Original subtitles

ข้าเจ้าเป็นหมอ

มีหน้าที่รักษาชีวิต

ทำไมสูเจ้าถึงพูดเหมือนกับว่า

ตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องซะขนาดนั้นล่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ยี่หุบ] กำลังของพวกกบฏ

ยังไม่มากเท่ากำลังของแม่คุ้มกับแม่ตรวจ

แต่มันมีผู้มารอยู่ในพวกกบฏค่ะ

สักวันหนึ่ง ผู้มารนั้น

จะเป็นภัยต่อพวกกบฏเสียเอง

[กาหลาร้องตกใจ]

- สูเจ้าทำอะไร ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ - [มินฮึบ]

- ข้าไม่ยอมให้ลูกเมียข้าเป็นอะไรหรอก ฮึ่ย - [กาหลากรี๊ด]

การเปลี่ยนแปลงไม่เกิดขึ้นง่ายๆ ดอก

กลางคืนต้องซ้อมรบ

[ซ้องปีบ] กลางวันต้องกลับไปแฝงตัวเป็นขี้ข้า

- [กอหญ้ากรี๊ด] - [ชบาโอย]

[เสียงตะโกนโวยวาย]

- [ซ้องปีบ] หยุดนะ - [เสียงกะโหลกแตก]

[ซ้องปีบเสียงสั่น] ชบา

[อังกาบ] ผู้ใดยังมีใจคิดจะมอบตัว

จงไปเดี๋ยวนี้สิ

ถ้าข้าเจ้าไปมอบตัวตอนนี้

การตายของชบาจะไม่มีประโยชน์อะไร

[ไม่มีเสียงพูด]

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือ ♪

[กาหลา] ♪ สิ่งใด ♪

พวกกบฏนั้นไม่เพียงแต่ต่อต้านข้าเจ้า

- แต่ยังต่อต้านแม่โสมด้วย - [ดนตรีจบ]

[ดนตรีสดใส]

นี่ก็ค่ำแล้ว มะลิเอ๊ย

กลับเรือนเจ้าไปซะ

ข้าเจ้าจะบดขมิ้นนี้ให้เสร็จงานก่อน

[ลากเสียง] โอ๊ย ไล่ก็ไม่กลับ

ดื้อแต่เล็กแต่น้อย

ก็ข้าเจ้าใคร่รู้เรื่องสมุนไพรมากนัก

โตขึ้น ข้าเจ้าอยากเป็นแบบแม่หมอ

จะได้ปรุงยารักษาชีวิตคน

[ลากเสียง] อุ๊ย

อยากเป็นแม่หมอเหรอ

โอ๊ย ถ้าจะเป็นแม่หมอล่ะนะ

สูเจ้าน่ะต้องไปล่าผู้มารให้ได้ก่อน

แม่หมอเคยออกไปล่าผู้มารด้วยหรือ

ไยไม่เห็นมีลูกสาว

[เสียงบดยาหยุดชั่วครู่]

- [ดนตรีเศร้า] - [เสียงบดยาต่อ]

เคยมี

มะลิเอ๊ย กลับบ้านเจ้าได้แล้ว

มันดึกแล้ว

[ดนตรีชวนลุ้น]

เด็กมะลิขยันปานนี้นี่เอง

แม่หมอจึงได้รักเหมือนลูก

มะลิเอ๊ย

ที่เหลือเดี๋ยวข้าทำเอง

กลับเรือนไปนะ

ไหว้สาแม่เมือง

ไหว้สาแม่หมอเจ้าค่ะ

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เพลงจบ]

ไม่ได้

ข้าเจ้าทำไม่ได้ค่ะแม่เมือง

เจ้าหลงลืมไปแล้วหรือ

ว่าสูเจ้าขึ้นมาเป็นแม่หมอได้อย่างใด

[ดนตรีชวนลุ้น]

