Original subtitles

Shirley?

Mr. Bloch, het aangepaste financiële plan ligt voor u klaar...

En ik heb 'n meeting geregeld met ons team voor donderdagochtend.

Ik zag het, bedankt.

Er is gebeld voor een lunchafspraak...

ze stelden 13:00 uur op donderdag voor. Ik kan uw andere afspraak wel verzetten.

Tenslotte: vergeet niet uw vader op te pikken voor het feest om 17:00 uur.

Bedankt, Shirley. Ik krijg een ander telefoontje.

Hoi, Rachel. -Daniel.

Kijk nou, je ziet er fantastisch uit. -Dank je.

Hoe lang is het geleden? 20 jaar? -Inderdaad, 20 jaar.

Zet alles in nieuw perspectief.

Best wel spannend, hè?

Waarom heb je dan maar 45 minuten tijd voor me?

Dat wilde jij.

Ik had vandaag maar 45 minuten, maar jij wilde toch afspreken.

Morgen had ik alle tijd van de wereld, maar jij koos voor vandaag.

Waarom?

Jij bood 45 minuten aan, dus laten we er gebruik van maken.

Morgen had je twee uur kunnen hebben, maar jij stond op vandaag.

Het is niet belangrijk. Het is goed zo.

Ik heb trouwens aan je zitten denken...

recentelijk.

Over die tijd.

We hebben het destijds best leuk gehad, hè?

Onze tripjes... dat rare huis op 110th Street.

Lachen...

ruzies, schreeuwen...

Je buikdansen?

Flamenco.

Juist.

Doe je dat nog? Dansen?

Nee...

Kon ik dat maar.

Hoe is het je al die jaren vergaan?

Woon je nog in Canada?

Je bent echt heel beleefd.

Deze ontmoeting is vast heel irritant voor je.

Dat weer... niet waar, ik vond het leuk van je te horen.

Laat maar, het spijt me.

Welke zangeres vond jij ook alweer zo goed?

Je zong altijd haar nummers mee...

Veronique Sanson?

Luister je nog steeds naar haar?

Rachel, waarom huil je?

Ik ben helemaal hierheen gekomen om je te spreken.

En we praten nu toch?

Sorry als ik je gekwetst heb.

Soms, tijdens heel drukke levens...

Toen ik terugging naar Canada, na onze breuk...

ontdekte ik dat ik zwanger was.

Ik ben bevallen van Allen.

De mooiste baby in de wereld.

Twee maanden geleden werd hij 19.

Hij is zo'n speciale jongen.

Hij lijkt een beetje op jou.

Ik heb je nooit iets gezegd, want jij wilde geen kinderen. Echt niet.

En ik wilde niks van jou.

Geen hulp van jou...

alles ging goed.

We hebben helaas geen kalfsvlees meer. -We hebben nog even wat tijd nodig.

Uiteraard... sorry.

Het spijt me.

Ik ben zo terug.

Hallo, Mr. Bloch.

Shirley, wil je contact met mijn advocaat opnemen?

Hij moet binnen een half uur beschikbaar zijn.

Perry of James? -Perry.

Ik neem meteen contact met 'm op. -Ik moet hem wellicht spreken.

Het spijt me.

Twee weken geleden, leende hij mijn auto...

en hij kreeg een ongeluk.

Hij reed op een brug...

de auto raakte van de weg en toen is hij overleden.

Ik wilde je dit vertellen.

Jij bent zijn vader. Toch?

Hoi, Perry.

Shirley belde me. Heb je me nog nodig?

Nee, hoeft niet meer.

Prima. Heb je dat contract al bekeken?

Nog niet. Laten we dat morgen doen.

Ik twijfel nog over twee clausules. Maar goed, ik spreek je morgen.

Hé, Carlos.

Pa, hoe gaat het?

Goed zo, ik heb je vast.

Ga maar zitten.

Goed jullie te zien. Jullie zijn er.

Mr. Bloch. Ik heb een vlucht geboekt vanaf LaGuardia, dinsdag a.s.

De terugvlucht is dan woensdagmiddag.

De chauffeur wacht u op bij de gate. Ik stuur u de gegevens.

Prettige avond, Mr. Bloch.

Dames en heren, dit uw gezagvoerder.

Toronto is enigszins bewolkt. De temperatuur is 20 graden Celsius.

Ik wens u een prettig verblijf en bedankt dat u met ons vloog.

We komen zo aan in Hamilton, Mr. Bloch.

Pardon, Eerwaarde? Ik kom voor Allen Hilu. Is de dienst hier?

Ik wacht op de bezoekers. U kunt hier met mij wachten.

Het had 10 minuten geleden moeten beginnen, hè?

Blijkbaar hebben ze vertraging.

Ik snap het.

Ik ben zo terug.

Met Rachel, spreek maar wat in.

Met Daniel. Ik ben net aangekomen op de begraafplaats.

Is alles goed? Je bent toch onderweg?

Ik blijf hier wachten. Tot straks.

Ik kan niet langer wachten.

Ik spreek een gebed uit bij het graf, zoals Mrs. Hilu verzocht.

U mag me vergezellen.

Prima, ik loop met u mee.

Wat was uw band met hem?

Hij was familie.

U prepareert een tafel voor mij, in aanwezigheid van mijn vijanden.

U zalft mijn hoofd met olie.

Mijn beker is overvloeiende. Goede genade zal mijn deel zijn.

Ik zal eeuwig in het Huis van de Heer verblijven. Amen.

U mag ook enkele woorden spreken, als u wilt.

Liever niet, denk ik.

Alles wat u maar tegen hem wilt zeggen. Maakt niet uit wat.

Hallo? -Hallo, Daniel?

Je spreekt met Robert Hilu, Rachels echtgenoot.

Ik rij net terug van het kerkhof.

We kregen je bericht net. Sorry. Rachel dacht dat je niet zou komen.

Daarom reageerden we niet. Rachel ligt trouwens al 2 dagen in het ziekenhuis.

Iets met een auto-immuunziekte. Ze wordt behandeld met steroïden.

Sorry.

Wat vreselijk. Hoe voelt ze zich nu?

Het is heel zwaar voor haar. Pijnlijk ook.

Ze had twee rot dagen, maar ze slaapt nu...

en over twee dagen zal ze wel weer ontslagen worden.

Ik vertrek morgenavond weer...

misschien kan ik haar 's ochtends nog even bezoeken.

Kan een probleempje zijn; ze wil niet dat iemand haar zo ziet.

Ik hou contact met je als er iets verandert.

Goed. Ik zit in het Walper Hotel tot morgenmiddag.

Prima. En nogmaals sorry, Daniel. -Het spijt mij ook. Tot kijk.

Hallo? -Mr. Bloch, u heeft bezoek in de lobby.

Ik kom er zo aan. Wie is het?

