Original subtitles

In het 27e regeringsjaar van onze soeverein, George II...

bij de gratie Gods, koning van Engeland.

Zijner majesteits Amerikaanse kolonie Virginia.

Matt, het licht.

Reuben.

Lieve heer. - Susie.

Oom Reuben. - Matt. De jonge Matt.

Waar kom jij vandaan? - Richmond, zonder stoppen.

Dan heb je nieuws. Voor de dag ermee.

Wat een welkom, Susie. Je broer is afgepeigerd.

Schande, James. Kom binnen, er staat soep klaar.

O, soep.

Hij kan de pest krijgen. Naar bed met jou, jongen.

Vanavond reizen we niet.

Nog wat soep, Reuben? - Nee, dank je.

Wat heb je voor nieuws? - Nieuws?

Hoe staat het met de oogst? - Luister naar hem.

Je weet het al van de oogst. - Slecht, hè?

Ja, het land is op. Er zit geen goede tabak meer in.

Wat we verkopen, gaat op aan pacht en belasting.

En dus gaan nette mensen smokkelen?

Vertel je nieuws en hou op met pesten.

Als je een stuk nieuw, rijk land had in Ohio...

Ohio? - Hij is mal. Ohio is niks voor kolonisten.

O nee?

En als de indianen en Fransen weg zijn?

Generaal Braddock en z'n roodjassen trekken weg.

Virginia stuurt twee compagnieën te hulp.

En kijk aan, ze worden betaald met land.

400 hectare voor iedere strijder, vijftien jaar pachtvrij.

Vijftien jaar pachtvrij...

Susan? Hoor je wat hij zegt? Het is één grote kans.

Word wakker. Snap je het niet?

Ik snap heel goed dat het oorlog is.

Maar wat hebben we hier nog? Het land is uitgeput.

Onze kans ligt in het Westen, nieuw land en geen bestuur.

Waar een mens nog vrij kan zijn.

Ik sterf liever om dat te bereiken dan dat ik zo doorga.

Ik ga. We gaan, toch?

Mag ik...

Mag ik mee?

Mag ik ook mee?

Ga naar bed, Matt. - Ik ben al bijna groot.

En ik ben sterk, kijk maar.

Matt, we gaan allemaal al gauw naar Ohio.

Ooit zul je daar een groot leider zijn.

Maar je moet nog meer leren. - Ik wil wel naar Ohio.

Kolonel Jefferson wil je helpen om op de beste school in Louisa te komen.

Ik ga naar Ohio. - Naar school, zei ik.

Dank je, vader... - School.

Ohio. - Naar school. School.

Hier zaten de roodjassen, schreef vader, en hier onze mensen...

met vader en oom voorop.

De Fransen vielen aan, met vier man tegen één van ons...

maar we hebben standgehouden. Hier bij de Red Stone Creek.

Konden we maar meevechten met ze.

De meester.

We gaan meteen verder met de Latijnse les.

We beginnen bij hoofdstuk 9, paragraaf 27.

Matthew Howard. Wil jij voor ons die regels eens doornemen?

Direct, sir.

Quodcumque...

facius...

facero...

omnibus viribus.

Vertaal.

Als...

Ik bedoel...

Ik bedoel, waar of wanneer... - Wat ook.

Wat ook...

Wat er ook gebeurt... - Wat je ook doet...

En niet helpen graag, jongeheer Jefferson.

Wat je ook doet...

Wat je ook doet...

Het gaat niet. - Er staat:

Wat je ook doet, doe het uit alle macht.

Kom hier. En geef me dat vel papier waar je het zo druk mee had.

En snel.

Wat is dit, jongeheer Howard? - De oorlog in Ohio.

Stilte. Jongeheer Howard...

heren die de klassieken bestuderen, gaan niet vechten in Ohio.

Nu zal ik je wat Latijn leren dat je nooit zult vergeten.

Draai je om. Vooruit.

Bukken.

Wat je ook doet, doe het uit alle macht.

Wat je ook... - Matt, niet doen.

Ik hoef je klassieken niet. - Leg neer, schooier.

Ik haat u en uw klassieken. Ik wil naar Ohio, waar een mens vrij kan zijn.

Vrij, hè? Ben je niet vrij genoeg onder het bewind van de koning? Een rebel?

Jij kleine...

Kolonel Jefferson, sir. - Wat is dit?

Uw protégé, jongeheer Howard, een stokebrand, een verrader in de dop.

Ik hoef de kroon niet. - Hoort u? Rebellen behoeven de galg.

Eén moment. Voor we drastische stappen nemen...

zal ik wel eens met onze rebel praten. Gek genoeg kwam ik daar juist voor.

Rijd jij maar met me mee.

Mag ik ook mee? - Hebt u bezwaar?

Natuurlijk niet. - Kom, jongens.

Goedendag. - Goedemorgen, kolonel.

Gaan ze me vandaag ophangen, kolonel Jefferson?

Welnee, jongen. Dat gaat niet gebeuren.

Dat beloof ik je.

Waar ik met je over wil praten...

Ik wil je vertellen over de campagne in Ohio.

Vader schreef dat alles goed was.

Er is net een grote slag geweest. Braddock leidde het hele leger.

Ook onze mannen uit Virginia?

Dat was vast prachtig. We hebben toch wel gewonnen?

Helaas wist Braddock niets van frontgevechten.

Hij bleef in gelederen en zocht geen dekking.

Hun rode jassen waren van mijlenver te zien.

Maar... - In vijf minuten was de helft gevallen.

Maar onze mensen weten hoe ze...

Ze hebben zich schitterend geweerd.

Maar hun kansen waren...

Van de 400 man uit Virginia zijn er maar 30 teruggekeerd.

Dertig? Sommigen kwamen uit...

Hoeveel? Hoeveel man uit Albemarle hebben het overleefd?

Niet één uit Albemarle.

Niet één? Vader?

Oom Reuben?

O, vader. - Ik vind het heel erg.

Kom maar.

Ik ga nu naar m'n moeder.

Ja, jongen. - Straks hoort ze ervan...

en ben ik niet bij haar.

Matt, ik stuur een slaaf mee om te helpen op de boerderij.

O, dat hoeft helemaal niet.

Luister. We komen af en toe bij jullie langs.

Ik wil dat je thuis verder leert.

Je moet landmeter worden. Daar hebben we het over gehad.

Dat is goed. Want weet u, m'n vader wilde dat ik...

Ik moet ervandoor. Dank u wel.

Matt...

Schooier die je bent.

twaalf jaar later

Williamsburg, hoofdstad van zijner majesteits kolonie Virginia

...zo'n nietsnut worden als jij.

Mr Jefferson, er staat ene Mr Howard buiten die u wil spreken.

Howard? Moment, Roger.

Matt. - Hallo, Tom.

Matt, schooier.

Waar ging je heen? - Wanneer?

Nu net. - Je had het druk, ik wilde niet storen.

Idioot. Ik heb weken in Shadwell op je gewacht. Je zei dat je zou komen.

Tja, er gebeurt wel eens iets...

Ik kom afscheid van je nemen. - Afscheid?

Ik heb de boerderij verkocht. - Dat meen je niet.

Jawel. Omdat moeder is hertrouwd en naar Carolina gaat.

Daarom heb ik besloten... - Wat geweldig.

Kom binnen.

Nee, ik ben op weg naar Ohio.

Vaarwel, Tom. - Eén momentje, sufkop.

Je kan niet zomaar de wildernis in rennen. Kom op.

Luister, ik ben niet gewassen. - Gaat het je daarom?

Breng een bad naar m'n kamer.

Deze kant op, Mr Howard.

Hier schrobt Matt Howard de resten van die stinkboerderij van z'n vel.

Wat heb je verdiend? - 3,10 pond.

Een fortuin. - Nu kun je rondbazuinen...

dat je een rijke vriend hebt.

En wat gaat m'n rijke vriend doen in Ohio?

Landmeten.

Ik heb de instrumenten van je vader meegenomen.

Voor wie ga je werken? Je gaat toch niet op goed geluk de wildernis in?

Als ik er eenmaal ben, vind ik vast wel wat land om te meten.

Prachtig. Maar degenen die daar land bezitten, zitten hier in Williamsburg.

Je moet hier naar werk zoeken.

Matt, ik heb besloten. - Wat heb je besloten?

Dat je hier blijft. - U wordt bedankt, Mr Jefferson...

maar ik kan zelf wel beslissen. Ik wil niet verzuipen in zo'n grote stad.

Waar zijn m'n kleren? - Kleren?

M'n leren goed.

Die horen in het verleden, niet bij de beschaving waar je nu bij hoort.

Ik ben zo vrij geweest om ze weg te gooien.

Ben je niet goed snik? - Vanaf nu woon je onder de mensen.

Wat, hierin? - Nee, daarin.

Trek dat pak aan en maak kennis met de fine fleur van Williamsburg.

Ik trek die franje niet aan. Ik ga er voor niemand als een idioot bij lopen.

Hé, waar zit je. Kom terug.

Je hoort het, ik trek het niet aan.

Ik wil er nog niet dood in gevonden worden.

Nee.

Mr Howard.

We hebben op u gewacht. M'n vrienden willen u graag ontmoeten.

Komt u niet verder?

Je ziet er prima uit. Verfrist en op je gemak na je bad, neem ik aan?

Nee. - Prachtig.

Deze kant op, m'n beste Howard.

Heren, mag ik u voorstellen aan m'n schoolvriend Matthew Howard.

