موردم حرف می‌زنین...

‫انگار نه انگار خبر مرگم اینجا نشستم!

‫صداتون میاد!

‫ببخشید عزیزم.

‫درسته. بخاطر داروها هم نیست. ‫اشتباه می‌کنه.

‫اما اشتباه می‌کنه.

‫هر چیزی که باید رو نمی‌دونه.

‫تو حرفم رو باور می‌کنی، مگه نه رنه؟

.فکر می‌کنم شما معتقدید که واقعیت داره

‫بریم یه استراحتی بکنیم.

‫نه، استراحت نه. نه، نه، کار می‌کنیم.

‫بیا، بیایید ادامه بدیم.

‫می‌شه؟

‫خیلی‌خب، نور رو کم کنید.

‫تاریک بشه، می‌خوام تاریک بشه.

‫آهای. برو پشت اون دستگاهت.

‫همون... ماس‌ماسک ارول موریسیت. ‫هر چیزی که اسمش هست.

‫اینترترون.

‫براساس همون تکنیکی ساخته شده ‫ که خودت پیشگامش بودی.

‫من نبودم.

.زیگموند فروید بوده

‫مصاحبه‌کننده توی خط رویت نیست.

‫به همین سادگیه، درسته؟

‫خودت رو جایی قرار می‌دی که سوژه...

‫فقط می‌تونه مستقیما به لنز خیره بشه.

‫و اگه به اندازه کافی ساکت بمونی...

‫اون وقت به اندازه کافی هم ‫نادیده باقی می‌مونی...

‫مردم حرف خودشون رو می‌زنن، ‫دست خودشون نیست.

‫فروید.

‫روی صندلیش کنار جایگاه نشسته بود.

‫این رو خوب می‌فهمید.

‫گوش کنین.

‫صبر کنین.

‫لئو، یکم آب می‌خوای؟

‫آره.

‫آره، دیدمش...

‫مستندی که در مورد چرنوبیل درست کرده بودی.

‫آره، اشتباهاتت رو می‌تونستم...

‫با هشت تا انگشت توی یه دست بشمرم.

‫لئو.

‫یکم آب واسش بیار اسلون.

‫فقط کاری رو می‌کنم که همیشه کردم...

‫حقیقت رو می‌گم. بله.

‫ولی تو نه.

‫نه، نه، نه.

‫تو کلاهبرداری.

‫دیگه نمی‌خوام ببینمت.

‫کلاهبردار.

‫کلاهبرداری!

‫آره، می‌خوام اما رو اینجا ببینم.

‫زنم رو می‌خوام.

‫اما رو می‌خوام!

‫آره. اما رو بذار اونجا.

‫بشین.

‫نور.

‫اومدم لئو.

‫اومدی؟ سلام.

‫خیلی‌خب، بیا با «درون مه» شروع کنیم...

‫مستند آزمایش‌های شیمیایی داو...

‫عامل نارنجی در نیوبرانزویک ‫برای استفاده در ویتنام.

‫که خودت بهش اشاره کردی.

‫نزدیک بود بخاطرش بری زندان.

‫راه بوستون تا مونت‌پلیه...

‫از فنس می‌گذشت یعنی ‫ از شمال استرافورد...

‫شهری که در اون بزرگ شدم.

‫گفتم شاید بخوام در موردش چیزی بنویسم...

‫واسه همین تصمیم گرفتم متوقف بشم ‫ و یه نقشه بگیرم.

‫آقای لئونارد فایف!

‫خیلی وقته ندیدیمت.

‫خوشحالم می‌بینمت جیمی.

‫زمان زود می‌گذره‌ها!

‫خب حین بستنی‌فروشی که زود نمی‌گذره رفیق.

‫همون همیشگی؟

‫آره. اصلا چی بود؟

‫قهوه و یه کیک سبوس‌دار.

‫با کره، گرم هم باشه.

‫خیلی‌خب، خوبه.

‫راستی هیچ‌وقت واسم تعریف نکردی.

‫کوبا چطوری بود؟

‫کوبا؟

‫لئو.

‫همه‌چیز مرتبه؟

‫آره، آره. با سواری اومدم.

‫سواری؟

‫از کالج؟

‫اگه می‌خوای به قطار 09:27 برسی...

‫باید عجله بکنی بابا.

‫کلی حرف داریم.

‫گوش کن لئونارد.

‫نمی‌تونی چون دنیا این‌طوریه بی‌خیالش بشی.

‫هیجده سالته...

