Original subtitles

In 2016 richtte het Amerikaanse leger het project HHVB op

Downloaded from YTS.MX

in een poging om het groeiende medialandschap te controleren.

Official YIFY movies site: YTS.MX

Wij startten undercover met het experiment

in een kleiner en onbelangrijker land, België.

We zochten een weinig succesvolle comedian op

om geen argwaan te wekken.

We lieten hem continu de slechtste series en films zien die er zijn.

De eerste editie was geen groot succes,

maar de patiënt werd steeds onstabieler en sarcastischer.

Na vier jaar constant naar Belgische televisie te kijken,

vertoonde de patiënt tekenen van depressie en uitputting.

Hij bezweek aan zijn mentale problemen en de pandemie van 2020.

Project HHVB werd opgeborgen

en de patiënt werd vrijgelaten in het wild en nooit meer gezien.

De media werden aan hun lot overgelaten.

Al snel startten de streamingoorlogen, staakten acteurs.

Schrijvers kregen te weinig betaald en de AI-dreiging werd groter.

Wisten wij veel dat project HHVB

groter, sterker en luider dan ooit zou terugkeren.

Het leek erop dat de patiënt undercover was gegaan

in het grootste mediabedrijf van het land om radio te maken

en te doen alsof hij de muziek en de mensen leuk vond.

We hadden hem onderschat.

Tijdens 'n zogezegd sabbatsverlof werkte hij aan z'n terugkeer.

In 2023 heeft de patiënt voldoende informatie vergaard

voor zijn grootste experiment ooit.

Onder ons toezicht wordt project HHVB gebracht

voor duizenden mensen tegelijk

in een poging films en series in België van zichzelf te redden,

en het project hopelijk niet te vernielen.

Als dit lukt, wie weet dan wat de toekomst in petto heeft voor project HHVB?

Als hij faalt, moge God ons bijstaan.

Geef die man een schild.

Opgelet. Dit is luitenant-generaal McHale van het Amerikaanse leger.

Project HHVB 2023 is geactiveerd in de Lotto Arena in Antwerpen.

Dit gebouw gaat twee uur in lockdown.

Gelieve te blijven zitten en niet te panikeren.

U bent veilig tijdens de show, tenzij u in de tv- of filmwereld werkt.

Veel geluk. En wat u ook doet, begin niet over James Cooke.

Dames en heren, welkom terug bij Houdt het voor bekeken.

De show is al vier jaar weg, ik ben al een jaar weg,

en er is van alles gebeurd in die tijd.

Eén ding is dat ik een contract gekregen heb bij een tv-zender,

waardoor mensen denken dat ik minder objectief zal zijn

over die bepaalde tv-zender.

Wat er ook gebeurd is: drie maanden geleden ben ik vader geworden.

Rustig. Je hebt hem nog niet gezien.

Hij ligt in de auto op de parking, als je hem even wilt zien.

Ik heb het op een kiertje gezet.

Ook daardoor denken mensen: is hij nu zachter geworden?

Is hij zachter geworden? Heeft hij meer medeleven?

Is hij milder geworden?

Ik kan u garanderen en geruststellen vanavond: fuck nee.

Ik ben nog altijd kwaad, ik ben nog altijd pissig, vooral luid

en ik ben niet beschaamd om te blijven schoppen

op hetzelfde dode paard. Dat gezegd zijnde: hier gaan we weer.

Lieven Van Gils is de officiële filmreporter van de VRT.

Iemand heeft dat beslist. Iemand heeft ooit luidop gezegd:

Iedereen wist dat Lieven een grote filmliefhebber was.

Wij hebben gekeken en gedacht: hm...

Mensen zeggen altijd: heb jij een pik op Lieven?

Nee, maar iemand die bij de VRT werkt duidelijk wel.

Want ze blijven die man in jobs duwen waarvoor hij incompetent is.

Als talkshowhost kon je hem vervangen met een geurkaars.

Wat voor een geurkaars zou Lieven zijn?

Ik denk tranen en karton.

Nu is hij filmreporter.

Hij brengt geen recensies, maar sfeerverslagen.

Lieven, hoe was The whale in Cannes?

Er was veel volk in de zaal, ze hebben lang geapplaudisseerd,

ik droeg een kostuum, ik heb een duif op de parking gezien.

Dat is geen recensie, Lieven. Dat is niks.

Waarom zeg ik dat?

Dat is de man die ons warm moet maken voor cinema.

Dus ook voor de Vlaamse cinema.

Ondanks het feit dat dat de man is die ons lauw maakt voor film,

kan ik voor de eerste keer in vijf jaar Houdt het voor bekeken zeggen:

het was een zeer goed filmjaar voor Vlaanderen.

Vorig jaar was het beste Vlaamse filmjaar in tijden.

Meer dan 1.800.000 mensen zijn gaan kijken naar Vlaamse films.

Eén film heeft de spits afgebeten en dat is bijna meteen de grootste hit

van het land geworden.

De grootste film van vorig jaar, jullie weten het.

Er duikt al een film op in je hoofd. Je weet waarover het gaat.

Gigantische blockbuster met Matteo Simoni.

Jullie weten waarover ik het heb. Onze natuur.

Ja, inderdaad. Een van de grootste films van 2022

is een natuurdocumentaire met een voice-over van Matteo Simoni

over de Vlaamse natuur. Beestenbos is Belgisch.

Wij zijn een niet te vatten land.

Je hebt twee jaar binnen gezeten en je mocht alleen wandelen.

O, je mag gaan wandelen. Wandel je graag? Je zal veel mogen wandelen.

Ga maar wandelen in onze natuur.

Je mag weer naar de cinema: ik ga naar Onze natuur kijken.

Bijna 370.000 mensen zijn gaan kijken naar Onze natuur.

Ik kon niet vatten waarom. Ik dacht: wat is daar in godsnaam in te zien?

De Vlaamse natuur.

Ik hou van documentaires, maar dat zijn vaak Amerikaanse documentaires

op wereldwijd vlak gedraaid.

Als ze in Amerika in een park draaien, is dat een park, hè.

Beren en wolven en gletsjers en geisers.

Als je bij ons in een park draait,

naargelang het uur wordt het een rare documentaire.

Je gaat ook beren vinden, maar een ander soort. Daar komt het op neer.

Dus ik dacht: wat gaat daarin te zien zijn?

Een mottige stadsduif die een burger eet op de Meir.

Bevers die een dam bouwen met deelstepjes.

Maar ik geef toe, ik heb gekeken,

ik heb ervan genoten en ik heb dingen bijgeleerd.

Ik heb ontdekt dat er hagedisjes wonen onder de treinsporen.

We zijn dus niet de enige soort die dagelijks wordt gekloot door de NMBS.

Er wonen eekhoorns in Brussel.

Die hebben daar geen natuurlijke vijanden.

Behalve degenen die worden neergestoken in Brussel-Zuid.

Dit werd bijna de grootste film van vorig jaar.

Dat maakte mij zo gelukkig.

Ik zie al die jaren al slechte filmcijfers

en ineens rijst er een film op en het is dit.

De grootste Vlaamse film in een lange tijd was bijna een film

waarin je ziet hoe een ooievaar een luier opeet op een stort.

Dat maakte mij zo blij als comedian.

Ik kan ook eerlijk toegeven:

dit is de op twee na grootste film van vorig jaar geworden.

Dat wil zeggen dat alle films die ik ga opnoemen,

het slechter hebben gedaan dan 'Ooievaar fret luier op een stort'.

De film die echt de spits wou afbijten van het nieuwe filmseizoen,

was een film die H4z4rd heette.

Dat was een film met in de hoofdrol Dimitri Vegas.

En H4z4rd is geflopt.

Onze pers wist niet goed waarom.

Ze schreven dingen als: hoe kan dat? Zo'n grote naam in de hoofdrol.

Zo'n glamoureuze première.

Ik ben dat even gaan ontleden.

Ten eerste: zo'n grote naam in de hoofdrol.

Ja, Dimitri Vegas.

Dimitri Vegas is een bekende en goeie dj.

Dimitri Vegas is ook een afschuwelijke acteur.

De man kan niet acteren. Dat is geen belediging.

Hij heeft evenveel mimiek als een standbeeld op Paaseiland.

Kan niet acteren.

Je moet dat kunnen zeggen, want talent kan je niet verzetten.

Je kan goed zijn in één ding en slecht in een ander.

Zo werkt talent. Ik zal het zo zeggen:

mocht ik een loodgieter bellen...

en Dimitri Vegas staat daar...

ik zou vijf minuten enthousiast zijn,

maar er is een kans dat mijn living eindigt in tien centimeter kak.

Dan moet je toegeven: Dimitri Vegas is geen goeie loodgieter.

En zo werkt talent.

Goeie dj, slechte acteur.

Om een of andere reden wordt er constant over die man gesproken

als een enorm acteertalent, zijn rollen, de conversaties in Hollywood.

Ik dacht: ik kan dat niet aan.

Als onze pers en de buitenlandse pers dat geloven,

dan moet ik door de volledige filmografie gaan van Dimitri Vegas.

Dat kan niet anders. Zelfs Variety schreef over zijn nauwe samenwerking

met Sylvester Stallone in Rambo V. Ik dacht: dat is graaf.

Dat moet Xander zien. Ik ga naar Netflix en ik bekijk heel Rambo V.

Die Dimitri Vegas, niet te vinden.

Ik dacht: heb ik nu net op mijn telefoon gekeken toen hij verscheen?

Dus ik heb de film opnieuw opgezet en nog eens volledig uitgekeken.

En nog steeds miste ik Dimitri Vegas. Ik dacht: dat kan toch niet zijn?

Ik ben dan naar IMDb gegaan om te kijken wat zijn rol specifiek was.

En er stond: buitenwipper.

Dus ik dacht: oké, ik bekijk die film nog één keer.

Maar ik ga nu alle deuren in de gaten houden.

En halverwege de film, wie vind ik daar in de hoek?

Piepekoek, zeg. Awel?

Ben jij gestraft, kleine man?

Hebben ze je tekstjes geknipt?

De grootste hartbreuk voor mij was toen aangekondigd werd

dat hij een gastrol had in Jurassic World: Dominion.

Gastrol. Gastrol.

Je hoort 'gastrol' en je hebt toch een bepaalde proportie van tekst

in je hoofd?

Dan kijk ik naar Jurassic World: Dominion en wat speelt hij?

Man die zak afgeeft op luchthaven.

Dat is nauwelijks een gastrol.

De geit in Jurassic Park heeft meer tekst...

dan Dimitri Vegas in Dominion.

Ze spraken natuurlijk over de glamoureuze première van de film.

Die vond plaats op Tomorrowland.

Want als je denkt aan cinema...

dan denk je: Tomorrowland. Wat een hoop cinefielen samen is dat, zeg?

Iedereen weet dat ik daar niet weg te slaan ben.

De keren dat ik daar al onderbroken ben

terwijl ik een lijn coke van de onderrug

van een voormalige tienermoeder aan het doen ben...

door iemand die wil babbelen over het oeuvre van Jeanne Dielman.

Dan moet je zeggen: jongens, kan dat niet na de set van Amber Broos?

De film is geflopt.

Er zijn 12.000 mensen gaan kijken naar H4z4rd met Dimitri Vegas.

Dat is wat we in vaktermen weinig noemen.

Je weet dat je film geflopt is als er al meer mensen gestorven zijn

aan een overdosis op Tomorrowland...

dan je film gezien hebben op Tomorrowland.

Dit was veruit het ergste dat ik gezien heb.

We leven in nieuwe tijden.

Sinds ik weg geweest ben, hebben we een nieuw soort BV.

De online BV.

Influencers, vloggers, youtubers, tiktokkers 'invaden' popcultuur.

En ik zit ermee. En die maken nu ook films.

En die worden vaak deftig bekeken.

Eén ding moet gezegd worden over de meeste influencers en tiktokkers:

kunnen niet acteren. Kunnen niet acteren.

Het is heel moeilijk om aan te zien.

Ik was even enthousiast. Er kwam een horrorfilm uit, Fomo.

In tegenstelling tot wat de titel suggereert, heb je niet veel gemist.

Het plot van de film is simpel:

tien influencers worden naar het bos gelokt

onder het mom van een vals tv-programma

en worden een voor een vermoord. Je had mij bij dode influencers.

Het probleem is: een groot deel van die influencers wordt gespeeld

door influencers.

En die mensen kunnen niet acteren.

Kunnen niet acteren. Ze kunnen met moeite spreken.

Dat is vaak met bekende mensen van Instagram.

Je kent ze van foto. Mooie jongen of mooi meisje.

Die lijkt tof. Tot ze hun mond opendoen.

Dan denk je: jammer. Dat is jammer.

Dat is jammer, hè. O, spijtig.

O.

Steffi Mercie, tof, hè. Tot ze begint te spreken. Dan...

Dat is net een van de muizen van Assepoester op helium.

Het engste in heel de film is Jamie-Lee Six

die 90 minuten algemeen Nederlands probeert te spreken.

Al dat geld voor een borstvergroting en niks voor dictie. Jammer.

Nee...

Wat je vooruithelpt in je carrière, zeker?

Het grootste mormel van al die online vlogger-, YouTube- en influencerfilms

was de film Rewind.

Rewind is de film van het YouTube-koppel Cemi.

Ik ben een man van 36 jaar, ik wist niet wat Cemi was.

Ik dacht dat Cemi internetslang was voor halfslappe piet.

Op filmvlak is het wel vergelijkbaar met een halfslappe piet.

Cemi is een YouTube-koppel dat YouTube-films maakt voor kinderen.

Ik heb de film niet gezien in de cinema.

Er zijn meer dan 60.000 mensen naar gaan kijken. Vooral kinderen.

Ik was er niet een van. Ik moet toegeven:

sinds ik een contract getekend heb als radiopresentator van de VRT,

worden ze nogal zenuwachtig...

Ja...

Het wordt moeilijk, hoor.

Ja, maar het is voor mijn werk. Dat zei de Inspecteur ook. Kom.

Cemi bestaat dus uit Celine en Michiel. Celine en Michiel.

En zij...

acteren, bij gebrek aan een beter woord, in deze film.

Zij is nog oké, zij kan nog woorden...

Maar die Michiel is niet...

Dat is niet om aan te horen, dat is niet om aan te zien.

Hij lijkt een kruising tussen Steven Van Herreweghe en een trapladder.

Hij praat als een slaperige Jonas Geirnaert.

Allee, Celine.

Dat is echt niet...

Het plot.

Dit is het plot van de film.

Celine en Michiel vieren hun 500e YouTube-video

en die komt vrijdag uit.

Ah ja, dat is het. Het is gedaan.

Dat is het letterlijk.

Ik hou ervan als films concreet zijn. Wanneer? Vrijdag.

Welke vrijdag? Vrijdag.

Het beste is: die vrijdag keert nog terug.

En ze vieren vrijdag de release van hun video met een optreden

van Patje Krimson en Loredana.

Die maken ook een cameo in de film via de telefoon,

want daarom ga je naar de cinema, om op een telefoon te kijken.

Maar voor de film volledig in gang kan geraken,

krijgt Steven Van Ladderweghe...

een VR-bril toegestuurd om te testen op zijn YouTube-kanaal.

De clou van die VR-bril is dat die je omgeving toont hoe die eruitzag

in een bepaalde tijd.

Ze zet die bril op en gaat naar het jaar nul en dat toont:

in het jaar nul was Vlaanderen voornamelijk struik.

Dat was Vlaanderen. Struik tot zo ver het oog kan reiken.

Struik.

Het kan zijn dat ik me vergis, maar ik dacht dat het Romeinen waren.

Volgens Cemi was het struik.

