Original subtitles

Wat voorafging: -Wat is dit?

Heb je hem gezien? -Ik heb vreselijke dingen tegen Kat gezegd.

Sommige wonden zijn diep. -Zoals Lingermore?

We hebben elkaar 17 jaar niet gesproken. -Je mag niet weggaan met Kat.

Ze gaat met Brady trouwen. -Doei, Alice.

Niet doen.

Elliot, doe iets.

911, wat is het spoedgeval?

Er is een ongeluk gebeurd op Lingermore. Schiet alstublieft op.

Wat heb ik gedaan?

Ik moet dit herstellen. Waarom liet je me niet gaan?

De politie was iedereen aan het ondervragen. Je moest daar weg.

Ik heb dingen veranderd. Dit hoorde niet te gebeuren.

Wat is er dan gebeurd? -Kat kwam tussenbeide.

Ik was aan het vechten met Brady. -Waarom? Dat is niks voor jou.

Je snapt het niet. Ik heb vanavond alles verknald.

Kat, het spijt me zo.

Zeg op. Wat is dit voor boek? -Staan daar alle reizen van Alice in?

Wist je wat er ging gebeuren? -Ik weet alleen wat ik Alice zag meemaken.

Waar hebben jullie het over? Dit is toch een zieke grap?

Je zegt toch niet dat Kats dochter en mijn Alice dezelfde persoon zijn?

Dat zeggen we wel.

Vertaling: Red Bee Media

Het is te vroeg voor mama-post. -Je zoon is een ochtendmens.

Van wie zou hij dat nou hebben?

Wat zit er vandaag bij de post?

Een kaart van wat ik hier ga telen als ik boer ben.

Dit zinkgat wordt een groot aquarium.

Dat meertje is verboden terrein, zelfs voor ons boeren.

Niet als ik de baas ben. -O, nee? Stoer, zeg.

Hoi Kat, ik ben het, Alice.

Ik vind het zo erg van vanavond. Het had anders moeten gaan.

We hadden net als anders gewoon moeten kletsen. Dat mis ik echt.

Ik ben heel bang. Alles staat op z'n kop.

Je hebt niet gezegd wat er was gebeurd. Heb je het voor me verzwegen...

of zijn de regels aan het veranderen?

Als dat zo is, wat gebeurt er dan met mij?

En met ons?

Alsjeblieft, mama.

Ik ken niemand die dapperder is dan jij, dus nu moet je ook dapper zijn.

Blijf knokken, vanwege mij.

Er is al een tijdje niemand geweest.

Ja, dat is alles.

Del is naar huis om zich om te kleden, maar ik ben er.

En ik ga nergens heen.

Brady, hoi. Wat een verrassing.

Ik heb je gebeld, maar je nam de telefoon niet op.

Je had een bericht kunnen inspreken. -Heb ik gedaan. Je beluistert ze nooit.

Geeft niet.

Del wilde dat ik de verkoopovereenkomst bekeek.

Het leek me handiger om het even te komen bespreken.

Brady, je bent gekomen. -Dat klopt. Je had het me niet verteld.

Je hebt me ook niet de kans gegeven.

Je had niet helemaal hierheen hoeven te komen.

Natuurlijk wel, we zijn tenslotte familie. Waar is Alice trouwens?

Ze is naar een logeerpartijtje van haar klasgenoten.

Kunnen we dan samen eten? -Ja, misschien.

Hopelijk wel.

Fijn om hier te zijn.

Dus Alice is naar zichzelf vernoemd.

Had Kat pas vorig jaar door dat haar kind sprekend leek op haar oude vriendin?

Del heeft het nog steeds niet in de gaten. Hoe kan dat?

Jij had het ook niet door. Herinneringen zijn onbetrouwbaar. Je vult ze zelf in.

Het is onmogelijk. -De vragen die je me vanavond stelt...

daarover ben ik sinds 1999 aan het malen.

En al die tijd was het Kats dochter.

Ze is zo jong. -Toen was je van dezelfde leeftijd.

