Original subtitles

ผู้มารและแม่หญิงสองนางนี้

คือผู้ใดหรือ

[แชน] คุณพ่อ

[ดนตรีชวนลุ้น]

[แชน] คุณแม่

และก็น้องสาวฉันน่ะ

[อ่ำ] กระผมยังไม่เคย

เห็นหน้าคุณหญิงแม่ของคุณแชนเลยนะขอรับ

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าแม่ของฉันคือใคร

[อังกาบหายใจเฮือก]

[ส่งเสียงออกแรง หอบ]

[อังกาบ] ที่สุสานมีเพียงขอนไม้

[หายใจหอบถี่]

แม่บงกชกับสูเจ้า

ปิดบังความจริงอะไร

[บัว] แม่ของสูเจ้า

คิดแผนการที่มันหลักแหลมกว่านี้ไม่ได้หรือ

มีแม่อย่างมึงน่ะ

เป็นกู กูก็ไม่กลับดอก

ถ้าท่านไม่ช่วยลูกของท่าน ข้าก็จะไปช่วยเมียของข้าเอง

- ถอยไป - [แม่หญิงทุกคนกรี๊ด]

ฉันจะไปตามหาเมืองในหมอก

[เสียงอสูรคำราม]

- [อ่ำร้องตกใจ] - [อสูรคราง]

[ดนตรีระทึก]

[กอหญ้า] ถอยไป

หากยังไม่อยากให้ลูกอีบัวตาย

- [บัว] ฮึ่ย - [เสียงโครม]

ซอมพอไปอยู่ที่นั่นได้อย่างใด

ไอ้อ่ำแย่แล้วขอรับ

ขอโทษนะจ๊ะ ฉันเดินทางมาไกล

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[ทหาร 1] กินน้ำหน่อย

[มิตรไพรี] อือ

[มิตรไพรี] อือ

[ทหาร 1] เบาๆ เบา เบาๆ

- [มิตรไพรี] ฮึ - [ทหาร 1] ใจเย็นๆ

[ทหาร 1] ค่อยๆ อ่ำ เดี๋ยวก่อน

ขอบใจหล่อนมากนะ

[หัวเราะเบาๆ]

- ไม่เป็นไร - เออ

- เอ่อ หล่อน… - [ถอนหายใจ]

หล่อนย้ายมาอยู่ที่นี่นานแล้วหรือ

[มิตรไพรี] เออ แล้วฝาแฝดของหล่อนล่ะ

หรือว่ายังอยู่ที่เมืองหมอกนั่น

เออ แล้ว…

คนอื่นเล่า

[ดนตรีชวนลุ้น]

นี่หล่อนจำไม่ได้หรือ

เอ่อ [หัวเราะแห้งๆ]

[อึกอัก] เราเคยพบกันที่ไหนมาก่อนหรือ

[ถอนหายใจ]

โอ้

นี่เกือบ 20 ปี

นี่มีแต่ฉันเดียวเท่านั้นหรือที่เฝ้าจดจำ

[อัญชันพึมพำเบาๆ]

[มิตรไพรีถอนหายใจ]

[เสียงนกร้อง]

ชาวลับแล

พวกหล่อน

มันเป็นปีศาจไร้หัวใจ

[มิตรไพรี] หลอกให้ชายลุ่มหลง

ที่แท้

ก็ต้องการเพียงลูกสาว

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ลูกสาว

[แค่นหัวเราะ]

พอได้ลูกชาย

ก็ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

[ดนตรีระทึก]

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เพลงจบ]

[เสียงจั๊กจั่น]

[ถอนหายใจ]

[หายใจหอบถี่]

[ซอมพอหอบ]

[แม่หญิง 1] ตายละวา ลูกแม่เมือง

[หายใจเฮือก]

น้าอังกาบ

[ถอนหายใจ]

พี่ยี่หุบ พี่ก็อยู่ที่นี่หรือ

[ชบาถอนหายใจ]

พวกเราด้วย

[อังกาบ] ไปช่วยกาหลา แล้วทำไมถึงได้ลูกแม่เมืองกลับมา

ก็แม่มันเล่นแง่ เอากาหลาไปซ่อนทางอื่น

[กอหญ้า] ชั่วมาก

นี่ถ้าซอมพอไม่ได้เสนอตัวว่าจะเป็นตัวประกันให้

พวกเราคงไม่มีโอกาสรอดออกมากันแน่

[ถอนหายใจ]

เอามันไปซ่อนในถ้ำ

[แค่นหัวเราะ]

คลุมหัวนางด้วย

อย่าให้รู้ทางไปที่กบดานของพวกเรา

น้า

[ซอมพอฟึดฟัด]

[บัว] โง่นัก

ให้พวกกบฏมันจับตัวไป

ซอมพอไม่ได้โง่

เขายอมไปกับพวกมันเอง

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ซอมพออาจใช้ตัวเอง

[พุดซ้อน] ต่อรอง เพื่อความปลอดภัยของเพื่อนเขา

[ดนตรีชวนลุ้น]