Dan wil ik het de film vergeven omdat ik denk:

misschien heb je niet het budget voor 200 figuranten in Romeinenpakken.

Ik laat het voorbijgaan.

Een halfuur later in de film duikt er een dude op in een Romeinenpak.

Je had een Romein.

Zet hem dan in struik.

Het plot krijgt een twist wanneer Celine ook die bril opzet

en ze wordt naar het jaar 1996 geflitst.

Ik dacht: nu wordt het de max. Dit wordt een tijdreisfilm.

Nu ben ik aan boord. Wat gaat er gebeuren?

Welke grave dingen gaat ze doen? Misschien vangt ze Dutroux.

Maar nee, Celine gaat naar 1996 en ze doet het coolste ooit.

Ze gaat naar de middelbare school.

Zo werken middelbare scholen.

Je kan daar als 25-jarige vrouw op een stoel gaan zitten

en niemand trekt dat in twijfel.

Het helpt dat alle andere leerlingen op die school er ook 35 uitzien.

En dat zijn nog maar de vrouwen.

De venten in die film, wat een hoop ouwe bokken zijn dat samengesmeten...

Zie die.

Het is net de boekhouder van je pa.

Als dat een student is, gaat hij straks twee liter visolie kopen.

De film wordt helemaal van de pot gerukt als Michiel er ook in slaagt

om naar 1996 te gaan en zich ook voordoet als een middelbare scholier.

Duidelijk eentje die met een speciaal busje naar school komt.

Dan is de film een uur bezig en duurt hij nog tien minuten

en denk ik: dommer wordt het niet. Maar de film doet nog een poging.

Want Michiel uttert in de laatste tien minuten de domste zin

die ik ooit in een tijdreisfilm gehoord heb.

Ik ga het vertellen. Ik ga wat tijd laten,

mocht je niet helemaal snappen wat er net gebeurd is,

zodat je zeker niet dommer dan Michiel bent.

Ze geraken bevriend met de leerkracht fysica, weet ik veel, biologie.

En die fikst hun tijdreismachine. Die mens kan dat.

Op dat punt boeit het mij al niet meer.

Tuurlijk. Jij kan dat repareren.

Die repareert hun tijdreismachine en dan zegt hij tegen Michiel:

Wel, ik denk dat ze zo goed als af is.

Ik vertrouw het niet helemaal, ik zou toch langer willen voortdoen.

Waarop Michiel zegt, hou je vast, hier komt hij:

Dat gaat niet, we moeten terug zijn voor vrijdag.

Ik ga nog één keer uitleggen hoe tijdreizen werkt.

Je zal altijd terug zijn voor vrijdag.

Je kan letterlijk 20 jaar op dezelfde plek blijven staan,

je zal nog terug zijn voor vrijdag.

Tijdreizen.

Het zou geen normaal 'Houdt het voor bekeken'-jaar zijn

zonder niet even naar onze goeie vrienden

van De Buurtpolitie te gaan.

Er is veel gebeurd bij De Buurtpolitie

sinds we elkaar gezien hebben. Andy Peelman is dood.

Ik pauzeer daar graag, omdat dat mensen hoop geeft.

Het karakter dat hij speelt in De Buurtpolitie, is overleden.

Hij heeft op heldhaftige manier een kogel opgevangen met zijn gezicht.

Kinderreeks, hè.

Die zit er niet meer in. We moeten het doen met deze cast.

Het probleem met de film was, dat toont hoever de show gekomen is,

en de macht die ik uitstraal...

Ik vond de film niet. De film is uitgekomen in december 2022.

En dan was hij weg. Ik kon er nergens aan geraken.

Hij was niet uit op dvd, hij was zeker niet uit op blu-ray.

Die stond op geen enkele streamingdienst,

tot 1,5 week geleden, toen verscheen hij.

Ik moet aan die show beginnen, ik begin daar in juni aan.

Ik moet screenshots nemen, moppen schrijven.

Ik heb gewoon gemaild...

naar het productiehuis van De Buurtpolitie:

Mag ik je film hebben?

En die hebben echt gereageerd van: Ja, maar ga je kwaad zijn?

Ja, natuurlijk, zei ik.

En ze hebben hem gegeven.

Ze hebben hem wel in lage kwaliteit gegeven. Alsof er een andere bestaat.

Het plot.

De buurtpolitie gaat op teambuilding.

Je begint het door te hebben.

Ja, de buurtpolitie gaat op teambuilding,

ze gaan samen een valse bank overvallen.

De twist van het verhaal is: het is een echte bank.

En ze zijn erin geluisd door boeventuig.

Niet alleen maakt dat de buurtpolitie ongelooflijk incompetent,

dat ze niet doorhebben dat ze echte wapens op kinderen richten.

Maar het gebouw dat in de film figureert als valse bank,

is niet eens geloofwaardig als bank.

Ik zag dat ding en ik dacht: ik heb nog nooit zo'n bank gezien.

Dit is het gebouw.

Ik zag dat en ik dacht: ga je Technopolis in Mechelen overvallen?

Ik heb nog nooit zo'n bank gezien. Dat is omdat dat geen bank is.

Dat is het gemeentehuis van Houthalen-Helchteren.

Als je dat weet, wordt die film tien keer zo grappig.

Want dat maakt de buurtpolitie tien keer zo dom.

Want er gaat bij niemand een belletje rinkelen

dat de meeste banken geen bibliotheek hebben in de zijkant.

Je kan geen boeken lenen bij de bank. Zo werken banken niet.

En de meeste valse echte banken hebben geen loketjes

waar mensen staan aan te schuiven

en je iemand op de achtergrond zijn reispas ziet aanvragen.

Zo werken banken niet.

En het belangrijkste, dat vind ik een hekel punt:

je bent echt een incompetente flik als het niet opvalt

dat je echte bank een valse bank is, maar ook geen echte bank is,

omdat de meeste banken geen politiekantoor hebben in de bank.

Wat is de responstijd in die bank? Drie seconden?

Handen omhoog. Nee, jij handen omhoog.

Ik wist dat we die bank met politiekantoor niet moesten overvallen.

Voor de rest is het een totaal realistische echte bank.

Tot op de kleine details, hoe ze geld bewaren.

Iedereen weet hoe geld bewaard wordt in een bank.

Op een grote hoop op een tafel achterin.

Zo bewaren ze hun geld. Zo werken bankautomaten.

Je steekt je kaart erin en er zit een mens op een stoeltje te wachten.

70. Dan gaan ze naar achteren.

Briefje van 20, briefje van 50.

Weet je hoe de buurtpolitie ontdekt dat het geen echte bank is?

Er komt iemand geld afhalen,

en die persoon is niemand minder dan Loredana.

Loredana zit in twee Vlaamse films van vorig jaar.

Loredana heeft al meer Vlaamse films gedaan op een jaar tijd

dan Matthias Schoenaerts in vijf.

Mensen onthouden de negatieve dingen van een show,

want dat zijn vaak de grappige dingen. We maken ook goeie dingen.

We komen niet aan 1.800.000 bezoekers met alleen slechte films.

Ik wil wel eer geven, of toch een kleine benoeming doen

van de dingen die oprecht goed waren. Zoals Rebel van Adil en Bilall.

Heel mooi en goed gedaan. Absolute aanrader.

Ik kan er niet veel aan opmerken, tenzij:

van alle films die Adil en Bilall gemaakt hebben vorig jaar,

is deze wel uitgekomen.

De Acht Bergen van Felix Van Groeningen

en Charlotte Vandermeersch. Mooi, goed gedraaid, iets te lang.

Het mochten drie bergen minder zijn. 4,5 bergen is al goed.

En natuurlijk, belangrijk, onze Oscarnominee, Close,

die jammer genoeg niet gewonnen heeft. Close, but no cigar.

Dat vind ik de max, dat we nu daar zijn.

Ik kan roepen en zagen, maar uiteindelijk komt er talent boven.

We geraken wel op de Oscars, hè, mannekes.

Het feit dat zoveel belangrijke mensen die film gezien hebben,

misschien zelfs op gestemd hebben, dat maakt mij zo verward en blij.

Snap je? Omdat...

Er duiken Vlamingen op in die film.

Links en rechts zit er een Vlaming in.

Robin Keyaert van MNM duikt op als leerkracht Nederlands.

En je weet dat die film bekeken is door Spielberg en Scorsese.

Dat idee dat Spielberg Robin Keyaert van MNM gezien heeft...

Dat je een cirkel hebt met E.T. en een met MNM

en daar is een overlapje en dat is Robin Keyaert.

Dat slaat toch nergens op?

Dat vind ik heel cool.

We hebben jammer genoeg niet gewonnen.

We verloren van de Duitse film All Quiet on the Western Front.

De geschiedenis heeft zich herhaald,

den Duits heeft gewoon over België gewandeld.

De grootste film van vorig jaar, ik heb het al in uw hoofd gestoken,

was Zillion.

Gigantische hit.

Bijna 700.000 mensen zijn gaan kijken naar Zillion.

Iedereen weet waarover het ging:

de legendarische marginale Antwerpse discotheek,

gerund door Frank Verstraeten.

We zien Frank voor het eerst wanneer hij landt in Zaventem

met Sabena, een vooruitblik dat alles wat Frank aanraakt,

wellicht failliet zal gaan in 2001.

Frank Verstraeten is gedurende de hele film twaalf jaar oud.

Niet letterlijk, maar hij ziet er wel zo uit.

Elke keer als hij in beeld kwam, dacht ik: wil jij een vleesje?

Ze doen dat expres, want hij heeft complexen over zijn grootte.

Ze proberen constant te duiden dat Frank Verstraeten een kleine man is.

En ze doen dat door hem constant te omringen door de grootste figuranten

die je ooit gezien hebt.

Als je daar begint op te letten, kak je je broek vol. Dan denk je:

hoe groot zijn die?

Is dat gedraaid in de Efteling?

Een grote mens.

Een andere hoofdrol is weggelegd voor Charlotte Timmers,

die op een geniale manier niet Brigitta Callens speelt.

Ik heb al veel mensen niet Brigitta Callens zien spelen,

maar hoe zij dat doet...

En natuurlijk, de scènesteler van de film,

een van Vlaanderens meest veelzijdige acteurs.

Matteo Simoni, die nu eindelijk beslist heeft:

jongens, ik ga niet constant een Limburgs cartoonfiguur spelen.

Hij is compleet uit zijn comfortzone gekomen als Dennis Black Magic.

Maar die dat zo goed gedaan heeft,

dat we ineens een vorm van sympathie hebben

voor Dennis Black Magic.

En dat moet ik toch even duiden: niet de bedoeling.

Foute meneer.

Dat was mijn grootste zorg met Zillion.

Ik had schrik dat het een beetje een romantisering zou worden

van fout volk in een foute periode.

Maar dat viel goed mee.

Weet je, je kan er niet rond. De film draait er ook geen doekjes rond.

Frank Verstraeten is een walgelijke dude,

Frank Verstraeten is een gigantische narcist die zich gedraagt

als een James Bond-slechterik.

Hij is gekleed alsof hij in een clip van Samson & Gert meedoet.

Er is niks cools aan die gast. Het eindigt ook niet cool voor hem.

Hij heeft een enkelband en werkt weer in de crèmerie van zijn ma

en hij gooit zijn Buffalo's in een vuilbak en zegt:

Ik heb toch bewezen dat je een grote kan worden als kleine.

Ik zat in de cinema van: hahaha...

Cool, hoor. Voor mij een coupe brésilienne, alsjeblieft.

Maar dat zijn geen coole mensen. Na die film denk je niet:

met die Frank Verstraeten wil ik wel een zaak openen. Nope.

Hetzelfde met Dennis Black Magic.

Je ziet hem en denkt: die mag niet babysitten.

Want dat was kantje boord.

Je mag niet vergeten dat Dennis Black Magic

een veroordeelde verkrachter is van minderjarige vrouwen.

Dat is een feit.

Misschien zegt de film dat nog niet nadrukkelijk genoeg?

Er was ook een romantisering rond Dennis Black Magic.

Die dook ineens weer overal op.

Mensen waren verkleed als Dennis Black Magic,

ik zag graffiti van hem.

Al die kranten: de pornokoning is terug.

Ik dacht: de pornokoning.

Hoeveel porno hebben we van die gast in ons leven gezien?

De bekendste Vlaamse porno is F.C. De Kapoentjes van Eddy Lipstick.

Dat maakt niks uit.

Halloweenkostuums van Dennis Black Magic.

Die brillenzaak van Eline De Munck gaf zijn bril weg.

De iconische Dennis Black Magic-bril. Je kan hem winnen, de iconische bril.

Oké, het is een iconische bril.

Het is een speciaal model,

want je kan er alles door zien, behalve leeftijd. En...

Ik zag dat en ik dacht: wat moet ik nu aanvangen met een bril

van Dennis Black Magic?

Ben je een hippe pedofielencollectie aan het aanleggen?

Naar het schijnt gaat hij goed samen met je Guy Van Sande-jas.

Om nog maar te zwijgen over je Pieter-Paul Pruim-pedopull.

Pieter-Paul Pruim-pedopull, dames en heren.

Zillion zelf was natuurlijk keihard terug.

Je kon niet ontsnappen aan Zillion.

Radioshows, podcasts, tv-specials, documentaires, krantenartikels.

Elke randdebiel die in de buurt van de Jan van Gentstraat kwam

in de jaren 90, kwam voor de micro. Vertel eens een marginaal verhaal.

Zillion zelf was ook terug. Het concept was terug.

Mensen waren superenthousiast. De nineties zijn back.

De Zillion-fuif. De echte fuif is terug.

De jaren 90 zijn volledig terug. De muziek, de sfeer, de verhalen,

de pompende sfeer die in de Zillion hing.

De jaren 90 zijn terug, gecombineerd met de problemen van 2023.

Namelijk: de parking stond vol en de app blokkeerde.

En de jetons waren nogal duur. Ah, Vlaanderen.

Nostalgie is mooi, maar je kan niet alles exact terugbrengen.

De vipformule was ook terug.

De vipformule, waar je voor een kleine meerprijs verwend wordt

door de heetste Miss Belgiës.

Maar wat ze er niet bij zeggen, is dat het dezelfde Miss Belgiës zijn...

van de jaren 90.

En het ding is: sommigen van hen rijpen niet als een goeie wijn.

Sommigen rijpen als een sandwich met eiersla op het dashboard van je auto.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben fan van La Esterella, maar...

o, lieve vrouwe toren

Als je zoals ik was vorig jaar en je dacht: amai, Zillion is overal.

Hoe komt dat?

Dan moet je kijken naar de credits van Zillion

en dan zie je wie een bijdrage heeft geleverd.

Dat is een hoop volk. Woestijnvis, VTM, Telenet, Streamz, Kinepolis.

Dat zijn wel wat kleine bedrijven die er een centje in gestoken hebben.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind dit niet negatief, maar positief.

In dit verhaal wint iedereen. Dat bedrijf heeft zijn geld terug.

Als iedereen zijn schouders onder een project zet, onder een film,

winnen we allemaal.

Robin Pront, de regisseur, wint, de acteurs winnen, cinema wint

in het algemeen, Vlaamse cinema wint, al die bedrijven.

Bedrijven die niks met Zillion te maken hebben, konden erop teren.

De VRT heeft een podcast gemaakt die keigoed ontvangen is.

Ook zij konden teren op Zillion. Hoe cool is dat?

Dus waarom moet ik altijd op het einde van het jaar horen:

Ja, Xander, ja, genrefilms werken niet in Vlaanderen?

Een Vlaamse actiefilm of musical, dat werkt niet.

Dan denk ik: wat is Zillion dan? Dat is toch ook een genrefilm?

