Original subtitles

[ซอมพอ] นี่ต้องเป็นยาฟื้นความจำแน่

[กาหลา] สูเจ้าอยากได้ขมิ้นทองเท่าไร ก็ขุดเอาไปเถอะ

- [มินถอนหายใจ] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[กาหลาหอบ] มิน สูเจ้ารีบหนีเทอญ

[กาหลา] ตอนนี้ สถานการณ์ไม่แน่นอน สูเจ้าจะเป็นภัย

ข้าเจ้าเห็นว่าควรกรอกยาลบมลทิน

นักโทษทุกคน แล้วขับไล่ออกจากเมือง

ไม่ให้ได้กลับเข้ามาอีก

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ซอมพอ ลูก

นี่คือสิ่งที่สูเจ้าต้องชดใช้

[สำลักอู้อี้]

- ปล่อย [ฮึบ] - [ชาวบ้านชายส่งเสียงออกแรง]

- [บัวส่งเสียงออกแรง] - [ชาวบ้านชายร้องเจ็บ]

[ดนตรีระทึก]

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีระทึก]

หากต้องจากลับแลไป ข้าเจ้าขอจากไปอย่างสง่างาม

[บัว] อย่างน้อย ช่วยเกล้าผมให้ข้าเจ้า

ดูเป็นผู้เป็นคนทีเถอะ

- [เพลง “ลับแล”] - ♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

- [เพลงจบ] - [ชา] โอ้โฮ

[ดนตรีสดใส]

ไอ้มิน เอ็งหามาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ

[หัวเราะ] ข้าหามาให้เอ็งตามสัญญาแล้ว

- เฮ้ย - ไอ้นี่แท่งเดียวน่ะ

ซื้อปืนยาวได้ตั้งหลายกระบอก

เฮ้ย โอ้โฮ ทองทุกอันปะเนี่ย

ทุกอันสิวะ

[ชาหัวเราะเบาๆ] ดีเลยไอ้มิน

- [ทั้งคู่หัวเราะ] - [ดนตรีสะพรึง]

[ชา] ช่วยบ้านเราได้แล้วเว้ย

เฮ้ย พวกเอ็งทำไรวะ

ทหารสยาม

- เฮ้ย ไป - [มิน] มา เพื่อน

- [เสียงปืน] - [ชาร้องตกใจ]

[ชา] เฮ้ย ไปก่อนเลย

[ดนตรีระทึก]

- [มินโอย ฮึบ] - [ชาหอบ]

[ชา] เฮ้ย ไปเร็วๆ

- [เสียงปืน] - [มิน] เฮ้ย เอ๊ย

[ชา] เฮ้ย ไอ้มิน ขมิ้น

- [มิน] ไอ้ชา หนีก่อน - เฮ้ย

[ชา] เอ๊ย

[หอบ] เฮ้ย

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

นี่แกกับฉัน

ฝ่าอันตรายเพื่อไปตามหา แม่หญิงที่ชื่อซอมพองั้นหรือ

ใช่สิขอรับ นางเนี่ยเป็นเมียของคุณแชน

[อ่ำ] แล้วก็กำลังท้องลูกของคุณแชนอยู่ด้วย

คุณแชนตั้งใจจะพานางกลับพระนครไปด้วยกัน

แต่นางก็ดันมาหายตัวไปซะก่อนขอรับ

[ดนตรีชวนลุ้น]

[มิตรไพรี] ที่ฉันจำได้เนี่ย ทางการเพิ่งสั่งให้เคลื่อนทัพขึ้นไปเมืองแพร่นี่

แต่พวกแกกลับบอกว่า เราเดินทางมาถึงที่นี่เป็นแรมเดือนแล้ว

เหตุใดฉันจึงไม่มีความทรงจำนั้นเลยวะ

หรือว่าท่านจะเจอพวกเงี้ยวลอบทำร้าย

เพราะพวกกระผมก็ไปเจอท่านสลบอยู่

ซ้ำยังไร้ร่องรอยทหารทั้งหกคนที่ติดตามท่านไป

[ถอนหายใจ]

ถ้าเป็นพวกเงี้ยว มันคงเอาฉันถึงตายไปแล้วแหละ

[ดนตรีจบ]