‫و بی‌خیال دنیا شدی چون که...

‫اون‌طوری که می‌خوای ایده‌ال نیست؟

‫ممکنه یکی دو دهه‌ی دیگه بشه...

‫می‌فهمی برای کمک به نیازمندها...

‫کار بیشتری از دستت برمی‌اومد...

‫و باید توی کالج می‌موندی که مدرکت رو بگیری.

‫یا حداقل این‌که بری خدمت.

‫نه این‌که مثل یه جور بی‌خانمان ‫خانه به دوش بشی.

‫تصمیم خودمه، پس خواهشا...

‫انقدر بهم نگو که کالج رو ادامه بدم.

‫چرا باید دکتری تاجری چیزی بشم؟

‫جناب کشیش، گمونم بهتره ‫ به مادرم تسلی بدی...

‫چون اون بوده که ازت خواسته بیای.

‫می‌ری بیرون لئو؟

‫نگران نباش برمی‌گردم، ‫تا ابد نمی‌رم.

‫یعنی در هر صورت تا کریسمس نمی‌رم.

‫بعد کریسمس کجا می‌ری؟

‫آدمی که کالج و خونه‌اش رو ترک کنه...

‫کجا داره که بره؟

‫کوبا.

‫کوبا.

‫چه فکر محشری.

‫وقتی همسن تو بودم...

‫خیلی نزدیک بود که فرار کنم برم اسپانیا...

‫که با گردان لینکلن بجنگم.

‫یه سری از دوستام رفتن.

‫کسب و کار خفنی هم در انتظارشون بود...

‫با وجود این‌که کمونیست بودن.

‫نمی‌خوای یه کراوات تیره‌تر امتحان کنی؟

‫اونایی برگشتن فهمیدن که ‫به این آسونی نیست که...

‫زندگی سابقت رو ادامه بدی.

‫اوضاع عوض شده بود.

‫روس‌ها، چینی‌ها...

‫باید عجله کنی.

‫ببین. چند تا کراوات که خوشت اومد رو...

‫واسه برادر زنم انتخاب کن.

‫ سلیقه خوبی داری.

‫پسرم خیلی ازت خوشش میاد.

‫امیدوارم ردت رو نزنه...

‫و دنبالت تا کوبا نیاد یه وقت خدایی نکرده.

‫من فردا برمی‌گردم.

‫می‌گم، یه نامه پیشنهادی...

‫به رامفورد نوشتم، می‌دونی دیگه؟

‫بله قربان، می‌دونم.

‫والدینت بهت افتخار می‌کنن لئو. ‫افتخار می‌کنن.

‫فقط تو واسشون موندی.

‫اگه تصمیم گرفتی برگردی رامفورد...

‫شاید بتونم یه چند تا تماس واست بگیرم.

‫بیا خونه‌ من.

‫می‌تونیم یه چند تا نوشیدنی بخوریم ‫ و در موردش حرف بزنیم.

‫یه صحبت مردونه.

‫قول می‌دی بهم؟

‫واقعا خیلی لطف دارین جناب کالاهان.

‫ناامیدتون نمی‌کنم.

‫نه.

‫سال نوت مبارک.

‫راستی. سلامم رو به آقای وارنی برسون و...

‫یادت نره در رو قفل کنی.

‫سال نو مبارک.

‫یه لحظه وایسا.

‫نمی‌فهمم، با عقل جور در نمیاد.

‫چی؟ چی رو نمی‌فهمی؟

‫خیلی... یه مثالی بزن.

‫همش به هم متصله.

‫خب به عنوان مثال لباس‌ها.

‫لباس‌هایی که از مغازه بردی...

‫دستکش‌ها و لباس‌های پشمی، ‫مال زمستون بودن.

‫ظاهرا داشتی به جای کوبا ‫ داشتی می‌رفتی کانادا.

‫اصلا رفتی کوبا؟

‫نه، نه، قبل اینکه برسم اونجا تموم شده بود.

‫هم...

‫فلوریدا.

‫من... تا فلوریدا رفتم.

‫دختره باردار شد؟ هایدی رو؟

‫ایمی.

‫سفر سرتاسر کشور چی؟

‫مالکوم یه کپی از «در جاده» بهم داد.

‫گفت چنین سفری رفته بودی.

‫اسلون!

‫عجب وضعی بود...

‫کار احمقانه‌ای بود، آره، رفتم.

‫رفیقم، نیک د فینا.

‫که یه کپی از «در جاده» بهش دادی.

