Original subtitles

- Daar gaan we.

- Waardeer het.

- Sta op! Kom op.

- Kom op, kinderen. De pauze is voorbij.

- OK daar gaan we.

- Mattie, Jacob. Binnen.

- Emily, wat is er gebeurd?

- Ik viel van de schommel en brak mijn arm.

- Ik viel veel van schommels toen ik klein was.

Heeft u uw arm bezeerd?

- Mijn arm, mijn been, mijn vinger.

- Tweemaal. - Mijn neus.

- Je viel vaak.

- Zeker heeft ze dat.

- Kun je je vingers bewegen?

Weet je wat?

Je hebt je arm niet gebroken

heb het gewoon een beetje gekneusd.

- Mag ik terug naar school?

- Tuurlijk. Was dat gewoon af, oké?

- Je bent een geboren verzorger, Lindy.

- Omdat ik een blauwe plek kan onderscheiden van een gebroken bot?

- Omdat je mensen zich beter kunt laten voelen

als ze gekwetst en bang zijn.

- Net als jij, mama.

- Lindy! Wat brengt jou naar de stad?

- Ik kwam mijn kranten halen,

en ik dacht dat ik het mijn beste kerel zou vragen

om me mee te nemen naar de lunch in het hotel.

- Een dezer dagen iemand anders

zal je beste kerel worden,

en ik zal een beetje jaloers worden.

- Misschien komt er ooit een andere kerel in mijn leven.

Maar je zult altijd de beste zijn, papa.

- Dat is de beste maaltijd waard die het hotel te bieden heeft.

Hoe ben je zo slim geworden

om me om je pink te winden?

Trouwens,

ik hoor dat Dr. Jackson op zoek is naar een nieuwe assistent.

Je meent het? - Absoluut.

- Ik kan maar beter naar beneden gaan voordat iemand anders de baan krijgt.

- Hoe zit het met lunch?

- Een andere keer, papa!

- zoveel om haar beste kerel te zijn.

Hé.

Clark, je liet me schrikken.

Waar zijn deze voor? - Niets speciaals.

Misschien wilde ik mijn mooie vrouw gewoon wat bloemen geven.

- Mr Davis, u draait mijn hoofd om.

- Genoeg om een ​​kus te stelen.

- Je hoeft het niet te stelen.

- Oma? - Opa?

- Heb je alle eieren gekregen?

- Je weet dat de roden de gewoonte hebben om in de schuur te liggen.

Heb je daar gekeken? - Nee.

- Stop met rondslenteren. Kom op, neem ze

- Ja meneer.

- Clark.

- Goedemorgen.

- Dokter, ik ben hier voor de assistent-functie.

- Oh, wacht even, Belinda.

Ik kan je niet aannemen.

- Maar ik ken hechtingen en eerste hulp.

Ik heb zelfs een nieuwe inwikkel techniek geleerd

voor verstuikingen die Dr. Ussler aanbeveelt.

- Waar heb je dat geleerd? - Ik heb zijn boek gelezen.

Ik heb veel medische boeken en krantenartikelen gelezen,

alles wat ik kan krijgen.

- Het lezen van een paar boeken maakt je niet gekwalificeerd.

Zonder de juiste medische opleiding,

al die boekenkennis is nutteloos.

- Maar ik kan leren.

Ik weet al meer dan wie dan ook in Anderson Corner.

- Ik twijfel er niet aan.

Maar wat ik nodig heb, is iemand met gedegen patiëntervaring.

- Dit is alles wat ik ooit met mijn leven wilde doen.

Ik zou zoveel van je kunnen leren, doc.

- Vrouwen horen geen dokter te zijn.

Hoe zit het met het huwelijk?

- Ik ga niet trouwen.

- Ooit? - Nou, doc ...

- vrouwen zijn bedoeld om te trouwen en kinderen te krijgen,

dat is precies wat u gaat doen

als de juiste man langskomt, vertrouw me maar.

Het huwelijk en een carrière in de geneeskunde zullen nooit werken.

- Ik geef niet op.

Dr. Elizabeth Blackwell solliciteerde op 29 scholen

voordat ze werd toegelaten tot de universiteit van Genève.

- Elizabeth Blackwell is de uitzondering, niet de regel.

Nu kan het college van Genève uw aanvraag accepteren,

maar ik zal het niet doen.

Goede dag. Kom op.

Hallo. - Hé, Clark.

Wat kan ik voor je doen?

- Ik ben net naar de stad gekomen

om wat voorraden op te halen

van de hoofdwinkel.

Ik dacht dat ik zou langskomen om te zien of jullie vijven

vanavond willen komen eten.

- Dat klinkt goed.

Ik ben altijd blij om bij jou thuis te eten in plaats van bij mij.

- Echt waar? - Niet wat Missie kookt

niet goed is.

Het is interessant.

- Het is in orde, Zach. Ik hou zielsveel van mijn dochter.

Maar ik moet toegeven dat ze niet op haar moeder lijkt

als het om koken gaat.

Excuseer me, sheriff.

- Wat kan ik voor je doen?

- Ik heb Simpson getekend. Mijn oom was Hank Simpson.

- Hank was een prima man. Mijn condoleances.

- Nou, dank u, meneer ...

- Davis. Clark Davis.

Onze plaats is naast Hank's,

en hij was een goede buur.

- Helaas heb ik de kans niet gehad

om oom Hank te ontmoeten

die zo ver weg woont.

- Waar komt u vandaan? - New York City.

- New York City.

Ik wed dat dat een ander omgeving is dan ons stadje.

- Oh, ja, het is veel groter

en een beetje meer gecultiveerd en verfijnd.

Deze plek is duidelijk nogal rustiek.

- Rustiek?

- Hoe dan ook, de koetsdriver

stelde voor dat ik je de weg zou vragen naar het huis van mijn oom.

- Ik kan het beter doen dan dat. Ik heb mijn bord voor de deur.

Ik breng je er zelf heen.

- Dat is bijzonder aardig van u, meneer Davis.

Sheriff. - Goede dag.

- Sta op!

Volg mij.

Een kraker ging zich vestigen nadat je oom was overleden.

Ik ben bang dat ze niet goed voor je huis hebben gezorgd.

- Ik hoopte dat het in goede staat zou zijn

om meteen te verkopen.

- Blijf je niet? - Zeker niet.

- Werk gaan bekijken om te bekijken hoe het in orde te maken.

Veel ratten zullen zich in die muren nestelen

als je die gaten niet herstelt.

- Kent u iemand die ik daarvoor kan inhuren?

- Wil je het werk niet zelf doen?

- Ik ben net afgestudeerd aan de rechten-school.

Ik weet alles van schriften en onrechtmatige daden

en het recht van Habeas corpus

maar niets over werken op een boerderij.

- Ik help je graag. - Zou je dat graag willen?

- Dank u. Ik zal je natuurlijk betalen.

- Dat is heel gul, maar nee bedankt.

- Ik kan u niet voor niets laten werken, Mr. Davis.

- Je heb me toegestaan ​​een schuld aan een goede vriend terug te betalen.

- Dan accepteer ik. - Is goed.

- Ga alstublieft zitten. - Dank u.

- Het is geweldig dat je vandaag binnen kunt komen.

Ik waardeer het echt. - Het is geen probleem.

- Het is fijn je te zien.

We hebben geen kans gehad om te praten sinds u hierheen bent verhuisd, mevrouw Kent.

- Noem me alsjeblieft Sadie.

- Caleb is een slimme jongen,

maar hij loopt erg achter voor zijn leeftijd,

vooral in zijn lezen en schrijven.

Hij doet zijn huiswerk niet,

en hij zei dat jij en zijn vader

hem er niet mee zal helpen.

- Ik ben bang voor mijn man Charles

is niet van schoolwerk.

- Ik weet zeker dat u het belang begrijpt

van een goede opleiding.

- Ik weet hoe erg het voelt als je dat niet hebt.

Ik ben pas door de tweede klas gekomen

voordat ik thuis moest blijven bij mijn moeder,

en zorg moest dragen voor de jongere kinderen.

Het feit is,

Ik kan maar een paar woorden op dit papier lezen.

- Dus het is niet dat je hem niet helpt,

het is dat je het niet kunt.

Hoe zit het met je echtgenoot?

- Hij kan helemaal niet lezen.

- Ik zal wat extra tijd met Caleb doorbrengen.

Maar met 14 studenten van verschillende leeftijden en cijfers,

het zal moeilijk worden.

- Bedankt, mevrouw Tyler.

Ik waardeer alles wat je voor hem kunt doen.

- Ik ... je weet wel, Sadie,

Ik zou je kunnen leren lezen,

en dan zou je Caleb kunnen helpen om te leren.

- Ik moet gaan, mevrouw Tyler.

- Ik had het moeten uitzoeken.

- De Kents zijn op zichzelf gebleven

sinds ze naar de stad zijn verhuisd.

Je kon het niet weten, mama.

- Nou, de tekenen waren er allemaal. Ik heb ze gemist.

- Hé, mam. Hé, zus. Wat eten we?

- Brunswick-stoofpot. En het is bijna klaar.

Dus jongens, ga je wassen voor het avondeten.

Kunnen we bij oma en opa gaan eten?

- Niet vanavond. Ga doen wat je moeder zei.

- Wat doet Charles Kent?

