Original subtitles

Caesar werd voor de vierde keer tot consul gekozen.

en ging naar Spanje om oorlog te voeren met de zonen van Pompey

die erg jong waren.

De grootste strijd die tussen hen is uitgevochten in deze burgeroorlog

was hier, in Munda

en ze brachten Caesar zelf in groot gevaar voor zijn leven.

Hij doodde 30 duizenden van hen in de velden

en verloor van zijn eigen mannen duizend van de beste die hij had.

Dit was de laatste oorlog die Caesar voerde

en bij zijn terugkeer naar Rome,

de mensen noemden hem

Eeuwigdurende dictator.

Heil Caesar!

Heil Caesar!

Heil Caesar! Caesar!

Heil Caesar! Caesar!

Caesar! Caesar!

Caesar! Caesar!

Vandaar! naar huis, jullie nutteloze wezens brengen je naar huis:

Is dit een vakantie?

U meneer...

wat voor vak ben jij?

Een beroep, mijnheer, dat ik, naar ik hoop, met een gerust geweten mag gebruiken;

dat is inderdaad, meneer, een verwerker van slechte zolen.

Jij bent een schoenmaker, nietwaar?

Ik ben inderdaad, meneer, een chirurg voor oude schoenen.

Als ze in groot gevaar verkeren, herstel ik ze.

Maar waarom is er vandaag geen kunst in uw winkel?

Waarom leid je deze mannen door de straten?

Echt, meneer, om hun schoenen te verslijten, om mezelf aan meer werk te helpen.

Maar inderdaad, meneer, we maken vakantie, om Caesar te zien...

en zich te verheugen in zijn triomf.

Waarom verheugen?

Welke verovering brengt hij thuis?

Welke zijrivieren volgen hem naar Rome,

om in gevangenschap zijn wagenwielen te genade?

Jullie blokken, jullie stenen,

jij erger dan zinloze dingen!

O jullie harde harten,

jullie wrede mannen van Rome,

wist je niet Pompey?

Vaak en vaak ben je naar muren en kantelen geklommen,

tot torens en ramen, ja, tot schoorstenen,

om de grote Pompeius door de straten van Rome te zien trekken:

en heb je nu vakantie?

En strooi je nu bloemen in zijn weg?

dat komt in triomf over Pompey's bloed?

Wees weg!

Ren naar je huizen,

val op je knieën,

Bid tot de goden om de plaag te stoppen

Die behoefte moet licht op deze ondankbaarheid.

Ave, Ceasar!

Vrede, ho! Caesar spreekt.

Calpurnia!

Hier, mijn heer.

sta je direct in de weg van Antonius, als hij zijn koers gaat varen.

-Antonius! - Caesar, mijn heer?

Vergeet niet in je snelheid, Antonius, Calpurnia aan te raken;

Want onze ouderen zeggen,...

de onvruchtbare, geraakt in deze heilige jacht,

schud hun steriele vloek van zich af.

Ik zal onthouden:

Als Caesar zegt 'doe dit', wordt het uitgevoerd.

Ingesteld op; en laat geen ceremonie achterwege.

Caesar!

Ha! wie belt?

Bied dat elk geluid stil is: opnieuw vrede!

Wie is het in de pers die een beroep op mij doet?

Ik hoor een tong, schriller dan alle muziek,

roep 'Caesar!'

Spreken...

Caesar is aan de beurt om te horen.

Pas op voor de ides van maart.

Pas op voor de ides van maart.

Welke man is dat?

Een waarzegger zegt dat je moet

oppassen voor de ides van maart.

Zet hem voor mij; laat me zijn gezicht zien.

Kerel, kom uit de menigte;

kijk naar Caesar.

Wat zeg je nu tegen mij? Spreek nog een keer.

Pas op voor de ides van maart.

Hij is een dromer;

laten we hem verlaten: pas.

Ga je mee naar de volgorde van de cursus?

- Niet ik. - Ik bid u, doe dat wel.

Ik ben niet speels:

Ik mis een deel van die snelle geest die in Antony is.

Laat me je verlangens niet belemmeren, Cassius; Ik zal je verlaten.

Brutus...

Ik observeer je nu de laatste tijd:

Ik heb niet uit jouw ogen die zachtmoedigheid en vertoon van liefde

zoals ik gewend was te hebben:

Je draagt ​​een te koppige en te vreemde hand over je vriend die van je houdt.

Zeg me, beste Brutus, kun je je gezicht zien?

Nee, Cassius; want het oog ziet niet zichzelf, maar door reflectie.

Ik heb gehoord, waar veel van de beste respect in Rome,

behalve de onsterfelijke Caesar,

sprekend over Brutus en kermend onder het juk van deze eeuw,

ik had gewild dat de edele Brutus zijn ogen had.

In welke gevaren zou je me brengen, Cassius,

Dat je wilt dat ik in mezelf zoek naar dat wat niet in mij is?

Wat betekent dit geschreeuw?

Ik ben bang dat de mensen Caesar als hun koning kiezen.

Ja, ben je er bang voor?

Dan moet ik denken dat je het niet zo zou hebben.

Ik zou het niet doen, Cassius;

toch hou ik veel van hem.

Ik kan het niet vertellen...

wat jij en andere mannen van dit leven denken;

maar voor mijn enige zelf,

Ik had net zo lief niet zo leven om onder de indruk te zijn van zoiets als ikzelf.

Ik ben vrij geboren als Caesar; zo was jij:

We hebben allebei ook gevoed,

en we kunnen zowel de winterkou als hij verdragen:

en deze man is nu een god geworden,

en Cassius is een ellendig schepsel

en moet zijn lichaam buigen, als Caesar achteloos maar naar hem knikt.

Hij had koorts toen hij in Spanje was,

en toen de pasvorm op hem was,

Ik heb wel aangegeven hoe hij schudde:

het is waar, deze god schudde.

Zijn laffe lippen vlogen door hun kleur.

Ja, en die tong van hem die de Romeinen gebood hem te markeren

en schrijf zijn toespraken in hun boeken,

helaas, het huilde

'Geef me wat te drinken, Titinius,'

als een ziek meisje.

Goden, het verbaast me

een man met zo'n zwak humeur zou zo de start van de majestueuze

wereld moeten krijgen en de palm alleen moeten dragen.

Nog een algemene schreeuw!

Ik geloof dat deze applausjes zijn voor een aantal nieuwe eerbewijzen die Caesar worden opgestapeld.

Waarom man,

hij bestrijdt de smalle wereld als een Kolossus,

en wij kleine mannen

lopen onder zijn enorme benen en

gluren om ons te vinden oneervolle graven.

Mannen

op een bepaald moment zijn meesters van hun lot.

de fout, beste Brutus,

is niet in onze sterren, maar in onszelf, dat we ondergeschikt zijn

Brutus en Ceasar:

wat moet er in die 'Caesar' staan?

Waarom zou die naam meer klinken dan de jouwe?

Schrijf ze samen,

die van jou is net zo'n eerlijke naam.

Laat ze klinken, het wordt ook de mond.

Weeg ze, het is net zo zwaar.

Vonjure met hen, Brutus zal een geest starten zodra Caesar.

Nu, in de namen van alle goden tegelijk,

met welk vlees voedt deze onze Caesar,

dat hij zo groot is geworden?

Leeftijd, je bent beschaamd!

Toen ging er door een leeftijd,

sinds de grote vloed, wanneer konden ze tot nu toe zeggen,

die over Rome sprak, dat haar

brede muren maar één man omvatten?

Wat je hebt gezegd, zal ik overwegen.

Wat je te zeggen hebt zal ik met geduld horen,

en een tijd vinden om elkaar te ontmoeten om te horen

en antwoord op zulke hoge dingen.

Tot dan, mijn nobele vriend, kauw hierop:

Brutus was liever een dorpeling dan zichzelf een zoon van Rome te noemen

onder deze moeilijke omstandigheden, zoals deze tijd ons lijkt te overkomen.

Ik ben blij dat mijn zwakke woorden

Hebben geslagen maar dus veel vuurvertoon van Brutus.

Maar kijk, Cassius, de boze vlek gloeit op Caesars

voorhoofd, en de rest lijkt op een kindertrein:

Calpurnia's wang is bleek; en Cicero kijkt met zo'n fret en

zulke vurige ogen als we hem in het Capitool hebben gezien,

door sommige senatoren overvallen tijdens een conferentie

-Antonius! - Ceasar?

Laat me mannen om me heen hebben die dik zijn;

slanke mannen en zoals slapen o' nights.

Yond Cassius heeft een magere en hongerige blik;

hij denkt te veel:

zulke mannen zijn gevaarlijk.

Casca zal ons vertellen wat er aan de hand is.

Hij is niet gevaarlijk;

hij is een nobele Romein en goed gegeven.

Zou hij dikker zijn!

Maar ik vrees hem niet:

maar als mijn naam vatbaar was voor angst,

Ik ken de man niet die ik zo snel als die reserve Cassius moet vermijden.

Hij leest veel;

hij is een geweldige waarnemer

en hij kijkt heel door de daden van mensen:

hij houdt niet van toneelstukken, zoals jij, Antony; hij hoort geen muziek.

Zulke mannen als hij zijn nooit op hun gemak terwijl ze een groter dan zij aanschouwen,

en daarom is hij erg gevaarlijk.

Ik vertel je liever wat je moet vrezen dan waar ik bang voor ben;

want ik ben altijd Caesar.

Kom aan mijn rechterhand, want dit oor is doof,

en vertel me echt wat je van hem denkt.

Casca!

- Wil je met me praten? - Ja, Casca.

vertel ons wat er vandaag is gebeurd, dat Caesar er zo droevig uitziet.

Wel, er werd hem een ​​kroon aangeboden.

en hem aangeboden, legde hij het met de rug van zijn hand,

dus.

Waar was het tweede geluid voor?

Waarom, ook daarvoor.

Ze riepen drie keer.

