Original subtitles

ข้าเจ้าต้องไปคลอดลูกที่โรงแม่ปั๊ว

- [ซอมพอ] ข้าเจ้าต้องกลับบ้าน - ต่อให้ฉันต้องเฆี่ยนหล่อนจนเจียนตาย

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ฉันก็จะพาหล่อนไปคลอดที่พระนคร

เจอแม่อังกาบแล้วหรือยัง

ข้าเจ้าจะเจอแม่ข้าเจ้าได้ยังไง

แม่คุ้มเขายังไม่ตาย

วันพรุ่ง พวกข้าเจ้าเลยนัดจะไปเจอกัน

ที่ชายป่าหลังหมู่บ้าน

น่าจะไม่มีคนพลุกพล่านมาก

[หัวเราะเบาๆ]

ข้ากลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเอ็ง

ถ้าสูเจ้ากังวลอย่างที่สูเจ้าว่า

[กาหลา] สูเจ้ายิ่งจะต้องให้ปืนกับข้าเจ้า

[พุดซ้อน] จะไปไหน กาหลา

จับมัน

[กาหลาหายใจเฮือก]

[กาหลา] อุ๊ย

กลับบ้านของพวกเรากันเถอะ

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีบรรเลงเนิบๆ]

[ดนตรีเศร้า]

ดื่มยาบำรุงเสีย

แผลจะได้หายสนิท

ฉันไม่ดื่มหรอก

จนกว่า

หล่อนจะสัญญากับฉัน

ว่าจะไม่หนีไปจากฉัน

ข้าเจ้าสัญญา

[เอื้องผึ้ง] ซอมพอ สูเจ้าทำอะไรน่ะ

ข้าเจ้าเจอสมุนไพรหายาก

จะเก็บไปฝากแม่หมอ

[ดนตรีเศร้า]

[เอื้องผึ้งถอนหายใจ]

ซอมพอ

ที่ของสูเจ้าคือในเมือง

อย่าอาลัยอาวรณ์ผู้มารนักเลย

สูเจ้าตัดใจเทอญ

ข้าเจ้าก็ตัดใจอยู่

ถึงได้ปวดใจนัก

อีกประเดี๋ยวเข้าเมือง

สูเจ้าก็จะได้ดื่มยาลบมลทิน

ความเจ็บปวดทั้งหลายก็จะคลายลง

[สูดลมหายใจ]

น้าเอื้องผึ้ง

น้าไม่เคยรู้จักความรักหรือ

รู้จักสิ

น้ารักเข็มขาว รักแม่

แล้วก็รักเพื่อนพ้องในหน่วยแม่คุ้ม

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

ข้าเจ้าไม่ได้หมายถึงความรักแบบนั้น

โรงบ่มก็สอนพวกเราอยู่ตลอด

ว่าความรู้สึกที่สูเจ้าอาจจะได้ไปพบเจอกับ

ผู้มารในโลกภายนอกนั้น

มันเป็นแค่ความลุ่มหลง

แต่สิ่งที่ข้าเจ้าร่ำเรียนจากแม่ครู

กับสิ่งที่พบเจอภายนอกนั้น

มันขัดแย้งกันนัก

ข้าเจ้าไม่รู้จะเชื่อสิ่งใด

ไม่รู้สิ่งไหนจริง สิ่งไหนปลอมแล้ว

ความรักที่สูเจ้าไปพบเจอมา

อาจจะเป็นเรื่องจริงนะซอมพอ

แต่มันไม่ใช่สำหรับพวกเรา

[สะอื้น]

กลับบ้านเรา

แล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่าง

ที่โลกภายนอกนี้เทอญ

[ดนตรีปลุกใจ]

[สะอื้น]

[เสียงลั่นครืน]

[สูดจมูก]

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ชบา] แม่คุัม [หอบ]

[ชบาพูดพลางหอบ] แม่คุ้มคะ แม่คุ้ม

แม่คุ้ม

[ซ้องปีบ] กาหลา

กาหลาถูกแม่ตรวจจับไปแล้ว

[ชบาหอบ]

ถูกจับ ถูกจับได้อย่างใด

ข้าเจ้าขอโทษ ข้าเจ้าก็ไม่รู้

พวกมันมาดักรอ

เหมือนว่าพวกมันรู้ล่วงหน้าแล้ว

[ดนตรีสะพรึง]

[แค่นเสียง เดาะลิ้น]

- [ดนตรีระทึก] - [กาหลา] ฮึ่ย

- [กาหลาเดาะลิ้น] - [แม่ตรวจ 1] ยังจะมาดิ้น

เร็ว

- [แม่ตรวจ 1] ไป - [แม่หญิง 1] เฮ้ย นั่นมันกาหลานี่

- [แม่หญิง 1] กาหลา - [แม่หญิง 2 พึมพำ]

