Original subtitles

แม่ต้องปกป้องลูก

- [ดนตรีสะพรึง] - [สูดจมูก]

- [เสียงแทง] - [อัญชันร้องเจ็บ]

- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [อัญชันหายใจเฮือก]

แม่บัวโกหกพวกเรามาตลอด

[เหล่าแม่หญิง] ฮะ

- [ซอมพอ] สูเจ้าคลอดลูกเป็นผู้มาร - [เหล่าแม่หญิงฮือฮา]

สูเจ้าเป็นแม่เมืองไม่ได้

อีเนรคุณ

[คำราม]

- หนึ่ง - [อสูรคำราม]

สอง

- [เสียงระเบิด] - [ทุกคนร้องตกใจ ครางกลัว]

จากนี้ ต่อให้เป่าขลุ่ยเรียกอย่างใด

พวกอสูรก็ไม่ออกมาหรอก

กูจะรอดูน้ำหน้าอย่างมึง

ว่าจะมีปัญญาประคับประคองลับแล ไปได้นานสักเท่าใด

[ดนตรีบรรเลงเนิบๆ]

[บุหงา] บัดนี้ ลับแลเรา ได้หลุดพ้นจากการยึดครอง

ของนางทรราชแล้ว

ถึงกาลอันเป็นมงคล

ที่พวกเราจะอัญเชิญแม่เมืองคนใหม่ขึ้นรับตำแหน่ง

แม่เมืองอังกาบ ผู้ปราศจากมลทิน

เป็นศรีเมือง เป็นมิ่งขวัญของพวกเรา

ไหว้สาแม่เมืองอังกาบ

[ทุกคน] ไหว้สาแม่เมืองอังกาบ

ภารกิจแรกในฐานะแม่เมืองที่ต้องเร่งจัดการ

[อังกาบ] เพื่อให้บ้านเมืองเข้ารูปเข้ารอย

กลับสู่ภาวะปกติ

เนื่องจากหลายตำแหน่งที่สภาสูงได้ว่างลง

ข้าเจ้าจึงขอแต่งตั้งเอื้องผึ้งเป็นแม่คุ้ม

[ดนตรีปลุกใจ]

กาหลาเป็นแม่ตรวจ

ซอมพอเป็นแม่หมอ

และกอหญ้า สูเจ้าจึงเป็นสมาชิกในสภาเมือง

เอ่อ

แล้วนางบัวกับพรรคพวกของมันเล่า แม่เมืองจะลงโทษอย่างใด

[ดนตรีลุ้นระทึก]

พวกเราจะร่วมกันตัดสินโทษ ส่วนผลจะเป็นอย่างไร

ก็แล้วแต่เสียงในสภา

[อังกาบ] เรื่องที่แน่นอน ต่อจากนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

จบสิ้นแล้วยุคสมัยของคำลวง

คนทุศีลสิ้นอำนาจแล้ว

[ทุกคน] ไหว้สาแม่เมืองอังกาบ

- [เพลง “ลับแล”] - ♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เพลงจบ]

[สะอื้น]

[ดนตรีเศร้า]

ซอมพอ

แม่บัวเลี้ยงข้าเจ้ามา

[สูดลมหายใจ] ลูกโตมางามเหลือเกิน

[สูดจมูก] ถ้าแม่โสมมีอยู่จริง

โปรดบันดาลให้ข้าเจ้า ได้เกิดมาเป็นลูกแม่อีกเทอญ

อย่าปล่อยให้มีผู้ใดมาพรากพวกเราจากกัน

[แชน] ฉันก็อยากมาไหว้ลาคุณน้าเหมือนกัน

[ดนตรีซึ้ง]

สูเจ้ารู้จักแม่ข้าเจ้าดีหรือ

ไม่ได้ดีมากหรอก

แต่เท่าที่ฉันเห็น

คุณน้าเป็นคนใจดี

เหมือนกับหล่อนนั่นแหละ

ข้าเจ้าเสียดาย

ที่มีเวลาอยู่กับแม่ที่แท้จริงเพียงเท่านี้

ข้าเจ้าไม่เคยคิดฝันเลย [สะอื้น]