Waar was de laatste schreeuw om?

Waarom, ook daarvoor.

Werd de kroon hem driemaal aangeboden?

Ja, trouwen, was niet,

en hij deed het driemaal, elke keer zachter dan de andere,

en bij elke aanloop schreeuwden eerlijke buren.

- Wie bood hem de kroon aan? - Waarom, Antony.

Vertel ons hoe het zit, vriendelijke Casca.

Ik kan net zo goed worden opgehangen als vertellen hoe het zit.

Het was louter dwaasheid. Ik heb het niet gemarkeerd.

Ik zag dat Marcus Antonius hem een ​​kroon aanbood...

maar 't was ook geen kroon, 't was een van deze kroontjes'

en, zoals ik je al zei, hij stopte het een keer. Maar ondanks dat alles had hij het naar mijn idee graag gehad.

Toen bood hij het hem opnieuw aan, en toen legde hij het weer neer.

Maar volgens mij had hij er een hekel aan om zijn vingers eraf te halen.

En toen bood hij het de 3e keer aan.

hij zette het de 3e keer door. Terwijl hij het weigerde,

het gepeupel joelde en klapte in hun gekloofde handen en gooide hun bezwete slaapmutsen op

en uitte zo'n stinkende adem omdat Caesar de kroon weigerde

dat het Caesar bijna had verstikt, want hij zweeg en viel erop neer.

Maar, zacht, ik bid u: wat, heeft Caesar gezwenkt?

Hij viel op de markt neer, kreeg schuim op zijn mond en was sprakeloos.

Het lijkt erg op: hij heeft de vallende ziekte.

Caesar heeft het niet.

Maar jij en ik, en eerlijke Casca,

we hebben de vallende ziekte..

Ik weet niet wat je daarmee bedoelt. maar hij viel neer,

toen hij zag dat de gewone kudde blij was dat hij de kroon weigerde,

hij bood hun zijn keel aan om door te snijden.

En zo viel hij.

3 of 4 meiden, waar ik stond, huilde

'Helaas, goede ziel!'...

en vergaf hem met heel hun hart.

Er is geen aandacht voor hen; als Caesar hun moeders had neergestoken, zouden ze niet minder hebben gedaan.

- En daarna kwam hij, zo verdrietig, weg? - Ja.

Heeft Cicero iets gezegd?

Ja, hij sprak Grieks.

- Met welk effect? - Het was Grieks voor mij.

Ik zou je ook meer nieuws kunnen vertellen.

Marullus en Flavius, voor het trekken van sjaals van Caesars afbeeldingen

worden tot zwijgen gebracht.

Het ga je goed.

Er was nog meer dwaasheid,

als ik het me kon herinneren.

Eet je vanavond met me mee, Casca?

Nee, er is mij beloofd.

- Kom je morgen bij me eten? - Ja, als ik nog leef

en je geest houdt vast en je diner is het eten waard.

Goed: ik verwacht je.

Doen. Afscheid,

beide.

Tot dan,

denk aan de wereld.

En daarna

laat Caesar hem zeker zitten.

Want we zullen hem schudden,

of ergere dagen doorstaan.

Wie is daar?

Een Romein.

Cassius.

welke nacht is dit!

Wie heeft ooit geweten dat de hemel zo bedreigend was?

Degenen die de aarde zo vol fouten hebben gekend.

Zou ik, Casca, u een man kunnen noemen die het meest lijkt op deze vreselijke nacht,

Een man die niet machtiger is dan jijzelf of ik

in persoonlijke actie,

maar wonderbaarlijk gegroeid

en angstig, zoals deze vreemde uitbarstingen zijn.

'Dit is Caesar die je bedoelt. Is het niet, Cassius?

Laat het zijn wie het is.

Ze zeggen inderdaad dat de senatoren morgen van plan zijn Caesar als koning te vestigen.

En hij zal zijn kroon dragen over zee en over land, in elke plaats,

sparen hier in Italië.

Ik weet waar ik deze dolk dan zal dragen.

Cassius uit slavernij zal Cassius verlossen.

Als ik dit weet, ken de hele wereld bovendien, dat deel van de

tirannie dat ik verdraag, kan ik met plezier van me afschudden.

Dat kan ik ook!

Dus elke slaaf in zijn eigen hand heeft de macht om zijn gevangenschap te annuleren.

En waarom zou Caesar dan een tiran zijn?

Welk afval is Rome?

Wat een rommel en wat een slachtafval, als het dient voor de basisstof om zo'n verachtelijk ding als Caesar te verlichten!

Maar,

O verdriet, waar heb je me heen geleid?

Ik spreek dit misschien voor een gewillige slaaf.

Je spreekt met Casca,

en voor zo'n man is dat geen vluchtige verklikker.

Uitstel,

mijn hand.

Wees factious voor het herstel van al deze smarten,

En ik zal deze voet van mij zo ver zetten als wie het verst gaat.

Er is een koopje gedaan.

Nu ken je, Casca,

Ik heb al enkele van de edelste Romeinen verplaatst

om met mij een onderneming van eervolle-

gevaarlijk gevolg.

Blijf een poosje dichtbij, want hier komt er een in haast.

Het is Cinna; Ik ken hem wel van zijn manier van lopen. Hij is een vriend.

Cinna!..

- Waar haast je je zo? - Om jou te vinden.

Wie is dat? Metellus Cimber?

Nee, het is Casca; één incorporeren in onze pogingen.

Ik ben blij van niet.

Wat een angstige nacht is dit!

Er zijn twee of drie van ons die vreemde dingen hebben gezien.

- Blijf ik niet voor? zeg eens. - Ja dat ben je wel.

O Cassius, als je de nobele Brutus maar voor onze partij kon winnen...

Wees tevreden.

Goede Cinna,

neem dit papier, en kijk, je legt het in de stoel

van de praetor, waar Brutus het maar kan vinden...

en gooi dit naar zijn raam.

zet dit op met was op het beeld van het oude Brutus

dit alles gedaan, reparatie aan Pompey's veranda, waar u ons zult vinden.

- Ik zal het doen. En geef deze papieren dus zoals je me hebt gevraagd. - Doen.

Kom, Casca,

jij en ik zullen nog geen dag Brutus in zijn huis zien.

drie delen van hem zijn al van ons,

en de hele man geeft hem bij de volgende ontmoeting de onze.

Het moet door zijn dood zijn!

En wat mij betreft, ik ken geen persoonlijke reden om hem af te wijzen.

Hij zou gekroond worden.

Hoe dat zijn aard zou kunnen veranderen, is de vraag.

Het is de heldere dag die de adder voortbrengt

en dat hunkert naar voorzichtig lopen.

De taper brandt in uw kast, meneer.

Toen ik door het raam naar een vuursteen zocht, vond ik dit papier, dus verzegeld.

En ik weet zeker dat het daar niet lag toen ik naar bed ging.

Breng je weer naar bed; het is geen dag.

Is morgen niet, jongen, de ides van maart?

Ik weet het niet, meneer.

'Brutus, je slaapt.

Ontwaak en zie uzelf.

Zal Rome onder het ontzag van één man staan?"

Wat?

Rome?

'Spreken,

staking,

herstel!'

O Rome, ik doe het u beloven.

U zult uw volledige verzoek ontvangen uit de hand van Brutus!

Zij zijn de factie.

O samenzwering!

Ik denk dat we te brutaal zijn in uw rust:

Goedemorgen, Brutus.

Vallen we je lastig?

Ik ben dit uur op geweest, de hele nacht wakker.

Ken ik deze mannen die met je meegaan?

Ja, ieder van hen.

en niemand hier die jou eert.

En iedereen zou willen dat je alleen die mening over jezelf had

die elke edele Romein van u draagt.

Dit is Trebonius.

Hij is hier welkom.

Dit, Decius Brutus.

Hij is ook welkom.

Dit, Casca.

Dit, Cina.

En dit, Metellus Cimber.

Ze zijn allemaal welkom.

Zal ik een woord smeken?

Hier ligt het oosten.

Dreigt de dag hier niet?

Nee.

O, pardon, meneer, dat doet het.

En die grijze lijnen die de wolken vreten zijn boodschappers van de dag.

U zult bekennen dat u beiden bent bedrogen.

Hier, terwijl ik mijn zwaard richt,

de zon komt op.

Geef me je handen overal, één voor één.

- En laten we onze vastberadenheid zweren. - Nee, geen eed.

Wat hebben we anders nodig dan onze eigen zaak, om ons te prikken om het goed te maken?

welke andere band dan geheime Romeinen, die het woord hebben gesproken en niet willen verzwakken?

En welke andere eed dan eerlijkheid?

om eerlijk te zijn, dat dit zal zijn,

of vallen we ervoor?

Kan niemand anders worden aangeraakt dan alleen Caesar?

Decius, goed aangespoord

Ik denk dat het niet voldoet, Mark Antony,

zo geliefd van Caesar,

Caesar zou moeten overleven.

We zullen van hem een ​​sluwe uitvinding vinden.

Laat Antony en Caesar samen vallen.

Onze koers zal te bloederig lijken, Caius Cassius, om het hoofd eraf te hakken

en dan de ledematen hakken, als toorn in de dood en daarna afgunst.

Want Antony is maar een onderdeel van Caesar.

Laten we offeraars zijn, maar geen slagers, Caius.

We staan ​​allemaal op tegen de geest van Caesar.

En in de geest van mensen is er geen bloed

O, dat we dan konden komen door de geest van Caesar, en Caesar niet in stukken hakken!

Maar helaas, Caesar moet ervoor bloeden!

En, lieve vrienden, laten we hem brutaal doden, maar niet woedend

Laten we hem snijden als een gerecht dat geschikt is voor de goden,

Hem niet hakken als een karkas dat geschikt is voor honden.

En voor Marcus Antonius, denk niet aan hem, want hij kan

niet meer doen dan Caesars arm, als Caesars hoofd eraf is.