George heeft hem net op tijd ingehuurd in de winkel.

Hij doet andere klusjes.

Meestal wil hij een boerderij voor zichzelf krijgen.

- Hoe heb je dat allemaal uit hem gehaald?

- Nou, ik heb het hem gevraagd.

- Hij lijkt me niet erg spraakzaam.

Als de sheriff vragen stelt,

mensen geven antwoorden.

- Als mevrouw Kent zou leren lezen,

er zou een hele nieuwe wereld voor haar opengaan.

Net zoals bij mij, mama, toen je me leerde lezen.

- Ze zou een ander mens worden.

- Misschien is haar man daar bang voor.

- Wat voor soort vrouw laat haar man toe

om haar op die manier te dicteren?

- Ik zou het niet weten, Lindy.

Ik heb geen ervaring met dat soort.

- En dat zal je nooit doen, Zachary Tyler.

- Ah!

- Mevrouw! Hallo mevrouw!

- Is er een dokter in de stad?

- Ja, ben je gewond? - Nee niet ik.

Mijn werkgever, mevrouw Stafford-Smith

is ernstig ziek geworden.

We waren op de postkoets die passeerde

toen mevrouw Stafford-Smith ziek werd.

Ik vrees voor haar leven.

- Ik dacht niet dat ze het zou redden, juffrouw.

- Hoe lang is ze al zo?

- Ongeveer een uur, juffrouw.

- Dokter, ik heb een patiënt voor u.

- Oké, breng haar hier op tafel.

Zet haar hier neer.

Ok. Dat is het. Alles oké.

- Let op haar hoofd.

- Let goed op haar hoofd. OK.

- Haar ademhaling is ok. Pols is stabiel.

Haar huid voelt klam aan, doc.

- Mevrouw Stafford-Smith begon haar woorden onduidelijk te maken,

en haar zinnen klopten niet.

Toen zakte ze in elkaar. - Heeft ze gedronken?

- Natuurlijk niet!

Mevrouw Stafford-Smith drinkt

per uitzondering eens een glas sherry,

want ze is een dame.

- Hoe lang zijn jullie op reis geweest?

- We hebben Beacon Hill bijna twee weken geleden verlaten.

- Wat doet ze hier?

- Vrienden bezoeken in Denver, de Montgomerys,

een zeer vooraanstaande familie.

- Denk je dat ze een beroerte heeft gehad, dokter?

- Waarom zou je dat zeggen?

- Ik heb over de symptomen gelezen

in de anatomie van Gray.

- Kunt u haar helpen, dokter?

- Helaas heb ik nog een patiënt,

mogelijk een geboorte.

- Maar u kunt mevrouw Stafford-Smith niet verlaten.

- Ik kan niets voor haar doen

totdat ze bijkomt.

Ze lijkt redelijk stabiel,

en ze is slechts één van mijn patiënten.

Mijn andere patiëntensituatie is urgent.

Dus, als je maar op haar kunt passen tot ik terug ben.

- Ik blijf, doc.

- Nou, dan heb ik niet

veel keus, nietwaar?

Oké, zorg ervoor dat ze comfortabel ligt

en houd haar goed in de gaten.

Ik kom zo snel mogelijk terug.

- Mevrouw Tyler? - Hoi, Sadie.

Ik wilde het even met je hebben over ...

- Is mijn jongen in moeilijkheden op school?

- Oh nee. Niets van dat.

Ik kwam net langs om wat boeken voor mevrouw Kent te brengen

waarvan ik dacht dat ze er misschien in geïnteresseerd zou zijn.

- Je vroeg haar om boeken? - Nee.

- Nee, dat deed ze niet. Het is gewoon, ik dacht dat ...

- wel, je hebt verkeerd gedacht. Ze kan hier geen boeken gebruiken.

Nu, als u een baan heeft die u aanbiedt,

dan is het een ander verhaal.

- Nee, ik ben bang van niet.

- Dr. Jackson, ze is wakker.

- Hea ... in hemelsnaam ...

- Opstaan ​​opstaan.

- Mevrouw Stafford-Smith, mevrouw Stafford-Smith,

mijn naam is Dr. Jackson,

en ik geloof dat je een beroerte hebt gehad.

- Mijn foto's, coach ...

- oké, mevrouw ... - valliezen ...

- Kalmeer, kalmeer.

Dit is niet goed voor u, mevrouw.

- Ik heb uw tas, mevrouw, hier.

Al je spullen zijn binnen.

- Haar spraak is duidelijk verstoord.

- Ik denk niet dat het zo erg is dan het eruit ziet.

Hopelijk zal de vertekening vrij snel verminderen,

en ze zal weer samenhangende spraak krijgen.

- Er is verlamming aan haar rechterkant.

Maar haar linkerkant lijkt onaangetast.

Zodra ze gezond genoeg is

Ik zou haar kunnen helpen met bewegingstherapie.

Ik heb gelezen dat ze daar goede resultaten mee boeken.

- Ze zal constant iemand nodig hebben

totdat we haar fysieke beperkingen beter begrijpen.

- Ik zal haar zijde niet verlaten, dokter.

- Het zou tenminste iemand moeten zijn

met rudimentaire medische kennis.

Belinda ... - Ik kan het!

- Ik wil niet dat je dit verkeerd interpreteert

als een permanente jobaanbieding, jongedame.

Ik ben niet van gedachten veranderd over vrouwen in de geneeskunde.

- Dus ik zou net als je assistent zijn?

- Niet precies.

U gaat mevrouw Stafford-Smith helpen

met haar bewegingstherapie.

Dat is alles!

- Ik accepteer.

- Wel, goedemorgen.

Kan ik iets voor je doen, zoon?

- Uh, wel, ja. Ik heb dit probleem.

- Mm-hmm.

- Een karbonkel die me gek maakt.

- Hmm.

- En, zie je,

het getroffen deel

wordt meest geïrriteerd gedurende er op gezeten wordt

als je begrijpt wat ik bedoel.

- Oh, dus je probeert het me te vertellen

je hebt een steenpuist op je billen.

- Eh ... - Oké.

- Buig daar maar over de tafel,

en laat je kleding zakken en we zullen kijken.

- Oh, dat is een gemeen ogende karbonkel

je bent er goed.

Uh, zou je me wat van dat ...

Smeersel van de ruiter.

Het staat daar op de bovenste plank.

Wil je stoppen met krabben? - Ik kan er niets aan doen.

- Nou, hoe meer je eraan krabt, hoe jeukender het wordt.

- Alsjeblieft, doc.

- Ah! - Oh, hey nu.

- Wacht. Laat maar.

- Hoe zit het met je karbonkel?

- Welke karbonkel?

- Neem tenminste het smeersel.

Belinda!

- Dokter.

- Zie je, dat is nog een reden waarom ik geen vrouw kan aannemen.

Hoe ga ik mijn geld met jou verdienen ...

Mijn patiënten wegjagen?

- Wel, wat denk jij?

- Wel, laat me dit even duidelijk maken.

Je wilt Sadie inhuren om je op school te helpen

zodat u haar kunt leren lezen zonder dat haar man het weet?

- Het is een ingenieus plan als je het mij vraagt.

- En wat wil je haar laten doen?

- Wat er ook maar nodig is.

Ze kan de vloeren vegen, de schoolborden schoonmaken,

de houtkachel brandende houden.

Simpele dingen die haar toelaten

om samen met de kinderen te leren.

- Denk je niet zoals je dit wil aanpakken

gewoon een beetje stiekem is?

- Ik denk dat de heer mijn methoden zal vergeven

als ik deze arme vrouw een pad

uit de duisternis van onwetendheid kan aanbieden.

- Lindy, hoelang zal Doc je toelaten

bij de kliniek te blijven?

- Zolang mevrouw Stafford-Smith me nodig heeft.

Daarna, zegt dokter, zal ik ontslagen worden.

- Je zult jezelf zo onmisbaar bewijzen

dat hij je nooit zal willen laten gaan.

- Dat is het idee.

Oma, er is een bord te veel voor op tafel.

- Er komt een gast bij ons eten.

- Dames. Kom binnen, jongeman.

Ik zal je aan iedereen voorstellen.

Dit is mijn vrouw Marty.

- Hallo - Hallo.

- Mijn dochter Missie. - Hoe gaat het met u?

- En dit is mijn kleindochter Belinda.

Lindy, dit is meneer Drew Simpson.

Hij erfde de plaats van Hank,

en hij is hier helemaal uit New York City gekomen.

- Leuk u te ontmoeten, meneer Simpson.

Ik vertrouw erop dat je reis hiernaartoe je niet

enige nadelige gevolgen heeft laten ondervinden?

- Niets dat het waard is om over te praten.

- Ik weet zeker dat we allemaal erg geïnteresseerd zijn

om over uw reis te horen.

- Ik weet dat ik dat ben.

- Oke. - Hoe.

We hebben een eenvoudig diner. Gefrituurde kip. Ik hoop dat je ervan houd.

- Heer, we danken u voor het eten dat voor ons ligt,

de familie om ons heen

en de nieuwe vriend die bij ons aan tafel zit.

Amen. Amen.

- Ah! Jacob schat, gast eerst.

- Wilt u een koekje, meneer Simpson?

- Dank u.

- Het spijt me heel erg van je oom.

Hij was een geweldige man.