Een film over een marginale Antwerpse discotheek in de jaren 90.

Denk je dat iemand in Denemarken op die film zat te wachten?

Dat pakt niks van die film weg, maar mochten we alles een beetje steunen

en een kleine duw geven, wie weet wat er groot kan worden.

Waarom zeg ik dat?

Er is een film waar ik een kleine correctie aan moet toevoegen

van dingen waar ik in de fout gegaan ben.

Er is vorig jaar een film uitgekomen,

Kapitein Zeppos en het Mercatorspoor.

Ik heb al met die film gelachen in een vorige editie,

mijn covidspecial.

De hoofdmop was vooral:

wie zit te wachten op een 'Kapitein Zeppos'-film?

Als je hier zit en je denkt:

Xander, ik weet niet wat 'Kapitein Zeppos' is...

Dat kan. Je bent waarschijnlijk jonger dan 75 jaar.

Kapitein Zeppos is een oud BRT-jeugdfeuilleton uit de jaren 50, 60.

Iemand heeft beslist: we gaan dat rebooten,

we gaan die gegeerde demografiek van 120-jarigen terug naar de zaal lokken.

De film is geflopt. 19.000 man is ernaar gaan kijken.

Dat zijn er nog altijd 7000 meer dan H4z4rd van Dimitri Vegas.

Ik moet toegeven: hij is best oké.

Hij is best oké. Het is wel een kinderfilm, maar het is best oké.

Carry Goossens speelt de hoofdrol. Ik heb hem graag, een goeie acteur.

Koen De Bouw speelt de slechterik. Fucking Koen De Bouw.

En de film, dat is het schattigste van allemaal...

De film heeft een 'after credits'.

De film dacht dat hij Marvel was.

Hoe schattig is dat? Er is een eindscène, een 'after credits',

waar Kapitein Zeppos het masker vindt van De Kat.

Als je hier zit en je denkt...

Xander, wat is De Kat?

De Kat is een ander jeugdfeuilleton van de BRT van de jaren 50, 60.

Hoe cute is dat?

Ze dachten een of ander groot cross-overuniversum te maken

met oude brol van de VRT?

Sorry, als iets cool is, moet ik het ook kunnen zeggen. Wat heb ik gedaan?

Ere wie ere toekomt.

Ik heb een bericht gestuurd naar de man die het script heeft geschreven:

Dude, geniaal. Ik was zoals Leonardo DiCaprio in die meme

waarin hij wijst naar zijn scherm van: O.

Geniaal idee. Cross-over.

Ik vroeg: Was je dat van plan? Ja, zegt hij.

We hadden de rechten van De Kat opgekocht.

Het plan was een tweede film te maken waarin De Kat volledig opduikt.

En dan een derde film: Zeppos tegen De Kat.

Ik zei: O.

Dat is zo cool.

Ik vroeg: Ga je dat doen? Nee, zei hij.

Ik vroeg: Hoe komt dat? Er was te weinig volk naar de eerste gegaan.

Ik vroeg: Hoe kan dat?

Hij zei: Er heeft een randdebiel met een groot publiek

antireclame gemaakt.

Ja...

Ik weet nu niet over wie hij het specifiek heeft.

Mijn hart brak, dat ik potentieel schade had toegebracht

aan iets dat plezant kon worden. Ik kon dat niet zomaar laten liggen.

Sommigen weten het misschien nog:

een paar shows terug heb ik zelf mijn valse film verzonnen,

met een cross-over erin.

Ik had een film gemaakt: De Buurtkampioenen.

Cross-over tussen De Buurtpolitie en De Kampioenen.

De helft van de zaal was enthousiast,

de rest wilde me opbranden op de markt zoals een heks.

En ik dacht: awel, daar werken we op voort.

Waar De Kat door mij een steek heeft laten vallen, ga ik voortwerken.

Ik introduceer u graag vanavond...

fase 1 van het Houdt het voor bekeken cinematic universe.

Dat is toevallig het stuk van de show waar ik tot bij jullie kom,

zodat je me van dichtbij ziet als je slechte plaatsen hebt.

Fase 1 begint waar zij het gelaten hebben.

Namelijk bij een 'Zeppos versus De Kat'-film. Dawn of Plopsa.

Zeppos en De Kat gaan samenwerken tegen een gemeenschappelijke vijand.

De vijand is een slechterik, hij woont aan de kust,

hij heeft daar een pretpark

en hij probeert zijn goedkope brol op te dringen aan de kinderen.

We hebben nog niemand gecast, maar we denken in een richting.

Dat is de eerste film in fase 1. Daarna ben ik aan het spelen

met een soort van reboot, sequel op Merlina.

Ja, ik breng Merlina terug als een soort true-crime-sequelreeks:

De parafi-X-files.

Komt naar Streamz.

Polycarpus Tack, Paul Ricour, keert terug in de hoofdrol.

Maar hij is ouder en ligt wakker van zijn onopgeloste zaken,

zijn cold cases.

Showrunners zijn de grieten van De volksjury,

want die hebben ervaring met dode mensen uit de jaren 80 en 90.

Het kan zijn dat Polycarpus Tack de Bende van Nijvel wel vindt.

De Parafi-X-files. Daarna een sequel op Postbus X.

Ik breng Postbus X terug met een volledig nieuwe cast

met hippe jonge mensen. Ik heb het ingebeeld

als een soort van 'Euphoria-Knokke off'-reeks.

Rare, hippe reeksen met mensen van wie je denkt: zijn die 16?

Zijn die 36? Ik weet het niet.

Maar ze horen 19 te zijn.

Je kijkt ernaar als 30-plusser en denkt: dat heb ik niet gedaan.

Zo vogelen met elkaar. Dat heb ik niet gedaan.

Je weet wat ik bedoel.

Die reeks, waar jonge mensen moeilijke relaties hebben met drugs

en familie en drama en seks.

O, ik breng eindelijk de seks terug naar Postbus X.

Er zat veel onderliggende seks in die reeks.

Al die seksuele spanning op de vloer van de Ravenburgse Post.

Zei daar iemand Postbus X? Ik noem het Postbus XXX.

We gaan een nieuwe betekenis aan het woord 'melkhuisje' geven.

Voor de jonge VTM-kijkers komt er een sequel van Schuif af.

De clou is: Arthur en Ingeborg zijn niet meer.

Ze zijn niet meer onder ons. Jammer genoeg.

Chateau Arthur wordt geërfd door Bartje,

gespeeld door Christophe Stienlet,

die de echte vraag moet beantwoorden: was nonkel Arthur geniaal

of een landloper die tussen palletten in een bos woonde?

Er is ook een mooie hoofdrol voor Robin Keyaert.

Welke rol het is, zeg ik nog niet,

maar het wordt zoals The Last of Us,

maar met meer focus op schimmel.

Chateau Arthur.

Daarna de sequel op Kulderzipken.

Sorry. Niks is heilig voor mij.

Niks is heilig voor mij.

Rustig. Ik heb nog niet gezegd wat ik ermee ga doen.

Het is een sequel, alle acteurs keren terug.

Michaël Pas, iedereen. Maar ik moet wel zeggen:

het is nu met focus op de dochter van Prieeltje en Kulderzipken.

Ze doen dat in Amerika ook, als ze een reeks rebooten

of een nieuw seizoen maken. Dan doen ze een genderswap

en focussen ze op de dochter. Ik keek vroeger graag naar Boy meets world.

Die hebben een nieuwe reeks, Girl meets world. Ik vond dat de max.

De acteurs keren terug. De focus is op de dochter.

De reeks heet nu Genderflipken.

Niet beginnen te morren op voorhand.

Die reeks was voor op zijn tijd.

Dat ging over meneer de mevrouw de koningin.

Dat was niet aan het klieren met 'pronouns'. Ze waren voor.

Genderflipken.

Daarna een nieuwe film van Dag Sinterklaas.

We zijn jammer genoeg de periode voorbij.

Het is voor 6 december 2024.

Mijn plan is: ik introduceer het multiversum...

in Sinterklaas.

Ja, maar het is nodig. Kinderen zijn slimmer dan wij en hebben door

dat er veel sinterklazen zijn.

Ze hebben dat door.

Ze kijken naar tv en denken: dat is die dikke van Bake off.

En dan...

Dat is die roepende mens van Bake off.

Ze gaan naar de lokale Spar en Sinterklaas is daar ook.

Ze denken: dat is niet dezelfde Sinterklaas. Deze ruikt naar Cara.

Dus...

Ik introduceer graag het multiversum in een nieuwe 'Dag Sinterklaas'-film:

Dag Sinterklaas into the Sinterverse.

En alle sinterklazen doen mee.

Sinterklaas Bake off, die rare van Holland...

Die zwarte griet, ze zitten er allemaal in.

En vooral: de echte Sinterklaas is fucking Jan Decleir.

De boomhut.

Jawel, De boomhut met Alida...

Hey Fa.

...keert terug.

Wordt geregisseerd door Adil en Bilall.

Ze hebben wat roze rook toegevoegd.

Scriptgewijs kan ik nog niet veel weggeven,

want het staat nog in de startblokken.

Terwijl de vorige reeks focuste

op een zwarte vrouw die in een boom woont...

Om gezaag te vermijden, gaan we dat niet doen. We fiksen dat wel.

De boomhut keert terug, maar zit in de startblokken.

Ik kan niet met mijn poten van Plopsa blijven, natuurlijk.

Er is te veel onontgonnen grond bij Plopsa.

Als Gertje zijn zak eraan veegt, ga ik het oppikken.

Ik ben bezig aan een soort van spin-off

gebaseerd op meneer de burgemeester.

Die heet Modest.

Het is een soort spionagedramareeks.

Het is een beetje zoals Taken met Liam Neeson.

Ja, de clou is...

Hij gaat op zoek naar wat er gebeurd is met zijn nicht Sofie.

Die is ineens verdwenen. Het is zoals Taken, maar met Walter De Donder.

Aan allen die gekomen zijn: proficiat.

Aan allen die niet gekomen zijn: ik zal je vinden.

Ik heb ook aan de paardenmeisjes in de zaal gedacht.

Ik weet dat er een paar zijn.

Speciaal voor de paardenmeisjes: er komt een sequel op Amika.

Alweer...

Was dat applaus of is er een paard binnengewandeld?

Is zo'n Lotto Arena niet te groot voor comedy? Nee, je hoort alles.

Ook het script van Amika zit nog in de startblokken,

maar ik kan wel de clou zeggen:

het paard is dood.

Het paard is dood.

Sorry, jongens. Het paard is dood.

Niels Destadsbader keert terug.

De film wordt geregisseerd door Lukas Dhont.

De man is goed met films over rouw.

We weten niet wat we met het einde gaan doen.

Eindigt het met een begrafenis of een barbecue?

We zijn... Rustig, we zijn er nog niet uit.

Er zijn mensen die voor of tegen zijn.

Na Amika ten slotte mijn favoriete project van allemaal.

We gaan nog één keer naar het 'Samson'-universum

om een gigantisch mysterie te tackelen.

Dat is: vrouwen verdwijnen uit die reeks.

Het begint met nichtje Sofie.

Ons Miranda.

Jeannine De Bolle.

Frieda Kroket.

En... Marlèneke, die we nog nooit gezien hebben.

Ze hebben één adres gemeenschappelijk

waar ze voor de laatste keer gezien zijn.

Dorpsstraat 101.

Het wordt een soort van 'Zodiac'-achtige thriller

geregisseerd door Robin Pront van Zillion.

Koen De Bouw in de hoofdrol.

Zij gaan het echte mysterie tackelen

van wat er zich achter gesloten deuren afspeelde.

Koen zal aan de deur kloppen, want de bel deed het niet.

Eens gaan zien wat er eigenlijk op dat bovenste verdiep ligt.

We hebben nog geen slechterik gecast, maar we denken in een richting.

Dames en heren, het Houdt het voor bekeken cinematic universe,

fase 1.

Maar...

op dit moment voel ik precies wat mensen terugtrekken.

Ik voel misschien zelfs wat scepticisme in de zaal

van mensen die kijken naar mij: hohoho.

Hij heeft weer wat geld tegen domme fotoshops gesmeten.

O, Xander, met zijn 'stel je voor', 'stel je voor'.

Nee, dit is echt, hè.

Ik heb macht nu.

Je bent niet aan het opletten. Ik kan dingen gedaan krijgen.

Als je hier zit en je gelooft mij niet vanavond...

Mij hoef je niet te geloven,

maar je kunt misschien luisteren naar deze mensen.

Roll it.

2024. De boomhut.

Next level shit.

Het grootste project van onze carrière. Check it out.

Het nichtje van de burgemeester.

Die rol had ik eigenlijk achter mij gelaten,

omdat ik vond dat ik alles uit dat karakter had gehaald.

En ineens lag het scenario van Modest op mijn tafel.

Samson & Gert als een Deense thriller.

Je kunt je inbeelden dat wanneer ze me vragen

om weer in de huid te kruipen van dat personage Bartje,

ik echt wel dacht: hé, maat...

Maar ik moet ook wel toegeven, nu ik het script heb gelezen,

dat ik wel denk:

hé, maat.

Als mensen Samson & Gert zeggen,

dan denken ze direct aan de sprekende hond,

dwaze woordgrapjes.

Waar ik direct aan dacht, is het verhaal achter het verhaal.

Het drama achter...

het drama.

Als mensen het al straf vonden wat er in de Zillion gebeurde,

wacht tot je ziet wat er bij Samson en Gert

op de bovenste verdieping gebeurt.

Oké, Kulderzipken was mijn favoriete programma toen ik klein was.

Het is niet omdat de Grimms de hele tijd zeiden:

Meneer en mevrouw de koning,

dat ik daardoor nu non-binair zou zijn, of zo.

Shit, mijn andere favoriete programma was Bumba.

Ik zag het eerst niet, maar mijn producent wel.

Die zei: Wat als het paard doodgaat?

Dus, ja... Amika, de film wordt het volgende project.

Toen ik het verhaal van Achter Amika las, dacht ik:

wauw, wat een prachtig verhaal.

Ik had niet gedacht dat ik ooit nog een film zou doen

die nog emotioneler was dan de tweede film van F.C. De Kampioenen.

Het Houdt het voor bekeken cinematic universe.

Sinds mijn rol in Close, de Oscargenomineerde film,

krijg ik veel telefoons en aanbiedingen.

Scorsese, Spielberg, Jan Verheyen.

Maar als je dan plots hoort dat er een reboot komt van Schuif af,

dan twijfel je niet.

We brengen de belangrijkste elementen van Postbus X terug.

Goede journalistiek, supergoed detectivewerk

en die seksuele spanning die van het scherm droop.

Het voordeel bij Merlina is

dat de naam van de dader op de zijkant van het busje stond.

Het is wel spijtig dat de Bende van Nijvel dat nooit gedaan heeft.

Maar alleen maar...

als jullie allemaal echt...

heel erg braaf zijn.

Hij kan het nog.

We hebben een mooie break gehad.

We gaan over naar tv.

Tv heeft een dipje gekend eind vorig jaar

op het vlak van kijkers.

Ineens kregen we ons eerste normale tv-seizoen in lange tijd

en er dook meteen iets op: de helft van de mensen was verdwenen.

De helft van de kijkers was ineens weg.

Onze zenders panikeerden niet meteen, maar er werd over geschreven.

Je voelde langzaamaan, een maand,

twee maanden, drie maanden, vier maanden slechte kijkcijfers.

Dan pas werden de zenders zenuwachtig:

is echt de helft van de kijkers weg? En ze keren niet terug.

En ze zijn beginnen te flipfloppen zoals ik het nog nooit gezien had.

Alle zenderbazen begonnen te spreken

als verleiders in Temptation Island:

er is kijken en er is kijken-kijken.