Toch ben ik bang voor hem.

Want in de ingebakken liefde die hij aan Caesar draagt.

Ach, goede Cassius, denk niet aan hem.

Als hij van Caesar houdt, kan hij alleen zichzelf

aandoen, nadenken en sterven voor Caesar.

en dat was veel wat hij zou moeten doen; want hij wordt gegeven aan sport,

tot wildheid en veel gezelschap.

Maar het is nog twijfelachtig of Caesar vandaag zal verschijnen of niet.

Want hij is de laatste tijd bijgelovig gegroeid.

Het kan zijn, deze schijnbare wonderen, de ongewone terreur van deze nacht,

en de overtuiging van zijn voorspellers,

kan hem vandaag van het Capitool houden.

Wees daar nooit bang voor.

Als hij zo vastbesloten is, kan ik hem overhalen.

want hij vindt het heerlijk om te horen dat eenhoorns verraden kunnen worden met bomen,

en beren met bril, olifanten met gaten,

leeuwen met zwoegen en mannen met vleiers.

Maar als ik hem vertel dat hij een hekel heeft aan vleiers, zegt hij dat hij dat ook doet, omdat hij dan het meest gevleid is.

Laat me werken; want ik kan zijn humor de ware neiging geven, en ik zal hem naar het Capitool brengen.

De morgen komt eraan, Brutus.

En, vrienden, verspreid u.

Maar onthoud allemaal wat je hebt gezegd,

en laat u ware Romeinen zien.

Brutus, mijn heer!

Portia, wat bedoel je? waarom sta je nu op?

Het is niet voor uw gezondheid om uw zwakke toestand zo te begaan

naar de rauwe koude ochtend.

Ook niet voor de jouwe.

Je hebt meedogenloos, Brutus, van mijn bed gestolen.

Beste mijn heer,

Maak me op de hoogte van uw oorzaak van verdriet.

Ik ben niet goed in gezondheid, en dat is alles.

Brutus is wijs,

en als hij niet gezond was, zou hij de middelen omarmen om erdoor te komen.

Waarom, dat doe ik dus.

Goede Portia, ga naar bed.

Is Brutus ziek?

en is het fysiek om los te lopen en de humor van de vochtige ochtend op te zuigen?

Wat, is Brutus ziek?

En zal hij uit zijn gezonde bed stelen?

om de afschuwelijke besmetting van de nacht te trotseren

en de reumatische en ongezuiverde lucht te verleiden

toe te voegen aan zijn ziekte? Nee, mijn Brutus.

Je hebt een zieke overtreding in je hoofd

waarvan ik, krachtens het recht en de deugd van mijn plaats, zou moeten weten.

en op mijn knieën bezweer ik je,

door mijn eens zo geprezen schoonheid,

door al je geloften van liefde

en die grote gelofte die ons wel incorporeerde en ons één maakte

dat je je ontvouwt voor mij, jezelf, je helft,

waarom ben je zwaar,

en wat mannen vanavond hebben gehad om hun toevlucht te nemen tot jou.

want hier zijn er zo'n 6 of 7 geweest, die hun gezicht zelfs voor de duisternis hebben verborgen.

Kniel niet, vriendelijke Portia.

Ik zou het niet nodig hebben, als je de vriendelijke Brutus was.

Vertel me binnen de band van het huwelijk, Brutus,

mag ik geen geheimen kennen die jou aangaan?

Ben ik je vrouw, maar als het ware in soort of beperking,

om bij je te blijven tijdens de maaltijden, je bed te troosten en soms met je te praten?

Woon ik maar in de buitenwijken van uw welbehagen?

Als het niet meer is,

Portia is de hoer van Brutus, niet zijn vrouw.

Je bent mijn echte en eervolle vrouw,

Net zo dierbaar als de rossige druppels die mijn droevige hart bezoeken.

Als dit waar was, dan zou ik dit geheim moeten weten.

Ik geef toe dat ik een vrouw ben.

maar met een vrouw die Lord Brutus tot vrouw nam.

Ik geef toe dat ik een vrouw ben.

maar met een vrouw met een goede reputatie.

Cato's dochter.

Denk je dat ik niet sterker ben dan mijn geslacht, zo vader en zo gehuwd?

Vertel me je raadgevingen, ik zal ze niet onthullen.

Ik heb een sterk bewijs geleverd van mijn standvastigheid.

O goden, maak mij deze edele vrouw waardig!

Langzamerhand zal uw boezem de geheimen van mijn hart delen.

Caesar

Caesar, pas op voor Brutus...

pas op voor Cassius; kom niet in de buurt van Casca...

kijk naar Cinna, vertrouw Trebonius niet...

markeer goed Metellus Cimber: Decius Brutus

houdt niet van u. Er is maar één geest in al deze mannen, en die is gericht tegen Caesar.

Pas op voor de ides van maart.

Maart... Maart... Maart.

maart... maart... maart

Noch hemel noch aarde hebben vannacht vrede gehad.

Driemaal heeft Calpurnia in haar slaap het uitgeschreeuwd.

'Help, ho! ze vermoorden Caesar!'

- Wie is binnen? - Mijn Heer?

Ga bidden dat de priesters een offer brengen

- en breng me hun mening over succes. - Dat zal ik doen, mijn heer.

Wat bedoel je, Caesar?

Denk je dat je verder moet lopen?

U zult vandaag niet uit uw huis komen.

Caesar zal voortkomen.

De dingen die me bedreigden, keken alleen maar op mijn rug.

Wanneer ze het gezicht van Caesar zullen zien, zijn ze verdwenen.

Caesar,

Ik stond nooit op ceremonies,

Maar nu maken ze me bang.

Er is er een van binnen,

naast de dingen die we hebben gehoord en gezien, vertelt het de meest afschuwelijke bezienswaardigheden die het horloge heeft gezien.

Een leeuwin heeft in de straten geworpen.

en graven hebben gegaapt en hun doden opgegeven.

Vurige vurige krijgers vochten op de wolken, in gelederen en squadrons en in de juiste vorm van oorlog,

die bloed op het Capitool druppelde!

Het lawaai van de strijd denderde door de lucht,

paarden hinnikten, en stervende mannen kreunden,

En geesten gilden en gilden door de straten.

O Ceasar!

Deze dingen zijn onbruikbaar,

en ik ben bang voor ze.

Wat kan worden vermeden waarvan het einde is bedoeld door de machtige goden?

Toch zal Caesar uitgaan.

want deze voorspellingen zijn voor de wereld in het algemeen als voor Caesar.

Als bedelaars sterven, zijn er geen kometen te zien.

De hemelen zelf laaien de dood van vorsten op.

De dappere proeft de dood nooit maar één keer.

Van alle wonderen die ik nog heb gehoord,

het komt mij zeer vreemd voor dat mannen bang moeten zijn.

Het zien van die dood, een noodzakelijk einde.

Zal komen wanneer het zal komen.

Wat zeggen de augurken?

Ze willen niet dat u zich vandaag voortbeweegt.

Terwijl ze de ingewanden van een offergave naar buiten

plukten, konden ze geen hart in het beest vinden.

De goden doen dit uit schaamte voor lafheid.

Caesar zou een beest zijn zonder hart, als hij vandaag uit angst thuis zou blijven.

Nee, Caesar niet.

Gevaar weet heel goed dat Caesar gevaarlijker is dan hij.

We zijn met twee leeuwen op één dag bezaaid,

en ik de oudste en nog verschrikkelijker.

En Caesar zal uitgaan.

Helaas, mijn heer,

je wijsheid wordt in vertrouwen verteerd.

Ga vandaag niet verder!

Noem het mijn angst die jou in huis houdt, en niet de jouwe.

We sturen Mark Antony naar de senaat.

En hij zal zeggen dat je je vandaag niet goed voelt.

Laat mij, op mijn knie, hierin zegevieren.

Marcus Antonius zal zeggen dat ik me niet goed voel,

En voor jouw humor blijf ik thuis.

Hier is Decius Brutus, hij zal het ze vertellen.

Caesar, gegroet! Goede morgen, waardige Caesar.

Ik kom je naar het senaatshuis halen.

En u bent in een zeer gelukkige tijd gekomen om de senatoren te groeten en hun te zeggen dat ik vandaag niet zal komen.

Kan niet, is vals, en dat durf ik niet, valser.

Ik kom vandaag niet: zeg het hun, Decius.

Zeg dat hij ziek is.

Zal Caesar een leugen sturen?

Heb ik in verovering mijn arm tot nu toe uitgerekt, om bang te zijn om grijsaards de waarheid te vertellen?

Decius, ga ze vertellen dat Caesar niet zal komen.

Meest machtige Caesar, laat me een oorzaak weten,

Opdat ik niet zou lachen als ik ze dat vertel.

De oorzaak ligt in mijn wil: ik zal niet komen;

Dat is genoeg om de senaat tevreden te stellen.

Maar voor je persoonlijke voldoening, omdat ik van je hou,

Ik laat het je weten:

Calpurnia hier, mijn vrouw, houdt me thuis.

Ze droomde vannacht dat ze mijn standbeeld zag,

die, als een fontein met 100 tuiten, zuiver bloed vloeide.

Veel wellustige Romeinen kwamen glimlachend en baadden er hun handen in.

En deze past ze toe voor waarschuwingen en voortekenen en onheil dat op handen is.

en op haar knie heeft ze gesmeekt dat ik vandaag thuis zal blijven.

Deze droom is helemaal verkeerd geïnterpreteerd.

Het was een eerlijke en gelukkige visie.

Uw standbeeld dat bloed spuit in vele pijpen, waarin zoveel lachende

Romeinen baadden, betekent dat het grote Rome uit u levend bloed zal zuigen,

en dat grote mannen zullen aandringen op tincturen, vlekken, relikwieën en kennis.

Dit wordt door Calpurnia's droom aangegeven.

En zo heb je het goed verwoord.

Ik heb,

als je hebt gehoord wat ik kan zeggen.