M'n neef Jack Randolph, de meest verstokte dobbelaar van de kust.

Zeer vereerd. - Dit is Leslie Stevens.

Een groot talent voor muziek, niet voor vrouwen.

Om u te dienen. - En John Walker.

Beroemd om de kemphanen die hij fokt.

Tot genoegen.

O, en Roger Peyton.

Qua importantie kom ik direct na Walkers hanen. Zeer vereerd.

Een drinkebroer van statuur. - Ik dank u, Mr Jefferson.

Howard, uit Virginia? - Inderdaad.

Welke familie Howard is dat? Als ik tenminste niet te...

De Howards. Hun bezittingen liggen vlakbij, in Albemarle county.

Waarom vraagt u dat? - Het is een grote eer.

Nee, dank u.

Hebt u laatstelijk nog paarden gefokt? Ik heb u niet zien mededingen.

Howard draait al een tijdje niet meer mee.

Wel een avontuurlijke bengel.

Raad eens wat z'n totale vermogen is? Drie pond tien.

Waren het kaarten of dobbelstenen?

Hier ziet u de vruchten van een vergooid leven.

Helaas zal Mr Howard een van z'n talenten moeten gebruiken.

Wat jammer. - Zonde.

Laat eens kijken. Hij doet aan landmeten.

Als een van ons nou iemand kende...

Broer Fleetwood, die heeft land dat opgemeten moet worden.

Ook in het Westen? - Bergen.

Hoor je dat? Roger, kun jij niet een woordje...

Waarom niet? Het is doodsimpel.

Fleetwood komt vanavond.

Dat is dan praktisch voor elkaar. Een toost.

Nee, ik raak geen... - Pak aan.

Opstaan, heren. - Mr Howard, eersteklas landmeter.

Mr Howard.

de jager en z'n meester

gingen jagen op de vos

en waar dacht je dat ze hem vonden?

alom, tussen heuvel en rots

met een zweep, zweep, zweep en weg

en vrolijk renden we weg

we gaven de paarden de sporen en vertrokken met 's konings span

Opstaan. Hier is Fleetwood Peyton.

Mr Howard. M'n broer Fleetwood. - Het is me een eer.

U bent een landmeter van statuur, niet?

Wilt u me komen bezoeken op Elm Hill?

Hoor je dat, Matt? - Om u te dienen.

Onze wijn was blijkbaar te koppig voor Mr Howard.

Wat een gedoe om niks.

Jij zet m'n beste colt in en ik moet de schade betalen? Vreselijk.

Vooruit, broertje. - Noem me geen broertje.

Ik verbied je om hoog in te zetten.

Fleetwood, dan verbied je hem om om te gaan met mensen van z'n eigen slag.

Juist, tante. Tweede zoons erven niets...

maar we moeten onze familie-eer bewaren.

O ja? Hou nou eens je rappe mondje en luister naar me.

Wat is er, Robert? - Een meneer voor u, ene Mr Howard.

Howard? O, die bijzondere vriend van Jefferson.

Laat hem wachten in de salon. Wat een onzalig tijdstip.

Een vriend van Mr Jefferson? - Hij heeft pech.

Maar mijn gulle broer zal zeker...

Ja, ja.

Goedemorgen, oom Robert. - Morgen, Miss Jane.

Eén, twee, drie, vier...

vijf, zes, zeven, acht...

negen, tien..

Hij is 31 voet.

De kamer. - Is dat zo?

Nou ja, een paar duim groter. - Dank u, dat is belangrijk.

Hij leek zo groot, en ik wilde even...

Het zeker weten? - Ja, daar was ik mee bezig.

Zorgt u altijd dat u het zeker weet?

Ja, inderdaad. Want ziet u, dan weet u...

het zeker.

Een diepzinnige observatie van u.

Vindt u niet? - Pardon dat ik stoor.

Goedemorgen, Mr Howard.

Jane, dit is Mr Howard. M'n zuster, Miss Jane Peyton.

Tot uw dienst.

Laat je ons even alleen? We moeten zaken bespreken.

Omtrent het meten van land in het Westen:

Hier is een brief voor m'n advocaat, Mr Whythe, om u aan te bevelen.

Als u nog even tijd hebt:

Er moet hier direct wat worden opgemeten.

Ik wil m'n noordgrens meten. Wilt u dat overwegen?

Mr Howard.

Neem me niet kwalijk. - Wilt u dat overwegen of niet?

Wat overwegen? - Wilt u overwegen...

om te blijven en de noordgrens van Elm Hill op te meten?

Jazeker. - Dank u.

de jager en z'n meester

gingen jagen op de vos

en waar dacht je dat ze hem vonden?

alom, tussen... O, dag Miss Peyton.

Neem me niet kwalijk. - Wat?

Ik had geen idee. Ik stoor ook altijd.

Daar heb ik dan geluk mee. - Werkelijk?

Weet u, uw broer bezit meer land dan hij dacht.

Wat fijn. Fleetwood vond het niet nodig...

om alle grenzen te laten opmeten, maar ik...

Ik zal u niet van uw werk houden.

Ik kan nu aan het werk gaan nu ik ergens gerust op ben.

Wat dan? - Ik vroeg me af...

of uw ogen er werkelijk zo uitzagen.

En inderdaad.

Dan wilt u mij nu ook vast geruststellen.

Hoe bedoelt u? - Ik vroeg me af...

U bent voor het eerst hier aan de kust. Bevalt het u?

Ach, ja en nee.

Ik houd van dit soort huizen, gazons en bomen, maar...

Maar wat?

U kent het achterland niet, hè?

Er valt veel te zeggen voor Albemarle county.

Het is anders. M'n vaders huis stond aan een berg.

In de lente keek een beer hoe ik tabak schoffelde.

Schoffelen? Bedoelt u...

U hebt toch nooit tabak verbouwd?

Ik was degene die schoffelde.

U hebt toch niet echt op het land gewerkt?

Jawel. Waarom niet? - Nou ja, ik dacht...

Een heer zou niet... Als ik u zo zie...

Bedoelt u dat een heer niet op het land kan werken?

Ik weet niet wat ik bedoel. - Ik geloof het ook niet.

Maar ik kan u wel wat leren. Dat helpt.

Ik dank u zeer. Goedendag

Maar Miss...

Die man, die landmeter van je, Mr Howard.

Dat is een bedrieger. Gewoon een arme blanke.

Waar heb je het over? - Hij heeft het me verteld.

Hij moest zelf tabak schoffelen.

M'n neus.

Onmogelijk. Hoe kan zo iemand...

Ik ga naar de stad.

Hoorde u wat Jane zei?

Als ik het even mag uitleggen...

Hebt u uw vriend onder valse voorwendsels voorgesteld of niet?

Ja en nee.

Roger... - Ik weet dat hij geschoffeld heeft.

Ik heb niks bijzonders over hem verteld. Hij heeft zelf z'n charme gebruikt.

Een paar feitjes over hem zijn uitvergroot door het doorvertellen.

Moeten we ons nog verder voor schut laten zetten?

Zeker niet. Tom, zeg tegen hem...

dat hij z'n werk snel afmaakt en vertrekt.

Hij mag hier niet komen en niet met familieleden praten.

Ik zal het zeggen.

Hij zal niet meteen snappen waarom, maar ik zal het proberen.

Ik moet het zelf ook nog zien te begrijpen.

Goedemiddag.

Ik weet wat. We accepteren hem met schoffel en al. Dat scheelt veel gedoe.

En hij is een aardige bedelaar. - Geen denken aan.

Ik wil hem nooit meer zien.

'Je moet alle grenzen laten opmeten.'

'Mr Howard zal zeker...'

Niet zo staren, Matt.

Ik staar naar het paleis van de gouverneur.

Goedenavond, Thomas. - Mr Whythe.

Mr Wilton gaf hoog op over het werk dat u voor hem gedaan hebt.

Land in het Westen boeit me alleen meer.

Daar wilde ik het met u over hebben.

Kom alstublieft gauw langs. - Dank u. Met genoegen.

Dat krijg je ervan als je m'n raad opvolgt.

We zijn een groot succes.

Land in het Westen op het oog, en ondanks je onnoembare afkomst...

op intieme voet met de beste families.

Zoals m'n vriendschap met de Peytons, zeker.

Als je in de buurt komt van de Peytons...

Goedenavond, Miss Peyton.

Kom, lieve.

Miss Peyton, mag ik deze dans?

Jij onbeschofte...

Mr Howard?

Ik vind het te warm om te dansen. Loopt u mee naar de tuin?

Mr Howard, ik wil alleen maar zeggen:

Uw attenties zijn duidelijk uiterst onaangenaam.

U beseft het niet...

maar m'n broer wilde u bijna uitdagen.

Was u daarom zo aardig om... - Waarom denkt u anders?

Ik vroeg me aldoor af hoe ons gesprek verder zou zijn gegaan.

Daarom heb ik het zelf verzonnen. En ik heb u goed leren kennen.

En u mag mij ook een beetje.

Ik hou me niet bezig met uw hersenspinsels.

Ik moet u nu botweg vragen om u niet langer aan ons op te dringen.

Ik hoef zeker niet te vragen waarom.

Dat heeft Mr Jefferson vast uitgelegd. - Inderdaad.

Goedenavond dan maar.

Als u manieren had, zou u op z'n minst weten...

dat ik niet zonder escorte terug kan naar de balzaal.

O, het is een kwestie van manieren.

