Original subtitles

- [ร้องเจ็บ] - อ้าว

- [บงกช] อัญชัน - [อัญชันสาวโอดโอย]

[บงกช] อันชัญเขาเสียเลือดมาก

[ดนตรีชวนลุ้น]

[บงกช] ตอนคลอด เขาก็เลยตาย

ร่างของนางอยู่ในสุสาน

ในสุสานมีเพียงขอนไม้

[หอบ] แม่บงกชกับสูเจ้า

ปิดบังความจริงอะไร

แม่สร้อยพอจะรู้วิธีเข้าไปในหมอกไหม

[เสียงอสูรครางต่ำ]

ฉันต้องการพบหัวหน้าของพวกหล่อน

[ดนตรีสะพรึง]

[มิตรไพรี] เขาชื่อแชน

ลูกของเรา

[ซอมพอ] ผู้มารแชน

คือพ่อของลูกข้าเจ้าใช่ไหม

แม่แท้ๆ ของกระผม

[แชน] คือใครกันแน่

[ซอมพอ] ตำรายาแม่หมอ

มาอยู่กับข้าเจ้าได้อย่างใด

- แม่หมอเขาไม่ได้มาที่โรงยาหรือ - [หายใจเฮือก]

[เอื้องผึ้ง] แม่หมอเขาตายแล้ว

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- แม่หมอตายได้ยังไง - [ดนตรีเศร้า]

เกิดอะไรขึ้น

ทำไมข้าเจ้าไม่รู้

ความจริง

สูเจ้ารู้ทุกอย่างแล้ว

น้าหมายความว่าอย่างไร

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกป้องฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เสียงนกร้อง]

เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้วนะขอรับคุณพ่อ

จุดที่เราจะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้

[แชน] อย่างน้อย

[ดนตรีเศร้า]

[แชน] คุณพ่อช่วยเล่าความจริง ให้กระผมฟังหน่อยได้ไหมครับ

เจ้าเมืองคนนั้น

คือใคร

สิบกว่าปีก่อน

ฉันยังเป็นทหารลาดตระเวน

[ดนตรีสดใส]

ทางการให้ปักหลัก

ประจำการอยู่ที่หมู่บ้านแถวนี้

แล้ววันนั้นก็เป็นวันที่ฉันได้

เจอแม่แก

[เอฟเฟกต์วิ้ง]

[มิตรไพรี] แม่แกเป็นหญิงงาม

งามในแบบที่ฉันไม่เคยพบเจอที่พระนครหรือที่ใด

[มิตรไพรี] ความรักสุกงอม

เราใช้ชีวิตอยู่ในกระท่อมหลังน้อยๆ

จนแม่แกตั้งท้อง

[พูดเสียงเบา]

[มิตรไพรี] ฉันดีใจมาก

- ว่าไหม - ค่ะ

[มิตรไพรี] ฉันเฝ้ารอวันจะเห็นหน้าลูก

แต่แล้ววันหนึ่ง

ฉันก็บังเอิญ

ได้เห็นแม่แกกำลังทะเลาะกับเพื่อน

[ดนตรีระทึก]

เพื่อนแม่แกคนนั้น

พูดอะไรกับแม่แกสักอย่าง

แต่ฉันไม่ได้ยิน

[มิตรไพรี] คืนนั้นแม่แกก็ดูปกติดีทุกอย่าง

[ดนตรีชวนลุ้น]

[บัวสาว] สูเจ้าดื่มชาก่อนนะจ๊ะ

[เสียงจิบชา]

[เอฟเฟกต์มึน]

[มิตรไพรี] ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้

ฉันจะถามแม่แกทุกสิ่ง

ที่สำคัญคือฉันจะไม่เผลอหลับเหมือนตอนนั้น

[ดนตรีจบ]

[มิตรไพรี] เพราะเมื่อฉันตื่นขึ้นมา

แม่แกก็หายไปแล้ว

- บัว - [ดนตรีเศร้า]