- Belinda bracht nogal wat tijd met hem door

gedurende zijn laatste weken.

Ze verzorgde hem tot het einde toe.

- Dat was erg aardig van je.

- Lindy is een natuurlijke verzorger.

Ze werkt zelfs in de stad met dokter Jackson.

- Ik hoop ooit dokter te worden.

- Oh, dat is nogal ongebruikelijk, nietwaar?

- Sorry. - Een vrouwelijke dokter.

Het lijkt niet helemaal ...

Passend. - Passend?

- Waarom zou een dame zich willen onderwerpen?

aan zo'n mentaal en fysiek belastende lijn van werk?

- Oh, jongen. - Ik zou denken omdat je

uit New York City bent, je een

meer verlichte kijk op vrouwen zou hebben.

- En met verlicht, neem ik aan dat je een mening bedoelt

die overeen komt met die van jou?

- Dames zijn net zo capabel

in het beoefenen van geneeskunde zoals mannen zijn.

Ik zou verschillende recente krantenartikelen kunnen aanbevelen

voor jou om te lezen.

Dat wil zeggen, als u openstaat voor onderwijs.

- Ik denk dat je een meerderheid van de mannen zult vinden

die het ongemakkelijk vinden om verzorgd te

worden door iemand van het zwakkere geslacht.

- Dat is waar.

Sommige mannen zijn misschien zo geïntimideerd

dat ze in verlegenheid wegrennen.

- Ik zeg alleen dat, de meeste mannen, die zoals

ik getrouwd zijn, hun vrouw thuis nodig hebben.

Ze zal genoeg hebben om alleen al voor hem en de kinderen te zorgen.

- Ik weet zeker dat ze dat zal doen. - Nog meer aardappelen, iemand?

- Ja. - Alstublieft.

- Je bent wakker. Is goed.

Hoe voelt u zich, mevrouw Stafford-Smith?

- moe.

- Hier.

- Nee, heb ... geen ... Hulp nodig.

- Je spraak is vandaag beter.

- Maar niet mijn arm.

- Met bewegingstherapie,

het is mogelijk om uw arm weer te gebruiken.

Soortgelijk...

- raak me niet aan.

- U bent wakker, mevrouw. Dit is geweldig.

- Maak je geen zorgen over mij, Windsor.

- oh, sorry, mevrouw.

- We moeten haar wat laten rusten.

- Natuurlijk, juffrouw.

Ik ben in de volgende kamer, mevrouw.

Ik zal je niet verlaten.

- Ik weet dat je dat niet zult doen, Windsor.

- Het zou een groot nadeel zijn

als je niet beschikbaar was geweest om me te helpen met het opknappen van de plek,

Meneer Davis.

Ik zou het nooit goed genoeg hebben gekregen om te verkopen.

- Blij om het te doen.

Wees voorzichtig nu je jezelf betrapt op een roestige ...

- Die draad. Wacht even. Wacht even.

Laat me er eens naar kijken. Laat me het zien.

- Nee, het is niks. - Laat me het zien.

Oh, die sneewonde is diep.

Zeg je, het enige waar je niet mee speelt

is roestige draad.

Je krijgt een vervelende infectie.

Nu wil ik dat je de stad in gaat

en ik wil dat je de dokter ziet.

- Ik ben in orde, echt waar. - Ga nou maar.

Ik meen het. Je knoeit niet met roest in een snee.

Ik zal hier eindigen.

- Ja meneer. - Okee.

- Goedemiddag, meneer Simpson.

- Goedemiddag, mevrouw Tyler.

Ik kwam om Dr. Jackson te zien ivm mijn hand.

- Hij is weg om patiënten te bezoeken.

- Waarom? Wat is er aan de hand?

- Ik had een kleine snee met een roestige draad.

Wanneer verwacht u dat de dokter terugkomt?

- In uren niet.

Roestige draad?

Tetanus kan vrij snel uitbreken.

Misschien aan het eind verliest u de hand.

- Ik denk dat je overdrijft.

- Ik begrijp dat je je ongemakkelijk voelt

verzorgd te worden door het zwakkere geslacht.

Maar tenzij je die wond onmiddellijk schoonmaakt

zal het misschien dat worden.

Lockjaw zou vanavond kunnen optreden,

hoewel dat misschien niet het ergste is.

Oké.

Hoeveel eenvoudige taart moet ik eten

om u over te halen om mij te helpen?

- Net genoeg om me te laten geloven

waar je oprecht spijt van hebt

dat ik niets te zoeken heb om dokter te worden.

Ik heb er oprecht spijt van.

- Kom binnen.

Mijn oma vertelde me dat je naar de Columbia-universiteit bent gegaan.

Dat heb je gisteren niets van gezegd tijdens het avondeten.

- Ik denk dat ik dat had kunnen verwerken

toen je aanbood artikelen aan te bevelen om me te helpen verlichten.

- Dat zou een goed moment zijn geweest.

Je hebt zoveel geluk dat je de kans hebt gekregen

te studeren in Columbia.

- Ik denk dat dat waar is.

- Ik kan geen dokter zijn

zonder de juiste opleiding.

Die ziekenhuizen zullen mij niet eens overwegen

voor een verpleegfunctie.

Maar voor goed onderwijs is veel geld nodig.

Ik heb lang gespaard.

Het spijt me als het steekt.

- Oh nee. Het is goed.

Eigenlijk, je ben heel zachtaardig geweest.

- Daar. Je bent klaar.

Denk eraan om de wond schoon te houden.

- Met het risico een oud argument naar voren te brengen,

Ik moet zeggen dat je een slimme en mooie jonge vrouw bent.

- Mooi? - Ja.

Hoe dan ook, je zult zeker trouwen

over niet zo'n lange tijd.

Waarom zou je je tijd willen verspillen?

je voorbereiden op een carrière die je moet verlaten?

- Waarom gaat elke man ervan uit dat ik op jacht ben naar een echtgenoot?

- Is dat niet het doel?

Een partner zoeken, settelen, kinderen krijgen?

- Als advocaat is alles zwart of wit voor jou, nietwaar?

- Dat is ... dat is nogal simplistisch.

Maar er is een duidelijk besef van goed en kwaad

in de wet die ik ben gaan waarderen.

- Daarom zijn we anders.

Ik zie alle kleuren van god,

en sommige zijn tussen zwart en wit.

Het is mijn droom om dokter te worden.

- Ik moet terug naar de ranch.

- Natuurlijk.

Zeg alsjeblieft tegen mijn opa hallo van me.

- Die lakens zijn ruw.

- Ze zijn alles wat ik heb.

- Dat bed is als slapen op een plank.

En de tocht hierbinnen blaast onder de dekens

op mijn benen.

Hoe lang duurt het voordat ik kan vertrekken?

- U kunt vandaag naar het hotel verhuizen, mevrouw Stafford-Smith.

Als Belinda bij je blijft ... kun je dat dan doen?

- Maar ik dacht dat ik hier bij jou zou blijven werken?

Mevrouw Stafford-Smith heeft een verpleegster nodig.

Ik dacht dat je dat wilde zijn.

- Eigenlijk wil ik dokter worden.

- Het is dan allemaal geregeld.

- En "beslissing" ...

B-e-s-l-u-i-t.

Ik denk, dit is een pauze. Je kan gaan.

- Moet ik ze in de gaten houden, mevrouw Tyler?

- Ja, bedankt, Sadie.

- Is alles oke?

- Je bent je lunch vandaag vergeten.

- Oh, je bent zo lief om het te brengen.

Ik heb honger. Dank u.

- Zag Charles Kent vanmorgen.

Hij vertelde me dat Sadie het erg leuk vindt om hier te werken.

- Ze leert elke dag meer en meer.

Ze is Caleb al voor.

Nu kan ze hem helpen met zijn werk.

- Ik weet hoeveel je Sadie wilt helpen,

maar Charles is een trotse man.

- Trots is de ondergang van een man, Zach.

- Alles wat Missie te zeggen heb, is dat

hij het niet al te goed zal opnemen

als hij erachter komt dat ze iets

achter zijn rug doet.

Zie je vanavond.

- Tot ziens.

- Windsor, is dit de beste kamer die het hotel te bieden heeft?

- Ik ben bang van wel, mevrouw.

- Ik denk dat het een stapje hoger is dan de kliniek.

Toch zijn deze kussens veel te plat.

Ze zullen het nooit doen.

En ze hebben zeker beter linnen.

Oh!

- Ik sta versteld van deze inferieure accommodatie.

Maar ik ben bang dat het niet mogelijk is om iets

beters te krijgen in deze onbeschaafde buitenpost.

- Oh, mevrouw Tyler. Kom binnen.

Mevrouw, ik ben gewoon in het restaurant

om je thee te checken.

- Was het porselein zelf, Windsor.

Ik vertrouw deze mensen niet

wat hoge normen van hygiëne betreft.

- Ja mevrouw.

- Hoe voelt u zich vandaag, mevrouw Stafford-Smith?

- Hoe denk je dat ik me voel?

Gedwongen worden om deze primitieve omstandigheden te doorstaan.

- Weet je, we zijn niet allemaal onbeschaafd hier.

- Werkelijk?

Heb ik op de een of andere manier het operahuis gemist

of een goede bibliotheek

of zelfs een hoedenwinkel met de laatste mode uit Europa?

