Original subtitles

[มิตรไพรี] หญิงชาวลับแล

[ดนตรีชวนลุ้น]

พวกหล่อนมันเป็นปีศาจไร้หัวใจ

[แชน] คุณแม่ของกระผม

- เป็นคนลับแลใช่ไหมขอรับ - ใช่

แต่แกคงไม่ได้เจอแม่แกหรอก

[ดนตรีระทึก]

[มิตรไพรี] แกทำอะไรของแก แชน

- [แชน] กระผมไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนคุณพ่อ - [เสียงขึ้นไกปืน]

[แค่นหัวเราะ]

[ซอมพออาเจียน]

[บัว] ทำไมสูเจ้าไม่เชื่อฟังแม่ ไม่กินยาลบมลทิน

แล้วแม่กินหรือ

- [กอหญ้า] เฮ้ย - [เหล่าแม่หญิง] เฮ้ย

แม่เมืองต้องแถลงไข

[เหล่าแม่หญิงตะโกนโวยวาย]

ข้าเจ้าจะให้แม่โสมพิจารณา

[บัว] ทุกคนในเมือง

จะได้หายข้องใจซะที

[แม่หญิง 1] แม่เมืองไม่เป็นอะไรเลย

แม่เมืองคือผู้บริสุทธิ์

[เอื้องผึ้ง] เมื่อคืนสูเจ้าได้ยินเสียงขลุ่ยไหม

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[บัว] ซอมพอ ทำอะไร

ข้าเจ้าไม่ได้ทำอะไร

ถ้าโกหก แม่โสมจะลงโทษนะ

นี่สูเจ้าลักเอาขลุ่ยของแม่มาเล่นได้อย่างใด

ข้าเจ้าอยากหัดเล่นเพลงที่แม่บัวเป่า

ใกล้ริมหมอกเมื่อคืนก่อน

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

มานี่

[ถอนหายใจ]

เดี๋ยวแม่จะสอนสูเจ้าเอง

แต่สูเจ้าต้องสาบาน

ว่าจะไม่เล่นเพลงนี้

ให้ใครในลับแลได้ยินเด็ดขาด

และเมื่อเจ้าฝึกหัดเพลงนี้

ต้องไม่มีใครเห็นหรือว่าได้ยิน

และที่สำคัญ

สูเจ้าต้องไม่พูดให้ใครฟังว่า

เห็นแม่เป่าขลุ่ย เข้าใจไหม

เข้าใจเจ้าค่ะ

ไหว้สาบานกับแม่โสม

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[บัว] ซอมพอ

- [ซอมพอหายใจหอบถี่] - [ดนตรีจบ]

[เสียงปิดหีบ]

- ค่ะ - [เสียงประตู]

แม่จะออกไปว่าความเมือง สูเจ้าตามไปด้วย

พอขึ้นเป็นแม่เมืองแล้วจะได้รู้งาน

ข้าเจ้าบอกแม่หมอว่าจะไปตรวจครรภ์

- [ดนตรีชวนลุ้น] - [ถอนหายใจ]

ให้แม่ตรวจสักนางตามไปด้วย

อย่าไปไหนมาไหนคนเดียว

ถ้าโดนพวกหมู่กบฏมันจับตัวไปอีก จะเดือดร้อนกันทั้งหมด

ค่ะ

[ดนตรีชวนลุ้น]

แม่บัว

ข้าเจ้าสงสัย

ว่าเหตุใดอสูรหมอกจึงไม่ปรากฏ

[เอฟเฟกต์ตะลึง]

เพราะแม่โสมท่านรู้ไงว่าแม่ไม่มีอะไรผิด

เลยไม่ส่งอสูรหมอกมา

ค่ะ

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เพลงจบ]

[เสียงนกฮูก เสียงจั๊กจั่น]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เอื้องผึ้ง] ซอมพอ

ออกมาก็ดีแล้ว

ครั้งหนึ่งข้าเจ้าเคย สู้กับอสูรหมอกจนเกือบพลาดพลั้ง

แต่แม่เมืองช่วยไว้ และครั้งนั้น

ข้าเจ้าได้ยินเสียงขลุ่ย

[หายใจหอบ]

ข้าเจ้าไม่รู้ว่าขลุ่ยนี้

จะทำให้อสูรหมอกเชื่อฟังได้ไหม

ถ้ามันไม่เชื่อฟัง พวกเราจะทำยังไง

ข้าเจ้าจะคุ้มครองสูเจ้าเอง

[ดนตรีระทึก]

[เสียงอสูรคำรามต่ำ]

[เอื้องผึ้ง] ซอมพอ

[เสียงคำรามลอยมา]

