Original subtitles

ไอ้มินบอกว่ามันจะไปเอาทองที่เมืองในหมอก

[ดนตรีชวนลุ้น]

[อัญชัน] ขมิ้นทองนี้

จะช่วยให้คุณหลวงเข้าเมืองหมอกได้

แต่คุณหลวงต้องพาข้าเจ้าไปด้วย

เราต้องเดินทางแต่เช้าเพื่อเข้าเมืองลับแล

[เสียงเหล่าแม่หญิงโอดโอย]

สูเจ้าทำได้ดี

- จับข้าเจ้าทำไม ปล่อยข้าเจ้า - สูเจ้าทำให้เกิดอาเพศ

ขอขมาแม่โสมบัดเดี๋ยวนี้

[เดาะลิ้น] โอ๊ย

[ซอมพอสำรอก]

ทำไมสูเจ้าไม่กินยาลบมลทิน

แล้วแม่กินหรือ

ข้าเจ้ายังข้องใจ

[อังกาบ] ว่าอีบัวมันรู้ได้อย่างใด

ว่าคนไหนเป็นกบฏ

พวกมันได้ยาจากผู้ใด

แม่หมอน่ะค่ะ

- [ร้องไห้] - [บัว] สูเจ้าขึ้นมาเป็นแม่หมอได้

เพราะว่าสูเจ้า

สังหารแม่หมอคนก่อน

ข้าเจ้าทำตามคำสั่งของแม่เมืองบงกชนะ

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[เสียงจั๊กจั่น]

แม่

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ตั้งแต่กลับจากล่าผู้มาร

สูเจ้าก็แข็งข้อกับแม่นัก

จงลืมเหตุการณ์ช่วงเดือนเหล่านั้นจนถึงบัดนี้เถิด

- [ซอมพอร้องอู้อี้] - [ดนตรีสะเทือนใจ]

[ซอมพอร้องอู้อี้]

ข้าเจ้าจะเจอสูเจ้าทุกวันทุกคืน

[ซอมพอ] ทั้งยามหลับและยามตื่น

[คราง]

แม่บัว [หอบ]

[พุดซ้อน] ซอมพอ

[ฟึดฟัด]

ไม่เป็นไรนะลูกรัก

[หอบ]

แม่ให้อภัยสูเจ้าแล้ว

จงลบมลทินซะ

พอลืมตาตื่นเมื่อใด

สูเจ้าจะกลับมาเชื่อฟังแม่ดังเดิม

[ดนตรีระทึก]

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เพลงจบ]

[เสียงนกร้อง]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เสียงลั่นครืน]

[เสียงอสูรคำรามลอยมาไกลๆ]

- [ดนตรีปลุกใจ] - [เสียงนกร้อง]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ดนตรีระทึกขวัญ]

แม่มด

สูเจ้าต้องการอะไร

ฉันต้องการพบหัวหน้าของพวกหล่อน

พวกเรามาตามหาโจรผู้หนึ่ง

ได้ข่าวว่ามันหลบมาที่นี่

ลับแลเราไม่มีโจร

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

หากพูดกันไม่รู้เรื่องเช่นนี้

เห็นทีจะเสียเลือด

- [เสียงขึ้นไกปืน] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[แชน] คุณพ่อ

แม่หญิงนางนั้น

หญิงผู้นี้เป็นคนที่นี่

[แชน] หล่อนเป็นคนพาเราเข้ามา

ซอมพอล่ะ ซอมพออยู่ที่นี่ใช่หรือไม่

พาเราไปหาเจ้าเมืองก่อน

อือ ตามข้าเจ้ามา

[ดนตรีระทึก]

[มิตรไพรี] ชะลอฝีเท้าลงหน่อยเถิด เราไม่ได้ชำนาญเส้นทางเหมือนหล่อนนะ

นี่

อีนางแม่มด หล่อน

ชะลอฝีเท้าลงหน่อย

[มิตรไพรีถอนหายใจ แค่นเสียง]

[อัญชันหอบ]

ตามข้าเจ้ามา

[อัญชันฮึบ หอบ]