Er wacht hier iemand op me.

Daniel?

Ik ben Mikey, ik was Allens beste vriend.

Aangenaam.

Robert en Rachel zeiden dat je hier logeerde.

Mooi. -Kunnen we even...

Uiteraard.

Ik moest je gewoon zien. Ongelooflijk.

Wat?

Dat je Allens vader bent.

Inderdaad, ja.

Hij had je graag willen ontmoeten. -Denk je?

Absoluut.

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Op school?

Grappig, onze school is hier aan de overkant...

dat grote bakstenen gebouw met de 4 pilaren.

Toen we elkaar voor 't eerst spraken, bleek dat we beiden muziek maakten.

Allen speelde piano en ik cello. -Allen was een pianist?

Hij was ongelooflijk. Virtuoos.

Hij speelde Bach onnavolgbaar en hij was romantisch.

Daar hadden we vaak discussies over.

Prachtig.

En andere dingen? Zoals sport?

Hamilton Bulldogs... wij zijn hun grootste fans.

Best raar; jullie lijken niet op elkaar. Behalve de kin.

En de lippen zijn hetzelfde.

En vriendinnen? Had hij die?

Wat? Viel hij niet op meisjes?

Hoezo? Omdat ik gay lijk?

Welnee, ik vroeg het me gewoon af.

Allen was gek op meisjes.

Jammer voor mij.

Meisjes zagen Allen niet staan, vanwege zijn been.

Wat had hij dan?

Zijn ene been was een stuk korter dan het andere.

Je zag het niet echt...

hij verbloemde het met hogere hakken en lange broeken.

Het was nauwelijks waarneembaar. -Dus hij was eigenlijk kreupel.

Dat werd verholpen door zijn hogere hak.

Dat vertelde Rachel me niet.

Ik ben hier ook om je iets te vragen...

en ik hoop dat je 'ja' zegt, want ik heb een probleempje.

Wat dan?

Allen en ik hadden nooit genoeg geld...

dus we besloten... dit klinkt erg, maar dat is het niet.

We besloten een hoeveelheid wiet te kopen.

Om aan onze vrienden te verkopen.

Het ging om 2 pond, dat leek genoeg... -2 pond?

Het was voor recreatie, en hier maken ze er niet zo'n punt van.

Ten tijde van Allens ongeluk, lag de wiet in zijn auto...

en nu wil de verkoper zijn geld terug.

Het gaat om $5.000 en dat trek ik niet...

misschien kun je me helpen met Allens aandeel.

Ik zal erover nadenken.

Vertel eens wat meer over jullie muziek. Waar speelden jullie zoal?

Luister, ik zit behoorlijk in de problemen.

Ik hoor je... ik denk er serieus over na.

Misschien zaten we fout, maar je bent Allens vader.

Als je me helpt, bewijs je me een enorme dienst.

Mikey, ik zal er echt over nadenken.

Je kunt niet verwachten dat ik hier ter plekke een cheque uitschrijf.

Eigenlijk wel dus... -Laten we even wachten.

Waarom niet? Ik snap het niet.

Feitelijk vraag je me een drugsdeal te financieren.

Sorry.

Het spijt je niet.

Ik weet dat je geld hebt. Je bezit een fabriek.

Je zou me best kunnen helpen.

Misschien maar beter dat Allen je niet kan ontmoeten...

hij zou nu niet erg trots op je zijn.

Goedemorgen. -Goedemorgen.

Kan ik beter buiten wachten?

We hebben een meeting. Hoe kan ik u helpen? Hadden we een afspraak?

Nee, ik ben Daniel Bloch. Allens vader.

Allen Hilu.

Nog gecondoleerd. We waren er kapot van. Het spijt me enorm.

We kennen alleen Allens moeder. Ik leef met u mee.

Ga zitten. Kan ik u iets aanbieden? -Nee, ik hoef niks.

Martha is hier onze vertrouwenspersoon.

Een groot verlies, een tragedie. Zo'n charmante, rustige jongeman.

Met uiterst intelligente ogen.

Hij was nogal op zichzelf, hij was een weinig spraakzame jongen...

maar je voelde zijn aanwezige kracht. Hij was opmerkelijk, uw zoon.

Dank u.

Wat bedoelde u met 'nogal op zichzelf'?

Had hij geen vrienden?

We hebben weinig leerlingen uit de buurt waar hij vandaan kwam.

We streven er wel naar, maar ze zijn nogal gesloten.

Natuurlijk.

Ik keek naar de klassenfoto's, maar ik zag hem niet.

Hij zat niet meer op school toen die foto's genomen werden.

Heeft hij zijn diploma niet gehaald?

Luister, Mr. Bloch, Allen haalde iets heel ernstigs uit.

Waar we snel en streng op moesten reageren.

Hij schilderde vulgaire graffiti op de muur hier tegenover.

En zijn doelwit was zijn lerares Alice.

Zeer vernederend voor haar, heel moeilijk te accepteren.

Wat schreef hij dan? Wat voor dingen?

Luister, ik stel voor... Allen had ook bijzondere kanten.

Hij was één van de beste pianisten die we hier ooit hadden.

Hij speelde prachtig. -Ja, dank u.

Ik zou het echt graag willen weten.

Kunt u me vertellen wat hij exact op die muur schreef?

Dat lijkt me een vergissing.

Maar, zoals u wilt... ik laat het u zien. Kom.

Daar.

We schilderen het over, als het hele gebouw weer geschilderd wordt.

Ik lees geen Frans. Kunt u het vertalen?

Alice is ook onze lerares Franse Literatuur.

'Als je één voet bij het hek zet, en de andere bij de bibliotheek...

dan kun je op het dak van het gebouw zitten.

En laat de dakkapel je dan penetreren.

Leun voorover en wrijf je clitoris op het gymnasium dak.'

'En als je dan niet langer kreunt en steunt...

zitten we op het bankje, dan omhels ik je en praten we verder.'

Het is een gedicht.

Een gedicht over...

Excuses uiteraard voor elke belediging jegens de lerares...

maar dat is toch 'n liefdesgedicht?

Het is vernederend. Hij beledigde zijn lerares tot op het bot. Onaanvaardbaar.

Uiteraard zal een tekst met zulke woorden schokkend overkomen.

Maar dat doet poëzie, nietwaar?

Het moet shockeren, maar het is een prachtig gedicht.

U en ik hebben duidelijk een andere mening over kunst.

Onvoorstelbaar dat u een jongen schorst voor een gedicht.

Omdat het geen liefdesgedicht is. Het spijt me.

Je kunt alles een liefdesgedicht noemen, maar dat is dit niet.

We voelen enorm met u mee. Een gigantisch verlies.

Maar we moeten nu gaan. De bel luidde en wij hebben 'n stafvergadering.

Ik wil niet dat u die mist.