[บัว] คนที่ตรากตรำอยู่ในท้องไร่

แล้วคลอดลูกสาวตายเยี่ยงเจ้า

จู่ๆ ก็ได้ขึ้นมาเป็นแม่หมอ

แม่บงกชของข้าเจ้า

แลเห็นอะไรในตัวสูเจ้า

ความสามารถหรือ

คุณความดีงั้นหรือ

จงจำเอาไว้ให้มั่น

ว่าด้วยเพราะบุญคุณผู้ใด

และด้วยเหตุผลใด

คนต่ำต้อยเยี่ยงสูเจ้าจึงมาอยู่ตรงนี้ได้

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ขอโทษแม่เมือง

ข้าเจ้าขอโทษ

ได้โปรดเมตตา

อย่าให้ข้าเจ้าต้องได้ทำเรื่องเยี่ยงนี้เลย

สูเจ้าจะปล่อยให้เด็กมะลิแล้วก็ลูกหลานชาวลับแล

[บัว] ต้องเติบโตขึ้นมา ในเมืองที่ผู้คนละทิ้งกฎเกณฑ์

หลงลืมแม่โสมอย่างงั้นหรือ

[ดนตรีเศร้า]

[ร้องไห้]

[สูดจมูก]

[สูดจมูก]

[บุนนาคสะอื้นต่อเนื่อง]

[เสียงคนหม้อ]

[ดนตรีเร้าใจ]

[สะอื้น]

ไม่หิวหรือ

ไม่

ข้าเจ้ากินข้าวไม่ลง

คิดถึงชบามันน่ะ

ไม่กินข้าวก็กินน้ำก่อนเถิด

แดดออกเปรี้ยงอย่างนี้ เดี๋ยวสูเจ้าก็เป็นลมเป็นแล้งกันพอดี

ขอบใจนะ

[เอฟเฟกต์ชวนลุ้น]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[เสียงน้ำกระจาย]

- [อาเจียน] - [ไม่มีเสียงพูด]

- [ถอนหายใจ] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

- [เสียงโอดโอย] - [เสียงอาเจียน]

สูเจ้าทำได้ดี

แม่หมอๆ น้าคนนี้ตัวเย็นมาก

[เสียงไอ]

กินยาฤทธิ์ร้อน

ทำให้ร่างกายอบอุ่น

อดทนหน่อยนะ

ไม่ต้องร้อนใจไปนะ

ข้าเจ้าจะสวดภาวนากับแม่โสม

ขอให้แม่โสมอำนวยพร ปัดเป่าโรคภัยจากลูกๆ ทุกนาง

- ไหว้สา - ไหว้สา [หอบ] แม่บัว

[เสียงโอดโอย]

ข้าเจ้าได้ยินว่าเกิดโรคระบาดจึงรีบมาที่นี่

- [เสียงโอดโอย เสียงอาเจียน] - [ดนตรีสะพรึง]

ให้ข้าเจ้าช่วยต้มน้ำ ต้มยาหรือทำอะไรดี

แม่หมอใช้งานมาเทอญ

ซอมพอ สูเจ้ามาทำอะไร

อยู่ที่นี่ก็เป็นภาระเสียเปล่า

แต่ข้าเจ้าอยากช่วย

แต่เจ้าตั้งครรภ์อยู่ ไม่ควรอยู่ที่นี่นาน

เกิดเคราะห์ร้ายติดโรคขึ้นมา เด็กในท้องจะเป็นอย่างไร

ลองตรองดู

[บุนนาค] ไม่ต้องห่วงอะไรหรอก

สูเจ้ากลับไปก่อนเถิด

ไปแหละ

ซอมพอ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[เสียงโอดโอย สำรอก หอบ]

- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [ซ้องปีบหอบ โอดโอย]

ซ้องปีบ พวกสูเจ้าเป็นอะไรหรือ

พวกเราติดโรคระบาดมาจากในเมืองเสียแล้ว

โอ๊ย [ถอนหายใจ] สูเจ้าไม่ควรเข้ามาใกล้

[หายใจหอบถี่]