- [ดนตรียะเยือก] - เฮ้ย ไม่น่าเชื่ออีนางแม่มดนั่นเลย

ผู้หญิงเมืองนี้มันมารยาร้อยเล่มเกวียนจริงเว้ย

[พุดซ้อน] จากที่ได้รับแจ้ง พวกกบฏมันอยู่ข้างหน้าโน่น อีกไม่ไกลนักดอก

ค่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ผู้มาร [หายใจหืดหอบ]

[พุดซ้อน] พวกสูเจ้าเข้ามาได้อย่างใด

ออกไปเสีย ไอ้พวกเสนียดเมือง

[พุดซ้อนหอบ]

- [เสียงปืน] - [พุดซ้อนกรี๊ด]

[พุดซ้อนหายใจหอบถี่]

เจ้าเมืองอยู่ที่ใด พาเราไป

[หายใจหอบถี่]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

- [เสียงตะโกนโวยวาย] - ♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

[ทหาร 1] เดินนำไปอย่าช้า

- ไป - [พุดซ้อนแค่นเสียง]

- เดินนำไป - ♪ งามด้วยจิต ♪

- [มิตรไพรี] ไป - ♪ อันผ่องใส ♪

♪ พ้นเภทภัยในเวียงขวัญ ♪

♪ ผู้มารชั่วร้ายให้ฮู้ทัน ♪

♪ ภัยพาลบ่หาญบ่กาย ♪

เจ้าเมืองของเอ็งอยู่ที่ใด ไปตามมา

พวกโง่

จับข้าเจ้า จะไปตามแม่เมืองได้ยังไง

- หากมีเล่ห์เหลี่ยม - [เสียงขึ้นไกปืน]

ทุกคนจะกลายเป็นศพ

[ดนตรีระทึก]

[พ่นลมหายใจ]

- [พุดซ้อน] ผู้มาร ผู้มารบุก ผู้มารบุกค่ะ - [ยี่หุบหายใจเฮือก]

[ยี่หุบ] ผู้มาร มาได้อย่างใด

- [หายใจหอบ] - [เอื้องผึ้งสูดลมหายใจ]

โฉมหน้าท่าทางของพวกมัน

เป็นพวกที่ชาวบ้านเขาเรียกว่าทหาร

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เอื้องผึ้ง] และถึงพวกมันจะมีกันไม่มาก

แต่พวกมันมีอาวุธที่เรียกว่า

ปืน ทุกคน

[ทุกคนหอบ]

[หายใจหอบถี่]

ถ้าพลังของปืนเป็นอย่างที่พวกเราเคยเห็น

ข้าเจ้าคิดว่าอาวุธที่พวกเรามีคงรับมือไม่ไหว

พุดซ้อน สูเจ้าจงไปคุยกับผู้มาร

บอกเขาว่าข้าเจ้าขอเชิญเขาที่คุ้มของข้าเจ้า

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

มันจะไม่อันตรายเกินไปหรือแม่เมือง

แม่ครู

จัดเตรียมเหล่านักล่าผู้มารรุ่นก่อนมาที่โรงบ่ม

ผัดหน้าให้งาม แต่งตัวให้พร้อม

และไปบอกคนครัว ให้จัดเตรียมอาหารและเหล้าด้วย

เหล้า พวกเรามีสิ่งนั้นหรือ

มี

แม่ครู เวลานี้แล

สิ่งที่ท่านฝึกฝนแม่หญิงชาวลับแลมานมนาน

มันจะช่วยปกป้องบ้านเมืองเรา

ข้าเจ้าจะใช้แม่หญิง ที่เก่งที่สุดจากทุกรุ่นเพื่อภารกิจนี้

[ดนตรีระทึก]

ไหนเล่า เจ้าเมืองของเอ็ง

[ดนตรีซึ้ง]

บัว

ท่านจำฉันได้หรือไม่

พวกเราชาวลับแลอยู่กันแต่ในเมือง

ไม่ได้ออกไปพานพบโลกภายนอก

ข้าเจ้าเกรงว่า

ท่านคงจะสับสนข้าเจ้ากับผู้อื่นเป็นแน่

[หัวเราะเบาๆ]