Nee? Ik dacht van niet.

- Anderson Corner heeft andere dingen te bieden.

- Zoals?

- Goede mensen

en een kerk die iedereen verwelkomt, ook vreemden.

En we zorgen voor elkaar in moeilijke tijden.

- Je bent nog nooit buiten deze kleine stad geweest, of wel?

- Eigenlijk ben ik geboren in New York.

Ik kwam hier pas toen ik 14 was.

Dus ik weet wel een paar dingen over de buitenwereld.

Maar ik geef de voorkeur aan Anderson Corner.

- Je vindt het hier echt leuk.

- Vergeleken met New York is het de hemel op aarde.

Ik ga het vreselijk missen

als ik het hier verlaat om dokter te worden.

- Nu, er is een verrassende ambitie

voor een boerenmeisje.

- Ik geloof dat God me daarvoor riep.

- God?

Stel je vertrouwen niet op God, jonge vrouw.

Hij maakt zich geen zorgen over uw ambities.

- Dat meen je niet.

- Het enige waar je op moet vertrouwen

in deze wereld ben jezelf.

Het moet vreselijk eenzaam zijn om in niets te geloven

dan mijzelf.

- Als je wat ervaring hebt gehad

met de harde realiteit van het leven,

dan verlaat je dat naïeve geloof.

- Ik heb veel ervaring met de harde realiteit.

Zonder mijn geloof vermoed ik dat ik veel op u zou lijken.

- Hoe is dat? - Heel ongelukkig.

- Whoa. Whoa. Whoa.

Hallo. - Hoi.

- Drew.

Ik ben zo blij dat je bij ons kon komen eten.

Belinda, ik heb eieren nodig, alsjeblieft.

- Oké, oma.

Iedereen werkt hier voor het avondeten.

U kunt het net zo goed uitspugen.

- Wat?

- Wat het ook is, je overreact.

- Ik bied mijn excuses aan

omdat ik zo eigenwijs en openhartig bent.

- Je kunt er waarschijnlijk niets aan doen.

- Kunt u? - Niet om mijn leven te redden.

- Wapenstilstand?

- Wapenstilstand.

- Wapenstilstand.

- Onthoud nu terwijl ik je arm beweeg

je je moet voorstellen dat je het alleen doet, oké.

- Ik zag je gisteravond tot diep in de nacht lezen.

- Het spijt me zeer. Heeft het licht je wakker gehouden?

- Mijn leeftijd houdt me wakker.

- Ik doe het licht vanavond eerder uit.

- Moet een heel interessant boek zijn geweest

om je op dat uur wakker te houden.

- Oh, dat is zo.

Het wordt de wetten van het leven genoemd, en het is geschreven door ...

- door Elizabeth Blackwell.

- Kent u haar?

- Ik hoorde haar spreken in Boston.

Ze is een heel intelligente vrouw.

- Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn

om haar persoonlijk te horen spreken.

- Je klinkt alsof je haar enorm bewondert.

- Ze heeft zoveel gedaan om de weg vrij te maken voor vrouwen

om dokters te kunnen worden.

- Ah, en dat is wat je wilt zijn.

- Ik heb geluk als ik kan opgeleid worden tot verpleegster.

De doktersopleiding is vreselijk duur.

- Je hebt je arm bewogen.

- Je observatievermogen is opmerkelijk.

- Dit vraagt ​​om een ​​kopje thee.

Stel je nu voor dat dit je favoriete Earl Grey is.

Kijk of je je arm voldoende kunt optillen om het vast te houden.

- Wat? Zoals een hond die trucjes doet?

- Als een vrouw die haar onafhankelijkheid terug wil.

Je bent een heel brutale jonge vrouw.

- En jij bent een heel moeilijke patiënt.

Als u uw eigenzinnigheid toepast op uw therapie,

je zou misschien beter worden.

- Morgenochtend proberen we het opnieuw.

- Als je klaar bent, kun je gaan.

- Wie is Charles Dickens?

- Een zeer getalenteerde auteur.

U kunt het boek lenen als u dat wilt.

- Oh, nee, bedankt.

Ik zie je morgen, mevrouw Tyler.

- Okee.

- Hallo jongens. Wat kan ik voor je doen?

Mam heeft wat bloem nodig.

- Okee. Welk soort? Ze heeft meestal tarwe.

- Tarwe is goed. - Ja.

- Okee. Ah!

- Gaat het, meneer Brown?

- Meneer Brown!

- Ahh! - Papa, meneer Brown is ziek!

George?

Dokter, George heeft het nodig dat je even naar hem kijkt.

Hij heeft pijn. Hij kan niet eens rechtop staan.

- Kom op de tafel.

Ik zal naar hem kijken.

- Mm-hmm. Oké, George.

Je was aan het overgeven, huh?

- Ja. - Mm-hmm.

Oh, je hebt geen koorts.

Ben je weer aan de alcohol geweest? - Goed...

- Ja dat dacht ik al. - Ah!

- Ik moet terug naar kantoor.

Je hebt iets nodig, laat het me weten, doc.

- Okee. Bedankt, Hank.

- Dag, papa.

- Wil je mijn horloge daar op het bureau leggen, Belinda?

Neem zijn pols.

- Controleren op mogelijke nevenwerkingen?

- Als je zo slim bent, wat doe ik dan nu?

- Mcburney's point-methode gebruiken om vast te stellen wat er mis is.

125.

- En ik neem aan dat je een mening hebt?

- Ik denk dat hij een acute blindedarmontsteking heeft.

Hij heeft waarschijnlijk een operatie nodig.

- Als hij een appendicitisaanval heeft,

dan is het niet erg genoeg om een ​​operatie te rechtvaardigen.

- Maar als zijn blindedarm zou barsten ...

- barsten ?!

- Rustig maar, George,

er is nu niets om je zorgen over te maken.

U kunt opstaan. - Okee.

- Kijk, als je koorts krijgt,

of als de pijn aanzienlijk erger wordt,

dan kom je naar me toe,

zelfs als het midden in de nacht is.

Neem hier drie keer per dag een theelepel van

totdat de pijn weggaat.

En George, blijf van de alcohol.

Je bent een volwassen man, geen vijfjarige.

- Ja meneer. - Okee.

- Veel dank.

- Luister nu eens, jongedame,

een goede dokter voert nooit een onnodige operatie uit.

Het is te riskant

tenzij de patiënt zonder zal sterven.

- Maar hij had alle symptomen?

- Als hij een acute blindedarmontsteking heeft gehad,

dan zou George met pijn van deze tafel af zijn gegaan.

Misschien zou hij zelfs zijn flauwgevallen.

Waarschijnlijk heeft hij niets ergers dan een simpele buikpijn.

Mama? Wat is dit voor woord?

- "Gevangen nemen."

- En deze?

- "Olifant."

Er staat "toen gingen ze naar buiten

om de wilde olifant te vangen."

- Hoe weet je wat er staat, Sadie?

Mama leert bij mij op school lezen, pa.

Ze is heel goed.

- Charles!

- My, je bent zeker een geluksvogel

om een ​​vrouw te hebben die kookt zoals Marty doet.

- Ik ben gezegend, dat is zeker.

- Ik dank God elke dag dat hij het goed vond

om mij en Marty samen te brengen.

- Wanneer wist je voor het eerst dat je van haar hield?

- Dat is gemakkelijk.

Toen ik dacht dat ik haar nooit meer zou zien

Ik voelde een vreselijke leegte in mij.

En ik wist dat als ik haar niet terug zou krijgen,

niets die leegte ooit weer zou opvullen.

- Dat is een vrij duidelijk teken.

- Ik dacht het al.

Maar hoe zit het met jou?

Vertel me over dat leven waar je naar terug moet.

Wacht er een jonge dame op je?

- Nee.

Mijn vader vond dat ik me op school moest concentreren

voordat je iemand serieus neemt.

- Misschien heeft hij gelijk. - Hij heeft altijd gelijk.

- Klinkt als een man die vrij zeker van zichzelf is.

- Als hij ooit een moment van twijfel heeft gehad,

heeft hij het niet toegegeven.

- Beschouwt het als een zwakte, ik durf te wedden.

- Ja. Hij zegt dat als iemand zwakte in je voelt,

dat is wanneer ze gaan voor moorden.

- Dat is een behoorlijk harde manier om naar het leven te kijken.

- Maar waarschijnlijk waar, in een juridische strijd toch.

Nu kunnen we allebei dat dak op gaan,

je kunt een manier vinden om jezelf weer pijn te doen,

of je kunt de wagen meenemen naar de stad

en de benodigdheden ophalen die we besteld hebben.

- Dat is een gemakkelijke keuze, meneer.

- Charles.

- Ja?

- Ik heb gehoord wat er met je vrouw is gebeurd.

- Je bedoelt, je vrouw. Ze heeft me bedrogen.

- Ik bied geen excuses aan voor Missie.

Ze handelde uit vriendelijkheid

en met de eerlijke bedoeling om te helpen.

- Ik zie niet hoe dit iets

met jou te maken heeft, sheriff.

Tenzij er een nieuwe wet is over lezen

dat ik niet weet.

- Weet je, Charles,

het is geen schande om niet te kunnen lezen.

De schande is van het niet eens proberen.

Goede dag.