บัว

[มิตรไพรี] ฉันไม่กลับพระนครเลย

บัวอยู่ไหน

[มิตรไพรี] แล้วตอนนั้นเอง

ฉันก็ได้ยินคนเลี้ยงวัวพูดถึงเมืองลึกลับ

ฉันตัดสินใจ

เข้าไปในป่าเพื่อตามหาหมอกที่ชาวบ้านว่า

ใช้เวลาอยู่นมนานนะ

- [มิตรไพรี] กว่าจะเจอไอ้หมอกหนา - [เสียงขู่ต่ำ]

[มิตรไพรี] เป็นทางยาว น่าประหลาดนัก

- [เสียงอสูรคำราม] - [เสียงปืน]

[มิตรไพรี] แต่มันมีเสียงพิลึกอยู่ในนั้น

[เสียงอสูรคำราม]

- [เสียงปืน เสียงขึ้นลำ] - [มิตรไพรี] ซึ่งตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร

- [เสียงอสูรคำราม] - [ร้องตกใจ]

ฉันได้รับบาดเจ็บหนัก รักษาตัวอยู่แรมเดือน

- [สูดปาก] - [ดนตรีสะพรึง]

แต่ก็ไม่ลดละที่จะพยายาม

เข้าเมืองในหมอกนั่นอีกนะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[เสียงใบไม้ไหว]

[มิตรไพรี] แต่ครั้งนี้

ครั้งนี้

- [ดนตรีจบ] - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[มิตรไพรี] ฉันได้เจอแม่ของแก

อุ้มแกออกมาจากหมอกนั่น

[ดนตรีซึ้ง]

[เสียงเด็กร้อง]

[มิตรไพรี] แม่แกคลอดแก ออกมาได้แข็งแรง สมบูรณ์

แล้วฉันดีใจมาก

[มิตรไพรีหัวเราะ]

[มิตรไพรีพ่นลมหายใจ] ฉันคิดว่าเราจะได้กลับพระนคร

ไปใช้ชีวิตด้วยกันสักทีหนึ่ง

[เสียงเด็กอ้อแอ้]

ให้เขาได้เติบโตมาเป็นอย่างสูเจ้า

เดี๋ยวบัว แล้วหล่อนจะไปไหน

จงลืมข้าเจ้าเทอญ

ถ้าอยากให้เด็กคนนี้ปลอดภัย

อย่าตามหาข้าเจ้าอีก

- หล่อนหมายความว่ากะไร บัว - [เสียงเด็กร้องต่อเนื่อง]

[มิตรไพรีหนุ่ม] บัว หล่อนหมายความว่ากะไร บัว

วันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่ฉันเจอแม่ของแก

ใจจริงฉันอยากจะฝ่าความตาย

กลับเข้าไปในหมอกนั่นเพื่อหาแม่แกอีก

แต่ว่าแกยังเล็กอยู่นะ

แกยังเล็กเกินไป

ถ้าฉันตายแล้วใครจะดูแลแกเนอะ

อีกอย่างหนึ่ง ฉันฝืนคำสั่งทางการไม่ได้

ฉันจึงต้องกลับ

ยอมทิ้งอดีตไว้ข้างหลังนั่น

[ดนตรีปลุกใจ]

เจ้าเมืองนั้น

คือแม่ของกระผม

ใช่

[เสียงฝีเท้า]

[เสียงฝีเท้า]

[เสียงนกร้อง]

[ซอมพอสะอื้น]

น้า

แล้วใครคือแม่แท้ๆ ของข้าเจ้า

[ดนตรีสะพรึง]

[ซอมพอร้องไห้]

ในเมื่อแม่เมืองบัว

ไม่ได้ออกไปล่าผู้มารอีก

[สูดลมหายใจ]

ทำไมข้าเจ้ามาเป็นลูกสาวแม่เมืองบัวได้

[สูดจมูก สะอื้น]

ข้าเจ้าว่า

พวกเราต้องรอพึ่งพาอัญชัน

ความทรงจำของอัญชัน

จะเป็นสิ่งที่เปิดเผยทุกอย่าง

- สูเจ้าคือคนเดียว - [ซอมพอสะอื้น]

ที่จะผสมยาฟื้นความทรงจำตามตำราของแม่หมอได้

จงไปรักษาอัญชันที่ถ้ำกบฏเถิด

[สะอื้น]

คืนนี้ขอให้ออกมาเจอกัน

[ซอมพอสูดจมูก]