ซอมพอ หลบหลังข้าเจ้าไว้

- [อสูรคำรามต่อเนื่อง] - [ครางกลัว]

[ดนตรีระทึกขวัญ]

- [อสูรคำราม] - ซอมพอ

- [ซอมพอกรี๊ด] - [อสูรคำราม]

- [หายใจหอบสั่น] - [เอื้องผึ้ง] ซอมพอๆ ขลุ่ย

- [ส่งเสียงออกแรง] เร็ว - [เสียงหน้าไม้]

[เอื้องผึ้ง] ซอมพอ เอาขลุ่ยนั่นออกมา

[ตะโกน] ซอมพอ ขลุ่ย

- [เสียงขลุ่ย] - [อสูรคราง]

[อสูรครางต่ำ ร้องอู้อี้ต่อเนื่อง]

[หอบ]

[เอื้องผึ้ง] ซอมพอ

[ดนตรีปลุกใจ]

เพลงขลุ่ย

ควบคุมอสูรหมอกได้

[เสียงสั่น] แม่บัวควบคุมอสูรหมอกได้

[สะอื้น]

[ดนตรีเศร้า]

เอ้า

นี่แหละโลกข้างนอก ก็เหมือนที่นี่นั่นแหละ

เพียงแค่ว่าคนเขาเลี้ยงสัตว์กันด้วยเห็นไหม

แล้วเขาก็จะอยู่กันแบบพ่อ แม่ แล้วก็ลูก

พ่อคืออะไรหรือ

พ่อก็

ก็คือผู้มารอย่างข้านี่แหละ แต่เขาเรียกกันผู้ชายนะ

- ผู้ชาย - [มินในลำคอ] อือฮึ

- แล้วผู้มารไม่กินเด็กน้อยเสียหมดหรือ - ผู้มาร

[หัวเราะเบาๆ] โอ๊ย โธ่ ซ้องปีบ

ตั้งแต่ข้าเกิดมาเนี่ย ข้าไม่เคยเห็นคนกินคนมาก่อนเลยนะ

[มินสูดลมหายใจ] แล้วยิ่งถ้าเขามีลูกน่ะนะ

เขาก็จะเลี้ยงดูลูกของเขาให้ปลอดภัยเลยแหละ

แท้จริงแล้ว แม่หญิงและผู้มาร

- ก็มีมิตรไมตรีที่ดีต่อกันได้ - [ถอนหายใจ]

ไม่ได้เหมือนกับที่พวกเราถูกสอนในโรงเพาะ

ถ้าถึงวันเปลี่ยนแปลง

ข้าเจ้าเชื่อว่าผู้มารดีๆ จะสามารถทำให้เมืองลับแลจำเริญขึ้นได้

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

แม่บัวโกหก

[ซอมพอ] ทั้งเรื่องอสูรหมอก เรื่องขลุ่ย เรื่องแม่โสม

พูดให้ดีซอมพอ

ข้าเจ้าไม่ใช่แค่แม่ของสูเจ้า

แต่ข้าเจ้ายังเป็นแม่เมืองด้วย

แม่จะสั่งเฆี่ยนตีข้าเจ้ายังไง

มันก็ไม่ปิดความจริงที่ว่า

แม่บัวเป็นผู้ควบคุมอสูรหมอก

ทุกครั้งที่แม่หญิงลับแลทำผิดกฎ

แม่โสมจะส่งอสูรหมอกมาลงโทษ

แต่แท้จริงแล้วนั้น

[สะอื้น] แม่นั่นเอง

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ซอมพอถอนหายใจ]

- [ดนตรีจบ] - แล้วอย่างใด

จะแม่โสมหรือตัวข้าเจ้า

มันจะต่างอะไรกัน

แม่

แม่ทำเรื่องต่ำช้าอย่างนี้ได้ยังไง

ถ้าต้องปกป้องลับแล

แม้ต่ำช้ากว่านี้

ข้าเจ้าก็จะทำ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ซอมพอ

ถึงเวลาที่สูเจ้าต้องรู้ความจริงแล้ว

[ดนตรีจบ]

[บัว] ในอดีต ลับแลก็เป็นเช่นเมืองอื่นๆ

มีทั้งแม่หญิง

และผู้มารอยู่ร่วมกัน

[ดนตรีบรรเลงเนิบๆ]

หากแต่ผู้มารนั้น

ล้วนเป็นเพศที่ลุ่มหลงมัวเมา

ไร้ซึ่งศีลธรรม

อยากได้สิ่งใดก็ใช้กำลังช่วงชิงมา

ทั้งปล้น ฆ่าและข่มขืน

ครานั้น แม่หญิงต้นตระกูลของพวกเรา

ได้รวมตัวกัน

นำทางให้แม่หญิงทั้งหลาย

ต่อสู้และขับไล่ผู้มารออกไป

โดยมีแม่โสมเป็นแหล่งรวมใจ

จึงทำให้ลับแลเป็นดั่งเช่นทุกวันนี้

[ดนตรีเศร้า]