ว่าแม่ที่เลี้ยงข้าเจ้ามาตั้งแต่เล็กจนโต…

เป็นคนเลว อย่างงั้นหรือ

ฉันอับอาย

และอยากจะขอโทษแม่ซอมพอเหลือเกิน

กับเรื่องเลวร้ายที่แม่ของฉันทำกับหล่อน

ฉันเฝ้าฝัน

จะได้เจอแม่แท้ๆ มาตลอด

แต่พอเจอเขาเข้าจริงๆ

มันกลับเป็นแบบนี้เสียได้

ถึงอย่างใด

แม่ของคุณแชนก็ยังมีชีวิตอยู่

[ดนตรีปลุกใจ]

สูเจ้าคงเกลียดข้าเจ้าแล้ว

หล่อนทำในสิ่งที่หล่อนคิดว่าต้องทำ

มันไม่มีผิดไม่มีถูกนะ

[มิตรไพรี] เราทำในสิ่งที่เราคิดว่าจำเป็นต้องทำ

แล้วเราก็ก้มหน้า

รอรับผลของมัน มันก็เท่านั้นละ

ถ้าหากฉันเป็นแค่หนุ่มชาวบ้านธรรมดา

ถ้าหากหล่อน

ไม่ใช่หญิงชาวลับแล

ชีวิตเราจะเป็นยังไงนะ

[ดนตรีเศร้า]

ตอนนั้น

ฉันรักหล่อนจริงๆ นะ

[มิตรไพรี] แล้วหล่อนล่ะ

รักฉันบ้างไหม

[บัวสะอื้น]

- [แชน] คุณพ่อ - อ้าว

- [มิตรไพรี] แชน แชนเป็นอย่างไรบ้างลูก - [แชน] คุณพ่อเป็นอย่างไรบ้าง

อดทนอีกสักนิด อีกไม่นานคุณพ่อน่าจะออกไปได้

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

ข้าเจ้ากับคุณแชน

มีเรื่องต้องถามแม่บัว

ทำไมกระผมไม่ถูกลอยไปเหมือนเด็กชายอื่นๆ

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

แต่กลับได้ไปเติบโตกับคุณพ่อในเมือง

[ถอนหายใจ]

[เสียงทารกร้องไห้ต่อเนื่อง]

[บัว] แม่อาจจะไม่ใช่แม่ที่ดีนัก

[เสียงทารกอ้อแอ้ ร้องไห้]

[บัว] แต่แม่ก็พยายาม

ภายใต้กฎและระเบียบปฏิบัติ

แม่ไม่อาจอยู่ใกล้ชิดสูเจ้า

ก็เพื่อให้สูเจ้า

ได้ไปเติบใหญ่ในที่ที่เป็นคุณ

[ดนตรีซึ้ง]

เข้าใจแม่ใช่ไหม

[บัวสูดจมูก] ส่วนซอมพอ

ถึงแม้สูเจ้าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ

แต่ความรู้สึกของแม่ที่มีต่อสูเจ้า

ก็ไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจากความรัก

แชน ซอมพอ

ตอนนี้แม่ไม่เหลือใครแล้ว

นอกจากสูเจ้าทั้งสอง

แม่ไม่อยากตายอยู่ที่นี่

ช่วยพาแม่หนีทีเถิด

อย่าได้มาพูดว่ารักเลย

[ซอมพอ] ที่แม่บัวลักตัวข้าเจ้ามาจากแม่อัญชัน

และเลี้ยงดูจนเติบใหญ่

ก็เพื่อให้ตัวเองได้เป็นแม่เมือง

แม่ก็แค่ใช้ข้าเจ้าเป็นเครื่องมือ

ตอนนั้น แม่ไม่มีทางเลือกอื่นใด

[บัว] แม่บงกชเป็นผู้กำหนดทุกอย่าง

[สูดจมูก] แม่ไม่ได้ปรารถนาให้เป็นเช่นนี้เลย

ซอมพอ

สูเจ้าคงไม่นิ่งดูดาย

และปล่อยให้แม่ผู้นี้ต้องตายไปอีกคนหนา

[ดนตรีสะเทือนใจ]

พูดออกมาได้

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ทั้งๆ ที่

คุณแม่เป็นคนฆ่าแม่แท้ๆ ของเขากับมือ

[ดนตรีสะเทือนใจ]