Ik wil alleen even melden wat er gebeurde nadat u hem wegstuurde.

Hij begon drugs te dealen. Inderdaad.

Allen en 'n vriend kochten een flinke voorraad wiet, voor de verkoop.

En zoals ik het bekijk...

Ik weet het niet.

Sorry, maar wij moeten nu echt gaan.

U moet overwegen hem weer in ere op te nemen.

En hem toch zijn diploma toekennen.

En zijn foto moet ook in de gang hangen.

Het minste wat u kunt doen om dit recht te zetten.

Daniel, laten we maar eens kijken wat we kunnen doen, oké?

En ik neem nog contact met je op.

Nu moeten we naar die meeting toe. Blijf zitten als je dat wilt.

Bent u Allens vader? -Ja, waarom?

Ik hoorde dat Allens vader hier op school was.

En wie ben jij?

Maar Allens vader is dood. Verdronken.

Hoezo verdronken? -Hij was 'n pianist en hij verdronk.

Ik was ooit pianist, dus...

Ik ben Lillian. Ik was zijn vriendin. Aangenaam.

Insgelijks.

Hoe oud ben je? Je ziet er erg jong uit.

Ik ben 16.

Drie jaar leeftijdsverschil dus.

Best veel op jouw leeftijd, hè?

Nee, hoor. Hij woonde zelfs bij ons.

Wat? Woonde hij niet thuis?

Hij woonde bij ons. Hij deelde een kamer met mijn oma.

Waarom woonde hij niet thuis?

Omdat hij altijd ruzie had. Met zijn moeder en Robert.

Dus hij woonde helemaal niet in zijn eigen huis?

Nee, hij sliep bij ons. Met zijn mond open... zo.

Alsof ie dood was.

Zo sliep hij dus.

En mochten jouw ouders hem? Hoe ging dat precies?

Mijn vader zat meestal in de gevangenis...

mijn moeder verwende hem en ik was zijn vrouw.

Welke man wil dat nou niet?

Je hebt gelijk.

Allen is de liefde van mijn leven.

Ik zal nooit meer zo van iemand kunnen houden.

Je bent heel jong. Je zult nog andere liefdes meemaken, dat beloof ik je.

Nooit.

En hij hield niet eens van mij. Hij was verliefd op zijn lerares, Alice.

Alice van het gedicht?

Hoezo was hij verliefd op haar?

Speelde er iets tussen hen?

Nee, maar hij vond haar de mooiste vrouw ter wereld...

hij praatte steeds over haar en volgde haar overal.

Na zijn dood vond ik 'n notitieboek met gedichten over haar.

Maar zij wilde hem niet dus kwam hij altijd terug naar mij.

Zou ik dat notitieboek mogen zien? Heel graag.

Uiteraard.

Rachel, ik blijf nog een dagje langer in het hotel.

Ik ontmoet wat vrienden van Allen...

maar ik hoop snel van je te horen.

Hou me op de hoogte en hopelijk voel je je al wat beter.

Hier is het gebeurd. Het ongeluk.

Alice? -Ja?

Ik ben Daniel, Allens vader.

Rector Thomas zei al dat u langs was geweest.

En dat u wilde dat Allens foto nog toegevoegd werd.

Ik vind dat u volkomen gelijk hebt.

En hij gaat de foto daadwerkelijk nog toevoegen.

Echt? Fantastisch.

Dat maakt me gelukkig. En ik ben blij jou te ontmoeten.

Insgelijks.

Het voelt alsof ik je heel goed ken.

Ik heb alles gelezen. De gedichten en gedachten van Allen over jou.

Dat gaat allemaal over jou.

Er staan prachtige dingen in.

Hij schreef schitterend.

Inderdaad. Ik ken dit. We spraken er vaak over.

Het leidde uiteraard tot niets, gezien het leeftijdsverschil...

en het feit dat ik zijn lerares was. Dat was helder.

Maar hij bleef je verafgoden.

Als je verliefd bent, overdrijf je de dingen graag.

Hij schreef ook dat je de meest bedroefde vrouw was die hij kende.

Grappig, hij hield van mijn droefenis.

En hield jij van hem?

Ik kon zijn liefde niet echt beantwoorden...

maar hij wist dat ik op hem gesteld was.

Leed hij eronder, denk je?

Nee, hij genoot er eigenlijk wel van.

Echt?

Ik hoop het.

Heel fijn u ontmoet te hebben. Nog gecondoleerd.

Alice? Ik ben nu eigenlijk onderweg naar het kerkhof.

Het is veelgevraagd, maar ik heb nog zoveel vragen.

Het zou fijn zijn als je meeging. Dan kunnen we over hem praten.

Dat zou fantastisch zijn.

Dat is een mooie gedachte en bedankt voor de uitnodiging...

maar ik kan niet vandaag. Ik heb andere verplichtingen.

Maar ik beloof dat ik zijn graf zal bezoeken in de komende dagen.

Dat was vast zijn liefste wens.

Natuurlijk, en ik doe het absoluut.

En na je afspraak? Kunnen we dan gaan?

Alice, ik heb nooit iets voor hem gedaan als vader.

Dus als ik de keuze heb om nu iets te doen, dat hem gelukkig zou maken...

En ik beloof u net dat ik hem ga bezoeken...

dat heeft u voor elkaar gekregen. Dankzij u dus.

Goed dan.

Goed.

Alice? Sorry, ik wil niet onbeleefd doen.

Maar iets zit me dwars en dat wil ik je vragen.

Allen was een normale jongen, zonder mentale problemen. Toch?

Dan vraag ik me af hoe hij zo eenzijdig verliefd op je kon worden.

Interpreteerde hij iets verkeerd?

Of moedigde je hem onbewust aan?

Ik moedigde hem niet aan. Bewust of onbewust.

En nu moet ik echt gaan. Tot kijk.

Hebt u iets van een schepje dat ik even kan lenen?

Met genoegen. -Mooi, bedankt.

Ze is beeldschoon. -Bedankt.

Daniel. -Jacob. Aangenaam.

Je dochter?

Ze was inderdaad beeldschoon.

Mensen bleven naar haar kijken. Net als jij nu.

Roodharig.

Maar zonder ook maar één sproet. Ze was een engel.

Waar ze ook kwam, was ze de knapste...

en ik was de trotse vader. Maar ik was ook bang.

Altijd bang. -Waarvoor?

Ze was niet alleen de slimste, maar ook een talentvolle violiste.

Vanaf haar 7e was ze perfect. En ik was doodsbang.

Dus begon ik negatieve dingen over haar tegen mensen te vertellen...

omdat mensen jaloers werden, rancuneus. Het Boze Oog.

Ik wist dat het zou komen. Ik wachtte erop.

Werd ze ziek?

Plotseling, en ogenschijnlijk zonder reden, werd ze op haar 12e depressief.