Waarom liet je me verliefd worden op haar? -Had je naar me geluisterd?

Wat is er gebeurd? Waarom ben je hier? Waarom ben ik hier?

Weet je niet meer wat er is gebeurd?

Het feestje op Lingermore. Elliot en ik waren aan het vechten.

Waarom? Hoe gaat het met Elliot? -Hij mankeert niks.

Het gaat me nu om jou.

Wat is het laatste wat je nog weet? -Het feest.

En dat ik met Elliot aan het praten was over...

Rustig maar.

Maakt niet uit. Ik weet nog dat ik bij Elliot was. Dat is het laatste.

Wanneer was jij daar dan?

Ik denk daarna. Ik zag je praten met een meisje.

Ik weet niet wie.

Je bent wakker. Hoe voel je je, Katherine?

In de war, maar verder goed.

Het was een nare val, maar je hebt geboft. Jij en de baby mankeren niets.

Baby?

Sorry, ik dacht dat je het wist.

Je bent zwanger. Ik laat jullie wel even alleen.

We krijgen een kindje.

Hoe vind je het? -Ik vind het eng, en spannend.

Ik ook.

Allemachtig. Een kind.

Wil je nu echt met me trouwen? Ik zal...

alles doen wat je wilt. Ik wil dit.

Ik wil ons.

Een leven samen. Daar kies ik voor.

Ik hou van je.

Wacht.

Ik droomde daarnet. Alice kwam erin voor.

Herinner je je haar nog?

Ik voelde me veilig. Gelukkig.

Als het een meisje is...

zullen we haar dan Alice noemen?

We krijgen een kindje.

Nick is ervandoor gegaan, maar we moeten Alice vertellen dat hij het weet.

Daarvoor moet Alice hier wel zijn. -Daarom ben ik hierheen gekomen.

Toen Alice op Lingermore was, heeft ze met je gepraat.

Ze dacht dat het meer andere regels had.

Ze wilde dat ik haar hielp, maar ik heb haar genegeerd. Dat was egoïstisch.

Ik heb haar daar niet gezien. Dat zou ik me herinneren.

Je had hoofdletsel, weet je nog? Je weet heel veel niet meer van die avond.

Wat ga je doen? -Ik moet bij Alice zien te komen.

Ze denkt dat haar wereld op instorten staat.

Wacht, dit is de verkeerde tijd.

Hoezo? Je timing is perfect.

Waarom ben je niet ondergedoken?

Thomas is erin geslaagd om een deal te sluiten met Cyrus.

Hij heeft Cyrus zijn diensten aangeboden om Jacobs leven te sparen.

We halen Jacob naar huis.

Ik weet wat je hebt gedaan om me te redden.

Alice, je bent terug.

Gaat het? Heb je Kat gezien?

Ik heb een hoop gezien. En die waarschuwing die je me hebt gegeven? Je had gelijk.

Alles is veranderd. Ik moet mijn moeder spreken.

Wacht. Alsjeblieft.

Je probeerde me uit te wissen. Ik praat nooit meer tegen je.

Godzijdank.

Wat fijn om je te zien. -Het is fijn om jou te zien, pa.

Hij is thuis.

Je bent hier. Waar heb je gezeten?

Maakt niet uit. Waar is mama? -Is Kat weer weg?

Wat is er? -We moeten praten.

Ik denk dat je bij je moeder niet op de eerste plaats komt.

Misschien is dat logisch.

Ben ik de enige reden dat jij en mama zijn getrouwd?

Wat heeft Kat je verteld? -Niks. Daarom dus.

Waarom durft niemand in dit gezin me de waarheid te vertellen?

Je wist dat mama en ik snel volwassen moesten worden toen jij je aankondigde.

Dat is het dubbel en dwars waard geweest.

Dat is geen antwoord op mijn vraag. Typisch een advocaat.

Ik weet niet hoe het was gegaan als jij niet was gekomen. Maar je kwam wel.

Jullie hebben zoveel voor me opgegeven. De master van mama in Londen.