En er is uitgesteld kijken en lineair kijken

en digitaal en klassiek kijken

en kijken met een gek hoedje op of met een bord spaghetti.

Je kan op zoveel manieren kijken.

Maar het ding is: de helft van de kijkers in real time was weg.

Die mensen waren weg.

Ze zijn beginnen te goochelen en er cijfers beginnen bij te sleuren.

Alles waar ze aan konden, hebben er erbij gesleurd.

Het begon met het 'infameuze' digitaal kijken.

Ik was een artikel aan het lezen over Arcadia.

Arcadia was een van de duurste reeksen die we ooit gemaakt hebben,

maar ook een van de minst bekeken reeksen.

Het is niet volledig erg, het was ook gemaakt met Nederlands geld.

We hebben niet enkel schade gehad.

Als je dat met Nederlanders maakt,

zitten er ook Nederlanders in dat programma.

En dat vind ik minder tof.

Allee, er zit een beetje rek op sciencefiction,

maar moet ik nu echt een reeks geloven

over een utopische samenleving waar Belgen en Hollanders samenwonen?

Ook, waar is Wallonië in die reeks?

Ze hebben niet betaald.

O, geen Wallonië in de toekomst. We hebben er maïs op gezet.

We krijgen een heel dure reeks

waar mensen nu wonen in waterzuiveringsstations.

En ik lees dat artikel over de lage kijkcijfers.

Daar duikt iets op dat ik nog nooit gezien had,

namelijk dat het het online zeer goed doet.

Arcadia heeft op VRT MAX bijna 1,3 miljoen starts.

En ik zat daar: ongelooflijk. Maar dat is veel.

1,3 miljoen starts, ongelooflijk. 1,3 miljoen.

Mijn tweede vraag was: wat is een start?

Ik kon er zelfs niet over nadenken.

Voor ik het wist, pakte de VRT constant uit met starts.

Starts werden naar je kop geslingerd.

Kijk eens hoeveel starts Knokke off heeft: 1,2 miljoen starts.

Weet je hoeveel starts dat zijn? Kijk naar mijn starts. Het zijn er veel.

Ik zat thuis te roepen tegen mijn gazet en tv: Wat zijn starts?

Dus wat doe ik nu als ik een vraag heb?

Ik ga ze stellen aan de bron.

Dus ik heb een mail gestuurd naar de VRT-klantendienst.

Een mailtje gestuurd. Uw vraag: start.

Beschrijving vraag: hallo.

Ik start mijn mails niet zo.

Dat is hoe dat formulier er achteraf uitziet.

Ik ben geen geschifte zot, hè.

Beschrijving vraag: hallo.

Twee dagen later kreeg ik een mail terug:

Beste De Rycke Xander, bedankt voor je belangstelling voor VRT.

Rustig, rustig.

Voor een start wordt een aantal seconden in rekening gebracht.

De exacte informatie hierover delen wij niet.

Oeh...

Is het een geheim? Mogen we het niet weten? Zijn het er veel of weinig?

Knipper met je ogen als het meer dan drie seconden is.

Want ik vind dat belangrijk.

Ik vind persoonlijk dat een start niet klinkt als iets uitkijken.

Als een start hetzelfde is als iets uitkijken, fuck,

dan heb ik al wat porno's in mijn leven gezien, hoor.

Starts. Starts, een aantal seconden en dat telt als uitgekeken.

Bullshit. Maar dat is wat ze doen. Dat doen ze allemaal.

Ze hebben allerlei truken. Als iets even gespeeld heeft, telt het.

Dat zegt niet of mensen het hebben uitgekeken.

Dat zegt gewoon: het is gestart.

Ja, maar gestart, dat zegt niks over mijn waardeoordeel.

Ze doen dat ook met podcasts. HLN maakt ook podcasts.

Een van die podcasts is echt een drol van een podcast,

en die heet Mediawatchers.

Ga dat nu niet opzoeken omdat ik erover babbel,

of ze hebben een start bij.

Waarom vernoem ik die?

HLN verstopt podcasts in hun gazet.

Dus ik heb de HLN-app, ik geef dat eerlijk toe.

Ik betaal ervoor, want ik schrijf een show over showbizz,

zij schrijven daar vaak over.

En wat doe ik dan? Ik zit op de tram en ik doe de HLN-app open,

en ik scrol naar de showbizzsectie om te zien wat er gebeurt.

Ik zie artikels passeren en onderaan zie ik er een over Sven Pichal.

Ik ga me eens inlezen in de situatie.

En ik klik daarop en er begint een podcast te spelen.

Gewoon luidop op mijn telefoon: Ja, ik vind dat Sven Pichal...

Ik geneer mij kapot op die tram.

Ik heb liever dat er porno op mijn telefoon begint te spelen

dan dat ik dood gevonden word met een podcast van HLN in mijn oren.

Ik zit daar op die tram tegen mijn telefoon te roepen: Aah.

Dus ik panikeer en ik klik op achteruit, want ik wil eruit,

en hij achtervolgt je overal in een minispeler.

Hahaha, te laat.

Ja, maar dat telt, hè.

Ik heb dat gestart, dat is nu een download, en ik wou dat niet.

Is dat de manier waarop we podcasts aan de man brengen?

We gaan ze gewoon overal inmoffelen zodat je ze per ongeluk beluistert.

Gaan ze dan van papieren kranten grote wenskaarten maken?

Je zit op de tram en slaat je gazet open: Ik vind dat Sven Pichal...

Een enkelband is het minste wat ze...

Die onlinedingen, die streamingkanalen maken er een nest van.

Dat is het probleem, al die streamingdiensten,

alle platformen hebben een eigen metrische eenheid

van wat een view of een listen of een download is.

Het is problematisch dat ze niet eerlijk zijn.

In Amerika was dat het probleem. Ze hebben daar gestaakt

omdat streamingdiensten niet zeggen hoeveel volk kijkt.

Die schrijvers krijgen geen rechten omdat ze zeggen:

Er heeft niemand gekeken, jammer, we kunnen je niets betalen.

Maar ze zeggen het niet, en dat is bij ons ook al aan de hand.

Ik heb een podcast op VRT MAX,

geen idee hoeveel downloads hij heeft.

Ik heb het gevraagd, ze zeggen het niet.

Ik heb drie specials op Streamz. Ze zeggen niet hoeveel volk er kijkt.

Wat ze je geven, zijn random getallen en 'demografieken'.

Je shows zijn populair in Oost-Vlaanderen en Antwerpen.

Ik kom niet op voor de politiek, hè.

Zeg mij gewoon mijn fucking cijfers.

Maar ze doen dat niet, ze draaien rond de pot.

De Morgen heeft dit jaar aan Streamz gevraagd...

Streamz had vier jaar geleden 400.000 abonnees.

Dus ze hebben dit jaar gevraagd: En, hoeveel zijn het er nu?

En Streamz heeft gezegd: Meer.

Nu krijg je gewoon een hoop mumbo jumbo

waar ze cijfers en percentages naar je kop slingeren.

Je hebt geen idee wat dat betekent.

O, Dertigers was een groot succes,

er zijn meer dan 1.700.000 afleveringen gestart,

dus een gemiddelde kijker heeft 10,5 afleveringen verslonden.

50,8 procent van de kijkers is jonger dan 35.

4000 mensen keken binnen de 48 uur de volledige reeks uit.

What the fuck heb ik daaruit geleerd,

behalve dat 4000 mensen hun stemrecht afgepakt moet worden?

En met de echte kijkcijfers,

de klassieke kijkcijfers, is ook iets raars aan het gebeuren.

Namelijk: nu tellen ze alles erbij wat ze kunnen krijgen.

Alle herhalingen, overal, ooit, eender waar,

worden nu samen op een hoop gesmeten om aan een getal te geraken.

Nog nooit gezien.

Kijk, oké, uiteindelijk telt een herhaling als een kijker.

Ik kreeg een mail van Play over De Verhulstjes.

Sommige dagen starten beter dan andere.

Over dat De Verhulstjes een binge-award gewonnen heeft.

We gaan er zelfs niet op in.

Vooral omdat er nog genoeg Verhulst in de show zit.

En ik lees dat artikel en ik zie staan:

In Vlaanderen keek 1.053.000 Vlamingen naar De Verhulstjes.

Ik dacht: dat is veel.

Ik weet dat het veel is, maar dat is te veel, heel veel.

Maar zoals je misschien kunt zien:

na 'Vlamingen' staat er een hoop nest

tussen haakjes die ik nog nooit van mijn leven gezien had.

Live+7+web+herhalingen.

En ik zat daar echt: zeven?

Wat is zeven?

Is het echt gewoon zeven?

Hadden ze een oneven getal en konden ze dat niet aan?

Zeven.

Dat zal wel kloppen, er zal wel zeven man meer gekeken hebben.

Hoe vaak heb je dat je tv-kijkt en dat een van je huisgenoten zegt:

Wat kijk je? Zeven, kom.

Zeven.

Zeven.

Ik wou weten wat zeven was.

Dus wat heb ik gedaan als ik een vraag heb?

Een bericht gestuurd naar de persverantwoordelijke van Play.

Zijn nummer staat in die mail.

Doe dat niet als je niet geambeteerd wil worden.

Ik ben in zijn whatsapps geslided. Ik heb gezegd: Niels...

Het is niet die Niels.

Niels, sorry voor het storen, maar waar staat de zeven voor

bij het kijkcijfertotaal. Is dat Play7 of iets anders?

Hi, Xander, het is het totaal van de livekijkers

plus kijkers die de volgende zeven dagen uitgesteld

plus wie online kijkt plus wie naar herhalingen,

eventueel op andere zenders, kijkt. Hopelijk is dat wat duidelijker zo?

Nee, Niels, ik heb halverwege je uitleg een dutje gedaan.

Dus je rekent echt alles erbij?

Of heb je er nog 20.000 achter zeteltjes gevonden? Hup, erbij.

O, nog een herhaling, erbij.

Er komt nog een dag dat je de gazet openslaat en gaat zeggen:

er is een programma op tv geweest met 1,2 miljoen Vlaamse kijkers.

Maar er staat een sterretje bij.

Dat brengt ons naar live plus zeven plus web plus herhaling.

Maar dat is niet alles, want we rekenen er nu ook alle katten bij.

Jawel, jawel. Hoe vaak is je kat al niet beginnen mee te kijken?

Je denkt dan: dat beestje moet toch slimmer zijn dan we denken.

Je moet je kat niet onderschatten. Dat is een kijker. Die mens telt mee.

We tellen nu ook alle programma's mee

waar Metejoor achteraf eens naar zichzelf kijkt.

Er zijn veel programma's van Metejoor en Metejoor ziet graag Metejoor.

Dat zijn veel kijkers.

En alle programma's waar Xander De Rycke moet terugspoelen

om een deftige screenshot in onze app te kunnen pakken.

Dat zijn veel meer views dan je denkt. Die tellen we erbij.

Een start is een start. Wat we er nu ook bij tellen,

is een zwaar onderschatte demografiek in Vlaanderen.

Mensen die staan te wachten op hun pak friet

en tv-kijken zonder geluid.

Ja... Hoe...

Hoe...

Hoe vaak heb je niet met zeven man staan kijken naar VTM zonder geluid,

terwijl je denkt: hoelang kan het duren om een curryworst te bakken?

Ik kijk voort. Godverdikke, hoe groot gaat Mathias Coppens' hoofd worden?

Zeg me dat eens. Ik krijg er honger van. Doe maar ook een boulet.

Smijt die er maar bij. Ik heb honger gekregen van Coppens' hoofd.

1,2 miljoen. En dat is het begin.

Er komt een dag dat er meer Vlamingen tv-gekeken hebben

dan er effectief Vlamingen zijn.

Wat een groot succes. 100 miljoen Vlaamse kijkers.

Dat je denkt: dat zijn er veel, hoor.

Dus ja...

Wat werkt dan nog in real time?

Waar gaat de Vlaamse man en vrouw nog voor zijn tv zitten

om het op dat moment te zien?

Als zij beslissen wanneer de uitzending is.

Wat hoort daar nog bij? Wel, alles dat wat spoilervrij moet blijven.

Je hebt zulke programma's.

Programma's die je op dat moment wil zien en liefst dan en niet daarna,

of je hebt een deb op social media die het voor je spoilt,

een of andere toxische collega: Heb je het gezien gisteren?

Dat wil je niet hebben.

Je wil dat in real time zien. Er zijn er een paar.

The Masked Singer is er een van. Gigantisch populair.

Er keek bijna twee miljoen man naar en je snapt waarom.

Je wil dat in real time zien, je wil mee kunnen raden,

je wil de ontmaskering zien en het niet de dag erna zien.

Dat is de clou van The Masked Singer. Meer is het ook niet.

Dat is een heel dure unboxingvideo.

Dat is Kinder Surprise met budget.

Want dat is het. Negen weken kijken mensen in de ban naar dat programma.

O, wie zou er in dat pak zitten?

O, welke top-BV zit er in dat pak?

Ik denk dat het die is. Nee. Hij is het.

Nee, hij is het niet.

Welke top-BV is het? Negen weken aan een stuk.

Tot die kop eraf gaat. Dan denk je: nog nooit gezien, wie is dat?

Ken je die mens? Nee. Nog nooit gezien.

Het blijft Vlaanderen.

Als je The Masked Singer in de VS maakt met D-listers,

zijn dat nog steeds namen.

In Vlaanderen kijk je dan al rap naar een Rode Duivel uit 1974 en...

Maar ik heb er geen probleem mee. Laat het maar zijn.

Kinderen, oudere mensen vinden dat tof.

Iedereen vindt dat tof. Ik niet per se.

Maar ik laat het ook aan mij voorbijgaan.

Wat me stoort, is dat het de mensen zo paranoia maakt

als een achterdeur. Dat kan ik niet aan.

Negen weken paranoia bij mensen, ook naar mij, hè.

Mensen die in mijn inbox kruipen en naar mij zo...

Jij bent meneer Cactus, hè?

Ik denk: waarover ben jij bezig?

Van The Masked Singer. Jij bent meneer Cactus.

Ik zeg: Nee, ik ben niet fucking meneer Cactus.

En die mensen: Jawel. Ik denk: maar...

Jawel?

Ik zeg: Nee, ik ben niet meneer Cactus.

Jawel. Ik zeg: Nee. Ik heb veel goede redenen.

Ten eerste, ik kom bijna nooit op tv.

Ten tweede, als ik erop kom, is het niet op fucking VTM.

En ten derde, dat vind ik belangrijk, ik kan niet zingen.

Ik kan niet zingen. Er is geen autotune in de wereld

waar je mij deftig mee kunt doen zingen.

Als ik onder de douche zing, stopt die met lopen. Ik kan niet zingen.

Dan toch, hè.

Exact wat meneer Cactus zou zeggen.

De Mol zien de mensen ook graag in real time,

want je wil mee gissen met de mol.

Wie is de mol? Dat is de clou ervan.

Je wil het zien. Alle verborgen hints en raadseltjes.

Want dat programma verandert niet neig. Maar het gebeurt in het moment.

Voor de rest hetzelfde. Gilles De Coster ziet eruit

alsof hij net genezen is van een voedselvergiftiging.

Ze proberen een ander land of een gimmick te introduceren.

We hebben meerdere mollen dit jaar, de mollen zijn overal,

volgend jaar hebben we tien mollen en één deelnemer.

Vorig jaar heeft er een BV meegedaan aan De Mol.

Ja. Matteo Simoni heeft meegedaan aan De Mol.

En hij was vermomd.

Hij was vermomd als...

Matteo Simoni met een muts.

Wat een kameleon is die man toch.