[ทหาร 1] มีหญิงชาวบ้านมาขอพบท่านขอรับ

[ดนตรีพิศวง]

[มิตรไพรี] ใครวะ พาเข้ามา

บัว

หล่อนชื่อบัวใช่หรือไม่

[ดนตรีฮึกเหิม]

[เสียงนก]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[แชน] คุณพ่อ

แม่หญิงคนนี้คือใครหรือขอรับ

ข้าเจ้าคือแม่ของสูเจ้า

[บัวเสียงสั่น] เราสองคนได้พบกันแล้วที่ลับแลนะ

หล่อนหมายความว่าอย่างไร

นี่เกือบ 20 ปี เราเพิ่งจะได้พบกัน

สูเจ้าสองคน [สูดลมหายใจ] โดนยาลบความทรงจำต่างหาก

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ข้าเจ้าก็ประสบชะตากรรมเดียวกัน

แต่ข้าเจ้าฟื้นความทรงจำกลับมาได้

ข้าเจ้าเจอยาในปิ่นปักผมของข้าเจ้า

ข้าเจ้าคิดเพียงแค่อิ่มท้อง ก็เลยกินเข้าไปจนหมดสิ้น

แต่กลับกลายเป็นว่า ข้าเจ้าได้ความทรงจำกลับคืนมา

เอาเถิด

เรื่องร้ายได้ผ่านไปแล้วนะ

วันนี้พ่อ แม่ แล้วก็ลูก

อยู่กันพร้อมหน้า

เรากลับไปใช้ชีวิตด้วยกันที่พระนครเถิด

[ดนตรีชวนลุ้น]

[สูดจมูก ถอนหายใจ] ข้าเจ้าคงทำอย่างนั้นไม่ได้

[ถอนหายใจ] ตอนนี้ชาวเมืองคงกำลังทุกข์หนัก

บ้านเมืองถูกกบฏปกครอง

มันคงจะทำร้ายผู้คนอีกมากมาย

ข้าเจ้าอยากช่วยชาวเมือง

และข้าเจ้าจึงอยากขอแรงสูเจ้า

แล้วก็คนของสูเจ้าไปช่วยข้าเจ้าด้วย

ทั้งปืนผาและระเบิด ไปช่วยต่อสู้กับเหล่าคนชั่ว

เมื่อได้คนดีขึ้นเป็นแม่เมืองแล้ว

ข้าเจ้าจะออกมาใช้ชีวิตอยู่กับสูเจ้าและลูก

[ดนตรีซึ้ง]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ขมิ้นทอง ยึดมาจากพวกเงี้ยวขอรับ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ทหาร 2] เราได้ข่าวว่า พวกมันเข้าไปขโมยจากในเมืองหมอก

เพื่อเอาไปซ่องสุมอาวุธเพิ่มขอรับ

[ในลำคอ] อือ

[เสียงสั่น] หากกลุ่มคนที่ท่านว่า นำขมิ้นทองออกมาได้

ต้องมีคนหนุนหลัง

[ดนตรีลุ้นระทึก]

มันหมายความว่าคนในเมืองนั้น

เข้ากับพวกเงี้ยวหรือ

เป็นได้

[บัว] ขมิ้นทองนี้ นอกจากจะมีค่ามาก

ยังพาพวกเราเข้าลับแลได้

[ดนตรีระทึก]

ต้องตัดต้นน้ำทิ้งให้สิ้น

ไปตามกำลังพลที่กระจายอยู่แถบนี้ทั้งหมด

เราจะเคลื่อนทัพ

- บุกเมืองในหมอกก่อนตะวันตกดิน - [ทหาร 2] ขอรับ

[ดนตรีจบ]

เอ่อ กระผมมีเรื่องอยากจะถาม

รู้จักแม่หญิงที่ชื่อซอมพอไหมขอรับ

[ดนตรีเศร้า]

นางอยู่ในลับแล

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[หอบ]

[ทหาร 3 ฟึดฟัด]

[ดนตรีระทึก]