ประเดี๋ยวจะติดโรคไปด้วย

แต่พวกเอ็งก็ไม่ได้ไอจามกันนี่

[สูดลมหายใจ]

หรือว่าจะเป็นเพราะอาหาร

นี่พวกเอ็งไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าเนี่ย

ไม่รู้ วันนี้พวกเราไม่ได้กินอะไร

นอกจากน้ำ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- น้ำหรือ - [โอย]

[ซ้องปีบ] น้ำจากบ่อในเมือง

[ซ้องปีบหอบ โอดโอย]

ซ้องปีบ สูเจ้าไหวไหม

- มา มาให้ข้าเจ้าช่วย - ไม่เป็นไร

เรารีบไปเตือนพวกเราในถ้ำก่อน

เร็วเข้า

[สำรอก โอดโอยต่อเนื่อง]

กาหลา รีบไปเร็ว

- [มินตะโกน] หยุด - [กาหลา] หยุด

- [มิน] อย่าเพิ่งดื่ม - [กาหลา] แม่

[กาหลากระหืดกระหอบ]

- ทิ้งไปเดี๋ยวนี้ ทิ้งไปเดี๋ยวนี้ - [หอบ]

น้ำมันแพร่โรคระบาด

[หายใจเฮือก]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[กาหลาหายใจหอบ]

นี่แม่กินไปแล้วหรือ

- แม่ๆ - [ดนตรีระทึก]

[โอดโอย]

[กาหลา] แม่ๆ แม่

[ไอ อาเจียน]

[ทุกคนโอดโอย ไอ อาเจียน]

- [โอดโอย] - [กาหลา] แม่

[ทุกคนโอดโอย ไอ อาเจียนต่อเนื่อง]

[มิน] เฮ้ย

- [เสียงก๊อกแก๊ก] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

รากสาบเสือเนี่ย

ข้ากับกาหลาเป็นคนไปขุดมากับมือเลยนะ

ถึงจะไม่ใช่ไข้ป่า แต่ก็น่าจะพอบรรเทาอาการได้อยู่

[ไม่มีเสียงพูด]

[ไอ หอบ]

[กาหลากระซิบ] แม่

แม่เป็นยังไงบ้าง

[หอบ]

ยาเสร็จแล้ว

- [ถอนหายใจ] - [อังกาบฮึบ]

แม่กินยาหน่อยนะ

[อังกาบฮึบ หอบ]

[อังกาบถอนหายใจ]

[มิน] เอ้า ซ้องปีบ

[สูดจมูก]

ข้าเจ้าไม่กิน

ข้าเจ้าเหนื่อยมากๆ

[สะอื้น]

ตายไปเสียยังจะสบายกว่า

ซ้องปีบ

- ทำไมสูเจ้าพูดอย่างนี้ - [ซ้องปีบสะอื้น]

- [ดนตรีเศร้า] - [ซ้องปีบร้องไห้]

[ร้องไห้ต่อเนื่อง]

ไม่ [สะอื้น] ไม่ ข้าเจ้าไม่กิน

[สะอื้น]

[อังกาบ] ทาน [หอบ]

แม่โสมลงโทษพวกเรา

[ซ้องปีบปนสะอื้น] แม่โสมลงโทษพวกเราแล้ว

[ร้องไห้]

พวกเราไม่เหลือใครอีกแล้ว

แม่โสมลงโทษพวกเราทุกคนแล้ว [สะอื้น]

[ร้องไห้]

ปล่อยข้าเจ้า

[ซ้องปีบร้องไห้]

[ไอ]

[ไม่มีเสียงพูด]