In al die gefantaseerde gesprekken van ons...

waren geen manieren, alleen twee mensen.

Een man en een vrouw, en u leerde hem kennen.

Niet door z'n mooie woorden, of de manier waarop hij boog...

maar om wat z'n ogen zeiden: dat hij u aanbad.

Als u nu diezelfde vrouw was...

zou u m'n gevoelens beantwoorden...

met de ongeremde drang die elke vrouw bezit.

U zou zelfs al in m'n armen liggen, zo.

Matt, hoe kun je zomaar zeggen...

na die paar keer, dat je van haar houdt?

Ik wist het meteen toen ik haar zag.

Het heeft toch geen zin.

Dat is beter. En maak je geen zorgen.

Ga je gang maar. Waarom zou ik ook protesteren...

als een trekvogel als jij een nestje bouwt?

En een vrouw als Miss Peyton een mooie plantage beheert.

Ja, plantage. Denk daar maar eens aan.

Je kunt 400 ha in de Shenandoah krijgen voor een krats.

Ik help je een huis te bouwen.

Laat allemaal maar zitten, ik wil naar Ohio.

En m'n toekomstige vrouw wil het net zo graag.

Tenzij het toevallig Jane Peyton van Elm Hill is.

Dan wordt het niet Jane Peyton van Elm Hill, als ze zo deftig is.

Wat je zegt. Er staat een hele wereld tussen jullie in.

Snap je het niet? Het hele idee is knettergek.

Hou maar op met je gemekker en ga verder studeren.

Mag ik binnenkomen?

Kom verder.

Fleetwood, ik wilde net gaan. - Blijf nog even.

Ik zal direct ter zake komen.

Er komt een groep landmeters...

om de grenzen van de concessies in Ohio te meten.

Ik heb u aanbevolen voor een plek in die groep.

Dat is bijzonder vriendelijk van u.

Ik heb zeer veel achting voor Mr Howards werk.

Wat een toeval. Matt zei net dat hij naar Ohio wil.

Uitstekend. Dan is de zaak daarmee geregeld?

Mr Howard, ik vroeg of u...

Mr Peyton, dit klinkt als meer dan vriendelijkheid.

Het klinkt meer als bezorgdheid.

Pardon? - En ik vraag me af...

is het voor mij, of voor u en uw familie?

Ik wil naar Ohio voordat ik doodga, maar nu nog niet.

Eerst heb ik iets belangrijks te doen.

Ik vraag uw permissie om met uw zus te spreken.

Wat? - Ik wil haar ten huwelijk vragen.

Luister maar niet, hij is gek. - U lijkt verbaasd.

Ik sta paf van uw brutaliteit.

Ik ben u zeer...

Suggereert u dat m'n zuster mee moet naar Ohio?

U volgen als een squaw? - Nee, dat is niet m'n bedoeling.

Een mooie plantage is echt iets voor haar.

Ik kan voor een krats 400 ha land krijgen.

Ze zou u uitlachen.

Als u dat zo zeker weet, vraag het haar dan.

Geef me tien dagen voor het land. Daarna wil ik Miss Jane spreken.

Dat kan amusant worden.

Ja, u hebt m'n permissie om met m'n zuster te praten.

Het wordt erg amusant om haar antwoord te horen.

Maar als ik u was, zou ik mezelf de zware reis besparen.

Jij idioot. - Op naar Augusta, Tom.

Sta daar niet zo. Kom me helpen.

Bedoel je dat hij vanavond komt? - Dat zei Tom.

Hij is terug en verspilt geen tijd. Zorg dat je je antwoord klaar hebt.

Hoe kom je erbij om Jane zo voor het blok te zetten?

Het was een impuls. Ik had nooit gedacht dat die dwaas...

Je hoeft hem niet te spreken.

Je schrijft gewoon een briefje dat je hem voorgoed afwijst.

Zei je niet dat hij mocht komen? - Jawel.

Nou dan.

Wil je die brutale vlerk dan ontvangen?

Willen? Belachelijk, dat weet je best.

Maar jij zei dat ik hem zou antwoorden...

dus zal ik dat ook doen, en niet met een briefje.

Mr Howard is hier en wil graag Miss Jane spreken.

Op zo'n brutaliteit past maar één antwoord.

Ik ontvang hem in de bibliotheek.

Blijf waar je bent, Jane.

Laat Mr Howard binnen.

Is dit de kans die ik krijg om u te spreken?

Dan moet het maar.

Ik had me nog kunnen verkleden, maar dan had het langer geduurd.

Bovendien ben ik zo het meest mezelf.

Miss Jane.

Wat hebben ze gezegd, dat u zo kijkt?

Ik vraag u niet uw leven voor me te veranderen.

Ik wil een andere wereld voor u maken.

Een wereld als deze, een plantage...

waar ik alles voor zal geven, zodat het een dame als u past.

Er zijn daar bergen...

aan elke kant, zodat u veilig bent.

En een rivier. Geen stille, zoals die hier. Deze raast over stenen.

Kon ik het maar beschrijven.

Als u me maar vertrouwde.

Kon u maar naar uw hart luisteren. Meer niet.

Dan zou ik er alles aan doen dat u nooit meer zo kijkt.

Echt, Miss Jane.

Shenandoah.

Wat een vreemde naam.

En jij bent ook vreemd, Matthew Howard.

Maar als ik nu luister naar m'n hart...

zoals ik had kunnen doen toen ik je voor het eerst zag...

hier in deze ruimte, wil ik overal met je meegaan.

Jane.

M'n familie liet je spreken over dingen...

die tussen ons hadden moeten blijven.

Nu moeten ze ons wel toestaan om ons terug te trekken.

Ga je mee naar de tuin?

Ongelooflijk, dat kan ze niet doen. - Toch wel.

Ik wist dat het ooit zou gebeuren, maar dat Shenandoah en zo...

Dicey, als je gaat huilen, neem ik je niet mee.

Als ik niet mee mag rijden, ga ik wel lopen.

O, Dicey. - Kom, we moeten gaan.

Kom binnen.

Fleetwood... - Het is hoog tijd.

Ik ga bij de bruidsmeisjes kijken.

Ga nu maar, Dicey.

Ging m'n hart maar niet zo tekeer.

Zeg eerlijk, hoe zie ik eruit? - Je straalt.

Je straalt.

En nu maken we het plaatje af.

Kom hier.

De hanger van de Peytons?

Ja, en jij krijgt hem.

Hij is voor de bruid van de oudste zoon. - Ja, maar ik zal nooit trouwen.

Hij is voor jou, punt uit.

O, Fleetwood. - Ik zweer dat ze huilt.

Hou op. Je verpest m'n op twee na beste jas.

Maar Roger dan? Ik kan hem niet aannemen.

Het gaat me niet om Roger, maar om jou.

Je begint een leven dat je nooit gekend hebt...

met een man met andere manieren en principes.

Als ik je goed begrijp... - Het is heel simpel.

De hanger is niet zomaar een cadeau. Je neemt een taak op je.

De vrouwen die hem gedragen hebben...

hebben hun zoons geleerd hun eer boven alles te stellen.

Om trots in zichzelf te creëren...

om anderen te onderhouden en te leiden.

En jij gelooft...

Wat ben je toch een dwaze schat.

Matt heeft vele kwaliteiten.

Dat wist ik diep van binnen vanaf het eerste moment.

Dacht je dat ik zou trouwen met een man die niet kan leiden?

Nee. Maar mocht Mr Howard onze manieren niet begrijpen...

Matthew Howard? - Dan helpt dit je eraan herinneren.

Neem je hem aan, Jane?

Ja, Fleetwood. - Dank je, lieverd.

Daar heb je je bergen, kleine Jane.

Welke rivier is dat? - Dat is de Shenandoah.

Ligt Albemarle Hall eraan?

Albemarle?

Die ligt aan de Buffalo Run, een zijtak. We zijn er bijna.

De buren komen zo om ons te begroeten.

Buren? Dicey, de nieuwe hoed.

Jane, onze buren zijn niet... - En de spiegel, gauw.

Vort.

Alles goed? - Hallo, Will. Hallo, Tom.

Dit zijn je buren. - Black Betty?

Dit is Black Betty, en jij moet eerst drinken.

Neem een flinke slok. - Je krijgt er niks van.

Op uw gezondheid. - Op uw geluk.

Gaat het? Op jullie gezondheid.

Proost. Lange teug. - Goed spul ook.

Een flinke slok. - Die is van Norton.

Die is ook goed. Jongens, de vrouw.

Dit zijn Will Swope en Ed Fitzgerald, Tom Norton en alle jongens.

Kom, Matt. Het eten staat klaar.

Kom op dan maar. Vooruit

Daar is het, liefje, Albemarle Hall.

Albema... - Kom, liefje.

Daar heb je ze, oma.

Betsy. Daar is ze. - Welkom thuis, Mrs Howard.

Ik ben Betsy Norton, je naaste buur van ietsje verderop.

Matt Howard, schooier. Hoe kom je aan zo'n klein grietje?

Die geeft je nooit grote zoons. - Ik ben groot genoeg voor twee.

Gunst. Dat kind is vast uitgeput van de lange reis.

Ga maar naar je slaapkamer. Ik zorg wel dat er niemand iets te kort komt.

Jane... - Hier, neem nog wat.

Dank je, Will.

Ik heb m'n hele leven nog nooit... Lieve heer.

Master Fleetwood zou woest worden als hij...