‫مطمئنم می‌کنتش.

‫آره، می‌کنتش.

‫دیانا هم ازش خبر داره.

‫اسلون فکر می‌کنه نمی‌دونه.

‫خیال می‌کنه عاشق این مرد پنجاه ساله شده.

‫معلومه که می‌کنتش بابا.

‫لیاقت دیانا بیشتر از این‌هاست.

‫لیاقتش بیشتر از اونه.

‫حالا از صفحه اول...

‫می‌دونیم که بیوگرافیمون چطور ‫به پایان می‌رسه.

‫سوژه می‌میره.

‫ولی در مصاحبه...

‫نه، نمی‌دونی که شرایط چطور پیش می‌رن.

‫مالکوم اگه دیانا نبود به هیچ‌جا نمی‌رسید.

‫مجبور بود توی وینیپگ...

‫آگهی بازرگانی محلی درست بکنه.

‫یا هم واسه خانه‌های اشتراکی ‫کارائیب مستند تبلیغاتی بسازه.

‫قانعش کرد که استعداد خودش بیشتره.

‫از کجا می‌دونم؟

‫خب، اهل کجایی؟

‫خب...

‫چون خودم هم وقتی اغواش کردم...

‫چنین کاری کردم.

‫آره، آره، آره، بانیل، ‫والدینم هم اهل اونجان.

‫آره. خوشم میاد که توی کلاس منی.

‫من عاشق... عاشق این فرصتم...

‫خیلی الهام‌بخشه.

‫خب نیک، اون... نمی‌دونم.

‫گمونم درباره شرایط احساس گناه می‌کنم...

‫می‌ره پیش کشیش و اعتراف می‌کنه...

‫در مورد ماشین و اون آدم پست کور...

‫و کشیش هم زنگ می‌زنه به پلیس‌ها.

‫و این پایانشه، پایان ماجرای بزرگمون.

‫ما... می‌ریم خونه.

‫من دیگه مثل قبلا نشدم.

‫واسه من سخته لئو.

‫یعنی، می‌دونم این من نیستم که مریضه...

‫ولی این انگار مثل بعد از مرگه.

‫خیلی خسته‌ای.

‫داروها عقلت رو از کار انداختن عزیزم.

‫گیج شدی.

‫داری چیزهایی می‌گی که نباید ‫ جلوی دوربین بگی!

‫می‌شه الان متوقفش کنیم...

‫و دوباره حالت بهتر که شد ادامه بدیم؟

‫وقتی حالم بهتر شد؟

‫تا حالا انقدر حالم خوب نبوده، ‫خودت هم می‌دونی.

‫یه کشیش تو و رفیقت رو تحویل پلیس داد.

‫فکر می‌کردم...

‫از وسط کشور با ماشین رد شدیم.

‫درواقع به کالیفرنیا هم رسیده بودیم.

‫می‌رفتیم استرالیا.

‫اونجا که رفتیم...

‫سر از یه انجمن مسیحی ‫مردان جوان هم درآوردیم.

‫وقتشه کیسه‌ات رو عوض کنی آقای فایف.

‫باید بری سرویس بهداشتی.

‫یه استراحت بکنیم.

‫میکروفون رو درست کن ‫ لطفا اسلون.

‫بالا!

‫همین. ژاکتت.

‫خیلی‌خب.

‫حالا.

‫بیا کنار. آروم و یواش. خوبه.

‫حالا شلوار.

‫و بشین.

‫خوبه.

‫- خیلی‌خب. ‫- بسیارخب.

‫هروقت آماده بودی تمیزت کنم صدام کن.

‫باشه.

‫می‌تونم ساکت شم...

‫مثل همون وقتی که دیگه غذا نخوردم.

‫بعد ناپدید می‌شم.

‫هر چیزی که ازم باقی‌مانده در مغزمه.

‫وقتی آینده‌ای نداری...

‫فقط گذشته واست باقی‌مونده.

‫و اگه گذشته‌ات مثل من دروغ باشه...

‫مخصوصا واسه نزدیکانت...

‫تخیل باشه...

‫پس نمی‌تونی وجود داشته باشی...

‫مگر به عنوان یه شخصیت تخیلی.

‫محتوای خوبی گیرمون اومد.

‫به نظرت واسه امروز بسه؟

‫یا حداقل یه ناهاری بخوریم.

‫من می‌تونم برم واسمون ساندویچ درست کنم.

‫چرا چنین کاری می‌کنه؟

‫چی؟

‫همین.