Wij dachten eerst aan hormonen, of dat iemand haar pijn had gedaan.

Al die schoonheid en intelligentie...

ingekapseld in die depressie, alsof er innerlijk iets in haar was gestorven.

Ze heeft nooit meer gelachen, en op haar 18e verjaardag...

Wij waren niet thuis.

Ik ben niet boos op haar, ik ben niet kwaad.

Ze kon het niet meer aan.

Vreselijk.

Allen, mijn zoon...

19 jaar oud.

Hij speelde piano.

Hij kwam om bij een auto-ongeluk.

Dat spijt me.

Komen jij en je vrouw hier vaak? Dit ziet er prachtig uit.

Nee, alleen ik. Mijn vrouw Sonia wil hier niet komen...

ze doet net of Elizabeth nog leeft.

Het is vreselijk.

Een ware schoonheid.

Je hebt wat waterschade hier. Daar moet je iets aan doen.

Dank je.

Goed je te ontmoeten. -Insgelijks.

Mr. Bloch, ik heb al uw afspraken afgezegd voor de komende twee dagen.

Ernest Friar van OCL belt u wellicht; het leek nogal dringend.

De afspraak met de gemeente over het bestemmingsplan staat nog...

dat lijkt lastig. Ik probeer er een zoommeeting van te maken.

Prettige avond, Mr. Bloch.

Bonjour.

Alors...

Wat is dit? Wat gebeurt er?

Ik wil je les volgen, als het mag.

Ik vrees dat dat niet kan. -De rector gaf me toestemming.

Waarvoor precies?

Om aanwezig te zijn in het lokaal waar Allen les kreeg.

Dit is toch het lokaal?

Juist... goed dan.

Ik zou ook graag op zijn stoel zitten, als het kan.

Prima, dan moet u daar gaan zitten.

Anna, maak je even plaats voor Mr. Bloch?

Dank je wel.

Ik leg de zaak even uit aan de klas. -Uiteraard.

Mr. Bloch, Daniel, is Allen Hilu's vader.

Een prima leerling, vorig jaar...

die helaas overleed vorige maand. Daar hebben jullie vast over gehoord.

Ik weet 't niet zeker, maar Allen zei me ooit dat zijn echte vader dood was.

Ik woonde naast hem. Ik ken zijn stiefvader ook, Robert.

Ik geloof dat Allen niet wist dat zijn vader leefde.

Zijn moeder vertelde het hem nooit...

en Daniel wist ook niet van Allens bestaan.

Waarom zei ze hem niks?

Ieder gezin reageert anders op situaties...

en dat moeten we respecteren...

Mag ik? -Tuurlijk.

Allens moeder zei me nooit dat ze zwanger was...

want ze wist dat ik het kind niet wilde. Ze kende me heel goed.

Sorry, maar ze had gelijk.

Maar ik wil jullie iets vertellen dat niet makkelijk is.

Vanaf mijn vroegste herinnering sloeg mijn vader me.

Echt hevig, tot ik 17 was.

Toen ik volwassen was, werd de gedachte aan zelf kinderen krijgen...

Dan werd ik bang... dat ik mijn kinderen wellicht ook zou slaan.

Door die angst wilde ik geen kinderen op de wereld zetten.

Daarom zei Allens moeder me niet dat ze zwanger was.

En zei ze niks over mij tegen Allen.

Dus u heeft nooit kinderen gehad?

We moeten Daniels privacy respecteren... -Het is goed, Alice.

Ik begon er zelf over. Nee, geen kinderen. Behalve Allen, natuurlijk.

Hoe sloeg hij u? Waarmee?

Met alles.

Meestal met een riem. Soms met zijn blote vuisten.

Soms een stok. Hij schopte ook. Hij varieerde graag.

En wat deed u?

Ik hield mijn handen voor mijn hoofd, ter bescherming.

Spreekt u hem nog?

Niet echt. Hij zit in een verzorgingstehuis.

Hij praat niet meer. Zijn geheugen is bijna weg...

ik ga er heen en zit gewoon naast hem.

Houdt u van hem? -Dit lijkt me nu wel genoeg.

Nee...

Ik denk van niet.

Daniel?

Ik wil je bedanken. En ik bied ook m'n excuses aan.

Ik bied ook excuses aan. -Had je niet al naar huis moeten gaan?

Rachel, Allens moeder, komt uit 't ziekenhuis vanavond...

ik bezoek haar eerst en dan vertrek ik morgen weer.

Juist. Ik heb nu geen tijd om met je naar het kerkhof te gaan...

maar zullen we ergens in de buurt koffie gaan drinken?

Prima.

Mijn vader overleed 'n jaar geleden.

Misschien werd het allemaal wat te veel voor me.

Sorry, ik had geen idee. Ik wilde je niet onder druk zetten.

Geeft niet.

Allen was heel attent.

'n Paar dagen nadat het gebeurde, schreef de hele klas condoleances...

en die avond bracht hij die langs.

Heel lief...

en troostrijk.

Hij zag me ooit huilen en toen omhelsde hij me.

Dat was een vergissing; veel te intiem, maar ik kon er niks aan doen.

En hielp het? -Inderdaad.

Ik had die omhelzing nodig, maar ja...

Een leerling kan ervan in de war raken.

En de lerares? Ook een beetje?

Nee, ik denk het niet.

Maar ik zie de genen aan het werk hier. Jullie lijken sterk op elkaar.

Volhardend. Je geeft niet snel op.

Mijn domste fout met Allen was dat ik ooit naar zijn optreden ging.

Dit is het.

Stil, er zit iemand in de hoek.

Daar is het podium waar ze speelden...

en Allen speelde piano in die hoek daar.

Ik zat aan dat tafeltje, bij die pilaar.

Veel publiek? -Hartstikke druk.

Fantastisch.

Allen bleef me maar aanstaren.

Hij was uiteraard opgewonden, dat jij in het publiek zat.

Maar het was té... hij kon z'n ogen niet van me afhouden.

Het begon echt op te vallen.

Toen het voorbij was, vroeg hij me of ik hem wilde kussen.

Hij smeekte me bijna hem te kussen.

Deed je dat?

Nee, niet.

Pardon? Kan ik u helpen?

Sorry, we wilden gewoon even iets bekijken. We gaan al.

We zijn er.

Hier woon ik.

Tweede verdieping.

Het was me een genoegen.

Voor mij ook. Ik vond het erg leuk.

Allen zat vaak op dat bankje naar me te kijken.

Naar het gebouw te kijken.

Soms zat hij er urenlang.

Alice, je bent charmant en speciaal...

en ik ondersteun alles wat Allen over je zei van harte.

Dank je.

Mag ik een tijdje op dat bankje zitten?

Je maakt vast een geintje? -Nee, helemaal niet.

Ga je gang. Tot kijk.