เดี๋ยวน้าจะพาไป

[สะอื้น]

- [สะอื้น] - [ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[ดนตรีพิศวง]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

นั่นแกจะทำอะไร

ผมไม่มีทางอยู่ที่นี่ไปจนตาย

จะออกไปหาซอมพอ

และพาหล่อนออกจากเมืองนี้ให้ได้

[ดนตรีเร่งจังหวะ]

[เสียงระเบิด]

- [แชนถอนหายใจ หอบ] - [มิตรไพรี] เฮ้ย เออ

- [มิตรไพรี] แชน - [ดนตรีระทึก]

เดี๋ยวผมกลับมา

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[เอื้องผึ้ง] ซอมพอๆ ทางนี้

[กระซิบ] ไป เร็ว

ซอมพอ

[แชน] กำลังจะทำอะไรกัน

เดี๋ยว จะไปไหน ฉันไปด้วย

ไปไม่ได้ หลีกไป

- เดี๋ยวๆ - [เอื้องผึ้งถอนหายใจ]

ให้ฉันไปด้วยเถิด ไม่ว่าจะไปไหน

ไม่ว่าจะทำอะไร ฉันจะช่วยซอมพอทุกอย่าง

ขนาดแหกคุก ฉันยังแหกออกมาได้เลย

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [ผู้คุม] ผู้มารแหกคุก ช่วยกันตามจับหน่อยเร็ว - [เสียงเคาะไม้ต่อเนื่อง]

เวรแล้ว

จะไปก็รีบไป เดี๋ยวถูกจับกันหมดนี่

ไป เร็ว [หอบ]

[ดนตรียะเยือก]

ข้าเจ้าส่งคนไปตามจับแล้วค่ะ

มันคงหนีไปไม่ได้ไกล

มันไม่รู้จักเมืองของเรา

[ยี่หุบ] แม่เมือง

เรื่องใหญ่แล้วค่ะ อัญชัน น้องสาวอังกาบ เขายังมีชีวิตอยู่

ตอนนี้เขาอยู่ในเมือง อยู่กับพวกกบฏค่ะ

[ดนตรีระทึก]

[มิตรไพรี] อัญชัน

ฉันเป็นคนพาเขาเข้ามาเองแหละ

- [ดนตรีจบ] - [กาหลาถอนหายใจ]

ไป พวกเรารีบไปกัน

[ถอนหายใจ]

[มิน] เฮ้ย ไอ้แชน

เฮ้ย มิน สูเจ้าจะทำอะไร

[ดนตรีชวนลุ้น]

มึงมากับทหารพ่อมึงใช่ไหม

กูไม่ยอมโดนจับง่ายๆ หรอก

สั่งให้พวกสยามถอยไปเสีย

ฉันไม่ได้มาจับใคร

ฉันก็เพิ่งหนีออกมาจากคุกของเมืองนี้

เขาแหกคุกหนีออกมาคนเดียว

เอ็งเข้ามาได้ยังไงกัน

น้าเอื้องผึ้งพามา

นี่คือตำรายาของแม่หมอ

ข้าเจ้าจะทำยาฟื้นความจำให้น้าอัญชัน

โอ๊ย [ถอนหายใจ] ข้าตกใจหมดเลย ปัดโธ่เอ๊ย

[ดนตรีลุ้นระทึก]

สูเจ้าจงนำเอาอาวุธปืนเหล่านี้ไปประจำตัวซะ

ทำความคุ้นเคยกับมันให้ไว

แล้วก็เตรียมกำลังพลให้พร้อม

สูเจ้าต้องไปบุกเอาตัวอัญชันมาให้ได้

แต่ก่อน เกรงว่าถ้าต่อสู้แล้วมีคนตาย

จะไม่เป็นที่ยอมรับของชาวเมือง

แต่ทำไมคราวนี้…

เอาตัวอัญชันมาให้ได้

ไม่ว่าจับเป็นหรือจับตาย

สูเจ้าจงหาวิธีการใช้ให้ได้

แม่เมือง อาวุธเหล่านี้มีอานุภาพมาก

ข้าเจ้าเชื่อว่าจะช่วยจับกบฏได้

แต่พวกข้าเจ้าเคยใช้แต่มีด หอก

หรือว่าหน้าไม้ ไม่เคยมีใครใช้อาวุธพวกนี้

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[เอื้องผึ้ง] ยามที่ข้าเจ้า ออกไปตามหาน้องซอมพอ