‫می‌خواد اعتراف کنه.

‫چی؟

‫که یه بزدله و هرگز کسی رو دوست نداشته.

‫حقیقت داره؟

‫نه.

‫محتوای زیادی ضبط کردیم.

‫گاهی‌اوقات نمی‌دونی قضیه چیه...

‫تا وقتی که بعدش ببینیش.

‫دیگه هرگز پسرش رو ندید؟

‫حین یه پخش توی مونترال کورنل رو دید.

‫من هم اونجا بودم.

‫رنه؟

‫تو خیلی واسش زحمت کشیدی اما.

‫می‌رم یه چند تا ساندویچ درست بکنم.

‫اگه دکترت ازت خواست سری بهش بزنی، نزن.

‫نتایج آزمایش.

‫سرطان؟

‫چه نوعی؟

‫نوع خوبی نیست.

‫تو یه بازمانده‌ای لئو.

‫با هم از پسش برمیاییم.

‫ما یه گروهیم.

‫کریسمس مبارک.

‫تعطیلات مبارک.

‫سانتاگ و فروید حین تعطیلات مردن.

‫مرگ طاقت‌فرسایی داشتن.

‫چطور ممکنه این همه رنج معنایی نداشته باشه؟

‫بسیارخب.

‫اما کجاست؟

‫ناهار درست می‌کنه.

‫خوبی؟

‫آره فقط... بهم وقت بدین تمومش کنم.

‫می‌دونم از دید شما تخیلیه.

‫واسم مهم نیست.

‫واسم مهم نیست وقتی که تموم شد...

‫با داستانم چیکار می‌کنین.

‫واسم مهم نیست.

‫ببرید و سرهمش کنید. ‫هر کاری می‌خواید بکنین.

‫آره، صدای پچ‌پچ‌هاتون رو شنیدم، ‫می‌میرم.

‫هرکاری می‌خواین بکنین.

‫ولی شما شاهدین که به زنم گفتم...

‫به زن خوشگلم...

‫که با چه مردی ازدواج کرده.

‫تایید می‌کنه...

‫که چنین صمیمیتی بین یه مرد ‫ و زنش وجود داشته.

‫چنین صمیمیتی...

‫بدون این دوربین و میکروفون امکان‌پذیر نبود.

‫کجاست؟

‫بی‌خیال، طبیعیه، من و تو.

‫من می‌تونم مستند درست کنم ولی تو...

‫تو مهارت ارتباطی داری.

‫به نظرم گروه خوبی می‌شیم.

‫اما!

‫اما.

‫کجاست؟

‫ناهار حاضره.

‫- بیا استراحت بکنیم. ‫- نه، الان نه.

‫ادامه بدیم. نور رو بزن.

‫بیایین.

‫بیایین!

‫خیلی‌خب.

‫خیلی‌خب.

‫سلام.

‫کجا بودیم؟

‫توی داروخانه‌ی فینی بودی.

‫فینی، درسته. خیلی‌خب، آره.

‫خیلی‌خب، وایسادم که یه نقشه بخرم.

‫- بفرما. ‫- مرسی.

‫مونت‌پلیه 200 کیلومتر با ‫شمال غربی استرافورد فاصله داشت.

‫دوربرگردون بین ایالتی رو از دست دادم...

‫و با جاده یو‌اس 4 به شمال رفتم.

‫لئو؟

‫خوبی؟

‫نه، نه، من...

‫وایسا، نمی‌دونم، از جای اشتباهی شروع کردم.

‫اصلا نمی‌دونم کجا بودیم.

‫گیج شدم!

‫حالا...

‫آره فقط...

‫می‌خواستی از «درون مه» بشنوی دیگه؟

‫- آره. ‫- آره.

‫تصادفی بود.

‫باورت می‌شه؟

‫«مقابله با جنگ» هستیم. ‫کمکی از دستم برمیاد؟

‫بعد این‌که رسیدم کانادا...

‫با دوستی از اکلاهما آشنا شدم، ‫رالف دنیس.

‫اهل کجایی؟

‫نیوانگلند.

‫- اومدی به کسی سر بزنی؟ ‫- آره.

‫عمو سام دنبالمه.

‫فرانسوی بلدی؟

‫آره، یه سالی توی دبیرستان خوندم.

‫پس یه نفری که...

‫همه استعدادها رو داره ولی مهارت نداره.

‫و فرانسوی هم بلد نیستی.

‫و اینجا هم ملکی نداری؟

‫نه.

