Original subtitles

เจ้าเมืองนั้น

- [ดนตรีเศร้า] - [เสียงนกร้อง]

คือแม่ของกระผม

- ใช่ - [ดนตรีสะพรึง]

แล้วใครคือแม่แท้ๆ ของข้าเจ้า

ความทรงจำของอัญชัน

จะเป็นสิ่งที่เปิดเผยทุกอย่าง

[ยี่หุบ] แม่เมือง

เรื่องใหญ่แล้วค่ะ อัญชันน้องสาวอังกาบเขายังมีชีวิตอยู่

อยู่กับพวกกบฏค่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

เอาตัวอัญชันมาให้ได้

ไม่ว่าจับเป็นหรือจับตาย

[ซอมพอ] หน้านี้คือยาลบมลทิน

นี่ ต้องเป็นยาฟื้นความจำแน่

ซอมพอมั่นใจนะ

[อังกาบ] ว่าจะรักษาอัญชันได้

[ซอมพอ] น้าอัญชัน

[ซอมพอหายใจเฮือก] น้า [หายใจหอบ]

[หอบคราง]

[แผ่ว] อังกาบ

[สะอื้น] อังกาบ

- [ถอนหายใจ] - [ทั้งคู่ร้องไห้]

เสียงขลุ่ย

[เสียงขลุ่ยลอยมาไกลๆ]

- [ดนตรีสะพรึง] - อสูรหมอก

- [ซอมพอ] แม่บัวเรียกอสูรหมอกมาที่นี่ - [เสียงอสูรคำราม]

- [ดนตรีระทึก] - [เสียงอสูรขู่ต่ำ]

[กอหญ้าหอบ]

ไม่ทันแล้ว พวกเราเตรียมอาวุธ

- [กอหญ้าฮึบ] - [อสูรขู่ต่อเนื่อง]

- [กอหญ้าส่งเสียงออกแรง] - [ทุกคนฮึดฮัด]

- [แม่หญิงกบฏ 1 ฮึบ] โอ๊ย - [ดนตรีสะพรึง]

[อสูรคำรามต่ำ]

[กอหญ้า] ฮึ่ย [ส่งเสียงออกแรง]

[ฮึดฮัด]

- [เสียงคำราม] - [เสียงหน้าไม้]

- [ดนตรีระทึก] - [เบาๆ] ไปเร็ว

[เสียงปืน]

[หอบ]

[ดนตรีจบ]

[เพลงจากขลุ่ย]

[อสูรครางต่อเนื่อง]

[หอบ]

[อสูรคำราม]

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกป้องฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เพลงจบ]

[ดนตรียะเยือก]

พวกเอ็งซ่อนตัวก่อนดีกว่า

เดี๋ยวข้าจะกลับไปช่วยกาหลาเอง

ระวังตัวให้ดีนะ

พวกเอ็งก็เหมือนกัน

หากไม่แน่ใจว่าเป็นข้า อย่าออกมาเด็ดขาด

เดี๋ยว

ฉันไปด้วย

[แชนถอนหายใจ]

เอาไว้ป้องกันตัวให้จงดี

ฉันจะรีบกลับมา

[ดนตรีซึ้ง]

[แชน] ไป

ระวังตัวนะ

[ดนตรีซึ้ง]

เร็วๆ เถอะ ไป

- [ดนตรีระทึก] - [ส่งเสียงออกแรง]

- [อสูรคำราม] - โอ๊ะ

[หายใจเฮือก]

[ดนตรีระทึก]

[อังกาบตะโกนออกแรง]

[เสียงฉีกเนื้อ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ครางต่ำ คำรามเบาๆ]

[เพลงขลุ่ย]

[ครางต่ำ]

[พุดซ้อน] จับมัน จับมันให้หมด

[ดนตรีสะพรึง]

[หายใจหอบ]

ไม่เห็นอัญชันค่ะ

[สะอื้น]