[แชน] ดูเหมือนว่าหมอกนี้ จะมาจากลำธารที่ล้อมเมืองอยู่

คงเป็นเพราะแร่ธาตุอะไรบางอย่างที่อยู่ในน้ำ พอผสมกับดินในบริเวณนี้

จึงทำให้เกิดหมอกหนาปกคุลมโดยรอบ

ไม่ใช่เพราะผีสางนางไม้สร้างหมอกปกคลุมเมือง

อย่างที่เขาร่ำลือกันสินะ อืม

ขอขมิ้นทองให้ข้าเจ้า

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [เอฟเฟกต์วิ้ง] - [เสียงลั่นครืน]

[ดนตรีระทึก]

เพราะเหตุใดขมิ้นทองจึงทำให้หมอกแหวกออกได้

กระผมก็ไม่แน่ใจขอรับ

เตรียมอาวุธให้พร้อมเถอะ บริเวณนี้มียามเฝ้าหมอก

ที่พร้อมที่จะปะทะกับคนนอกได้ทุกเมื่อ

[มิตรไพรี] อือ

- [ดนตรีจบ] - [เสียงฝีเท้า]

- [เสียงลั่นครืน] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

นางบัว

สูเจ้า เตรียมตั้งรับ [ฮึบ]

[ดนตรีสะพรึง]

ยิง

- [เสียงลูกดอกรัว] - [เหล่าทหารร้องเจ็บ]

[เสียงปืนรัว]

- [แม่คุ้ม 1 ครางเจ็บ] - [ทหาร 4] ไป

[ดนตรีระทึก]

- [หายใจขาดห้วง] - [ดนตรีสะพรึง]

พี่เอื้องผึ้ง หนีไป

- สูเจ้าระวัง - [ทหาร 5] ยิง

- [เหล่าแม่คุ้มร้องเจ็บ] - สูเจ้า

[หอบ ร้องไห้]

[เสียงขึ้นไกปืน]

- [กาหลาหายใจเฮือก] - [ดนตรีชวนลุ้น]

- น้าเอื้องผึ้ง - [พ่นลมหายใจ]

- [หอบ] - [เสียงเหล่าแม่ตรวจโวยวาย]

รีบหนีไป อีบัวมันพาพวกผู้มารมาบุกเมือง

ไป เร็วเข้า [หายใจขาดห้วง]

[เอื้องผึ้งหายใจเฮือก]

- [ครางกลัว หายใจหอบถี่] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[ทหาร 5] เฮ้ย หยุด

- หยุด เดี๋ยว [หอบ] เอ็งไปดูทางนู้น - [กาหลาหอบ]

เดี๋ยวข้าจัดการตรงนี้เอง ไป

- [ถอนหายใจ] มิน [หอบ] - [มิน] กาหลา

ไม่มีเวลาแล้ว รีบตามข้ามาเร็ว มานี่ๆ เร็วๆ เร็วๆ เร็ว

- เสียงปืนดังไม่หยุด มันเกิดอะไรขึ้น - [เสียงปืนต่อเนื่อง]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เอื้องผึ้งหอบ]

- [กอหญ้า] พี่เอื้องผึ้ง เดี๋ยวพี่ - [อังกาบ] เอื้องผึ้งๆ

- [แม่ตรวจ 1] แม่คุ้มๆ - [เอื้องผึ้งหอบ หายใจเป็นห้วงๆ]

- [แม่ตรวจ 1] แม่คุ้ม - บัวมันบุก มันพาทหารมา

[เอื้องผึ้งเสียงขาด] แม่เมือง หนีไป

[กอหญ้า] มันเป็นไปได้อย่างใด อีบัวมันไม่เหลือความทรงจำแล้ว

มันกลับมาได้อย่างใด พี่เอื้องผึ้งๆ

- แม่คุ้ม - พี่เอื้องผึ้ง

- [ดนตรีสะเทือนใจ] - [แม่ตรวจ 1] แม่คุ้ม

พี่เอื้องผึ้ง [สะอื้น] พี่เอื้องผึ้ง

- [กอหญ้า] พี่เอื้องผึ้ง - [ทุกคน] แม่คุ้ม

[อังกาบพ่นลมหายใจ]

[เอฟเฟกต์ตะลึง]

[ดนตรีชวนลุ้น]