- ไม่อายปากบ้างเลยหรือไง - [มิตรไพรี] แชน

[เสียงสั่น] แชน

แล้วแม่จะโดนลงโทษเช่นไร

รอฟังคำตัดสินของแม่เมืองคนใหม่เถอะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ซอมพอ] เมื่อกินยานี้ ข้าเจ้าจะได้ความทรงจำทุกอย่าง

เกี่ยวกับคุณแชนกลับมา

ความทรงจำเหล่านั้น จะทำให้ข้าเจ้าเกิดความรักหรือ

ใช่

แล้วข้าเจ้าจะกินไปทำอะไร

ในเมื่อแม่ครูพูดไว้ว่าความรักเช่นนั้น

มีแต่ความเจ็บปวดใจ

แม่ครูพูดถูกแล้วละ

เพราะตอนนี้ฉันเองก็เจ็บปวดใจเหลือเกิน

ที่หล่อนลืมเรื่องราวระหว่างเรา

[ดนตรีซึ้ง]

[แชน] หล่อนจะกินหรือไม่กิน

ก็แล้วแต่หล่อนเถอะ

หล่อนจะลืมฉันอีกกี่ครั้ง

ฉันก็จะยอมรับมันไว้

ตราบใดที่

ฉันได้รักหล่อน

[เสียงนกร้อง]

[ถอนหายใจ]

ตามที่ข้าเจ้าสัญญาไว้

สูเจ้าอยากได้ขมิ้นทองเท่าไรก็ขุดเอาไปเถอะ

เอ็งจะไล่ข้าออกจากเมืองแล้วหรือ

[อึกอัก] สูเจ้าเข้ามาในเมืองนี้ตั้งแต่ทีแรก เพราะว่าอยากได้ขมิ้นทองไม่ใช่หรือ

สูเจ้าต้องนำทองไปแลกอาวุธ เพื่อเสริมกำลังเพื่อนเงี้ยว

ไม่ใช่มัวโอ้เอ้ เดี๋ยวจะไม่ทันการ

[ดนตรีเศร้า]

ถ้าอย่างนั้น

เอ็งรอข้านะ

หากข้าเสร็จธุระข้างนอกเมื่อใด ข้าจะกลับมา

สูเจ้าจะกลับมาทำไมอีก

ข้าเป็นเด็กกำพร้า ข้าไม่เคยเจอหน้าพ่อแม่ของข้าเลย

แต่ข้าขอให้ได้เห็นหน้าลูกของข้าสักครั้งหนึ่ง

ให้ข้าได้รู้สึกว่าข้ามีครอบครัวกับเขาสักครั้งหนึ่ง

นะ

[ดนตรีจบ]

ข้าได้ยินเอ็งคุยกับแม่เอ็งว่าถ้าพวกกบฏชนะ

พวกเอ็งจะเปลี่ยนกฎให้มีผู้ชายในเมืองได้

ใช่แล้ว

เรื่องนั้นควรเปลี่ยนแปลง

[ดนตรีปลุกใจ]

[ถอนหายใจ]

[พ่นลมหายใจ]

ซอมพอ

เป็นอย่างไรบ้าง ยาได้ผลไหม

จำฉันได้หรือยัง

คุณแชน

[ดนตรีซึ้ง]

[ถอนหายใจ]

