Original subtitles

Pobłogosław mnie, Ojcze, bo zgrzeszyłem.

Kiedy była twoja ostatnia spowiedź?

Piętnaście lat temu.

Obawiam się, że porzuciłem Boga.

Czy tak?

Chcę się zemścić za poważną krzywdę, która mnie spotkała.

Co ci zrobiono, mój synu?

Okradziono mnie z 15 lat mojego życia.

Jedyna kobieta, którą kiedykolwiek kochałem, została mi odebrana w tym czasie.

A teraz chcę zemsty.

Głębokość?

Za dużo wstrząsów!

Kapitan chce z tobą rozmawiać, Edmond!

Nie słyszę cię!

Kapitan chce z tobą rozmawiać, Edmond. Teraz.

Jean, przejmij ster. Kurs 270.

Uważaj!

Jak on się ma?

Wątpię, żeby przeżył noc.

Prosiłeś o mnie, sir.

Gdzie jesteśmy?

Właśnie minęliśmy Cape Corse.

- A główny maszt? - Naprawy są prawie zakończone, sir.

Słuchaj mnie, Edmond.

To już nie kwestia dni, a godzin.

Chcę, żebyś przejął dowodzenie Pharaonem.

Ale, Kapitanie, jestem starszy. Obowiązek powinien spocząć na mnie.

Twoim obowiązkiem, Danglars, jest kupowanie ładunku i zapewnienie jego bezpieczeństwa.

Moim jest ten statek.

Edmond Dantes będzie pełnił obowiązki kapitana od teraz do momentu dotarcia do Marsylii.

Czy to jasne?

Tak jest, sir.

Teraz nas opuść.

Zostań, Edmond.

Otwórz skrzynkę, kochanie.

W środku jest zapieczętowany list.

Schowaj go bezpiecznie do kieszeni.

Musisz dostarczyć go komuś bardzo ważnemu w Paryżu.

To sprawa najwyższej wagi, Edmond.

Zrobię to tak szybko, jak tylko mogę, sir.

- Komu musi być dostarczony? - Podejdź bliżej...

Wróć na górę i doprowadź nas bezpiecznie do domu.

Tak jest, sir.

- Ludzie, słyszycie mnie? - Tak jest, sir!

- Podnieśmy główny żagiel! - Tak jest, sir!

Maszt nie wytrzyma w tym wietrze, Edmond!

Nie mamy wyboru!

Jeśli nie przetrwamy tej burzy, zginiemy!

Rozwiń główny żagiel!

- Tak jest, Edmond! - Tak jest, sir!

Przestań! Zwariowałeś?

Żagiel jest prawie w strzępach!

Idź i pomóż ludziom! Potrzebujemy jak najwięcej prędkości!

Od kiedy mi rozkazujesz?

Teraz ja dowodzę, Danglars! Rób, co mówię!

Idź teraz pomóc ludziom, a ja przeprowadzę nas przez to!

Zwiąż to na razie, napraw. Zastanowimy się nad tym jutro.

- Jacques. - Kapitanie?

Musimy rozładować.

Rozładujmy ten ładunek dla pana Morrela.

- Pan Morrel! - Edmond.

Widziałem cię wchodzącego do portu z mojego balkonu, ale...

nie widziałem żadnego znaku kapitana Leclère'a.

Mam smutne wieści.

Kapitan Leclère już nie jest z nami.

Pochowaliśmy go na morzu trzy dni temu.

Sprowadziłeś Faraona z powrotem?

Tak, sir. Tak.

Niech cię Bóg błogosławi.

Panie Morrel, czy mógłbyś mnie zwolnić z obowiązków na resztę poranka?

Mam bliskich, których muszę uspokoić, że wszystko ze mną w porządku.

Idź! Idź!

Dziękuję! Dziękuję!

- Zobaczymy się później. - Tak.

Mercedes!

Edmond?

O, Boże!

O, Boże!

Kiedy wróciłeś?

Właśnie teraz, chwilę temu.

Mój Boże!

Prawie straciliśmy nadzieję, że kiedykolwiek wrócisz.

Wróciłem, wróciłem.

Wróciłem.

Ponad miesiąc spóźnienia. Dlaczego to tak długo trwało?

Burze, przez które płynęliśmy, Mercedes, to coś, czego nigdy nie doświadczyłem.

Ale myślenie o tobie pomogło mi to przetrwać.

Nie możesz znów wyjechać bez bycia moim mężem.