‫وضعت خوب نیست رفیق.

‫اگه می‌خوای توی کانادا بمونی ‫باید شهرت خوبی گیر بیاری.

‫و چنین چیزی توی کبک پیش نمیاد.

‫باید بری استانی که آمریکایی‌ها ‫ به کارشون میاد.

‫یه یارویی رو می‌شناسم که ‫مدیر یه مزرعه کامیونی...

‫توی گیج‌تاون نیوبرانزویکه.

‫تابستون‌ها اونجا کار می‌کنم.

‫تو هم می‌تونی بیای.

‫با یه لک‌لک شروع شد.

‫عکسبرداری از غبارهای رنگی متفاوت...

‫و بعد با درست کردن یه مونتاژ سایکدلیک.

‫[درون مه، سال 1970]

‫حس می‌کردم متوهمانه به نظر میاد...

‫ولی مشخص شد که یه آزمایش ‫ مخفیانه ارتش آمریکا بود....

‫توسط دو، آزمایش عامل نارنجی.

‫یه رسوایی بود.

‫من هم کارگردان مستند بودم.

‫و سپس یه کارگردان مستند خوب شدم.

‫[شرم کانادا، سال 1978]

‫[قتل عام در یخ، سال 1985]

‫وایسین یه لحظه، ‫چه خبر شده؟

‫فکر نمی‌کنم من...

‫ضبط می‌کنیم؟

‫چه... چه خبره؟

‫حتما فکر می‌کنن روانی شدم...

‫یکی از اون اسکیزوفرنیای‌های بی‌خانمان...

‫که واسه خودشون می‌چرخن...

‫و زیرلب حرف می‌زنن.

‫شاید ایده همینه، ‫که صرفا این که...

‫دوربین مشغول فیلمبرداری باشه تا...

‫که لئو فایف بیچاره جلوی دوربین...

‫بمیره.

‫مالکوم کجاست؟

‫رفته دستشویی.

‫بی‌خیال بابا، کل روز که وقت ندارم!

‫بیا.

‫مالکوم و دیانا.

‫شما قهرمان می‌شین.

‫همه‌تون مایه افتخار کانادا می‌شین.

‫خیلی حرف وحشتناکی زدی لئو.

‫- ببخشید که رفتم. ‫- خوش برگشتی.

‫خیلی‌خب کجا بودیم؟ ‫زود. بریم بقیش.

‫خیلی‌خب، بریم.

‫اسلون؟

‫لئونارد فایف، 22 دسامبر 2023.

‫آره، توی فرودگاه یه ‫ماشین کرایه کردم.

‫دانشکده خوبیه.

‫آره، اونجا یه شغل تدریس گیرم اومده.

‫می‌خوام یه خونه بخرم.

‫یه چند روز دیگه با ماشین برمی‌گردم.

‫نقشه‌ام این بود که...

‫خونه‌ی نقاش، استنلی راینهارت بمونم.

‫دوستم از بوستون...

‫همراه همسرش گلوریا.

‫استنلی در گدارد تدریس می‌کرد.

‫کمکم کرد که استخدام بشم و یه خونه پیدا کنم.

‫سلام لئو!

‫سلام!

‫- خوش‌اومدی! ‫- خوبه!

‫این بالا. ببین این رو.

‫وای.

‫هی رفیق. ببخشید انقدر طول دادم.

‫بی‌خیالش.

‫این کار جدیده؟

‫آره، آره.

‫به چندتا مشکل خورده بودم.

‫من...

‫ولی می‌دونی، خوشم میاد با دست‌هام کار کنم.

‫همیشه همین بودم.

‫و وقتی دنبال الهامم...

‫یکم چوب خرد می‌کنم دیگه.

‫دوست دارم قبل این‌که بخوابم تصور کنم...

‫که چوب‌ها تمیز و مرتب چیده شدن، می‌دونی؟

‫- بیا. ‫- مرسی.

‫گلوریا... گلوریا چطوره؟

‫داخله...

‫احتمالا خوابه.

‫آهان، خوابه پس.

‫آره، وای. گمونم داستان طولانیه.

‫من... سعی کردم متقاعدش کنم بره دیدن مشاور.

‫حتی گفتم خودم هم همراهش می‌رم.

‫واسه هر چیزی جوابی داره دیگه، ‫خودت می‌دونی.

‫اوهوم.

‫حقیقت اینه که مازوخیسته بابا...

‫چون هر چی بیشتر از من ‫و این زندگی متنفر بشه...