ข้าเจ้าเคยเห็นพวกผู้มารใช้อาวุธพวกนี้อยู่บ้าง

ข้าเจ้าพอจะสอนได้

ดี ถ้างั้น

สูเจ้าจงเร่งสอนแม่ตรวจ

ให้ใช้อาวุธนี้ให้ได้โดยเร็วด้วยเถิด

ค่ะ

เมื่อใส่กระสุนปืนแล้ว

ก็เล็งเป้าหมายดั่งเล็งหน้าไม้

แต่เมื่อจะยิง

[เอื้องผึ้ง] เพียงแค่ใช้นิ้วแตะที่นี่

[เสียงปืน]

[เอื้องผึ้ง] สูเจ้าลองดูเถิด

ถ้ายิงออกไปแล้ว ต้องทำอย่างใดต่อ

สูเจ้าลองดูข้าเจ้าแล้วทำตาม

ดึงเข้าหาตัว

ดึงกลับ เล็ง และ

- ยิง - [เสียงปืน]

สูเจ้าดูคล่องแคล่วเสียจริง

ถ้าอาวุธนี้จะช่วยปราบกบฏให้สิ้น

ข้าเจ้าต้องเรียนรู้ให้ไว

[แค่นหัวเราะ]

ไม่ยากอย่างที่คิด

จงใช้อาวุธนี้ให้คล่อง

เราจะใช้อาวุธนี้

ปราบกบฏให้สิ้น

[บัว] ซอมพอ

ซอมพออยู่ไหน

ซอมพอๆ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

น้องซอมพอหายไปตั้งแต่เมื่อคืนเจ้าค่ะ

ข้าเจ้าไม่รู้ว่าไปไหน

[ดนตรีระทึก]

ออกไป แม่หญิงคนเดียวยังดูแลไม่ได้

ไม่ต้องมาให้ข้าเจ้าเห็นหน้าอีก

[ยี่หุบหายใจหอบถี่]

แม่บัว แม่บัวใจเย็นๆ ก่อนนะ

น้องซอมพอยังจำอะไรไม่ได้

ถ้าหนีไปอยู่กับพวกกบฏ

ก็ไม่เป็นภัยกับพวกเราหรอกค่ะ

สูเจ้าจงไปที่ถ้ำกบฏ

ถ้าพบตัวซอมพอ จงพานางกลับมา

[หายใจหอบ] แม่เมือง

ข้าเจ้ากลับไปที่ถ้ำกบฏไม่ได้แล้วค่ะ

พวกมันรู้แล้วว่าข้าเจ้าเป็นสายให้แม่เมืองค่ะ

อียี่หุบ

[ดนตรีระทึก]

ออกไป กูไม่อยากเห็นหน้ามึงอีก

สมุนไพรพวกนี้ ข้าเจ้าดูไม่ออกหรอก

ว่าตัวไหนเอาไว้ทำยาอะไร

ซอมพอมั่นใจนะ

ว่าจะรักษาอัญชันได้

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ซอมพอ] ตำรายาของแม่หมอบุนนาคนี้

มียาที่ข้าเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน

[ซอมพอ] หน้านี้คือยาลบมลทิน

นี่ ต้องเป็นยาฟื้นความจำแน่

[มินในลำคอ] อ๋อ [เดาะลิ้น]

ผักหญ้าพวกนี้เนี่ยนะ

ข้าว่าข้าเคยเห็นอยู่แถวป่าแถวนี้นะ

แล้วนั่นขมิ้นเหรอน่ะ

ข้าเจ้ามีอยู่หัวหนึ่ง

ขมิ้นเดิมเป็นทอง เอ่อ ข้าเจ้า

- [อัญชัน] มีติดตัวมาตั้งแต่ก่อนเข้าเมืองลับแล - [สูดจมูก]

[หัวเราะเบาๆ]