- Ik weet dat het pijn doet, maar dat is een goed teken.

Het betekent dat je zenuwen weer aan het werk zijn.

Als je gewoon een beetje harder probeert ...

- Ik probeer! - Je geeft te gemakkelijk op!

- Wie denk je te zijn dat je zo tegen me praat?

Een onwetend, laagstaand meisje in een godverlaten stad

in het midden van niets!

- Ik heb misschien geen college-opleiding,

maar ik ben goed onderlegt en zeker niet onwetend!

Wat betreft mijn afkomst, ik kom uit een goede familie

daar kun je een paar dingen over leren

wat dat woord werkelijk betekent.

- Verdwijn uit mijn zicht! - Graag gedaan.

- Windsor!

- Miss Belinda!

Miss Belinda, wacht even! Wacht even, mevrouw Belinda!

Miss Belinda!

Het spijt me, meneer Windsor.

Ik weet dat je gewend bent haar de huid vol te schelden

maar ik kan dat niet aanvaarden.

- Mevrouw Stafford-Smith zou het nooit bedoelen

om u te beledigen, juffrouw.

- Ik weet niet hoe je het meer naar het oosten noemt,

maar hier noemen we het grof en onaanvaardbaar gedrag.

- Mag ik iets persoonlijks delen

met jou, mevrouw Tyler?

Ik wil je iets laten zien.

Dit zijn Benjamin en Lucy,

De kinderen van mevrouw Stafford-Smith.

- Ik dacht dat ze geen kinderen had. - Ze weet het niet.

- Oh, ik begrijp het.

- Mevrouw Stafford-Smith werd weduwnaar

kort nadat Lucy was geboren.

Haar kinderen werden alles in haar leven, juffrouw.

- Wat is er met hun gebeurt?

- Lucy is overleden

toen ze vijf was van de roodvonk,

en Benjamin verdronk

net voordat hij zou afstuderen aan Harvard.

- Vreselijk.

- Toen mevrouw Stafford-Smith Lucy verloor,

het enige dat haar op de been hield, was Benjamin.

En toen ze hem verloor, was ik bang dat ze ...

- het spijt me zo.

Dat verklaart haar woede en bitterheid,

maar het is geen excuus voor haar gedrag.

- Ik wil dat u begrijpt dat mevrouw Stafford-Smith

niet altijd zo is geweest zoals ze is.

Ze was een aardige, vrijgevige vrouw.

Probeer aan haar te denken zoals ze was

voordat het ondraaglijk verlies haar veranderde.

Probeer haar te zien met een vergevingsgezind hart

en niet een met oordelende geest.

- Kom binnen.

Wat doe je hier terug?

- Ik wil mijn excuses aanbieden, mevrouw Stafford-Smith.

Het was voor mij onvergeeflijk om zo met een patiënt te praten

hoe uitdagend je ook bent.

- Deze onderdanige houding past niet bij jou.

Heeft het iets met Windsor te maken

die achter je aanrend?

- Hij vertelde me een beetje over je achtergrond,

maar wees alsjeblieft niet boos op hem.

- Hij weet beter dan mijn privéleven te bespreken.

- Hij is je toegewijd.

De enige reden waarom hij het me vertelde, is omdat hij gelooft dat je me nodig hebt.

- Ik heb niemand nodig om me te helpen.

- We hebben allemaal iemand nodig.

Ik verloor mijn moeder, vader en zusje.

Toen ik negen was, moesten mijn kleine broertje Jacob

en ik in een weeshuis gaan wonen.

- Hoe ben je hier gekomen?

- Een weestrein.

Ze gaan van stad naar stad en

geven kinderen aan wie ze maar willen.

Soms zijn het goede gezinnen, en soms niet.

Als Missie en Zach er niet waren geweest,

ik en Jacob zouden voor altijd gescheiden zijn.

- Het spijt me voor je, Belinda.

Maar nu weet je waarom ik me van God afkeerde.

- Nee, dat weet ik niet.

- Hoe kun je nog steeds vertrouwen hebben?

- Ik weet dat we nooit echt doodgaan.

Ik ben verbonden met de mensen van wie ik hou in het leven,

en ik weet dat we nog steeds verbonden zijn in de dood.

- Een geruststellende gedachte

als je in sprookjes kunt geloven, wat ik niet kan.

Dat is genoeg voor vandaag. Je mag gaan.

Hoi.

- Belinda.

- Ik was op bezoek bij mijn oma,

en ze wilde dat ik jullie lunch zou brengen.

- Nou, je opa is naar de stad gegaan

om wat hout op te halen.

Hij zou snel terug moeten zijn.

- Ik leg dit hier dan gewoon neer.

- Hé, wacht.

Waarom blijf je niet en blijf je niet even op bezoek.

- Ik kan het niet. Ik zou terug moeten gaan naar de kliniek.

- Ik dacht dat we misschien konden lunchen

ergens in het hotel op een keer.

- Ik zou dat leuk vinden.

- Morgen?

- Wel...

Zeker.

- Goedenavond, Charles. - Goedenavond, meneer Davis.

- Drew Simpson is zijn ooms plaats aan het opknappen.

Hij kan wel wat hulp gebruiken.

Hij zal je een goed loon betalen,

en ik dacht dat je misschien interesse had in een baan.

- Kan ik rond mijn uren in de winkel werken?

- Zeker weten. - Goed dan.

Ik ben er na de lunch.

- Ik zie je dan. - Okee.

Mr. Davis, dank u, meneer.

Ik waardeer het werk enorm.

- Graag gedaan, Charles. Graag gedaan.

- Dank u.

Ik benijd je geloof, Belinda, maar ik kan het niet delen.

En zelfs als ik zou kunnen, verandert het niets aan het feit

dat de enige reden waarom ik me niet door die beroerte liet doden

mijn verre familieleden zijn

die wachten op mijn dood

zodat ze mijn fortuin kunnen erven.

- Ik denk dat de gehele reden waarom je beroerte je niet heeft gedood

is omdat god nog werk voor je te doen heeft.

Zoek een doel door van andere mensen te houden.

- En ze kwijtraken.

- Het feit dat je diep treurt

betekent dat je veel liefhebt.

Er zijn zoveel mensen rondom ons die nodig hebben wat je hebt.

- Wie zou dat zijn?

- In het weeshuis zijn honderden kinderen

zonder ouders of ouders die ze gewoon weggeven.

- Ah, dus je stelt voor dat ik geld geef.

- Niet alleen geld, jezelf.

Je hebt nog zoveel te geven, en ze hebben liefde nodig.

Wordt er niet verwacht van ons dat we oefenen?

Pak het theekopje.

Eén hand.

- Beste kopje thee dat ik ooit heb gehad.

- houd het daar. - OK.

- Dat volstaat.

Nogmaals bedankt, Charles.

Ik weet niet zeker wat ik zonder jou had gedaan.

- Graag gedaan, meneer Simpson.

- Drew. - Oké, Drew.

- Mag ik je een vraag stellen?

Over de wet?

- Zeker.

- Het gaat over adoptie.

Denken jij en je vrouw erover om een ​​kind te adopteren?

- Niet precies.

Sadie was getrouwd voordat we elkaar ontmoetten.

Haar eerste echtgenoot, hij was de vader van Caleb.

Maar hij was echte niet verantwoordelijk voor hen.

Hij sloeg ze beide, Sadie en Caleb.

- Is ze van hem gescheiden?

- Ja.

Hij raakte in een bargevecht

en hij heeft een kerel heel erg pijn gedaan.

Ze hebben hem in de gevangenis gestopt.

Het gaf Sadie een kans om weg te komen,

maar hij staat op het punt binnenkort vrij te komen.

En ik weet dat hij Caleb gaat opzoeken.

Nu...

Als ik hem kan adopteren, is hij dan mijn zoon?

En is niemand in de mogelijkheid hem af te nemen?

- Dat is juist.

Sadie maakt zich vreselijke zorgen over

dat hij zal zijn claim op Caleb zal blijven opeisen.

- Wel, onder normale omstandigheden,

zou hij ermee moeten instemmen.

Maar omdat hij in de gevangenis heeft gezeten

is er geen enkele reden waarom de rechtbank hem de voorkeur zou geven boven jou.

- Weet je dat zeker?

- Wel, ik zal de papieren opstellen om een ​​verzoekschrift in te dienen bij de rechtbank.

Ik zal zien wat de rechter te zeggen heeft.

- Wel, nu, kan ik je nu nog niet betalen, maar ...

- dat hoeft niet.

- Ik accepteer geen liefdadigheid.

- Beschouw het als een deel van uw loon om hier te werken.

Als een bonus voor het echt goed doen.

- Okee.

Dank je wel, Drew.

- Met genoegen, Charles.

Ik ben net de bar gepasseerd.

- Ik neem die voor jullie, mensen.

- Als ik thuiskom, ga ik naar de praktijk van mijn vader.

- Past hij het strafrecht toe?

- Lang niet zo onguur.

Nee, hij behandelt voornamelijk contracten,

testamenten, vertrouwenskwesties, dat soort dingen.

Mijn vader vertegenwoordigt enkele van de rijkste mensen in New York.

- Dus je helpt alleen de rijke mensen?

- Dat is zoals de klanten zijn.

- Dat hoeven ze niet te zijn. Je zou de minder bedeelden kunnen helpen.