‫خوشبخت‌تر می‌شه.

‫خیلی‌خب، مازوخیسته پس.

‫آره رفیق. از صحبت کردنش معلومه.

‫فکر می‌کردم معشوقه‌ای چیزی پیدا کرده.

‫بعد جلوی روم بهم خندید و...

‫اون شب با ماشین رفتم پلین‌فیلد...

‫و بعد... با یکی از دانش‌آموزهام خوابیدم.

‫می‌دونی، نمی‌تونی این‌طوری ادامه بدی.

‫خب اگه تا سال دیگه چیزی بهتر نشه من...

‫سعی می‌کنم توی نیویورک دووم بیارم.

‫پس دانش‌آموزهایی که تدریس می‌کنی و...

‫از اعزام فرار می‌کنی چی می‌شن؟

‫یعنی می‌خوای همین‌طوری ترکشون کنی؟

‫بهم نیازی ندارن.

‫با این‌که من تنها مرد توی مرکزم...

‫که توی ارتش خدمت کرده...

‫مرز کانادا خیلی نزدیکه...

‫می‌تونن پیاده ازش رد بشن.

‫کانادایی‌ها با آغوش باز منتظرشونن.

‫درسته، ولی... ولی من و آلیشا چی؟

‫یعنی ما که قراره بیایم اینجا.

‫دارم خودم رو قانع می‌کنم بابا.

‫تازه اصلا آمادگی دیدن نیویورک رو ندارم.

‫- گلوریا. ‫- سلام لئو.

‫استنلی بهم گفت داری میای.

‫یه تماس گرفتن.

‫مادر آلیشا بود؟

‫بهشون گفتم بهشون زنگ می‌زنی.

‫- کجاست تلفن؟ ‫- توی خونه.

‫باهام بیا.

‫ببخشید واسه غذا دیر اومدم.

‫اشکالی نداره.

‫یه چیزی واست درست می‌کنم.

‫- بله؟ ‫- سلام بنجامین.

‫چیزه... لئوناردم.

‫ببخشید. تازه الان رسیدم.

‫چه خبره؟

‫استنلی گفت که جسی زنگ زده.

‫الان اوضاع مرتب شده.

‫یه لحظه ترسیده بودیم.

‫کورنل چیزیش شده؟

‫نه، نه، کورنل خوبه.

‫الان راحت گرفته خوابیده.

‫خیلی‌خب، چی... چی شده؟

‫- لئو؟ جسیم. ‫- جسی، چی شده؟

‫آلیشا خوبه.

‫امروز بعد از ظهر بچه‌اش افتاد.

‫وای.

‫حالش... چیز...

‫حالش...

‫حالش خوبه؟

‫آره.

‫و چیز... جنین...

‫جنین...

‫دختر بود لئو.

‫ولی سالم نبود، دکتر گفت که...

‫ناقص بود.

‫دکتر گلد آدم محشریه.

‫- یهودیه. ‫- زمین خورده؟

‫خیلی زود بعد از ناهار شروع شد.

‫خونریزی داشت و زنگ زدیم آمبولانس.

‫الان حالش خوبه.

‫احتمالا خیره.

‫چون که بچه... می‌دونی دیگه.

‫گفت بهت سلام برسونم...

‫و بگم که حالش خوبه. فقط خسته‌ست.

‫به نظرت باید که... باید که...

‫باید که فورا برگردم ریچموند؟

‫یعنی همین امشب برگردم؟

‫لزومی نداره.

‫الان دیگه همه‌چیز تموم و حل و فصل شده.

‫فردا بهت زنگ می‌زنه.

‫فقط شب خوب بخواب.

‫مرسی، مرسی جسی، ‫از بنجامین هم تشکر کن.

‫باشه، شب‌بخیر.

‫هم... من می‌رم بخوابم.

‫هی.

‫وای چقدر حیف شد رفیق.

‫چی؟

‫چیکار... می‌خوای چیکار کنی؟

‫نمی‌دونم، اون...

‫واقعا بچه رو دوست داشت و...

‫و خونه... و این‌که، ‫ وای...

‫آره.

‫گمونم بهتره صبح زود حرکت کنم.

‫- آره. ‫- آره.

‫خیلی‌خب.

‫خیلی‌خب.

‫بیا اینجا رفیق.

‫بیا بغلم.

‫شرمنده رفیق.

‫تخت‌خواب رو واست مرتب می‌کنم، خب؟

‫باشه.