Możemy wziąć ślub jutro, jeśli chcesz.

Musimy najpierw ogłosić nasze zaręczyny.

Oczywiście, zapomniałem.

Mój kuzyn.

Fernand.

To akademia wojskowa, widzę. I porucznik.

Gratulacje.

Wszystko w porządku?

Jestem po prostu zaskoczony, że cię widzę.

Myślałem, że może utonąłeś tam.

Na szczęście nie.

Cóż, tylko zajrzałem, żeby zobaczyć, czy czegoś nie potrzebujesz.

Mam wszystko, czego potrzebuję.

Dobrze.

Muszę iść.

Zgłoś się na służbę do koszar.

Danglars.

Boże, co ci jest?

Właśnie wróciłem z domu Mercedes.

Edmond tam był.

- Nie mogę jej puścić. - Uspokój się, człowieku.

Nie, nie rozumiesz, Danglars.

Oboje jesteśmy Katalończykami. Naszym przeznaczeniem jest małżeństwo.

Muszę to zatrzymać. Jestem przeznaczony, aby być jej kochankiem.

Zawsze możesz wyzwać go na pojedynek.

Nie mogę.

Jeśli go zabiję, ona rzuci się z klifu.

Danglars! Potrzebuję cię tutaj! Gdzie jesteś?

Idę, M. Morrel!

Myślałem, że przynajmniej da nam wolny dzień po tym, co przeszliśmy.

Widziałem statek. Wyglądało, jakby był pobity.

Wiesz, kapitan Leclère umarł tam.

Tak, słyszałem.

Teraz Morrel awansował Edmonda na kapitana.

Ludzie śmieją się ze mnie.

Mam inne rzeczy do zmartwień.

Fernand, poczekaj, poczekaj.

- Zastanawiałem się. - Co?

Zanim Leclère umarł, dał Edmondowi list.

- W tajemnicy. - List?

Może możemy to wykorzystać.

Co masz na myśli, Danglars?

Mamy wspólny cel.

Tak?

Tak. Wygląda na to.

Szacowny Prokurator Królewski

zostaje poinformowany, że Edmond Dantes

został powiernikiem listu od uzurpatora Napoleona

z instrukcjami, aby dostarczyć go do bonapartystowskiego komitetu w Paryżu.

Na dowód, poszukaj listu.

Na jego osobie.

Lub w jego domu.

Lub w jego domu.

Jak to podpiszemy? Bez używania naszych nazwisk, oczywiście.

A może, od przyjaciela tronu i ołtarza?

Podoba mi się to.

Od przyjaciela tronu i ołtarza.

Tam.

Teraz nie mamy się czym martwić.

Dlaczego to robisz?

Edmond to dobry młody człowiek.

Czy próbujesz wpakować go w kłopoty, czy co?

Uspokój się, Caderousse. Po prostu się bawiliśmy.

Zabawa? To może zrujnować człowieka.

Oskarżasz go... Oskarżasz go o bycie bonapartystą.

Uspokój się.

Wy dwaj nie robicie nic dobrego.

Czy jesteś zadowolony?

Za twoje kwaśne wino.

Caderousse, chodź i pomóż mi.

Fernand!

Nie rób nic głupiego!

Słyszysz mnie?

Fernand!

Ja tylko... ja...

Mam kilka słów, które chciałbym z wami wszystkimi podzielić.

Po pierwsze, panie Morrel,

Mercedes i ja chcielibyśmy podziękować ci z głębi naszych serc

za sponsorowanie naszej uroczystości zaręczynowej,

i nie mógłbym życzyć sobie lepszego człowieka, któremu mógłbym służyć, sir.

I czuję ogromny zaszczyt, który na mnie spoczywa,

odpowiedzialność bycia nowym kapitanem Faraona.

Dziękuję.

Dziękuję za miłe słowa, Edmond, drogi.

A może powinienem mówić kapitanie Dantes?

Panie i panowie, wzniesiemy kieliszki za szczęśliwą parę.

Niech ich związek będzie błogosławiony w każdy możliwy sposób.

Za Edmonda i Mercedes.

Danglars,

zauważyłem, że nie wznosiłeś toastu za szczęśliwą parę.

Nie bawisz się dobrze?

Panie Morrel, będę z tobą szczery. Kiedy mianowałeś mnie szefem ładunku,

powiedziałeś, że to z myślą o daniu mi dowodzenia własnym statkiem.

Teraz była to idealna okazja, sir.