พวกข้าเจ้าเจ็บเจียนตายแล้ว

โรคอะไรก็ไม่รู้

ที่เป็นเช่นนี้

เพราะพวกกบฏมันทำผิดกฎ

แม่โสมจึงบันดาลอาเพศ

อาเพศหรือ

- [กระซิบ] อาเพศ - [บัว] ใช่แล้ว

แต่ถ้าผู้ใดอยู่ในโอวาทแม่โสม

ก็ไม่ต้องหวั่นใจไปนะ

แม่โสมท่านไม่ทอดทิ้งพวกเราแน่นอน

[บัว] ยาตำรับนี้

แม่โสมท่านก็เมตตาประทานมา ได้ผลชะงักนัก

ไหว้สาแม่โสมๆ

ยามนี้ พวกกบฏ

คงใกล้สิ้นแรงเต็มที

[ดนตรีระทึก]

ไม่นานเกินรอ

มันต้องมาต่อแถวรับยาที่นี่ค่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ไอ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

ดูท่ายาข้าจะไม่ได้ผลซะแล้ว

[สูดลมหายใจ หอบ]

[โอดโอย]

[อังกาบหายใจหอบถี่]

[อังกาบฮึบ]

[หายใจเหนื่อยหอบ]

ทุกคนจงฟัง

[หอบเหนื่อย]

สูเจ้ายังมีทางรอด

[อังกาบหอบ]

[อังกาบ] ให้รีบเข้าเมืองไปเอายา

เอาชีวิตตนเองเป็นสำคัญ

แล้วแม่คุ้มล่ะ

อย่างใดอีบัวก็คงไม่ไว้ชีวิตข้าเจ้า

ข้าเจ้าเลือกตายที่นี่

แม่คุ้ม

[สูดลมหายใจ]

กอหญ้า [สะอื้น]

[ไม่มีเสียงพูด]

พวกเราแพ้แล้ว

[ดนตรีเศร้า]

[สะอื้น]

[กอหญ้าร้องไห้ต่อเนื่อง]

กาหลา เราจะไปที่เมืองนั่น

[ดนตรีสะพรึง]

แล้วลักยามาให้แม่เอ็งให้จนได้

[ดนตรีซึ้ง]

โอ้

ไม่ต้องเศร้าน่ากาหลา

จะร้องไห้ทำไมฮึ มา มากอดกันหน่อยมา

[ครางในลำคอ]

สูเจ้าจะกอดทำไม

[หัวเราะ]

เอ็งนี่ คนเป็นผัวเป็นเมียกันเนี่ย

กอดกันเป็นเรื่องธรรมดา นี่ และอีกอย่างนะ

เวลากอดกันเนี่ย

มันก็รู้สึกดีขึ้นด้วย จริงไหม ฮึ

ไม่ต้องหรอก

แค่มีสูเจ้านั่งอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว

[ดนตรีสดใส]

[หัวเราะเบาๆ]

[ดนตรีสะพรึง]

นั่นไง ซ้องปีบกับพวกน้าๆ

[ซ้องปีบ] สูเจ้าทำอะไร

[เสียงโวยวายลอยมา]

ข้าว่าเริ่มท่าจะไม่ดีแล้วนะ

สูเจ้าทำอะไร ปล่อยข้าเจ้า

- [พุดซ้อน] อีพวกกบฏ - ปล่อย

อีพวกทำให้เกิดอาเพศ จับมันไว้

[ซ้องปีบ] ปล่อย ปล่อยข้าเจ้า

ผู้ใดไม่ได้ทำผิด ก็ไม่ต้องหวั่นใจไป

[บัว] แม่โสมท่านให้นิมิตมา

แม่ตรวจทั้งหมดรู้ดีว่า

ผู้ใดบ้างที่เป็นกบฏ

สมควรต้องโดนโทษทัณฑ์

แม่โสมไม่ลงโทษมึงบ้างหรือ

มึงฆ่าลูกกู แค่เพราะกลัวลูกตัวเองหลุดตำแหน่ง

- อีกาฝาก - อีนี่

[ซ้องปีบ] ปล่อยข้าเจ้า

อาดูรจากการเสียลูก

คงจะทำให้สูเจ้าหลงผิดไป

บัดนี้ จงพูดมาตามตรง อย่าได้โกหกอีก

[บัว] ในหมู่กบฏ

มีผู้มารด้วยใช่ไหม

- ผู้มาร ผู้มารหรือ - [เสียงจอแจ]