‫مرسی رفیق.

‫تقریبا سی سالم بود که ‫تصمیم گرفتم پدرم رو پیدا کنم.

‫مادرم اصلا حرفش رو نزده بود.

‫آسون‌تر از چیزی بود که فکرش رو می‌کردم.

‫جدیدا کامپیوترها و بانک ‫داده‌هاشون وارد کار شده بودن.

‫خیلی پیش می‌اومد به این مسیر فکر کنم.

‫فکر کردن بهش و واقعا انجام دادنش...

‫دو چیز جدان.

‫«رنج دادن معصومین»...

‫در مورد کارهای اسقف مک‌کان...

‫و محاکمه‌اش در مونترال بود.

‫نیاز به تعادل تعهد جامعه...

‫برای محکوم کردن جلوگیری اقداماتی...

‫همچون اقدامات اسقف مک‌کان، ‫با حرفه‌ی مانند وی...

‫به عنوان رهبر روحانی‌ای برجسته...

‫- شیطان! ‫- و یک آموزگار.

‫تخم شیطان!

‫هیولایی که از جهنم اومده که ‫ معصومین رو بی‌حرمت کنه!

‫گفتم بی‌حرمت کته؟

‫گاییدی! همینه!

‫من رو گاییدی!

‫کودکیم رو تباه کردی!

‫محشریش این بود، که همه یادشونه...

‫که هیچ‌وقت دوربین رو برنگردوندی روی قاضی.

‫روی اسقف مک‌کان موند.

‫نیاز خواهد بود که به صورت هفتگی...

‫به افسر عفو مشروط گزارش بده.

‫آزادی که این دادگاه رو ترک کنی.

‫[رنج دادن معصومین]

‫[کارگردان: لئونارد فایف] ‫[تهیه‌کننده: اما فایف]

‫خانم‌ها و آقایان، ممنون که تشریف آوردید.

‫مفتخرم که ساکن مونترال...

‫یعنی فیلمساز لئونارد فایف رو معرفی کنم.

‫مرسی. خیلی ممنون.

‫هم...

‫بیا اینجا اما.

‫همسر و شریکم در زندگی و هنر...

‫اما فایف.

‫بدون اون من هیچی نیستم.

‫اون یکی احتمالا... چی بود اما؟

‫دو سال روش کار کردیم؟

‫ممنون. لطف دارین.

‫تبریک می‌گم بابا.

‫چی؟

‫من پسرتم. کورنل.

‫- این کیه؟ ‫- پسر آلیشاست.

‫درسته.

‫من پسرتم.

‫من پسری ندارم.

‫بهم نزدیک نشو.

‫مادرت چطوره؟

‫خوبه.

‫ازدواج کرده.

‫هنوز توی ریچمونده.

‫دو تا بچه دارن و زندگیش خوبه.

‫تو چی؟

‫- ازدواج کردی؟ ‫- آره.

‫توی دانشگاه ویرجینیا کار می‌کنم.

‫بخش مدیریت.

‫- توی ریچمونده. ‫- شارلوتزویل.

‫پس اصلا بهت نگفته بود؟

‫خبر داشتم، به نوعی.

‫نمی‌دونم چی بگم.

‫ببخشید که مجبور شدی چنین چیزی رو تجربه کنی.

‫خوشحالم که پیداش کردم.

‫می‌دونی من...

‫چیزی که لازم بود رو دیدم.

‫چی بود؟

‫هم...

‫می‌تونم با تو در ارتباط باشم؟

‫آدرس ایمیلی داری که بهم بدی؟

‫نامه الکترونیک.

‫آره البته که ایمیل دارم.

‫تازه دارم کار با کامپیوتر رو یاد می‌گیرم.

‫از مونترال خوشت میاد؟

‫آره.

‫ما زندگی مشترک محشری داریم.

‫بهم وفاداره.

‫با هم خوبیم.

‫از صحبتمون بهش می‌گی؟

‫می‌بینم که چی می‌شه.

‫مطمئنی که صرفا خوابه؟

‫خیلی خسته‌ست.

‫تمام مخلوقات با یک دانه سلول انرژی ‫ آغاز شدن...

‫که منفجر شده و تبدیل به کیهان شده.

‫سرطان هم به همین شکل درست می‌شه.

‫یه سلول تنها و سرکش غده‌ای ‫ رو شکل می‌ده که متاستاز می‌کنه...

‫و هدفش بلعیدن بدنه...

‫و در نهایت هم اون رو می‌بلعه.