[บัว] ในเมืองของพวกเรามีแต่แม่หญิง

ซ้ำยังไม่มีผู้ใดคิดร้ายต่อสูเจ้า

และพวกท่านเข้ามาในบ้านเมืองของพวกเรา

เพราะต้องการอะไรหรือ

ฉันมาตามหาแม่หญิงคนหนึ่ง

- หล่อนชื่อ… - ฉันมาตามจับ

ศัตรูของพวกเราที่ลอบเข้ามาที่นี่

และศัตรูของท่านจะเข้ามา ในเมืองของข้าเจ้าด้วยเหตุใดหรือ

พวกมันต้องการขมิ้นทองคำเอาไปขาย

เพื่อซื้ออาวุธมาสู้กับพวกเรา

อย่างนั้น

พวกเรายินดีที่จะตามจับ

และส่งตัวกลับให้พวกท่าน

แต่ฉันก็ต้องการขมิ้นทองคำด้วย

แม่เมือง

พวกท่านคงเดินทางมาเหนื่อยมาก

[บัว] ตามธรรมเนียมของลับแล

มีแต่ต้อนรับขับสู้แขกผู้มาเยือนเป็นอย่างดี

ทั้งอาหาร น้ำ

และการต้อนรับ จากหญิงสาวชาวลับแลของพวกเรา

ขอให้พวกท่านพักผ่อนให้สบายเถอะ

แล้วค่อยมาคุยเรื่องสำคัญกัน

[ดนตรีระทึก]

[เสียงน้ำ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[สูดจมูก]

[หัวเราะเบาๆ]

พี่ยี่หุบ

ข้าเจ้ามึนหัวนัก

นอนก่อนเถอะซอมพอ

สูเจ้าเพิ่งออกไปล่าผู้มารและกลับเมืองลับแลมา

[สูดลมหายใจ]

ตั้งท้องสำเร็จและกินยาลบมลทินไป

คงจะมึนหัวอยู่ค่อนวัน

ตั้งท้อง

ใช่ เพื่อนๆ สูเจ้า

ก็พากันเก็บตัวฟูมฟักลูกน้อยอยู่ที่เรือนแล้วจ้ะ

[เสียงนกร้อง]

แล้วกาหลาล่ะ

[ดนตรีพิศวง]

เขาก็เก็บตัวอยู่จ้ะ

เดี๋ยวข้าเจ้ามานะ ข้าเจ้าไปหาแม่เมืองก่อน

สูเจ้าก็นอนพักซะเถิด

[พ่นลมหายใจ]

ไม่ต้องรีบร้อนคิดเรื่องอื่น สูเจ้ายังไม่ฟื้นตัวจากยาดี

ค่ะ

[ถอนหายใจ]

[พ่นลมหายใจ]

[ดนตรีสะพรึง]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ตำรายาแม่หมอ

[พ่นลมหายใจ]

มาอยู่กับข้าเจ้าได้อย่างใด

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[อังกาบร้องไห้]

อัญชัน [สะอื้น]

[ดนตรีซึ้ง]

[ร้องไห้]

หากชาวเมืองเห็นแฝดแม่คุ้มยังไม่ตาย

จะได้สำเหนียกกันเสียทีว่าอีบัวนั่นแหละที่โกหก

อัญชัน สูเจ้ากลับเข้าเมืองเรา

เช่นนี้ได้อย่างใด สูเจ้าจำความได้แล้วหรือ

[อังกาบสะอื้น]

[สูดลมหายใจ] ไม่ ข้าเจ้ายังจำอะไรไม่ได้

[อึกอัก] แต่…

ทหารสยามพาข้าเจ้ามาแล้วก็

พวกผู้มารมันจะให้ข้าเจ้าพาไปหาแม่เมือง

แต่ข้าเจ้าเห็นว่า หากไปเหยียบจวน พี่อัญชันอาจมีภัย

ขอบใจสูเจ้า

[สูดลมหายใจเฮือกใหญ่]

หากอีบัวมันเจออัญชัน

คงไม่ปล่อยให้รอดชีวิตอะ

บัว ใครกัน

[ถอนหายใจ]

เหตุใดเขาอยากฆ่าข้าเจ้า

ข้าเจ้าก็ใคร่ได้คำตอบเช่นกัน

[เสียงจั๊กจั่น]