- [สูดจมูก] - [บัว] อัญชัน

[ดนตรีสะพรึง]

เดี๋ยวข้าเจ้าจะออกไปดู

[บัว] อัญชัน สูเจ้าอยู่ไหน

ออกมาเถอะ ข้าเจ้าคิดถึงสูเจ้ายิ่งนัก

แม่บัวตามมาแล้ว

- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [หายใจเฮือกใหญ่]

ซอมพอ

สูเจ้าอยู่ตรงนี้

สูเจ้ากำลังจะเป็นแม่คน

[ซอมพอถอนหายใจ]

แม่ต้องปกป้องลูก

[ถอนหายใจ]

[ซอมพอสะอื้นเบาๆ]

เราต้องปกป้องลูกนะ

หือ

- [สะอื้น] - [ดนตรีเศร้า]

[สูดจมูก สะอื้น]

[บัว] อัญชัน

[ดนตรีสะพรึง]

สูเจ้าอยู่ไหน ออกมาเถอะ

ข้าเจ้าคิดถึงสูเจ้าเหลือเกิน

[ดนตรีชวนลุ้น]

ข้าเจ้าอยู่นี่

ไม่เห็นหน้ามาเนิ่นนาน

คิดว่าสูเจ้าตายไปซะแล้ว

- [เสียงแทง] - [อัญชันร้องเจ็บ]

- [อัญชันครวญครางเบา] - [สะอื้นเบาๆ]

[อัญชันหายใจหอบถี่]

ตายไปแล้วก็ตายไปเลย ไม่ต้องฟื้นกลับมาอีก

- [เสียงแทง] - [หายใจเฮือก]

[ดนตรีสะพรึง]

[พ่นลมหายใจ]

[ดนตรีเศร้า]

เอาศพอัญชันไปฝัง

อย่าให้ใครรู้ใครเห็น

ค่ะ

[ซอมพอสูดลมหายใจ]

[ซอมพอฮึบ ส่งเสียงออกแรง]

[มิน] กาหลา

[พ่นหายใจ] โอ้

กาหลา

[แค่นเสียง]

[แผ่ว] กาหลา

[มิน] กอหญ้า

กอหญ้า

[มินหอบ]

- [มิน] โอ๊ะ เอ็งยังไม่ตายๆ - [กอหญ้าครางเบาๆ]

- [ถอนหายใจ] โอ้ - [กอหญ้าพ่นลมหายใจ]

[แผ่ว] กาหลากับแม่อังกาบโดนจับตัวไป

[ถอนหายใจ]

เอ้า ลุกไหวไหม

- [กอหญ้าครางเจ็บ] - [มินฮึบ]

[แชน] ซอมพอ

[ถอนหายใจ]

เป็นอย่างไรบ้าง หล่อนปลอดภัยดีใช่ไหม

ซอมพอ

แล้วน้าอัญชันล่ะ

[สะอื้นเบาๆ]

- [พึมพำเบาๆ] ไม่เป็นไรๆ - [สะอื้น]

ไม่เป็นไรนะ

[เสียงแมลงกลางคืนร้อง]

[ยี่หุบหอบ]

- [หายใจเฮือก] - [ดนตรีสะพรึง]

[ดนตรีระทึก]

[หอบ]

[สะอื้น]

[ดนตรีสะเทือนใจ]

[กอหญ้าฮึบ]

[กอหญ้าหอบ]

ข้าเจ้าไปสืบข่าวมา ได้ข่าวมาว่า

แม่เมืองจะให้แม่โสมลงโทษแม่คุ้มกับกาหลา

วันนี้ที่ลานกลางเมือง

[ดนตรีเศร้า]

หมายความว่ายังไง

แม่บัวจะฆ่าน้าอังกาบและกาหลา

นี่มันต้องถึงขั้นนั้นเชียวหรือ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ข้าเจ้าพอมีทางช่วยได้