- เดินไป - [หอบ]

[พุดซ้อน] มานี่

- [กาหลาฟึดฟัด] - [พุดซ้อนฮึบ]

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

- ซอมพออยู่ที่ใด - [ดนตรียะเยือก]

แม่เมืองอยากรู้นักหรือ

ตอบมา

ข้าเจ้าก็อยากรู้มากๆ

ว่าเหตุใดสูเจ้าจึงสั่งประหารแม่ข้าเจ้า

ตอบข้าเจ้ามาก่อน

แล้วข้าเจ้าจะตอบว่าซอมพออยู่ที่ใด

ข้าเจ้าไม่ได้สั่งประหารผู้ใดทั้งสิ้น

แม่โสมเป็นผู้ตัดสิน

และตัวอังกาบเองต่างหากที่ละเมิดกฎ

อย่าได้มาโทษแม่โสมเลย

สูเจ้าไม่ใช่หรือที่สั่งขังแม่ข้าให้ตายโดยพวกอสูร

แล้วที่แม่ข้าต้องโทษ

ก็เพราะว่าไปรู้เรื่องชั่วๆ ของสูเจ้าไม่ใช่หรือ

[พ่นลมหายใจ]

ข้าเจ้าตอบสูเจ้าไปแล้ว

ทีนี้บอกมา

ซอมพออยู่ที่ใด

ถึงขั้นส่งน้าเอื้องผึ้ง ไปตามหาลูกสาวก็ไม่ได้เห็นหน้าลูก

เพราะอะไรรู้ไหม

ก็เพราะว่าลูกสาวมึง

ลุ่มหลงในผู้มารจนหน้ามืดตามัว

ไม่กลับเมืองแล้ว

ถ้าเป็นไปตามกฎ

มึงก็ต้องโทษทัณฑ์

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรียะเยือก]

ซอมพอจะต้องกลับมา

สูเจ้าคอยดู

มีแม่อย่างมึงนะ

เป็นกู กูก็ไม่กลับดอก

- [พุดซ้อนแค่นเสียง] กำแหงเหรอ - [กาหลาฟึดฟัด]

พุดซ้อน

เอาโซ่ล่ามมัน

แล้วเรียกทุกคนมาที่นี่

ค่ะ

- มานี่ ลุก - [กาหลาฟึดฟัด]

[พุดซ้อน] ไป

[ดนตรีชวนลุ้น]

[มินถอนหายใจ หอบ]

[มินถอนหายใจ]

[ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หอบ]

ไม่มีเนื้อสัตว์เนื้อไรเลยเหรอวะ

- [ดนตรีชวนลุ้น] - โธ่

- ซ้องปีบ - [ในลำคอ] อือ

ข้าเจ้าก็ยังสงสัยอะ

คนอื่นรู้ได้อย่างไรว่ากาหลากลับมาแล้ว

[เดาะลิ้น ทำเสียงให้เงียบ]

นางนั่นมีหูมีตาที่ไหนบ้างก็ไม่รู้

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ซ้องปีบหายใจหอบถี่]

[กรี๊ด]

- ผู้มาร - [ซ้องปีบ] ผู้มาร

- [มิน] เฮ้ย ฮะ - [เสียงชักมีด]

- [ชบา] สูเจ้าเข้ามาในลับแลได้ยังไงน่ะ - [ดนตรีระทึก]

[ชบา] บอกมา

พูดมา ไม่งั้นข้าแทง

ข้าชื่อมิน

ข้าเป็นเพื่อนกับกาหลา

กาหลาเหรอ

[มิน] กาหลาอยู่กับพวกเอ็งหรือเปล่า

[ดนตรีระทึก]

[มินถอนหายใจ]

- [ทุกคนกรี๊ด] - [มินตะโกนตกใจ]

[ทุกคนร้องโวยวายต่อเนื่อง]

- เฮ้ย - [ครางกลัว]

ลูกสาวข้า

พาสูเจ้าเข้ามาในเมืองหรือ

เปล่าหรอก

[ตะกุกตะกัก] ข้าแอบตามนางเข้ามาเอง

ข้าเป็นผัวของกาหลา

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ทุกคนฮือฮา]

ข้าคือพ่อของลูกในท้องกาหลา

[ทุกคนฮือฮาต่อเนื่อง]

[มิน] ว่าแต่

กาหลาอยู่ที่ไหน นางไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกหรือ

[กอหญ้าหอบ] แม่คุ้ม

[หอบ]

มีเรื่องอะไรอีกหรือ

- [กอหญ้าหอบ] - [ดนตรีระทึก]

มีเรื่องสำคัญต้องแจ้งสูเจ้าทุกคน

อังกาบยังไม่ตาย

[เสียงพูดคุยจอแจ]