‫بسه دیگه، می‌خوام که برین.

‫گفتین که قراره یه ادای احترام باشه.

‫ما با سی‌بی‌سی قرارداد داریم.

‫کیرم توی قراردادتون.

‫تصمیم با خودش بوده.

‫اصلا نباید موافقت می‌کردم.

‫داره بیدار می‌شه.

‫- استنلی؟ ‫- نه.

‫گلوریام.

‫واست یه پتوی اضافه آوردم...

‫چون وقتی آتیش خاموش بشه ‫ اینجا سرد می‌شه.

‫مرسی.

‫باز هم چوب هست که بندازم توی آتیش؟

‫هست.

‫آهان. خوبه.

‫امیدوارم سر و صدای صحبتم با ‫استنلی خوابت رو نپرونده باشه.

‫صدا از دیوارها رد نمی‌شه.

‫الان خوابیده؟

‫از دید کل دنیا مُرده.

‫اگه می‌خواستم هم نمی‌تونستم ‫ بیدارش کنم. و نمی‌خوام هم بکنم.

‫می‌خوای ولش کنی؟

‫آره، احتمالا.

‫که بری پیش یکی دیگه؟

‫که زندگی جدیدی شروع کنم.

‫خب به سلامتی زندگی جدیدت.

‫این دیگه ترسناک بود.

‫مطمئنی حالش خوبه؟

‫نه، حالش خوب نیست.

‫دیگه باید ببرمش.

‫فقط می‌خوام این درد تموم بشه.

‫اوهوم.

‫اشتهای سرطان.

‫کلی افکار جدید به سرم زده.

‫افکار محشر.

‫کافیه.

‫فقط... جمع کنین و برین.

‫بیا.

‫فکرش هم نکن.

‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.

‫خیلی‌خب.

‫خوبم.

‫هی.

‫این رو ببر توی اتاق خواب.

‫چی می‌خوای؟

‫داریم وسایلمون رو جمع می‌کنیم.

‫کاری از دست ما برمیاد؟

‫نه.

‫برید فقط.

‫یه برچسب فنتانیل می‌زنم.

‫بقیشون چی داشتن؟ ‫مردهایی که بهشون احترام می‌ذاشتم.

‫من چیکار نکردم که استنلی و رالف و نیک کردن؟

‫توی ارتش خدمت کردن.

‫شصت و هفت.

‫دوباره.

‫صد و سی و هشت.

‫خیلی‌خب، بعدی.

‫[آرامش و عشق]

‫این رو بگیر.

‫آقای فایف، لباس بپوش.

‫طبقه پایین بیا دیدنم.

‫حدود نود و شش.

‫بشین.

‫اسمت چیه؟

‫لئونارد فایف.

‫تاریخ تولد.

‫گمونم همه‌اش اونجا هست.

‫می‌خوام مطمئنم این پرونده خودته...

‫و واسه یه احمق دیگه نیست.

‫هم...

‫بیست و هفتم مارس...

‫بیست و هشتم مارس 1942.

‫محل اقامت.

‫استرافورد، ماساچوست.

‫آقای فایف...

‫شما همجنس‌گرایید؟

‫نه قربان.

‫نه.

‫نه قربان، نه، نه.

‫کافیه.

‫تو 1-وای هستی آقای فایف.

‫یعنی فقط وقتی اعزام می‌شی...

‫که کل نیروها واسه اعزام بسیج بشن.

‫این فرم رو بگیر و به گروهبان گزارش بده.

‫وسایلت رو جمع کن و برو خونه.

‫تا چند روز دیگه برگه اعزامیت ‫با نامه واست ارسال می‌شه.

‫- آقای فایف؟ ‫- هوم؟

‫خیلی بزدلی.

‫[دو راهی کانادا و ماساچوست]

‫احساس می‌کرد که انگار به سمت ‫ سیاهچاله‌ای کشیده می‌شه...

‫که حتی نور هم نمی‌تونه ازش فرار کنه.

‫در مقابل کشش‌اش مقاومت کرد.

‫سعی کرد که اینجا بمونه...

‫وسط مرز یه کشور و کشوری دیگه...

‫بین گذشته و آینده.

‫حین عصر چیزی در گلویش لرزید.

‫نفسی کشید.

‫بدنش تکانی خورد...

‫انگار که می‌خواست برگی خزانی را بندازد...

‫یا پری را.

.اوه، کانادا

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫[به یاد راسل بنکس 1940 - 2023]