Wat moet u met die vloekende, spugende beesten?

Een verfijnd iemand als u... - Het doosje, waar is het?

Maar, Miss Jane...

Mr Howard heeft gasten, en ik moet... Snel.

Ja, Miss Jane.

Me dunkt.

Op dat mooie meisje dat Matt gevangen heeft.

Ik snap er niks van.

Eet rustig verder.

Mr Norton, zoek een plekje en kom erbij.

De muziek is prachtig. Ga door.

Dank je, liefste.

Staat het eten jullie niet aan?

Kom op dan, eten. Verdorie.

Alstublieft, mevrouw.

Eén momentje, Tom.

Hier, Will.

Betsy, gooi je Will voor z'n deur?

Oké, Matt. - Tom, voorzichtig onderweg.

Ik ga als de bliksem naar huis. - Daar ben ik juist bang voor.

Ga achterin zitten bij Zeb.

Oké. - Dag, Betsy.

Dag, Matt.

Luister naar Dicey, liefje.

Je kan nog zo van iemand houden...

maar geen verfijnde dame houdt het hier vol.

We gaan morgen weg, hoor je. Ik ga meteen inpakken.

Jane, wat...

Jane, meisje.

Je bent vast uitgeput. Ik had je moeten voorbereiden.

Ze zien er woest uit, maar het zijn beste, eerlijke vrienden.

Ze zijn een beetje doorgeslagen. Het zal niet meer gebeuren.

Sinds we hier zijn, heb ik nog niet gezegd dat ik zielsveel van je hou.

Denk eens na waar je bent, liefste.

Albemarle. En je hebt het nog niet gezien.

Kom mee.

Ogen dicht, en doe ze pas open als ik het zeg.

Oké.

Doe maar open.

Je huiskamer, maar hij was bedoeld als keuken voor de plantage.

Niet meer dan dat. Begrijp je wat ik bedoel?

Begrijp je me? Kijk.

Kijk, dit is maar het begin.

Ja, we moeten onze plannen bespreken.

Ik ga de hele winter hout hakken om te bouwen.

Jazeker, bouwen.

Kijk, we schuiven die muur op, en wat zie je dan?

Daar heb je je hal.

En daarachter je eetkamer en je zitkamer.

Prachtig, hè? Zo ruim en zonovergoten.

En wat zie je in onze gang?

Een trap, naar de eerste verdieping...

naar een slaapkamer die z'n gelijke niet kent.

En wat zie je buiten?

Een gazon, van het huis tot aan de kreek.

En een oprijlaan, langs de ingang en terug...

voor een grandioze entree.

We kunnen er iepen langs zetten, net als op Elm Hill.

Nee, geen iepen.

Dit is Albemarle. We moeten onze eigen bomen hebben.

Esdoorns, een laan van esdoorns.

Goed, jonge esdoorns.

Om te kijken hoe ze groeien.

We zullen ze samen zien groeien.

Matt denkt dat we in de herfst klaar zijn.

Thee, Mrs Fitzgerald?

Lieve hemel.

Nee, ik drink thee bij m'n souper. De meeste mensen, dacht ik.

Nee, dank u. - Ebenezer, zet hier maar neer.

Albemarle ziet er voornaam uit, Mrs Howard.

Dat zou ik niet zeggen. - Er wordt over gepraat...

dat 't vreemd is dat de Howards niet bij 't huwelijk van McPherson waren.

In m'n huidige toestand kom ik niet buiten.

Heb je daarom geen mensen ontvangen als ze langskwamen?

Ik voel me niet zo lekker. - Natuurlijk.

Sommige vrouwen voelen zich vreselijk rot met de eerste.

Maar veel vrouwen met kinderen willen je graag helpen en advies geven.

Dank je, maar aan Dicey heb ik meer dan genoeg.

Ik ga er maar eens vandoor.

Bedankt voor de thee. - We moeten allemaal gaan.

Fijn dat jullie er waren.

Fijn dat nog iemand dat vindt. - Dag, Mr Howard.

We zijn thuis als je weer eens langs wilt komen.

Wat hadden zij nou? - Ik zou het niet weten.

Ze waren al vooringenomen tegen mij.

Misschien is het mijn schuld, maar ik heb geen fut.

Matthew. - Wat is er, liefste?

Kijk jezelf eens.

Weet je wat we gedaan hebben?

We hebben de fundering voor het rookhuis afgezet.

Je bent toch niet boos op me?

Bij het eten zie je de elegantste heer van Virginia...

met een blauw lint in m'n haar, meisje.

Jane graag, niet 'meisje'.

Verduveld, dat vergeet ik steeds.

M'n vader wil weten of u komt helpen.

Er ligt een grote steen op het zuidelijke veld.

Een steen? Zeg maar dat ik eraan kom.

Ja, Mr Howard. - Ik ben zo terug.

Stuur toch een slaaf.

Naar Norton? Dat kan niet. - Waarom niet?

Norton heeft me helpen planten.

Zou je hem met een slaaf niet dezelfde dienst bewijzen?

Nee, dat is niet hetzelfde.

Hij verwacht dat ik iets terugdoe.

Dat is het gebruik hier.

Ik ben zo terug, Jane.

Zie je niet dat het niet kan?

Het is goed voor de rest, maar de meester van de plantage...

een man die een leider wordt...

Stuur allebei de slaven. Je kunt je handen er niet aan vuilmaken.

Vuilmaken? Wat een vreemde taal voor jou.

Dat was voor onszelf.

Een vreemd idee, alleen voor onszelf werken.

Ik vind het belangrijk. Doe je het voor me?

Nee, sorry. Dat kan niet. - Natuurlijk niet.

Je kunt niet veranderen. Ik had het niet moeten proberen.

Je hebt geen enkel idee van mijn manieren.

Fleetwood heeft het al gezegd.

O, zei Fleetwood dat.

Het was niet nodig. Elke Peyton voelt dat aan.

En elke Howard heeft altijd aan z'n verplichtingen voldaan.

Als je me nodig hebt, stuur je maar een hulpje.

Je had gelijk.

We moeten onze eer hoog houden.

Als echte Peytons.

Als echte...

We proberen het nog eens, allemaal samen tillen.

Tillen. Vooruit met die steen.

Jane, ik... Jane, liefste.

Kom op, Jane. Kom op, meisje.

Alsjeblieft, niet doen.

Hoe lang houdt ze het vol? - Matt. Rustig, jongen.

Ik kreeg m'n eerste toen de indianen aanvielen.

Ik werd door een raam gehesen terwijl de roodhuiden vóór...

Doe me een lol.

Stel je voor, bevallen in Nortons hut...

en die mooie slaapkamer thuis is ongebruikt.

Waar hebben jullie het over? Hou toch eens op.

Als ze het niet haalt, is het mijn schuld.

Ik wilde niet wachten tot ze me beter kende.

Kom maar, Matt.

Een piepklein vogeltje.

Maar ik heb je een zoon gebaard. - Hoe voel je je?

Een tikje moe na al dat werk, Mr Howard.

Hoe ziet hij eruit? - Wie?

Onze zoon, gek.

Zoon? - Die malle kerels...

kunnen totaal niet tegen een stootje. Toch, Mrs Norton?

Vooruit maar, en pas op z'n rug.

Oké.

Zwart haar, Matt?

Nee, van goud, zoals dat van jou.

Maar wel met Howard-ogen.

Hij trekt z'n wenkbrauwen op als een Peyton.

Hij heeft me beet. Hij is sterk. - Zet je schrap, Mr Howard.

Hij gooit je nog omver. - Wie weet.

Welke voet is het? - De rechter.

Heeft Matt hem al gezien? Weet hij het?

Het is een echt, levend mens. - Meen je dat nou?

En hij is sterk, zei je.

Hij heeft de kracht van de Howards.

Je vader heette James.

We moeten hem James noemen.

Nee, liefste.

We doen wat jij wilde. We noemen hem Peyton.

Rust nu maar uit, kleine Jane.

Rust maar uit.

'Alles bij elkaar ben ik gelukkig met m'n gezinnetje...

al fluisteren de buren vast...

dat ik een vrouw van niks ben, zoals zij zouden zeggen...

met een kreupele zoon, en nu een dochter.'

Barbaren.

Schrijft ze ook dat ze hier komt? - Momentje.

'Het zou heerlijk zijn om jullie te zien...

maar er komt altijd wat tussen.

En het lange wachten maakt het weerzien mooier.

Veel liefs allemaal, jullie toegenegen Jane.'

Waarom zegt ze het niet hardop? Ze is een gevangene.

Welnee, toen ik haar bezocht, was ze de gelukkigste vrouw van Virginia.

Gelukkig?

Hoe kan ze gelukkig zijn met een zoon die kreupel is, net als ik?

Water, Tom?

Peyton, wat doe je hier? - Mag ik kijken, papa?

Nee jongen, ga terug naar huis.

Vooruit.

Tom, wat een verrassing.

Wat fijn om je te zien.

Ga zeggen dat Mr Jefferson er is.

Haal de kinderen eens.

Kom mee.

Wat is het hier groot geworden. Ik herkende het bijna niet.

Ja, maar vergeet Albemarle even.

Vertel me hoe het op Elm Hill gaat.

Heel goed.

Tante Clarissa heeft een attaque gehad.

Maar niks ernstigs. Ze is echt heel goed hersteld.

Ik geloof je wel, maar...

Dat is Peyton, hè?

Wat is hij gegroeid.

Kom eens hier.