ใช่แล้ว

อังกาบยังไม่ตาย

เรื่องนี้ควรจะเป็นข่าวดีสำหรับข้าเจ้า

ที่นับถือนางเป็นมิตรสหาย

[เสียงสั่น] แต่ทว่า

ข้าเจ้า

ข้าเจ้าต้องขอโทษสูเจ้าทุกคน

[ดนตรีชวนลุ้น]

ข้าเจ้าเป็นถึงแม่เมือง

แต่กลับมองคนผิด

บัดนี้

นางไม่ใช่อังกาบ

ที่ข้าเจ้าเคยรู้จักอีกต่อไป

[สะอื้นเบาๆ]

[พุดซ้อน] นางทั้งละเมิดกฎ

ทั้งตั้งตนเป็นหัวหน้ากลุ่มกบฏ

ยุแยง

ให้พี่น้องเราต้องหลงผิด

พวกที่เผายุ้งข้าว

และปล้นชิงอาวุธก็คือพวกมัน

- [เสียงพูดคุยจอแจต่อเนื่อง] - [แม่หญิง 3] อย่างนี้มันต้องประหาร

- [แม่หญิง 3] โทษฐานเป็นกบฏ - [แม่หญิง 4] ประหารมัน

[แม่หญิง 4] ประหารเลย

[แม่หญิง 5] ว้าย อีกบฏ

[บัว] แม่โสมเมตตาไว้ชีวิตนาง

แทนที่นางจะสำนึก

[ดนตรีลุ้นระทึก]

แต่นางกลับทรยศน้ำใจแม่โสมอย่างไม่เกรงอาญา

ข้าเจ้าคนนี้

จะขอทำหน้าที่ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย

ในฐานะแม่เมือง

ข้าเจ้าจะปราบปรามกลุ่มกบฏที่หลงผิดให้จงได้

[ทุกคน] ไหว้สาๆ

- [แม่หญิง 3] ไหว้สาแม่โสมไหว้สาแม่เมืองบัว - [ทุกคนแย่งกันพูดจอแจ]

[พุดซ้อน] อีหน้าไหน

ที่มันเข้าพวกกับอีนางอังกาบ

จงกลับเนื้อกลัวตัวเสีย

นางนั่นปกป้องสูเจ้าไม่ได้ดอก

[แม่หญิง 5] อีลูกกบฏ

- [แม่หญิง 5] อีชั่ว - [แม่หญิง 6] เลวจริงๆ เลยนะ

- [เสียงพูดคุยจอแจต่อเนื่อง] - [แม่หญิง 6] ประหารมันเลย

[แม่หญิง 5] อีชั่ว อีเลว ประหารเลย

[ทุกคนตะโกนโวยวายต่อเนื่อง]

[แม่หญิง 5] อีลูกกบฏๆ อีลูกเลว

- [แม่หญิง 5] เลวทั้งแม่ทั้งลูก - [แม่หญิง 7] เอาไปประหารเลย

[แม่หญิง 7] เอาไปประหาร

[พุดซ้อน] ข้าเจ้าขอพูดกับอีพวกกบฏ

กูฝากไปบอกหัวหน้าของพวกมึง

ถ้าอยากให้แม่โสมละเว้นโทษตายให้นางนี่

จงมามอบตัวภายในวันพรุ่ง

ก่อนตะวันตกดิน

[หายใจหอบถี่]

ข้าจะไปช่วยเอง ข้าจะไปช่วยเมียข้า ปล่อย

เมียข้าอยู่ไหน

พวกเราจะช่วยนางเอง

จับมันไปส่งออกนอกเมือง

เดี๋ยวๆๆ ปล่อย เดี๋ยวก่อน

ฟังข้าก่อน

ท่านมีแผนยังไง ท่านคิดว่าท่านจะไปช่วยนางได้ยังไง

[มิน] หืม

หรือว่าท่านเองจะยอมมอบตัว

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ถอนหายใจ]

แม่คุ้มจะตัดสินใจอย่างใด

[ดนตรีปลุกใจ]

[เอื้องผึ้งถอนหายใจ] สูเจ้า

[ถอนหายใจ]

[แม่คุ้ม] ท่านแม่คุ้ม

ท่านซอมพอ สูเจ้ากลับมาเสียที

ข้าเจ้าได้รับมอบหมาย ให้คุ้มกันท่านไปที่คุ้มแม่เมือง

เพราะสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ไม่สู้ดี

ไม่สู้ดีอย่างใด

- [แม่คุ้ม] พวกกลุ่มกบฏนางอังกาบ - [ดนตรีเศร้า]