En weet het nu: de senaat heeft besloten deze dag een kroon te geven aan de machtige Caesar.

Als je ze een bericht stuurt dat je niet zult komen, kunnen hun gedachten veranderen.

Trouwens, het zou een schijnvertoning zijn om te worden weergegeven, voor iemand om te zeggen...

'Breek de senaat op tot een andere keer, wanneer

Caesars vrouw betere dromen zal krijgen.'

Als Caesar zich verbergt, zullen zij dan niet fluisteren:

'Zie, Caesar is bang'?

Hoe dwaas lijken je angsten nu, Calpurnia!

Ik schaam me dat ik me aan hen heb overgegeven.

Geef me mijn mantel, want ik zal gaan.

En kijk waar Publius me komt halen.

Goedemorgen Ceasar.

Wat, Brutus, ben jij ook zo vroeg in de war?

Goedemorgen Casca.

Nu, Cinna, nu, Metellus,

wat, Trebonius!

Zien! Antonius,

dat geniet van lange nachten,

is niettegenstaande opstaan.

- Goede morgen, Antony. - Goede morgen, nobele Caesar.

Goede vrienden,

ga naar binnen en proef wat wijn met mij.

En wij, als vrienden, gaan meteen samen.

'Caesar, pas op voor Brutus. Pas op voor Cassius.

kom niet in de buurt van Casca. Houd Cinna in de gaten.

Vertrouw niet op Trebonius. Markeer goed Metellus Cimber.

Decius Brutus houdt niet van u.

De ides van maart zijn aangebroken.

Ja, Ceasar,

maar niet weg.

Heil Caesar!

Heil Caesar!

Lees dit schema.

Trebonius wenst dat u op uw gemak dit nederige pak leest.

O Caesar, lees eerst de mijne, want de mijne is een pak dat Caesar dichter raakt.

Lees het, grote Caesar.

Wat ons zelf raakt, wordt het laatst geserveerd.

Wacht niet langer, Caesar! lees het meteen!

Wat, is de man gek?

Wat, dring er bij u op aan op straat? Kom naar het Capitool.

Ik wens dat uw onderneming vandaag mag gedijen.

Welke onderneming, Popilius?

Het ga je goed.

Wat zei Popilius Lena?

Hij zou willen dat onze onderneming vandaag zou gedijen.

Ik ben bang dat ons doel wordt ontdekt.

Kijk, hoe hij hem tot Caesar Mark maakt.

Casca, wees plotseling, want we zijn bang voor preventie.

Brutus, wat moet er gebeuren?

Als dit bekend is, zullen Cassius of Caesar nooit meer terugkeren, want ik zal mezelf doden.

Cassius, wees constant.

Popilius Lena spreekt niet over onze doeleinden. Want kijk, hij lacht,

en Caesar verandert niet.

Trebonius kent zijn tijd. Want, kijk jij, Brutus.

Hij trekt Marcus Antonius uit de weg.

Waar ligt Metellus Cimber? Laat hem gaan en geef weldra de voorkeur aan zijn pak boven Caesar.

Hij is geadresseerd: druk op in de buurt en detacheer hem.

Casca, jij bent de eerste die je hand opsteekt.

Zijn we er allemaal klaar voor?

Wat is er nu mis dat Caesar en zijn senaat moeten herstellen?

Meest verheven, machtigste en meest machtige Caesar!

Metellus Cimber werpt een nederig hart voor uw stoel,...

Ik moet je tegenhouden, Cimber.

Deze bedrog en deze nederige beleefdheden zouden het bloed van gewone mannen kunnen doen ontbranden,

en zet de voorbeschikking en het eerste decreet om in het kinderrecht.

Wees niet dol op de gedachte dat Caesar zo'n rebellenbloed draagt

dat zal worden ontdooid van de ware kwaliteit met dat wat dwazen smelt.

Ik bedoel, lieve woorden, laaghartige rechtbanksies

en basisspaniël-fawn.

Uw broer is per decreet verbannen.

Als je voor hem buigt en bidt en kruipt, versmaad ik je als een cursist uit mijn weg.

Weet, Caesar doet niets verkeerd,

noch zonder reden zal hij tevreden zijn.

Is er geen stem meer waard dan de mijne om zoeter te klinken in het

oor van de grote Caesar voor de intrekking van mijn verbannen broer?

Ik kus je hand, maar niet in vleierij, Caesar,

ik wens u dat Publius Cimber een

onmiddellijke vrijheid van intrekking heeft.

Wat, Brutus!

Pardon, Ceasar! Ceasar, excuseer!

Zo laag als aan uw voet valt Cassius

om vrijspraak te smeken voor Publius Cimber.

Ik zou heel ontroerd kunnen zijn, als ik was zoals jij!

Als ik kon bidden om te bewegen, zouden gebeden mij ontroeren.

Maar ik ben constant als de noordelijke ster,

van wiens ware vaste en rustende kwaliteit er geen kerel aan het firmament is.

De luchten zijn beschilderd met ontelbare vonken,

ze zijn allemaal vuur en iedereen schijnt,

maar er is er maar één die zijn plaats inneemt.

Dus in de wereld; 't is goed bevoorraad met mannen, en mannen zijn van vlees en bloed, en ongerust.

Maar in het aantal ken ik er maar één dat onaantastbaar zijn

rang vasthoudt, onwankelbaar in beweging: en dat ben ik,

laat me het een beetje laten zien, zelfs hierin; dat ik constant was, zou

Cimber verbannen moeten worden, en constant blijven om hem dat te houden.

- O Caesar,... - Vandaar! wil je Olympus optillen?

Grote Ceasar,...

Knielt Brutus niet zonder schoenen?

Spreek, handen voor mij!

En tu, Bruut!

Val dan, Caesar.

Vrijheid! Vrijheid! Tirannie is dood!

Ren vandaar, verkondig, huil het over de straten.

Sommigen naar de gewone preekstoelen en roepen:

'Vrijheid, vrijheid en stemrecht!'

Mensen en senatoren, wees niet bang!

Vlieg niet! Blijf staan!

De schuld van ambitie is betaald!

- Ga naar de preekstoel, Brutus! - En Cassius ook!

Sta samen vast. Opdat een vriend van Caesar het risico niet zou lopen...

Over staan ​​niet gesproken!

Publius, veel plezier!

Er is geen kwaad bedoeld voor uw persoon, noch voor Romein anders. Dus vertel het ze, Publius.

En verlaat ons, Publius. opdat de mensen, die op ons afstormen, uw leeftijd kwaad doen!

Doen! en laat niemand zich aan deze daad houden, dan wij de doeners.

- Waar is Anton? - Verbaasd naar zijn huis gevlucht.

Mannen, vrouwen en kinderen staren, schreeuwen en rennen als de dag des oordeels.

Buigen, Romeinen, buigen,

en laten we onze handen baden in Caesars bloed.

Dan lopen we voort, zelfs naar de marktplaats,

en, zwaaiend met onze rode wapens over ons hoofd, laten we allemaal roepen: 'Vrede,

vrijheid en vrijheid!'

Buig dan en was.

Over hoeveel eeuwen zal dit ons verheven tafereel nog gespeeld worden?

in staten ongeboren en accenten nog onbekend!

Hoe vaak zal Caesar niet bloeden in de sport, die nu op

de basis van Pompeius niet waardiger is dan het stof!

Zo vaak als dat zal zijn,

zo vaak zal de knoop van ons de mannen worden genoemd die hun land vrijheid hebben gegeven.

- Wat, zullen we naar buiten gaan? - Ja, alle mannen weg!

Brutus zal leiden. En we zullen zijn hielen sieren met de meest stoutmoedige en beste harten van Rome.

Zacht! wie komt hier?

Welkom, Marcus Antonius.

O machtige Caesar!

Lig je zo laag?

Zijn al uw veroveringen, glories, triomfen, buit,

tot deze kleine maat gekrompen?

Het ga je goed.

Ik weet niet, heren, wat u van plan bent,

Wie moet er nog meer bloed krijgen? Wie is er nog meer in rang?

Als ikzelf, is er geen uur zo geschikt als het uur van de dood van Caesar,

noch geen instrument van de helft van die waarde als die uw

zwaarden, rijk gemaakt met het meest nobele bloed van deze wereld.

Ik smeek je, als je me hard verdraagt, nu, terwijl je paarse handen stinken en roken,

vervul uw plezier.

Leef duizend jaar, ik zal niet zo geneigd zijn te sterven.

Geen plaats zal me zo behagen, geen middel van de dood, zoals hier door Caesar, en door jou afgesneden,

de keuze en meestergeesten van deze tijd.

O Antonius, smeek niet om je dood van ons.

Hoewel we nu bloederig en wreed moeten lijken,

zoals, door onze handen en dit onze huidige daad, zie je dat we doen,

toch zie je alleen onze handen en dit de bloedende zaken die ze hebben gedaan.

Onze harten zie je niet.

Ze zijn zielig.

Van uw kant,

voor jou hebben onze zwaarden loden punten, Marcus Antonius.

Uw stem zal zo sterk zijn als die van een

man bij het afstoten van nieuwe waardigheden.

Wees geduldig totdat we de menigte hebben gerustgesteld, buiten zichzelf van angst,

en dan zullen wij u de reden geven, waarom ik, die Caesar

liefhad toen ik hem sloeg, aldus te werk ben gegaan.

Ik twijfel niet aan uw wijsheid.

Laat elke man mij teruggeven

zijn bebloede hand.

Eerst, Marcus Brutus, zal ik met je schudden.

Vervolgens, Caius Cassius, pak ik je hand.

Caesar,

Als uw geest nu op ons neerkijkt, zal het u niet meer treuren dan uw dood,

om te zien hoe uw Anthony zijn vrede sluit,

de bloedige vingers van uw vijanden schuddend

Meest nobel! - in het bijzijn van uw corse?

Mark Antony,...

Pardon, Caius Cassius.