We hebben offers gebracht.

Maar de liefde maakte alles goed.

Als je het had gezien, had je me geloofd.

Als ik erbij was geweest, wat had ik dan van jou moeten zien?

Dat mama niet voor mij had hoeven kiezen.

Maar dat deed ze wel. En toen kwam jij.

Jij herinnerde ons aan wat we samen hadden.

Die intense liefde die we aan jou wilden geven.

Een nieuwe verzameling sprookjes van twee broers die Grimm heten.

Thomas weet hoe hij vriendschap moet kopen.

Jacob heeft zo'n mooi leven. En een fantastische familie.

Jij hoort nu ook bij deze familie. -Op meerdere manieren.

Ik ben een Landry. En Jacob ook.

We zijn alleen de toekomstige generatie. -Is dit dus al die tijd al zijn familie?

Hij is op deze grond opgegroeid. In onze tijd.

Ik woon hier nog steeds. Die open haard is ook het middelpunt van mijn huis.

Dus je voelt ons altijd om je heen. En wat Elijah heeft gebouwd, was belangrijk.

Ik wil even met Katherine praten.

O, daar ben je.

Gaat het?

Ik dacht dat ik al je geheimen kende. Dat is dus niet zo.

We hebben samen zoveel meegemaakt, maar ik ken je nog steeds niet.

Toe nou. Ik ben het gewoon. -Ik weet het niet.

Ik vind het nogal wreed.

Voelde je je bijzonder vanwege dit geheim?

Terwijl de rest van niks wist? Voelde je daardoor slimmer?

Ik vond het verschrikkelijk. -Ik geloof er helemaal niks van.

Je vond het fijn om je verheven te voelen.

Weet je aan wie me dat doet denken? Victor.

Jacob is terug. Wat gaat er nu gebeuren?

Dat hangt af van wat er is gebeurd.

Toen.

Toen je voor het eerst hier was...

zei je dat dit boek nuttig kon zijn.

Je had gelijk.

1814 blijkt een cruciaal jaar te zijn voor mijn familie.

Ik wilde het vastleggen.

Ik schreef onze namen, geboortedata en sterfdata op.

De groei van onze stamboom.

Waarom is Jacob hierin niet vermeld als je zoon?

Omdat het verhaal van Jacob, hoe hij bij ons is gekomen...

meer verdient dan één regel.

Iedere familie heeft een begin nodig. Een sprookje.

Jacob is dat van ons.

Ik heb het hier opgeschreven.

Rebecca en ik waren hoopvol toen we hier kwamen.

We hadden grond gevonden, Rebecca was zwanger.

We bouwden een toekomst op. Maar ons kindje, een zoon, bezweek aan koorts.

Die toekomst vervloog.

Rebecca wilde vertrekken. Maar eerst ging ze naar het meer.

Ze huilde om de zoon die we hadden verloren.

Toen verscheen er ineens een jongetje.

Hij zei tegen Rebecca dat hij Jacob Landry heette.

Die jongen kende onze naam en beweerde dat hij ook zo heette.

Dat hij op dit stuk grond, ons stuk grond woonde.

Rebecca dacht dat het meer haar wens had vervuld. Een zoon.

Ze verzweeg waar Jacob vandaan kwam.

Ze zei alleen dat ze de jongen had gevonden toen hij rondzwierf in het bos.

Jacob was ons wonder.

Gezonden om ons te troosten.

Door Jacob zijn we in Port Haven gebleven.

Het meertje brengt je naar de juiste plek.

Rebecca was stervende toen ze me vertelde over Jacob en het meer.

Ik snapte het niet, totdat ik jou zag.

Nat, in rare kleren.

Je dook op in het bos bij het meer, net als Jacob.

En je zei dat je zijn zus was.

Je komt uit een andere wereld, hè? Om Jacob mee naar huis te nemen.

Jij wist hoe het zat.

Zoon.

Wist ma het ook?

Heb je het 24 jaar lang voor me verzwegen?