[เสียงแม่หญิงซุบซิบจอแจต่อเนื่อง]

[พุดซ้อน] ข้าเจ้าวางกำลังไว้รอบลานกลางเมือง

และซ่อนพลหน้าไม้ไว้ตามจุดต่างๆ แล้วค่ะ

ถ้าอังกาบและกาหลามันหลุดออกมาได้

ก็ยิงมันทิ้งเสีย

[ดนตรีสะพรึง]

ค่ะ

ข้าเจ้าเสียใจจริง

ที่เชื้อสายของสูเจ้า

จะต้องจบสิ้นลง ณ วันนี้

ทั้งลูก

- ทั้งน้องและหลาน - [อังกาบพ่นหายใจ]

[อังกาบฟึดฟัด]

หมายความว่าอย่างใด

สูเจ้าทำอะไรกับอัญชัน

แล้วเจ้าจะทำอะไรได้

- อัญชันนางตายไปนานแล้ว - [อังกาบหายใจหอบถี่]

[ฟึดฟัด]

นางก็แค่ต้องตายต่อ

บัว อีคนใจทราม

[ตะโกน] อีคนใจทราม

[ตะโกนโวยวาย]

[พุดซ้อนตะโกน] หุบปากๆ

[บัว] แม่หญิงชาวลับแลทั้งหลาย

ที่สูเจ้าเห็นอยู่นี้

คืออังกาบและกาหลาผู้นำพวกกบฏ

[อังกาบสะอื้น]

ผู้ที่ทำให้ลับแลไม่สงบ

- ทำให้แม่โสมโกรธเคือง - [ร้องไห้]

- จนทำให้เกิดโรคระบาดและก็เรื่องร้ายต่างๆ - [ฟึดฟัด]

[แม่หญิงรุมด่าจอแจต่อเนื่อง]

[แม่หญิง 1] ชั่วทั้งแม่ทั้งลูก

- [บัว] บัดนี้ถึงเวลาแล้ว - [ดนตรีชวนลุ้น]

[แม่หญิง 2] ไปตายทั้งแม่ทั้งลูก

[บัว] ที่พวกเราชาวลับแล

จะลงโทษผู้นำพวกกบฏ

ให้สาสมกับที่ทำให้ลับแลเดือดร้อนมาเนิ่นนาน

และคืนนี้

แม่โสมจะลงทัณฑ์พวกมัน

- [อังกาบตะโกนโวยวาย] - [เหล่าแม่หญิงรุมด่าจอแจ]

- [แม่หญิง 2] ชั่ว - [แม่หญิง 3] มึงโดนแน่

[เหล่าแม่หญิงรุมด่าจอแจ]

- [อังกาบตะโกนโวยวายต่อเนื่อง] - [เหล่าแม่หญิงรุมด่าจอแจต่อเนื่อง]

[แม่หญิง 3] คนทรยศ สารเลว

[ซอมพอตะโกน] หยุด

[แม่หญิง 2] อะไรน่ะ

[พุดซ้อน] ซอมพอ

สูเจ้าจะทำอะไร

แม่หญิงลับแลจงฟัง

ข้าเจ้านำความจริงมาเปิดเผยให้ทุกนางได้รู้

[แม่หญิง 4] เรื่องอะไรอะ

แม่บัวโกหกพวกเรามาตลอด

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [แม่หญิง 5] ฮะ

ซอมพอ

ถึงสูเจ้าจะเป็นลูกของแม่

แต่ถ้าสูเจ้าโกหก พูดอะไรไม่ใช่เรื่อง

ข้าเจ้าก็ต้องลงโทษสูเจ้าเช่นกัน

แม่บัวโกหก

แม่บัวไม่ใช่แม่ข้าเจ้า

- [แม่หญิง 2] ฮะ - [เหล่าแม่หญิงร้องตกใจ]