[แม่คุ้ม] กำลังซ่องสุมกำลัง

[เอื้องผึ้ง] อังกาบยังไม่ตายเหรอ

[แม่คุ้ม] ตอนนี้นางเป็น หัวหน้ากลุ่มกบฏ ก่อเรื่องวุ่นวาย

แม่เมืองบัว

จับตัวกาหลาไว้เพื่อต่อรองกับกลุ่มกบฏ

[ซอมพอ] กาหลาโดนจับตัวหรือ

ซอมพอ

[ซอมพอ] แม่

- [ซอมพอร้องไห้] - [ถอนหายใจ]

ซอมพอ

[สะอื้น]

ไหน แม่ขอดูหน้าให้ชื่นใจหน่อย

[ซอมพอสูดจมูก]

สูเจ้าท้องแล้วใช่ไหม

[สูดจมูก]

ค่ะ

ดีมาก

เดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนเถอะ

[สูดจมูก]

เข็มขาว ลูกสาวข้าเจ้า

[ดนตรียะเยือก]

เข็มขาว

- แม่จ๋า - [เอื้องผึ้ง] เข็มขาว

- [ร้องไห้] - [ดนตรีซึ้ง]

เป็นไรหรือเปล่าลูก

[เอื้องผึ้งหายใจหอบถี่ สะอื้น]

เสร็จธุระแล้ว

ข้าเจ้าขอลา

[ถอนหายใจ กระซิบ] ไปลูก

สูเจ้าคงลำบากมามาก

ครรภ์สูเจ้าแข็งแรงดี

[หัวเราะเบาๆ]

จะเป็นลูกสาวใช่ไหม

ถ้าดูจากลักษณะแล้วเนี่ย

ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น

ซอมพอ

สูเจ้าทำได้แล้วนะ [สูดลมหายใจ]

สูเจ้าจะได้เป็นแม่เมืองคนต่อไป

[ถอนหายใจ]

[บุนนาค] สูเจ้าดื่มยาลบมลทินเสียก่อนเทอญ

จะได้ลืมทุกสิ่งเช่นนั้นหรือ

มันเป็นกฎ

สูเจ้าก็รู้

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ถอนหายใจ]

ที่แม่คุ้มอังกาบต้องโทษ

ก็เพราะละเมิดกฎใช่ไหม

ใช่แล้ว

แล้วไยแม่ส่งน้าเอื้องผึ้งไปรับข้าเจ้า

[เอฟเฟกต์ตะลึง]

ละเมิดกฎเสียเอง

เรื่องที่ต้องทำ

ก็จำต้องทำ

เมื่อสูเจ้าได้ขึ้นเป็นแม่เมือง

ก็จะเข้าใจเอง

ถ้ากฎไม่เป็นกฎ

ข้าเจ้าก็ไม่ต้องกินยา

พูดอย่างนี้ได้อย่างใด

ข้าเจ้าจะกินยาลบมลทิน

ก็ต่อเมื่อแม่ปล่อยตัวกาหลา

นางทำผิดอะไร

แม่สั่งขังนางด้วยเหตุใด

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ก็ผิดที่นางเป็นลูกกบฏไง

แต่กาหลาไม่ใช่คนผิด

คนเป็นลูกต้องแบกรับความผิดของแม่ด้วยหรือ

ถ้าเช่นนั้น

ข้าเจ้าที่เป็นลูกของแม่เล่า

ต้องแบกรับสิ่งใดบ้าง

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ระวังคำพูดของเจ้าด้วย

[ซอมพอถอนหายใจ]

ที่ข้าเจ้าปลอดภัยกลับถึงบ้านได้

ก็เพราะได้กาหลาช่วยข้าเจ้าไว้หลายครา

ลูกติดค้างนางไว้มาก

อยากจะตัดภาระผูกพัน

ปล่อยตัวกาหลา

แล้วลูกจะกินยา

จะทำตามคำแม่ทุกอย่าง

ได้

แม่จะปล่อยตัวนาง

กินยาเสียเถิด

- [ดนตรีเศร้า] - [ถอนหายใจ]

[ดนตรีปลุกใจ]

[ดนตรีระทึก]

[ถอนหายใจ]

นั่นแผนที่ของมิสเตอร์เฮนรี่เหรอขอรับ

อย่าบอกนะขอรับ ว่าคุณแชน [ชะงัก] คุณแชนคิดจะ…

ฉันจะไปตามหาเมืองในหมอกนั่น

ซอมพอต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ

เดี๋ยวขอรับคุณแชน

แกไม่ต้องมาห้ามฉันหรอก

กระผมไม่ได้ห้ามขอรับ

กระผมจะไปด้วยขอรับ

มันอันตราย

แกก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าเฮนรี่เป็นยังไง

แกเป็นไทแล้ว

ไม่ใช่ทาสในเรือนนะ ถึงต้องคอยมาตามรับใช้เจ้านาย

แต่กระผมไม่ได้มองคุณแชนเป็นเจ้านายนี่ขอรับ

จะไปก็รีบไปเถอะขอรับ

คุณแชน

สองหัวน่ะดีกว่าหัวเดียวนะขอรับ

แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดเนี่ย

ต้องเอาปืนไปด้วย

[อ่ำ] อืม

[ถอนหายใจ]