Zal je geprikt worden in het aantal van onze vrienden?

Of zullen we op, en niet afhankelijk zijn van u?

Vrienden ben ik met jullie allemaal, en ik hou van jullie allemaal.

Op deze hoop,

dat u mij redenen zult geven waarom en waarin Caesar gevaarlijk was.

Of was dit een woest schouwspel.

Onze redenen zijn zo vol van goede achting dat jij, Antony, de zoon van Caesar,

je zou tevreden moeten zijn.

Dat is alles wat ik zoek.

En ben bovendien vrijer dat ik zijn lichaam op de markt mag brengen,

en spreek op de preekstoel, zoals een vriend betaamt, in de volgorde van zijn begrafenis.

Dat zul je, Marcus Antonius.

Brutus, een woord met jou.

Je weet niet wat je doet.

Sta niet toe dat Antony spreekt op zijn begrafenis.

Weet u hoezeer de mensen geraakt kunnen worden door wat hij zal uitspreken?

Pardon.

Ik zal mezelf eerst naar de preekstoel brengen,

en toon de reden van de dood van onze Caesar.

Wat Antony zal spreken, ik zal protesteren dat hij spreekt met verlof en met toestemming,

en dat we tevreden zijn, zal Caesar alle ware riten en wettige ceremonies hebben.

Het zal ons meer voordeel opleveren dan ons kwaad doen.

Ik weet niet wat er kan vallen.

ik vind het niet leuk.

Mark Antony,

hier, breng je Caesars lichaam.

U zult ons in uw begrafenistoespraak niet de schuld geven,

Maar spreek allemaal goed, je kunt Caesar bedenken,

en zeggen van niet met onze toestemming.

Anders heb je helemaal geen hand over zijn begrafenis.

en u zult spreken op dezelfde preekstoel waarheen

ik ga, nadat mijn toespraak is geëindigd.

Het zij zo. Ik verlang niet meer.

Bereid het lichaam dan voor en volg ons.

O, vergeef me, gij bloedend stuk aarde,

dat ik zachtmoedig en zachtaardig ben met deze

slagers!

Gij zijt de ruïnes van de edelste man

die ooit in het getij der tijden heeft geleefd.

Wee de hand die dit kostbare bloed heeft vergoten!

Over uw wonden profeteer ik nu,...

Een vloek zal op de ledematen van de mensen schijnen.

Binnenlandse woede en felle burgeroorlog zullen alle delen van Italië hinderen!

Bloed en vernietiging zullen zo in gebruik zijn en vreselijke voorwerpen zo vertrouwd dat moeders

alleen maar zullen glimlachen als ze hun kinderen zien die met oorlogshanden zijn gekwartierd.

En Caesar's geest, op zoek naar wraak,

met Ate aan zijn zijde komen heet uit de hel, zullen in deze grenzen met de stem van een monarch 'Havoc' roepen,

en laat de oorlogshonden ontglippen.

- U dient Octavius ​​Caesar, nietwaar? - Ja, Marcus Antonius.

Caesar schreef voor hem om naar Rome te komen.

Hij heeft zijn brieven ontvangen en komt eraan.

En vraag me je mondeling te zeggen...

O Caesar!...

Passie, zie ik, is aanstekelijk.

Komt uw meester?

Hij ligt vanavond binnen 7 mijlen van Rome.

Hier is een rouwend Rome, een gevaarlijk Rome.

Nog geen Rome van veiligheid voor Octavius.

Hie vandaar, en zeg hem dat.

Toch nog even blijven.

Gij zult niet teruggaan voordat ik dit lijk op de marktplaats heb gedragen.

Ik probeer daar hoe de mensen de wrede kwestie van deze bloedige mannen opvatten.

We zullen tevreden zijn! laat ons tevreden zijn!

Volg mij dan, en geef me gehoor, vrienden.

Cassius,

ga je naar de andere straat, en deel de nummers.

Degenen die mij willen horen spreken, laten ze hier blijven.

Degenen die Cassius zullen volgen, ga met hem mee; en openbare redenen zullen worden weergegeven

van Caesars dood.

De nobele Brutus is opgevaren.

Stilte!

Wees geduldig tot het laatst.

Romeinen,

landgenoten,

en liefhebbers!

Hoor mij voor mijn zaak, en zwijg.

Geloof me voor mijn eer,

en respecteer mijn eer, opdat u gelooft.

censureer mij

in jouw wijsheid,

en wek uw zintuigen, opdat u des te beter kunt oordelen.

Als er iemand in deze vergadering is,

een dierbare vriend van Caesar,

tegen hem zeg ik dat Brutus' liefde voor Caesar niet minder was dan de zijne.

Als die vriend dan vraagt ​​waarom Brutus tegen

Caesar in opstand kwam, dan is dit mijn antwoord:

Niet dat ik minder van Caesar hield,

maar dat ik meer van Rome hield.

Had je liever dat Caesar leefde en alle slaven stierf,

dan dat Caesar dood was, om alle vrije mensen te leven?

Zoals Caesar van me hield,

Ik huil om hem.

Omdat hij geluk had, verheug ik me erover.

Omdat hij dapper was, eer ik hem.

maar omdat hij ambitieus was,

Ik heb hem vermoord.

Er zijn tranen

voor zijn liefde,

vreugde voor zijn fortuin,

eer voor zijn moed

en dood

voor zijn ambitie.

Wie is hier zo laag dat

het een slaaf zou zijn?

Spreek eventueel!

Voor hem heb ik beledigd.

Wie is hier zo grof dat het geen Romein zou zijn?

Spreek eventueel.

Voor hem heb ik beledigd.

Wie is hier zo gemeen dat niet van zijn land zal houden?

Spreek eventueel.

Voor hem heb ik beledigd.

Ik pauzeer voor een antwoord.

Geen, Brutus, geen.

Geen.

dan geen

heb ik beledigd?

Hier komt zijn lichaam,

gerouwd door Marcus Antonius,

die, hoewel hij geen hand had in zijn dood,

zal het voordeel van zijn sterven ontvangen,

een plaats in het Gemenebest.

Zoals wie van jullie niet?

Hiermee vertrek ik.

Dat, terwijl ik mijn beste minnaar doodde voor het welzijn van Rome,

Ik heb dezelfde dolk voor mezelf,

wanneer het mijn land zal behagen mijn dood nodig te hebben.

Leef, Brutus!

Leef, Brutus!

- Geef hem een ​​standbeeld met zijn voorouders. - Laat hem Caesar zijn.

De betere delen van Caesar zullen in Brutus worden gekroond.

We brengen hem naar zijn huis met geschreeuw en geschreeuw.

- Mijn landgenoten,... - Vrede, stilte!

- Brutus spreekt. - Vrede!

Beste landgenoten,

laat me alleen vertrekken,

en, voor mij, blijf hier bij Antony.

Doe genade aan Caesars lijk,

en genade zijn toespraak neigt naar Caesar's heerlijkheden

die Mark Antony, met onze toestemming, mag maken.

Ik smeek je, geen man vertrekt,

Bewaar ik alleen, totdat Antony heeft gesproken.

Blijf, ho! en laat ons Marcus Antonius horen.

We zullen hem horen. Edele Antony, ga naar boven.

Ter wille van Brutus, ik aanschouw je.

Wat zegt hij van Brutus?

Hij zegt, ter wille van Brutus,

hij merkt dat hij ons allemaal aanschouwt.

'Het is beter dat hij hier geen kwaad over Brutus spreekt.

Deze Caesar was een tiran.

Dat is zeker. We zijn gezegend dat Rome van hem verlost is.

- Jullie zachtaardige Romeinen,... - Vrede, ho! laten we hem horen.

Vrienden,

Romeinen,

landgenoten, leen me uw oren.

Ik kom om Caesar te begraven, niet om hem te prijzen.

Het kwaad dat mensen doen, leeft na hen.

Het goede wordt vaak begraven met hun botten.

Dus laat het met Caesar zijn.

De nobele Brutus

heeft u verteld dat Caesar ambitieus was.

Als het zo was, was het een zware fout,

en zwaar heeft Caesar het beantwoord.

Hier,

onder verlof van Brutus

en de rest...

Want Brutus is een eerbaar man.

Zo zijn ze allemaal,

alle eervolle mannen...

Kom ik spreken op de begrafenis van Caesar.

Hij was mijn vriend,

trouw en rechtvaardig voor mij.

Maar Brutus zegt dat hij ambitieus was.

En Brutus is een eervolle man.

Hij heeft vele gevangenen naar Rome gebracht,

wiens losgeld de algemene schatkist vulde:

Leek dit in Caesar ambitieus?

Toen de armen gehuild hebben, heeft Caesar gehuild.

Ambitie moet worden gemaakt van strengere dingen!

Toch zegt Brutus dat hij ambitieus was.

En Brutus is een eervolle man.

Jullie hebben allemaal gezien dat ik hem op de Lupercal driemaal

een koninklijke kroon heb aangeboden, die hij driemaal weigerde.

Was dit ambitie?

Toch zegt Brutus dat hij ambitieus was.

En, zeker, hij is een eervolle man.

Ik spreek niet om te weerleggen wat Brutus zei,

maar hier ben ik om te spreken wat ik wel weet.

Jullie hebben allemaal ooit van hem gehouden, niet zonder reden.

Welke reden weerhoudt u dan om over hem te treuren?

oordeel! hou kunst vluchtte naar brute beesten,

En mannen hebben hun verstand verloren.

Draag met me mee.

Mijn hart is daar bij Caesar,

en ik moet pauzeren tot het bij mij terugkomt.

Ik denk dat er veel reden is in zijn uitspraken.

Als u de zaak goed overweegt,

Caesar heeft groot onrecht gehad.

Heeft hij, meesters? Ik vrees dat er een slechtere in zijn plaats zal komen.

Mark'd je zijn woorden?

Hij zou de kroon niet nemen.