- We werken met mensen die ons honorarium betalen.

- Is dat het enige waar je om geeft? Geld?

- Doe niet zo belachelijk. Dat is niet wat ik bedoelde.

- Het lijkt me dat je geen echte passie voor recht hebt.

- Wel, de definitie van wet

is een reden zonder passie.

Heeft u tijd om te wandelen?

- Ik zou terug moeten gaan naar mevrouw Stafford-Smith. - Een korte?

- Dus, wil je echt advocaat worden?

Werd het gewoon van je verwacht?

- Het was altijd duidelijk dat ik de

voetsporen van mijn vader zou volgen, ja.

- Wat vindt je moeder ervan? Maakt haar mening niet uit?

- Haar mening zou er veel toe doen

als ze nog leefde.

Ze stierf toen ik 8 was.

- Oh, ik had geen idee. Het spijt me zo, Drew.

- Weet je, voor een lange tijd nadat ze stierf,

Ik speelde dit kleine spelletje

elke keer dat ik het huis verliet.

Dat zou ik net doen als ik thuiskwam

ze zou zich daar ergens verstoppen

wachtend op mij om haar te vinden.

Natuurlijk het enige dat ik ooit heb gevonden

was de laatste gouvernante die mijn vader had aangenomen.

Hij gaf me elk materieel voordeel waarop ik ooit zou kunnen hopen.

Het enige dat ik ooit wilde, was dat mijn moeder daar was

toen ik thuis kwam.

Je hebt het voorrecht dat je beide ouders hebt.

- Eigenlijk ben ik geadopteerd.

- Ik had nooit gedacht dat ze niet echt jouw familie zijn.

Ik bedoel, niet dat ...

- Het is in orde.

In eerste instantie had het niet het gevoel dat ze mijn familie waren.

Toen lieten ze me beseffen dat van iemand houden

niets te maken heeft met verwantschap

en alles te maken heeft met het openen van je hart

en iemand binnenlaten.

- Ik benijd de relatie die je hebt met je familie.

- Waarom?

- Je houdt echt van elkaar.

Ik heb dat niet meer gevoeld sinds mijn moeder stierf.

Dat gevoel van veiligheid, te weten dat ...

- wetende dat er altijd iemand voor je klaarstaat.

Je staat er nooit meer helemaal alleen voor.

- Ja.

Precies.

- Zie je?

- My, my, my.

U hebt opmerkelijke vooruitgang geboekt, mevrouw Stafford-Smith.

Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben.

Om eerlijk te zijn, ik wist niet zeker of je je arm weer zou gebruiken.

- Ik dacht het ook niet,

maar Belinda was koppig over mijn therapie.

Ze luisterde naar me grieven en klagen,

maar ze heeft me nooit opgegeven.

Ze is een opmerkelijke jonge vrouw, vindt u niet, dokter?

- Ja, ja. Zij is.

Inderdaad. Opmerkelijk.

Ik weet dat je ongerust moet zijn

om terug naar Boston te gaan,

en ik denk dat je nu kunt plannen om naar huis te gaan.

- Oh, dank u, dokter.

- Dus, wat is het dat je helemaal hierheen heeft gebracht

om je oma wat te vragen?

- Het lijkt erop terwijl ik geen attentie had,

mijn leven zojuist veel ingewikkeld is geworden.

- Dit heeft toch niets te maken met Drew Simpson?

- Ik voel me tot hem aangetrokken, en het is niet eerlijk.

- Voor jou of voor hem? - Beide.

- Hij is een afleiding geworden, en dat kan ik niet laten gebeuren.

Alles lijkt een stuk moeilijker te worden,

plotseling.

Nog maar een paar jaar geleden wist ik precies hoe

antwoorden op mijn vragen te krijgen.

- Zou je willen dat het weer eenvoudig was, zoals toen je een kind was?

Je zou een oprecht gebed tot God kunnen opzenden

en dan gewoon luisteren naar zijn leiding.

- Ja.

- Belinda, zo simpel is het nog steeds.

- Drew, wil je een pauze nemen?

- Wat? Oh, nee, nee, nee. Het gaat goed met mij.

- Is er iets dat je bezighoudt?

- Nee niets.

- Heb je die ervaring ooit gehad

waar je dacht dat een persoon een optie is

en het uiteindelijk anders uitdraaid?

- Ik denk dat we die ervaring allemaal hebben gehad

op één of ander moment of ...

- Ik had alles voor ogen met Belinda.

Dan word ik in een spiraal gegooid. - En dat is erg?

- Nou, het is ... Ingewikkeld.

Ze zet me aan het denken over dingen waarvan ik dacht dat ze allemaal geregeld waren.

- Zoals?

- Waar ik ga wonen, wat ik ga doen.

Zelfs of mijn leven een echte betekenis of doel heeft.

- Nu, dat kan een vrouw een man aandoen.

- Ik weet wat ik met mijn leven wil doen.

Ik wil deze plek verkopen, teruggaan naar New York,

naar het bedrijf van mijn vader gaan, trouwen en een gezin stichten.

- Wat is in dat geval het probleem?

- Belinda is het probleem.

Ik wil niet aan haar denken.

Ik wil niet met haar in verwikkeling geraken.

Ze lijkt in niets op die soort vrouw

die ik in mijn plannen had voor mijn toekomst.

Ze wil een carrière in het vak van een man!

Ze is eigenwijs, uitgesproken, wilskrachtig,

slim, aardig.

- Dat klinkt niet als een probleem, zoon.

Dat klinkt als een kans.

- Het is toch niet weer je hand?

- Het is mijn vinger. Ik denk dat die gebroken is.

- Er zou een wet moeten zijn

tegen het geven van een hamer, zoon.

- Voor je informatie,

de eerste keer dat ik mezelf pijn deed, was het aan een draad.

- Misschien moet je het bij juristiek houden.

Hmm...

Belinda, waarom kijk je niet naar de hand van de jongen.

- Kun je die plooien?

- Ik denk het wel.

- Ik denk dat het maar een blauwe plek is.

Ik kan het spalken als het gebroken is.

Het kan best lastig zijn.

- Laat maar.

Lunch vandaag bij mij in het hotel.

- Mijn excuses. Ik kan het niet. - Morgen dan?

Ik moet voor mevrouw Stafford-Smith zorgen.

- Wel, misschien kunnen we tijd vinden ...

- wil je de spalk? - Wat?

Nee.

Geen spalk.

- Neem me dan niet kwalijk.

Ik heb werk om af te maken.

- Belinda, wacht.

- Ik moet naar huis, Drew. Ik heb dingen te doen.

- Waarom doe je zo? Wat is er gebeurd?

- Ik weet niet wat je bedoelt.

- Jawel.

- Wanneer de boerderij verkoopt,

ga je toch terug naar New York?

- Wel, ja.

- En ik blijf hier. Dus waar brengt dit ons?

Je gaat terug naar een leven dat ik me nauwelijks kan voorstellen.

Samenwerken met rijke klanten in een groot kantoor,

naar chique bals gaan met orkesten,

dansen met welopgevoede meisjes in satijnen japonnen.

Na een tijdje herinner je je me niet eens meer.

Geef me dat alstublieft.

Kom op.

- Eens kijken wie dat is.

Hé, Charles.

- Goedenavond, sheriff.

Het spijt me vreselijk om uw familiemaaltijd te onderbreken.

- Wil je met ons meedoen, Charles?

- Nee, dank u, mevrouw.

Ik kwam gewoon langs om dit te geven.

Het is voor mevrouw Belinda.

- Het lijkt erop dat hij zich weer heeft bezeerd.

Ik kan beter bij hem gaan kijken.

Ik ben zo snel mogelijk terug, mama.

- Bedankt, Charles. - Zeker.

- Drew?

Wat?

- Ik geloof dat dit van mijn tante was.

Betekent waarschijnlijk veel voor mijn oom.

Dit is geen chique balzaal.

Er is geen orkest.

Maar als ik deze dans kan hebben,

Ik beloof je, Belinda, ik zal het nooit vergeten.

- Je weet dat dit niets verandert, Drew.

- Ik denk dat het alles verandert.

- Ik moet naar binnen.

- Ik zie je morgen.

- Ik denk niet ... - morgen.

- Dr. Jackson heeft me toestemming gegeven

om naar huis in Boston te reizen.

- Ik ben erg blij voor u, mevrouw Stafford-Smith.

Maar ik ga je missen.

- Ik zou graag willen dat je met me meekomt, Belinda.

- Als u zich zorgen maakt over het reizen, mevrouw ...

- nee, ik ben niet op zoek naar een reisgenoot.

Ik zou graag willen dat je terugkomt naar Boston en bij mij woont.

Breng me naar dat weeshuis. Ik zou die kinderen graag willen ontmoeten.

- Je hebt me niet nodig om je daarheen te brengen.

- Ik zal je gewoon de naam van het weeshuis geven ...

- oh, wel, Belinda, er is meer.

Ik zou graag op jouw manier willen betalen

door middel van de universiteit en medische school.

U hoeft geen genoegen te nemen met kleine dromen.

Durf voor de groten te gaan.

Je zult een goede dokter worden, Belinda.

- Dat is een veel te genereus aanbod,

Mevrouw Stafford-Smith.

Ik ben bang dat ik het niet kan accepteren. - Waarom in hemelsnaam niet?