คุณแชน ซอมพอ ไอ้อ่ำ

ปืนก็หายไปด้วยขอรับ

พอทุกคนฟื้นกันหมดแล้ว

ให้เคลื่อนพลล่วงไปก่อน

ขอให้นายทหารอีกสามสี่นายอยู่กับฉัน แล้วตามไปทีหลัง

แล้วท่านจะไปไหนหรือขอรับ

กระผมว่า…

เราปักหลักรอกันอยู่ที่นี่จะดีกว่าไหมขอรับ

เผื่อคุณแชนเธอจะกลับ…

[แทรก] ช่างหัวเจ้าแชนมัน

ฉันจะตามไปสั่งสอนนางแม่มดนั่น

ที่มันบังอาจมาลบเหลี่ยมนายทหารสยาม

ขอรับ

- [ดนตรีระทึก] - [เอฟเฟกต์ตะลึง]

[อ่ำ] คุณแชนๆ [ครางกลัว]

[อ่ำครางกลัว]

[เสียงอสูรขู่ต่ำ]

อุ๊ย

- รอด้วยสิครับคุณแชน เดี๋ยวก็พลัดหลงกันพอด… - [ทำเสียงให้เงียบ]

- [ดนตรีระทึกขวัญ] - [เสียงอสูรครางต่ำ]

[อสูรคำราม]

[อสูรคำราม]

- [อสูรคำราม] - [แชน] อ๊ะ [โอย]

[อสูรคำราม]

- [เสียงปืน] - [อสูรโอย]

- แม่จ๋าช่วยลูกด้วย - [เสียงอสรูครางต่ำ]

- [อ่ำ] เอ๊ยๆ - ไอ้อ่ำ

- [อสูรคำราม] - [อ่ำ] อ๊ะ

- [เสียงกัด] - [อ่ำครวญคราง]

[ครางกลัว]

- [อสูรคำราม] - [อ่ำหอบ ครางกลัว]

[อ่ำครวญคราง] เอ๊ยๆ เอ๊ย ช่วยด้วย

[อ่ำตะโกนกลัวต่อเนื่อง]

[อ่ำโอดโอยต่อเนื่อง]

[เอฟเฟกต์ชวนลุ้น]

- [แชนตะโกนลั่น] - [เสียงปืน]

- [มิตรไพรี] ไปเร็ว - [ทหาร 1] เร็ว

- [มิตรไพรี] ก้มๆ - [ทหาร 1] เฮ้ย

[มิตรไพรี] สี่ทิศๆ

- [แชน] คุณพ่อผมต้องไป คุณพ่อๆ - [ทหาร 1] หนีไปขอรับ

[เสียงโวยวายจอแจต่อเนื่อง]

- [มิตรไพรี] ไป - [ดนตรีระทึก]

- [ทหาร 1] ขอรับ - [อ่ำโอดโอย]

[มิตรไพรี] ไป

[กาหลา] นานๆ ทีแม่จะกลับบ้าน

ข้าเจ้าดีใจมากๆ

[อังกาบถอนหายใจ]

- แต่แม่จ๋า - [ดนตรีเศร้า]

ที่ริมหมอกมีอันตรายมากมาย

หากวันใดแม่ไม่กลับมา

[สูดจมูก]

[อังกาบ] ฮึ

สูเจ้าจงรู้ไว้

ว่าแม่ได้ทำหน้าที่

ในฐานะแม่คุ้มอย่างเต็มที่

จงภูมิใจ ฮึ

และทำหน้าที่ของสูเจ้าที่มีต่อบ้านเมืองต่อไป

เข้าใจไหม

[สะอื้น]

[ดนตรีเศร้า]

[หายใจหอบถี่]

[กาหลาถอนหายใจ]

[ถอนหายใจ]

ข้าเจ้าจะไปยอมมอบตัว

[ดนตรีเศร้า]

แต่กาหลาจะถูกประหาร

[แค่นหัวเราะ]

ทุกคนในที่นี้

ก็เคยสูญเสียลูกมาเช่นกัน

จะให้ข้าเจ้า

เห็นแก่ลูกของตัวคนเดียว

แล้วล้มเลิกทุกอย่างที่พวกเราร่วมกันสร้างมา

ได้อย่างใด

[ถอนหายใจ]