[ดนตรีพื้นเมืองล้านนา]

ดื่มหน่อยหนึ่ง

- [ดอกแก้ว] มา - [มิตรไพรี] ไม่

- ชนนะ [หัวเราะ] - ดื่ม

[กระซิบ] แชน

รักษาสติไว้ให้ดี

[เอฟเฟกต์ชวนลุ้น]

[พ่นลมหายใจ]

[ถอนหายใจ]

ข้า [ชะงัก]

[ดนตรีซึ้ง]

[ดนตรีช้าปนเศร้า]

หล่อนรู้จักแม่หญิงที่ชื่อซอมพอไหม

ข้าเจ้าชื่อใบข้าว

อยู่ดูแลท่านตรงนี้แล้ว

ทำไมท่านถึงถามคนอื่นอีก

ฉันขอนั่งชมบรรยากาศอย่างนี้แหละ

หล่อนไปดูแลคนอื่นเถิด

ทำไมท่านถึงผลักไสข้าเจ้าอย่างนี้

บอกให้ไปไง

[ดนตรีระทึก]

ผู้มารคนนั้นเอาแต่ถามหาซอมพอ

ไม่สนใจสาวลับแลคนอื่นเลย

แล้วซอมพอเป็นอย่างใดบ้าง

เขากินยาไป

จนลืมทุกอย่างนอกลับแลสิ้นแล้วค่ะ

[ดนตรีเร้าใจ]

[ถอนหายใจ]

- [เสียงจิ้งหรีด] - [ยี่หุบถอนหายใจ]

ทำไมมีผู้มารอยู่ในเมือง

ผู้มารเขาลักลอบเข้ามา

แต่ด้วยความสามารถ ของแม่เมืองจึงทำทีเป็นต้อนรับ

แม่เมืองและแม่ครู อยากให้ซอมพอได้ใช้ความสามารถ

ในการช่วยเหลือบ้านเราด้วย

ใช่ ถึงแม้ว่าสูเจ้าจะลบเลือนเรื่องราวนอกเมือง

แต่สูเจ้ายังจดจำบทเรียนล่าผู้มารทั้งหมดได้ใช่ไหม

จำได้ค่ะ

อย่างนั้นก็ขอให้รีบแต่งตัว

แล้วก็ไปใช้วิชาเพื่อบ้านเมืองเถิด

[ถอนหายใจ]

ได้ค่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ดนตรีล้านนา]

ท่านชื่ออะไรหรือ

- ข้าเจ้าชื่อ… - ซอมพอ

[หายใจเฮือกใหญ่]

ซอมพอจริงๆ

ในที่สุดฉันก็หาหล่อนเจอ

ฉันคิดถึงหล่อนเหลือเกิน

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ท่านนี่ล่ะก็ เพิ่งเจอกันครั้งแรก

ก็มาปดว่าคิดถึงข้าเจ้า

หวังจะหลอกให้ข้าเจ้าหลงคำหวานหรือ

ยามนี้

[บัว] ถือเป็นเกียรติเป็นศรี แก่พวกเราชาวลับแลยิ่งนัก

ที่นักรบชาวสยามมาเยี่ยมมาเยือน มาผูกมิตร

หากท่านอิ่มหนำสำราญแล้ว

และอยากพักผ่อน

พวกเราได้จัดเตรียมห้องหับเอาไว้ให้เอนกาย

และสาวๆ ชาวลับแล

จะดูแลสูเจ้าทั้งคืน

[เหล่าทหารครางพอใจ]

ส่วนท่าน

[บัว] ก็ขอเชิญพักผ่อนที่ห้องด้วย

- ดอกแก้ว - [ดอกแก้ว] ค่ะ

- ดูแลท่าน - [ดอกแก้ว] ค่ะ

ฉันไม่ไปกับนางคนนี้

[มิตรไพรีถอนหายใจ]

แต่ฉันจะไปกับหล่อน

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[สูดลมหายใจ]

[ดนตรีซึ้ง]

ฉันเป็นห่วงมากนะรู้ไหม

ลูกของเราเป็นอย่างไรบ้าง

[ซอมพอสูดลมหายใจ]