- [แม่หญิง 1 พ่นลมหายใจ] - [เสียงซุบซิบ]

พวกสูเจ้าทำผิดกฎอันร้ายแรงขั้นสุด

ให้กาหลาพาผู้มารเข้าเมืองมา

นำพาอาเพศเข้าสู่ลับแล

และเป็นต้นตอ

ของโรคร้ายที่หวิดจะคร่าชีวิตหมู่พวกเรา

พวกสูจะอยู่หรือตาย

ก็ตามแต่แม่โสมจะประสงค์เถอะ

[ดนตรีชวนลุ้น]

[แม่หญิง 2] ขอให้ตายห่ากันให้หมด

อีพวกกบฏกเฬวราก ขอขมาแม่โสมบัดเดี๋ยวนี้

- โอ๊ย [ไม่มีเสียงพูด] - [ทุกคนโวยวาย] อีพวกกบฏ

- [ทุกคนตะโกนโวยวายต่อเนื่อง] - [แม่หญิง 3] อีพวกกบฏ

[ทุกคนตะโกนโวยวายต่อเนื่อง]

[แม่หญิง 3] อีพวกกบฏ

พวกสูเจ้านี่โง่นัก

[แม่หญิง 4] พวกเอ็งนั่นแหละ

- เลว สูเจ้านี่เลวมาก - [แม่หญิง 4] ปล่อย

- [แม่หญิง 4] พวกเราไม่ใช่กบฏ - [ซ้องปีบ] ปล่อยข้าเจ้า

สูเจ้าอาการดีขึ้นแล้วนะ กล้บบ้านได้แล้ว

[ถอนหายใจ]

มะลิ

มะลิเอ๊ย

- [บุนนาค] มะลิ - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

- มะลิๆ - [ดนตรีชวนลุ้น]

มะลิ มะลิๆ

[ร้องไห้] มะลิ

มะลิ เอ็งฟื้นสิ นี่ คนไข้เอ็งอะ

หายดีหมดทุกคนแล้วนะ

เอ็งอยากเป็นแม่หมอไม่ใช่เหรอ [ร้องไห้] มะลิ

[เพลง “ลับแล”]

เจ้าจะมาตายแบบนี้ไม่ได้นะ [ฟูมฟาย]

[ปนสะอื้น] มะลิ

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เสียงจั๊กจั่น]

[ดนตรีชวนลุ้น]

ท่านซอมพอ ท่านจะไปไหนหรือ

ข้าเจ้าจะไปโรงยา

หากไม่มีเรื่องด่วน ข้าเจ้าว่า…

ไม่มีเรื่องอะไรด่วนไปกว่านี้แล้ว

ข้าเจ้าเจ็บท้อง จะไปตรวจครรภ์

ท่านซอมพอ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ดนตรีเศร้า]

ข้าเจ้าได้ข่าวว่ามีคนตายจากโรค

แม่หมอรู้เห็นเป็นใจ กับการปล่อยโรคระบาดของแม่บัวหรือ

[เสียงสั่น] แม่หมอทำได้อย่างไร

ทำลงไปได้อย่างไร

[เสียงสั่น] เด็กน้อยมะลิตายแล้ว

[บุนนาคสะอื้น]

[สูดจมูก]

[ดนตรีระทึก]

มีเวรยามเฝ้าอยู่แบบนี้ พวกเราจะเข้าไปทางใด

ข้าว่าเดี๋ยวข้าจะลองอ้อมไปด้านหลังดู

เผื่อจะมีทางเข้าทางอื่น

[เสียงกิ่งไม้หัก]

[ถอนหายใจ]