ก็ได้

ถ้าท่านไม่ช่วยลูกของท่าน

ข้าก็จะไปช่วยเมียของข้าเอง

[ดนตรีปลุกใจ]

จับมัน

[แค่นเสียง] ปล่อย

- ถอยไป - [ทุกคนร้องตกใจ]

- ถอย ถอยไป - [ทุกคนกรี๊ด]

ถ้าพวกเอ็งรู้ว่าอาวุธนี้ทำอะไรได้

พวกเอ็งจะไม่กล้าเข้าใกล้ข้า

[ดนตรีลุ้นระทึก]

แม่เมืองจะปล่อยกาหลาเมื่อใดคะ

เมื่อซอมพอตื่น ยาลบมลทิน

จะทำให้นางลืมทุกสิ่งทุกอย่าง

แม้แต่เรื่องที่ข้าเจ้ารับปากกับนางเอาไว้

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[หายใจหอบถี่]

[ซอมพอ] ยาลบมลทินนี้

พอกินเข้าไปแล้วจะเป็นอย่างใดหรือ

เมื่อสูเจ้ากินเข้าไป

สูเจ้าก็จะง่วงมากแล้วก็หลับไป

พอฟื้นขึ้นมา

สูเจ้าก็จะจำอะไรไม่ได้เลย

กินมากก็ลืมมาก

กินน้อยก็ลืมน้อย

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[พ่นลมหายใจ]

[บุนนาค] พืชอันนี้เขาเรียกว่าหญ้าสำรอก

มันหายากมากในเมืองลับแลของเรา

แต่นอกหมู่บ้านเราเนี่ย

เห็นเขาว่ามีมากกว่าเยอะมากเลย

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[บุนนาค] พืชชนิดนี้มันจะมีพิษอ่อนๆ

ถ้าสูเจ้ากินเข้าไป

มันก็จะสำรอกทุกอย่างในท้อง

ของสูเจ้าออกมาจนหมดเลย

เขาก็เลยเอาไว้แก้อาการ

สำหรับคนที่กินของมีพิษเข้าไปได้

[ดนตรีระทึก]

[สำลัก]

[พุดซ้อน] แม่เมืองคะ

ตามที่ประกาศให้พวกกบฏมามอบตัว

ภายในวันพรุ่งนี้ก่อนตะวันตกดิน

ข้าเจ้าว่าอังกาบคงไม่มาแน่

แม่เมืองจะทำอย่างใดกับกาหลาคะ

ถึงมันไม่ยอมมอบตัว

- มันก็ต้องหาทางไปช่วยลูกมันที่อยู่ในคุก - [ดนตรีชวนลุ้น]

[บัว] สูเจ้าแค่จับตัวมันมาให้ได้ก็พอ

[พุดซ้อน] ค่ะ

ท่านซอมพอ ไยมาคนเดียวดึกดื่นป่านนี้

ข้าเจ้ามีธุระกับนักโทษ

- ขอเข้าไปครู่เดียว - [ผู้คุม 1] ขอโทษเถอะ

ยามนี้ห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้า…

[แทรก] สูเจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าเจ้า

ที่กำลังจะขึ้นเป็นแม่เมืองหรือ

แต่แม่เมืองสั่งมาว่า…

แม่บัวกำลังจะพ้นตำแหน่ง

หากมีหัวคิดก็ตรองดูเทอญ

- [ดนตรีชวนลุ้น] - [ซอมพอถอนหายใจ]

[กาหลาฟึดฟัด]

[กาหลาหายใจหอบถี่]

- [ซอมพอ] กาหลา - [หายใจเฮือก]

[ถอนหายใจ]

[พ่นลมหายใจ]

นึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าสูเจ้าเสียแล้ว

ข้าเจ้าขอโทษ

ที่ไม่ยอมกลับมาพร้อมกัน

ทั้งที่รู้ว่าแม่ข้าเจ้าถูกแม่เมืองสั่งประหาร

สูเจ้าก็เป็นห่วงแต่ผู้มาร

- แต่แม่สูเจ้ายังไม่ตาย ข้าเจ้าได้ยินมา - [กาหลาพ่นลมหายใจ]

[กาหลาแค่นหัวเราะ]

แม่ข้าเจ้าโชคดีรอดตาย

สูเจ้ากับแม่ก็เลย กลายเป็นผู้เที่ยงธรรมขึ้นมางั้นหรือ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- ไม่ใช่อย่างนั้น - แล้วเป็นอย่างใด

แม่ข้าเจ้าไม่ใช่ผู้เที่ยงธรรม

แต่ก็ไม่ใช่คนเลว

[แค่นหัวเราะ]

ไม่ใช่คนเลว

ไหนพูดมาที

สิ่งที่แม่สูเจ้าทำ เรียกเป็นอย่างใดได้บ้าง

- นอกจากเลว - [ดนตรีเศร้า]