- Omdat het me jaren zou kosten om je terug te betalen.

- Het is geen lening. Het is een gift!

Ik ben een heel rijke vrouw.

Ik kan het me veroorloven dit voor je te doen.

Ik zou graag willen nadenken

als mijn Lucy nog had geleefd

ze zou misschien zijn opgegroeid om net als jij te zijn, Belinda.

- Zelfs als ik je aanbod zou kunnen accepteren,

ze zouden me nooit op een goede universiteit toelaten.

Ik bedoel, de meeste scholen laten zelfs geen vrouwen toe.

- Oh, chic!

Ik stuur gewoon een rooksignaal

aan mijn vriend Sam Gregory ...

- Dr. Samuel Gregory?

De dokter Samuel Gregory die de Boston

University School of Medicine heeft opgericht?

- Ja, een en dezelfde.

- Ik weet niet wat ik moet zeggen.

- Wel, zeg ja.

- Bedankt, mevrouw Stafford-Smith.

Dank u.

- Ik weet dat je dit moet bespreken

met je familie.

Maar als ik volgende week vertrek,

hoop ik dat je bij me bent.

- Ik denk dat het de kans van je leven is, Lindy.

Maar Boston is erg ver weg.

We zouden je zeker missen.

- En ik ga je missen

en papa en opa en Mattie en Jacob.

Ik kan Jacob niet verlaten.

- Oh, we zullen goed voor hem zorgen.

Bovendien wisten we allemaal dat je Anderson Corner

op een dag zou verlaten

wanneer je een goede opleiding zou gaan volgen.

- Het maakt me bang om iedereen te verlaten.

- Toen ik hier uit het oosten kwam,

was ik ook bang.

- Zo was ik.

Toen ik vertrok met mijn eerste echtgenoot Willie,

Ik had geen idee wat ons te wachten stond.

Het enige dat ik wist, was dat ik het enige huis

dat ik ooit had gekend, ging verlaten.

- Hoe hebben jullie het allebei gedaan?

- Als je het onbekende onder ogen ziet,

moet je elk grammetje moed verzamelen dat je bezit

om dan tegen jezelf te zeggen dat als dat het juiste is om te doen,

alles goed komt.

- En als dat niet het geval is, kun je altijd naar huis komen.

- Dus je denkt dat ik moet gaan?

- Ik vind dat je moet doen wat je moeder en ik allebei deden ...

bid erover en beslis dan.

- Belinda. Wat een geweldige verrassing.

- Ik kan maar even blijven, Drew.

Er is iets totaal onverwachts gebeurd,

en ik wilde het je laten weten.

- Ik hoop dat het iets goeds is.

- Eigenlijk is het verbazingwekkend.

Mevrouw Stafford-Smith heeft me gevraagd met haar naar Boston te gaan.

Ze gaat me door school laten gaan.

- Dat is ongelooflijk.

Ik weet wat het voor je moet betekenen.

Weet je, Boston is niet zo ver van New York.

Misschien kunnen we ... - dat is het juist, Drew.

- Nee, dat kunnen we niet. - Waarom niet?

- Zodra ik mijn medische graad heb behaald,

kom ik hier terug om de praktijk uit te oefenen met de dokter

en hopelijk om op een dag van hem over te nemen.

- Je kunt van gedachten veranderen als u in Boston bent.

- Het heeft veel te bieden.

- Het heeft niet wat Anderson Corner doet ...

mijn familie, mensen die me echt nodig hebben.

Ze hebben waarschijnlijk geen dokter als de dokter weg is.

- Belinda, we komen er wel uit ...

- Ik heb hier goed over nagedacht, Drew.

Ik heb nog harder gebeden.

Ik zal nooit in jouw wereld passen. Mijn leven is hier.

De enige manier waarop we samen kunnen zijn

is als een van ons zich ellendig voelt.

- Belinda. - Ik zei wat ik kwam zeggen.

- Belinda ...

Belinda!

- Wie is het?

- Jonas Barnes.

Hij heeft onlangs zijn been bezeerd.

Gangreen zette zich in. Het moet vanaf de knie geamputeerd worden.

Zal een operatie zijn leven redden?

- Met gangreen ...

Ik weet het niet.

Maar als ik het niet doe, sterft hij binnen een dag.

- Ik kan helpen.

- Belinda, dit is levensbedreigend,

gruwelijke operatie.

- Ik kan het aan, doc.

- Cora, ik heb je nodig om buiten te wachten.

Ik kom je halen zodra we klaar zijn.

Oké, Jonas, ik denk dat we klaar zijn om te beginnen.

- Denk misschien dat je eerst een klein gebedje kan opzeggen.

- Natuurlijk.

Belinda?

- Heer, we zijn eeuwig dankbaar

dat je nu bij ons bent

en bid dat u doc wil zegenen ​om een vaste hand te hebben

en zegen Jonas met een vredig hart

en Cora met de kennis

dat jij de controle hebt over deze dag.

Amen.

- Amen. - Amen.

- Oké, ik wil dat je nu weer gaat liggen.

Alles komt goed.

- Tel met mij tot tien, oké? - OK.

- Een ... - een.

- Twee ... -twee.

- Drie ... - Drie.

- Vier ... - Vier.

- Vijf ... - Vijf.

- Zes ... - Zes.

- Zeven, acht ...

- Okee. - Hij is weg.

- OK.

- Alles okee.

- Hiermee begint het proces om je legaal Calebs vader te maken.

Ik heb je nodig om daar te tekenen,

en dan dien ik het document in bij de rechtbank.

- Denk je echt dat de rechter de adoptie zal verlenen?

- Ik kan het niet garanderen.

Maar het zou een open en afgehandelde zaak moeten zijn.

Jouw beurt, Charles.

- Mag ik tekenen voor Charles?

- Ik ben bang van niet.

Je plaatst gewoon je X daar.

Zeer goed.

Weet je, je bent mijn eerste klant.

Nu, als u mij wilt excuseren, ik moet gaan.

- Heel erg bedankt, Drew.

Ik waardeer het echt.

- Meer dan graag gedaan.

Bedankt, Sadie.

- Charles ...

We hebben niet gesproken over wat er met Caleb is gebeurd.

Ik wil het uitleggen.

- Nee, dat hoeft niet, Sadie.

Het spijt me dat ik achter je rug ging.

Maar ik begrijp niet waarom

je niet wil dat ik leer lezen.

- Ik dacht dat als je leerde lezen

je zou zien dat er nog veel meer is

dan wat ik jou en Caleb kan geven.

- Oh, Charles.

Je bent de beste man die ik ooit heb gekend.

Ik weet niet wat Caleb en ik zonder jou zouden hebben gedaan.

- Oh, Sadie, ik hou zoveel van jullie allebei.

En ik zou heel trots zijn om Caleb mijn naam te geven.

Maar ik ... ik vraag me af of hij zich om mij zal schamen.

- Je weet wat je zoon trots op je zou maken, Charles ...

toen hij zag dat zijn vader de moed had

iets heel moeilijks te doen

en dat allemaal omdat hij zoveel van zijn zoon houdt.

Als ik het kan,

Ik weet dat je het kunt, Charles.

- Het zou leuk zijn om dat stuk papier te kunnen lezen

dat zegt dat ik de pa van Caleb ben.

Denk je dat ze het ons samen zou leren?

- Wat is er gebeurd?

Cora!

Cora ...

- U mag niet bewegen, meneer Barnes.

Meneer Barnes ...

- Cora!

Ja! - Meneer Barnes!

Oh mijn god.

Nee.

- Wat is er gebeurd?

- Hij werd bang. Hij begon naar Cora te vragen.

Ik heb geprobeerd hem tegen te houden, dokter. Het spijt me zeer.

- Goed, ga wat verband halen. Haast je.

En schiet op.

Breng jezelf nu weer in bed, oké.

Als je kunt.

- Oké, oké. Kalmeer nu gewoon.

Rustig maar. Rustig aan.

Alles komt goed.

Nu, Jonas, Jonas, het zal in orde komen.

Alles komt goed.

- Luister naar me, Jonas, je moet ontspannen.

Jonas! Shh! Shh! Shh! Okee? Shh!

Shh! Shh! Je moet ontspannen.

Jonas ...

Oh, Jonas, doe dit alsjeblieft niet.

Oh...

Oh.

Oh, Jonas.

Hallo, Lindy.

- Jongens, ga alsjeblieft naar buiten.

- Jij arme schat.

- Ik heb het geprobeerd, oma, echt waar.

Hij was zo sterk.

Hoe kon zo sterk zijn na wat hij doormaakte?

- Hij was erg bang. Angst kan dat teweeg brengen.

- Ik heb niemand meer zien sterven sinds mijn moeder en zusje.

Het is zo afschuwelijk om het leven zo snel uit hem te zien wegvloeien.

- Het spijt me zo, schat.

- Het was zo verschrikkelijk.

- Het was jouw schuld niet, Belinda.

- Het is ok.

- Het moet moeilijk voor hem zijn om een ​​patiënt te verliezen

die hij zo wanhopig heeft geprobeerd te redden.

Maar eenmaal hij voorbij het verdriet en de frustratie is

die hij moet doorvoelen,

zal hij je vertellen dat het niet jouw schuld was.