♪ อยากได้ ♪

- [แผ่ว] ซอมพอ - ♪ ยิน ♪

♪ คำว่าเธอรักกัน ♪

♪ เอ่ยมาสักครั้ง ฉันรอจะฟัง ♪

♪ หากข้างในแววตาที่เธอได้มองมา ♪

♪ มันแสดงถึงความห่วงหาที่เธอมี ♪

เมื่อคุณพ่อถูกปล่อยตัว

ฉันกับคุณพ่อจะกลับออกไปข้างนอก หล่อนไปกับฉันนะ

- คุณแชนหมายถึง - ไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน

พวกเราจะอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา

ฉัน หล่อน

และก็ลูกของเรา

[กอหญ้า] แม่หญิงเมืองลับแลเรา ไม่มีผู้ใดรู้จักโลกภายนอก

หากเปิดเมืองเมื่อใด ขี้คร้านจะถูกล่อลวงหมดสิ้น

พวกเราจะได้เรียนรู้ผิดถูก จากประสบการณ์ อันนำมาซึ่งปัญญา

ให้พวกเราพร้อมกว่านี้ค่อยเปิดเมืองไม่ดีกว่าหรือ

หากเฝ้ารอแต่วันพร้อม ก็จะไม่มีวันพร้อม

[กาหลา] การเปลี่ยนแปลงควรเริ่มตั้งแต่วันนี้

ข้าเจ้าขอเสนอให้มีการออกเสียง

ว่ามีผู้ใดบ้างที่เห็นชอบกับการเปิดเมือง

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- [ดนตรีชวนลุ้น] - [กาหลาถอนหายใจ]

ลับแลเราได้มาถึงวันนี้แล้ว

ข้าเจ้า

ขอเสนอให้ยกเลิกพิธีล่าผู้มาร

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

และหากแม่หญิงลับแลผู้ใด อยากออกเรือน ย้ายถิ่นฐาน

ก็ทำได้ตามความสมัครใจ

นี่สูเจ้าอยากออกไปกับผู้มารผู้นั้นหรือ

แม่แท้ๆ ของสูเจ้า

[อังกาบ] เพิ่งถูกมันสังหาร

สูเจ้ายังจะมีแก่ใจ ไปอยู่กินกับเชื้อสายพวกมันอีกหรือ

กรรมของผู้ใดก็ขอให้เป็นของผู้นั้นเทอญ

หาไม่แล้วก็จะชังแม้กระทั่งเด็กที่อยู่ในครรภ์

ใครที่เห็นด้วยกับการที่ชาวลับแล

สามรถที่จะย้ายถิ่นฐานได้ ขอให้ยกมือ

[ดนตรีสะพรึง]

[เอื้องผึ้ง] ข้าเจ้าว่า การประชุมวันนี้ค่อนข้างยืดเยื้อ

- วันนี้พอกันแค่นี้เทอญ - เดี๋ยว

มีอีกเรื่องที่ข้าเจ้าคิดว่าควรรีบพิจารณา คืออีบัวกับพวกพ้องของมัน

รวมทั้งทหารสยาม พวกเราจะจัดการกับมันเช่นใด

ไม่เห็นต้องทำอย่างใด เพียงขังไว้ในคุกต่อไป

อีบัวกับโคตรเหง้ามันฆ่าไปเท่าใด หากไม่ลงทัณฑ์ให้เป็นเยี่ยงอย่าง

[กอหญ้า] เมื่อใดความยุติธรรมจะปรากฏ

จะรอแม่โสมองค์ใดมาตัดสินโทษหรือ

[ดนตรีชวนลุ้น]

แม่เมืองมีความเห็นว่าอย่างใดคะ

ความผิดพวกมันร้ายแรงนัก โดยเฉพาะนางบัว

[อังกาบ] ข้าเจ้าเห็นว่า ควรกรอกยาลบมลทินนักโทษทุกคน

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[อังกาบ] แล้วขับไล่ออกจากเมือง ไม่ให้ได้กลับเข้ามาอีก

เช่นนั้นจะต่างอะไรกับที่นางทำกับแม่ของข้าเจ้า

มันน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่นางทำ

[อังกาบ] ข้าเจ้าสั่งประหารหรือ

เปล่า

แล้วจะพูดว่าไม่ต่างได้อย่างใด

[อังกาบถอนหายใจ]

ผู้ใดเห็นด้วยกับการกรอกยาลบมลทิน

จงยกมือ

[ดนตรีบรรเลงปนเศร้า]

แม่เมืองเรียกหาข้าเจ้าด้วยเรื่องอันใด

กอหญ้า ข้าคิดว่าพวกเราคิดตรงกัน

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[เสียงหายใจขาดเป็นห้วงๆ]

[ดนตรีระทึก]

[เสียงจั๊กจั่น]

จริงหรือ ป้าของหล่อน

อนุญาตให้หล่อนออกไปข้างนอกกับฉันจริงๆ หรือ

[ดนตรีซึ้ง]

ข้าเจ้าจะกลับไปเก็บเอาของที่คุ้มก่อน คุณแชนรอที่นี่เทอญ

[ร้องเจ็บ]