ไปหาตัวซอมพอให้เจอ ถ้าไม่เจอ

ไม่ต้องกลับมา

ค่ะ

[ถอนหายใจ]

[อังกาบสูดลมหายใจ]

น้าโกรธกับแม่บัวเรื่องอะไร

ทำไมถึงบานปลายอย่างนี้

แม่สูเจ้าประโลมโลก

หลอกลวงคนทั้งเมือง

อ้างองค์พระบารมี

[ดนตรีระทึก]

[ถอนหายใจ]

แม่โสมเป็นผู้กำหนดชะตาเมืองหรือ

[อังกาบพ่นลมหายใจ ถอนหายใจ]

หรือมีให้ผู้ใด

อ้างเพื่อสืบทอดอำนาจ

อะไรทำให้น้าเชื่ออย่างนั้น

[อังกาบถอนหายใจ]

สูเจ้าน่าจะรู้อยู่แก่ใจ

สูเจ้าได้ไปล่าผู้มาร

ด้วยตัวของสูเจ้าเอง

หรือแม่สูเจ้าเป็นผู้กำหนด

[ดนตรีจบ]

- [อังกาบพ่นลมหายใจ] - [ดนตรีชวนลุ้น]

สิ่งที่เห็น

[อังกาบถอนหายใจ]

อาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น

[สูดลมหายใจ]

แต่ที่แย่กว่านั้น

คือเขาหลอกมานานนัก

[อังกาบถอนหายใจ] จนไม่รู้ ว่าอะไรจริง อะไรหลอก

[สูดลมหายใจเฮือกใหญ่]

ข้าเจ้าไม่รู้

ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงต่อไป

แต่สิ่งแรกที่ข้าเจ้าว่าควรจะทำ

คือพาตัวกาหลากลับมา

ทำไมน้าไม่เสนอให้แม่บัวแลกตัวประกัน

[ดนตรีเร้าใจ]

เอาข้าเจ้าไปแลกตัวกับกาหลา

ข้าว่าเป็นความคิดที่ดี

แต่ปัญหาน่ะ

อยู่ที่ว่าเราจะส่งผู้ใด

ไปคุยกับพวกนั้น

- ข้าเจ้าไปเอง - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[มิน] เอ็งคิดให้ดีๆ นะกอหญ้า

เพราะว่าการไปส่งข่าวกับพวกนั้น

ก็เหมือนกับว่าไปเปิดเผยตัวตน

ว่าเราเป็นกบฏ

[มิน] หากทางนั้นไม่รีบข้อเสนอ

เอ็งอาจจะถูกฆ่าตายแทนก็ได้

[ดนตรีชวนลุ้น]

[มิน] หากพุ่งเข้าไปยื่นข้อเสนอทันที

ฝั่งนั้นจะแตกตื่น

คนส่งสารอาจเอาชีวิตไม่รอด

ข้าเสนอให้คนของฝั่งนั้น

เป็นฝ่ายพาเข้าไปหาแม่เมือง

[กอหญ้า] มีเรื่องสำคัญจากแม่คุ้ม

กูต้องการส่งสารถึงแม่เมืองโดยตรง

เรื่องการแลกตัวประกัน

[เสียงฝีเท้า]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[บัว] แลกตัวประกันอย่างนั้นหรือ

[กอหญ้า] ใช่ กาหลากับซอมพอ

ช่วงเวลาตะวันส่องกลางหัวในวันพรุ่ง

ให้ไปเจอกันที่ลานโล่ง

ณ ตีนเขาฝั่งตะวันออกของบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์

แม่เมืองจะต้องไปกับกาหลาเพียงแค่สองคน

ห้ามมีผู้ใดไปด้วยเป็นอันขาด

แม่คุ้มเองก็จะไปกับซอมพอเพียงแค่สองคนเช่นกัน

เพ้อเจ้อ

[กอหญ้า] ถ้าข้าเจ้าเป็นอะไรไป

สูเจ้าคิดว่าซอมพอจะปลอดภัยหรือ

[มิน] ฝั่งนั้นจะไม่กล้าทำร้ายผู้ส่งสาร เพราะซอมพอ

อาจเป็นอันตรายได้ทุกเมื่อ

ได้

ข้าเจ้าจะไปกับกาหลาเพียงสองคน

[มิน] และขอดู ให้เห็นกับตาด้วยว่ากาหลายังอยู่ดีจริง

[กอหญ้า] ดี

อย่างนั้นขอดูให้เห็นกับตาว่ากาหลายังปลอดภัย

[กาหลาหอบ]

[กอหญ้า] อย่าลืม วันพรุ่ง

ช่วงเวลาตะวันส่องกลางหัว

หวังว่าท่านจะไม่ทำอะไรที่เสี่ยงต่อชีวิตของซอมพอ

[กอหญ้าถอนหายใจ]

[กอหญ้า] ทุกอย่างเป็นตามที่สูเจ้าว่า

เขาตกลงตามแผนของเรา

จะมาตามเวลานัดหมายในวันพรุ่ง

[ถอนหายใจ]

แต่ [หอบ]