ถ้าอย่างนั้น มิน กาหลา

ผู้มารคนนั้น

ไปหาสมุนไพรกับข้า ซอมพออยู่ที่นี่

[อังกาบ] ทำยารักษาอัญชัน

ดูแลซอมพอให้ทำยาให้สำเร็จ

ค่ะ และถ้านางคิดไม่ซื่อ ข้าเจ้าจะจัดการเอง

[แชน] ถ้าเป็นเช่นนั้น

ฉันขออยู่ที่นี่

[ดนตรีซึ้ง]

เพื่อให้มั่นใจว่าซอมพอจะไม่เป็นอันตราย

[เสียงจั๊กจั่น]

- [กาหลาหายใจเฮือก กระซิบ] มิน - [มิน] ฮะ

[กาหลา] ไหนสูเจ้าบอกว่าอยู่แถวๆ นี้ไง

ข้าเจ้าหาตั้งนานก็ยังไม่เจอเลย

[กาหลาพ่นลมหายใจ]

[กาหลาถอนหายใจ]

[อังกาบ] ผักหนอกกับใบแว่นแก้ว

มองดูคล้ายกัน ถ้าเอามาผิด ใช้ไม่ได้

[ถอนหายใจ]

หรือเราจะมาหากันพรุ่งนี้ตอนกลางวันไหมล่ะ

ไม่ได้ ภารกิจนี้สำคัญมาก

แม่ต้องฟื้นความจำให้ให้กับอัญชัน

- [อังกาบ] ลูก เร่งมือหน่อย - จ้ะแม่

น้าหั่นขมิ้นมาให้จ้ะ

ไหว้สาค่ะ

น้าอัญชันทำแบบนี้

ข้าเจ้าก็บดเป็นยาง่ายขึ้น

ไม่น่าเชื่อ ขมิ้นทองที่เห็นนอกลับแลนั้น

กลายเป็นเพียงขมิ้นธรรมดาๆ เช่นนี้เอง

[หัวเราะเบาๆ]

แล้วอย่างนี้ เราต้องทำอย่างไรกันต่อหรือ

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[แชน] เอามาบดแบบนี้นี่เอง มา ให้ฉันช่วยนะ

ผู้มารแชน

สูเจ้าไม่ต้องช่วยหรอก ไปนั่งตรงนู้น

[สูดลมหายใจ]

ฉันก็แค่อยากจะช่วยเท่านั้นเอง

ตอนที่ฉันป่วย แม่ซอมพอคอยต้มยาให้ฉัน

ดูแลฉันอย่างไม่ห่าง

ฉันก็เพียงแค่

อยากตอบแทนแม่ซอมพอเท่านั้นเอง

สูเจ้าพูดอะไร ข้าเจ้าจำไม่ได้หรอก

เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป

ยามนี้ เรื่องสำคัญ คือต้องเร่งช่วยฟื้นความจำให้น้าอัญชัน

ถ้าสูเจ้าอยากเป็นประโยชน์

ก็ไปช่วยกาหลาหาสมุนไพรเทอญ

ก็ได้

งั้นเดี๋ยว

ฉันไปหาสมุนไพรแล้วกัน

[อัญชัน] อือ

น้าว่าคุณแชน [สูดลมหายใจ]

ทั้งรักและก็เป็นห่วงซอมพอมาก

ข้าเจ้าจำเรื่องเกี่ยวกับผู้มารแชนไม่ได้เลย

ถ้าทำยาฟื้นความจำสำเร็จ

ซอมพอก็ทานกับน้าสิ

จะได้จำคุณแชนได้

แม่หญิงลับแล

หลังจากล่าผู้มารแล้วก็ต้องกินยาลบความจำ

ข้าเจ้า

ไม่รู้ว่าจะฟื้นความจำไปเพื่ออะไร

เสียดายนะ

มีความรักดีๆ แต่ต้องลืมมันไปน่ะ

[เบาๆ] อือ

- [เสียงจั๊กจั่น] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[ดนตรีระทึก]

[กาหลากระซิบ] แม่

ข้าเจ้าเจอแล้ว

[เอฟเฟกต์ตะลึง]

[กาหลา] ใบหนอก หน้าตาเหมือนในตำราเลยแม่

[หัวเราะเบาๆ]

- ใช่แล้ว ผักหนอก เก่งมากลูก เร็ว - [ถอนหายใจ]

[อังกาบหอบ]