นั่นผู้ใด ออกมาเดี๋ยวนี้

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เดี๋ยวข้า จะล่อมันไปทางนู้น เอ็งไปเอายามาให้ได้

[กาหลา] ฮึ

- [ดนตรีระทึก] - ทางนั้น

[สูดจมูก]

ซอมพอ

- [หายใจสั่น] - [ดนตรีเศร้า]

ข้าเจ้าจะรีบหาทาง

นำยาไปส่งให้ถึงมือทุกคน

ไหว้สาแม่หมอ

[บุนนาคสูดจมูก] เดี๋ยวซอมพอ

สมุดบันทึกแม่หมอ

สิ่งนี้มีค่านัก

ไยมอบให้ข้าเจ้า

ข้าเจ้าคงไม่ได้ใช้มันแล้ว

แม่หมอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง

สูเจ้ารีบไปเถอะ

ยิ่งช้า ก็ยิ่งจะมีผู้คนล้มตายมากนัก

[ดนตรีปลุกใจ]

[สะอื้น]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- กาหลา - ซอมพอ

[หายใจหอบ]

- [ดนตรีซึ้ง] - [กาหลาหอบ]

[พุดซ้อน] จับมัน

- [ดนตรีระทึก] - ไป [หอบ]

[พุดซ้อน] เห็นผู้ใดมาทางนี้ไหม

[แม่ตรวจ 1] พวกเราก็ไล่ตามคนน่าสงสัยอยู่

รูปร่างหนาล่ำสันกว่าแม่หญิงทั่วไป

คงจะเป็นผู้มารในกลุ่มกบฏนั่นเป็นแน่

[พุดซ้อน] กระจายกำลังกันไปตามหาให้เจอ

[แม่ตรวจ 1] ค่ะ

- [กาหลาครางกลัว] - [มินทำเสียงให้เงียบ]

[เบาๆ] โว้ย

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ดนตรีระทึกขวัญ]

ตามพวกมันไป

- วิ่งเร็ว เร็ว - [ซอมพอครางกลัว]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [พุดซ้อนหอบ] - [เสียงลับมีด]

แม่คุ้ม [หอบ] แม่คุ้ม

เห็นคนน่าสงสัยมาทางนี้ไหม

คนน่าสงสัย ไม่เห็นมีเลยสักคน

แต่ถ้าเป็นเสียง ข้าเจ้าได้ยินเสียงประหลาดอยู่

เสียงอะไร ทางใด

เป็นเสียงคนแต่ทุ้มต่ำผิดแผกจากแม่หญิง

อยู่ทางนู้นเมื่อครู่นี้

แต่ข้าเจ้าว่าตอนนี้เจ้าของเสียงคงจะไปไกลแล้ว

รีบตามไปเร็ว

- [เสียงฝีเท้า] - [ดนตรีชวนลุ้น]

ปลอดภัยแล้ว

นี่คือยาแก้พิษ เอาไปมอบให้พวกกบฏที

- [ดนตรีซึ้ง] - [สูดลมหายใจ]

[สะอื้น]

ข้าเจ้าขอโทษ

สำหรับทุกอย่างที่แม่บัวทำ

[ถอนหายใจ]

มันไม่ใช่ความผิดของสูเจ้าเลยซอมพอ

- [สะอื้น] - สูเจ้าน่ะไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น

[สูดจมูก]

ข้าเจ้าน่ะขอบใจสูเจ้ามากๆ นะ

[สะอื้นเบาๆ]

กาหลา

ข้าว่าเรารีบไปกันเถอะ

ข้าเจ้าไปก่อนนะ

[สูดลมหายใจ ถอนหายใจ]

[ดนตรีปลุกใจ]

[อังกาบถอนหายใจ]

[พ่นลมหายใจ]

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีให้กำลังใจ]

[ถอนหายใจ]

- แม่เป็นอย่างใดบ้าง - [พ่นลมหายใจ]