- [พูดไม่ออกเสียง] - [เสียงซุบซิบ]

เนรคุณ

ข้าเจ้าเลี้ยงสูเจ้ามาตั้งแต่แบเบาะ

จะไม่ใช่แม่สูเจ้าได้อย่างใด

แต่แม่ที่คลอดข้าเจ้าคือแม่อัญชัน

และแม่บัวฆ่าแม่อัญชัน

[ทุกคนฮือฮา]

[เสียงพูดคุยจอแจ]

สูเจ้าเอาอะไรมาพูด

อัญชันนางคลอดลูกตายไปเมื่อ 20 ปีมาแล้ว

[ทุกคนร้องตกใจ เสียงซุบซิบจอแจ]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

[ซอมพอ] ถ้าอัญชันตาย เกือบ 20 ปีอย่างที่แม่บัวบอกแล้ว

ร่างคงเหลือเพียงกระดูก

แต่นี่

นี่คือศพของนางที่เพิ่งตายเมื่อคืน

[ร้องไห้]

ด้วยน้ำมือของแม่เมืองบัว

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [เสียงฮือฮา]

[ซอมพอ] ก่อนตาย

แม่อัญชันได้เล่าทุกอย่างให้เข้าเจ้าฟังหมดแล้ว

แม่บัว

สูเจ้าบาปหนาเหลือเกิน

[เอฟเฟกต์ชวนลุ้น]

น้าเป็นแฝดน้องของอังกาบ

แล้วเคยเป็นเพื่อนรักของบัว

เพื่อนรักของแม่บัว

[ดนตรีชวนลุ้น]

[อัญชัน] น้าออกไปล่าผู้มาร

พร้อมกับอังกาบและบัว

พวกเราท้องในเวลาไล่เลี่ยกัน

กลับลับแลพร้อมกัน

แต่อังกาบน่ะ

- [แม่หมอคนก่อน] อังกาบ สูเจ้าพร้อมนะ - [อัญชัน] คลอดก่อนผู้อื่น

[แม่หมอคนก่อน] เอ้า เบ่ง

- [แม่หมอคนก่อน] ฮึบ [ถอนหายใจ] - [อังกาบสาวกรี๊ดยาว]

[แม่หมอคนก่อน] เบ่งอีก

[อังกาบสาวกรี๊ด]

[แม่หมอคนก่อน] บุนนาค สูเจ้าช่วยนางเบ่งด้วย

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอ้า

หนึ่ง สอง สาม

- [แม่หมอคนก่อนส่งเสียงเบ่ง] - [อังกาบสาวกรี๊ด]

- โอ๊ย คลอดแล้วๆ - [หัวเราะเบาๆ]

- โอ้ [ครางเบาๆ] เฮ้ยๆ - [เสียงทารกร้อง]

อังกาบ อังกาบได้ลูกแม่หญิงนะ

- [บัวสาว] โอ๊ย - [อัญชัน] กาหลาเกิดได้ไม่นาน

[อัญชัน] ข้าเจ้ากับบัว ก็เจ็บท้องคลอดในวันเดียวกัน

- [แม่หมอคนก่อน] แม่บัวพร้อมนะ - [หอบ]

[แม่หมอคนก่อน] เอ้า เบ่ง

- [กรี๊ด ส่งเสียงออกแรง] - [แม่หมอคนก่อนส่งเสียงเบ่ง]

[อัญชัน] ข้าเจ้าเจ็บท้องคลอด พร้อมกับลูกแม่เมือง

[อัญชันสาวกรี๊ด]

- [อัญชัน] แม่หมอใหญ่ก็ต้องไปดูแลลูกแม่เมือง - [เสียงจอแจ โวยวาย]

[อัญชัน] ส่วนข้าเจ้านั้น แม่หมอบุนนาคเป็นผู้ทำคลอด

[บุนนาคสาว] สาม

[อัญชันสาวและบุนนาคสาวส่งเสียงออกแรง]