Prettige avond.

Allen?

Pa...

Je speelde prachtig.

Vind je? -Absoluut.

Dus, heb je haar ontmoet? -Inderdaad.

Ze zei prachtige dingen over je. Ze bleef maar over je praten.

Denk je dat ze me echt leuk vindt?

Ik weet zeker dat onder andere omstandigheden...

ze absoluut bij je had willen zijn.

Ik ben me bewust van de omstandigheden.

Maar, Allen... mijn zoon...

mijn lieve jongen...

Je kunt er iets aan doen. Iemand anders ontmoeten.

Er zijn zoveel andere meisjes, beeldschone meisjes...

donkerharige, blonde...

zelfs roodharige, zonder sproeten.

Het begint.

Kom.

Het is goed... jij kunt ook meedoen.

Nee, liever niet.

Hoi, Rachel, hoe gaat het?

Robert? -Daniel, aangenaam.

Kom binnen.

Dank je. -Ga toch zitten.

Rachel komt zo. -Goed.

Hoi, Daniel.

Hoe voel je je?

Gaat wel.

Sorry dat het allemaal zo moest gaan.

Ik had ooit eerder zo'n aanval op m'n 16e, maar sindsdien nooit meer.

Zal ik even wat te drinken halen? -Dank je.

Ik ben echt blij dat ik hier ben.

Heel blij.

Je hebt nu het een en ander gezien.

Ik was in de club waar hij speelde.

Ik heb Mikey en Lillian ontmoet.

Zijn notitieboek gelezen.

De gedichten en brieven die hij schreef.

Rachel, hij schreef fantastisch.

Ik ben bevooroordeeld...

maar ik denk dat hij een ware kunstenaar was.

Je ontdekt nu langzaam hoe geweldig hij was.

Ik ontmoette ook zijn lerares, Alice, die ook fantastisch was.

Waar ontmoette je haar? -Op school...

Zij liet me de club zien waar hij optrad.

Ik zag ook de plek waar het ongeluk plaats vond.

Gaat het?

Daniel, je bedoelde het goed, maar...

Ze is een vloek, die vrouw. Ze verwoestte zijn leven.

Hij had 'n meisje van zijn eigen leeftijd kunnen ontmoeten, of jonger...

dan was hij getrouwd en dan was ik zo trots geweest.

Met alle bruiloftsgasten erbij.

Ik had iedereen gevraagd in het wit gekleed te komen.

Maar nee, ik moest hem begraven. -Dat spijt me vreselijk.

En ik ben zo'n dwaas.

Ik droomde over hem. Hij verschijnt altijd in mijn dromen.

Hij vroeg me haar foto bij zijn graf te zetten.

Stom, maar ik ging naar het kerkhof en plaatste die foto.

Hier.

Wat is dit? -Een proces-verbaal.

Ze diende een klacht tegen hem in. Die zogenaamd fantastische lerares.

Alice?

Ongelofelijk.

Hij zat op het bankje bij haar woning en wilde niet vertrekken.

Hij zat daar maar...

en de laatste 2 weken van zijn leven, was hij zichzelf niet meer.

Hij ontdekte dat ze 'n relatie had met de rector en daar werd ie gek van.

Welke rector? Thomas?

Dat kan ik nauwelijks geloven.

Zo is het gegaan.

Wat moest ze met die rector? Zo'n glad figuur.

Blijkbaar valt ze daarop. Wat doet het er nog toe?

Echt ongelofelijk...

waarom gaat ze naar de politie voor zoiets?

Het doet er niet meer toe.

Ik weet dat je die rector gesproken hebt. En je eiste...

Heel lief.

Maar zo gaan de dingen hier niet.

Maar goed, bedankt voor je komst.

Maar ga nu maar terug naar New York...

en ik zal je sowieso uitnodigen voor elke toekomstige herdenking.

Prima.

Ik vlieg vandaag terug.

Bedankt, Daniel. Voor je komst, voor alles.

Daniel, wat doe jij hier? -Mag ik?

Uiteraard.

Alsjeblieft.

Kun je me dit misschien uitleggen?

Wat is dit?

Dit ontving Rachel vanmorgen.

Op een gegeven moment had ik geen andere optie...

dus diende ik een klacht in.

Waarom zei je me dat niet?

Omdat... ik weet het niet.

Jij en ik liepen gisteren de halve dag rond. Waarom zei je me toen niks?

Hoe kon zoiets nou gebeuren?

Een klacht tegen Allen. Waarom?

Ik kon er niet meer tegen, Daniel. Hij liet me niet met rust.

Ik trok het niet meer.

Maar waarom de politie? Dat snap ik niet. Hij was je leerling...

wat voor leraar doet dat? Bij een leerling die verliefd is?

Je bent zelfs naar zijn muziek gaan luisteren.

En de volgende dag stap je naar de politie.

Ik zei je al dat het fout was naar dat optreden te gaan.

Wiens fout? Van jou.

Dit is een jongen die gedichten voor je schrijft.

Hij arrangeert condoleancebrieven in de klas; hij troost je...

dit is onschuldige kalverliefde. Wat doe jij? De politie inschakelen.

Hij zat dag en nacht op dat bankje. -Nou en?

Is dat een reden om de politie in te schakelen?

Dit was de dag van het ongeluk.

De politie komt, hij rijdt weg en het ongeluk vindt plaats.

Ik wist niet wat ik moest doen. -Je hebt 'm verraden.

Het was jouw schuld dat hij vluchtte en stierf. Krankzinnig.

Jij bent krankzinnig.

Het was mishandeling. Hij martelde me.

Hij liet me niet met rust. Hij volgde me overal.

Hij bedreigde me; als ik met iemand anders ging, zou hij hen wat aandoen.

Hij belde me constant, hij verwoestte mijn leven.

Ik wist me geen raad meer. Ik kon zijn aanblik niet meer verdragen.

Ik kon er niet meer tegen.

Het spijt me.

Pardon, maar kunnen we even omkeren?

Ik zou graag naar het Hemelpoort kerkhof gaan.

Als we dat doen, komt u te laat. -Dat is niet erg.

Genoeg...

Je moet haar vergeten. Genoeg.

Daniel?

Doe je mee? Het is Elizabeth's geboortedag. Ik heb wijn bij me.

Uiteraard. -Goed.

Ik heb de foto ingelijst, zoals jij zei. Nu is ie water- en sneeuwproef.

Perfect.

Ik ben onderweg, terug naar New York. -Echt?

Alsjeblieft.

Proost.

Als Allen Elizabeth had ontmoet, was hij vast verliefd geworden.

Zij was de juiste geweest.

Zijn leven was anders verlopen.

Alles was anders gegaan.

Soms denk ik wat er gebeurd was als Elizabeth zo iemand had ontmoet.

Dan waren ze vast verliefd geworden.