แม่ดีขึ้นมาก

ขอบใจสูเจ้ามาก

[ถอนหายใจ]

[มินถอนหายใจ]

โล่งอกไปทีนะเรื่องแม่เอ็งเนี่ย เนอะ

[มินถอนหายใจ]

อ้าว แล้วทำไมเอ็งยังทำหน้าทุกข์ใจอยู่ล่ะเนี่ย หือ

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วนะ

ข้าขอถามเอ็งตรงๆ เลยได้ไหม

ว่าเอ็งรู้สึกยังไงกับซอมพอกันแน่

[ดนตรีซึ้ง]

[กาหลา] อากาศแบบนี้ดีเนอะซอมพอ

[ซอมพอ] อือ

[กาหลา] เหมาะกับการที่ พวกเราเนี่ยจะไปปีนต้นไม้เล่นกัน

[หัวเราะ]

อ้าว สูเจ้าหัวเราะอะไร

สูเจ้าไปปีนคนเดียวเถอะ

อ้าว แล้วสูเจ้าล่ะ

- ไม่ - อ้าว

[ดนตรีซึ้ง]

ข้าเจ้าอยู่กับผู้ใด

ก็ไม่มีความสุขเท่าอยู่ข้างๆ กับสูเจ้านะ ซอมพอ

ซอมพอ

[ถอนหายใจ]

อะไรเนี่ย นั่งหลับแบบนี้ก็ได้

♪ หากความรักวันนี้ไม่ใช่แค่เธอกับฉัน ♪

♪ ความรักที่เป็นของเราสองคนในทุกวัน ♪

♪ รอวันที่เราได้มีกันและกัน ♪

♪ หวังว่าในสักวันได้ทำตามหัวใจ ♪

[กาหลา] ความรู้สึกของข้าเจ้าเป็นสิ่งต้องห้าม

เป็นเรื่องผิดกฎ

ไม่ใช่หรอก

กฎต่างหากที่ผิด

ไม่ใช่ความรู้สึกของเอ็งเลยนะ

ความรักเนี่ยนะกาหลา

มันไม่ใช่

และก็ไม่เคยเป็นเรื่องผิด

ข้ารักเอ็งทั้งที่เอ็งไม่ได้รักข้า ข้ายังไม่เคยรู้สึกผิดเลยสักครั้ง

[ดนตรีซึ้ง]

แล้วถ้าเอ็งก่อกบฏสำเร็จ

เอ็งก็แค่ไปยกเลิกกฎบ้าๆ นั่นซะ

ขอบใจสูเจ้ามากๆ

ถ้าอยากขอบใจข้านักละก็นะ

เอ็งช่วยนั่งอยู่ตรงนี้กับข้าได้ไหม

อย่าเพิ่งลุกไปไหน

ถ้าเอ็งลุกตอนนี้ข้าร้องไห้แน่

[อังกาบ] สูเจ้าไหวนะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

สงสารซ้องปีบกับพวกพ้องหมู่เราที่โดนจับตัวไปนัก

พวกเราต้องรีบฟื้นแรงโดยไว จะได้ไปช่วยพวกนาง

ข้าเจ้ายังข้องใจ

ว่าอีบัวกับอีพุดซ้อน

มันรู้ได้อย่างใดว่าคนไหนเป็นกบฏ

[อังกาบ] แล้วมันรู้ได้อย่างใด ว่ามีผู้มารอยู่ในพวกเรา

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

พวกมันได้ยาจากผู้ใด

- จากผู้ใด - [ดนตรีชวนลุ้น]

[ยี่หุบอึกอัก]

ข้าเจ้าได้ยินมาว่ากาหลาได้ยามาจาก

[อึกอัก] น้องซอมพอค่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[พุดซ้อน] เมื่อคืน