มาๆ ใส่ตระกร้ามา

[พุดซ้อน] เสียงอะไร ไปดูเร็ว

[พุดซ้อน] หยุด

- [อังกาบ] ฮึ - [พุดซ้อน] อย่าคิดสู้

[ดนตรีลุ้นระทึก]

พวกสูเจ้าถูกจับแล้ว

- [อังกาบกระซิบ] กาหลา ไม่เอาลูก - [กาหลาฟึดฟัด]

จับพวกมันไปให้แม่เมือง

[แม่ตรวจ 1] เฮ้ย

[ดนตรีชวนลุ้น]

แค่ปืนกระบอกเดียวและมีด

[พุดซ้อน] สูเจ้าสู้ปืนของพวกเราไม่ได้หรอก

[เสียงจั๊กจั่น]

[ถอนหายใจ]

[ซอมพอ] สูเจ้าพูดอะไร ข้าเจ้าจำไม่ได้หรอก

เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป

[ดนตรีเศร้า]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[พุดซ้อน] พวกสูเจ้าจะไปกับข้าเจ้าดีๆ

หรือจะตายที่นี่

[ถอนหายใจ]

[ถอนหายใจ] เอาวะ

[แชนผิวปาก]

ใคร

[เสียงฝีเท้า]

ยิงมัน

[เสียงปืนต่อเนื่อง]

เอากระสุนมา

[มิน] ตอนมันกำลังเปลี่ยนกระสุน

เรารีบเอาไปให้ซอมพอเร็ว เร็ว

[พุดซ้อนหายใจหอบถี่]

[พุดซ้อน] หิน

[เสียงปืน]

สูเจ้าจับให้มั่น เล็งเหมือนหน้าไม้

พุดซ้อน

- [เสียงขึ้นไกปืน] - [เอื้องผึ้ง] กระสุน

[ถอนหายใจ]

- ขอบใจสูเจ้า - จ้ะ

[พุดซ้อนหายใจเฮือก หอบ]

อีเอื้องผึ้ง [หายใจหอบถี่] มึงคิดไม่ซื่อ

- [หายใจหอบถี่] - [ดนตรีจบ]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[กาหลา] ได้มาแล้ว ข้าเจ้าได้ผักหนอกมาแล้ว

- ส่งมาให้ข้าเจ้า - [กาหลาถอนหายใจ]

- แล้วคนอื่นล่ะ - [กาหลาหอบ]

เฝ้ารออยู่ข้างหน้าถ้ำ

คอยดูลาดเลา ไม่ให้เหล่าแม่ตรวจตามมา

[กาหลา] พวกเราเกือบพลาดท่าให้พุดซ้อน

แต่โชคดีที่ผู้มารแชนทำแผนล่อ

ให้ข้าเจ้าเอายามาให้สูเจ้าก่อน

[กาหลา] ซอมพอ ข้าเจ้าฝากด้วย

กาหลา [ถอนหายใจ] ยามนี้สูเจ้าต้องไปตามแม่หญิง

ไปเอาขิงมาให้อำพรางทางเข้าของถ้ำ

ค่ะ [หอบ]

[ฮึบ] เดี๋ยว ข้าเจ้าไปด้วย

อัญชัน สูเจ้าต้องอยู่ที่นี่

ถ้ายาเสร็จแล้ว สูเจ้าต้องกิน

อัญชันเป็นความหวังสุดท้ายของพวกเรา

[อังกาบถอนหายใจ] ผู้มารแชน ตามข้าเจ้ามา

[อังกาบ] พวกเราจะต้องรีบปิดบังถ้ำ

- [อังกาบหอบ] - [เสียงฝีเท้า]

[ดนตรีซึ้ง]

น้าอัญชัน

ข้าเจ้าทำยาเสร็จแล้วค่ะ

ข้าเจ้ากินเลยได้ไหม

กินได้เลยค่ะ

- ข้าเจ้าจะได้รู้ความจริงสักที - [ดนตรีปลุกใจ]

[ซอมพอ] น้าอัญชัน

[ซอมพอหายใจเฮือก]

[ซอมพอ] น้าอัญชันๆ

[ดนตรีระทึก]

[ซอมพอ] น้าตื่นสิน้า น้าอัญชัน

น้า

[เสียงนกร้อง]