ต้นตระกูลพวกเรา

สร้างแม่โสมขึ้น

แม่โสม ลับแล

และตระกูลเรา

คือสิ่งเดียวกัน

พวกเราคือความเป็นความตายของเมืองนี้

พวกเราคือลับแล

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

รวมถึงอสูรหมอก

เด็กน้อย

ถ้าสูเจ้ามีแต่กฎ

แต่ไม่มีการลงโทษ

ผู้ใดจะเชื่อฟัง

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

อสูรหมอกไม่ได้มีไว้เพื่อลงโทษ

แต่มีไว้เพื่อควบคุมคนทั้งเมือง

ทั้งหมดก็เพื่อป้องกัน ภัยใจของมนุษย์ที่เต็มไปด้วยกิเลส

ตระกูลเราคือผู้เสียสละ

ต้องทำบางสิ่งแม้จะไม่อยากทำ

[หายใจหอบถี่]

แม่กล้าสั่งฆ่าคนหรือ

การทำให้คนบางคนหายไป

แต่รักษาคนทั้งเมืองไว้

สูเจ้าจะเรียกว่า มันเป็นความเลวร้ายอย่างงั้นหรือ

เมื่อสูเจ้าคลอดลูกออกมา

สูเจ้าก็ต้องทำหน้าที่นี้สืบไป

เพื่อแม่หญิงชาวลับแลทุกนาง

[สะอื้น]

ข้าเจ้าทำไม่ได้ [สะอื้น]

ข้าเจ้าทำไม่ได้ๆ

- สูเจ้าทำได้ - [ซอมพอสะอื้น]

แม่จะช่วยสูเจ้าเอง

[ถอนหายใจ]

- [ดนตรีจบ] - [หายใจเฮือก]

- กาหลา - [อาเจียน]

เจ้าแพ้ท้องแล้วนี่

น้ำเนี่ยเอ็งไม่ต้องหรอก เดี๋ยวข้าช่วยเอ็งหาบเอง

ข้าเจ้าไม่เป็นไรหรอก ข้าเจ้าทำได้

- นั่นไง ยังจะอวดเก่ง - [ถอนหายใจ]

- เอางี้ น้ำน่ะ เอ็งวางไว้นี่ก่อน - [หอบ]

แล้วเดี๋ยวข้าแบกเอ็ง ไปส่งที่ถ้ำแล้วค่อยวนกลับมาเอา

พักเดี๋ยวเดียว [หอบ] เดี๋ยวข้าเจ้าก็ดีขึ้นแล้ว

[ร้องตกใจ]

- สูเจ้าจะทำอะไร ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ - [ส่งเสียงออกแรง]

- ข้าไม่ยอมให้ลูกเมียข้าเป็นไรหรอก [ฮึบ] - โอ๊ะ [ร้องตกใจ]

[ดนตรีสดใส]

[มิน] เอ็งท้องอยู่แบบนี้เนี่ยนะ

เอ็งต้องอย่าคิดมากรู้ไหม

มันไม่ดีกับลูกนะ

จะไม่ให้คิดมากได้ยังไง

ก็แม่เมืองบัวออกมาจากลานจันทร์ โดยไม่มีร่องรอยขีดข่วน

แม่หญิงในเมืองก็จะพากันแต่ ยิ่งสรรเสริญไปกันใหญ่

แม่เมืองบัวอาจจะใช้เล่ห์อะไรบางอย่าง ที่ทำให้อสูรหมอกไม่ทำร้ายนางนั่นแหละ

แล้วทำอย่างใด

จึงจะทำให้ชาวเมืองรู้ความจริงได้

ความจริงเนี่ยนะ

บางทีมันก็ไม่ได้สำคัญเท่ากับ

ความเชื่อหรือความศรัทธาที่ถูก ปลูกฝังกล่อมเกลามาอย่างยาวนานหรอก

ว่าแต่เอ็งเถอะ

เอ็งเชื่อหรือเปล่าเรื่องแม่โสมอะไรเนี่ย

ข้าเจ้าก็ไม่แน่ใจ

แม่โสมน่ะไม่ได้มีแค่บ้านเอ็งนะ

ที่บ้านข้าเรียกมันว่าดวงจันทร์

มันก็เป็นดวงเดียวกันทั้งนั้นแหละ

จะมาตู่ว่าปกป้อง แต่เมืองเอ็งอย่างเดียวคงไม่ได้หรอกมั้ง

แล้วทำอย่างใดข้าเจ้าจึงจะลบ

ความศรัทธาของชาวเมืองลับแลไปให้ได้

ข้าได้ยินคนเมืองของเอ็งร้องเพลงบูชาแม่โสมนี่

นั่นแหละ

สร้างศรัทธาชั้นดีเลย

ข้าเจ้าหายแล้ว

- [มิน] อ้าว แล้วเอ็งจะไปไหนน่ะ - ก็ไปเอาน้ำไง

[ดนตรีปลุกใจ]