Maar je schrijft het wel op, zodat iedereen het weet?

Dit is niet jouw verhaal. Dit is mijn leven.

Het begin van de zomer. Mijn lievelingsavond.

Dan mag ik laat opblijven, samen met mijn familie.

En familie is belangrijk.

Waarom noem je het mama-post? -Omdat ik je een berichtje stuur.

Om je te zeggen dat ik hier ben. En dat ik van je hou.

Wat ben ik toch een geluksvogel.

Ze waren dol op dansen, hè?

We waren familie. -Zeker. Dat zijn we.

Maar deze familie had niet bestaan als jij niet in dat meertje was gevallen.

Door jou hebben Rebecca en Elijah hier een leven opgebouwd.

Door jou hebben we een familie. -Misschien was het allemaal onvermijdelijk.

Ik weet nog dat deze plek me riep.

Ik mocht het niet, maar ik ging toch.

Ik kon het niet helpen. Maar ik speel een rol.

Het verhaal dat mijn ouders me vertelden over wie ik was...

en waar ik vandaan kwam, geloofde ik. Want ik hield van ze.

Ik hou echt van ze.

Kom met me mee naar huis.

Mama wacht al zo lang.

En papa?

Nog een ouder dood. -Hij heeft tot het einde naar je gezocht.

Hij is altijd blijven hopen dat je thuis zou komen.

Ik ga niet terug.

Maar nu weet je de waarheid.

Ik ben het grootste deel van mijn leven hier geweest.

Ik hoor hier.

Als ik erin spring en op die andere plek kom, weet ik niet wat er gebeurt.

Ik denk dat ik dan kapotga.

Ik heb je net terug. Alsjeblieft.

Je mag altijd hierheen komen.

En een tijd blijven.

Daar moet je het mee doen.

Wat moet ik tegen mama zeggen?

Ze begrijpt het wel.

Daar zorg ik voor.

Wat ga je doen?

Weet je nog dat we het over de sterren hadden? En over de ontdekkingsreizigers?

Waarom schrijf je dat op? -Het is een brief aan mijn moeder.

Om haar te vertellen dat ik hier ben.

En dat ik van haar houd.

De ontdekkingsreiziger heeft een thuis gevonden...

maar kijkt nog steeds naar de sterren als hij zich verloren voelt.

Hoe is het op de plek waar je vandaan komt? -Het is heel veel.

Ingewikkeld, rommelig, deprimerend. Maar het kan heel mooi zijn.

Dat klinkt niet veel anders dan deze tijd.

Alleen zijn de vrouwen daar...

meer zoals jij?

Dan wil ik mee. In plaats van Jacob.

Wil je met me mee? Krijg je daar geen spijt van?

Je bent geknipt voor mijn tijd, dat weet ik zeker.

Moet je de winkel niet sluiten? Of mensen gedag zeggen?

Ik wil er gewoon in springen.

Sorry, Susanna.

Ik snap niet waarom het meer bepaalde mensen kiest.

Dat zijn de magische krachten. -Die heb jij ook.

Met je bezweringsformules. Je kunt zelfs achterstevoren schrijven.

Dat doe ik om pottenkijkers in verwarring te brengen. Voor de veiligheid.

Ik vind het zo naar dat je hier niet jezelf kunt zijn. Je verdient veel meer.

Ik heb het je niet kunnen geven.

Denk nou niet dat je me niets hebt gegeven.

Je hebt me vriendschap gegeven, warmte. En inspiratie. Dit is een sprookje.

Maar hoe krijg je dan je goede afloop?

Door te trouwen met Jacob, zodat je veilig bent?

Ik wil niet dat Jacob met me trouwt. Dat zou voor ons allebei niet goed zijn.

Hoe meer ik over deze wereld weet...

des te zekerder ik ervan ben dat ik nooit 'n man tegenkom van wie ik echt kan houden.

Ik blijf mijn eigen baas. -Die woorden ken ik.

Het is een citaat uit mijn lievelingsboek. Thomas heeft het meegenomen van een reis.