ข้าเจ้าไม่เชื่อว่าจะมากันแค่สองคน

ใช่ ข้าก็ไม่เชื่อ

[อังกาบหอบ]

ก็ซ่อนอาวุธติดตัวไปด้วย

[ยี่หุบ] ถึงจะซ่อนอาวุธไป

แต่แม่เมืองเขามีกำลังพลมากมาย

เขาต้องพาคนมาล้อมพวกเราแน่ๆ

[เดาะลิ้น]

หากเกิดอะไรขึ้นก็ขู่ฆ่าข้าเจ้าเสีย

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[อังกาบถอนหายใจ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[หายใจเฮือก]

แม่

หากมีอะไรไม่ชอบมาพากล

จงรู้ไว้ว่าคนแรกที่ต้องตายคือ

ซอมพอ

พูดเรื่องฆ่าแกงได้อย่างไม่รู้สึกบาป

ไม่แปลกใจที่สร้างความปั่นป่วนให้กับบ้านเมือง

แบ่งผู้คนออกเป็นสองฝ่าย

[บัว] ก็มีแต่คนที่ชอบความอัปมงคลเช่นนั้นหรือ

ที่มีความคิดที่จะฉุดรั้งลับแลให้ต่ำลงเพียงนี้

อะไรคือมงคล

อะไรคือความหมายของคนดี

หรือการเป็นคนดี

คือคนที่ต้องอยู่ในระบบ ที่ตระกูลของสูเจ้าสร้างขึ้นมา

แท้จริงแล้ว ผู้กำหนดชะตาเมือง

อาจจะอยู่เหนือระบบก็ได้

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

สำเหนียกดูเถิด

ว่าบ้านเมืองวุ่นวาย

จนถึงขั้นต้องเอาลูกมาเป็นตัวประกัน

มันเป็นเพราะใคร

[บัว] หากอยู่ในขนบเหมือนอย่างที่ผ่านมา

คงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

[เดาะลิ้น]

ข้าเจ้าจะได้ใจคนไม่ได้

ถ้าหากพวกเขาไม่ได้สั่งสมความชอกช้ำมายาวนาน

[อังกาบ] เบิ่งตาเปิดหูฟัง

จิตใจของชาวบ้านที่ไม่มีอำนาจต่อรอง

หากพูดจบแล้วก็ส่งตัวซอมพอมา

[แค่นหัวเราะ ถอนหายใจ]

[ถอนหายใจ]

ข้าเจ้าไม่ติดค้างอะไรสูเจ้าแล้วนะ

[บัวถอนหายใจ เสียงแผ่ว] ซอมพอ

- [สูดจมูก] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[พุดซ้อนหอบ]

[อังกาบ] ฮึ

รู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่คนซื่อตรง

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[กอหญ้าหอบ]

[เสียงชักมีด]

ผิดหวัง

ที่เคยร่วมสร้างความดีด้วยกันมา

[บัว] บัดนี้สูเจ้า

เดินเข้าหาความชั่วจนตามืดบอด

ความดีแต่เก่าก่อนที่สูเจ้าเคยทำมา

ก็ไม่อาจดึงสูเจ้าขึ้นจากเหวลึกได้

แม่โสม

จะเป็นคนพิพากษาสูเจ้าเอง

[สูดลมหายใจ] ไม่นานดอก ความจริงต้องปรากฏ

คนทั้งเมืองต้องรู้ว่าสูเจ้าโป้ปด

ฆ่ามัน

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [เสียงปืน] - [ซอมพอหายใจเฮือก หอบ]

- [ดนตรียะเยือก] - [อังกาบหายใจเฮือก]

[ซอมพอหอบ]

ผู้ทรยศต่อบารมีแม่โสม

[พุดซ้อนพ่นลมหายใจ] ไป [ดังขึ้น] ไป

[ถอนหายใจ]

[เสียงจิ้งหรีด]

[หายใจหอบเสียงดัง]

[กาหลาถอนหายใจ]

[ดนตรีซึ้ง]

[อังกาบสูดลมหายใจ ถอนหายใจ]

แม่ดีใจมาก

ที่สูเจ้าไม่เป็นอันตราย

[อังกาบถอนหายใจ]

ข้าเจ้าก็ดีใจมาก

[อังกาบถอนหายใจ]

คิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าแม่แล้ว

[หายใจเฮือกใหญ่]

เขาบอกว่าแม่ทำผิดกฎที่ออกไปข้างนอก

ตอนนั้นแม่ออกไปทำไมหรือ

แม่เห็นอัญชัน

- [หายใจเฮือก] - [ดนตรีชวนลุ้น]

แม่

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ข้าเจ้าเห็นคนหน้าเหมือนแม่

ตอนที่ข้าเจ้าออกไปล่าผู้มาร

ข้าเจ้าคิดว่าข้าเจ้าตาฝาด

แท้จริงแล้วคนที่ข้าเจ้าเห็น

คือน้าอัญชันน้องสาวแม่หรือนี่

ใช่แล้ว

[ถอนหายใจ]

- ข้ากลับเข้ามาในเมืองและรีบไป - ก…

ขุดหลุมศพอัญชัน

[พ่นลมหายใจ]