Peyton, dit is je oom Thomas.

Ook papa's oom Thomas?

Ja, ook je papa's oom Thomas.

Wat een mooi, sterk joch.

En daar is de rest van m'n kroost.

Tom, oude schooier. Dat lijkt eeuwen geleden.

Wel als ik je gezin zo zie.

Deze kerel is Peyton. - Ja, maar deze?

Heb je deze gezien?

Kom eens hier. - Huilebalkje.

Hij is geen huilebalk. - Matthew, je laarzen. De modder.

Zeke, m'n sloffen.

Een Howard tot op het bot. Sprekend z'n opa James.

Raad eens hoe hij heet. - James Howard?

Meteen goed. James Howard.

Wat is er, Jamie? - Hier, James.

Ga maar naar Dicey. - Laat hem even blijven.

Vort, kinderen.

Wat vind je van ze? - Matthew, je sloffen.

Kom eens hier, Zeke.

Tom, wat heb je zelf allemaal gedaan?

Serieus gestudeerd. Ik ben nu een volleerd jurist.

M'n eerste zaak dient bij de rechtbank van Augusta.

Wel heb ik... Gefeliciteerd.

Hoorde je wat hij zei? - Ja. Je sloffen.

Ik kom elke dag kijken of je je wetten wel kent.

Geloof het maar niet. Je krijgt hem met geen stok van de plantage.

Nou, Jane...

Hij moet maar 's een paar weken weg, naar Williamsburg.

Hopeloos. Matt verroert zich niet voor alle 400 ha bebouwd zijn.

Ik wil net een nieuw hoekje afmaken.

Drie mannen vragen of ze hier mogen overnachten.

Drie? - Dezelfde als afgelopen herfst.

O, de jongens van Dunkel. Moment, Tom.

Hoe gaat het, Jake? Leuk om jullie te zien.

Als we hier waren en ergens anders zouden logeren, zou je...

Dat zou ik zeker.

Ik zorg wel voor je gasten. Ga jij maar naar Tom.

Excuseer, jongens. Ik zie jullie bij het eten.

Sorry dat ik je laat wachten.

Jongen, doe je jas eens uit. We maken er een echte visite van.

Ga zitten, Tom. Een pijp?

Nee, dank je.

Fijn om je te zien.

Ik zei net al tegen Jane...

dat jullie geweldig werk geleverd hebben.

Het schiet lekker op.

Neem nou het huis. Jane's invloed is overal te zien.

Dat geldt ook voor onze status.

We worden belangrijk. - Dat zal best.

Toen Christian overleed, ben ik gevraagd als kandidaat...

voor het parlement.

Nee toch? - Ik, Matt Howard.

Wat heb je gezegd? - Dat ze gek waren.

Maar ik heb ze goede raad gegeven. - Waarover?

Over van alles.

Ten eerste dat we een echte vechter moeten sturen.

Je moest onze wegen eens zien.

Als het dooit, kunnen we bijna zwemmen.

En in die gaten past zowat een paard.

Daar moet wat aan gedaan worden. - Nou.

We hebben hier te weinig stemmen vergeleken met de kuststreek.

Snap je me?

We betalen toch evenveel belasting?

Ga maar met hen vechten, niet met mij.

Ik? - Waarom niet?

Je wilt dat er iemand schreeuwt, en naar jou luisteren ze wel.

Je bent niet lekker.

Jij bent zeker het type dat hier in het bos schreeuwt.

Je gaat vast elke dag tekeer tegen de bomen.

Zeg, jij kater met sproeten.

Matthew.

Die kerels vertellen dat ze smokkelen en vechten tegen het regeringsleger.

Laat ze dan wat zachter praten. - We kunnen ze geen onderdak geven.

Ik bedoel, moeten we ze niet aangeven?

Wat zei je?

We moeten ze aangeven, zei ik.

Ik ben geen klikspaan.

Maar Matthew, smokkelen is stelen van de koning.

Als hij wist wat er gebeurde in zijn naam, zou hij niet de smokkelaars opsluiten.

De wet is de wet, goed of fout. Als we die minachten, zoals jij nu doet...

Ik herhaal, ik ben geen klikspaan.

Uitstekend.

Zolang die kerels hier zitten, blijf ik in m'n kamer.

Hopelijk begrijp je dat, Tom.

Wat zeg je nou van zo'n idioot idee?

Dat Matt Howard een grote stomkop is.

Wat?

Een paar jaar terug heb je de maan gegrepen.

Je hield van haar om haar stralen en haar manieren...

zoals respect voor de wet.

En nu val je haar aan om datgene waarvan je hield.

Je verwacht toch niet dat ik ze vastbind en naar de politie sleep?

Weet je wat ik van je verwacht?

Matthew Howard, weg van z'n plantage, zittend op Elm Hill.

Wandelend door de tuinen, ruikend aan de bloemen...

Ben je gek? - Dansend op het gouverneursbal.

Wie, ik? - Wat is daar zo erg aan?

Ik hang liever opgezet aan de schoorsteen.

En Jane kan wel vijf jaar tussen de stallen en de tabak zitten?

Een vis op het droge is niet zo erg, zolang jij die vis niet bent.

Ik weet het, maar...

Nou, Matt?

Doe of je thuis bent. Ik wil iets tegen Jane zeggen.

Luister, meisje. Ik bedoel, Jane.

Waarom zouden volwassenen als wij ruzie maken?

We moeten niet ruziën. - Dat moeten we zeker niet.

Weet je, meisje...

Ik bedoel, liefje. We moeten eens wat anders.

Af en toe moeten we vakantie vieren.

En ik dacht, we nemen de kinderen mee...

en reizen direct naar Williamsburg.

Vertel me niet dat iets je van je plantage krijgt.

Dat zei ik.

Al konden we maar een maand... - Een maand? De hele zomer...

als ik lid word van het parlement.

Je gaat toch niet meedoen aan de verkiezingen?

Tom zei dat ik een prima lid zou zijn.

Schat, je zou het geweldig doen.

En stel je voor, we kunnen met de kinderen op Elm Hill wonen.

Misschien win ik wel niet, hoor. - Jawel, dat doe je wel.

Kijk eens aan.

Hoe maak je het, Peyton? - Hoe maakt u het, sir?

Jane, wat een charmant kereltje.

Kijk haar nou. Wat een engeltje.

Elizabeth, Robert, Sarah, fijn om jullie te zien.

Welkom thuis. Uw kamers zijn al klaar.

We brengen ze boven.

Jullie mogen naar jullie ooms na het baden.

Dat hebben ze wel nodig.

Kom maar mee.

Is tante Clarissa op haar kamer?

Hoe maakt u het, Mr Howard?

Die maakt het altijd goed.

Dat blijkt. Kom verder, Mr Howard.

U heeft met grote meerderheid gewonnen.

Die provincialen proberen alles een keer.

Ga zitten.

Wijn? - Graag.

Wees zo goed, Roger.

M'n beste Howard, ik leid je door de details van de wetgeving.

Mijn ervaring als lid... - Dank je, maar...

Als lid uit de provincie moet je vooral leren slapen zonder te snurken.

Dat is mooi. Nee, ik heb geen tijd om te slapen.

En garde, Fleetwood.

Het lid uit Augusta wil vechten.

Interessant.

Heb je een programma?

We hebben bruggen nodig. En de wegen zitten vol putten.

Putten?

Ja, putten.

Op het vullen van Mr Howards putten.

Nog meer belangrijke wetsvoorstellen voor het Huis?

Een paar dingen, ja.

Zoals harder protesteren tegen die belastingen op akten.

Bedoel je de legeswet?

Spaar je de moeite. Die is al aangenomen.

Aangenomen? - We hoorden het gisteren.

Iedereen weet dat dat niet eerlijk is. - Dan nog is het te laat.

Hij is zeker niet eerlijk.

Wat moeten we doen? - Je moet je er wel in voegen.

Voegen? - Je wilt er toch geen tijd aan verspillen...

zoals die stomme leden die moties schrijven?

Het is absurd. - O, is het absurd, Mr Peyton?

Mr Howard, Mr Peyton.

Mr Peyton, Mr Howard. Zouden ze al aan elkaar zijn voorgesteld?

Ik vraag het me af.

Maar wat vind je dan van het principe?

Ruzie op de dag dat we thuiskomen?

Sorry, meisje.

Je weet niet hoe heerlijk het is om thuis te komen.

De eerste aanblik vanaf de oprijlaan.

Maar een grijpstuiver pikken van de koloniën blijft pikken, hè?

Matthew, wat is er met jou?

Het eten is klaar, geen ruzie meer. Beloven jullie dat?

Plechtig. - Ik ook.

Natuurlijk.

Kom, lieve.

Heerlijk weer, hè?

Je moet het nieuwe veulen van Merrybell zien.

O ja?

Tom, wat een mensen.

Vanwege de motie tegen de legeswet. Gauw, het loopt vol.

Zorg dat Jane een stoel heeft. - Dat is geregeld.

Met plezier stel ik u ons nieuwe lid uit Augusta county voor.

...zijn niet gehouden te gehoorzamen aan enige wet...

van welke aard ook, die hun belasting oplegt...

anders dan de wetten van deze generale assemblee.

Verder zij uitgesproken...

dat enige persoon die, in woord of geschrift...

beweert dat enige persoon anders dan deze generale assemblee...

het recht heeft belasting op te leggen aan de bevolking...

een vijand wordt geacht van zijner majesteits kolonie.