จับไว้ได้ทั้งหมดแล้ว จะให้ขังที่ใดเล่า

มึงต้องการอำนาจ ถึงขั้นเอาพวกคนนอก

มาเข่นฆ่าชาวลับแลด้วยกันเลยหรือ

เป็นเพราะมึงต่างหากที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

แม่โสมอุตส่าห์ใช้คุณงามความดี ปกครองบ้านเมืองอย่างสงบสุขมาไม่รู้จักกี่ชั่วคน

[บัว] แต่คนจัญไรอย่างมึงทำให้ฉิบหายหมด

[หัวเราะ] แม่โสมของมึง

ไม่มีจริงหรอก

[ดนตรีสะพรึง]

- ก็ตัวมึงเองนั่นแหละอีบัว [แค่นหัวเราะ] - มึงหยุดพูดได้แล้ว

ใช้คุณงามความดีจอมปลอมมาเป็นข้ออ้าง

[ตะโกน] กูบอกให้มึงหยุด

[อังกาบ] ทั้งหมดก็เพื่ออำนาจของตัวมึงเองอีบัว

[ดนตรีเร่งจังหวะ]

- [มิตรไพรี] บัวอย่า บัว - [ทุกคนกรี๊ด]

- [เสียงกรี๊ด ร้องโวยวาย] - [มิน] ฮะ

- [ดนตรีสะพรึง] - [ร้องโวยวาย]

- [เสียงร้องโวยวายต่อเนื่อง] แม่เมืองๆ - [กอหญ้าตะโกน] แม่เมือง มึง

- [สะอื้น] แม่ - [ดนตรีเศร้า]

- [มิตรไพรี] เฮ้ย - [กอหญ้าตะโกน] มึง อีชั่ว

- [กอหญ้าตะโกน] มึงมันชั่ว - [ทุกคนโวยวายต่อเนื่อง] แม่เมืองๆ

[กอหญ้าร้องไห้]

[เหล่าแม่หญิงร้องไห้]

[กาหลา] แม่

[สะอื้น]

[กาหลา] แม่ ข้าเจ้าน่ะสอบผ่านแล้วนะ

[กาหลา] ข้าเจ้าจะไม่ทำให้แม่เสียใจ

ข้าเจ้าไหว้สาสูเจ้าทุกนางที่ช่วยเหลือข้าเจ้า

ทำให้ข้าเจ้าเป็นแม่เมืองได้อย่างสงบราบรื่น

[อังกาบ] บัว สูเจ้าเป็นคนดีแน่หรือ

[ดนตรีปลุกใจ]

[มิตรไพรี] มา

[ถอนหายใจ]

ไร่ขมิ้นที่ว่าก็คือไร่ที่พวกเราเห็นเนี่ยแหละขอรับ

พืชพวกนี้จะให้ทองคำพวกเราอย่างไม่มีวันสิ้นขอรับ

ส่งคนไปแจ้งทางการว่าเราพบแหล่งทองคำ

ให้ทางการมาสำรวจพื้นที่แถวนี้โดยไวเลย

- ขอรับ - เอ่อ คุณพ่อขอรับ

การที่จะให้ทางการสยามมาสำรวจ จะมีข้อพิพาทหรือไม่ขอรับ

[ดนตรีชวนลุ้น]

เพราะว่าที่นี่มีเจ้าเมืองครองอยู่

พื้นที่นี้เป็นพื้นที่ของสยาม เพราะฉะนั้น เมืองเล็กๆ นี้

จึงเป็นของสยามมาแต่ต้น

ถ้าตอนนี้เราไม่ทำอะไรสักอย่าง

สักวันหนึ่ง เจ้าเมืองอื่นหรือพวกฝรั่ง

ก็คงค้นมันพบ และเมื่อถึงเวลานั้น

มันจะกลายเป็นภัยต่อสยามซะเองนะ

อ๋อ แชน

มีสิ่งที่พ่ออยากให้แกช่วย

[ดนตรีสะเทือนใจ]

[แชน] ดูเหมือนว่า หมอกนี้จะมาจากลำธารที่ล้อมเมืองอยู่

คงเป็นเพราะแร่ธาตุอะไรบางอย่างที่อยู่ในน้ำ

พอผสมกับดินในบริเวณนี้จึงทำให้เกิดหมอกหนา

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[แชน] ซึ่งถ้าเราตัดเส้นทางของลำธารได้ หมอกพวกนี้ก็อาจจะหายไป