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [เสียงล้มตึง]

แม่เมืองให้พวกเราจับตัวผู้มารมินไปด้วย

[กอหญ้า] มันอยู่แห่งใด แยกย้ายกันตามหา

[แม่ตรวจ 1 และ 2] ค่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[กาหลา] มิน [หอบ ไอ] สูเจ้ารีบหนีเทอญ [ถอนหายใจ]

- [มิน] หนีอะไร - [พ่นลมหายใจ] ไม่มีเวลาแล้ว

พวกนางกำลังตามมา

ถ้าไม่อยากถูกจับก็รีบตามข้าเจ้ามา

- เดี๋ยวๆ เดี๋ยว ทองข้าล่ะ - [กาหลาถอนหายใจ]

[กาหลา] เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ เร็ว [พ่นลมหายใจ]

[เสียงฝีเท้า]

- [มินและกาหลาหอบ] - [ดนตรีระทึกขวัญ]

[มินถอนหายใจ]

- [ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ] - [หอบ]

ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีอสูรหมอกแล้ว

แต่ก็ยังมีภัยจากสัตว์ป่า สูเจ้าก็ระวังตัวด้วย

[กาหลาถอนหายใจ]

- [เอฟเฟกต์วิ้ง] - [เสียงลั่นครืน]

ที่ผ่านมาข้าเจ้าขอขอบใจสูเจ้ามากๆ

[ดนตรีซึ้ง]

[กาหลาถอนหายใจ] ไป

[กาหลา] ไป

ข้าขอกอดเอ็งกับลูกอีกสักทีเถอะ

[ดนตรีเศร้า]

[มิน] กาหลา เอ็งรอข้านะ

- ข้าเสร็จงานข้างนอก… - [แทรก] อย่าได้มาอีกเลย

[กาหลาพ่นลมหายใจ] ตอนนี้สถานการณ์ไม่แน่นอน

สูเจ้าจะเป็นภัย ไป รีบไปเสีย

[กาหลา] ไป

[เสียงลั่นครืน]

[กอหญ้า] จับมัน

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ทิ้งอาวุธเถิดแม่ตรวจ

[กาหลากับซอมพอฟึดฟัด]

- [ดนตรีสะพรึง] - [กาหลาหายใจหอบถี่]

นี่แม่จะทำอะไร พวกเราไม่ได้ตกลงกันไว้เยี่ยงนี้

การเปลี่ยนแปลงที่สูเจ้าต้องการ

ชาวเมืองอาจจะไม่ต้องการ

[อังกาบ] การเปิดเมืองในตอนนี้

[ดนตรียะเยือก]

[อังกาบถอนหายใจ] แม่คิดว่าอาจจะเร็วไป ควรชะลอไว้ก่อน

นี่แม่เสียจริตไปแล้วหรือ [ฟึดฟัด]

สิ่งที่ต้องทำก็คือต้องทำ

นี่คือภารกิจของแม่เมือง

- [เสียงเชือก] - [กาหลาฟึดฟัด]

[กาหลาหอบ ฟึดฟัด]

[กอหญ้า] พวกเราจะไม่ปล่อยให้คนชั่ว อยู่เป็นกาลกิณีบ้านเมืองอีกต่อไป

พวกมันจะถูกขับออกจากเมือง นับตั้งแต่วันนี้

ก่อนจะถูกเนรเทศออกจากเมือง พวกมึงจะต้องดื่มยาลบมลทิน

[กอหญ้า] เพื่อให้ลืม เรื่องราวเกี่ยวกับลับแลให้หมดสิ้น

ซอมพอ ลูก

- [แผ่ว] ไม่ - [เพลง “ลับแล”]

♪ ปานเมืองฟ้า ♪

แกจะทำอะไร

- ♪ ในหล้าสุดป่าเขา ♪ - [ฮึบ]

- ♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪ - [สำลัก]

[ไอ]

- [สำลัก] - [มิตรไพรี] แชน

♪ ลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

[ไอ] แชน

♪ แม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[อังกาบ] แต่สำหรับสูเจ้าทั้งสอง ต้องลบให้หมด