De schrijver wordt niet genoemd, maar het is een vrouw en ze is geniaal.

Door haar wil ik schrijven. Misschien ga ik dat wel doen.

Als ik dat doe, moet mijn naam bij het verhaal staan.

Geen pseudoniem of symbool.

Ik wil dat de wereld weet wie ik ben.

Door jou weet ik dat dat kan.

Dit, wat wij hebben.

Dat heb ik mijn tijd ook nodig.

Ga me daar maar missen.

En als je me mist...

ga dan naar de open haard.

Die zal onze constante zijn te midden van de verandering.

Ik doe het ook. Onze handen zullen elkaar door de tijd heen raken.

Ik dacht al dat je hier was.

Gaat het?

Nu wel.

Bedankt dat je Jacob beschermt. Dat heb je al die tijd gedaan.

Onder al die leugens en dat gemanipuleer...

zit kennelijk toch een hart?

Misschien.

Zeg het alsjeblieft tegen niemand. Dan ben ik er geweest.

Ik kom gauw weer terug.

Een stukje van mijn hart ligt nu tenslotte hier.

Jacob zal veilig zijn.

Misschien mag ik een stukje van je hart me met meedragen.

Dat hart waarvan je zegt dat ik het bezit.

Weet je zeker dat Cyrus te vertrouwen is? -Cyrus doet graag zaken.

Dat heb ik gedaan.

Dan is dit alleen een tot ziens. -Alleen een tot ziens.

Gaat het? Regent het?

Gaat het met je?

Ik heb je zo gemist. -Ik jou ook, schat. Kom hier.

Je kunt nog steeds naar Jacob toe. Het meertje brengt je wel.

Maar hoe vertel ik het mama?

Je kind leeft nog, maar hij wil niet naar huis komen.

Je kinderen zijn het allerbelangrijkste.

Ik hoop dat je gelooft dat jou krijgen de beste keus was die ik ooit heb gemaakt.

En Londen dan? En Elliot?

We waren impulsieve kinderen die grote beslissingen namen.

Ik wou dat Elliot wat meer aan mij had gedacht.

Hij was nog jong. Maar nu is hij volwassen.

Hij geeft heel veel om je. -Vast.

Del zei dat jullie elkaar het weekend op Lingermore voor 't laatst hadden gesproken.

Waarom? Als ik zulk goed nieuws was...

had het daarmee toch goed af kunnen lopen?

Jij was mijn goede afloop. Dat zul je altijd zijn.

Hier, in deze kamer, in dit bed. Gezond en wel.

Kunnen we dit bespreken? Ik weet wat er toen op Lingermore is gebeurd.

Waarom eindigde dat zo naar? En waarom hebben jullie dat niet bijgelegd voor mij?

Het komt nu niet goed uit. -Het komt nooit goed uit.

We kunnen het net zo goed bespreken. We hebben niks meer te verliezen.

Als je 't verkoopcontract tekent, niet nee. -De familie Goodwin zal eerlijk zijn.

Je maakt je altijd veel te druk om wat ze van ons vinden.

Evelyn was bereid onze naam uit de krant te houden. Nou, en?

Fijn dat je wilde komen.

Kom je om vergeving smeken voor je dochter en die jongen Augustine?

Laat maar, ik dien een aanklacht in.

Het zijn kinderen. Ze hebben een fout gemaakt.

Deze stad is veranderd. Er gebeuren nu akelige dingen.

Op dit moment niet.

Dien alsjeblieft geen aanklacht in. Ze zijn jong, dan verpest je hun toekomst.

Je bent niks aan me verplicht, maar doe het dan voor Colton.

Het is zijn dochter.

Goed dan.

Voor Colton.

Ik voel me steeds vaker het veiligst als ik gewoon thuis blijf.

Met de herinneringen.

Het is vast fijn om Colton om je heen te hebben.

Daar benijd ik je in elk geval om.

Je snapt wel dat je me nu iets verschuldigd bent.

Wat trouwens al het geval was.