ข้าเจ้าเห็นนางไปพบกับกาหลาที่โรงยาค่ะ

[ยี่หุบ] ก็คงจะได้ยามาจากแม่หมอแหละค่ะ

- [บุนนาค] ฮึ - [พุดซ้อน] ไป

- พุดซ้อน - [ดนตรียะเยือก]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

เพราะยาพิษของสูเจ้า

ทำให้เด็กที่ไม่รู้ประสีประสา

อย่างมะลิถึงต้องตาย

[ดนตรีเศร้า]

ยาพิษนั่นสูเจ้าเป็นผู้ปรุงเอง

สูเจ้าทำให้ข้าเจ้าเป็นฆาตกร

ฟังคำพูดคำจาของสูเจ้าแล้ว

ราวออกมาจากปาก ของผู้ที่ไม่เคยสังหารผู้ใดมาก่อน

[บัว] สูเจ้าลืมไปแล้วหรือว่า

สูเจ้าขึ้นมาเป็นแม่หมอได้

เพราะว่าสูเจ้าสังหารแม่หมอคนก่อน

แต่นั่นเป็นเพราะว่าข้าเจ้า ทำตามคำสั่งของแม่เมืองบงกชนะ

สูเจ้าเป็นผู้เลือกเองทั้งนั้น

[บัว] จะฆ่าหรือไม่ฆ่า

จะปรุงยาหรือไม่ปรุง

จะให้ยาซอมพอหรือไม่ให้

[ดนตรีสะพรึง]

ยามที่ต้องรับผลแห่งการกระทำ

ก็จงอย่าได้โทษผู้ใดเลย

แต่วางใจเถอะ

[บัว] ข้าเจ้าจะให้สูเจ้าเลือกเอง

ว่าจะตายด้วยน้ำมือตน

หรือด้วยน้ำมืออสูร

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[บุนนาคเสียงสั่น] แม่เมือง

- [ปนสะอื้น] แม่เมือง แม่เมืองบัว - [ดนตรีระทึก]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

[ดนตรีจบ]

ตั้งแต่กลับจากล่าผู้มาร

สูเจ้าก็แข็งข้อกับแม่นัก

- [ดนตรีสะพรึง] - [เสียงลั่นครืน]

[มิตรไพรี] ฉันต้องการเห็นหน้า หัวหน้าของพวกหล่อน

ไอ้พวกเสนียดเมือง

[เสียงปืน]

- ข้าเจ้าชื่อ… - ซอมพอ

- [เพลง “หรือแค่ภาพลวง”] - ♪ เพียงเดียวดายกลางความมืดมน ♪

♪ ยังคงค้นยังหาไม่เจอปลายทาง ♪

♪ ข้างในใจของเธอ ♪

♪ วอนให้ฟ้าช่วยพา ♪

♪ ดวงดารามาปลอบโยนฉันที ♪

♪ ในค่ำคืนที่มีแต่ฟ้าไร้ดาว ♪

♪ ความเงียบเหงาก็เข้ามาหาทันที ♪

♪ ไยหัวใจของเธอ ♪

♪ ช่างลึกเช่นนี้ ยิ่งค้นหาทุกทีก็ไม่เข้าใจ ♪

♪ เพราะว่าฉัน ♪

♪ ยังสงสัย ♪

♪ ว่ามีอะไรอยู่ในใจของเธอ ♪

♪ ยิ่งฉันคิด ยิ่งหวั่นไหว ♪

♪ แววตาเธอคืออะไรฉันอยากรู้ ♪

♪ อยากได้ยินคำว่าเธอรักกัน ♪

♪ เอ่ยมาสักครั้ง ฉันรอจะฟัง ♪

♪ หากข้างในแววตาที่เธอได้มองมา ♪

♪ มันแสดงถึงความห่วงหาที่เธอมี ♪

♪ หากที่ฉันคิดนั้นมันไม่จริง ♪

♪ สิ่งที่ฉันได้เห็นนั้นเป็นแค่ภาพลวงตา ♪

♪ แค่เพ้อไปเอง ♪