Er zijn altijd uitzonderingen die de regel bevestigen,

die goed bekeken worden en niks met spoilers te maken hebben.

Alles van Tom Waes op zondag.

Alles van de Waes op zondag, je kan daar geen deuk in slaan.

Dit jaar heeft veel volk gekeken naar Het Verhaal van Vlaanderen,

maar dat heeft niks te maken met spoilers.

Het Verhaal van Vlaanderen heeft spoilers naargelang de studies.

Ik oordeel niet, ik heb geen diploma van het middelbaar.

Ik heb dingen bijgeleerd, hoor.

Kan, hè, maandag aan de waterkoeler:

Heb je de Guldensporenslag gezien? Niet zeggen hoe het afloopt. Lalala.

Goed gedaan, dat Het Verhaal van Vlaanderen.

Veel ophef: o, met ons belastinggeld.

Ja, het is waar, het is dure school-tv.

Maar het was wel goed gedaan.

Ik zat daar ook. Ik vind dat niet tof, hè, leren.

Ja, maar ik heb niet iedere week een uur op mijn pennenzak zitten tekenen

om dan op zondag Tom Waes mij de les te laten spellen.

Ik was bang dat hij de living ging binnenkomen: Goed, pak pen en papier.

Maar ik geef toe, ik heb bijgeleerd.

De aflevering over de prehistorie in Vlaanderen,

dat hier mammoeten waren en neanderthalers

en de eerste aflevering van De kampioenen. Ja.

Tom heeft dat goed gedaan.

Tom is de David Attenborough van Vlaanderen geworden,

als David Attenborough bekend was als de broer van Bart De Pauw.

Dat is geen mop, dat is een feit.

Weet je waar Het Verhaal van Vlaanderen mij aan deed denken?

Misschien voor de nostalgici aanwezig, die reeks Er Was Eens.

Dat deed mij daar keihard aan denken, Tom is die met zijn baard.

Van wie je altijd dacht: heeft hij een broek aan eronder?

Er Was Eens, geschiedenis, vanaf ik die connectie maakte,

dacht ik: er is wel ruimte

voor andere dingen van Het Verhaal van Vlaanderen.

Er Was Eens deed dat ook: Er Was Eens: Het Leven,

over het menselijk lichaam. Heel interessant.

Waarom doen we dat niet? Het Verhaal van Vlaanderen: Het Leven.

Aflevering 1. Je ziet Tom Waes kuieren op een Vlaamse kermis.

Hier, achter de botsauto's, treffen we Kevin.

Kevin moet zich dringend afreageren,

want Anderlecht heeft verloren vandaag.

Maar verderop staat Kelly.

Kelly heeft lage standaarden en heeft vandaag haar pil overgeslagen.

Welkom bij Het Verhaal van Vlaanderen: De Voortplanting.

Verder in de aflevering zien we klein Tom Waesje uit de plasbuis wandelen.

Pascal erachter met zijn stang vast in een zaadleider: Aah.

Jongens, de mogelijkheden van die fucking reeks zijn oneindig.

Want ja, een tweede seizoen wordt moeilijk,

want geschiedenis is vrij eindig.

Tenzij je begint te investeren in een seizoen dat enkel focust

op onbelangrijke of marginale events in Vlaanderen.

Dat zou grappig zijn, met ons fucking belastinggeld dan nog.

Goeienavond en welkom in Het Verhaal van Vlaanderen.

Goed, zoals u net gehoord hebt, gaan we het in het nieuwe seizoen

van Het Verhaal van Vlaanderen

enkel hebben over onbelangrijke en marginale evenementen.

Ik denk dat we hier op de juiste plek zitten.

We zitten in de Lotto Arena, in Merksem,

en we kijken naar de eindejaarsconference van Sander De Rycke.

Nu is er... Sorry?

Ah, Xander de Rycke, godverdomme.

Ik was aan het opzoeken en dacht: wie is die Xander De Rycke?

Over de geschiedenis van Xander vind je niet veel. Op Wikipedia vond ik:

Xander De Rycke is op twaalf comedians na

de bekendste stand-upcomedian van Vlaanderen.

Maar goed, laten we even serieus zijn.

Wat Xander hier de laatste drie dagen gepresteerd heeft,

is werkelijk ongelofelijk.

Drie keer de Lotto Arena

met een capaciteit van 5000 toeschouwers gevuld,

goed voor samen 15.000 toeschouwers.

Ik denk dat dat een heel hard en welgemeend applaus verdient.

Goed.

We gaan verder.

Naast de Lotto Arena...

heb je dus het Sportpaleis.

Het Sportpaleis heeft een capaciteit van 23.000 toeschouwers.

En dat is de plek waar elke rasechte stand-upcomedian wil staan

en zal staan. Vooral in Xander zijn geval, wil staan.

Goed. Ik ga langzamerhand naar huis,

want anders eindigt dat hier in ambras tussen Xander en mij.

Maar kijk gerust verder.

We zijn in de helft van de show.

Ik denk dat het misschien nog wel grappig zou kunnen worden.

Lieve mensen, ik voel met jullie mee.

Xander, veel succes, hè. Allee...

Je krijgt toch kwaliteit van die man voor 300.000 euro per jaar, hè.

Tom Waes, dames en heren.

Over BV's gesproken die we te veel zien.

Dit was het jaar dat de Vlaming besliste

dat hij het met sommigen gehad heeft. Vroeger was ik alleen.

Nu zei iedereen: We zijn ook bepaalde mensen beu.

Ik dank u, maar dat is eigenlijk mijn job.

We hebben dit jaar een rare lijn in het zand getrokken.

Waar je zei: Genoeg is genoeg.

En dat was De Vermeires.

Waar nog voor er een minuut van het programma was uitgezonden,

mensen tafels aan het omverwerpen waren in de living: Ik heb het gehad.

Ik kan geen BV meer zien die uitpakt met zijn geld en zijn kinders.

Het zijn nutteloze, nutteloze kinders.

Ik heb zelf nutteloze kinders. Ik wil er ook niet naar kijken.

Met hun nepobaby's. Ik kan die niet meer zien.

Dat vond ik ongelooflijk.

Ter verdediging van hen, de serie was slecht.

Saai, het ging nergens over.

In aflevering 1 was de plotlijn 'de hond is jarig'.

Dan maak je niks mee.

Het helpt ook niet als de hoofdrolspeler van de reeks

tegen zijn eigen zin in zijn eigen reeks zit.

Dan moet je afronden.

Maar dat affront van de mensen.

Dat komt ervan, als je je kinderen constant opdringt met je nepotisme.

Dan denk ik: bullshit niet.

Je trekt je alleen maar nepotisme aan op tv of in de politiek.

Voor de rest trek je je er niks van aan. Dat is toch?

Zoon van politicus komt op in de politiek.

Ho, hier zie, de fils à papa gaat het ook eens proberen.

Iemand toont zijn kinderen op tv.

Oeh, daar zie, met de gouden paplepel in de mond.

Ik zal ook eens tv maken.

In de echte wereld doe je dat nooit. Men zou je zot verklaren.

Allee, je garagist stopt ermee.

En hij geeft de zaak over aan zijn zoon.

Ga je er dan ook binnenstormen?

Hier zie, hij gaat ook eens de motorkap opheffen.

La-di-da.

Sommige mensen moeten werken voor hun geld.

Waarom zeg ik dat?

Los van de reacties die we lezen, 'met hun kinderen, met hun geld',

is er één gezin...

...is er één man...

die eigenlijk een volledige zender op zijn rug draagt zoals Atlas.

En daar hebben we tot op vandaag nog altijd niet veel problemen mee.

Ik heb het natuurlijk over Gert Verhulst.

Ik wacht op het moment dat de zender Play Gert heet.

Als je hier zit vanavond en je bent fan van Gert

of je haat Gert, al wat ik zal kunnen zeggen, is:

zeep je maar in, want dit zal eventjes duren.

En ik ga niet uit mijn baan om over Gert te praten.

Er is gewoon veel fucking Gert Verhulst, hè, mannekes.

Die zender is daar het bewijs van.

Ze stellen hun voorjaars- en najaarsprogrammatie voor en zeggen:

wij moeten het hebben van de keuzekijker.

Wat ze bedoelen, is: VRT heeft treintjeskijkers.

Zij zetten de zender op en blijven kijken naar alles van die zender.

Play heeft dat niet. Je zapt ernaar als je iets wil zien.

De Slimste Mens, De Mol, die pak- en praatprogramma's,

Niveau 4, De Rechtbank en natuurlijk alles van Verhulst.

En dat is vrij veel Verhulst.

Als ze zeggen: wij moeten het hebben van de keuzekijker... Natuurlijk.

Als je daar treintjes kijkt, ik denk niet dat je het overleeft.

Als je je digibox slecht programmeert,

kijk je na elkaar naar Play café met Viktor,

De Tafel van Vier met Gert, de herhaling van De Verhulstjes,

en voor pechvogels James De Musical met Gert Verhulst.

Dat is veel Verhulst, mannekes.

Als je zes uur Verhulst gezien hebt,

kap je een bidon bleekwater in je gezicht.

Het is gewoon te veel Verhulst. En ik hield van Verhulst.

Ik ben opgegroeid met hem. En ik hield van Samson & Gert.

Mijn zoon is drie maanden.

Ik wou hem zo graag Samson & Gert laten ontdekken.

Maar ik ga het niet meer doen.

Hij krijgt Samson & Gert niet te zien.

Nee, de mijne gaat kijken naar Fred & Samson.

Jawel, de Waalse. Hij krijgt de Waalse te zien. Fred & Samson.

Dan leert hij tegelijk wat Frans.

Ik heb geen probleem met Fred.

Ik ben naar zijn Instagram geweest. Wel, Fred ziet er goed uit.

Ik zeg zelfs nog meer: Fred kan me krijgen.

Verdikke, zeg. Je mag aan mijn Samsonworst zitten, hoor.

Fred.

Fred gaat je jeugd niet neuken, wel je lief vingeren op Alcatraz.

Maar het lijkt toch zo alsof Verhulst iets heeft van:

ik ga maar dingen blijven afvuren op dat publiek.

En we gaan zien wanneer ze afhaken.

Ik zie dat vaak als een frontale aanval op de ogen en oren.

Dit jaar op de valreep hebben ze ons aangevallen met een kerstsingle.

En ik weet niet of je dat weet, maar 50 procent van dat gezin...

kan niet zingen.

Kan niet zingen.

Die vrouw van Gert Verhulst kan niet zingen.

Ik heb nog nooit zulke diepe bromgeluiden uit een mens gehoord.

Ik heb dat nog nooit gehoord.

Dat is de brown sound...

En mijn darmen ledigen zich.

Ik denk dat die hopen op Graspop volgend jaar.

Ook Leo doet rustig mee.

Ik voelde dat in mijn ballen.

Ik had moeten weten dat ze iets gedaan hadden.

Onlangs spoelde er een orka aan de kust aan. Ik dacht...

What the fuck is er gebeurd?

Ik weet het. Gert Verhulst zijn vrouw heeft gezongen.

Dat beest dacht: geen tweede keer. Roe... En gewoon...

Als er één zin is die je vanavond moet onthouden:

de vrouw van Gert Verhulst heeft een orka vermoord.

Die arme vrouw.

De Verhulstjes wordt ook niet beter. Er gebeurt niks in.

Ik bekeek destijds aflevering 1 van seizoen 1.

De eerste keer dat we de vrouw zien, heeft ze een hondenfluit beet.

Op nationale tv. Nooit gezien. En met die fluit.

Geen wonder dat we Marlèneke nooit gezien hebben.

Ik dacht dat die reeks nu al niet meer erger of vuiler kon worden.

Spoel wat seizoenen door. Ze gaan naar Saint-Tropez.

Moet ik daar weer op zitten kijken.

Maar...

Waarom?

Ik heb nog nooit zoveel emoties met een waterspuwer gedeeld.

Maar we kunnen het niet over nepobaby's hebben

zonder even naar de bron te gaan.

Een scherm van zeven op twaalf.

Ik hoop dat hij het ziet passeren op tv.

Gewoon, de tv staat aan, hij snapt niet de context,

hij ziet gewoon zijn kruis voor 5000 man in de Lotto Arena.

Als je een foto wilt maken, het is het moment.

Gertje, mag ik bij je slapen?

Ah, een avondje cultuur.

Maar ook dat... Ik bedoel...

Het zijn nepobaby's, de kinderen van Gert Verhulst. En we moeten zeggen:

zijn kinderen, 50 procent ervan...

Niet zo goed in dinges, hè...

Allee, ik ga nu geen namen noemen, maar...

Kunnen andere dingen nepo zijn? Behalve baby's.

Nepoboot.

Het is zijn boot die hij verhuurt als decor voor zijn talkshow.

Nepoboot.

Sinds vorig jaar hoort daar nu ook nepogebouw bij.

Ja. Play Zuid in Antwerpen. Dat was de voormalige Zuiderkroon.

Dat is failliet gegaan, dat is overgekocht door iemand.

En die persoon verhuurt dat op zijn beurt weer aan Play.

Nepogebouw.

Ik heb nooit gezegd dat het een slechte zakenman is.

Zo komen we vlot uit bij een bepaalde talkshow die opgenomen wordt.

De Tafel van Vier.

Daar moeten we even bij stilstaan.

Vorig jaar kregen we te horen dat we bedreigd werden

met een nieuwe talkshow van Gert Verhulst.

En er gingen twee alarmbellen af.

De eerste was: het is door Gert Verhulst.

Ik zit nu op een punt dat tv mij gedwongen heeft...

Had je mij laten kiezen tussen een talkshow door Gert

of een talkshow door James...

dan had ik James gezegd.

Want die man toont nog emoties. Hij is koning Emotie.

Dat is letterlijk wat hij nu doet op tv. Ik noem hem de traanhandelaar.

Als James op tv komt... Er zal geblèt worden, hè.

Tv is nog nooit zo vochtig geweest sinds James verschenen is.

Het begon op die boot, waar BV's in dat bed moesten liggen bij James.

En ze begonnen te blèten, en dat snap ik.

Dan pakte hij dat programma met terminale mensen.

Het is allemaal erg, hè? Ja. Aaah.

Dan dat programma waar hij mensen hun kot repareert.

Het was lelijk, hè, je huis? Ja.

En ik heb het beter gemaakt, hè? Ja. Aaah.

Dan James De Musical, waar BV's kijken naar een musical van zichzelf

en gewoon een uur aan een stuk: aaah, mezelf. Aaah, mezelf. Mezelf.

Iedereen blèt als James op tv komt.

Ik ook, thuis voor mijn tv. Aaah.

De tweede alarmbel was dat de baas van Play Gert Verhulst omschreef

als een man van het volk.

Veel BV's leven in een bubbel, maar niet Gert Verhulst.

Ik dacht: we zijn toch over dezelfde Gert Verhulst bezig?

Hij verkoopt ballonnen voor acht euro in zijn pretpark.

Als je vraagt of dat niet veel is,

zegt hij: Wat kun je daarvoor nog kopen?

Die man van het volk?

Oké. Geen verdere vragen.

De talkshow beloofde dat het er een echte zou zijn.

En ze gingen het een keer zeggen.

Zij gingen de grote debatten aansnijden, want de rest durft niet.

Ze durven niet eerlijk zijn. De VRT heeft geen talkshow.

Die bleke van De Afspraak zal het zeker niet doen.

Wij gaan het doen en we hebben geen taboes.

We schoppen alle heilige huisjes omver.

We gaan durven bij De Tafel van Vier.

En het eerste debat van aflevering 1 was, hou je vast:

woke.

En als er nu één woord is dat ik niet meer wil horen...

Of je nu pro bent of anti, je kunt allemaal mijn kloten kussen.