[มิน] อ้าว

[แชนฟึดฟัด]

- [ดนตรีเศร้า] - ในสายตาคุณพ่อ

[แชน] กระผมคงไม่ใช่ลูก

แค่กระผมอยากจะเจอหน้า แม่และเมียตัวอีกสักครั้ง

กระผมยังถูกสั่งจับมัดไว้เลย

เดิมทีฉันก็ว่าจะมาแก้มัดให้แกสบายตัวซะหน่อย

แต่ในเมื่อเอ็งคิดแต่จะตามหาแม่ผู้หญิงคนนั้นอยู่

แกถูกมัดแบบนี้มันก็สมควรดีอยู่แล้วละ

ถ้าเพียงแต่คุณพ่อจะรักแม่ของกระผมบ้าง

คุณพ่อก็คงออกไปตามหาคุณแม่ เหมือนที่กระผมออกไปตามหาซอมพอเป็นแน่

[ถอนหายใจ]

ผู้หญิงเมืองหมอก

เห็นผู้ชายเป็นแค่

พ่อพันธ์ุน่ะ

แกกับฉันก็โง่เหมือนกัน

ถูกผู้หญิงเมืองหมอกหลอกกันทั้งพ่อทั้งลูกเนอะ

[ดนตรีเศร้า]

กระผมไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับแม่ของตัวเองเลย

จนเมื่อไม่นานมานี้

กระผมเพิ่งได้รู้ว่าแม่แท้ๆ ของกระผมนั้น…

เป็นชาวลับแลเหมือนกับซอมพอ

กระนั้น

คุณพ่อก็ยังคงขัดขวางไม่ให้กระผม ไปตามหาแม่และเมียของตัวเอง

คุณหลวงขอรับ มีรายงานว่า เจอพวกเงี้ยวซ่องสุมอยู่แถวนี้ขอรับ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[มิตรไพรี] เฝ้าเจ้าแชนไว้นะ

- [มิตรไพรี] ไป - [ทหาร 1 และทหาร 2] ขอรับ

[ส่งเสียงออกแรง]

ปืนที่ขโมยมาครานี้

ข้าจะส่งให้พวกเราในคืนนี้

ต้องรอไอ้มินไหม

ไม่ต้อง มันบอกว่าจะไปหาทองคำมาแลกปืน

แต่ถ้าได้ทองจากไอ้มินมาเพิ่ม เราก็จะได้ปืนมากขึ้น

จนทหารสยามต้องวิ่งหนี กลับบางกอกไม่ทันเชียวล่ะ

เฮ้ยๆ

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีปลุกใจ]

ทหารสยามอย่างฉันเนี่ยน่ะหรือ

ที่จะวิ่งหนีกลับพระนคร

[มิตรไพรี] นอกจากที่นี่ ยังมีพวกเงี้ยวที่ไหนอีก

[ดนตรีสะพรึง]

รักพวกพ้อง

ฉันนับถือแกข้อนี้

ถ้าอย่างนั้นฉันจะถามเรื่องอื่น

ที่ไม่เกี่ยวกับพวกพ้องของแก

ของที่พวกแกใช้ไปแลกปืน

แกได้มันมาจากไหน

- [ทหาร 1] เฮ้ย - [เงี้ยว 1] เฮ้ย [โอย]

- [ทหาร 1 ส่งเสียงออกแรง] - [เงี้ยว 1 โอย]

[เงี้ยว 1] ต่อยกูทำไม

[มิตรไพรี] ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง

ถ้าแกยังไม่พูดอะไร

[เอฟเฟกต์ลุ้นระทึก]

- [เสียงปืน] - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[มิตรไพรี] แกจะไม่ได้ ยินเสียงของเพื่อนแกอีกเลย

[ดนตรีลุ้นระทึก]

เมืองในหมอก

ไอ้มินบอกว่ามันจะไปเอาทองที่เมืองในหมอก

[ดนตรีเร้าใจ]

เมืองในหมอก

ว่าอย่างไร

[อัญชันถอนหายใจ]