[ซอมพอ] ลูก

[อึกอัก] ใช่ ลูกของเราไง

สูเจ้า

คือผู้มารที่ข้าเจ้าสังวาสด้วยหรือ

ใช่

ข้าเจ้าจำไม่ได้

หมายความว่ายังไง

เมื่อกลับลับแลต้องกินยาลบมลทิน

แล้วจะลืมเรื่องนอกเมืองจนสิ้น

[ดนตรีเศร้า]

ข้าเจ้าก็อยากรู้เรื่องที่ถูกทำให้ลืม

สูเจ้าจะช่วยข้าเจ้าได้ไหม

[สูดลมหายใจ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

- [ดนตรีซึ้ง] - [ถอนหายใจ]

ข้าเจ้าคิดถึง

คิดถึงมาก

ข้าก็คิด

ว่าจะไม่มีวันนี้เสียแล้ว

[สูดลมหายใจ]

ข้าเจ้าตกใจมาก

ไม่คิดเลย

ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือสูเจ้า

ข้าเจ้าต้องขอโทษสูเจ้าด้วย

ที่ต้องปกปิด

ทำเมินเฉยต่อสูเจ้าต่อหน้าชาวเมือง

ถึงแม้ว่า

[สูดจมูก]

ข้าเจ้าจะอยากกอดสูเจ้าปานใด

แต่ข้าเจ้าก็ต้องยึดมั่นด้วยความเป็นแม่เมือง

- [ถอนหายใจ] - [สูดจมูก]

ไม่เป็นไรดอก

อย่างไร

สิบกว่าปีที่รอคอยมา

ก็จะสิ้นสุดเสียทีในวันนี้

[บัวสูดลมหายใจเฮือกใหญ่]

[บัวสูดจมูก]

[บัวหายใจเฮือก]

แผลเป็นตอนนั้นหรือ

ใช่

[เสียงอสูรขู่]

[มิตรไพรี] แม้ต้องแลกด้วยชีวิต

ฉันก็ต้องผ่านหมอกนั่นมา

เพื่อมาหาหล่อนให้ได้

[สูดจมูก]

[ถอนหายใจ]

[บัวสูดจมูก]

[ดนตรีซึ้ง]

[สะอื้น]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ดนตรีเศร้า]

[พ่นลมหายใจ]

[มิตรไพรีฮึบ]

[เสียงก๊อกแก๊ก]

[ดนตรีสะพรึง]

[มิตรไพรีพ่นลมหายใจ]

ฉันไม่หลงกลหล่อนง่ายๆ นะ

[ถอนหายใจเฮือกใหญ่]

[ถอนหายใจ]

อีบัวมันต้องไม่ตายดี

ซ้องปีบและพวกเราต้องมาป่วยแล้วไปตายในคุก

พวกเราคงต้องรีบเดินหน้าต่อ

ข้าเจ้าอยากให้พวกเรา

เร่งหาทางฟื้นความจำให้อัญชัน

[อังกาบ] น้องข้าเจ้าที่คลอดลูกแล้วตาย

จะมีชีวิตอยู่ตรงนี้ได้อย่างใด

นี่แหละคือหลักฐานชั้นดี

ที่จะทำให้ทุกคนรู้ว่าอีนางบัว

มันโกหกพวกเรา

[กาหลา] ที่สำคัญ

ต้องห้ามให้อีบัวรู้

ว่าน้าอัญชันอยู่กับพวกเราเป็นอันขาด

ครั้งที่เราโดนจับเมื่อตอนไปรับยา

พวกนั้นรู้ได้ยังไงว่าจะมีกบฎไปรับยา

[ดนตรีชวนลุ้น]

[มิน] ข้าสงสัยนัก ว่าอาจจะมีหนอนบ่อนไส้ในพวกเรา

วันนั้นคือเวรของผู้ใดหาบน้ำหรือ

ยี่หุบ

[อังกาบ] ยี่หุบ

[มิน] ยี่หุบ

ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกเหรอ

พวกเราต้องรีบหนี ป่านนี้ยี่หุบ

คงไปบอกอีบัวว่าน้าอัญชันอยู่กับพวกเรา

[กาหลา] อีกไม่นาน คงจะส่งตัวคนมาจับพวกเราเป็นแน่

[เสียงนกร้อง]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[หายใจเฮือก]