Jesteś z nami tylko na jednej podróży, Danglars.

Edmond pływał dla mnie, odkąd był chłopcem.

Twoja kolej przyjdzie.

Była jedna rzecz, o której chciałem ci powiedzieć wcześniej.

Co?

Podczas naszej podróży powrotnej, kapitan Leclère,

podczas gorączki, zażądał, abyśmy zawinęli na wyspę Elba.

Próbowałem go przekonać inaczej.

Nawet poprosiłem młodego Dantesa o wsparcie, choć to nie nadchodziło.

- Elba nie była na trasie. - Dokładnie.

I co tam robił?

Napoleon Bonaparte, jak się wydaje.

- Rozmawiał z Bonapartem? - Marynarze, którzy go wylądowali

mówili, że widzieli ich dwóch rozmawiających jak starzy przyjaciele.

Proszę, sir, zachowaj to dla siebie.

Teraz, gdy Napoleon został wygnany na Elbę,

wydaje się, że wszyscy stali się rojalistami z dnia na dzień.

Proponuję toast za naszego króla,

który w końcu uratował nas od nadmiarów Napoleona.

Niech długo panuje. Za króla!

Za króla!

I za twoje szczęście, Renée.

Dziękuję, Gerardzie.

Cóż, jak wiesz, panie Villefort,

jesteśmy zagorzałymi rojalistami i nie cierpimy niczego związanego z bonapartystami

i nigdy nie pozwolimy naszej córce poślubić kogoś o tych skłonnościach.

Jak Renée ci powie, moja lojalność wobec korony jest taka,

że doprowadziła mnie nawet do zrzeczenia się nazwiska ojca.

Och, więc już nie używasz nazwiska Noirtier de Villefort?

Nie, teraz to po prostu Villefort.

W rzeczywistości ledwo mogę się zmusić do wymówienia nazwiska Noirtier.

Stanowisko polityczne mojego ojca jest bardzo dalekie od mojego

i szczerze mówiąc, jest dla mnie zawstydzające.

- Za króla. - Za króla.

Edmond...

Czy mogę zatańczyć z moim kuzynem?

Oczywiście.

Katalończycy, Mercedes,

nie poślubiamy obcych, trzymamy się swoich.

To prawo.

To nie prawo, to zwyczaj.

A ja nie jestem zobowiązany do zwyczajów.

Gratulacje, mój synu!

Dziękuję, ojcze. Dziękuję.

Wiesz, Edmond, każdego dnia przez ostatnie trzy tygodnie

Mercedes przychodziła do mojego biura zapytać o ciebie.

Wciąż masz czas zmienić zdanie.

Na temat czego?

Chcesz być kiedyś wdową po kapitanie?

Jak możesz mówić coś takiego?

Nigdy nie będzie kimś więcej niż kapitanem.

Ja, pewnego dnia będę generałem. Ze mną masz przyszłość.

Przestań.

- Wszystko w porządku? - W porządku.

Jest pijany.

Caderousse powiedział mi, że widział cię wychodzącego z tawerny z listem w ręku.

Co z nim zrobiłeś?

To, na co liczyłeś, że z nim zrobię.

Za twoją uwagę.

I za twój kłopot.

Bez konsekwencji, jak się wydaje.

Zobaczymy.

Jak śmiesz mnie tu niepokoić?

Myślę, że na moim miejscu zrobiłbyś to samo, sir.

To znaleziono na biurku w biurze chargé wcześniej.

Nikt nie wie, jak tam się znalazło.

Masz tego Dantesa w areszcie?

Jeszcze nie. Pomyślałem, że najlepiej będzie najpierw cię poinformować.

Znajdź go i aresztuj. I zaprowadź go pod strażą do mojego biura.

Edmond?

To dla ciebie i Mercedes na rozpoczęcie nowego życia razem.

Panie Morrel, już dałeś nam za dużo.

Otwórz to.

- Sir... - Zasłużyłeś na to.

Ojcze, czy możesz mi to przechować?

Mercedes...

Obiecałem kapitanowi Leclère'owi,

że dostarczę list komuś w Paryżu,

i zastanawiałem się, czy chciałabyś pojechać ze mną.

Moglibyśmy oboje pojechać na tydzień, nawet dłużej,

jako nasza podróż poślubna.

Do Paryża?

- Nigdy nie byłam w Paryżu. - Ani ja.

I jako mąż i żona, możemy podróżować razem.

Czy to tutaj mieszka Edmond Dantes?