- [เสียงทารกร้องต่อเนื่อง] - [บุนนาคสาว] คลอดแล้ว

[หายใจหอบ]

สูเจ้าได้ลูกแม่หญิงน้อยนะ

[อัญชันสาวถอนหายใจ หอบ]

[แผ่ว] ข้าเจ้า

- [อัญชัน] อย่างไรก็ตามข้าเจ้าก็ได้คลอดก่อน - ข้าเจ้าขอดูลูกหน่อย

[อัญชัน] และบัวจึงคลอด

- [กรี๊ด] - [แม่หมอคนก่อนฮึบ]

[เสียงทารกร้องต่อเนื่อง]

บัวคลอดแล้ว หากสูเจ้าโต

[เสียงบัวสาวโอดโอยลอยมา]

ต้องเป็นเพื่อนกันแน่ค่ะ

[เสียงทารกร้องต่อเนื่อง]

[ดนตรีสะพรึง]

[อัญชัน] แต่ประหลาดนัก

- [อัญชันสาว] แม่เมือง มีอะไรเหรอคะ - [อัญชัน] แม่เมืองบงกช

[อัญชัน] กลับอุ้มเด็กเข้ามาในห้อง

แล้วเอาเด็กผู้มารลูกของบัว

มาสลับลูกสาวข้าเจ้า

- [อัญชันสาว] แม่เมือง - [เอฟเฟกต์ระทึก]

[บงกช] บุนนาค

[ฟึดฟัด]

- สูเจ้าทำอะไร เอาลูกข้าเจ้ามา - [ดนตรีระทึก]

ลูกเจ้าเป็นผู้มาร จะอยู่ลับแลไม่ได้

[คราง] ลูกข้าเจ้าเป็น…

ลูก [ร้องคราง]

- [ฟึดฟัดต่อเนื่อง] - [แม่หมอคนเก่า] อยู่นิ่งๆ

[ร้องเสียงอู้อี้]

[ดนตรีระทึก]

[อัญชันถอนหายใจ]

น้าอัญชันคลอดลูกเป็นแม่หญิงหรือ

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีซึ้ง]

[แผ่ว] ซอมพอ

[ถอนหายใจ]

แม่บัวเลี้ยงข้าเจ้ามา

[ซอมพอสะอื้น]

[สูดจมูก สะอื้น]

[ทั้งคู่ร้องไห้]

แท้จริงแล้ว

ข้าเจ้าเป็นลูกของแม่อัญชัน

[ซอมพอ] ที่ถูกแม่เมืองบงกชสลับตัวมา

สูเจ้าคลอดลูกเป็นผู้มาร

[เหล่าแม่หญิงฮือฮา]

- [ดนตรีสะพรึง] - เฮ้ย

สูเจ้าเป็นแม่เมืองไม่ได้

อีเนรคุณ ข้าเจ้าเลี้ยงสูเจ้ามาตั้งแต่เกิด

แต่สูเจ้ากลับแปรพักตร์ ไปเข้าข้างพวกกบฏเนี่ยเหรอ

- [สะอื้น] - [อังกาบ] แม่หญิงลับแล

สูเจ้าได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว

แม่บงกชบอกพวกเราว่า

- [สูดจมูก] - [อังกาบ] อัญชันตายตอนคลอดลูก

แต่อีบงกชและอีบัว

หลอกลวงพวกเรามาทั้งหมด

[บัว] สูเจ้าอย่าไปฟังนะ

ซอมพอกับอังกาบมันโกหก

แม่โสมจะลงโทษพวกมัน

พวกสูเจ้าต้องเชื่อฟังข้า

เชื่อฟังข้าแต่เพียงผู้เดียว

จับซอมพอและพวกกบฏไปลงโทษบัดเดี๋ยวนี้

อย่าให้มันเหิมเกริมเล่าเรื่องเท็จ

- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [หายใจหอบ]