แม่เจอขอนไม้

[สูดลมหายใจ]

ทำไมเขาเอาขอนไม้มาแทน

ศพของอัญชัน

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[กาหลาถอนหายใจ]

[มินครางในลำคอ เดาะลิ้น]

[มิน] โอ้โฮ กาหลา เป็นยังไงบ้างเนี่ย

เอ็งหิวข้าวหรือเปล่า กระหายน้ำไหม

โดนอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย โห ข้าล่ะเป็นห่วงแทบตาย

โอ๊ย แล้วลูกในท้องเป็นยังไงบ้างเนี่ย ไหน

อะไรนะ โอ๊ย คิดถึงพ่อเหรอ โอ๊ย มานี่มา มามะ อือ

โอ๊ย ลูกเอ๊ย เป็นยังไงบ้างหนอ

[กาหลาพ่นลมหายใจ] ยังอยู่ดีอยู่ดอก

ก็ดีแล้ว

นี่นะ แม่ยายข้าเนี่ย

ดูท่าทีน่าจะชอบข้ามากเลย

ยอมรับข้าเป็นเขยแล้วแน่เลย

เขยอะไร

อ้าว ก็ข้าได้เสียกับเอ็งแล้วนี่

ข้าเป็นพ่อของลูกในท้องเอ็งนะ

เฮ้ย ข้าเป็นผัวเอ็งนะยังจำได้อยู่ใช่ไหม

[แค่นหัวเราะ]

ตอนนี้แม่เอ็งก็เหมือนแม่ข้าแล้ว

[มินหัวเราะ]

กาหลา สูเจ้าพาผู้มารเข้ามาในเมือง

[ซ้องปีบพ่นลมหายใจ] พวกเราอาจเดือดร้อนในภายภาคหน้านะ

[ดนตรีชวนลุ้น]

สูเจ้าต้องพาเขาออกไปจากเมือง

[ถอนหายใจ]

ตอนที่แลกตัวประกัน

ก็ไม่ใช่ผู้มารมินนี่หรือที่ทำให้แม่เมืองบัวถอย

[กาหลาถอนหายใจ]

[กาหลา] บางที

สิ่งที่พวกเราถูกปลูกฝังให้เชื่อ อาจจะไม่ใช่เรื่องจริง

ข้าเจ้าเชื่อว่าผู้มารก็มีทั้งร้ายและดี

เมื่อลับแลของพวกเราเกิดการเปลี่ยนแปลง

ก็จะมีโอกาสที่ดี

- ที่จะมีผู้มารดีๆ เข้ามาอยู่ด้วย - [ดนตรีซึ้ง]

[กาหลา] ไม่ต้องผลักไส ลูกที่อยู่ในท้องที่ไม่ใช่แม่หญิง

พวกเราจะต้องเลี้ยงลูกของพวกเราให้ได้

ไม่สำคัญว่าจะเป็นเพศใด

[กอหญ้า] ใช่

บ้านเมืองจะต้องไม่มีกฎโง่ๆ ที่ทำร้ายจิตใจของพวกเราอีกต่อไป

เพราะลูกของพวกเราไม่สำคัญว่าจะเป็นเพศใด

ทำไม

พวกเราไม่ทำลายความเชื่อเหล่านั้นเล่า

[ดนตรีระทึก]

[กาหลา] ในเมื่อแม่เมือง

อยู่ค้ำด้วยบุญบารมีของความเชื่อของชาวเมือง

ถ้าเกิดว่าพวกเราทำให้ชาวเมือง

เห็นความพิกลของแม่เมือง

บ้านเมืองก็จะเปลี่ยนแปลงได้

แล้วเราจะทำอย่างใดเล่า

ข้าเจ้าว่าเราต้องปั่นหัวคนที่บ่อน้ำ

แล้วปล่อยให้ไฟมันลามทุ่งของมันเอง

พวกเราจะปั่นเรื่องอะไร

ใช้เรื่องที่แม่เมืองโกหกว่านางอัญชันตายสิ

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีปลุกใจ]

[มิน] เหตุใดจู่ๆ ศพ จึงจะกลายเป็นขอนไม้ไปได้

เท่านั้นแหละผู้คนก็จะเริ่ม สงสัยว่าแม่เมืองมีอะไรปกปิดไว้

[กอหญ้าถอนหายใจ]

[เสียงเทน้ำ]

[มิตรไพรีถอนหายใจ]

- [มิตรไพรี] คุยไป - [ทหาร 2] ครับ

ครับ ไม่เป็นไร ตามสบาย

- คุณหลวงขอรับ - เออ…

จดหมายจากทางการขอรับ

ไปประกาศบอก ทหารกองคาราวานที่กันไปล่วงหน้า

ว่าเราจะหยุดเคลื่อนทัพเล็ก

แล้วให้วางแผน

ตามหาแหล่งซ่องสุมพวกอาวุธของพวกเงี้ยว

ตามคำสั่งของทางการ

[ทหาร 3] ขอรับ

[มิตรไพรีถอนหายใจ]