Daarom is het zeker dat hij niet ambitieus was.

Er is geen edeler man in Rome dan Antony.

Maar gisteren had het woord van Caesar tegen de wereld kunnen staan.

Nu ligt hij daar.

En niemand zo arm om hem eerbied te schenken.

O meesters,

als ik geneigd zou zijn om jullie harten en geesten tot muiterij en woede op te wekken,

Ik zou Brutus verkeerd doen,

en Cassius verkeerd,

die, zoals jullie allemaal weten, eerbare mannen zijn.

Ik zal ze niet verkeerd doen.

Ik kies er liever voor om de doden onrecht aan te doen, om mezelf en jou onrecht aan te doen, dan dat ik zulke eerbare mannen onrecht zal doen.

Maar hier is een perkament met het zegel van Caesar.

Ik vond het in zijn kast, het is zijn testament.

Laat het gewone volk dit testament maar horen dat,

neem me niet kwalijk, ik niet van plan ben te lezen...

en ze zouden de wonden van Caesar gaan kussen en hun servetten in zijn heilig bloed dopen,

Ja, smeek hem om geheugen,

En, stervende, vermeld het in hun testament.

De wil, de wil! we zullen de wil van Caesar horen.

Stilte!

Heb geduld, lieve vrienden, ik mag het niet lezen.

Het is niet zo dat je weet hoe Caesar van je hield.

Je bent geen hout, je bent geen stenen, maar mannen

en als mannen, die de wil van Caesar dragen, zal het je ontsteken, het zal je gek maken.

Het is goed dat je niet weet dat je zijn erfgenamen bent.

Want als je dat zou doen, o, wat zou er dan van komen!

Lees het testament!

Zal je geduld hebben? blijf je nog even?

Ik heb mezelf overtroffen om je erover te vertellen.

Ik ben bang dat ik de eerbare mannen onrecht aandoe wiens

dolken Caesar hebben neergestoken. Ik ben er bang voor!

- Het waren verraders! - Het testament! het testament!

Dwing je me dan om het testament te lezen?

Het testament! Lees het testament!

Maak dan een ring om het lijk van Caesar, en laat me je hem tonen die het testament heeft gemaakt.

Zal ik afdalen? En geef je me verlof?

Ga ver weg staan.

Jullie kennen allemaal deze mantel.

Ik herinner me de eerste keer dat Caesar het aandeed.

'Het was op een zomeravond, in zijn tent,

die dag overwon hij de Nervii.

Kijk, hier liep Cassius' dolk door.

Kijk eens wat een huur de jaloerse Casca maakte!

Hierdoor stak de geliefde Brutus.

En terwijl hij zijn vervloekte staal wegrukte, merk op hoe het bloed van Caesar het volgde.

Want Brutus was, zoals je weet, de engel van Caesar.

Rechter, o goden, wat hield Caesar veel van hem!

Dit was de meest onaardige snit van allemaal

want toen de edele Caesar hem zag steken, overwon zijn

ondankbaarheid, sterker dan de armen van verraders, hem volkomen.

Dan barstte zijn machtige hart. En, in zijn mantel die zijn gezicht dempt,

zelfs aan de voet van Pompeius' standbeeld, waar

al die tijd bloed vloeide, viel de grote Caesar.

O, wat een val was daar, mijn landgenoten!

Toen vielen ik, en jij, en wij allemaal neer, terwijl bloedig verraad over ons heen woedde.

Vriendelijke zielen, wat, ween je wanneer je slechts het kleed van onze Caesar gewond ziet?

Kijk je hier!

Hier is hij, zoals je ziet, ontsierd met verraders.

- O jammerlijk schouwspel! - O nobele Caesar!

Blijf, landgenoten.

Goede vrienden, lieve vrienden.

Laat me je niet ophitsen tot zo'n plotselinge vloed van muiterij.

Zij die deze daad hebben verricht, zijn eervol.

Wat een persoonlijk verdriet ze hebben, helaas, ik weet het niet, dat heeft hen ertoe gebracht het te doen.

Ze zijn wijs en eerbaar, en zullen u ongetwijfeld met redenen antwoorden.

Ik kom niet, vrienden, om jullie harten te stelen.

Ik ben geen redenaar, zoals Brutus is,

maar zoals jullie mij allemaal kennen, een simpele botte man,

die van mijn vriend houden.

En dat ze heel goed weten dat me toestemming gaf om over hem te spreken.

Want ik heb geen verstand, noch woorden,

noch waarde, actie, noch uiting, noch de kracht

van spraak, om het bloed van mensen te roeren.

Ik spreek alleen recht door.

Ik zeg u wat u zelf wel weet.

Laat je zoete Caesars wonden zien, arme arme stomme monden,

en vraag ze voor mij te spreken.

maar was ik Brutus en Brutus Antony,

er was een Antony die je opvrolijkt

en steek een tong in elke wond van Caesar

die de stenen van Rome zou moeten bewegen om op te stijgen

en muiterij!

Maar hoor mij, landgenoten! Maar hoor mij spreken!

Wel, vrienden, u gaat doen, u weet niet wat.

Waarin heeft Caesar zo uw liefdes verdiend?

Helaas, je weet het niet!

Ik moet het je dan vertellen.

Je bent het testament vergeten waarvan ik je vertelde.

Hier is de wil,

en onder het zegel van Caesar.

Aan elke Romeinse burger geeft hij, aan elke man,

75 drachmen.

Bovendien,

hij heeft je al zijn wandelingen nagelaten,

zijn privé-arbours en nieuw aangeplante boomgaarden, aan deze kant Tiber.

Hij heeft hen jou verlaten,

en aan uw erfgenamen voor altijd, gemeenschappelijke genoegens,

om naar het buitenland te wandelen en uzelf te herscheppen.

Hier was een Caesar! Wanneer komt zo'n ander?

Kom, weg!

We verbranden zijn lichaam op de heilige plaats!

Laat het nu werken.

Onheil, je bent te voet,

Volg welke koers je wilt!

- Hoe nu, kerel! - Meneer, Octavius ​​is al naar Rome gekomen.

- Waar is hij nu? - Hij en Lepidus zijn in het huis van Caesar.

Hij komt op een wens.

Fortuin is vrolijk,

en in deze stemming zal ons alles geven.

Ik hoorde hem zeggen: Brutus en Cassius zijn als gekken verdreven door de poorten van Rome.

Alsof ze enige aandacht van de mensen hadden,

Hoe ik ze had verplaatst.

Laten we naar Brutus gaan naar Cassius!

Alles verbranden!

Weg! Gaan.

Deze velen zullen dan sterven?

Hun namen zijn geprikt.

Je broer moet ook sterven.

Ga je akkoord, Lepidus?

ik geef toestemming...

Prik hem neer, Antony.

Op voorwaarde dat Publius niet zal leven,

Wie is de zoon van je zus, Mark Antony.

Hij zal niet leven.

Kijken,

met een vlek vervloek ik hem.

Brutus en Cassius heffen bevoegdheden op.

We moeten rechtdoor.

Laat daarom onze alliantie worden gecombineerd, onze beste vrienden gemaakt, onze middelen rekken'd

en laten we nu in de raad gaan zitten.

Laten we dat doen.

Want we staan ​​op de brandstapel en lopen met veel vijanden rond.

En sommigen die glimlachen hebben, vrees ik, miljoenen onheil in hun hart.

Lepidus, ga jij Caesars testament halen

hier zullen we bepalen hoe we een of andere aanklacht in erfenissen kunnen afsnijden.

Wat, zal ik je hier vinden?

Of hier, of in het Capitool.

Dit is een kleine onverdiende man,

ontmoeten om boodschappen te doen.

Is het geschikt, de 3-voudige wereld verdeeld,

hij moet 1 van de 3 staan ​​om het te delen?

Hij is een beproefde en moedige soldaat.

Zo ook mijn paard, Octavius.

Meest nobele broeder, je hebt me verkeerd gedaan.

Oordeel over mij, goden! Verkeerd ik mijn vijanden?

En zo niet, wat zou een broeder dan kwaad moeten doen?

Voor de ogen van onze beide legers hier, wat zou moeten...

niets dan liefde van ons bespeuren, laten we niet twisten.

Brutus, deze nuchtere vorm van jou verbergt onrecht. En als je ze doet...

Cassius, wees tevreden. Spreek je verdriet zachtjes uit.

Ik ken je goed.

Laat niemand naar onze tent komen voordat we klaar zijn met onze conferentie.

Laat Lucius en Titinius onze deur bewaken.

Dat je me verkeerd hebt behandeld, komt hierin voor:

je hebt Lucius Pella veroordeeld en opgemerkt voor het aannemen van steekpenningen van de Sardiërs.

Waarin mijn brieven, biddend aan zijn zijde, omdat ik de man kende, werden genegeerd.

Je hebt jezelf onrecht aangedaan om in zo'n geval te schrijven.

In een tijd als deze is het niet vanzelfsprekend dat elke aardige overtreding zijn commentaar moet dragen.

Laat me je vertellen, Cassius, je bent zelf sterk veroordeeld om een ​​jeukende handpalm te hebben.

Om uw kantoren te verkopen en te verkopen voor goud aan ondeservers.

Ik een jeukende handpalm!

Je weet dat je Brutus bent die dit spreekt,

of, bij de goden, deze toespraak was anders je laatste.

De naam Cassius eert deze corruptie,

en tuchtiging verbergt daarom zijn hoofd.

Kastijding!

Onthoud maart, de ides

van maart onthoud het!

Bloedde de grote Julius niet ter wille van de gerechtigheid?

Wat, zal een van ons die de belangrijkste man van deze wereld heeft geslagen, behalve

voor het ondersteunen van rovers, nu onze vingers besmetten met steekpenningen?

En verkoop de machtige ruimte van onze grote eer

voor zoveel afval als zo kan worden gegrepen?

Ik zou liever een hond zijn, en de maan laaien, dan zo'n Romein.