[พุดซ้อน] ได้ยินไหม

[กาหลา] ♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ บ่มีเทพใดที่คุ้มเหย้า ♪

♪ มีเพียงเฮา ชาวลับแล ♪

♪ ทุกชีวีกำเนิดมา ♪

♪ ล้วนมีค่าทั่วแห่งหน ♪

♪ บ่มีผู้ใดอยู่เบื้องบน ♪

♪ มีเพียงตนชี้นำชะตา ♪

♪ ทิ้งคำสืบมา ♪

♪ ศรัทธาคุณค่าแห่งตน ♪

♪ เฮาคือพลังแห่งผองชน ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ คนชี้นำชะตา ♪

- ♪ มีเพียงตนชี้นำชะตา ♪ - [หายใจหอบถี่]

[เพลง “กบฏเมืองลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ บ่มีเทพใดที่คุ้มเหย้า ♪

♪ มีเพียงเฮา ชาวลับแล ♪

[เสียงจั๊กจั่น]

เชื่อได้ไหมเนี่ย

เอ้า

- เฮ้ย - นี่กระเป๋าเอ็งใช่ไหม ข้าไปขโมยมาให้แล้ว

เฮ้ย

น้าเอื้องผึ้งบอกว่า

ของที่เอาไปจากพวกฉัน ถูกเก็บไว้ที่โรงอาวุธ

นี่แกไปเอามาได้ไงเนี่ย

- [แค่นหัวเราะ] - [หัวเราะ]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ช้าก่อนแม่เมือง

เข้ามาหลบในคุ้มเช่นนี้ พวกเราจะจนมุมนะคะ

สู้แข็งใจวิ่งต่อไปอีกสักหน่อย

เชื่อข้าเจ้า ทางรอดของพวกเราอยู่ในคุ้มนี้

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ยี่หุบหายใจหอบถี่]

[เอื้องผึ้ง] หยุดก่อน

[อังกาบ] อีบัว

[อังกาบหอบ]

แทนที่จะหนีไป พวกมันกลับหลบเข้าไปในคุ้มเช่นนั้น

ไม่แน่ว่าอาจมีกับดัก

[ถอนหายใจ]

ซอมพอ

หลานไม่ต้องเข้าไปหรอก

ข้าเจ้าจะเข้าไปด้วย

[อังกาบถอนหายใจ]

[อังกาบ] สูเจ้า กับหน่วยแม่ตรวจที่เหลือจงรอข้างนอก

เผื่อพวกมันเล็ดลอดออกมา

ค่ะ แม่คุ้มอังกาบ

ไป

[อังกาบ] ฮึ

[ดนตรีระทึก]

[บัว] หน้าตาของสูเจ้า

ราวกับคนใกล้ตาย

[สูดลมหายใจ] คนใกล้ตายคือสูเจ้าต่างหาก

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เอื้องผึ้ง] ครานี้มีลูกปืนแน่ๆ

ไม่ใช่ก้อนกรวดแล้วหนา

สูเจ้าหมดอำนาจแล้ว

เหล่ากบฏเหิมเกริมยิ่งนัก

แม่โสมจะต้องลงโทษพวกเจ้า

[ดนตรียะเยือก]

ลองดูสิ

[อังกาบ] ว่าลูกปืนหรืออสูร อะไรจะไวกว่ากัน

ทุกนาง เตรียมตัว

- [เอฟเฟกต์ระทึก] - หยุดก่อน

น้าอังกาบ

พวกเราไม่จำเป็นต้องยิง

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ถ้าแม่บัวอยากเป่าขลุ่ยนั่นนัก

ก็เป่าเลย

[อังกาบหอบ]

[อังกาบ] ซอมพอ สูเจ้า…

สู…

[เอฟเฟกต์ชวนลุ้น]