แม่บัวเป็นแม่เมือง

จำต้องทำตามหน้าที่

เข้าอกเข้าใจกับคำว่าหน้าที่เป็นอย่างดี

ช่างสมกับตำแหน่งแม่เมืองคนใหม่มากๆ แม่ซอมพอ

นี่…

พวกเราต้องเป็นศัตรูกันใช่แล้วหรือ

[ดนตรีสะเทือนใจ]

[สูดลมหายใจ]

มันคืออาวุธอะไร

ก็เหมือนหน้าไม้นั่นแหละ

แค่ข้ามีปืนนี่กระบอกเดียว ข้าก็ฆ่าคนได้เป็นสิบ

ยิงคนได้ไกลเป็นร้อยวา

- สูเจ้า - [มิน] เฮ้ย

[ทุกคนกรี๊ด]

อยากตายหรือยังไงฮะ

[ซ้องปีบ] เสียงนั่น เหมือนเสียงฟ้าร้องเมื่อวันก่อน

มันไม่ใช่เสียงฟ้าร้องหรอก

- มันคือปืนกระบอกนี้นี่แหละ - [ซ้องปีบหายใจเฮือก]

ทำให้หินแตกได้เชียวหรือ

[มิน] พวกเอ็งก็คิดดูเองแล้วกัน

ว่าถ้าข้าใช้ปืนกระบอกนี้ ยิงพวกเอ็งน่ะจะเป็นยังไง

ถ้าอย่างนั้น

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

จงใช้สิ่งนี้ชิงตัวกาหลากลับมาให้ข้า

[ดนตรีปลุกใจ]

นี่แหละคุกลับแล

สูเจ้าจะทำอะไร ผู้มารมิน

- [มิน] ก็เข้าไปช่วยกาหลาไง - [กอหญ้าพ่นลมหายใจ]

ข้าเจ้าขอบอกไว้ก่อน คนเมืองลับแลเราไม่ฆ่าคน

ข้าไม่ฆ่าตอนนี้หรอกน่า

แต่ถ้าเกิดมันมีสถานการณ์…

[ขัด] หากฆ่าคน

ชาวเมืองจะยิ่งเกลียดชัง และต่อต้านกลุ่มกบฏมากขึ้น

อีกอย่าง พวกเราต้องเข้าไปอย่างเงียบที่สุด

หากปืนนี้เสียงดังเหมือนฟ้าร้อง

พวกแม่ตรวจได้แห่กันมาหมดแน่

เอ็งมีแผนอะไรเอ็งว่ามาเลยดีกว่า

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[มินผิวปากเบาๆ]

[กอหญ้าส่งเสียงออกแรง]

- [เอฟเฟกต์ระทึก] - [กอหญ้าถอนหายใจ]

กาหลา

กาหลา

อยู่ไหนวะ กาหลา

[ชบา] หายไปไหน

ข้าเจ้าสืบมาแน่แล้วนะว่านางถูกขังอยู่ที่นี่น่ะ

- [มินถอนหายใจ] - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ผู้คุม 2] พวกกบฏมันเข้าไปข้างในแล้วค่ะ

- [ชบาครางกลัว] - [ซ้องปีบกระซิบ] ไปๆ

ข้าเจ้าจะชงชา สูเจ้าอยากดื่มด้วยกันไหม

ปล่อยกู

[ผู้คุม 3] แม่เมืองคะ พวกกบฏแอบเข้าไปในคุกแล้วเจ้าค่ะ

บุกเข้าไปชิงตัวนางกาหลาก่อนเวลา

ตามที่แม่เมืองคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

อีบัว

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [กาหลาสูดหายใจ]

- [ดนตรีระทึก] - แม่ของสูเจ้า

คิดแผนการที่มันหลักแหลมกว่านี้ไม่ได้หรือ

[หายใจหอบถี่]

หากไม่ใช่ด้วยเมตตาของข้าเจ้าผู้เป็นแม่เมือง

แม่ของสูเจ้าคงไม่ได้รั้งตำแหน่งใดๆ ในเมือง

เพราะว่านางด้อยด้วยปัญญา

[ฟึดฟัด]

- [ซ้องปีบแผ่ว] โอ๊ย [หอบ] - [มินหอบ]

[กอหญ้า] กาหลาไม่อยู่ที่นี่แน่

พวกเราโดนลวงแล้ว

นี่คือกับดัก

[ดนตรีระทึก]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[มิน] ซอมพอ

[พุดซ้อนหอบ]

ซอมพอ

[กอหญ้า] ถอยไป หากยังไม่อยากให้ลูกอีบัวตาย

- [กอหญ้า] ถอย - [หายใจเฮือก]