[อัญชัน] เอ้า ค่ะ

- [ในลำคอ] อือ - [อัญชัน] อือ

[อัญชันสูดลมหายใจ]

ข้าเจ้าต้องขอโทษด้วยนะ

ที่จำอะไรไม่ได้เลย

ไม่เป็นไรดอก อือ

[ในลำคอ] อือ

เอ้า

คุณพ่อรู้จักผู้หญิง รุ่นราวคราวเดียวกับคุณน้าด้วยหรือขอรับ

แกจะมาชวนคุยทำไมหือ

เอ้า กินข้าวเถิด

กระผมไปเจอประวัติประจำการของคุณพ่อ

[แชน] ว่ามาราชการที่นี่หนึ่งปีก่อนกระผมจะเกิด

คุณแม่ของกระผม

เป็นคนลับแลใช่ไหมขอรับ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ใช่

[ดนตรีเนิบๆ ปนเศร้า]

แต่แกคงไม่ได้เจอแม่แกหรอก

เหตุใดกระผมจะเจอแม่แท้ๆ ของตัวเองไม่ได้

ตอนนี้เราอยู่ที่นี่แล้ว

[มิตรไพรี] แล้วไง แกอยาก จะพาไอ้อ่ำกลับเข้าไปตายอีกหรือไง

- [ดนตรีจบ] - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

ถ้าคุณพ่อไม่ขี้ขลาดก็คงไม่เคยรักคุณแม่เลย

แต่กระผมไม่เหมือนคุณพ่อ

ความรักที่กระผมมีให้ซอมพอมันมากมายนัก

[สูดลมหายใจ]

มากพอ

ที่กระผมจะฝ่าอันตรายเข้าไปหาหล่อนได้

[มิตรไพรี] แล้วแกรู้ได้ไงว่าฉันไม่เคยทำ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ดนตรีชวนลุ้น]

ทำไมทำตัวโง่อย่างนี้ ให้กบฏมันจับตัวไป

ทำเสียแผนกันหมด

ถ้าสูเจ้าตายไปแม่จะทำอย่างใด

[หญิงรับใช้] แม่เมืองคะ

เจอที่โรงแม่ปั๊วค่ะ

[ดนตรีสะพรึง]

[ซอมพออาเจียน]

[บัว] ทำไมสูเจ้าไม่เชื่อฟังแม่

ไม่กินยาลบมลทิน

ริจะคิดคดเป็นพวกกบฏอย่างงั้นหรือ

หรือว่านางกาหลา

มันปั่นความคิดชั่วๆ อย่างนี้

สูเจ้าถึงไม่ยอมกินยาลบมลทิน

แล้วแม่กินหรือ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ข้าเจ้ารู้

ว่าแม่ก็ไม่ได้กินยาลบมลทินเหมือนกัน

ไม่งั้นคงเล่าเรื่อง นอกเมืองให้ข้าเจ้าฟังไม่ได้หรอก

- อย่างนี้แม่ก็คิดคดเหมือนกันใช่ไหม - [ดนตรีลุ้นระทึก]

แม่บิดปังอะไรทุกคนอยู่

ถ้าแม่กำลังโกหกข้าเจ้ากับทุกคนจริง

ก็ไม่ต้องกลัวกบฏจะทำร้ายเมืองเรา

วันหนึ่ง แม่โสมจะทำร้ายตระกูลพวกเราเอง

[เสียงจั๊กจั่น]

[ดนตรีเนิบๆ]

[ดนตรีซึ้ง]

[แชน] นั่งนิ่งๆ แม่ซอมพอ

นิ่งกว่านี้อีกได้ไหม

จ้ะ

[สูดลมหายใจ]

[หัวเราะ]

[เสียงพลิกกระดาษ]

[แชน] พอแล้วแม่ซอมพอ

แค่เพียงหยิบมือก็พอ

ถ้ามากเกินไป

อาจจะเกิดระเบิดใหญ่ได้

แค่นี้เองหรือ

ข้าเจ้าหายใจก็ปลิวหายไปหมดแล้ว

[หัวเราะเบาๆ]

เอ้า

[เสียงไฟแช็ก]

[เสียงเปลวไฟ]

โห แสงมันสวยนัก

[หัวเราะเบาๆ]

แค่เพียงหยิบมือเท่านั้น

ก็จะเกิดพลุสวยๆ แบบที่หล่อนเห็นนั่นแหละ

แต่ถ้าจำนวนดินปืนที่มันมากเกินไป

เวลาโดนไฟ

มันจะเกิดระเบิดที่รุนแรงได้

ระเบิดหรือ

มันคืออะไร

ระเบิด

ก็คือสิ่งที่ใช้

เพื่อที่จะทำลายสิ่งที่ใหญ่ๆ ให้แตกออกจากกัน

เหมือนตอนที่ฉันใช้ระเบิดหิน

เพื่อที่จะเปิดทางรถไฟไง

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ดนตรีเร้าใจ]

[เสียงชาวบ้านจอแจต่อเนื่อง]