[เสียงระเบิดรัว]

- [ทหาร 6 ฮึบ] ไป - [เหล่าแม่หญิงร้องโวยวาย]

[เสียงปืน]

- [เสียงโวยวายต่อเนื่อง] - [ดนตรีระทึก]

[ทหาร 6] ไปเลย ไป

[แม่หญิง 1] ไม่ ปล่อย

ออกมา

- [กรี๊ด] - ลุกขึ้นมา

เร็วๆ เฮ้ย

- [ทหาร 7] เฮ้ย - [ทั้งคู่ฟึดฟัด]

[ทหาร 8] ไป

- [แม่หญิง 2] ปล่อยนะ [กรี๊ด] - [ทหาร 9] ไป

[เหล่าทหารตะโกนโวยวาย]

- [เสียงเอะอะโวยวาย] - [เสียงปืน]

เกิดอะไรขึ้นน่ะ

- [เสียงเอะอะโวยวายต่อเนื่อง] - [เสียงปืนต่อเนื่อง]

- [เหล่าทหาร] นอนดิ นอน - [ดนตรีสะพรึง]

เหตุใดทหารถึงยิงชาวบ้าน ท่านจงสั่งให้ทหารหยุดยิงชาวบ้านเดี๋ยวนี้

[เสียงเอะอะโวยวายต่อเนื่อง]

ดูท่าหล่อนไม่คิดจะกลับพระนครกับฉันดอก

ที่นี่คือบ้านของข้าเจ้า

- [บัว] จิตวิญญาณของข้าเจ้าผูกอยู่กับที่นี่ - [ดนตรีซึ้ง]

สิ่งใดที่เกิดขึ้นนอกเมือง

ก็ขอให้จบที่นอกเมือง

ความจริงในขีวิตของข้าเจ้าคือบ้านเมืองนี้

สูเจ้าเป็นเพียงแค่พิธีกรรมหนึ่ง

ที่พวกเราออกไปพานพบเพื่อให้ได้ลูกกลับมาลับแล

[บัว] ขมิ้นทองนี้เมื่อออกไปนอกเมือง

มันจะกลายเป็นทองคำอย่างที่ท่านเคยเห็น

จงรับไปเสีย และจงสั่ง ให้ทหารหยุดทำร้ายชาวบ้านเดี๋ยวนี้

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีสะพรึง]

ฉันไม่ได้ต้องการมัน

ฉันเพียงต้องการให้แน่ใจว่า เมืองนี้จะไม่หนุนหลังพวกเงี้ยวอีก

[มิตรไพรี] ที่นี่อยู่ในเขตของสยาม

และมันต้องถูกปกครองภายใต้ระบอบเดียว

มิใช่ชนกลุ่มน้อยที่ปกครองตนเอง อีกอย่าง

ขมิ้นทองคำพวกนี้ก็เป็นของสยามมาแต่เดิม

ที่นี่คือลับแล ไม่เคยอยู่ใต้ผู้ใด

และจะไม่มีผู้ใดเข้ามาที่นี่ได้อีก

เมืองนี้จะไม่ใช่เมืองลึกลับอีกต่อไป

หมอกที่กันเมืองนี้จากโลกภายนอกกำลังสลายสิ้น

อีกไม่นาน ชาวสยามทุกคนจะเข้าออกที่นี่ได้อย่างเสรี

[ดนตรีระทึก]

[บัวฮึบ]

[บัวร้องเจ็บ ฟึดฟัด]

- [สูดลมหายใจ] - [ดนตรีจบ]

ข้าเจ้ายอมเปิดเมืองก็ได้

แต่ขอให้ข้าเจ้า

เป็นแม่เมืองปกครองเมืองนี้ต่อไปได้หรือไม่

ลับแลปกครองตนเองไม่ได้ฉันใด

สตรีก็ปกครองเมืองไม่ได้ฉันนั้น

[ดนตรีสะพรึง]

ทหารพร้อมกองทัพจะเข้ามาปกครอง

และแต่งตั้งพ่อเมืองคนใหม่

ที่นี่ไม่ใช่ที่ของหล่อนอีกต่อไป

- [ดนตรีเศร้า] - [มิตรไพรีถอนหายใจ]