Ale nie ma go teraz. Jest w domu Morrela.

- Edmond. - Tak?

Jutro założysz mi pierścionek na palec, którego nigdy nie zdejmę,

który będzie mi przypominał o tobie za każdym razem, gdy będziesz w podróży.

Więc ja również mam coś dla ciebie,

co będzie ci przypominać o mnie za każdym razem, gdy będziesz z dala.

To należało do mojego ojca.

Jest piękne.

Spójrz na tył.

Działa perfekcyjnie.

I będzie ci pokazywać godziny, w których będę za tobą tęsknić.

Dziękuję.

Co ci mówiłem?

Kto tu jest Edmond Dantes?

- Jestem Edmond Dantes. - Jesteś aresztowany.

- Sir, za co? - Dowiesz się wkrótce.

- Co to ma znaczyć? - Po prostu wykonuję swoje obowiązki, sir.

To nasze przyjęcie zaręczynowe. O co chodzi?

Na rozkaz pana Villeforta, zastępcy prokuratora.

Chodź, Dantes, i nie próbuj niczego głupiego.

Sir.

Sir.

- O co chodzi? - Po prostu zostań tu.

Nie wiem, o co chodzi.

Wrócę z nim.

Proszę wszystkich.

Ewidentnie doszło do pomyłki.

Kontynuujcie.

O co chodzi?

Zatrzymaj go.

- Czego chcesz, Caderousse? - To zrobiłeś, prawda?

Dałeś ten list policji.

Wy dwaj, to zrobiliście. Idę za nimi.

Powiem im, że to wy dwaj napisaliście ten list.

Zrobisz to, a ja wytnę ci serce i pokażę ci je, gdy jeszcze bije.

Idź do domu, Caderousse.

I zapomnij, że to wszystko kiedykolwiek się wydarzyło.

Czy to ten człowiek?

Tak, sir.

Jestem pan Villefort, zastępca prokuratora w Marsylii.

Proszę, wejdź do mojego biura.

Ty, zostań tutaj.

Stań tam.

Wierzę, że byłeś na swoim przyjęciu zaręczynowym, gdy cię aresztowano.

Tak, sir.

Jutro się żenię.

Jakie to miłe.

I jesteś marynarzem?

Właśnie wróciłem z czteromiesięcznej podróży, sir.

Podróży?

- Dokąd? - Egipt, Konstantynopol i z powrotem.

Mam informację, że twoje opinie polityczne są ekstremalne.

Praktycznie nie mam żadnych opinii politycznych, sir.

- Kochasz Napoleona? - Jak prawie wszyscy.

A teraz kochasz swojego Króla? Czy tak?

Oczywiście.

- Wrogowie? - Dlaczego pytasz?

Odpowiedz mi.

Nie, o ile mi wiadomo, sir.

A jednak ktoś ma zamiar wciągnąć cię w poważne kłopoty.

W jaki sposób?

Ktoś dostarczył dzisiaj ten list na policję.

W nim twierdzą, że powierzono ci list

od uzurpatora Napoleona

z instrukcjami, aby dostarczyć go do bonapartystowskiego komitetu w Paryżu.

- Czy mogę to zobaczyć? - Stój z daleka.

Czy Faraon zatrzymał się na wyspie Elba

w drodze powrotnej ze wschodu?

- Tak, sir, tak. - Dlaczego?

Cóż, nasz zmarły kapitan chciał...

Mów.

Chciał oddać hołd Napoleonowi Bonaparte.

Kapitan Lecrère był w Cesarskiej Marynarce Wojennej,

i wierzę, że się znali.

I czy oddał hołd uzurpatorowi?

Przypuszczam, że tak, sir.

Nie towarzyszyłem mu na wyspę, więc...

I oczywiście masz świadków tego efektu.

Załoga Faraona zaświadczy za mnie w tej sprawie, sir.

Każdy jeden z nich. Byłem... byłem na statku.

Czy powierzono ci list,

z instrukcjami, aby dostarczyć go do jakiejś osoby lub osób w Paryżu?

Tak, sir.

A gdzie jest teraz ten list?

Mam go przy sobie.

To jest pieczęć uzurpatora.

Nie wiedziałbym.

I nie czytałeś tego?

Jak widać, pieczęć jest nienaruszona, sir.

Co to mówi?

Gdyby to wpadło w niepowołane ręce,

spowodowałoby to niewyobrażalne szkody dla króla i kraju.

Sir, nie miałem pojęcia.