[แม่ค้า] ผักเจ้าค่ะ ผักสดๆ ใหม่ๆ เก็บจากสวนเลยนะจ๊ะ

- [แม่ค้า] ผักเจ้าค่ะ - [พ่อค้า] แวะดูก่อนเลยจ้ะ แวะดูก่อนได้

[แชน] เฮีย

พอจะมีดินประสิวกับกำมะถันบ้างไหม

ลื้อจะเอาไปทำอะไร

[เสียงคลี่กระดาษ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ดนตรีระทึก]

[ถอนหายใจ]

[แชนถอนหายใจ]

[มิตรไพรี] แกทำอะไรของแกแชน

มาทำระเบิดบ้าอะไรในป่าเช่นนี้

[แชน] ระเบิดนี้

คิดวิธีเดียวกับกลุ่มก่อสร้างใช้ระเบิดหิน

เพื่อเปิดทางรถไฟ

มันจะช่วยให้กระผม เปิดทางเข้าเมืองหมอกได้ขอรับ

แกตั้งสติ

แล้วคิดให้ดีนะ

หากแกต้องตายอยู่ในหมอกนั่น ก่อนที่แกจะได้เห็นหน้าเมียแก

แกจะเป็นเช่นไร

ตรึกตรองดูให้ดี

หาวิธีที่ปลอดภัยกว่านี้

[มิตรไพรี] หือ

[ดนตรีชวนลุ้น]

กระผมไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนคุณพ่อ

[เสียงขึ้นไกปืน]

[ถอนหายใจ]

[เสียงก๊อกแก๊ก]

ขอบใจสูเจ้า

[ถอนหายใจ]

- [เสียงเทน้ำ] - [พ่นลมหายใจ]

เออนี่ ที่เขาว่าแม่คุ้มน่ะ

เขายังไม่ตาย สูเจ้าว่าเขาอยู่ที่ใด

ไม่รู้ ไม่ใช่ไปตั้งกลุ่มกบฏอยู่นอกเมืองแล้วหรือ

แต่ข้าเจ้าสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง

ทำไมคนโดนแม่โสมลงโทษถึงยังไม่ตาย

[เอฟเฟกต์ชวนลุ้น]

หรือว่า

เขาไม่ได้ทำอะไรผิด

[แม่หญิง 2] นั่นน่ะสิ ข้าเจ้าว่าอยู่

- รอดตายมาได้ ต้องมีบารมีแก่กล้า - [ดนตรีสะพรึง]

มีบุญมากๆ

[ซ้องปีบ] ใช่

หรือว่าเขาเป็นแม่เมือง

- [แม่หญิง 2] เฮ้ย - อุ๊ย

ซ้องปีบ เบาๆ สูเจ้าอย่าได้พูดแบบนั้น

หรือแม่เมืองกับแม่คุ้มทะเลาะกันชิงตำแหน่ง

สูเจ้าว่าไหม

นั่นน่ะสิ บ้านเมืองไม่เคยสับสนปานนี้

ตั้งแต่ลูกเขาได้ออกไปล่าผู้มารแล้ว

ผู้ใดจะคิดว่าอย่างลูกเขาจะสอบผ่าน

[ทุกคน] เออ

หรือแม่เมืองจะโกงให้ลูก

ฮะ

- [แม่หญิง 3] จะใช้อะไร - โกงได้เหรอ

อุ๊ย

- [ทุกคนซุบซิบ] - ไม่ใช่หรอกมั้ง

ข้าเจ้าว่านะ ที่แม่คุ้มเขายังไม่ตาย

เพราะแม่คุ้มเขาไม่ได้ทำอะไรผิด

มีนางรับใช้แอบคาบข่าวมาบอก

- ว่าแม่คุ้มเขาทะเลาะกับแม่เมือง - [ในลำคอ] หือ

เพราะเขาไปเจอหลุมศพน้องสาวเขา

เหลือแต่ขอนไม้

- ฮะ - ศพไปไหนไม่รู้

มันประหลาดมากนะ

- [ซ้องปีบ] ประหลาดมาก - แล้วศพไปไหน

[เสียงซุบซิบพูดคุย]

[ดนตรีสะพรึง]

[แม่หญิง 4] ว้าย

[ชบา] มีแต่ขอนไม้

ทำไมเป็นอย่างนี้ พิกลนัก

[กอหญ้า] จะปล่อยลอยๆ ไปแบบนี้ไม่ได้

แม่เมืองต้องแถลงไข

[ดนตรีระทึก]

[เสียงโวยวายจอแจต่อเนื่อง]

[กอหญ้า] ความจริง

[กอหญ้า] ความจริงๆๆ

[หายใจหอบถี่]

ชาวบ้านประท้วงกันใหญ่โต

กล่าวหาว่าแม่เมืองตัดสินไม่ยุติธรรม

รังแกแม่คุ้ม

ข้าเจ้าคิดว่าถ้าปล่อยไปนานๆ

จะไม่ดีต่อความมั่นคงของบ้านเมืองนะคะ

ข้าเจ้าจะพิสูจน์ตน

ให้คนในเมืองเห็นว่า

ข้าเจ้าไม่ได้ตัดสินลงโทษผิดคน

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ข้าเจ้าจะให้แม่โสมพิจารณา

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ข้าจ้าจะอยู่จนถึงรุ่งเช้า

ให้ทุกคนเห็นกับตา

ไม่ได้เหมือนบางคนที่รอดเพราะแหกคุกหนีไป

ทุกคนในเมืองจะได้หายข้องใจสักที

[เสียงตะโกนโวยวายต่อเนื่อง]