[ถอนหายใจ]

[โอย]

[เดาะลิ้น]

[พ่นลมหายใจ]

สูเจ้ามีอะไร

ผู้มารแชน

คือพ่อของลูกข้าเจ้าใช่ไหม

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

สูเจ้าว่าอย่างใดนะ

เขาพูดว่าตอนที่ข้าเจ้าออกไปล่าผู้มารนอกเมือง

เราสองคนได้เจอกัน

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ซอมพอ] และเขาก็เป็นพ่อของลูกในท้องข้าเจ้า

แต่ข้าเจ้าจำอะไรไม่ได้เลย

[ถอนหายใจ]

ผู้มารพูดอะไรเชื่อไม่ได้

สูเจ้าอย่าไปหลงลม

[บัว] วันนี้สูเจ้าทำหน้าที่ได้ดีมากแล้ว

แต่พวกเราจะรีบขับไล่พวกมันออกไปจากลับแล

[ดนตรีเศร้า]

คุณพ่อ

คุณพ่อรู้จักผู้หญิง

ที่เป็นเจ้าเมืองใช่ไหมขอรับ

- กระผมสังเกตหลายครั้งแล้ว - [ดนตรีลุ้นระทึก]

คุณพ่อดูรู้เรื่องลับแลเป็นอย่างดี

[แชน] ตั้งแต่เรื่องหมอก

คุณน้าอัญชัน

แต่ที่ผมแปลกใจที่สุด

คุณพ่อเรียกเจ้าเมืองนั้นว่า

บัว

[สูดจมูก]

แล้วเด็กหนุ่มคนนั้น

เขาชื่อแชน

แชน

ลูกของเรา

[ดนตรีสะพรึง]

แม่แท้ๆ ของกระผม

คือใครกันแน่

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีระทึก]

สูเจ้าจงนำเอาอาวุธปืนเหล่านี้ไปประจำตัวซะ

[บัว] ทำความคุ้นเคยกับมันให้ไว

กูไม่ยอมโดนจับง่ายๆ หรอก

[ซอมพอ] ตำรายาของแม่หมอบุนนาคนี้

มียาที่ข้าเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน

แล้วอย่างนี้เราต้องทำอย่างไรกันต่อหรือ

ความทรงจำของอัญชัน จะเป็นสิ่งที่เปิดเผยทุกอย่าง

- [เพลง “หรือแค่ภาพลวง”] - ♪ เพียงเดียวดายกลางความมืดมน ♪

♪ ยังคงค้นยังหาไม่เจอปลายทาง ♪

♪ ข้างในใจของเธอ วอนให้ฟ้าช่วยพา ♪

♪ ดวงดารามาปลอบโยนฉันที ♪

♪ ในค่ำคืนที่มีแต่ฟ้าไร้ดาว ♪

♪ ความเงียบเหงาก็เข้ามาหาทันที ♪

♪ ไยหัวใจของเธอ ♪

♪ ช่างลึกเช่นนี้ ยิ่งค้นหาทุกทีก็ไม่เข้าใจ ♪

♪ เพราะว่าฉันยังสงสัย ♪

♪ ว่ามีอะไรอยู่ในใจของเธอ ♪

♪ ยิ่งฉันคิด ยิ่งหวั่นไหว ♪

♪ แววตาเธอคืออะไรฉันอยากรู้ ♪

♪ อยากได้ยินคำว่าเธอรักกัน ♪

♪ เอ่ยมาสักครั้ง ฉันรอจะฟัง ♪

♪ หากข้างในแววตาที่เธอได้มองมา ♪

♪ มันแสดงถึงความห่วงหาที่เธอมี ♪

♪ หากที่ฉันคิดนั้นมันไม่จริง ♪

♪ สิ่งที่ฉันได้เห็นนั้นเป็นแค่ภาพลวงตา ♪

♪ แค่เพ้อไปเอง ♪

♪ แค่บอกกันเท่านั้นให้ฉันรับรู้ความจริง ♪

[เพลงจบ]