อสูรหมอก

ทำให้ข้าเจ้านึกถึงชายผู้หนึ่งซึ่งข้าเจ้าพบ

ที่อยู่นอกเมือง

- [โวยวายไม่เป็นศัพท์] - [ชาวบ้านฮือฮา โวยวาย]

[คราง]

[เอื้องผึ้ง] ยาเสพติดทำให้เขากลายเป็นเช่นนั้น

แม่หมอเคยบอกไว้ว่าควันจากรากมุ่นหมอก

มีฤทธิ์ทำให้เกิดความเคลิบเคลิ้ม

จนต้องหวนกลับมาเพื่อสูดดมอีกครั้งแล้วครั้งเล่า

งั้นเป็นไปได้ว่าสมุนไพรเหล่านี้

อาจทำให้คนเกิดอาการเสียสติ

และเชื่อฟังคำสั่งของผู้ที่เลี้ยงดู

เหมือนกับทาสรับใช้

ข้าเจ้าว่าแม่เมือง น่าจะเลี้ยงอสูรหมอกให้อยู่ใต้คำสั่ง

ด้วยตำรับยานี้

[ซอมพอ] รากมุ่นหมอก

ใบสร้อยโสก

เห็ดบุหลัน

นี่มัน

เครื่องเซ่นแม่โสม

- [เอฟเฟกต์ระทึก] - [เสียงปะทุ]

[ไอเบาๆ]

[เสียงครางต่ำๆ ลอยมา]

[มินกระซิบ] แชน ไอ้แชน [ติดอ่าง] เสียง แชนๆ แชน

แชน เสร็จหรือยัง แชน

[เสียงคำรามเบาๆ]

แชน แชนโว้ย

เออ จะเสร็จแล้ว ไหนบอกไม่กลัวไง

มากันแล้ว

[ดนตรีระทึก]

เสร็จแล้วๆ

[เสียงอสูรคำราม]

ตอนนี้แหละ ไอ้แชน ขว้างไปเลย

เดี๋ยว

มีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียว

ก็ขว้างไปสิ

แชนๆ เดี๋ยว แชน…

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[เสียงอสูรครางต่ำ]

อย่างไรเสีย

พวกอสูรก็ไม่ออกมาหรอก

นี่สูเจ้าท้าทายแม่หรือ

บัว วางขลุ่ยลง

- [ดนตรีจบ] - [เสียงอสูรครางต่ำ]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[เสียงอสูรครางต่ำ]

- [ดนตรีสะพรึง] - [ครางในลำคอเบาๆ]

[แผ่ว] แย่แล้ว

หยุด

จะให้ยิงเลยไหมแม่คุ้ม

ลั่นไกเมื่อข้าเจ้านับถึงสาม

- [ดนตรีระทึก] - [อสูรคำราม]

หนึ่ง

สอง

[เสียงอสูรคราง]

- [เสียงระเบิด] - [ทุกคนร้องตกใจ ครางกลัว]

[พุดซ้อน] แม่เมือง

[อังกาบหอบ]

[พุดซ้อน] เสียงอะไร

- [มินหอบ] - [อสูรครวญคราง]

[อสูรครางเจ็บ]

- แม่เมือง [หอบ] - เสียงอะไร

[หอบ]

จากนี้

ต่อให้เป่าขลุ่ยเรียกอย่างใด

พวกอสูรก็ไม่ออกมาหรอก

[ดนตรีสะพรึง]

เสียงเมื่อครู่คือเสียงขออาวุธที่เรียกว่าระเบิด

[ซอมพอ] ป่านนี้พวกอสูรหมอกคงตายกันหมด

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ด้วยฝีมือของลูกชายแม่เมืองแล้ว

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- [ยี่หุบฮึบ] - [เสียงปืน]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- [อังกาบ] เฮ้ย - [พุดซ้อนกรี๊ด]

[พุดซ้อน] อียี่หุบ

[พุดซ้อนครางกลัว]