Brutus, niet ik. Ik zal het niet verdragen! Je vergeet jezelf, om mij in te dekken.

Ik ben een soldaat, ik, ouder van praktijk, in

staat om voorwaarden te scheppen dan jijzelf.

- Ga naar; dat ben je niet, Cassius. - Ik ben.

- Ik zeg van niet. - Dring er niet meer op aan, ik zal mezelf vergeten.

Denk aan uw gezondheid, verleid me niet verder.

- Weg, kleine man! - Is dat niet mogelijk?

Hoor mij, want ik zal spreken.

Moet ik plaats en ruimte geven aan je onbezonnen choler?

Zal ik schrikken als een gek staart?

O goden, goden! Moet ik dit allemaal doorstaan?

Dit allemaal! ja, meer.

Fret tot je trotse hart breekt!

Ga je slaven laten zien hoe cholerisch je bent, en laat je slaven beven.

Moet ik toegeven? Moet ik je observeren? Moet ik gaan staan ​​en hurken onder je prikkelbare humor?

Bij de goden zul je het gif van je milt verteren, hoewel het je wel splitst.

of, vanaf deze dag, zal ik je gebruiken voor mijn

vrolijkheid, ja, voor mijn gelach, als je wesp bent.

Komt het zover?

Je zegt dat je een betere soldaat bent.

Laat het zo lijken. Maak je geroezemoes waar, en het zal me goed bevallen!

Wat mij betreft, ik zal met genoegen kennis nemen van edele mannen.

Je doet me in alle opzichten ongelijk. Je doet me ongelijk, Brutus.

Ik zei, een oudere soldaat, geen betere.

Zei ik 'beter'?

Als je dat deed, maakt het me niet uit.

Toen Caesar leefde, durfde hij me niet zo te bewegen.

Vrede, vrede! Je durft hem niet zo in de verleiding te brengen.

- Ik durf niet! - Nee!

- Wat, durf hem niet te verleiden! - Voor je leven durf je niet!

Veronderstel niet te veel van mijn liefde.

Misschien doe ik dat, daar zal ik spijt van krijgen.

Je hebt gedaan waar je spijt van zou moeten hebben.

Ik heb je goud gestuurd om mijn legioenen te betalen,

die je me ontkende.

Werd dat gedaan zoals Cassius?

Had ik Caius Cassius zo moeten antwoorden?

Wanneer Marcus Brutus zo begerig wordt, om zulke

schurkenlokjes voor zijn vrienden af ​​te sluiten.

Wees klaar, goden, met al je bliksemschichten.

- Drijf hem in stukken! - Ik heb je dat niet geweigerd.

- Jij deed. - Ik heb niet!

Hij was maar een dwaas die mijn antwoord terugbracht.

Brutus heeft mijn hart geprikkeld.

Een vriend moet de zwakheden van zijn vriend dragen,

maar Brutus maakt de mijne groter dan zij zijn.

Ik niet, totdat je ze op mij oefent.

- Je houdt niet van me. - Ik hou niet van je fouten.

Een vriendelijk oog zou zulke fouten nooit kunnen zien.

Een vleier zou dat niet doen, hoewel ze zo groot lijken als de hoge Olympus.

Kom, Antony, en de jonge Octavius, kom!

Wreek jezelf alleen op Cassius, want Cassius is de wereld beu.

Gehaat door iemand van wie hij houdt,

getrotseerd door zijn

broer, cheque'd als een slaaf,

al zijn fouten opgemerkt,

in een notitieboekje gezet, geleerd, en uit het hoofd opgemaakt, om in mijn tanden te werpen!

O, ik zou kunnen

huil mijn geest uit mijn ogen!

Daar is mijn dolk,

en hier mijn blote borst.

Van binnen, een hart dat dierbaarder is dan de mijne van Plutus, rijker dan goud!

Als u een Romein bent, ga er dan mee aan de slag!

Ik, die u goud heb ontzegd, zal mijn hart geven!

Sla toe, zoals je deed bij Caesar,

want, ik weet het, toen je hem het ergst haatte,

hield je meer van hem dan ooit van Cassius.

Schede je dolk.

Wees boos wanneer je wilt, het zal ruimte hebben.

O Cassius,

je staat onder een juk met een lam dat woede draagt ​​zoals de vuursteen vuur draagt.

die, veel geforceerd, een haastige vonk laat zien

en recht is weer koud.

Heeft Cassius geleefd om slechts vrolijkheid

en gelach te zijn voor zijn Brutus,

wanneer verdriet en opvliegend bloed hem kwellen?

Toen ik dat zei, was ik ook slecht gehumeurd.

Beken je zoveel?

- Geef mij je hand. - En mijn hart ook.

Lucilius en Titinius,

vraag de commandanten zich voor te bereiden om hun compagnieën vannacht onder te brengen.

En kom zelf, en breng Messala onmiddellijk met je mee naar ons.

Lucius, een kom wijn!

Ik had niet gedacht dat je zo boos kon zijn.

O Cassius, ik ben ziek van vele smarten.

Portia is dood.

Portia!

Ze is dood.

Hoe 'scaped ik moord toen ik je zo kruiste?

O ondraaglijk en ontroerend verlies!

Bij welke ziekte?

Ongeduldig van mijn afwezigheid en verdriet dat de jonge

Octavius ​​met Marcus Antonius zichzelf zo sterk heeft gemaakt

want met haar dood kwam die tijding-

hiermee viel ze af,

en, haar bedienden afwezig,

slikte vuur.

En zo gestorven?

Toch.

O gij onsterfelijke goden!

Spreek niet meer over haar.

Geef me een kom wijn.

In deze

Ik begraaf alle onvriendelijkheid, Cassius.

Mijn hart dorst naar die edele belofte.

Kom binnen, Titinius! Welkom, goede Messala.

Nu zitten we dicht bij deze versmalling

hier, en stellen onze behoeften in twijfel.

Portia, ben je weg?

Niet meer, ik bid u.

Messala,

Ik heb hier brieven ontvangen, die jonge Octavius

en Mark Antony Kom op ons neer

met een machtige kracht, hun expeditie naar Philippi buigend.

Ik heb zelf letters van dezelfde tenor.

Wat denk je ervan om op dit moment naar Filippi te marcheren?

- Ik vind het niet goed. - Jouw reden?

Het is beter dat de vijand ons zoekt.

Zo zal hij zijn middelen verspillen, zijn soldaten vermoeien en zichzelf beledigen.

Terwijl wij, stil liggend,

zijn vol rust, verdediging en lenigheid.

Goede redenen moeten dwingend plaats maken voor betere.

De mensen 'tussen Filippi en deze grond'

staan, maar in een gedwongen genegenheid.

Want ze hebben ons een bijdrage misgund.

- Luister naar me, goede broer. - Onder uw pardon.

U moet er trouwens rekening mee houden dat we het uiterste hebben geprobeerd van onze vrienden.

Onze legioenen zitten boordevol, onze zaak is rijp.

De vijand neemt elke dag toe. Wij, op het hoogtepunt, zijn klaar om te weigeren.

Er is een vloedgolf in de zaken van mannen,

die bij de zondvloed wordt genomen, leidt tot fortuin.

Overgeslagen,

de hele reis van hun leven is gebonden aan ondiepten en ellende.

Op zo'n volle zee drijven we nu.

en we moeten de stroom nemen wanneer die dienst doet,

of onze ondernemingen verliezen.

Ga dan, met uw wil, verder.

We gaan zelf mee, en ontmoeten ze in Philippi.

Het diep van de nacht sluipt over ons praten, en de natuur moet gehoorzamen aan de noodzaak.

Die we met een beetje rust zullen bespotten.

- Er valt niets meer te zeggen? - Niet meer. Welterusten.

Morgen vroeg zullen we opstaan, en vandaar.

Lucius! Mijn jurk. Vaarwel, goede Messala.

Goedenacht, Titinius.

Edele,

nobele Cassius,

welterusten en een goede nachtrust.

O mijn lieve broer!

Dit was een slecht begin van de nacht.

Nooit komt zo'n verdeeldheid tussen onze zielen!

Laat het niet gebeuren, Brutus.

Alles is goed.

Goedenacht, mijn heer.

Goede nacht, goede broer.

Welterusten, heer Brutus.

Vaarwel, allemaal.

Hoe ziek brandt deze kegel!

Ha! wie komt hier?

Ik denk dat het de zwakte van mijn ogen is

die deze monsterlijke verschijning vormt.

Het komt op mij af.

Ben je iets?

Bent u een of andere god,

een engel of een duivel? Daar wordt mijn bloed koud van

en mijn haar te staren?

Spreek tot mij wat je bent.

Uw boze geest, Brutus.

Waarom komt u?

Om u te zeggen dat u mij in Filippi zult zien.

We zullen. dan zie ik je weer?

Ja, in Philippi.

Nu, Antony, wordt

onze hoop beantwoord:

je zei dat de vijand niet zou komen,

Het bewijst van niet. Hun gevechten zijn nabij. Maar houd de heuvels en hogere regionen.

Ze willen ons hier in Filippi waarschuwen,

Antwoorden voordat we van hen eisen.

Ik ben in hun boezem, en ik weet waarom ze het doen.

Ze zouden naar beneden kunnen komen Met angstaanjagende moed, denkend

aan dit gezicht om onze gedachten te bevestigen dat ze moed hebben.

Maar het is niet zo.

Bereid u voor, generaals!

De vijand komt op in galante show.

Hun bloedige teken van strijd wordt opgehangen,

en meteen iets te doen.

Octavianus,

leid je strijd zachtjes voort,

op de linkerhand van het even veld.

Aan de rechterhand I.

Houd je links.

Waarom kruis je me in deze urgentie?

Ik kruis je niet, maar ik zal het doen.

Ze staan, en willen onderhandelen.

Sta op, Titinius.

We moeten naar buiten en praten.

- Maak voort; de generaals zouden wat woorden hebben. - Roer niet tot het signaal.