Uitmuntende motie.

Ik ben voor de motie. - Ik steun de motie.

Voorzitter, ik wil deze zaak graag bespreken.

Mr Peyton, ga uw gang.

Begrijp ik goed dat deze heer voorstelt...

dat deze assemblee bij zijne majesteit wordt vertegenwoordigd...

door moties die passen bij een stel schooiers?

Dat moet de assemblee uitmaken.

Orde. U daar.

Ik waarschuw voor heethoofden die het volk pogen op te stoken.

Het volk heeft net zoveel te vrezen van weifelaars zoals u.

De heer uit Augusta, Mr Howard.

U verstoort de orde. Gaat u zitten.

Voorzitter... - Mr Peyton.

Velen uit de kuststreek onderschrijven uw gevoelens niet.

Ze zijn van mij, en ik bevestig ze opnieuw.

De wet is aangenomen.

Als we als dwazen tekeergaan tegen een heffing van niks...

Hoe licht ook... - Orde.

Ik zeg het toch. Hoe licht ook, belasting zonder vertegenwoordiging is tirannie.

Precies. - Tirannie moet worden weerstreefd.

Zwichten is de dood van de koloniale vrijheid.

De legeswet is aangenomen ondanks protesten...

en onze enige hoop is verzet tegen de uitvoering.

Voor een verenigd volk moeten zelfs tirannen buigen.

Caesar had z'n Brutus...

Charles I z'n Cromwell...

en George III... - Schande.

en George III kan er lering uit trekken.

Als dit verraad is, maak er het beste van.

Stemmen. Laat erover stemmen.

Stemmen.

Dachten ze dat we zo'n belasting zouden slikken?

Mr Howard, de legeswet is al een paar weken herroepen.

Maar was het zuivere herroeping? Nee.

Ze komen met een 'declaratoire wet'.

En wat staat erin? 'Sorry, kinderen.

We trekken die rotwet in, maar we mogen jullie blijven belasten.'

Lach maar, maar er komt gedonder van die wet.

Ja Matt, liefste.

Maar als je nu ruzie zoekt, komen we nooit thuis.

Je zult wel gelijk hebben.

Ik kom gauw naar Albemarle om jouw wereld te bekijken.

Dat moet je doen. Vaarwel.

Laat Matt uitstappen om het volk toe te spreken.

Trouwens, de legeswet is herroepen.

Lach maar. Ik vertrouw die declaratoire wet niet.

Hoor je me?

1769: om nieuwe wetten ten uitvoer te brengen...

die onder de declaratoire wet zijn opgelegd aan de koloniën...

landen troepen in de havenstad Boston

maart 1770

Waarom ga je niet mee? - Ik zei toch, iemand moet hier blijven.

Bovendien heeft Mary nog steeds koorts.

We kunnen haar inbakeren. - Hou even op. Kijk me eens aan.

Dit zou een groot jaar voor Albemarle worden.

Met deze oogst zouden onze schulden afbetaald zijn.

Ik weet het. - Snap je het niet?

Je kunt niet alles weggooien vanwege een stomme politieke ruzie.

Noem je het neerschieten van burgers in Boston een stomme ruzie?

Dat was in Massachusetts, 1000 mijl verderop.

Wat daar is gebeurd, kan ook hier gebeuren...

en in elke andere kolonie.

Daarom vergaderen we. - Anderen hebben ervoor geleerd.

Laat zij doen wat ze moeten doen.

Ik denk aan Albemarle, Matt.

We hebben het samen opgebouwd...

niet alleen voor onszelf, maar voor onze kinderen...

als erfenis voor hen en hun kinderen.

Zodat wat er verder ook gebeurt, hier orde en waardigheid heersen.

Ja, maar orde en waardigheid bestaan niet in Albemarle...

als de rest van de wereld niet beter wordt.

O, Matt.

Jane, ik gooi Albemarle niet weg.

Ik ben terug voor je het weet.

En tot die tijd fungeert Mrs Howard...

als de beste beheerder van het land.

Je wilt m'n werk toch wel overnemen?

Je hield me steviger vast op een zekere avond op Elm Hill.

Dat is niet waar. - Beloof me één ding.

Wat, liefste?

Als je op je ergst tekeergaat...

denk dan tenminste één keer per dag aan mij...

de kinderen en Albemarle.

Je weet dat ik dat doe.

Het is een lange reis.

ondanks sterke tegenstand van een meerderheid in Engeland...

legt het land de koloniën de ene na de andere belasting op

Ik stel voor dat dit orgaan van Virginia...

een correspondentiecommissie opzet die schriftelijk contact houdt...

met alle andere koloniën.

We dringen aan op soortgelijke commissies...

zodat we onze grieven kunnen delen...

en elkaar kunnen informeren.

Zodat we in de toekomst in noodgevallen...

een verenigd front kunnen vormen.

Ik ben voor de resolutie. - Ik steun de motie.

Stemmen.

Zijne excellentie de gouverneur.

Voorzitter.

Leden van het parlement.

De acties die deze partij overweegt, worden zodanig ontvangen...

dat ze zijne majesteit en z'n regering in diskrediet brengen.

Ik acht het daarom nodig...

als gouverneur van de kolonie Virginia...

het parlement te ontbinden, en u bent derhalve ontbonden.

illegaal bijeen in taveerne Ralegh

werkte de correspondentiecommissie avond aan avond

Adams' commissie wil dat thee op schepen...

die voor Boston liggen, wordt teruggestuurd.

De gouverneur weigert.

Er zijn seinen geplaatst op kerken in Boston.

Ruiters kunnen omliggende dorpen waarschuwen.

We zullen alles doen om de thee tegen te houden.

Twaalf uur, en alles is in orde.

Goedenavond, Mr Whythe.

Goedenavond, Mr Howard.

Het wordt vast een mooie dag morgen.

Heb je nieuws van Jane? - Alles is goed in Albemarle.

Wanneer was je er voor het laatst?

Toen ik ging planten. - Dat is afgelopen voorjaar.

Weet je dat het over een paar dagen kerst is?

Ik heb haar zo vaak gevraagd om hier te komen.

Ik zei dat m'n huis groot genoeg is voor haar en de kinderen, maar nee.

Ze denkt alleen aan Albemarle.

Ga een tijdje naar huis. Het zal je goeddoen.

Ik heb net geschreven dat ik een dezer dagen kom.

Is Mr Bland binnen? - Nee, die is thuis. Heb je nieuws?

In Boston heeft men het recht in eigen hand genomen.

Verklede burgers zijn aan boord gegaan...

en hebben 300 kisten thee in zee gegooid.

Mr Norton. - Goedenavond, mevrouw.

De indianen zijn een opstand begonnen.

Een opstand?

Alle bewoners moeten naar het fort. Gaat u ook maar liever.

Weg van Albemarle en naar het fort?

Het zal er wel vol zijn...

maar als u liever naar Williamsburg gaat, breng ik u graag.

Ik dacht aan de kinderen.

Ik vraag me af wat Engeland nu gaat doen.

Er komen vast vergeldingen.

Tot nu toe doen ze niks.

Het is een kat-en-muisspelletje, jongen.

Als ze eenmaal wat doen, zal het er hard aan toe gaan.

Hier zijn Jane en de kinderen.

Jane, liefste. Ik geloof m'n ogen niet.

Matt, lieveling.

James, jongen, wat ben je gegroeid.

Echt, vader?

Tom Norton, oude schooier, wat doe je hier?

Dat vertel ik je later wel.

Waarom heb je niet gezegd dat je zou komen?

Verrassing, zeker? - Matt, de buren.

Kom binnen.

Hier is Tom. Je hebt hem niet gegroet.

Blijf je eten? - Een andere keer.

Jullie hebben vast veel te bespreken. - Zeker.

Kom binnen. Kom op, allemaal.

Matt, alsjeblieft.

Engeland slaat in alle hevigheid toe.

Massachusetts' handvest herroepen, samenscholingen verboden.

Halsmisdadigers worden in Engeland berecht.

Burgers van Massachusetts ziedend van woede.

Oproep aan de koloniën.

Zend afgevaardigden naar Philadelphia...

om een ontwerpprotest aan de regering op te stellen...

tegen deze onduldbare daden.

hun rechten vertrapt, hun kolonie praktisch gevangen gehouden

Massachusetts schaft militair materieel aan...

en benoemt commissie voor openbare veiligheid

Onze enige keuze is naar de wapens te grijpen.

Heren roepen 'vrede' als er geen vrede is.

Onze broeders zijn al in het veld.

Is het leven ons zo dierbaar of de vrede zo zoet...

dat we de prijs van ketenen en slavernij ervoor betalen?

God beware me.

Ik weet niet hoe anderen handelen...

maar ik wil de vrijheid, of de dood.

vrijheid of dood verdruk mij niet

Wat vind jij, Tory van me? - Zo mag je me niet noemen.

Wat we ook besluiten, ik ben Virginiaan.

Het was maar een grapje.

Er komt een feest op Waller's Grove, met kanonnen en al.

We gaan mee. - Nee Matt, ga jij maar.

Ik breng de jongens naar huis.

Waarom mogen we niet mee? - Kom, jongens.

Je had erbij moeten zijn. Het had je goedgedaan.

Al die juichende mensen, prachtig.

Ik heb Roger gesproken in de Ralegh.

Hij rijdt morgen noordwaarts.

Hij en onze vrienden nemen dienst in het leger.

Ik ga ook.