Je moet allemaal je muil houden.

Doe voort.

Wat een tijdverspilling, iedere keer opnieuw.

Maar is dat wel... Doe voort.

We verliezen iedere dag vijf minuten, omdat iemand... W-w-woke.

Stop het. Niet meer woke. Doe voort.

En niet zomaar woke, een onderdeel van woke.

Gert ging het n-woord-debat aangaan.

En alweer, er is geen n-woord-debat.

Er is nooit debat geweest. Er is geen n-woord-debat.

Kijk, vroeger was er het n-woord.

En dat was het woord.

Als we iemand zagen lopen: ah, dat is een n-woord.

En er zat geen kwade wil achter.

Dat woord gebruikten we zonder rare bijbedoelingen.

Mijn leraar gebruikte dat woord nog zonder rare bijbedoeling.

Dat was het woord.

En dan hebben we als planeet beslist om het woord niet meer te gebruiken.

De meesten onder ons hebben gezegd: het is goed.

Een ander deel zei: kom, we zijn naar het voetbal.

En dan...

Maar er is geen n-woord-debat, er is geen fucking debat over.

Het n-woord is zoals de Belgische frank.

We gebruiken die niet meer, maar sommigen kunnen die niet loslaten.

Maar die hebben een gezegende leeftijd.

Dat lost zichzelf wel op na een tijd.

En hoe startte het n-woord-debat?

Als je oude koeien uit de gracht haalt,

vind je sowieso Margriet Hermans.

Een vrouw die je kunt bellen voor een mening over een prei.

En niet specifiek startte hij het debat met dit.

Gert Verhulst houdt een plateau melocakes op en zegt:

Allee, hoe noemen we dit nu?

Echt?

Was dat de crux van het probleem van het n-woord-debat?

Je wist niet meer hoe je een koek moest noemen?

Denk je dat we daarover nog massaal struikelen,

dat we niet weten wat we moeten doen met een koek?

Dat iedereen met een melocake in zijn handen stond

en er kwam een mens binnen met een donkere huidskleur. Ooooh...

Oei, oei, oei, oei, oei.

Ik wil die mens een koek aanbieden,

maar ik ben bang dat ik hem ga beledigen.

Maar als ik hem geen koek geef, beledig ik hem ook.

Wilt u ook een Oost-Afrikaanse borst?

Ik heb het erger gemaakt.

Ik heb het te specifiek gemaakt. Het is te specifiek.

Hoe noem je dit nu? Melocakes, Gert, fucking melocakes.

Je kunt er 30 kopen voor acht euro. Wat denk je daarvan? Hè?

Hoe noem je dit? Je bent toch een miljardair? Maak ze zelf.

Noem ze Samsonkakjes en vraag het dubbele.

Het eindigt met Gert Verhulst

die 40 keer het n-woord op de nationale tv zegt.

De kijkers waren kwaad, de bazen ook.

Ze zeiden tegen Gert: Niet meer doen.

Gert zei: Sorry, we gaan het niet meer doen. Het wordt beter.

En meestal, als Gert zegt dat hij iets gaat doen,

schiet hij zichzelf in de voet totdat zijn tenen weg zijn.

Want je bent zeker dat er om de twee weken iets gebeurt

waarvan je denkt: reageer, reageer.

Mijn favoriete moment was toen Adriaan Van den Hoof te gast was.

Hij is vorig jaar ontslagen bij de VRT omdat er klachten waren

van grensoverschrijdend gedrag in de privésfeer.

Hij was een halfjaar niet te horen of te zien.

Niet in de pers, niet op de radio, nergens.

En dan heeft hij beslist:

het is tijd om mijn kant van het verhaal te doen.

Nergens beter...

dan aan De Tafel van Vier,

bij een man met de tact van een baksteen in het gezicht.

Een man die over slachtoffers spreekt met air quotes.

'Slachtoffers'.

Want hij heeft 'empathie'.

En Adriaan Van den Hoof zegt deze zin op de nationale tv:

Zo te zien leven we in een tijd dat als er genoeg vrouwen zijn

die een pik op je hebben, ze samen met vriendinnen

met de bus naar de VRT kunnen gaan om je job af te pakken.

Niemand grijpt daar in. Dat verdwijnt.

Maar die zin, lieve mensen, is incorrect, is niet waar.

Ik ga zelfs nog meer zeggen: ik wou dat het waar was.

In wat een prachtige tijd zouden we leven?

Stel je voor. De show is gedaan.

Je komt buiten en er staan bussen op jou te wachten.

En we rijden allemaal samen naar DPG Media

om aan de deur te kloppen van baas Davy Parmentier.

Goed, we zijn hier om te praten over Metejoor.

Er is te veel Joris.

Maar het is niet zo, en ik ga zelfs nog meer zeggen...

Als jij zoveel vrouwen gekwetst hebt

dat je aan een bus met vrouwen geraakt...

Misschien heb je te veel vrouwen gekwetst.

Want ik kan eerlijk zijn, ik ben ook een vent van 35,

ik heb shit op mijn kerfstok staan,

ik ben ook al incorrect geweest tegen vrouwen,

maar ik raak niet aan een bus vol met vrouwen, kameraad.

Ze mogen proberen, het gaat heel ongemakkelijk zijn.

Als ik klop op de deur van de VRT-baas:

Er staat hier op de parking

een Nissan Micra met vier kwade vrouwen.

Iets over Xander De Rycke en bindingsangst.

Het leuke is: meestal als Gert iets in de krant zegt,

schiet hij zichzelf binnen de week in de voet.

Hij zegt: Iedereen is zo kwaad op mij.

Ik ben niet de Trump van de talkshows, hè.

Maar een week later zag ik hem maar oranjer en oranjer worden.

HLN vroeg hem: Wil je geen sidekick? Mis je James niet?

Hij zei: Ik moet hier vrezen voor mijn job. Ik wil geen sidekick.

Maar naarmate de weken vorderden, zag ik daar maar volk bij komen.

En het beste is: de helft ervan heeft geen fuck te doen aan die tafel.

Er is niks ironischer dan twee keer de woorden 'tafel van vier' te zien

als je met zeven bent.

Dat, lieve vriend, zijn fucking bijzitters.

Noem ze tafelspringers zoveel als je wil, maar ik herken een sidekick.

En dat is geen talkshow, daar ben je een bowlingteam aan het samenstellen.

Een normaal programma kan zeggen: de titel klopt niet meer.

Moeten we daar iets aanpassen?

Je kan zeggen: minder volk. Wat doen zij? De titel aanpassen.

Dames en heren, de allereerste nepotafel.

Van wie is de tafel? De tafel van Gert.

En nu kijk ik niet meer. Ik kan ook niet meer.

Nu is hij wat relaxed en dat is gevaarlijk.

Nu begint dat programma vijf minuten te vroeg.

Alsof een technieker per ongeluk met zijn arm op de liveknop zit.

En dat is al bezig. Dat publiek zegt: moet je nog een koffie hebben?

Hij is superrelaxed. Hij heeft zijn kostuum niet meer aan.

Hij is ook supermager, want hij heeft Ozempic geprobeerd.

Hij gaf dat toe. Het moet geestig zijn als diabeticus

dat je niet aan je medicijnen geraakt,

maar je kunt wel kijken naar Gert terwijl je voet eraf valt.

Wat?

Het is niet voor jou bedoeld.

Het ding met Gertje is... En dan laat ik hem gaan.

Er was veel te doen over AI het afgelopen jaar.

In de creatieve sector zijn ze bang dat ze vervangen worden.

Ik heb die schrik niet. Je wordt niet vervangen door AI,

maar door mensen die kunnen werken met AI.

Een groot verschil.

En het ding is: ik geloof in de uniekheid van een mens.

Hoe zotter je uit de hoek komt, hoe minder voorspelbaar je bent,

hoe moeilijker een computer je kan nadoen. Het ding is...

Gert Verhulst doet soms zo weinig moeite.

Ik denk: we gaan je nog ver na je dood kunnen zien.

Je zal zo makkelijk vervangen worden door AI.

En niet alleen heb ik die gedachte gehad...

Ik heb het geprobeerd met de hulp van enkele bevriende elfjes van Nerdland.

Ik ga geen namen noemen.

Laten we ze vanavond gewoon J. Baert en L. Scheire noemen.

Zodat ik ze niet meeneem in mijn val.

We hebben een heleboel afleveringen van De Tafel van Gert

in een AI-model gegoten, zodat het kon leren hoe Gert Verhulst spreekt.

Daarna hebben we aan die AI-bot verteld:

Doe eens een gesprek tussen Gert en een brave jongen die Kurt heet.

En Kurt komt zijn boek voorstellen met verhalen uit Afrika.

Daarna hebben we AI Gert zijn stem leren kennen

en heeft hij Gert gerecreëerd voor ons.

Ik introduceer een klein stukje toneel tussen Gert Verhulst

en Kurt met zijn boek over Afrika. Wat denk je, Gert? Proberen we het?

Ik ben er klaar voor. Zoals altijd heb ik er nauwelijks zin in.

De show was al heel goed tot nu toe.

Had je een vierkanter hoofd, had je mijn zoon kunnen zijn.

Gertje.

Ga ervoor, Gert.

Dames en heren, welkom bij De Tafel van Gert.

We hebben vandaag een gast die een boek heeft geschreven

over reizen naar Afrika. Kurt, vertel ons eens, waarom Afrika?

Waarom niet Afrika. Ik ben al zo veel naar dat continent geweest.

De culturen, de mensen, de natuur. Ik dacht: ik moet dit meepakken.

Ik moet dit verkocht krijgen. Ik heb het in een boek proberen te steken.

Het is me nauwelijks gelukt, maar ik ben er wel fier op.

Moet je daarvoor naar Afrika? Er zijn hier toch ook mooie plekken?

Waarom zou je zo ver reizen als je op Google kan kijken?

Is het niet gemakkelijker om tot de Vlaamse kust te gaan

en misschien een pretpark te bezoeken?

Iedereen heeft de Vlaamse kust al gezien.

We weten welk pretpark dat is.

Nee, Afrika. Er zijn daar dingen die je hier nooit zal zien.

De natuur bijvoorbeeld. Ik raad je aan om een safari te doen.

Het klinkt cliché, maar je zal dingen zien en beleven

die je niet kan beschrijven en hier nooit meemaakt.

Een simpele safari bijvoorbeeld.

Wie betaalt er nog geld om op safari te gaan?

Wat is er leuk aan zweten in de wagen om een slapende leeuw te zien

in een reservaat?

Nee, die dieren maken op mij geen indruk meer.

Zeker niet als je 30 jaar naast een sprekende hond hebt gezeten

en dan vijf jaar naast James Cooke.

Oké. Als de natuur je niet boeit, de mensen dan.

Hoeveel keer ik geweest ben en een gesprek ben aangegaan

met iemand in een bar.

De verhalen die die mensen vertellen, hun ervaringen,

dat kunnen wij niet weerleggen.

Ga naar Afrika voor de ervaring, de persoonlijke verhalen en ervaringen.

Persoonlijke verhalen? Euh... Klinkt een beetje sentimenteel.

Maar wie ben ik om dat te beoordelen?

Kurt, bedankt voor je komst. Voor de kijkers: Kurts boek over Afrika,

als je echt niets beters te doen hebt.

Applaus voor AI-Gert, dames en heren.

Goed gedaan, AI-Gert.

Flink gedaan, Gertje. -Graag gedaan.

Blij dat ik van dienst kon zijn, alhoewel ik te sympathiek overkwam.

Computers hebben een warmte die jij niet kunt uitstralen.

Heb je nog iets te zeggen tegen de mensen? -Tot de volgende keer.

Geniet van Xander zijn show terwijl hij hem nog mag brengen.

Want de volgende keer dat je hem achter een spreekstoel ziet,

is in een rechtbank.

Moving on.

BV's en geld.

Een geliefd dingetje in de Vlaamse context.

De Vlaamse canon is ons belastinggeld.

Geen zender waar we kwader op zijn met belastinggeld dan natuurlijk de VRT.

De zender die gemaakt wordt met ons belastinggeld.

De afgelopen twee jaar roepen we daar meer over. Hoe komt dat?

Ten eerste omdat kranten van een concurrerend mediabedrijf

ons graag wat opfokken. Dat is één deel ervan.

Het andere deel is dat de VRT veel bucht maakt. Dat vinden we niet tof.

Maar dat is wel zo.

Er zijn meer artikels over het geld van de VRT-gezichten,

het geld van de BV's.

Ze zitten achter hen aan. Kijk, zie hoeveel geld Niels verdient.

Maakt het je kwaad? En je zit thuis.

Ik snap het niet, maar ja.

Het probleem is... Je mag dat zeker in twijfel trekken.

En je mag vinden dat BV's te veel geld krijgen.

En als ze bucht maken, denk je: foei, wat is dat?

Was dat echt nodig?

Het probleem is: zulke dingen helpen niet altijd aan de discussie.

Ga dan naar Facebook, social media.

Je ziet die artikels passeren en de comments daaronder.

En daar zit niet veel constructiefs in, hè.

Ik vraag me af: wat was je pointe?

Naast mensen kwaad maken zonder oplossing.

Ik weet het ook niet.

Maar, alweer, ik zit in zo'n fase in mijn leven,

als ik een vraag heb...

dan stel ik ze.

En onder dit artikel op Facebook riepen er een hoop kwade mensen:

Met ons belastinggeld.

Ik dacht: ik kan het niet aan. Ik ga hen aanspreken.

Ik heb ze een privébericht gestuurd met daarin de vraag: hallo?

Ik zag dat u reageerde op dat artikel over de VRT en het geld.

Wat is voor u exact het probleem en heb je een oplossing?

Er kwamen interessante antwoorden uit.

De eerste was Theo.

En zijn antwoord was: ik wil ook 300.000 euro per jaar.

Dat is niet echt een oplossing, maar ik snap Theo.

We willen allemaal 300.000 euro per jaar.

Ik wil dat ook. Ik heb het geprobeerd, ik heb het niet gekregen.

Op de deur van de baas van de VRT geklopt: Ricus, ik ben hier, hè.

Hij deed niet open. Papier met een getal onder de deur.

Zoveel ga je betalen en je gaat me je zender laten uitschijten

en je gaat het uitzenden op je grootste kanaal.

Ricus zegt: Je krijgt de helft bij Canvas.

Ik zeg: Het is goed.

Ik had hem niet moeten lastigvallen op het toilet. Het ding is gewoon...

ik wil ook 300.000 euro. We willen allemaal veel geld.

Luc was ook kwaad.

Ik stuurde: Wat is er met jou? Heb je een oplossing?

En Luc stuurde: Dat is esthetisch te veel geld.

Bedoel je ethisch? Ja.

Ik heb Luc graag. Luc is consequent.

Hij heeft ongelijk, maar hij blijft kwaad. Dat is het belangrijkste.

Er bestaat niet zoiets als esthetisch te veel geld hebben.

Je ziet er allemaal goed uit met 300.000 euro.

Ethisch te veel geld.

Waarom vraag je je niet af hoeveel een BV op een andere zender verdient?

Als je het je toch zo aantrekt,

waarom wil je niet weten hoeveel de villa van Koen Wauters kost?

Of Nathalie Meskens? Wat denk je dat Erik Van Looy krijgt?

Ecocheques en een bedrijfstelefoon?

Denk je dat Aster naar VTM is

omdat hij heel graag wou meedoen aan 'BV darts'?

Geld. Betere opportuniteiten. Het gaat altijd rond geld.

Dat is oké. Dat is hun job.

Evy was concreter. Zij had zelfs echt een oplossing.

Evy zei: Ik gebruik VRT bijna nooit. Wrm kan da ni glijk Netflix afzeggen?