ไม่ให้เหลือแม้แแต่เรื่องเดียว

♪ โสมมาสักกา ♪

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- [หายใจเฮือก] - [ดนตรียะเยือก]

[แม่ตรวจ 3] อีคนชั่ว อ้าปาก [ฮึบ]

[พุดซ้อนฮึบ ฟึดฟัด]

[ไอ หายใจเฮือก]

[เอฟเฟกต์วิ้ง]

ข้าเจ้าขอสิ่งสุดท้าย

ก่อนที่จะดื่มยาลบมลทินได้หรือไม่

หากต้องจากลับแลไป

ข้าเจ้าขอจากไปอย่างสง่างาม

อย่างน้อยก็ให้นางในคุ้ม

ช่วยเกล้าผมให้ข้าเจ้า

ดูเป็นผู้เป็นคนทีเถอะ

[ดนตรีเศร้า]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ฮึบ] นี่คือสิ่งที่สูเจ้าชดใช้

[อังกาบแค่นเสียง]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ตั้งแต่วันนี้

เมืองลับแลจะกลับเข้าสู่ความสงบสุขดั่งเดิม

[ทุกคนพูดย้ำๆ] ไหว้สาแม่เมืองๆ

[ดนตรีปลุกใจ]

[ทุกคนพูดย้ำต่อเนื่อง] ไหว้สาแม่เมืองๆ

- [เสียงเหล่าแม่หญิงจอแจ] - [เสียงตะโกน] ออกไปๆ

[ทุกคนตะโกนจอแจต่อเนื่อง]

[ไม่มีเสียง]

[ตะโกน] คุณแชน

- [ทุกคนตะโกนจอแจต่อเนื่อง] - [ดนตรีระทึก]

คุณแชน [สะอื้น]

ข้าเจ้าว่าไกลมากพอแล้ว เอาพวกมันลงตรงนี้เถิด

[ในลำคอ] อือ ส่วนอีบัวกับอีพุดซ้อน ต้องเอาไปทิ้งให้ไกลกว่านี้

แม่เมืองไม่อยากให้พวกมันตื่นมาเจอกัน

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[อ่ำ] คุณแชน คุณแชนฟื้นแล้วขอรับ

คุณแชน

[ฮึบเบาๆ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

กระผมเป็นห่วงแทบแย่ขอรับ

[แชน] คุณพ่อ

[ฮึบ]

[มิตรไพรี] ที่นี่ไม่ใช่พระนคร ที่นี่ที่ใดเหรอ

กระผมก็งงไปหมดแล้วเหมือนกันขอรับ

คุณหลวงกับคุณแชนน่ะ หายเข้าไปในป่าตั้งหลายอาทิตย์

[อ่ำ] คุณหลวงน่ะว่าจะไปไล่ล่าไอ้พวกเงี้ยว

ส่วนคุณแชนไปตามหาซอมพอ

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีจบ]

- ซอมพอ - [อ่ำ] ขอรับ

ใครหรือ

[ดนตรีชวนลุ้น]

นี่แกจะทำอะไรอะ จะขโมยเหรอ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [บัวและพุดซ้อนร้องตกใจ] - [บัวหอบ]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- [ร้องโวยวายไม่เป็นภาษา] ของกู - เฮ้ย

[บัวกรี๊ด] ของกู ของ…

- [บัวโวยวาย] - [พุดซ้อนฟึดฟัด]

- [พุดซ้อน] ของกูๆ - [บัว] ของกู [ฮึบ] ของกู

- [บัวโอดโอย] - [ทั้งคู่ฟึดฟัด]

- [พุดซ้อนแค่นเสียง] - [สำลัก]

- [เสียงมีดเฉือน] - [ครางเจ็บ]

[ไอ]

[ชาวบ้านร้องตกใจ กรี๊ด]

- [หอบ] - [พุดซ้อนไอ หายใจขาดห้วง]

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชา ♪

[ชาวบ้านชาย 1] ใครวะ บ้าเปล่า ปาดคอเลยอะ

[ชาวบ้านชาย 2] เฮ้ย มาดูดิ

[ชาวบ้านฮือฮา จอแจ]

♪ ฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[ดนตรีซึ้ง]

แม่

- [พ่นลมหายใจ] - [ถอนหายใจ]