Haar depressie had dan geen rol gespeeld...

hij had haar aan het lachen gemaakt.

Hij had zich volledig aan haar gegeven. Hij zou gek op haar zijn geweest.

Hij had gedichten voor haar geschreven...

hij was er voor haar geweest, in alle opzichten. Allen was heel sensueel.

Alsjeblieft...

Ik bedoel hen samen, als koppel. Al had ze nog last van depressies.

Verliefdheid maakt alles draaglijk. Zelfs droefheid.

Misschien ontmoeten ze elkaar wel. Ze zijn tenslotte hier.

Ze gaan nergens heen. Ze zwerven hier ergens rond.

Grappig... in dit pijnlijke jaar vol doden...

mijn vrouw Sonia en ik hebben Chinese buren, Taoïsten.

Zij hebben een traditie, als er een jonge vrouw sterft...

dan huwelijken ze die uit aan een jong gestorven man.

Zo'n huwelijk zou hen dan samen brengen, waar ze ook zijn.

Sonia wilde Elizabeth uithuwelijken zodat ze met iemand was.

Dus zagen we diverse Chinese families die een jonge man hadden verloren...

om een partner voor Elizabeth te vinden.

Een nachtmerrie.

Je vrouw, altijd rationeel en fantastisch...

die ineens helemaal doordraait waar je bij staat.

Trouwen ze dan echt, als bij een echte bruiloft?

Met bruiloftsgasten? -Alles erop en eraan.

Ben je ermee doorgegaan?

Gelukkig gaf ze het idee uiteindelijk op.

Eigenlijk geen gek idee.

Wat? -Zo'n bruiloft.

Best charmant...

Al zijn het Allen en Elizabeth.

Meen je dat nou? -Wat hebben we te verliezen?

Dat zijn toch onze geliefden?

Willen we geen speciaal moment met hen beleven? Een feest?

We kunnen gasten uitnodigen. Die dan in het wit komen.

Dan vertellen we verhalen uit hun jeugd, we lezen gedichten voor...

Krankzinnig, ik weet het... maar heel charmant.

Kom op nou... -Nee, echt.

Als wij...

Als ze nog leefden, kregen ze elkaars telefoonnummers. Klaar.

Maar ze leven niet meer. Dus moeten wij iets belangrijks doen.

Zo'n bruiloft zou het belangrijk maken. Zou dat nou zo dom zijn?

Ja.

Misschien kunnen we hen elkaar laten zien. Met 'n doel. Een feestje.

Het is niet relevant meer. Sonia staat er niet meer achter.

Rachel zou het enig vinden. Allens moeder.

Wat?

Ik dacht dat je 't enig zou vinden. -Het is krankzinnig. Sorry.

Het is iets wat echt bestaat.

Rachel, je kent me; ik ben niet zweverig. Ook niet erg spiritueel.

'Het bestaat'... het is krankzinnig. Ik heb er geen woorden voor.

Iets intiems... een kleine party. Geen grootse bruiloft.

Eerlijk gezegd, Daniel, snap ik niet wat je bezielt.

Ik ook niet.

'n Paar weken geleden wist ik niet eens dat ik een zoon had.

En nu, dankzij jou...

Ik weet dat het krankzinnig klinkt, maar Elizabeth is beeldschoon.

Rood haar, roomwitte huid. Het type waar Allen voor had kunnen vallen.

En vanaf haar 12e leed ze aan depressies. Zelfmoord op haar 18e.

Ze trok het niet meer. Maar hij hield van depressieve vrouwen, hè?

Ik denk het, ja.

We moeten hem helpen die lerares te vergeten.

Allen is dood, Daniel.

Elizabeth ook. Ze zijn op dezelfde plek en hebben een duwtje nodig.

Hij zit vast aan die Alice.

Sorry, stop. Ik heb genoeg van je nonsens...

ik heb er genoeg van.

En haar foto bij zijn graf begraven is geen nonsens?

Dat had hij me zelf gevraagd.

Ik heb 'm opgegraven.

De foto? Waarom?

Genoeg met die lerares.

Je bent gek, Daniel.

Pardon, meneer?

Het is verboden om zo laat nog muziek te spelen. Sorry.

Het spijt me.

Dank u.

Bedankt dat je dit doet.

Daniel, even voor de goede orde...

we gaan het niet hebben over een bruiloft, of zoiets, hè?

We praten met een aardig echtpaar over onze kinderen. Meer niet.

Precies.

Klaar?

Dit is Rachel. -Hi, Rachel... Jacob.

Ik ben Sonia, aangenaam.

Ik heb veel over je gehoord.

Mooi huis... zoveel licht. -Sonia heeft het ontworpen.

Heel mooi. -Dank je. Deze kant op.

20.000 calorieën... ik voel het nu al op mijn dijen.

Kijk nou, Turks Fruit... heerlijk.

En dat maakte mijn moeder ook zo. -Echt?

Proef maar wat. -Doe ik.

Wat vind je ervan? -Heerlijk.

Zo lekker... doe je dat voor je beroep?

Importeer je soms Turks Fruit?

Helemaal niet. Dit is het enige snoep waar Elizabeth van houdt.

Hield Allen van Turks Fruit?

Dat vraag ik me nu af.

Ik herinner het me niet.

Best droevig dat hij het wellicht nooit heeft geproefd.

Hopelijk wel.

Er overkwam ons iets moois vandaag.

Jacob vond een opname die we al een tijdje zochten.

Mozarts 'Viool Sonate 21 in E-mineur' die Elizabeth speelde.

Daar luisteren we nu naar.

Speelt zij dat? -Inderdaad.

Het is prachtig. -Dank je.

Ik heb een opname van Allen bij me.

Die kunnen we hierna beluisteren. -Zeker.

Het is schitterend.

Dat andere... pak de foto eens.

Zo spannend...

Kijk maar eens.

Ongelofelijk... de Hamilton Bulldogs. Kijk dan.

Dat was Allens team.

Ze stond op doel voor het dames- team. Die foto is van dit jaar...

ze hebben haar erin gefotoshopt.

Dat is ze... ongelofelijk.

Speelde Allen ook voor de Bulldogs?

Was het maar waar. Spelen, nee... maar hij was een grote fan.

Waarom kon hij niet spelen? -Hij had 'n probleempje met z'n been.

Wat voor probleem?

Zijn ene been was korter dan het andere. Maar hij liep niet kreupel.

Zijn ene hak was hoger dan de ander. Dus het viel niet op.

Maar daadwerkelijk spelen was een probleem, dus werd ie maar fan.

Hij bezocht alle wedstrijden. Zelfs uitwedstrijden.

Wonderlijk toeval dat Elizabeth voor 't damesteam speelde.

Stel dat ze samen naar wedstrijden waren gegaan. Perfect toch?