- [อัญชันเดาะลิ้น] - หล่อนพอจะนึกอะไรออกบ้างไหม

[มิตรไพรี] นี่

ฉันจะต้องเข้าไปในเมืองหมอกนั่น

เพราะเป็นเรื่องของแผ่นดินน่ะ

แม่สร้อย แม่สร้อยเป็นคนมาจากเมืองนั้นแน่ๆ

แม่สร้อยพอจะรู้วิธีเข้าไปในหมอกไหม

[ดนตรีชวนลุ้น]

- เอ่อ - [เอฟเฟกต์ลุ้นระทึก]

- [เอฟเฟกต์ระทึก] - [เสียงลั่นครืน]

ใช่แล้ว

ข้าเจ้าจำหมอกได้

[ดนตรีระทึก]

[อัญชัน] ยายเขา

เอาผ้าห่อนี้ให้ข้าเจ้า

ก่อนที่เขาจะตาย

[ร้องไห้]

[อัญชันหอบ]

ทอง

ขมิ้นทองนี้

จะช่วยให้คุณหลวงเข้าเมืองหมอกได้

แต่คุณหลวงต้องพาข้าเจ้าไปด้วย

- [ดนตรีปลุกใจ] - [อัญชันหายใจหอบถี่]

[มิตรไพรี] วันนี้

แกเข้าไปพักที่เต็นท์

เราต้องเดินทางแต่เช้า

เพื่อเข้าเมืองลับแล

[ไม่มีเสียงพูด]

[ยี่หุบ] กำลังของหมู่กบฏ ยังไม่มากเท่าหน่วยแม่คุ้มและแม่ตรวจ

แต่มันมีผู้มารอยู่ในหมู่กบฏค่ะ

ผู้มาร

ผู้มารนั้นเข้ามาพร้อมกาหลาค่ะ

ก็ดี

สักวันหนึ่งผู้มารนั้น

จะเป็นภัยแก่หมู่กบฏเสียเอง

แม้ยามนี้หมู่กบฏจะคนน้อย

แต่มันก็ซ่องสุมแม่หญิงหนักขึ้นเรื่อยๆ

ข้าเจ้ารู้แล้วว่าหมู่ถ้ำกบฏอยู่ที่ใด

เพียงแค่แม่เมืองบัวบัญชา

ข้าเจ้าก็พร้อมจะนำทางให้ค่ะ

[บัว] ถ้ามีแม่หญิงต้องตาย

เพราะคำสั่งแม่เมือง

สูเจ้าคิดว่า

แม่หญิงลับแลจะยอมให้ข้าเจ้านั่งเมืองไหม

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[กาหลาถอนหายใจ]

สูเจ้าได้ข้าวมาเท่านี้เองหรือชบา

หน่วยแม่คุ้มคุ้มกันแน่นหนา

ข้าเจ้าเอามาได้เท่านี้แหละ

คนในถ้ำตั้งมากมาย หามาได้แค่นี้มันจะไปพอหรือ

ข้าเจ้าและชบาเสี่ยงโดนจับ

ซุกซ่อนของกิน ต้องคอยหลบหมู่แม่ตรวจอีก

[ซ้องปีบ] หามาได้เท่านี้ ก็นับว่ามากแล้วไม่ใช่หรือ

[อังกาบ] เอาล่ะๆ ไม่ต้องทะเลาะกัน

สูเจ้าสองคน

หาวิธีหอบน้ำหอบข้าวให้มากกว่านี้

- ช่วงนี้ทุกคนต้องอดทนกับความลำบากนะ - [ดนตรียะเยือก]

[ถอนหายใจ]

- [เสียงพูดคุยซุบซิบต่อเนื่อง] - [แม่หญิง 2] เออ ท่านจะมาหรือยัง

- [แม่หญิง 3] จะทำอันใดหนอ - [แม่หญิง 4] นั่นน่ะสิ อือ

[ไม่มีเสียงพูด]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[บัว] แม่หญิงลับแลคงรู้อยู่แล้วว่า

ไม่มีอันใด

สำคัญกับข้าเจ้าไปยิ่งกว่า

แม่หญิงลับแลทุกนาง

ที่ข้าเจ้าเห็นว่าเป็นเหมือนกับลูกของข้าเจ้า

ถึงแม้ว่าจะมีบางนาง

ดื้อดึง เป็นกบฏ

ไม่เชื่อฟังข้าเจ้า

แต่ข้าเจ้าก็เห็นว่านางเหล่านั้น

เป็นเหมือนกับลูกหลานที่หลงผิด

ข้าเจ้าจึงอยากให้โอกาสทุกนาง

ได้กลับมาหาข้าเจ้า

กลับมาหาแม่โสม

[ทุกคนฮือฮา]