[ดนตรีชวนลุ้น]

ไหว้สาแม่เมืองบัว

อีอัญชันอยู่ไหน

ข้าเจ้าพลาด

พวกกบฏมันหนีไปได้ค่ะ

สูเจ้ามีโอกาสอีกครั้ง

[บัว] รวบรวมแม่ตรวจให้มากที่สุด

คืนนี้

ข้าเจ้าจะนำกำลังไปปราบพวกกบฏ

ค่ะ

[ดนตรีระทึก]

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[กาหลา] จนถึงป่านนี้แล้ว น้าอัญชันก็ยังไม่รู้สึกตัวขึ้นมาอีก

ข้าเจ้าก็ไม่รู้ได้

ซอมพอ เอ็งแน่ใจแล้วนะ

ว่าเอ็งปรุงยาถูกต้องตามตำราน่ะ

แกพูดอย่างนี้ คิดว่าซอมพอเล่นเล่ห์กับน้าอัญชันหรือไง

หยุด พวกผู้มารอย่ามาตีกันในนี้

ผู้มารมินพูดมาก็มีเหตุผล

พวกเราจะรู้ได้อย่างใด ว่าซอมพอปรุงยาด้วยใจสัตย์

พี่กอหญ้า

ซอมพอไม่มีทางทำร้ายพวกเราหรอก

[กาหลา] ซอมพอน่ะ อยากเป็นแม่หมอ ชอบช่วยเหลือผู้คน

ไม่มีทางมีใจคดคิดทำร้ายผู้ใดได้

น้าอังกาบ

ข้าเจ้าปรุงยาตามตำราที่ได้มาไม่มีผิดเพี้ยน

พวกเราไปเตรียมอาวุธให้ดี

[สูดลมหายใจ]

อีกไม่นาน คงปะทะกับอีบัวมันแน่

ข้าเจ้าจะเฝ้าซอมพอไว้

ถ้าคืนนี้น้าอัญชันยังไม่ตื่น

ข้าเจ้าว่าเอานางเป็นตัวประกัน ไปต่อรองกับแม่เมืองบัวดีกว่า

นี่ถ้าซอมพอคิดร้าย

จะทำยาหรือเฝ้าคุณน้าอัญชันทำไม

[มินถอนหายใจ]

ผู้มารแชน สูเจ้าตามข้าเจ้ามาเตรียมอาวุธเทอญ

ซอมพอ ข้าเจ้าฝากด้วย

[ดนตรีชวนลุ้น]

นำข้าไปยังถ้ำของกบฏ

แล้วให้คนไปบอกแม่ตรวจพุดซ้อน

ให้นำกำลังตามไปโดยเร็ว

ค่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ตรงข้างหน้านั่น ที่มีไฟนั่น คือถ้ำของพวกกบฏค่ะ

ไม่ต้องให้ถึงถ้ำ

แต่ให้ใกล้พอที่จะเห็นพวกมันย่อยยับไปกับตา

ค่ะ

จนค่ำแล้วน้าอัญชันก็ยังไม่ตื่น

สูเจ้าโดนแม่อังกาบลงโทษแน่

ข้าเจ้าก็สุดปัญญาแล้ว

ข้าเจ้าทำทุกอย่างตามตำรา

ไม่รู้จะทำยังไงต่อ

- [แผ่ว] บัว [หอบ] อังกาบ - [ดนตรีสะพรึง]

น้าอัญชัน

[อัญชันพึมพำ] บัว ต้องกลับแล้ว

[พึมพำ] เจ้ายังต้องกลับลับแล [หายใจเฮือก]

- [หายใจหอบ คราง] - น้าอัญชันรู้สึกตัวแล้ว

- [คราง] - [ซอมพอ] น้า

- น้า - บัว

น้าเป็นยังไงบ้าง

[กอหญ้า] มาเร็วๆ

[หายใจเฮือก]

[คราง] อังกาบ

อัญชัน สูเจ้าฟื้นแล้วเหรอ

[ร้องไห้] อังกาบ

[ถอนหายใจ]

- [สะอื้น] - [อังกาบ] สูเจ้ากลับมาแล้ว

- [อังกาบและอัญชันร้องไห้] - [ดนตรีซึ้ง]