Ik moet wel. Dat snap je toch?

O ja?

Je moet meekomen, naar Philadelphia.

Philadelphia?

Sorry dat ik je zo overrompel.

Het is niet niks om een gezin te verhuizen.

In Philadelphia ben je dichtbij. Dan kan ik je af en toe zien.

Ik kan niet meegaan.

Wat, kun je niet meegaan?

Ik bedoel, ik wil niet dat je gaat. - Het is oorlog. Ik moet wel vechten.

Ja, het moest gebeuren, maar jij hoeft niet te gaan.

Je hebt een gezin. We moeten terug naar Albemarle.

Nee, het is m'n plicht om te gaan.

Als je werkelijk van me houdt...

Snap je het niet? Daar vecht ik voor.

Onze liefde, wat gebeurt daarmee?

Zo groot dat we een prachthuis hebben gebouwd.

Die zou alle verschillen tussen ons overbruggen.

Hij leek groot genoeg om ondanks alles nog te groeien.

Alles behalve jouw geweld.

Het enige wat hem bedreigt, is die wilde passie waar ik zo bang voor ben.

Nu trek je ten oorlog en zul je erdoor haten en doden.

Ik maak me zorgen om ons.

Ik zei, ik ga naar het noorden.

En ik zeg...

dat ik niet meega.

Wil je dan dat we uit elkaar gaan?

Het enige wat ik je probeer te zeggen...

Ik vraag je, wil je scheiden?

Zo zul jij het noemen. - Dat is het ook.

Dan is het beklonken.

Jij gaat, en ik zei dat ik niet mee kan.

Als je gaat, ga ik met de kinderen naar Elm Hill.

Elm Hill? - Het is m'n enige thuis.

Ik sta het niet toe. - Waarom?

Ik wil m'n zoon niet onder één dak met die snob van een broer van je.

Het is je blinde haat voor Fleetwood en waar hij voor staat.

En zijn haat voor mij dan? - Jij hebt ermee gedood.

Niet alleen ons geluk...

maar ook het geluk van een van je zoons, Peyton.

Je hebt hem van je vervreemd...

omdat hij toevallig op m'n broer lijkt.

Daarom heb je hem uit je leven gebannen.

Ontken het maar eens.

Ontken het dan.

Dus je vertrekt vanavond? Ik zou wel mee willen.

Sukkels als ik gaan onder de wapenen.

Blijf jij hier in Philadelphia en zorg voor eenheid en voor materieel.

En meer. Het congres kan een boude stap zetten...

en zich volledig onafhankelijk verklaren.

Ik bereid zo'n verklaring voor het Congres voor.

Dat moet je doen, Tom.

Dan ga ik naar huis terug.

En daar oorlog voeren.

Oorlog, in Virginia?

Matt.

Wat heb je aan onafhankelijkheid...

als we geen eerlijker systeem instellen?

Dat idee moet mee naar Virginia. Het wordt een ander soort oorlog...

tegen degenen die profiteerden van het oude systeem.

Dat wordt me een oorlog.

Kapitein Howard, we wachten. - Dank je, luitenant.

Het beste, Tom.

Dank je. Je hebt nog niet gezegd of Jane komt.

Nee, ze is naar Elm Hill, samen met de kinderen.

Is er iets, Matt?

Nee, het gaat zoals het moet.

Zeg, Tom.

Als je thuiskomt en je ziet de kleine James...

wil je dan eens met hem over mij praten?

Ik bedoel... - Ik begrijp het.

Zorg dat je erover komt.

Goed zo.

Excellentie, we zijn u zeer dankbaar voor deze audiëntie.

Zeg nou maar Tom. En ga zitten.

Nee, dank je.

Dit mag misschien egoïstisch lijken...

maar Kent en Wilton vinden dat ik erover moet beginnen.

Het gaat alle landeigenaars aan.

Ik moet terechtstaan vanwege een factuur.

Ik bood hem promesse aan op de oogst van volgend jaar...

maar die is geweigerd. Ze willen directe betaling.

Dat betekent dat ik land moet veilen.

Ik vraag je om protectie.

Protectie tegen een wet die je eigen parlement heeft aangenomen?

We stonden machteloos tegen die plattelanders.

Die onze belangen verfoeien.

De evenredige vertegenwoordiging waar je zo dol op bent.

Ik ben alleen dol op gelijkwaardigheid.

Als jullie ons nou eens zouden steunen...

Steunen? Dat oorlogsprogramma zeker...

waardoor Virginia onder de voet wordt gelopen.

Jullie land, jullie rechten.

Hoe zit het met de rechten waarvoor er nu mensen sterven?

Alle middelen van Virginia...

elk wapen en elke man hoort daar...

om te vechten voor een hoger doel.

En wat betreft dat waardepapiertje...

mag ik je het voorbeeld van die jongens geven...

die net oud genoeg zijn voor de wapens?

Dat is mijn antwoord, heren.

Het spijt me, jongen.

Vergeef me, maar hebt u soms nieuws van m'n vader?

Je vader? - Matthew Howard, sir.

Het is Peyton.

Matts zoon.

Ik heb niks van je vader gehoord...

sinds hij jaren geleden in Philadelphia was.

Dank u. - Maar hij maakt het goed.

Anders hadden we het geweten.

Ja, ik wou alleen... Ach, ik mis hem.

Ik ook.

Ik zou alles geven om een uur met hem te praten.

Kon ik maar...

Heb je heel even tijd?

Zeker. - Mooi zo, kom maar mee.

Wat een vernedering.

Voor de rechter als een ordinaire boef.

800 ha van m'n land verplicht onder de hamer.

En de jury, stelletje schooiers, behandelt me onbeschoft.

Dat kunnen we verwachten...

van een schurk als Jefferson en z'n boevenbende.

Eet toch nog wat. - Dank je, ik heb geen trek.

Waarom zit je broer niet op z'n plek?

Hij ging weg met iemand. - Met wie?

Mond open als ik je wat vraag. Met wie?

Iemand zei met gouverneur Jefferson.

Wat geweldig.

Het spijt me, moeder.

Mag ik vragen waarom je zoveel te laat bent?

Ik was op bezoek en ben de tijd vergeten.

Hopelijk was het gezellig. - Zeker.

Dat was vast de danken aan de charme van Mr Thomas Jefferson.

Je soep wordt koud, Peyton.

En leerzaam ook, neem ik aan?

Je hebt uit de eerste hand wat geleerd over de nieuwe orde.

Het bewind van het gepeupel, dat geen respect kent.

Zo mag u niet over Mr Jefferson spreken.

Waarom niet?

Waarom niet, vroeg ik?

Omdat Mr Jefferson de gouverneur en de vriend van m'n vader is.

De vriend van je vader. Twee handen op één buik.

Een vriend van een man als hij, die z'n gezin in de steek laat.

U liegt, en dat weet u. - Onbeschoft jong.

Fleetwood, hou op. Peyton, zitten.

Ik hoef je hier niet te tolereren, dus pak je biezen maar.

Oom, dat meent u toch niet? - Kies je partij voor hem?

Peyton had dat niet moeten zeggen, maar wat u over vader zei...

Ik zal het nog duizend keer zeggen.

Als je dat niet accepteert, mag je met hem mee.

Het spijt me. - Eruit.

Eruit, allebei.

Ben je gek of gewoon dronken? - Hou het netjes, graag.

Waar moeten ze heen?

Naar de duivel, voor mijn part.

Jullie doen allebei dwaas. Jullie kennen je oom.

Hij gaat tekeer maar meent het niet. - Dit was meer.

Ze gaan op zoek naar vader en gaan in het leger.

Niks ervan. Ik laat jullie niet gaan.

Wacht tot morgen. Ik praat hem wel om.

Dat zou eerloos zijn, na wat hij zei.

Dan gaan we allemaal terug naar Albemarle.

Je weet dat dat te gevaarlijk is.

Jullie hebben geen idee waar hij is.

We vinden hem wel. - Luister.

Het is zinloos. - We gaan.

Ze sturen ze terug, James is pas 16.

Ik ben langer dan Peyton.

Peyton, hoe kun je nou gaan?

Vechten is meer dan marcheren.

Geef die spullen eens hier. We kunnen ze beter goed inpakken.

Maak je geen zorgen, alles komt goed.

Is dat alles?

Ik heb die twee dollar van Norton ervoor betaald.

De arm van Josafat. Een dollar per aardappel.

En nog bevroren ook.

Vuile woekeraars, bewaren rot eten tot ze hun prijs krijgen...

en het leger verhongert.

We zijn niet zo kwaad dat we ze laten liggen.

Nog nieuws van Collins?

Dat zal niet, hij is gedeserteerd.

Ik draai hem de nek om. - Neem het hem eens kwalijk.

Hij moet thuis planten, z'n gezin verhongert.

En wat heb je hier?

Geen geld, geen schoenen, geen eten.

Je hebt toch getekend? - Maar dan wel om te vechten...

niet om maanden weg te rotten.

Hou je mond.

Kom binnen.

Herken je ons niet, vader?

James, jongen.

Dag, Peyton.

Lieve hemel, ik had je niet herkend, als grote kerel.

Kijk...

Jabez, m'n zoons.

Peyton en James.

Hallo. - Dit is kapitein Allen van de Garde.

Hoe maakt u het?

Trek jullie jas uit.

Hoe komen jullie hier?

We willen bij het leger. - Bij het leger?

Moeder wilde het niet, maar... - Ze maakt het goed.