Woorden voor klappen! Is dat zo, landgenoten?

Niet dat wij meer van woorden houden, zoals jij.

Goede woorden zijn beter dan slechte slagen, Octavius.

In je slechte slagen, Brutus, geef je goede woorden.

Toen je gemene dolken elkaar in de flanken van Caesar hakten.

Je liet je tanden zien als apen, en reekalf hield van

honden, en boog als slaven, die Caesars voeten kuste.

Jullie vleiers!

vleiers!

Nu, Brutus, bedank jezelf.

Deze tong had vandaag niet zo gekwetst,

als Cassius zou hebben geregeerd.

Kom, kom, de oorzaak.

Als ruzie ons doet zweten, zal het bewijs ervan in rodere druppels veranderen.

Kijken!

Ik trek een zwaard tegen samenzweerders!

Wanneer denk je dat het zwaard weer omhoog gaat?

Nooit, totdat Caesars 3 en 30 wonden goed gewroken zijn.

of totdat Octavius ​​Caesar slachting heeft toegevoegd

aan het zwaard van verraders.

Caesar, je kunt niet sterven door de handen van verraders.

Ik hoop het.

Ik ben niet geboren om te sterven op Brutus' zwaard.

O, als je de edelste van je soort was, jongeman,

eervoller zou je niet kunnen sterven.

Een gemene schooljongen,

zo'n eer waardeloos,

join'd met een masker en een feestvierder!

Oude Cassius nog steeds!

Opstandigheid, verraders, gooi ons in je tanden!

Als je vandaag durft te vechten, kom dan naar het veld.

Zo niet, als je magen hebt.

Kom, Antony, weg!

Welnu, blaas wind,

zwellen golf en zwemmen schors!

De storm is op, en alles is op het gevaar.

Nu, meest nobele Brutus,

de goden van vandaag zijn vriendelijk,

opdat wij, geliefden in vrede, onze dagen naar de ouderdom leiden!

Diezelfde dag moet een einde komen aan dat werk dat de ides van maart begonnen.

En of we elkaar weer zullen ontmoeten weet ik niet.

Daarom neemt ons eeuwig afscheid.

Voor altijd, en voor altijd, vaarwel, Cassius!

Als we elkaar weer ontmoeten, wel, dan zullen we glimlachen.

Zo niet, waarom dan, dit afscheid was goed gemaakt.

Voor altijd, en voor altijd, vaarwel, Brutus!

Als we elkaar weer ontmoeten, zullen we inderdaad glimlachen.

Zo niet, dan is het waar

dit afscheid was goed gemaakt.

Waarom dan, ga je gang.

O, dat een man het einde van de zaken van deze dag zou weten voordat het zou komen!

Maar het is voldoende dat de dag zal eindigen,

en dan is het einde bekend.

Rijd, rijd, Messala, rijd, en geef deze

rekeningen aan de legioenen aan de andere kant.

Laat ze meteen intrekken.

Want ik zie slechts een koude houding in de vleugel van Octavius,

en een plotselinge duw geeft hen de omverwerping.

Rijd, Messala, rijd!

Laat ze allemaal naar beneden komen.

Wees mijn getuige, Messala,

dat tegen mijn wil,

ben ik gedwongen om al onze vrijheden in één gevecht aan te gaan.

Afkomstig uit Sardis,

op onze voormalige vlag vielen 2 machtige adelaars,

en daar zaten ze, vretend en etend van onze soldaten.

Vanmorgen zijn ze weggevlucht en verdwenen.

In hun plaats vliegen raven, kraaien en wouwen over onze hoofden

en neerwaartse blik op ons, alsof we ziekelijke prooi waren.

Hun schaduwen lijken een baldakijn dat het meest dodelijk is,

waaronder ons leger ligt, klaar om de geest te geven.

Geloof van niet.

Ik geloof het maar gedeeltelijk.

Want ik ben fris van geest

en vastbesloten om alle gevaren zeer constant het hoofd te bieden.

Ga terug!

O, kijk, Titinius, kijk, de schurken vliegen!

Deze vaandrig hier van mij

keerde terug. Ik doodde de lafaard!

O Cassius, Brutus gaf het woord te vroeg.

Die, met enig voordeel op Octavius, het te gretig opnam. Zijn soldaten vielen te bederven,

terwijl wij bij Antony allemaal ingesloten zijn.

Vlieg verder weg, mijn heer,

verder vliegen!

Marcus Antonius is in uw tenten, mijn heer.

Deze heuvel is ver genoeg.

Kijk, kijk, Titinius.

Zijn dat mijn tenten waar ik het vuur waarneem?

Titinius, als je van me houdt, bestijg dan mijn paard en verberg je sporen in

hem, zodat ik er zeker van kan zijn of de troepen nu vriend of vijand zijn.

Ga, Pindarus, ga hoger op die heuvel!

Mijn zicht was altijd dik.

Groet Titinius.

En vertel me wat je opmerkt over het veld.

Deze dag ademde ik eerst.

Dit is mijn verjaardag.

De tijd is aangebroken.

En waar ik begon,

daar zal ik eindigen.

Mijn leven is zijn kompas.

Sirrah, welk nieuws?

Titinius is rondom ingesloten door

ruiters, die hem op de uitloper maken.

Toch spoort hij aan.

Nu zijn ze bijna bij hem.

En, hoor! ze juichen van vreugde.

Kom naar beneden, zie niet meer.

O, lafaard die ik ben, om zo lang te leven,

om mijn beste vriend ta'en voor mijn gezicht te zien!

Sirrah, kom hier.

In Parthia heb ik u gevangen genomen?

en toen zwoer ik u, uw leven reddend,

dat wat ik u ook heb opgedragen, u het moet proberen. Kom nu, houd je aan je eed.

Wees nu een vrij man en met dit goede

zwaard, dat door Caesars ingewanden liep,

doorzoek deze boezem. Sta op om niet te antwoorden!

pak de gevesten; en, wanneer

mijn gezicht bedekt is als 'het is nu,

leid gij het zwaard.

Caesar,

je bent gewroken,

zelfs met het zwaard dat je vermoordde.

Hij is gedood.

O Julius Caesar, je bent nog machtig!

Uw geest wandelt naar het buitenland en draait onze zwaarden

in onze eigen ingewanden.

De zon van Rome gaat onder!

Onze dag is voorbij.

Waarom heb je me uitgezonden, dappere Cassius?

Heb ik uw vrienden niet ontmoet?

en hebben ze niet deze krans van overwinning op mijn wenkbrauwen gezet,

en bied me aan het u te geven?

Heb je hun geschreeuw niet gehoord?

De laatste van alle Romeinen, het ga je goed!

Vrienden,

Ik ben meer tranen verschuldigd aan deze dode man

dan zul je mij zien betalen.

Ik zal tijd vinden, Cassius,

Ik zal tijd vinden.

En tu, Bruut?

Dit is geen Brutus, vriend.

Houd deze man veilig.

Kom, arme overblijfselen van vrienden,

rust op deze rots.

Goede Volumnius; noem een ​​woord.

- Wat zegt mijn heer? - Waarom, dit, Volumnius:

De geest van Caesar

is 's nachts verschillende keren aan mij verschenen.

Op Sardis eens,

en, deze laatste nacht, hier

in Filippi-velden.

Ik weet dat mijn uur is gekomen.

Niet zo, mijn heer.

Nee, dat weet ik zeker, Volumnius.

Je ziet de wereld, Volumnius, hoe die gaat.

Onze vijanden hebben ons tot het uiterste geslagen.

Het is meer waard om in onszelf te springen, dan te wachten tot ze ons duwen.

Goede Volumnius,

je weet dat we samen naar school gingen.

Zelfs voor dat onze oude liefde, ik roep,

houd mijn zwaardgevesten vast,

terwijl ik erop loop.

Dat is geen kantoor voor een vriend, mijn heer.

Vlieg, mijn heer, vlieg.

Hier wordt niet gewacht.

Vaarwel aan jou, en aan jou, Volumnius.

landgenoten,

mijn hart is blij dat nog in mijn hele leven

Ik vond geen man, maar hij was me trouw.

Ik zal glorie hebben op deze verliezende dag

meer dan Octavius ​​en Marcus Antonius

door deze verachtelijke verovering zal bereiken.

Dus het ga je meteen goed,

want de tong van Brutus heeft bijna de geschiedenis van zijn leven beëindigd.

De nacht hangt aan mijn ogen.

Mijn botten zouden rusten,

die slechts gearbeid hebben om dit uur te bereiken.

Vlieg, mijn heer, vlieg.

- Vandaar! - Ik zal volgen.

Ik smeek u, Strato, blijf bij uw heer.

Gij zijt een kerel van goed aanzien.

Uw leven heeft een beetje eer in zich.

Houd dan mijn zwaard vast,

en wend uw aangezicht af, terwijl ik er wel tegenaan loop.

Wil je, Strato?

Geef me eerst je hand.

- Het ga u goed, mijn heer. - Vaarwel, goede Strato.

Caesar, wees nu stil.

Ik heb je niet vermoord met zo'n goede wil.

- Welke man is dat? - De man van mijn meester.

Waar is uw meester?

Bevrijd van de slavernij waarin u zich bevindt, mijn heer.

De veroveraars kunnen slechts vuur van hem maken.

Want Brutus overwon alleen zichzelf.

En niemand anders heeft eer door zijn dood.

Hoe stierf hij, Strato?

Ik hield het zwaard vast en hij rende erop.

Dit was de edelste Romein van allemaal.

Alle samenzweerders behalve dat hij deed wat ze deden uit afgunst op de grote Caesar.

Hij alleen, in een algemene eerlijke gedachte en algemeen welzijn voor iedereen, maakte een van hen.

Zijn leven was zacht,

en de elementen zo vermengd in

hem dat de natuur zou kunnen opstaan

en zeg tegen de hele wereld:

'Dit was een man!'