Ik bracht haar wel eens. Ze was altijd zo blij als er gescoord werd.

Dus zagen ze vast dezelfde wedstrijden, en juichten ze zelfs tegelijk.

Inderdaad.

Ik wil even iets zeggen...

waar ik het een beetje moeilijk mee heb...

Het is van belang dat ik me uitspreek, hoe triviaal en dom ook.

Wat je net zei over zijn kortere been en het kreupel lopen?

Ik weet dat het raar is, maar daar heb ik een probleempje mee.

Niet dat er niks aan te doen is... -Pardon?

Ik zei al dat hij niet kreupel liep.

Maar dit is nieuw voor me.

En hoe gek 't ook klinkt, ik vind het verontrustend en het verrast me.

Ben je krankzinnig of zo? Waar heb je 't over?

Heb je een probleem?

Ik wilde niet dat... -Wat? Jouw dochter was depressief.

Een depressief meisje dat een depressieve vrouw zou worden.

Weet je wel wat 'chronisch depressief' betekent? Ik weet er wel iets van.

Ik heb genoeg van deze onzin.

Rachel, ze bedoelde het niet zo... -Bedankt. Het was me een genoegen.

Ik wil geen depressief persoon voor mijn zoon. Zoek maar een ander.

Zo bedoelde ze het niet. Je moet begrijpen...

Sorry, ik spreek jullie later wel.

Ik snap dat het irritant was. Vind ik ook.

Hou op en laat me met rust.

Waarom praat je zo tegen me?

Ik heb schoon genoeg van deze farce.

Wat een walgelijke vrouw. Ik lijk wel gek.

Als is ze walgelijk, nou en? Worden jullie vriendinnen of zo?

Je ontmoet hen hooguit één of twee keer.

Wie denkt ze wel dat ze is om zo over Allen te praten?

Walgelijke vrouw, met een walgelijke, depressieve dochter.

Elizabeth is fantastisch.

Jij mocht haar; ik zag het toen je haar foto bekeek.

Hij had er duizenden zoals haar kunnen krijgen.

Waarom moet alles meteen stuk? Je kunt dingen toch uitpraten...

Snap je dat niet?

Jij slijmt alleen maar.

Sommige dingen zijn onomkeerbaar. Waarom alle bruggen verbranden?

Jij hield gewoon je mond dicht. Je verontschuldigde je zelfs.

'Hij liep mank, maar je zag het niet'.

Walgelijk.

Jij hebt het nu alleen over je trots. -Mijn trots? Klootzak.

Jouw trots, ja. En ik zeg je dit: ik snap haar wel.

Hoewel ik zijn vader ben, deed het mij ook wat toen ik het hoorde.

Ik nam het ook niet makkelijk op. Het raakt je en je moet 't verwerken.

Toen jij het voor het eerst hoorde, was het voor jou ook niet makkelijk.

Het komt hard aan, want het is ook niet niks.

Waarom snap je haar niet? Ze hoorde 't voor het eerst. Dat kwam hard aan.

Stap uit.

Rachel, we praten toch... -Ga weg.

Koffie, alsjeblieft? -Komt eraan.

Wat is het adres hier? Ik moet zo een taxi bellen.

190 Riverside Avenue.

Verderop is een taxistandplaats. Waarom zette ze je daar niet af?

We hadden ruzie en ik wilde uitstappen.

Ik bel een taxi na mijn koffie. -Oké.

Hoe wil je 'm? Sterk, slap? -Espresso. Sterk graag.

Komt goed.

Die ruzie...

Wordt dat nog opgelost? Kun je 't uitpraten?

Niet belangrijk.

Waar ging het over? Als ik 't mag vragen?

Mijn zoon gaat trouwen.

En net hadden we 'n ontmoeting met de ouders van de bruid.

Klassiek. Ging 't om geld? Wie wat ging betalen?

Daar ging het niet om.

Afkomst? Zijn het 'jouw soort mensen' wel? Daar gaat 't vaak om.

Zoiets, ja.

En de kinderen? De bruid en bruidegom? Zijn ze verliefd?

Ja, en ze passen ook goed bij elkaar.

Als ze verliefd zijn, komt alles goed.

Echt waar.

Geloof me maar.

Als het goed uitpakt, vier de bruiloft dan hier.

Hoezo 'hier'?

Hoeveel gasten?

We houden het klein, maar dan nog...

Kom eens mee. Kijk maar.

Deze kant op, beste man.

Hebben we een deal? Doen we de bruiloft hier?

Laten we het hopen.

Robert, hoe gaat het? -Prima, dank je.

Mag ik? -Ja, maar Rachel is niet thuis.

Wanneer is ze weer terug? -Ik heb echt geen idee.

We hadden ruzie. Zei ze dat? -Ja, inderdaad.

Ik wilde me verontschuldigen.

En het andere echtpaar ook. Het is belangrijk om haar dat te vertellen.

Oké.

Ik probeer het later nog wel een keer. Ik zie je. Bedankt.

Tot kijk.

Daniel?

Sinds gisteren zat ik in dubio of ik je even moest spreken.

Ik vind de hele actie nogal smakeloos. Een farce, 'n grap.

Maar als het echt gebeurt, wil ik erbij betrokken worden.

Ik was zijn vader. Ik voedde hem op.

Je kunt me niet zomaar negeren.

Je beslist dingen met Rachel, je bezoekt de ouders van de bruid. Hoezo dat?

Luister, ik ben een dwaas.

Natuurlijk moet je als vader bij alles betrokken worden.

Het spijt me, ik wilde je niet beledigen.

Het spijt me oprecht.

Goed.

Ze is zelf nu ook wat gekalmeerd.

Ze vertelde me wat er gisteren gebeurde... dat ze zomaar vertrok.

We hebben er nog om gelachen.

Echt?

Ze voelt zich een beetje dom.

Ze wilde hun nummer nog aan je vragen, om excuses aan te bieden.

Prima.

Ze zei ook nog...

dat Elizabeth heel speciaal was.

Ik kan hier een rode loper neerleggen, naar het altaar toe.

Dat ziet er fraai uit, als de bruid en bruidegom hun entree maken.

Een rode loper hoeft niet.

Hoe maken ze dan hun grootse entree?

Deze bruiloft is ietwat anders.

Oké, wat jullie willen.

Lillian, hoe gaat het?

Goed je te zien.

Waar bent u precies mee bezig?

Hoezo?

Een bruiloft?

Niet echt een bruiloft. Meer een viering, voor de ouders.

Dit kunt u niet maken.

Lillian, het is goed. We vieren 'n feestje. Met wat genodigden.

Genodigden?

Hoe kunt u Allen nou zo uithuwelijken? Ik snap het niet.

Lillian, ik wilde je niet kwetsen. -Hij is mijn vriend.

De liefde van mijn leven. De enige man waar ik mee was. En wie is Elizabeth?