Ik ben alvast wat spullen aan het inpakken.

Misschien kunnen we een plan bedenken voor de renovatie.

Ik heb nagedacht over wat je zei.

Dat ik op m'n vader leek. -Sorry dat ik dat heb gezegd.

Je had gelijk.

Ik probeer al bijna mijn hele volwassen leven om me aan zijn grip te ontworstelen.

Het zit kennelijk in mijn dna. Of ik het nou leuk vind of niet.

Daarom heb ik dat nooit gemaakt. Dan onthoud ik dat ik zijn genen heb.

Jij bent Victor niet. Je hebt een hart en je denkt aan anderen. Misschien te veel.

Ik zou je graag helpen met opknappen, maar ik moet naar huis.

Naar Claire. En naar het normale leven. -Ik snap het.

Laat iemand je helpen om die muur af te breken. Voor je eigen bestwil.

Ik mis Colton.

Zo'n vader had ik gewild.

Ik besefte niet dat ik die had.

Hij nam me serieus toen we het clubhuis aan het bouwen waren.

Hij heeft me zoveel geleerd. Ik stond er nooit zo bij stil...

omdat ik dacht dat hij er altijd zou zijn.

Ik zal onze vriendschap nooit als vanzelfsprekend beschouwen.

Je hebt al die tijd voor me klaargestaan.

Je bent en blijft mijn makker.

Dat zal nooit veranderen.

Alice is er niet. Ik weet ook niet waar ze uithangt.

Ik ben hier voor jou. Ik moet je iets bekennen.

Ik wilde Alice vragen om met me mee te gaan naar Minneapolis.

Hadden we dat niet moeten bespreken? -Zeker weten.

Maar ik ben er nooit. -Het gaat niet gebeuren.

Ik wil niet tussen moeder en dochter komen.

Je bent een geweldige moeder. Altijd geweest.

Dat wilde ik even horen.

Waarom heb je me eigenlijk nooit over Londen verteld?

Omdat het leven ineens heel anders liep.

Ineens speelde het zich af in die ziekenhuiskamer.

Kat, je bent er.

Het gaat goed met je. Ik bedoel, gaat het goed met je?

Het gaat prima.

We moeten het hebben over wat er is gebeurd.

Het lijkt alweer zo lang geleden. Ik herinner het me ook amper.

Kunnen we het laten rusten? Ik moet ook naar mijn moeder.

Goed. Misschien tot later? -We gaan binnenkort weg.

Maar het was fijn om je te zien.

Het spijt me.

Hoe gaat het, schat? -Ik ben blij dat ik het ziekenhuis uit ben.

Ik moet even opnemen. Kom binnen.

Wacht jij anders even in de auto.

Ik wil dit alleen doen. We kunnen mama later over de baby vertellen.

Roep maar als je me nodig hebt.

Ophouden. Onmiddellijk.

Je hebt Jacob niet gezien. Het was een droom.

En ik heb al gezegd dat ik je geen beloning kan geven.

Daar ben je. Ik ga wat te eten voor je maken.

Ik heb Evelyn gesproken. Maak je geen zorgen over dat gedoe.

Ze was boos, maar ze is nu bijgetrokken.

Is Evelyn degene over wie je je zorgen maakte?

Dat is niet eerlijk.

Voordat we weer ruzie krijgen, wil je iets geven.

Brady heeft met z'n ouders gepraat. Ze geven je geld voor de boerderij.

Betekent dat dat je naar huis komt? -Nee, ik blijf met Brady in Minneapolis.

Dan wil ik het niet.

Ik vind het hier te ingewikkeld.

En jij bent te moeilijk. -Is dat zo?

Hoe zit het dan met jou? -Dat bedoel ik dus.

Jacob had hier moeten zijn om de boerderij te redden.

Het had Jacob moeten zijn.

Wat doe je? -Ik neem iets van papa mee.

En ik kom nooit meer terug. Omdat hij het had moeten zijn.

Wat is er gebeurd? Heb je Del over de baby verteld?