[เสียงโวยวายบรรเลงช้า]

- [เสียงเอะอะโวยวาย] - [ดนตรีสะเทือนใจ]

[เสียงเอะอะโวยวายต่อเนื่อง]

[เสียงเอะอะโวยวายแบบปกติ]

[เสียงเอะอะโวยวายต่อเนื่อง]

- [เสียงปืน] - [ดนตรีระทึก]

[ทหาร 9 โวยวาย] ไปๆ ไปดิ ไป

- [เสียงเอะอะโวยวายต่อเนื่อง] - [เสียงปืนต่อเนื่อง]

- [เสียงเอะอะโวยวายต่อเนื่อง] - [เสียงไฟปะทุต่อเนื่อง]

- [ดนตรีจบ] - [เสียงจั๊กจั่น]

[มิน] พร้อมนะ

[ดนตรีสะพรึง]

บัว

[ดนตรีชวนลุ้น]

[มิตรไพรี] บัว

นั่นหล่อนจะทำอะไร

[ดนตรีเศร้า]

[มิตรไพรีเสียงแผ่ว] บัว

[มิตรไพรี] ดับไฟเดี๋ยวนี้ แล้วออกมาจากตรงนั้น

ถ้าหล่อนไม่ออก ฉันยิงหล่อนแน่

คุณพ่อ นั่นแม่นะ [หายใจหอบถี่]

ถ้าไม่มีไร่ขมิ้น

ลับแลก็ไม่มีความหมายกับผู้ใด

- [หายใจเฮือก หอบ] - ออกมา

- แม่บัว [ตะโกน] แม่บัว [กรี๊ด] - [กาหลา] ซอมพอ

- [ซอมพอ] ปล่อยข้าเจ้า ปล่อย [ร้องไห้] - ถ้ากูไม่ได้

- ก็ไม่ต้องมีผู้ใดได้ - [ซอมพอสะอื้น]

- [สะอื้น] - [กาหลา] ซอมพอ

[ซอมพอ] ปล่อยข้าเจ้า [ร้องไห้]

- [เพลง “ลับแล”] - [ซอมพอ] ปล่อย

- บัว - แม่บัว [กรี๊ด]

แม่ [สะอื้น] คุณพ่อ

♪ สุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ งามด้วยจิต ♪

♪ อันผ่องใส พ้นเภทภัย ♪

[เหล่าแม่หญิงรัว] ไหว้สาๆ

[เสียงเหล่าแม่หญิงจอแจ]

[แม่หญิง 3] ไหว้สาแม่โสม

♪ บ่หาญ บ่กาย ยกมือ ♪

[ปนสะอื้น] แม่

[เสียงก้อง] แม่บัว

[สะอื้น] แม่

♪ ฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

- [เสียงแมลง] - [ดนตรีบรรเลงเนิบๆ]

[ทหาร 10] ท่านขอรับ ขมิ้นในกระสอบ ที่เราขุดมาไว้ก่อนที่ไร่จะถูกเผา

กระผมให้ขนขึ้นเกวียนเรียบร้อยแล้วขอรับ

เผามันทิ้งให้หมด

อย่าให้ใครเอาออกไปนอกเมือง มันไม่ใช่ของเรา

- แต่ขมิ้นพวกนี้มันจะกลายเป็นทองนะขอรับ - นี่เป็นคำสั่ง

ขอรับ

[ดนตรีเศร้า]

[สะอื้น]

กาหลา ไปกันเถอะ

[ดนตรีซึ้ง]

มงกุฎเหมาะกับสูเจ้ามาก

แม่บัว

แม่หญิงอื่นมาเห็นเข้าจะว่าได้

แม่เมืองสวมให้กับมือ ใครจะกล้าว่า

แล้วก็เป่าอย่างนี้

เอ้า มืออ้อมอย่างนี้ อือ

นิ้วชี้กับนิ้วนาง ข้างนี้ก็นิ้วชี้กับนิ้วนาง

ใช่

[เสียงขลุ่ย]

สิ่งที่ท่านเคยทำดีกับข้าเจ้า

ข้าเจ้าขอขอบใจมาก

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีปลุกใจ]