Elizabeth was een mooie jongedame die zelfmoord pleegde.

Deze ceremonie is voor twee mensen die er niet meer zijn.

Jij leeft nog.

Beloof me hier en nu dat u alles cancelt.

Onmogelijk... men weet er al van. We hebben een locatie...

er komt een flamencogitarist. Het is nu te laat.

Cancel die gitarist, en die hele stomme bruiloft...

dit had Allen niet gewild.

Allen is er niet meer. -Allen is er nog.

Lillian... -Zijn kind is hier.

Wat bedoel je? -Precies wat ik zei.

Wat bedoel je met 'zijn kind'?

Zijn kind.

Ben je zwanger?

En wil je het kind houden?

Dat wil ik, maar het kan niet.

Waarom niet? -We hebben al een afspraak gemaakt.

Mijn vader en moeder zouden er nooit akkoord mee gaan.

Als jij mocht beslissen, zou je het kind dan houden?

Ik ben pas 16.

Dat is waar.

Ze zeggen...

dat het m'n leven zou verwoesten. Mijn vader staat het echt niet toe.

Laat mij proberen hem om te praten.

Hij gaat nooit akkoord. -Alsjeblieft? Laat het me proberen.

Oké, ik zal hen zeggen dat ik het u heb verteld.

We hebben u aangehoord, uit respect voor uw pijn en verdriet.

Maar we hebben een besluit genomen en we hebben al 'n afspraak...

voor de abortus morgen. Dat is definitief.

Uiteraard.

Ik wil alleen nog toevoegen dat ik behalve Allen geen kinderen heb.

En Rachel maakt 'n helse tijd door.

Ikzelf begin pas net iets te begrijpen, te voelen.

Plotseling doet zich deze kans voor.

Ineens is er Allens kind.

Dat kind is hier. Het heeft een grootmoeder en 'n grootvader...

en nog een oma en opa, en een moeder.

Dit kind heeft een prachtige familie. Dat denk ik echt.

Voor Rachel en mezelf is het de enige nazaat die we ooit zullen hebben.

Voor ons niet.

Beloof ons gewoon dat u er nog over nadenkt.

Goed.

Er is niks om over na te denken.

Niettemin hebben wij nog hoop.

Er valt niks te hopen, niks om te overdenken. Dat is dat... genoeg.

Ik snap niet waarom u zo tegen ons praat.

En de thee? Lekker?

Ja...

Heb je al 'dank je' gezegd? -Hoezo?

Genoeg, Alex, laat gaan.

We gaven jullie die thee 5 minuten geleden. Heb je ons al bedankt?

Weet ik niet meer. Denk 't wel. -Nee, dus.

Misschien hebt u gelijk. Maar ik ben gespannen en ik lette niet op.

Je kind leefde 3 jaar in dit huis.

Hij at en sliep 3 jaar in dit huis. Heb je ooit 'dank je' gezegd?

Eén keer maar? Heb je haar of mij ooit bedankt?

Vroeg je ooit of we wellicht iets nodig hadden?

Het was zwaar voor me dat hij besloot bij jullie te wonen.

Dat was moeilijk voor me als moeder, en het maakte me rancuneus.

Toen jouw lieve jongen me bedankte door $ 6.000 te stelen, wat jij wist...

belde jij me toen? Kwam jij hierheen met dat geld?

'Ik ben verantwoordelijk voor mijn zoon.' Nee, dat deed je niet.

Omdat je geen flikker om ons geeft. Net zoals die lieve jongen van je.

De jongen die we opnamen en in de kamer van mijn moeder lieten slapen...

mijn lieve moeder, de engel.

Die vrouw lag altijd in bed, lezend, doodziek...

en toen jouw lieve jongen mijn 13-jarige dochter wilde neuken...

was ie bang dat mijn moeder wakker zou worden...

dus diende hij haar slaappillen toe.

Hij stopte slaappillen in haar eten, zodat hij mijn dochter kon neuken.

Mijn vrouw vertelde me, toen ik vast zat, dat mijn moeder constant sliep.

Wij dachten dat het de ouderdom was...

hij verdoofde haar, die vuile klootzak...

Die kreupele, ondankbare smeerlap...

die invalide teringlijer...

Genoeg gescheld, alsjeblieft... -Houd je bek, verdomme.

Alex... denk aan je proeftijd.

Het waren beiden kinderen. Zij was 13, hij was 16...

jeugdige onbezonnenheid.

Bek dicht, zei ik.

Alex, ben je gek geworden? -Houd je bek.

Nee, ik houd m'n bek niet.

Hij was een goede jongen. Hij was geen smeerlap.

Je draait door, Alex. -Hij was geen klootzak.

Hij was getalenteerd en geliefd.

En hij neukte je dochter omdat ze van elkaar hielden.

En ik benijd haar; jullie allemaal. Dat jullie bij hem waren. Hem kénden.

Kom. Ik ga aangifte doen. -Flikker op.

Flikker zelf op.

Sorry, ik heb je wakker gemaakt. Ik wachtte tot het licht werd.

Ik heb de hele nacht rondgezworven.

Ik ben niet naar de politie gegaan.

Ik word gek. En ik weet niet meer wat ik moet doen.

Ik moet er niet aan denken dat deze baby gaat sterven.

Sorry dat ik je wakker maakte...

ik wachtte tot het licht was geworden.

Ik kon niet slapen en ik denk dat ik gek word.

Er moet een oplossing zijn. Dit mag niet gebeuren. Er moet iets zijn.

Ik ben bereid alles op te geven.

Ik bezit een grote fabriek en ben niet onbemiddeld.

Ik ben bereid alles aan Lillian en de baby te schenken.

Dan worden het een rijke moeder en kind.

Dan kan ze kindermeisjes en hulp betalen.

En kan ze nog gewoon met leeftijdgenoten omgaan.

Ik hoef niets voor mezelf.

Ik wil dat kind zien opgroeien.

Dat helpt toch?

Ik weet niet...

Wat kan ik verder nog doen?

Er valt niks te doen. Sorry.

Met alle respect voor wat je momenteel doormaakt.

Maar dit kind moet leven.

Mijn kind moet ook leven...

ik doe de deur nu dicht.

Wacht even... -Sorry, het is nu wel genoeg.

Ik doe de deur nu dicht.

Hij heeft gelijk. Ze is nog maar een kind.

En ze moet haar eigen dingen kunnen doen.

Hij deed wat een vader hoort te doen.

Allen, mijn zoon.

Ik weet niet...

wat voor vader ik was geweest. Als het me al was gelukt. Geen idee.

Maar ik weet dat ik al die jaren ongelijk had.

Ik had je nooit geslagen.

Nooit.

Waar is Daniel?

Daniel, kom.

Alsjeblieft?

Neem me niet kwalijk.