Kijk, soms vraag je een antwoord en krijg je een rebus.

Maar Evy, tussen haar gekwakkel, maakt daar een goed punt.

Ik kijk niet naar de VRT, waarom betaal ik dan?

Kan ik dat niet afzeggen? Op papier een goed idee.

Niet gebruiken is niet betalen. Het probleem is: hoe bewijs je dat?

Snap je? Want, allee, als je iets afzegt, heb je het niet.

De VRT is openbaar. Hoe gebruik je iets openbaars niet?

Snap je? De logica klopt daar niet helemaal.

Moeten we VRT-controles houden zoals bobcontroles?

Mensen stoppen op de baan en dan de flikken: Naar wat luistert meneer?

'Naar een cd.' Bullshit, dat waren drie kutnummers van Joost Klein.

Je bent naar Studio Brussel aan het luisteren.

Raar applaus, maar ik pak het.

Dat waren ze, alle vijf de luisteraars van Willy.

Hoe bewijs je dat je iets niet gebruikt?

Wordt dat een discussie zoals met PostNL?

Allee, ken je PostNL?

Ze sturen je dan een mail: je pakje is afgeleverd.

Je gaat kijken en je denkt: nee.

Dus je stuurt een mail terug: Nee.

Dan zeggen ze: Bewijs het. Je denkt...

Dus je stuurt ze foto's van jou en je huis.

Dan zeggen ze: Heeft u al bij een buurman gekeken?

Je stuurt een foto van jou en je gebuur.

'En bij uw andere buur?' Moet ik heel mijn dorp afgaan of wat?

Hier is een idee: laat je post bedelen

niet door iedere randdebiel met een camionette en een bazooka.

'Meneer, wat had u dan besteld?' Ik had een spatel gekocht op bol.com.

Waar is mijn spatel? Dan sturen ze: Bewijs dat u geen spatel hebt.

Ik stuur dan een foto van ik die een pannenkoek flip met mijn hand.

Jullie weten niet hoeveel shit ik mijn lief moet uitleggen.

Ze zag mij om geen enkele reden exact één pannenkoek bakken.

Ze zag me wachten tot hij afgekoeld was

om een foto te nemen van mijn handen.

Maar ons VRT'tje...

Hè? En maar dingen proberen.

En maar centjes uitgeven.

Onze centjes.

VRT zit in een rare groeiperiode, namelijk ze proberen VTM te zijn.

Ik weet niet of het je is opgevallen, maar het begint VTM'erig te worden.

Het begint altijd met een logo- en naamwissel.

Ze doen dat graag bij de VRT.

O, zes maanden voorbij? Tijd voor een nieuw logo.

Ze hebben de naam aangepast. Niet meer 'een'. 'Een' is weg.

Het is nu VRT 1.

En het is fel, en het is blij.

En het is vrolijk, en het is roze, en het is luid

en het is irritant en het is fucking VTM.

Alles wat je ziet, is: iedereen is blij om hier te zijn.

Kijk eens hoe blij onze BV's zijn. Zo'n grote glimlach.

We zijn er om je gelukkig te maken, met onze felle kleren

en onze contrasterende kleuren.

We hebben een nieuwe, superruime slogan.

Wat we ook maken, we willen je raken.

De slogan van de VRT en een wapenhandelaar.

Met de slagzin: VRT 1 is van iedereen.

Als iedereen boven de 65 jaar oud is.

Als je lang kijkt en je ogen dichtknijpt, denk je:

kijk ik nu naar VTM of niet?

Je ziet Wie wordt het lief van Junior Planckaert? en denkt:

dit ruikt naar VTM.

Dit ruikt VTM'erig.

Maar je denkt: het is VRT. Dus je kijkt voort.

Dan duikt er een programma op met kutmuziek in Blankenberge.

Je denkt: maar dat is VTM, kameraad.

Dat is Tien om te zien. Nee, Radio 1 zomerhit.

Die zender wordt VTM'erig.

Ze hebben nu een nieuwe late night show met Otto-Jan Ham.

'Amai zeg wauw', of zoals ik het noem: 'Goh ja, ça va'.

Het is heel erg VTM'erig. Net De (v)liegende doos met Bart Peeters.

Het is luid, het is druk, er is muziek,

iedereen babbelt te veel, vooral Otto-Jan babbelt.

De gasten zitten erbij voor lulkoek. Luid, fel.

Alle lampen van de planeet zijn in het decor gedraaid.

Echt, alle lampen die bestaan, zitten in het decor.

Ik wil de elektriciteitsfactuur van de VRT niet kennen.

Driekwart van het decor is voor de band, die er voor lul bij staat

en gekleed is als een wasco om een of andere reden.

Het lijkt gedraaid in een toonzaal van Dovy Keukens.

En het is luid en fel en jaagt de senioren weg van VRT.

Het grootste bewijs is dat er bij de tweede aflevering

meer volk naar Canvas keek dan naar VRT 1.

Dat vinden ze niet geestig, hoor.

Want weet je wat er op Canvas was?

Godvergeten.

Weet je hoever je de bejaarden moet drijven?

Als je ze kunt laten kiezen tussen een talkshow met Otto-Jan

of een pedopaterdocu...

En ze denken allemaal: goh ja, we gaan eens kijken

wat pater Isidoor in zijn tijd uitgespookt heeft.

Groeispurten. Proberen.

Experimenteren. VTM doet het ook.

VTM heeft documentaires gemaakt.

Het is schattig als ze dingen willen doen, hè?

Wij gaan ook documentaires maken. En je denkt: och...

Dat is zoals een kind dat het geweer van zijn vader vindt.

Je denkt...

Je blijft kijken, maar je weet dat... Hm, ja.

Ja, ja.

Een docu over Jean-Pierre Van Rossem.

Ik was meteen enthousiast, want ik ben fan van hem.

Niks zo grappig als een mens die slim genoeg is om te debatteren,

maar ervoor kiest om het niet te doen.

Niks grappigers dan hem te zien met zijn dikke lijf,

zijn leren jas, zijn baard, zonnebril en Bastos

en tegenover hem een keurige man die voorbereid is.

Ik zal je dit zeggen: In de notulen... En hier nog een argument.

En Jean-Pierre zegt: Je kunt mijn kloten kussen.

Dus als zij een docu maken, zegt Xander: Njam, njam, njam, njam.

Het was niet goed.

Het was van een ex-eindredactrice van Dag Allemaal.

En niks zegt journalistiek als Dag Allemaal.

En er gebeurt shit in die niet correct is.

Er passeren mensen die geïnterviewd worden over hem.

De raarste groep mensen ooit,

gaande van Bart Peeters naar Filip Dewinter.

Heel raar feestje.

En ze proberen in de eerste aflevering aan te tonen

dat Jean-Pierre Van Rossem een beetje van een leugenaar was.

Twee voorbeelden.

Ooit heeft hij gezegd: Ik heb al meer dan 5000 vrouwen gehad.

Dus ze halen er een expert bij.

Op het vlak van vrouwen.

Niemand minder...

dan Dennis Black Magic.

En die zegt, in de camera:

Goh, als ik in mijn leven al 2000 vrouwen heb gehad,

hoe raakt hij dan aan 5000?

Ik dacht: wat ben ik aan het bekijken?

Is dit een piemelmeetwedstrijd tussen een veroordeelde pedofiel en een lijk?

Tweede voorbeeld.

Op een bepaald moment duikt er een mens op.

Die heeft het over een voorval.

Toen Jean-Pierre jong was, is zijn jongere broer...

Ze waren allebei peuters, kleuters.

...onder een vrachtwagen gelopen en overleden.

Die mens vertelt dat en zegt letterlijk:

Ah ja, iedereen weet dat hij hem geduwd heeft.

En je hoort de persoon achter de camera dit doen...

Beschuldigt u hem nu van moord? En dan zegt die: Goh ja, moord...

Ja, moord.

We zijn een raar volk, maar een peuter onder een camion duwen: moord.

Keihard moord.

Weet je wat het beste is? Dat zit nog altijd in die documentaire.

Maar dat kan toch niet? Zo werkt research niet.

Als iemand een leugen zegt of iets zegt, moet dat gegrond zijn.

Dat is gewoon 'slander'.

Dus hij kan voor de camera zeggen: Haha, hij heeft een peuter vermoord.

Dag. En wegwandelen.

En de regisseur denkt: we gaan dat erin laten.

Dat ziet er een capabele man uit. Nee, totaal niet.

Hoe kun je wegkomen met zo'n uitspraak?

Maar het ding is: een deel van die man heb ik verstopt.

Want op zijn hoofd is dit weer aan het gebeuren.

We gaan daar even...

Maar wat is dat nu weer?

Dat kan toch niet? Was dat de beste optie?

Dat?

Moet ik hier nu naar moordbeschuldigingen luisteren

van een mens met een bakje cresson op zijn kop?

Een mens met tuinkers op zijn hoofd.

Het is zelfs niet tuinkers, het is waar tuinkers overleden is

en de geest van tuinkers blijft rondspoken.

Tuurlijk kom je weg met moordbeschuldigingen, zelfs op café:

Hij heeft iemand vermoord. En iedereen staat daar...

Pardon, wat heb je gezegd?

Ik wil er een keer aan komen.

Toch? Is het zacht of hard?

Is het zoals net de kat niet kunnen strelen, maar ze wel voelen?

Of is hij zoals die borstels in je brievenbus?

Onze BV'tjes, zeg.

Er is veel veranderd in de BV-wereld.

Er zijn minder exclusiviteitscontracten, dus doen ze wat ze willen.

Ze lopen van de ene naar de andere zender.

Vroeger associeerde je BV's met een zender.

Nu heb je Niels op VRT en Aster op VTM.

Het verandert rap en je moet even wennen.

BV's verdwijnen, duiken op, worden gecanceld.

Sven Pichal, Adriaan Van den Hoof.

Sommige BV's zijn ook gewoon gestopt.

Ik kan op niemand komen, maar...

Nicole van Hugo is gestopt.

Wat?

Ik heb ze niet geduwd, hè, mannekes.

Ik had geen motief.

Sommigen dreigen op te duiken, zoals Bart De Pauw,

met een cameraploeg in Antwerpen.

'Bart De Pauw bezig aan een nieuw tv-programma?'

Het was een scheet in een fles en het verdween rap.

Het artikel was ook flauw. Een debiel zag hem met een cameraploeg

en nam creepy foto's van hem vanuit een struik.

Het moet ongemakkelijk zijn voor Bart om zo gestalkt te worden.

Een vies gevoel, een vies gevoel.

Sommige BV's stoppen gerechtigd.

Sommige zijn gewoon met pensioen gegaan.

Ja, soms lees je 'BV stopt' en denk je: wat heeft hij nu gedaan?

Nee, er zijn uitzonderingen.

Dany Verstraeten, het anker van VTM, is met pensioen.

Nooit iets fout gedaan, gewoon het nieuws gelezen.

Onze geliefde weerman Frank Deboosere: 65 geworden, met pensioen.

Hij is niet meer op tv, en dat is oké.

Je kunt gewoon legitiem afscheid nemen en stoppen.

Frank is gestopt, we hebben nu een weervrouw, Jacotte Brokken.

Dat is... een mensennaam.

En...

Je had al 'Brokken' en je dacht: Jacotte, dat is...

Dat is papa die te veel drinkt onderweg naar het gemeentehuis.

Het is geen mensennaam.

Het is een heel goeie naam als je een mascotte bent.

Zoals Cora van Mora.

Maar zo Jacotte van Cracotte...

Veel rare namen, hè. We hebben nu ook een Regula Ysewijn.

Ja, in de jury van Bake off. Regula Ysewijn, wat een naam.

Klinkt als een maandverband met menthol.

Je maandelijkse frisheid.

Regula Ysewijn.

Bij een eetprogramma mag je naam niet klinken als een medicijnkorneel

tegen darmproblemen.

Heeft u soms last van opstoppingen? Gebruik dan Regula Ysewijn.

We hebben een Bockie De Repper.

En zijn clou is: hij eet graag dingen op.

Ja, het is beetje zoals de marginale Aalsterse neef van meneer Spaghetti.

We hebben sinds kort een Stijn Baert.

Je ziet hem soms aan De Tafel van Vier zitten.

Stijn Baert is econoom en praat over biefstukken op HLN.

Wat die mens ook heeft... Hij heeft veel hoofd.

We gaan daar niet mee lachen vanavond, maar dat is veel hoofd.

Die kan daar niet aan doen. Dat is een zeldzaam syndroom:

het HLN+-syndroom.

Als je kop te vaak geblokkeerd wordt door dat logo van HLN+...

dan begint je kop daar wat rond te groeien.

Steven Van Herreweghe heeft een snor.

Staat mij niet aan.

Hij is zo'n fan van De Jaren 90 Voor Tieners

dat hij daar blijven steken is,

als een man die in de jaren 90 tieners in een bus lokte.

Ook met de kids moet je mee zijn.

We zitten nu met een Camille.

Als je nooit van Camille gehoord hebt...

Volgend jaar zal je van Camille horen.

VTM wil graag dat je Camille leert kennen.

Er is veel Camille. Camille is een popzangeres uit #LikeMe.

Ze ziet eruit als een airbrushtekening op botsauto's.

Wat?

Dat is...

Dat is geen bodyshaming, dat is gewoon veel mascara.

Dat is alles wat ik zeg. Ze ziet er kleverig uit.

Mocht ik iets gooien, blijft het hangen.

Ik moet haar kennen en mee zijn met de kids.

Ik werk voor een radiozender

die denkt dat hij nog altijd op twintigers mikt.

Die komen dan dingen uitleggen:

Heb je de nieuwste single van Bazart al gehoord met Pommelien?

Ik stond daar: met... Pommelien?

Maar er is nog een Pommelien.

We leven in een universum met twee Pommelienen.

'Pommelae', 'Pommelo', 'Pommelore', 'Pommelare'.

Ik weet niet wat het meervoud is van 'Pommelien', maar we hebben er twee.

Er zijn tactvolle verschillen.

De ene heeft een nummer, Erop of eronder,

bij de andere is dat de relatiestatus. Snap je?

Dan mogen we niet vergeten:

die overdaad aan mensen van het internet,

die klassieke tv nu ontdekt hebben.

De Elisabeth Lucie Baeten van deze planeet,

Elodie Gabias, Jamie-Lee Six en Steffi Mercie.

Al die mensen...

Average Rob.

De tv is zo content dat ze Average Rob ontdekt hebben.

Ze pakken hem eruit zoals een pépé die een nieuwe iPhone heeft.

Kijk, Average Rob van de 'YouTubes'.

Blij dat je hem ontdekt hebt. Wij zijn een paar jaar voor.

Goed voor jou.

Ze geven al die mensen programma's, verstopt op hun streamingskanalen.

Die gaan niet voor kwaliteit, maar kwantiteit.

Zoals een buffet.

Het maakt niet uit hoe het is, zolang het aangevuld is.

VTM GO heeft een subreeks, Shorties.

Het is een duivelse plek.

Waar ik u dit jaar niet te veel mee lastigval.

Ik wil je daar gewoon weghouden.

Als je dit ziet op VTM GO en je scherm wordt ineens fel en roze,

zet dan stappen achteruit.

Dit is digitaal azijn voor je ogen.

Het zijn shorties, maar ze voelen heel lang aan.

Voor mij is er niks mooiers dan wanneer de tv moet toegeven

dat internet het beter doet.

Het is vaak zo.

Vaak doen mensen op het internet het tien keer beter

voor tien keer meer kijkers aan een tiende van het budget.

De klassieke tv kan dat niet aan.

Ze willen die mensen betrekken. Ze kunnen dat niet inhalen.