[พุดซ้อน] ซอมพอ

ซอมพอ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ซอมพอ

[บัว] ฮึ่ย

ซอมพอไปอยู่ที่นั่นได้อย่างใด

- ข้าเจ้าว่านาง… - [บัว] ยังไง

ไม่มีอะไรค่ะ

ข้าเจ้าน้อมรับผิดทุกประการ

[ถอนหายใจเฮือกใหญ่]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [แชน] พ่อ คุณพ่อปล่อยผม คุณพ่อ - [มิตรไพรี] ไม่ปล่อย

- [มิตรไพรี] ไป แกต้องกลับกับฉัน - [แชน] ปล่อยผมไปคุณพ่อ

- [แชน] คุณพ่อ ผมต้องไป [ฟึดฟัด] - [มิตรไพรี] ไม่

- [แชน] ผมบอกให้ปล่อยไง - โธ่เว้ย

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- แกอยากตายนักหรือไง - [ทหาร 1] อ่ำ

- หลวงมิตรขอรับ ไอ้อ่ำแย่แล้วขอรับ - [แชน] ไอ้อ่ำ

ไม่รู้จะรอดไหม

[แชน] ไอ้อ่ำ

[แชนหายใจหอบถี่]

ไอ้อ่ำ แกดูไว้

แกเป็นเจ้าคนนายคน

แกอย่าเที่ยวลากลูกน้องมารนหาที่ตายแบบนี้

ดูไว้

ด้านหน้ามีบ้านคนขอรับ

- [ดนตรีชวนลุ้น] - [แชน] ไอ้อ่ำๆ

เราหยุดพักที่นี่

ต้องขอน้ำกินกับทำแผลไอ้อ่ำก่อน

รออยู่นี่ ฉันจะไปดูว่ามีใครอยู่บ้าง

[แชนหอบ] แข็งใจหน่อยเว้ย

[แชนตะกุกตะกัก] ไอ้อ่ำๆ ไอ้อ่ำ

[มิตรไพรี] ขอโทษนะจ๊ะ เอ่อ

ขอโทษนะจ๊ะ ฉันเดินทางมาไกล ได้รับบาดเจ็บ

- อยากจะขอน้ำดื่มสักหน่อยจะได้ไหมจ๊ะ - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [หายใจหอบถี่]

[ซอมพอหอบ]

- [แม่หญิง 8] ตายละวา นี่ลูกแม่เมือง - [แม่หญิง 9] เฮ้ย

น้าโกรธกับแม่บัวเรื่องอะไร

[ซอมพอ] ทำไมถึงบานปลายอย่างนี้

- [บัว] แลกตัวประกันอย่างงั้นหรือ - [กอหญ้า] ใช่

[กอหญ้า] กาหลากับซอมพอ

ข้าเจ้าไม่ติดค้างอะไรสูเจ้าแล้วนะ

หากแกต้องตายอยู่ในหมอกนั่น ก่อนที่แกจะได้เห็นหน้าเมียแก

[มิตรไพรี] มันจะเป็นเช่นไร

กระผมไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนคุณพ่อ

[เพลง “หรือแค่ภาพลวง”]

♪ เพียงเดียวดายกลางความมืดมน ♪

♪ ยังคงค้นยังหาไม่เจอปลายทาง ♪

♪ ข้างในใจของเธอ วอนให้ฟ้าช่วยพา ♪

♪ ดวงดารามาปลอบโยนฉันที ♪

♪ ในค่ำคืนที่มีแต่ฟ้าไร้ดาว ♪

♪ ความเงียบเหงาก็เข้ามาหาทันที ♪

♪ ไยหัวใจของเธอ ช่างลึกเช่นนี้ ♪

♪ ยิ่งค้นหาทุกทีก็ไม่เข้าใจ ♪

♪ เพราะว่าฉันยังสงสัย ♪

♪ ว่ามีอะไรอยู่ในใจของเธอ ♪

♪ ยิ่งฉันคิด ยิ่งหวั่นไหว ♪

♪ แววตาเธอคืออะไรฉันอยากรู้ ♪

♪ อยากได้ยินคำว่าเธอรักกัน ♪

♪ เอ่ยมาสักครั้ง ฉันรอจะฟัง ♪

♪ หากข้างในแววตาที่เธอได้มองมา ♪

♪ มันแสดงถึงความห่วงหาที่เธอมี ♪

♪ หากที่ฉันคิดนั้นมันไม่จริง ♪

♪ สิ่งที่ฉันได้เห็นนั้นเป็น ♪

♪ แค่ภาพลวงตา ♪

♪ แค่เพ้อไปเอง ♪

♪ แค่บอกกันเท่านั้นให้ฉันรับรู้ความจริง ♪