[เสียงกระดิ่ง]

ฟังทางนี้

[แม่หญิง 5] ไม่ฟังสูเจ้า

ใช่ ศพอัญชันอยู่ทางใด

ซุกขอนไม้ตบตาคนทำไม

- [แม่หญิง 6] เราอยากรู้ความจริง - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[เสียงตะโกนโวยวายต่อเนื่อง]

เงียบๆ

อยากรู้ความจริงก็เงียบ

ค่ำคืนนี้ เพื่อพิสูจน์ว่า

สิ่งที่พวกคนชั่วมันกล่าวหาไม่ใช่เรื่องจริง

แม่เมืองจะพิสูจน์ตนที่ลานจันทร์

- [แม่หญิง 6] ความจริง - [ทุกคนตะโกน] ความจริงๆ

- [ทุกคนตะโกนโวยวายต่อเนื่อง] - [ดนตรีระทึก]

[เสียงกระดิ่ง]

ข่าวใหญ่ค่ะๆ ข่าวใหญ่

คืนนี้แม่เมืองจะพิสูจน์ตน

ด้วยการเข้าลานจันทร์

[ทุกคน] ฮะ ลานจันทร์

[กาหลา] ฮะ

ทำไมหรือ

ลานจันทร์มันพิสูจน์ตนได้ยังไง

ลานจันทร์เป็นที่ให้คนทำผิด เข้ารับการพิพากษาจากแม่โสม

และเชื่อว่าหากผู้นั้นทำผิดจริง

แม่โสมจะส่งอสูรหมอกมาลงโทษถึงตาย

- [ถอนหายใจ] - แม่โสมที่ท่านว่าน่ะ

มีอยู่จริงหรือ

แม่โสมจะมีอยู่จริงหรือไม่มี

ก็ไม่มีผู้ใดรู้

แต่อสูรหมอกน่ะมีอยู่จริง

[กาหลาถอนหายใจ เดาะลิ้น ถอนหายใจ]

ข้าอยากดูอสูรหมอก

[ทุกคนฮือฮา]

เอ็งพาข้าไปได้ไหม

- [ถอนหายใจ] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[ถอนหายใจ]

[เสียงจั๊กจั่น]

[เดาะลิ้น สูดลมหายใจ]

[สูดลมหายใจ]

แม่โสม ข้าเจ้าไม่ได้ลบหลู่

[ซอมพอ] แต่ถ้าแม่โสมมีอยู่จริง

ก็ขอให้แม่โสมพิจารณาถูกผิด

ตามจริงด้วยเถิด

[สูดลมหายใจ]

[ดนตรียะเยือก]

[เสียงนกร้อง]

[กอหญ้ากระซิบ] ไป

[กอหญ้าหอบ]

[ซ้องปีบและชบากระซิบกระซาบ]

[แม่หญิง 7] แม่เมืองไม่เป็นอะไรเลย

[ดนตรีปลุกใจ]

[แม่หญิง 8] ฮะ

[หายใจหอบสั่น]

แม่เมืองไม่ถูกลงโทษ

แม่เมืองคือผู้บริสุทธิ์

[ถอนหายใจ]

- [แม่หญิง 7] ไหว้สา - [ทุกคน] ไหว้สา

[ทุกคนท่องต่อเนื่อง] ไหว้สาๆ

[ถอนหายใจ สูดปาก]

ทุกอย่างได้พิสูจน์แล้ว

ว่าแม่เมืองเป็นผู้บริสุทธิ์

เป็นผู้มีบารมีจริง

ไม่ได้เหมือนอังกาบ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[พุดซ้อน] ที่จิตใจคดโกง

มีพรรคพวกช่วยจนหนีออกไปได้

- ซ้ำยังเอาศพไปทิ้ง - [ดนตรีลุ้นระทึก]

สร้างเรื่องศพขอนไม้ขึ้นมา

ใส่ร้ายแม่เมืองจนทำให้เสื่อมเสีย

มีแต่คนชั่วคิดปลุกปั่นบ้านเมือง

ด้วยวิธีสกปรกอย่างนี้

ข้าเจ้ารู้สึกผิดที่สงสัยคนดี

[ทุกคน] ไหว้สา ไหว้สา ไหว้สา

ข้าเจ้าคือคนที่แม่โสมได้คัดเลือกแล้ว

การเคลือบแคลงใจในตัวข้าเจ้า

ก็ไม่ต่างอะไร

กับการเคลือบแคลงใจในการมีอยู่ของแม่โสม

ข้าเจ้าพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเห็นแล้ว

ขอให้ทุกคนอย่าให้มีผู้ใด

มาเคลือบแคลงใจ

ในการมีอยู่ของแม่โสมอีกต่อไป

[พุดซ้อน] ♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษา ♪

♪ ให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

[ทุกคน] ♪ งามด้วยจิตอันผ่องใส ♪

♪ พ้นเภทภัยในเวียงขวัญ ♪

♪ ผู้มารชั่วร้ายให้ฮู้ทัน ♪

♪ ภัยพาลบ่หาญ บ่กาย ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[พุดซ้อน] ♪ โสมะสักการ์ ♪