Dzięki Bogu, że nie.

Faktycznie.

Cóż, myślę, że to kończy sprawę.

Jesteś wolny.

- Dziękuję, sir. - Nie, przepraszam, że cię niepokoiłem.

Tej nocy ze wszystkich nocy.

Tak.

Dziękuję.

Jeszcze jedno pytanie.

Komu miałeś dostarczyć ten list?

Do pana Noirtiera w Paryżu.

Wróć.

Tak, sir?

Muszę sprawdzić tego... Noirtiera, zanim odejdziesz.

Inspektorze!

Zabierz pana Dantesa na zewnątrz i poczekaj z nim tam na dalsze instrukcje.

Przepraszam, sir. Nie rozumiem.

Idź.

W rzeczywistości ledwo mogę się zmusić do wymówienia nazwiska Noirtier.

Stanowisko polityczne mojego ojca jest bardzo dalekie od mojego.

Dlaczego to tak długo trwa?

Znam osobiście komisarza policji.

Idę do niego natychmiast i położę kres tej nonsensowi.

Czekam tu na Edmonda.

Kapitanie Dantes, pan Villefort chciałby przeprosić

za niepotrzebne zatrzymywanie cię

i poprosił mnie, żebym eskortował cię swoim powozem

z powrotem do domu pana Morrela.

- Doskonale. - Chodź za mną.

Czy mogę to teraz zdjąć?

Kiedy tam dotrzemy.

Wsiadaj, Dantes.

Edmond!

Mercedes, zabierają mnie do domu pana Morrela.

- Ja, uh... - Usiądź.

Zobaczę cię tam.

Edmond...

Edmond!

- Gdzie jest markiz? - Przygotowuje się do snu, sir.

Powiedz mu, że muszę z nim porozmawiać. To pilne.

Dokąd mnie zabieracie?

Wychodź, Dantes.

Nie idę nigdzie, dopóki się nie wyjaśnisz, Inspektorze.

- Dlaczego tu jestem? - Edmond!

Zdejmij to ze mnie.

- Edmond, co się dzieje? - Trzymaj ją.

Mercedes...

- Co się dzieje? - Trzymaj ją!

- Edmond, dokąd cię zabierają? - Nie wiem!

- Nie wiem, co się dzieje. - Dokąd cię zabierają?

To pomyłka.

- Edmond! Puść mnie! - Trzymaj ją.

Edmond!

- Mercedes, wrócę po ciebie! - Będę czekać, Edmond.

Wiosłować.

Pan Villefort, co cię tu sprowadza o tak późnej porze?

Przepraszam, sir.

Sprawa, która mnie wcześniej zabrała, ujawniła jednego ze szpiegów Napoleona.

Król jest w poważnym niebezpieczeństwie.

Muszę natychmiast wyjechać do Paryża, aby porozmawiać z nim twarzą w twarz,

ale do tego potrzebuję listu polecającego.

- Gdzie jest mój syn? - Zabrali go.

Czy pan Morrel wrócił?

Jeszcze nie.

Mercedes, dokąd go zabrali?

Na morze.

Pójdę do mojego przełożonego i poproszę go, aby dowiedział się, co się dzieje.

Dziękuję, Fernand.

Chodź, panie Dantès, robi się późno.

Wracajmy do domu.

Co zrobił Edmond? Nie rozumiem.

- Co zrobił mój syn? - Nie wiem.

- Prawie jesteśmy na miejscu, sir. - Nie do zamku d'If.

Dzień dobry, gubernatorze.

Jednym z takich, co?

Panie, nie zostałem oskarżony o żadne przestępstwo.

Nie byłem sądzony. Nie jestem przestępcą.

To nie jest to, co mówi twój formularz przyjęcia.

Co to mówi?

Mówi, że jesteś szpiegiem pracującym dla Napoleona.

Cóż, to kłamstwo. Musisz mi wierzyć.

Nie masz pojęcia, ile razy słyszałem to zdanie wypowiadane przez takich jak ty.

Więźniowie polityczni idą prosto do lochów.

Zabierz go tam.

Zdejmij kajdanki więźniowi.

Wejdź.

Wstałeś wcześnie, ojcze.

Co cię sprowadza do Paryża?

Co się stało z twoją ręką? Masz na niej krew, ojcze.

Rzeczywiście.

Nie, skaleczyłem się wczoraj wieczorem na zardzewiałej poręczy.

Kawy?

Nie, nie.