[เสียงขลุ่ย]

เสียงขลุ่ย

[เสียงขลุ่ยต่อเนื่อง]

น้าเอื้องผึ้งบอกว่าเสียงขลุ่ยนี้

แม่บัวใช้เรียกอสูรหมอก

[ซอมพอ] แย่แล้ว

- อสูรหมอก - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ซอมพอ] แม่บัวเรียกอสูรหมอกมาที่นี่

[หายใจเฮือก] กอหญ้า

สั่งทุกคนให้ออกจากถ้ำเดี๋ยวนี้

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[กอหญ้า] เตรียมอาวุธ รีบออกจาก้ำเดี๋ยวนี้

[อังกาบ] กาหลา พาน้าอัญชันหนีไปก่อน

[กาหลาหอบ]

มิน

[กาหลา] ข้าเจ้าฝากน้าอัญชัน ซอมพอและผู้มารแชนด้วย

ให้หนีไปก่อน ข้าเจ้าจะไปช่วยแม่

เดี๋ยว กาหลา เอ็งหมายความว่ายังไงกัน

[มิน] กาหลาเดี๋ยว

ไม่ได้นะ

เอ็งไม่ได้ยินที่แม่เอ็งสั่งหรือยังไง

เอ็งต้องเป็นคนพาไป

ตอนนี้ชีวิตน้าอัญชันสำคัญที่สุด

แล้วชีวิตเอ็งล่ะ

แล้วชีวิตลูกในท้องของเอ็งล่ะ เอ็งไม่เห็นบ้างเหรอ

[มิน] เอ็งจะทำอย่างนี้ไม่ได้นะกาหลา

ข้าเจ้าไว้ใจสูเจ้าเพียงผู้เดียว

ฝากสูเจ้าคุ้มครองน้าอัญชัน

ฝากด้วย

- กาหลา - [ดนตรีเศร้า]

กาหลา เอ็งเห็นแก่ลูกในท้องของเอ็งหน่อยนะ

[มิน] เอ็งเห็นแก่ข้าหน่อย

อย่าทำแบบนี้เลย กาหลาอย่าทำ… [สะอื้น] อย่าทำแบบนี้เลย

[ร้องไห้] อย่าทิ้งข้า

[สูดจมูก]

มิน

สูเจ้าเชื่อใจข้าเจ้านะ

ชิ

[สะอื้น] ถ้างั้นก็ดูแลตัวเองดีๆ

ไปซะ

[มิน] พวกเอ็ง

ตามข้ามา

- [ในลำคอ] อือ - [อัญชันหอบ]

- [กระซิบ] ไป - [แชนกระซิบ] ค่อยๆ

[อัญชันหอบ]

- ระวังนะ - ค่อยๆ เดินนะ

[อัญชันหอบ]

- [เสียงขลุ่ย] - [เสียงอสูรขู่ต่ำ]

- [ดนตรีเร้าใจ] - [เสียงอสูรขู่ต่อเนื่อง]

[ดนตรีจบ]

[เสียงขลุ่ย]

- [เสียงร้องโอดโอย โวยวาย] - [เสียงอสูรคำราม]

- [เสียงกัดเนื้อ] - [เสียงอสูรครางต่ำ]

น้าเป็นแฝดน้องของอังกาบ

และเคยเป็นเพื่อนรักของบัว

[บัว] อัญชัน

ข้าเจ้าคิดถึงสูเจ้าเหลือเกิน

ข้าเจ้าอยู่นี่

[เสียงชนวนปะทุไฟ]

[เสียงอสูรคำราม]

ข้าเจ้าเสียใจจริง

ที่เชื้อสายของสูเจ้า

จะต้องจบสิ้นลง ณ วันนี้

♪ เฮาคือพลังแห่งผองชน ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ บ่มีเทพใดที่คุ้มเหย้า ♪

♪ มีเพียงเฮา ชาวลับแล ♪

♪ ทิ้งคำสืบมา ♪

♪ ศรัทธาคุณค่าแห่งตน ♪

♪ เฮาคือพลังแห่งผองชน ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ คนชี้นำชะตา ♪

♪ มีเพียงตนชี้นำชะตา ♪

[เพลงจบ]