รุ่งเช้าของวันพรุ่ง

หากกบฏนางใดมาแสดงตัว

ข้าเจ้าจะไม่เอาผิดอันใด

และจะยกสถานะให้สูงขึ้น

- [บัว] ไม่ต้องเป็นชนชั้นใช้แรงงานอีกต่อไป - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ดนตรีเร้าใจ]

- [แม่หญิง 4] อุ๊ย ไหว้สาแม่เมืองบัว - [ไม่มีเสียงพูด]

แม่ของสูเจ้ามีแผนอันใดอีก

ข้าเจ้าก็ไม่รู้หรอก

แต่ไม่เป็นอันดีแน่

[กาหลา] ไม่เอาผิดเลยหรือ

[ชบา] ใช่ แล้วยังไม่ต้อง เป็นแม่หญิงแรงงานด้วย

สูเจ้าจะเชื่ออะไรกับแม่เมือง

[กอหญ้า] มันก็โกหกเราทั้งนั้น

ใครเชื่อก็โง่เต็มแก่

ไม่ได้เชื่อ แค่เอามาเล่าให้ฟัง

[ซ้องปีบ] ถ้ามอบตัวแล้วไม่มีความผิด

แล้วยังไม่ต้องเป็นชนชั้นแรงงานอีก มันก็ดีใช่ไหม

ที่แท้สูเจ้าก็ไม่อยากทำงานหนัก

- อ่อนแอแท้ - นี่กอหญ้า

พวกเราก็ทำงานหนักกันทั้งนั้น

แค่ไม่อยากเป็นชนชั้นแรงงานมันผิดตรงไหน

เลือกเอาแต่ง่ายสบาย มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงดอก

- พูดอย่างงี้ตบกันดีกว่าไหม - ชบา

เลิกทะเลาะกันสักที

[ชบา] สูเจ้าจะว่าอย่างใด

เรามาด้วยกัน ถ้าจะไปก็ไปด้วยกัน

ข้าเจ้าคิดหนักจัง

หากครานี้เป็นแผนการลวงของอีบัว

เรามีอะไรให้ต้องกลัวอีกซ้องปีบ

- อยู่กับกบฏก็ต้องสู้จนกว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง - [ดนตรีชวนลุ้น]

อาจต้องตายก่อนด้วยซ้ำ

ถ้ากลับไปแล้วโดนอีบัวโกหก

ร้ายนักก็คงถึงตาย

แต่ถ้ามันพูดจริง

เราก็ไม่ต้องเก็บขี้เก็บเยี่ยวอีกแล้วนะ

ซ้องปีบ

[ถอนหายใจ]

ใช่ เอาตามสูเจ้าว่า

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

แม่เมืองบัวมีแผนคิดจะทำอะไรกันแน่

ข้าไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ เนี่ย

แม่เมืองบัวต้องการ สร้างความแตกแยกในหมู่พวกเรา

เอ็งก็เห็นแล้วนี่

แค่ออกมาบอกว่าจะยกโทษให้

ไม่ต้องเป็นชนชั้นแรงงาน คนก็อยากจะกลับไปหาแม่เมืองกันหมด

[ถอนหายใจ]

ข้าเจ้าไม่เชื่อว่าจะมีผู้ใดกลับไปมอบตัว

เอ็งอย่าเพิ่งแน่ใจไปนักเลย

[ดนตรีชวนลุ้น]

- [ถอนหายใจ] - [เสียงฝีเท้า]

ขอโทษเถอะกาหลา ข้าเจ้าได้ยินชบากับซ้องปีบพูดเรื่องหนี

[มิน] หนีไปมอบตัวอย่างนั้นเหรอ

[ดนตรีเร่งจังหวะ]

อย่าเสียงดัง เดี๋ยวพวกกบฏจะได้ยิน

พวกกบฏก็พวกเรานั่นแหละ

ไม่ พวกเราไม่ใช่พวกกบฏแล้ว

พวกเราคือพวกกลับตัว

[กาหลา] จะกลับตัวไปไหนหรือชบา

กาหลา

สูเจ้าเห็นใจพวกเราเถอะ

ให้พวกเราออกไปมอบตัว ข้าเจ้าสัญญา

ว่าข้าเจ้าจะไม่บอกเรื่องถ้ำนี่เด็ดขาด

[ยี่หุบ] กาหลา

คนขี้ขลาดอย่างชบาน่ะมันต้องเอาไปบอกแม่บัวแน่

[พ่นลมหายใจ]