แม่ซอมพอ

[ถอนหายใจ]

[ถอนหายใจ] ท่านจ๊ะ

ท่านพอจะรู้ไหมว่าคุณแชนท่านอยู่ทางใด

คุณแชนน่ะหรือ เห็นออกจากเมืองไปตั้งแต่เช้า

- [ทหาร 11] แต่ก็ไม่รู้ว่าไปที่ใดหรอกนะ - ขอบใจนะ

[ดนตรีซึ้ง]

[กาหลา] ซอมพอ

ไป

ริมหมอกไม่มีอีกต่อไปแล้ว

ลับแลก็เช่นกัน

เอ้า แล้วสูเจ้าจะพาข้าเจ้าไปที่ใด

ข้าจะพาเอ็งกลับไปอยู่กับคนของข้า

[ดนตรีสดใส]

เดี๋ยวเราไปเลี้ยงลูกกัน

- [หัวเราะเบาๆ] - [มินแค่นเสียง] ใกล้จะโตแล้วนะ

[หัวเราะ]

สูเจ้าจะไปด้วยกันใช่ไหม

ขอบใจสูเจ้านะ

ตั้งแต่เล็กจนใหญ่ก็มีสูเจ้าคอยดูแล

แต่ตอนนี้ข้าเจ้าผ่านอะไรมามาก

ข้าเจ้าดูแลตัวเองได้แล้วนะ

[หัวเราะแห้งๆ]

♪ อาจเป็นเพียงสายลมแผ่วเบาที่พัดผ่าน ♪

♪ กลิ่นความรักอบอวลแม้กาลเวลาเปลี่ยน ♪

♪ เพลงบอกรักเธอที่เคยถูกเขียน ♪

♪ ความทรงจำยังคงวนเวียนในหัวใจ ♪

[ทั้งคู่หัวเราะ]

♪ มอบให้กัน ♪

♪ ได้แต่หวังว่ามันจะไม่เป็นเพียงฝันไป ♪

♪ ความรักของเราอาจไม่เหมือนใคร ♪

♪ แต่หัวใจของเธอคือสิ่งที่สวยงาม ♪

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีเศร้า]

[สูดลมหายใจ ถอนหายใจ]

[สูดลมหายใจ ฮึบ]

ดูแลตัวเองดีๆ นะ ถ้าเกิดว่าคิดอะไรไม่ออก

ก็ขอให้มุ่งขึ้นไปทางเหนือ ข้าเจ้ารออยู่

ขอบใจนะกาหลา

ขอบใจสูเจ้าด้วยเหมือนกัน

ขอให้บุญวาสนาทำให้เราทั้งสองได้พานพบกันอีก

แล้วก็เอาลูกของเราสองคนมาเล่นด้วยกันนะ

[ถอนหายใจ]

[กาหลาในลำคอ] ฮึ

[ในลำคอ] อือ ตอนนี้ สูเจ้าจะพาข้าเจ้าไปแห่งหนใด

ก็สุดแล้วแต่สูเจ้าละ

[หัวเราะ]

[มิน] ซอมพอ ข้าขอให้เอ็งโชคดีนะ

และก็หลังจากนี้ ข้าขอให้เอ็งกับลูกเอ็งปลอดภัย

ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ ข้าขอขโมยตัวเพื่อนเอ็งก่อนแล้วกันนะตอนนี้

- ไปละ [หัวเราะ] - [หัวเราะเบาๆ]

[ดนตรีซึ้ง]

หล่อนจะสัญญากับฉัน ว่าจะไม่หนีไปจากฉัน

ข้าเจ้าสัญญา

[แชนสูดลมหายใจ]

ลูกของเราเป็นอย่างไรบ้าง

[แชน] หล่อนจะลืมฉันอีกกี่ครั้ง ฉันก็ยอมรับมันไว้

ตราบใดที่

ฉันได้รักหล่อน

[แชน] ฉันกำลังตามหา แม่หญิงคนหนึ่งอยู่ หล่อนพอจะช่วยฉันได้ไหม

[สูดลมหายใจ]

แม่หญิงเขาชื่ออะไรหรือ

ซอมพอ

[ดนตรีซึ้ง]