♪ โสมะสักการ์ ♪

[ทุกคน] ไหว้สาแม่โสมๆ

- [ทุกคน] ไหว้สาแม่โสม - [ดนตรีชวนลุ้น]

[กาหลา] แม่เมืองไม่โดน อสูรหมอกทำร้ายแม้แต่น้อย

แบบนี้

ชาวเมืองก็จะกลับมาเชื่อมั่นในแม่เมืองบัว

แผนแฉความจริงก็จะไม่สำเร็จแล้ว

พวกเราคงต้องคิดหาวิธีอื่น

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[เอื้องผึ้งกระซิบ] ซอมพอ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ซอมพอ] น้า

[ซอมพอ] หือ

[สูดลมหายใจ]

เมื่อคืน สูเจ้าได้ยินเสียงขลุ่ยไหม

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เอื้องผึ้งสูดลมหายใจ]

ไม่ได้ยินเหมือนกันหรือ

น้าลาดตระเวนที่ริมหมอกมานาน

คืนใดที่มีผู้ถูกแม่โสมพิพากษาที่ลานจันทร์

คืนนั้นจะมีเสียงขลุ่ยเสมอ

และริมหมอกก็จะเงียบสงัดไปทั้งคืน

จนรุ่งสาง

อสูรหมอกก็มาเอาชีวิต นักโทษที่ลานจันทร์จนสิ้นแล้ว

แต่เมื่อคืน

ไม่มีเสียงขลุ่ยสักแอะ

น้าจะบอกว่า

แม่ข้าเจ้าเป็นคนเรียก

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

สูเจ้าก็ลองคิดดู

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[เสียงคนถอนหายใจ]

[แม่หญิงปริศนา] ไหว้สาจ้ะแม่เมือง

พวกกบฏมันทำอะไรต่อ

พวกมันกำลังสับสน

ช่วยกันคิดหาแผนอื่นกันยกใหญ่

สูเจ้าทำหน้าที่ได้ดี

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- [ทหาร 4] เฮ้ย หยุด - เฮ้ย

[มิตรไพรี] แม่สร้อยพอจะ รู้วิธีเข้าไปในหมอกไหม

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[บัว] หากกบฏนางใดมาแสดงตัว

ข้าเจ้าจะไม่เอาผิดอันใด

และจะยกสถานะให้สูงขึ้น

ที่แท้สูเจ้าก็ไม่อยากทำงานหนัก

พวกเราก็ทำงานหนักกันทั้งนั้น

- พูดอย่างนี้ตบกันดีกว่า - ชบา

- ซอมพอ - [เสียงอสูรคำราม]

- [เสียงอสูรคำราม] - [เสียงกรี๊ด]

- [อสูรครางต่ำ] - [เอื้องผึ้ง] ซอมพอ หลีก

[เสียงขลุ่ย]

- [เพลง “หรือแค่ภาพลวง”] - ♪ เพียงเดียวดายกลางความมืดมน ♪

♪ ยังคงค้นยังหาไม่เจอปลายทาง ♪

♪ ข้างในใจของเธอ วอนให้ฟ้าช่วยพา ♪

♪ ดวงดารามาปลอบโยนฉันที ♪

♪ ในค่ำคืนที่มีแต่ฟ้าไร้ดาว ♪

♪ ความเงียบเหงาก็เข้ามาหาทันที ♪

♪ ไยหัวใจของเธอ ♪

♪ ช่างลึกเช่นนี้ ♪

♪ ยิ่งค้นหาทุกทีก็ไม่เข้าใจ ♪

♪ เพราะว่าฉัน ♪

♪ ยังสงสัย ♪

♪ ว่ามีอะไรอยู่ในใจของเธอ ♪

♪ ยิ่งฉันคิด ♪

♪ ยิ่งหวั่นไหว ♪

♪ แววตาเธอคืออะไรฉันอยากรู้ ♪

♪ อยากได้ยินคำว่าเธอรักกัน ♪

♪ เอ่ยมาสักครั้ง ฉันรอจะฟัง ♪

♪ หากข้างในแววตาที่เธอได้มองมา ♪

♪ มันแสดงถึงความห่วงหาที่เธอมี ♪

♪ หากที่ฉันคิดนั้นมันไม่จริง ♪

♪ สิ่งที่ฉันได้เห็นนั้นเป็น ♪

♪ แค่ภาพลวงตา ♪

♪ แค่เพ้อไปเอง ♪

♪ แค่บอกกันเท่านั้นให้ฉันรับรู้ ♪

♪ ความจริง ♪

[เพลงจบ]