ชบาและแม่หญิงทุกคนจงคิดให้ดีก่อน

หากสูเจ้ากลับตัวตอนนี้

สิ่งที่แม่อังกาบทำเพื่อสูเจ้า

ก็จะไม่มีประโยชน์

นึกถึงลูกผู้มารที่พวกเรา สูญเสียไปเพราะกฎผีบ้าผีบอนี้สิ

พวกเรารวมตัวกัน เพราะอยากเปลี่ยนแปลงไม่ใช่หรือ

การเปลี่ยนแปลงไม่เกิดขึ้นง่ายๆ ดอก

กลางคืนต้องซ้อมรบ

[ซ้องปีบ] กลางวันต้องกลับไปแฝงตัวเป็นขี้ข้า

[ซ้องปีบเสียงสั่น] ข้าเจ้าเหนื่อยเหลือใจ

ไม่มีทางชนะแม่บัวที่มีกำลังมากกว่าดอก

แล้วพวกเอ็งไม่คิดหรือยังไง

ว่าฝั่งนั้นอาจจะหลอกลวงอยู่ก็ได้

ผู้ใดอยากเปลี่ยนแปลงก็จงอยู่

ข้าเจ้าหมดหวังกับการต่อสู้แล้ว

ข้าเจ้าจะขอกลับไปใช้ชีวิตอย่างสามัญชน

ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด

ทั้งแม่เมือง ทั้งกบฏ

ชบา

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ถอนหายใจ]

สูเจ้าจะยิงข้าก็ยิงเหอะ

ไม่ได้ ปล่อยให้พวกมันไปไม่ได้

ถึงพวกกลับตัวจะไม่ยอมบอก

แม่เมืองบัวต้องหาทางทำให้มันบอกแน่

[ดนตรีระทึก]

กอหญ้า เดี๋ยว

[กอหญ้า] เดี๋ยวๆ เดี๋ยว

- ชบา กูปล่อยมึงไปไม่ได้ - ปล่อยกูอีกอหญ้า

- ไม่ - [ชบา] ว้าย

ถ้ากูปล่อยมึงไป ทุกคนที่นี่จะตายกันหมด

แล้วมึงคิดว่าอยู่ไปจะรอดเหรอ

ออกไปมอบตัวยังมีโอกาสรอดมากกว่า

- กูไม่ให้มึงไป - [ทุกคนกรี๊ดตกใจ]

[ดนตรีระทึก]

- อีกอหญ้า [ส่งเสียงออกแรง] - [กอหญ้า] ว้าย

- มึง - ชบา

- [กอหญ้าและชบาฟึดฟัด] - [ทุกคนร้องตกใจ]

[เสียงโหวกเหวกโวยวายต่อเนื่อง]

[มิน] หยุดๆ หยุดเดี๋ยวนี้

- [เสียงกะโหลกแตก] - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ซ้องปีบกรีดร้อง] ชบา

- ปล่อย [หอบ] ชบา - [เหล่าแม่หญิงครางกลัว]

[ซ้องปีบ] ชบาเป็นอะไร

- [ดนตรีสะพรึง] - [ซ้องปีบครางกลัว] เลือด

[ซ้องปีบ] ชบาตื่นสิ

[ซ้องปีบปนสะอื้น] ชบา

ไหนสูเจ้าบอกว่าจะไปกับข้าเจ้าไง

ชบาลุกขึ้น [ร้องไห้]

[ซ้องปีบ] ไหนสูเจ้าบอกว่า พวกเราจะหนีไปด้วยกัน

[ซ้องปีบตะโกน] สูเจ้า

- [มิน] ซ้องปีบ - [ซ้องปีบสะอื้น]

[ซ้องปีบร้องไห้] ชบา ฟื้นสิ

ตอบข้าเจ้าหน่อย

ชบา

- ฟื้นสิ [ร้องไห้] - [อังกาบ] เกิดไรขึ้นกับชบา

[ซ้องปีบปนสะอื้น] อีกอหญ้า อีกอหญ้าฆ่าชบา

[ซ้องปีบร้องไห้ต่อเนื่อง]

ชบา ซ้องปีบและพรรคพวกจะไปมอบตัวกับอีบัว

[กอหญ้า] ข้าเจ้าไปห้าม จนชบาพลาดท่าล้มหัวฟาดพื้น

แม่อังกาบโปรดลงโทษ

ไอ้เรื่องลงโทษเอาไว้ก่อน

ตอนนี้ต้องดูแลชบา

[ซ้องปีบร้องไห้]

- [ซ้องปีบ] ฟื้นสิ - [ถอนหายใจ]

- [ซ้องปีบ] ฟื้นมาสิ - [อังกาบพ่นลมหายใจ]

[อังกาบ] ผู้ใดยังมีใจคิดจะมอบตัว

จงไปเดี๋ยวนี้สิ

ข้าเจ้าขอลาแม่อังกาบ

[ซ้องปีบร้องไห้]