Mijn favoriete voorbeeld is het proces van het jaar, Reuzegom.

De wereld, ogen en camera's, zijn op dat ene proces gericht,

op ons kleine landje.

Ze kijken wat er gaat gebeuren, wat het verdict zal zijn.

Het verdict valt en het is niet goed genoeg.

Het is niet goed genoeg.

Het land is kwaad en zegt: het trekt op de kloten.

Het moet beter. Wat gaan we eraan doen?

Revolutie, we gaan de straten op.

We keken naar onze zenders, met hun macht, debatten en geld.

We zeiden: awel, wat is het? Ga je erover babbelen of niet?

Wat ga je doen?

Ze staan daar allemaal, die zenders.

We hebben een zotte talkshow met Otto-Jan op VRT.

Het is met liedjes zingen en tuinieren.

Op Canvas zit die bleke nog altijd tegen zichzelf te praten.

Op GoPlay zit onze verveelde Walt Disney,

met zijn randfiguren, te babbelen tegen zichzelf

over wat hij gegeten heeft.

Niemand trekt zijn bek open.

We kijken naar die zenders: wat ga je doen?

Ze reageren met: er is ook een nieuw seizoen van Snackmasters.

Bockie en Mathieu proberen een frisco na te maken.

Niemand trok zijn bek open.

Behalve één man.

Eén man.

Inderdaad.

Den Acide.

In het midden van alle chaos...

rees aan de kust van Blankenberge

een held op uit de dressing van zijn ma.

Hij stak zijn webcam aan,

keek recht in de lens en sprak voor heel het land.

Als één volk zijn we achter hem gaan staan.

Ja, Acid, zeg het nog een keer.

Het beste van al is...

Hij wordt nu voor de rechtbank getrokken door Reuzegom.

Als er nu één zender naar mij luistert, neem dan dit advies:

dat wordt het proces van volgend jaar.

Als je een beetje slim bent,

betaal je alle gerechtskosten van Acid af

op voorwaarde dat het gefilmd mag worden

en dat er een lange, zesdelige docureeks over gedraaid wordt.

Alle camera's van de wereld mogen mee in die rechtbank.

Vooral één specifieke, gericht op die arme stenograaf.

Maar er zit geen g in dat woord.

Hoe schrijf je 'grhgh'?

Zenders denken samen te werken met mensen van het internet,

maar ze gebruiken die mensen.

Gebruiken is niet hetzelfde als samenwerken, luisteren, babbelen,

ontdekken wat zij beter doen dan jij. Zo werkt het.

Maar dat gaat niet.

Zenders pretenderen vaak te kunnen samenwerken,

maar ze zijn hebzuchtig en blijven op hun steentje staan.

Zo krijg je altijd die rare woede en verdeeldheid.

Het lijkt alsof ze tegen elkaar moeten vechten.

Het is Vlaanderen, er zijn met moeite drie zenders die ertoe doen.

Kom overeen, hè.

Het is de helft van een klein land.

Je hebt een 50-tal interessante BV's.

Werk samen, maar dat doen we niet.

DPG vecht graag tegen de rest.

VRT doet pretentieus en doet alsof ze het altijd beter kan.

Play heeft zoiets van: mogen we ook meedoen?

Het beste voorbeeld dat ze niet kunnen samenwerken...

Daar sluit ik graag mee af.

...waren de Kastaars!.

De show die mij gebroken heeft.

Ineens wordt er gezegd dat er nood is aan nieuwe mediaprijzen.

Er was Het Gouden Oog, Nacht van de Televisiesterren. Die zijn weg,

voor een reden. Geloof mij, ik ken de presentator van de Televisiesterren.

Die man kan je dingen vertellen die hij contractueel niet mag.

Het was nog maar aangekondigd en men was al kwaad,

want je voelde dat het weer zwak ging zijn.

De jury werd voorgezeten door Luc Appermont.

Er kwamen hippe categorieën

zoals voor podcasts of beste streaming media.

Want als ik 'podcasts en streaming' dank, dan denk ik 'Luc Appermont'.

Een man die, als je vraagt wat zijn favoriete podcast is,

wijst naar een schap onder de pompbak.

En ik dacht: ik ga niet kijken. Ik ga niet kijken.

Ik vertik het. Ik ga niet kijken omdat ik me toch druk ga maken

en er geen pointe aan is. Ik moet dat gewoon niet doen.

Het was eind januari, ik zat niet op zo'n goeie plek.

Ik had het podium achter me gelaten. Ik kon geen publiek meer horen.

Ik had mijn moeder begraven. Ik zat echt niet op een goeie plek.

Ik wou mezelf niet martelen met iets waarvan ik wist dat het slecht was

en er dan ook niets mee te doen. Nee. Nee, doe ik niet.

Het was moeilijk om niet te kijken, want de Kastaars! waren overal.

Want het was een samenwerking. Je kon het zien op VRT, VTM, Play,

en via Streamz en via alle apps. Je kon niet ontsnappen aan de Kastaars!

Ik was zelfs bang om een restje saus op te warmen

uit angst dat de Kastaars! op het microgolfscherm te zien waren.

Mijn lief zegt: Ga wandelen.

Ik durf niet, de rolluiken van de buren zijn open.

Stel dat ik een stukje Kastaars! zie.

Ik loop te ijsberen in mijn living, tegen mezelf te mompelen.

Je gaat niet kijken. Nee. Ik ga het niet doen.

Ik ga me niet druk maken. Beste podcast, ze gaan het uitleggen.

Ik doe er niet aan mee.

Mijn lief kon dat niet aan.

Op dat moment bewees ze dat ze een goeie moeder ging worden

door mij in de zetel te duwen.

En ze zei: Goed, je mag twee uur op de iPad.

Hier is een koek en een Sunkist.

Pak je fleece en kijk naar de Kastaars!

Ik ga naar boven. Ik ga in de kamer naar Gilmore girls kijken.

En ik wil je twee uur niet meer horen. Heb je me verstaan?

En ik zat daar...

Oké.

Dan deed ze 'taptap' op mijn hoofd en ging ze naar boven.

En de Kastaars! begon.

Het was vijf seconden bezig en er kwam Sunkist uit mijn neus.

Want het eerste wat ik zie, is Gert Verhulst.

Hij zingt: Geef me vier stoelen en een tafel, meer moet dat niet zijn.

Ik zeg: Je bent met zeven.

Wat, moeten er drie op de grond zitten?

En de camera switcht naar Danira en zij zingt:

Alle zenders samen slaan de handen in elkaar voor...

En ze wijst naar een bord met daarop 'Kastaars' omgekeerd.

Het bord hing omgekeerd.

Omgekeerd. Alle zenders werken samen, het bord hangt omgekeerd.

Dat is zoals The Avengers, maar zonder teamwork.

Op dat moment zag ik eruit zoals die kleine van die meme.

Het is tijd voor de eerste Kastaar, voor de categorie Beste Deelnemer.

Wat vroeger de participatie-award heette,

is nu de eerste categorie van een awardshow.

De winnaar is Bart Cannaerts,

die zijn prijs ontvangt alsof hij het medicijn tegen kanker heeft gevonden.

Ik heb nooit iemand zo blij gezien

met iets wat vijf minuten ervoor niet bestond.

We zien ook dat de Kastaar op niet veel trekt.

Een grote bol met een platte schijf.

Na de Gouden Schoen hebben we nu ook de Bronzen Schoenlepel.

De echte winnaar was mijn goede vriend Jelle De Beule,

die Beste Fictie won met Nonkels.

Maar nadien heeft hij zijn Kastaar gebruikt

om het ijs van zijn auto te krabben.

Dan verkrachten ze een van mijn favoriete categorieën: Beste Podcast.

Lieven Scheire krijgt een minuut

om uit te leggen wat een podcast is aan Koen Wauters.

Koen Wauters kaatst de vraag terug naar Gert Verhulst en zegt:

Gert, luister jij vaak naar podcasts?

Waarop Gert zegt: Nee.

Zo maak je iemand warm.

Mij interesseert het niet, laten we voortdoen.

Maar Gert maakt een mopje en zegt: Ik luister alleen naar mijn vrouw.

En jij, Koen? Waarop Koen zegt: Ik heb geen vrouw.

Als je wilt weten hoe het klinkt

als 2500 BV's hun anus vastzuigen aan een stoel...

ga naar dat moment.

Daarna is het tijd voor de populaire categorie Beste Mediamoment.

Zo ruim als het maar kan zijn.

Beste Mediamoment.

Wat zit erin? De zatte madammen van De ideale wereld,

maar ook de ontmaskering van Conner Rousseau in The Masked Singer,

waarvan later bleek dat het niet zijn spectaculairste ontmaskering was.

Hopsa, actuamopje. Fuck you, Kamal. Pang, pang, pang, pang.

Beste Mediamoment wordt gewonnen door Philippe uit De Mol voor:

Philippe krijgt zenuwinzinking in De Mol.

Ja. Dus Philippe zei halverwege dat hij eronderdoor ging

en dat hij een inzinking kreeg en wij zeggen als land:

Proficiat, Philippe.

Je hebt dat goed gedaan.

Als je dat walgelijk vindt... Dat mag zeker.

Maar op dat punt dacht ik: hoe is dit beter dan Het Gouden Oog?

Want ik neem je graag mee naar Het Gouden Oog, 1996.

Als je goed oplet, zie je misschien Celine en Michiel in het publiek.

Er was een categorie Beste Evenement.

Ik ga genomineerden opnoemen en dit spel heet:

'Welke past niet in het rijtje?'

De genomineerden voor Beste Evenement in 1996 zijn:

Lotti goes classic II...

de Levenslijn-slotshow...

Het Gouden Oog 1995...

en de begrafenis van An en Eefje.

Dit is geen fotoshop.

Hoe walgelijk is dat?

Jezelf nomineren.

De show is halverwege en ik denk dat we acht uur verder zijn.

Als er nog een blauwe poes opduikt, is het een sequel van Avatar.

We hebben musicalnummer na musicalnummer gezien,

want James Cooke kan niks doen zonder er een musical van te maken.

Op een bepaald moment zitten de drie hosts samen in een zetel

met Margriet Hermans achter een krant.

Op zich niet zo grappig, maar op die krant staat:

De Kastaars! haalt 100 miljoen kijkers.

Wel, plus zeven en alle herhalingen zijn ze er dan toch geraakt.

Op het einde was er een legacy-award voor Bart Peeters

en hij was superblij om die te krijgen.

Hij werd geëerd door Vlaanderens grootste imitator.

Jammer genoeg was Guga bezet, dus hij kreeg Jonas Van Geel.

Die brengt een medley van Bart Peeters-nummers als Bart Peeters.

Ik heb geluiden gehoord die ik niet kan nadoen

en nooit meer wil horen.

De grond scheurde open, vleermuizen kwamen het gebouw binnen.

En ik stelde mezelf vragen, zoals:

raakt zo'n rietje van een Sunkist ook door een trommelvlies?

Niemand ging op dat moment meer met me akkoord dan het paard van Sinterklaas.

Dat was daar ook, en het paard was geen fan van Jonas Van Geel.

Bewijs dat het paard geprobeerd heeft hem te vermoorden die avond.

De camera's waren op tijd weg,

maar ik denk dat het paard in zijn muil heeft geschopt,

want dat typetje van die fucking Jordy moet ergens vandaan komen.

En de show nadert zijn einde.

En ineens beginnen alle hosts...

trager te spreken...

en rare timings te laten...

tussen woorden.

Want het is tijd voor het in memoriam.

Maar eerst gaan we praten met Leah Thys: Zeg...

Jij bent oud, vertel eens over de dood.

Leah warmde de zaal op

met verhalen als 'al mijn vrienden zijn dood, waarom ben ik hier nog?'

Haha, Leah.

Koen gaat naar Gert en die is voor de gelegenheid triestig geschminkt,

want het is moeilijk om te huilen zonder oogleden.

En Gert kondigt Hugo Sigal aan, die voor het eerst alleen zingt,

een triestig liedje over het in memoriam.

Maar het probleem is dat de camerastandpunten niet waren afgesproken,

want de namen van de overledenen verschenen op de vloer.

Maar de vloer werd nooit gefilmd.

Dus we hebben drie minuten gekeken naar een triestig zingende Hugo Sigal

terwijl achter hem de gezichten van bejaarden...

verschenen.

Zoals een of andere gedateerde Eftelingattractie.

Na wat een lang weekend leek waren de Kastaars! eindelijk afgelopen.

Ik had maar één wens: om zelf in de Kastaars! te zitten het jaar erop.

Maar in het in memoriam.

Wetende dat ik ze dan niet actief zou moeten meemaken.

Ik lag uitgeput op de vloer in een plas van mijn eigen vochten.

Alles was uit mij. Bloed, zweet, tranen,

semen, Sunkist.

Semen en Sunkist.

Mijn lief wist van niks. Die zat boven.

2,5 afleveringen ver van Gilmore girls.

Ze nam haar smartphone om te zien wat er bewoog op social media.

Dus ze ging naar Twitter.

En...

Wat kan ik zeggen?

Ik had wat dingen getweet.

En...

Dus mijn lief stormt naar beneden en raapt me op uit mijn plas van vochten.

Ze haalt me overeind en zegt: Xander, what the fuck is hier net gebeurd?

Ik zeg tegen haar: Ik zal je zeggen wat er gebeurd is.

Xander De Rycke is terug met Houdt het voor bekeken, baby.

Dank je wel.

Iedereen weet dat de show meestal eindigt

met een verhaal waarin ik mezelf belachelijk maak.

Ik doe dat omdat de kritiek die ik altijd krijg over de show,

is van mensen die zeggen:

Als hij het zoveel beter kan, waarom doet hij het niet zelf?

Dat is het eeuwige argument. Hij is kwaad omdat hij het niet kan.

Daarom eindig ik door mezelf belachelijk te maken.

Zo deed ik mee in een film van F.C. De Kampioenen

en aan De Cooke & Verhulst show.

Dingen waarin ik de randdebiel ben en zij de overwinnaars.

Het probleem is: dit jaar had ik niet echt zoiets meegemaakt.

Dus ik wist niet wat te doen.

Maar ik moet jullie ook geven waar je voor gekomen bent.

Ik wil jullie bewijzen dat ik niet te belabberd ben

om mezelf belachelijk te maken.

En het is niet omdat ik iets niet doe dat ik niet durf.

Dus speciaal voor jullie vanavond...

Fuck it.

Ja, hij heeft de dikke ook weer voor zijn kar gespannen.

Anyway, hier gaan we.

Een zeer goede avond, kijkers, en welkom bij The Masked Singer.

Dames en heren, deze gast zit boordevol charisma,

maar helaas ook vol met groene pus.

Laat jullie horen voor meneer Cactus.

Dames en heren. Nog één keer, voor meneer Cactus...

Ik bied mijn excuses op voorhand aan.

Maar ik ga wel echt één ding zeggen, en dat is:

je denkt toch niet dat ik me in het echt zo laag ga laten vallen

door effectief in een fucking cactuspak te klimmen

en hier drie minuten te staan dansen voor je?

Want geloof mij, ik ben beter dan dat.

Waar moet ik die kop leggen? Is dat daar aan dat rekje?

Het was niet de bedoeling dat je op het podium kwam.

Sorry, ja. Zeg, de volgende keer kruip je zelf in dat pak, kerel.

Wat is dat nu?

Allee. -Je mag hier zeggen...

Zeg over mij wat je wilt, maar ik heb niet voor 6000 man

zitten krabben aan de ballen van mijn maat.

Goed. Waar kan ik ergens factureren?

Moet ik langs hier?

Fucking James Cooke.

Dames en heren, u was een geweldig publiek. Tot volgend jaar.