Jestem tu w pilnych sprawach, ale musiałem najpierw porozmawiać z tobą.

Jakie sprawy?

Przybyłem, aby ostrzec Króla przed spiskiem przeciwko niemu.

Komromitujący list od Napoleona adresowany do ciebie, ojcze,

trafił w moje ręce.

Na szczęście zniszczyłem list,

uciszyłem nosiciela,

albo twoja szyja mogła teraz być pod ostrzem gilotyny.

Co było w tym liście?

Myślę, że lepiej, żebyś nie znał treści.

Mogę sobie wyobrazić.

Napoleon planuje ucieczkę z Elby, prawda?

Kto ci powiedział?

Mam ludzi wszędzie, Gerardzie.

- Więc to prawda? - Już uciekł.

Trzy dni temu wylądował na południu Francji z 700 ludźmi.

- Niemożliwe. - Maszeruje na północ, jak rozmawiamy.

Dowódcy garnizonów przysięgają mu wierność jeden po drugim.

Jego armia już rozrosła się do ponad 6000 walczących ludzi.

Mój Boże.

Wkrótce zrobi swoje wielkie wejście do Paryża.

Więc radzę ci iść do swojego małego króla

i natychmiast powiedzieć mu o tym liście.

Ale wiedz jedno, Gerardzie.

Nie robisz tego, aby chronić króla.

Robisz to tylko po to, aby awansować swoją karierę.

Obserwowałem cię z daleka, synu.

Wszyscy ci ludzie, których wysłałeś na śmierć z tzw. powodów politycznych.

Jak się z tym czujesz?

Dlaczego jesteś tak bezwzględny?

To ambicja, prawda?

Nie, to co robię, robię zgodnie z prawem.

Robisz to dla ambicji.

Dlatego zmieniłeś swoje imię.

Porzuciłeś Noirtier, czyż nie, panie Villefort?

Idź.

Powiedz swojemu królowi, żeby uciekał z Francji, póki może.

Nie wspomnę, komu adresowany był list.

Oczywiście, że nie.

Gdybyś to zrobił, zniszczyłoby to twoją karierę.

Staniesz się skazą w krajobrazie prawa,

wszystko z powodu mojego nazwiska, nazwiska Noirtier,

z którego jestem niezmiernie dumny.

Co powiedział, dowódca?

Dowiedzie się.

Powiedziałem mu, że to dla mnie bardzo ważne.

Wyglądasz, jakbyś nie spał.

Jak mam spać, nie wiedząc, gdzie zabrali Edmonda?

- Dokąd idziesz? - Zamierzam to zrozumieć.

I...?

Pan Villefort wyjechał do Paryża w jakiejś sprawie

i nie wróci przez jakiś czas.

Rozmawiałeś z inspektorem?

Pytałem go o łódź, a on mówi, że nic o tym nie wie.

Wywieźli go na morze, panie Morrel. Byłem tam.

A co jeśli zabrali go do więzienia na zamku d'If?

Cóż, na pewno nie.

Wejdź.

Znalazłeś go?

Nie.

Musi być gdzieś.

Nie mógł po prostu zniknąć.

Wróci wkrótce. Zobaczysz.

Wejdzie przez te drzwi.

Zawsze to robi.

Daj numerowi 34 jego mundur.

Zdejmij swoje ubrania i załóż te.

Nie powinienem tu być. To pomyłka.

Nie podnoś na mnie głosu.

Nigdy.

Rób, co ci każą, numerze 34.

Wprowadziłem zasadę, że nikt internowany w lochach nigdy nie wychodzi żywy.

Jestem tu od sześciu lat, a w tym czasie ta zasada nigdy nie została złamana.

Oczekuję, że będziesz się do niej stosować.

Pospiesz się. Nie mamy całego dnia.

Brak jedzenia i wody przez następne dwa dni.

Mercedes...

Mój przełożony w końcu dowiedział się, co stało się z Edmondem.

Powiedz mi.

Oskarżono go o zdradę i zabrano do zamku d'If.

Trzymają go tam od tamtego czasu.

O mój Boże.

I wiesz, że nikt nigdy stamtąd nie wychodzi żywy.

Mógł już być martwy.

Nie.

Nie Edmond.

Wie, że na niego czekam.

Wróci do mnie, zobaczysz.

Czy twój przełożony jest pewien, że go tam zabrali?

Jest bardzo pewny.

Dlaczego, Panie?

Dlaczego?

Napisy LAPORT INC.

www.tvsubtitles.net