- Als het niet mijn schuld was, waarom heb ik dan het gevoel dat het zo is?

- Omdat je veel om mensen geeft,

en dat is de pijn die je voor hen voelt.

En dat is ook wat je een goede dokter maakt.

- Ik denk dat ik toch niet geschikt ben om dokter te worden.

Ik blijf gewoon hier en word doktersassistent

als hij het mij toestaat.

- Belinda, dat meen je niet!

- Ik ben bang van wel. - Nee.

- Hallo, mevrouw Stafford-Smith.

- Heb je Belinda verteld dat het haar schuld was?

dat die arme man stierf?

- Natuurlijk niet.

- Heb je haar verteld dat het niet zo was?

- Nou, dat meen je niet ...

Nou, ik dacht niet ... - precies!

- Okee.

- Dat zou het moeten doen.

- Ik denk niet dat je nu problemen zult hebben met het vinden van een koper.

- Ik ken al de koper die ik wil.

Charles, zouden jij en Sadie deze plek willen innemen?

- Oh, we zouden ons nooit een plek als deze kunnen veroorloven.

- Dat zou kunnen als ik je het geld leende.

- Ik zou nooit zo'n grote lening kunnen accepteren.

- Wat als we het een hypotheek noemden?

Behalve dat je het zo goed mogelijk kunt afbetalen.

In zekere zin ben ik je wat verschuldigd, Charles.

Je hebt me laten zien hoe goed het voelt om de wet uit te oefenen

als ik iemand help die het echt nodig heeft.

Charles, wat zeg je ervan?

Wil je deze plek voor mij uit handen nemen?

- Ja. Ja. Ja ik wil.

Dank u. - Graag gedaan.

- Oh, dat is geweldig goed. Machtig leuk.

Dank u.

- Doc?

Doc, ben je hier?

"Beste, doc,

"Het spijt me zo dat ik je in de steek heb gelaten,

"maar je had gelijk.

Ik heb niet wat nodig is om dokter te zijn ... "

- Kan ik helpen? - Ze kan nauwelijks ademen.

We moeten haar naar dokter brengen.

- Houd haar vast.

Kom op jongens.

Waar is de dokter?

- Hij is niet hier.

- Belinda, ik heb je hulp nodig.

- Je moet haar helpen. Ze wordt blauw!

- Ik weet niet wat ik moet doen, Caroline. Mijn excuses.

- Je bent nu haar enige kans.

- Ik kan niet verantwoordelijk zijn voor Sally's leven.

- Dit is je bestemming, toch?

Dit is wat God van je wil.

Dat moet je geloven, Belinda. Ik doe.

- Alsjeblieft!

- OK. Oké, denk maar.

Oké, moeite met ademhalen.

- Wat is het? Wat is er mis met mijn baby?

- Het kunnen een aantal dingen zijn.

Als mijn diagnose niet klopt ...

- alsjeblieft, Belinda!

- OK.

- Oké, ik moet je mond opendoen, oké.

Er is een abces in het gebied rond de amandelen.

- Wat betekent dat? - Ik weet het niet.

Het moet keelontsteking zijn.

- Is er een soort medicijn voor?

- Nee. Er is maar één ding te doen.

Ik moet haar keel doorprikken. - Doe het dan.

- Helen, ik heb deze procedure nog nooit gedaan

of iets gelijkaardigs.

- Ik zal je helpen. Wat ik ook kan doen.

Wat kan ik doen?

- Oké, pak het dienblad en pak het masker.

Oké, maak dit nat. - OK.

- Houd dit vijf seconden op haar mond.

- Vijf seconden.

Samen: een, twee, drie, vier, vijf.

- Ze moet haar hoofd stil houden, zodat ze niet beweegt.

Beste god, leid mijn hand.

Het lijkt erop dat het goed met haar gaat.

- Belinda ...

Wat jij deed...

- Het had de andere kant op kunnen gaan.

Ik had haar kunnen verliezen, Drew.

- Maar dat gebeurde je niet.

Je was slim genoeg om erachter te komen wat je moest doen

en dapper genoeg om het te doen.

- Ik was de hele tijd doodsbang.

- Dat hield je niet tegen.

- Ach, Belinda, ik heb overal naar je gezocht.

Wat is er gebeurd?

Wat is het?

- Belinda heeft het leven van mijn dochter gered.

- Oké, doe open voor mij.

Ja, ik wed dat die keel echt pijnlijk is, huh?

Goed excuus voor je moeder

om wat verse karnemelk voor je te karnen.

- Ik zal het zeker doen.

Weet je, je hebt haar leven gered.

- Maar ik heb die van Jonas niet gered.

- Ja, daarover.

Ik ben je een grote verontschuldiging verschuldigd.

Jona's dood was niet jouw schuld.

- Maar ik kon hem niet stilhouden.

- Maar daarom stierf hij niet.

Jonas was stervende toen hij bij ons kwam.

We probeerden hem te redden,

maar helaas was de operatie gewoon te zwaar voor hem.

Ik heb je verteld hoe moeilijk het is om een ​​patiënt te verliezen.

Ik oefen al 40 jaar, geven of nemen.

Makkelijker wordt het nooit.

Als het zoveel pijn doet,

betekent het gewoon dat

je zoveel meer om uw patiënten geeft.

Ik denk niet dat ik geschikt ben om dokter te worden.

- Oh, ja dat ben je, jongedame.

U gaat terug naar Boston met mevrouw Stafford-Smith.

Maar zorg er gewoon voor dat je hier terugkomt

als je een dokter bent.

- Doc?

- Nou, begin nu niet te huilen,

of anders ... Ik denk dat ik na alles toch een fout heb gemaakt.

- Dat is omdat ik meer vertrouwen in mij heb

dan ik in mezelf had.

- Duizelingwekkend!

- Weet je zeker dat je ons niet wilt

om je uit te zwaaien bij de postkoets?

- Ik heb liever dat we hier afscheid nemen.

- Weet je, met de trein,

Boston is niet zo ver als het ooit leek.

- Gaat het, Belinda?

- Ja mama. Het gaat goed met mij.

- Geen bedenkingen om te vertrekken

met mevrouw Stafford-Smith?

- Nee niet meer.

Ik voel me in vrede met mijn beslissing.

- Dus je tweede gedachten gaan over Drew?

- Ik hou van hem, mama.

Echt waar.

Het zou nooit kunnen werken.

Soms is één droom alles wat je kunt hebben.

Ochtend. - Goedemorgen.

- Ik wilde alleen maar gedag zeggen, Clark.

En bedankt voor alles.

- Ben je op weg naar huis?

- Charles en Sadie verhuizen naar de boerderij.

Ik ga morgen terug naar New York.

Ik stel me voor dat Belinda wegging.

- We hebben vanmorgen afscheid genomen bij Missie.

Ze komt waarschijnlijk nu bij de koets aan.

Je vroeg me een keer toen ik wist dat ik van Marty hield.

Maar je hebt me nooit gevraagd wat ik eraan deed.

- Wat was dat?

- Ze vertrok met een wagentrein

om terug naar huis te keren.

Ik ging haar achterna.

Als je van iemand houdt, als je echt van hen houdt,

laat je ze niet gaan.

- Ik heb veel van je geleerd, Clark.

- Wat doe je dan nog hier?

Heb je geen koets te pakken?

- Laatste oproep! Denver koets!

Allemaal aan boord, mensen! Laatste oproep! Denver koets!

- Kom op. Belinda!

- Jeetje.

Ga niet weg.

- Ik oefen in Boston terwijl je op school zit,

en dan komen we hier terug.

Zou je graag rechten uitoefenen in Anderson Corner?

- Anderson Corner is de plek waar ik van de wet heb leren houden.

En het heeft jou.

Ik denk niet dat ik ergens anders echt gelukkig zou kunnen zijn.

- Dit is jouw wereld niet, Drew.

- Jij bent mijn wereld.

Ik hou van je, Belinda. Trouw met me.

- Oh, er gaat bijna elke dag een trein terug naar Boston.

Volgende week neem je er één.

Windsor zal je ontmoeten bij het station, nietwaar, Windsor?

- Ik zou graag met je trouwen, Drew.

- Neem jij, Andrew, Belinda

tot uw wettig getrouwde vrouw?

Te hebben en te behouden bij rijkdom, bij armoede,

bij ziekte en gezondheid,

en haar niet in de steek te laten tot de dood jullie scheid?

- Ik doe.

- En, Belinda, neem jij Andrew

tot uw wettig gehuwde echtgenoot,

te hebben en te behouden bij rijkdom, bij armoede,

in ziekte en in gezondheid en haar niet in de steek te laten

tot de dood jullie scheid?

- Ik doe.

- Ik verklaar jullie man en vrouw.

-Tot ziens.

- Mmm. Wees veilig.

- Ik zal. Je weet dat ik het zal doen.

- Pas op, zoon.

- Heel erg bedankt. - Gezondheid.

- Dag, opa.

- Okee. Pas op, lieverd.

- Jacob.

Wees goed.

Marty.

- Wees voorzichtig.

- Dank u. - Absoluut.

- Zorg voor mijn meisje.

- Zal ik doen.

Ben je klaar?

Doei!

- Sta op!

- Tot ziens!

Wij houden van u!

Allemaal: doei! Wij houden ook van jou!

Allemaal: we houden van je!