Ze verdient het niet om haar te kennen.

Ik weet waarom mama nooit is teruggekomen.

Ik vind het zo erg. Jullie zijn die dag zoveel kwijtgeraakt.

Ik vergeef je. -Misschien wel niet.

Nick is hier. -Ik weet het.

Daarom kon ik je dus niet vinden op Facebook.

Ik dacht steeds dat ik je overal zag.

Zie ik je ook overal?

Alleen als je het over Lingermore hebt. Want dat was ik.

Je deed je masker niet af, je liep gewoon weg.

Ik besefte dat de afstand te groot was. In allerlei opzichten.

Ik dacht er alleen maar aan hoe erg dit was voor mij.

Het was ook vast heel zwaar voor jou.

Ik vond het heel erg moeilijk om afscheid te nemen.

Had iemand het me maar verteld. -Dat had het niet makkelijker gemaakt.

Ik paste daar niet.

Dat is het probleem met tijdreizen. Je hebt altijd de verkeerde leeftijd.

Te jong in 2007...

en hier voel ik me te oud voor de rest.

Je hoort hier iemand te vinden. In je eigen tijd.

Dit is het vreemdste gesprek dat ik ooit heb gevoerd.

En ik denk dat het nog vreemder wordt. -Ik moet gaan.

Het was fijn om je weer te zien.

Die avond op het strand? Ik heb iedereen daarmee vergeleken.

Dus zo akelig was het niet.

Heb je getekend? -Ja, dit is nu Goodwin-grond.

Ik weet waarom jij en mama ruzie kregen.

Je moeder heeft het je verteld. -Nee, hoor. Niet bewust.

Wat ik tegen je moeder heb gezegd, al die jaren geleden...

bedoelde ik niet zo.

Toen heb je de boerderij niet verkocht. Waarom niet?

Ik wilde hem bewaren voor een Alice die ik nog niet kende.

Ik heb mijn uiterste best gedaan om de grond te behouden.

Maar dit huis raken we nooit kwijt.

Die geschiedenis.

Of elkaar.

Daar heeft Jacob me aan helpen herinneren.

Grond komt en gaat.

Familie is voor altijd.

Dus Nick is alweer weg. -Vertrokken na z'n verzoening met Alice.

En jij was erbij om die ontmoeting te begeleiden.

Ik kon het vanaf de trap goed zien.

Heel goed, dank je wel.

Ik wilde met jou naar Londen.

Ik weet niet veel meer van die avond, maar op de trap zag ik jou.

En ik werd een beetje verliefd.

Sorry dat ik daarna zo onaardig deed. Ik was bang, ik schaamde me.

Ik was gewoon een dom jong meisje.

Een dom jong meisje dat met mij weg wilde lopen.

Maar net zoals die kus laatst, eindigde het voordat het begon.

Die kus was gemeend, maar ik wil dat we op een lijn zitten. Geen geheimen meer.

Dus...

Het is van jou.

Ik stel je gebaar enorm op prijs.

Maar ik weet al hoe het verhaal eindigt.

Mama heeft de grond verkocht en Jacob komt niet naar huis.

Ik probeerde Susanna mee hierheen te nemen.

Ik dacht dat als Finn met een Landry kon reizen, een mens dat misschien ook kon.

Nogal dom. -Dom, ja.

Rita heeft zich uitgesloofd met dat witte-heksengedoe.

Volgens Nick hebben we het leukste gemist.

Rita was aan het rammelen met plastic kettingen en deed alsof ze de heks was.

In de vuurtoren waart naar verluidt de geest van een ontsnapte gevangene rond.

Hij werd in de oorlog van 1812 op smokkelen betrapt...

en werd geëxecuteerd door...

Britse soldaten.

Kat, zeg op. Wat is er aan de hand?

Die rammelende kettingen kende je toch? -Stel dat het munten waren.

Ik moet zeker weten dat Thomas hier niet in staat.

Wacht. Je weet toch dat je dit niet kunt voorkomen?

Maar ik kan wel afscheid nemen.