[ดนตรีเศร้า]

ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว แม่เมืองบัว

[ดนตรีเร้าใจ]

[อสูรคราง]

- [ดนตรียะเยือก] - [เสียงฝีเท้า]

[ดนตรีสะพรึง]

นี่มันตะกร้าอะไร

เยอะแยะเต็มไปหมด

ข้าว่าเราอยู่ใกล้รังของพวกมันแล้วล่ะ

ระวังตัวไว้ดีๆ

[ดนตรีชวนลุ้น]

[แชนหอบ]

[เสียงอสูรครางต่ำ]

[เสียงเด็กผู้ชายร้องไม่เป็นศัพท์ต่อเนื่อง]

[ดนตรีเศร้า]

เด็กที่คลอดออกมาเป็นผู้ชาย

จะกลายเป็นอสูรหมอกงั้นหรือ

- [เสียงทารกร้องไห้] - [เสียงอสูรคราง]

[เสียงเด็กผู้ชายร้องไม่เป็นศัพท์]

[ตะโกนสุดเสียง]

[ดนตรีเศร้า]

สูเจ้าพ้นวาระตำแหน่งแล้ว

ไม่มีกิจธุระใด

[อังกาบ] บัดนี้

คงมีเวลาเหลือเฟือ

จงใช้เวลานี้

ไตร่ตรองทบทวนบาปกรรมที่ตัวก่อ

อีอังกาบ

[อังกาบพ่นลมหายใจ]

อีเอื้องผึ้ง อีทรยศ

กูอุตส่าห์ให้ตำแหน่งแม่คุ้มกับมึง

แต่มึงกลับแว้งกัดกู

อีงูเห่า เลี้ยงไม่เชื่อง

ข้าเจ้านำตัวอีพุดซ้อนไปขังแยกแล้วค่ะ

[แค่นหัวเราะ]

ดีมากเอื้องผึ้ง

สูเจ้าไปได้แล้ว แม่คุ้ม

[ดนตรีสะเทือนใจ]

ค่ะ แม่เมือง

[แค่นหัวเราะ]

คงสมใจสูเจ้าแล้วสิ อีแม่เมือง

[บัว] นี่คงคิดจะแย่งตำแหน่งกูมาโดยตลอด

การปกครองบ้านเมือง มันไม่ใช่เรื่องง่าย

กูจะรอดูน้ำหน้าอย่างมึง

ว่าจะมีปัญญาประคับประคองลับแล ไปได้นานสักเท่าใด

[แค่นหัวเราะ]

[ดนตรีเร้าใจ]

ลับแลเราได้หลุดพ้น จากการยึดครองของนางทรราชย์แล้ว

[ดนตรีระทึก]

[กาหลา] การเปลี่ยนแปลงควรเริ่มตั้งแต่วันนี้

ข้าเจ้าขอเสนอให้มีการออกเสียง

ว่ามีผู้ใดบ้างที่เห็นชอบกับการเปิดเมือง

ตอนนี้แม่ไม่เหลือใครแล้ว

[บัว] นอกจากสูเจ้าทั้งสอง

ช่วยพาแม่หนีทีเถิด

[กาหลา] ตามที่ข้าเจ้าสัญญาไว้

สูเจ้าอยากได้ขมิ้นทองเท่าใดก็ขุดเอาไปเถิด

เอ็งจะไล่ข้าออกจากเมืองแล้วหรือ

♪ เฮาคือพลังแห่งผองชน ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ บ่มีเทพใดที่คุ้มเหย้า ♪

♪ มีเพียงเฮา ชาวลับแล ♪

♪ ทิ้งคำสืบมา ♪

♪ ศรัทธาคุณค่าแห่งตน ♪

♪ เฮาคือพลังแห่งผองชน ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ คนชี้นำชะตา ♪

♪ มีเพียงตนชี้นำชะตา ♪

[เพลงจบ]