En Mary? - Die maakt het ook goed.

Wat is er, hebben jullie geen laarzen aan je voeten?

Helemaal niks wat de moeite waard is.

Die oorlog is geen pretje, als je dat soms dacht.

Eten jullie mee van twee heerlijke bevroren piepers?

Het hele leger lijdt honger.

En het achterland ook, schijnt het.

We hebben gisteren drie konijnen geschoten.

Ze smaken niet zonder zout, maar we hebben er al twee op.

En de derde? - Die hangt aan m'n zadel.

Zomaar zonder toezicht? - Terwijl het hele kamp...

Doe de deur dicht.

De hemel zorgt voor ons.

Hij is klein, maar gestoofd...

Rooster hem. - Daar komt iedereen op af.

In water ruik je hem niet zo. We stoven hem.

Snel dan maar. - Waar kunnen we dienst nemen?

Momentje. Hoe oud zijn jullie?

Ik ben 18. - Ik 16, en langer dan Peyton.

Dan ben je te jong.

Moet ik leugens gaan verkopen tegen de kolonel?

Moment, ik pak even m'n kleren.

Ik help je wel.

Ze lijken me wel wat jong, zei kolonel Hamilton.

En wat zei je?

'Als u vraagt of ze boven de 18 zijn...

zeg ik natuurlijk van wel.'

En wat zei hij?

'Als u dat zou zeggen...

zou ik dat natuurlijk ook moeten doen.'

Zeker omdat ze twee goede paarden hebben.

James Howard, secretaris van de kolonel.

Peyton Howard, koerier bij de staf van generaal Washington.

God sta de Britten bij.

Geef me eens wat.

Binnenkort arresteren we Jefferson.

Dan zullen Virginia en de koloniën wellicht tot rede komen, niet?

Niet onder de voorwaarden van de koning.

Maar u mag Jefferson ophangen van me.

Dat meen je niet. - Ik weet wat ik zeg.

We moeten maar eens gaan.

Excuses voor het abrupte afscheid, Mr Peyton. Mrs Howard.

Nogmaals bedankt voor uw gastvrijheid.

Je bent gek dat je dat als Virginiaan tegen die officieren zegt.

Wat zou het?

Kijk dan toch.

Het is een puinhoop...

allemaal dankzij Jefferson.

Virginia is overgeleverd aan de vijand. Dat wilde hij.

Je wilt niet eens nadenken. - Nee, dat doe ik niet.

Ik voel alleen. Ik haat hem en wil hem en z'n maten aan de galg hebben.

Ja, zelfs Matthew Howard.

En James en Peyton, neem ik aan.

Waar zijn ze?

Waar heb je ze naartoe gedreven met je haat?

Liggen ze ergens dood?

Waar is Peyton? En James?

Waar zijn ze?

Weer een deserteur.

Hij is beter af.

Ze schieten het hele kamp dood als dit zo doorgaat.

Waarom doet Washington niks?

Virginia is onder de voet gelopen en wij doen niks.

Misschien hoor ik wat op het hoofdkwartier.

Je kunt het ze amper kwalijk nemen.

Ze hebben in geen tijden behoorlijk gegeten.

Soms wil ik ook deserteren. - Dat meen je niet.

O nee? Stel je eens voor dat we samen op Elm Hill zitten...

met een dik stuk rosbief voor onze neus...

een gepofte aardappel en verse groente.

Je weet niet of Elm Hill gespaard is.

Zo niet, dan komt het door die Jefferson van je...

die onze eigen militie hierheen heeft gestuurd.

Van alle imbeciele... - Eén momentje.

Hij moest wel, om vrijheid voor iedereen te bereiken.

Geef hem toch een kans.

Een man met zulke idiote ideeën?

Het is beter dan het oude systeem. - Beter?

Het kon niet slechter.

Wat heeft dit voor zin? Je hebt hier nog niet over nagedacht.

Je praat oom Fleetwood maar na.

Als ik het mag zeggen, beste broer...

klink je als een trieste combinatie van Tom Jefferson en vader.

Ik meen het.

O, vader.

Ik ben op weg naar het hoofdkwartier.

Vader, wat is er? - Ik hoorde je praten met James.

Het spijt me. Hij meende het niet.

Jij had het over Jefferson.

Mr Jefferson? Die bewondert je heel erg.

Ja, maar wat jij zei... - Wat is dat?

Wat je zei, geloof je in die dingen?

Over vrijheid?

Dat doen we toch allemaal?

James ook, op zijn manier. Het gaat erom wat voor soort.

En ik geloof meer in die van Mr Jefferson...

en die van jou.

Ik heb nooit geweten dat je dat vond.

We hebben nooit veel kunnen praten, hè?

Matt, het leger vertrekt.

Ze zoeken je. Ga naar het hoofdkwartier.

Het gerucht gaat dat we naar het zuiden gaan.

Peyton, waar ga je heen? - Virginia. Berichten voor Lafayette.

De generaal spreidt een net uit.

Als we ons zo kunnen aansluiten bij Lafayette...

kunnen we Cornwallis in de tang nemen.

Het is een gevaarlijke tocht. - Ik wilde het zelf.

Nee, ik moet je iets zeggen. - Sorry, ik heb m'n orders.

Zeg Jamie gedag voor me.

Kom Matt, je compagnie wacht. Kop op, Matt.

Geforceerde mars is het bevel.

Hoor je dat? We gaan naar Williamsburg.

Williamsburg?

Men zegt dat de Britten zich zuidwaarts terugtrekken.

Achter hem aan. Laat hem niet ontsnappen.

Peyton, jongen.

Wat is er met jou?

Het is Peyton.

Voordat ik kon zeggen hoezeer het me spijt.

Je hebt gedroomd. - Ja, maar ik zag het.

Je zag Josafat.

Kom jongen, we gaan.

Goed, luitenant.

Majoor, ik moet hem spreken.

Ik heb al gezegd dat u de generaal niet mag spreken.

Wel, kapitein Howard.

Generaal Washington, sorry... - Hier is kapitein Howard.

De markies van Lafayette, baron von Steuben en kolonel Wayne.

Kapitein Howard. - Generaal, mag ik vragen...

U hebt koeriers naar de markies gestuurd.

M'n zoon Peyton was een van hen. Heeft hij het gehaald?

Peyton? - Peyton Howard. Een kind nog.

Hij is kreupel...

Hij heeft de Britse patrouille afgeleid.

Z'n paard is neergeschoten... - Ik wist het. Wat is er gebeurd?

Peyton Howard heeft het gehaald, maar is gewond.

Hij is naar huis gebracht.

Naar huis? Neem me niet kwalijk.

Mary.

Het is Peyton. - Hij is hier, vader.

Ik ben hier, vader.

Peyton, ben je ernstig gewond?

Alleen aan m'n arm.

Hij is wel een held.

Hij liet de Britten hem volgen, zodat de anderen erdoor konden.

Echt?

Wat goed, jongen.

Hoe maakt u het, Mr Howard?

Hoe maakt u het? - Vader, je hebt het toch gehoord?

Cornwallis zit vast in Yorktown.

Nu Washington, Lafayette en Wayne samenkomen...

Een prachtstrategie.

Als hij dat door krijgt, moet hij wel opgeven.

Morgen marcheren we verder. Ik moet naar m'n mannen.

Vader, blijf nog even.

Sorry, meisje. - Alstublieft, Mr Howard.

Na al die tijd weggaan zonder op Elm Hill te zijn ontvangen.

Helaas is onze voorraad Madeira al een tijdje op...

maar dit spul, gemaakt door Jane, is ook uitstekend.

Ik moet zeggen, haar ervaring van jaren op het platteland...

is ons goed van pas gekomen.

Daarvoor moeten we u toch dankbaar zijn, Mr Howard.

Op het klemzetten van Cornwallis.

Of...

misschien wel op Elm Hill.

Hebt u de veranderingen gezien?

Dit vervallen huis, een prachtig landgoed afgetakeld.

Misschien daarop dan.

En uw genoegen om het te zien.

Dat heb je altijd gewild. Je verkneukelt je, hè?

In je hart wil je het totaal vervallen zien.

Ga maar naar je kamer en rust wat.

Ja.

Pardon, Mr Howard.

Ik ben niet zo lekker de laatste tijd.

En ik heb morgen veel te doen.

Ik moet naar het slavenvertrek, Matilda is ziek.

Ik ga wel. - Nee, blijf hier.

Vader, je gaat toch niet?

Jane.

Ik wou alleen maar zeggen...

Hij is een beste jongen...

en ik zie iets prachtigs in hem.

Hij kan niet haten.

Het is alsof de dingen die jij en ik van nature denken...

in hem zijn samengekomen en iets anders zijn geworden.

Begrip, zeker.

En dus medelijden met andermans gebreken.

Het is vreemd, hoor.

Het was hier, bijna 20 jaar geleden...

en het lijkt wel of we elkaar voor het eerst zien.

Jane, liefste...

Is het gauw voorbij? - De oorlog? Zeker.

Dan gaan we terug om Albemarle opnieuw op te bouwen.

Niet alleen Albemarle, maar een heel nieuw land.

Een heus beloofd land...

waar mensen, zoals Jefferson zegt, vrij kunnen zijn.

Daar hebben we voor gevochten, en dat moeten we koesteren.

Onze kinderen en kleinkinderen ook...

zodat dit grootse land kan bestaan in vrede en veiligheid.

Vertaling: SDI Media Group