แม่ปล่อยเขาไปมอบตัวแบบนั้นมันจะดีหรือ

อยู่ไปก็จะสร้างความแตกแยก

ตอนนี้พวกเราต้องรีบกลับถ้ำ

ย้ายของก่อนที่ อีบัวมันจะรู้ว่าเราอยู่ไหน [ถอนหายใจ]

[เหล่าแม่หญิงสะอื้นเบาๆ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

พวกกบฏมันว่าอย่างใด

[ยี่หุบ] พวกมันแตกแยกและเริ่มฆ่ากันแล้ว

วันพรุ่งต้องมีพวกกบฏมามอบตัวหนักเป็นแน่ค่ะ

ดี มากันให้มากๆ

[ซอมพอ] พวกอีอังกาบ และหมู่กบฏที่คิดล้มล้างแม่โสม

มันจะไม่มีแผ่นดินอยู่

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีจบ]

ซ้องปีบ สูเจ้ามาทำไม

ข้าเจ้าขอโทษ ข้าเจ้าคิดน้อยเกิน

ชบาเป็นเพื่อนรักที่สุดของข้าเจ้า

[ดนตรีซึ้ง]

ชบาตายเพราะไม่อยากเป็นชนชั้นล่าง

ถ้าข้าเจ้าไปมอบตัวตอนนี้

การตายของชบาจะไม่มีประโยชน์อะไร

[ซ้องปีบ] ยังมีแม่หญิงลับแลอีกหลายนาง

ที่ต้องตกเป็นชนชั้นล่างเพราะกฎบ้าๆ นี่

แม่อังกาบ

ขอข้าเจ้ากลับมาสู้แทนชบาด้วย

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีปลุกใจ]

ในเมื่อหมู่กบฏไม่ยอมรับเมตตา

ก็ขอให้ชาวลับแลจงรับรู้เอาไว้ด้วยว่า

หมู่กบฏนั้นไม่เพียงแต่ต่อต้านข้าเจ้า

แต่ยังต่อต้านแม่โสมด้วย

[กาหลา] แล้วทำอย่างใดข้าเจ้าจึงจะลบ

ความศรัทธาของชาวเมืองลับแลไปให้ได้

ข้าได้ยินคนเมืองของเอ็งร้องเพลงบูชาแม่โสมนี่

นั่นแหละ

สร้างศรัทธาชั้นดีเลย

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้า สุดป่าเขา ♪

♪ บ่มีเทพใดที่คุ้มเหย้า ♪

[กาหลา] ♪ มีเพียงเฮาชาวลับแล ♪

♪ บ่มีเทพใดที่คุ้มเหย้า ♪

- ♪ มีเพียงเฮาชาวลับแล ♪ - [ดนตรีชวนลุ้น]

♪ ทุกชีวีกำเนิดมา ♪

♪ ล้วนมีค่า ♪

♪ ทั่วแห่งหน ♪

♪ บ่มีผู้ใดอยู่เบื้องบน ♪

♪ มีเพียงตนชี้นำชะตา ♪

♪ ทิ้งคำสืบมา ♪

♪ ศรัทธาคุณค่าแห่งตน ♪

♪ เฮาคือพลังแห่งผองชน ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

[ทุกคน] ♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

- [ดนตรีระทึก] - ข้าเจ้าทำไม่ได้ค่ะแม่เมือง

จงจำเอาไว้ให้มั่น

ว่าด้วยเพราะบุญคุณผู้ใด สูเจ้า

จึงมาอยู่ตรงนี้ได้

[ซอมพอ] ข้าเจ้าได้ยินว่า เกิดโรคระบาด จึงรีบมาที่นี่

พวกสูเจ้าเป็นอะไรหรือ

พวกเราติดโรคระบาดมาจากในเมืองเสียแล้ว

[บัว] ถ้าผู้ใดอยู่ในโอวาทแม่โสม ก็ไม่ต้องหวั่นใจไปหนา

แม่โสมท่านไม่ทอดทิ้งพวกเราแน่นอน

[หอบ]

- [โอดโอย] - [กาหลา] แม่

- [เพลง “กบฏเมืองลับแล”] - ♪ เฮาคือพลังแห่งผองชน ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ บ่มีเทพใดที่คุ้มเหย้า ♪

♪ มีเพียงเฮา ชาวลับแล ♪

♪ ทิ้งคำสืบมา ♪

♪ ศรัทธาคุณค่าแห่งตน ♪

♪ เฮาคือพลังแห่งผองชน ♪

♪ ผู้คนต้องอยู่เหนือสิ่งใด ♪

♪ คนชี้นำชะตา ♪

♪ มีเพียงตนชี้นำชะตา ♪

[เพลงจบ]