น้าอังกาบทำอะไรกับคุณแชน เขาไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย

พวกนั้นเพียงโดนลบความทรงจำ แล้วขับไล่ออกจากเมือง

ความทรงจำ

[ดนตรีชวนลุ้น]

ต่อจากนี้ กฎบ้านเมือง

ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่

[อังกาบ] ไม่มีอะไร สามารถเปลี่ยนได้ในชั่วเพียงข้ามคืน

อย่างนั้นก็ขอให้อดทน

เด็กอย่างสูเจ้าต้องค่อยๆ เรียนรู้

แล้วทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด

[ดนตรีพิศวง]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

เฮ้ย เดี๋ยวก่อนๆ ข้าไม่ได้ว่าอะไร

ข้าให้

[ดนตรีซึ้ง]

[ชาวบ้านชาย 3] กินได้ เอาไปสิ

[ในลำคอ] เอ้า

[ดนตรีสะเทือนใจ]

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีระทึก]

- สูเจ้าอย่านะ - กูให้ข้าวมึงกินแล้ว

ก็ตอบแทนกูบ้างเป็นไรเล่า

โอ๊ย ปล่อย [ฮึบ] ปล่อย

- [ชาวบ้านชาย 3 ส่งเสียงออกแรง] - [บัวครางเจ็บ ฟึดฟัด]

- [บัว] ปล่อยๆ - [ชาวบ้านชาย 3 ฮึบ]

- อย่า [ฟึดฟัด] - [ชาวบ้านชาย 3 ฮึบ]

- [บัวส่งเสียงออกแรง] - [ชาวบ้านชาย 3 ร้องเจ็บ]

[ชาวบ้านชาย 3 ร้องโอดโอย] มึง

[ชาวบ้านชาย 3 ร้องเจ็บ ครวญคราง]

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีระทึก]

ไอ้มิน เอ็งหามาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ

- [เสียงปืน] - [มิน] เฮ้ย

บัว นี่เกือบ 20 ปี

[มิตรไพรี] เราเพิ่งจะได้พบกัน

สูเจ้าสองคนโดนยาลบความทรงจำต่างหาก

[บัว] ข้าเจ้าอยากช่วยชาวเมือง จึงอยากขอแรงสูเจ้า

- [ทหาร] ยิง - [บัว] ไปช่วยต่อสู้กับเหล่าคนชั่ว

[กอหญ้า] อีบัวมันไม่เหลือ ความทรงจำแล้ว มันกลับมาได้อย่างใด

[หายใจหอบถี่]

[เสียงตะโกนโวยวาย]

- [เพลง “หรือแค่ภาพลวง”] - ♪ เพียงเดียวดายกลางความมืดมน ♪

♪ ยังคงค้นยังหาไม่เจอปลายทาง ♪

♪ ข้างในใจของเธอ วอนให้ฟ้าช่วยพา ♪

♪ ดวงดารามาปลอบโยนฉันที ♪

♪ ในค่ำคืนที่มีแต่ฟ้าไร้ดาว ♪

♪ ความเงียบเหงาก็เข้ามาหาทันที ♪

♪ ไยหัวใจของเธอช่างลึกเช่นนี้ ♪

♪ ยิ่งค้นหาทุกทีก็ไม่เข้าใจ ♪

♪ เพราะว่าฉันยังสงสัย ♪

♪ ว่ามีอะไรอยู่ในใจของเธอ ♪

♪ ยิ่งฉันคิด ยิ่งหวั่นไหว ♪

♪ แววตาเธอคืออะไรฉันอยากรู้ ♪

♪ อยากได้ยินคำว่าเธอรักกัน ♪

♪ เอ่ยมาสักครั้ง ฉันรอจะฟัง ♪

♪ หากข้างในแววตาที่เธอได้มองมา ♪

♪ มันแสดงถึงความห่วงหาที่เธอมี ♪

♪ หากที่ฉันคิดนั้นมันไม่จริง ♪

♪ สิ่งที่ฉันได้เห็นนั้นเป็นแค่ภาพลวงตา ♪

♪ แค่เพ้อไปเอง ♪

♪ แค่บอกกันเท่านั้นให้ฉันรับรู้ ♪

♪ ความจริง ♪

[เพลงจบ]