Original subtitles

พวกข้าเจ้าจะเชื่อใจสูเจ้าได้อย่างใด

ข้าเจ้าขอพิสูจน์ความสัตย์ของข้าเจ้า

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[พุดซ้อน] รีบเอาน้ำไปดับ [หายใจเฮือก]

อีอังกาบ

[แชน] หล่อนก็คนเหมือนกัน มีหมู่บ้านที่หล่อนเติบโตมา

หล่อนเป็นใคร

หล่อนเป็นคนมาจากเมืองหมอก

ทหาร จับนางผู้หญิงคนนี้เอาไว้

- [มิตรไพรี] จับ - [ซอมพอหายใจหอบถี่]

- [แชน] ซอมพอ บอกให้ปล่อยไง คุณพ่อ - ผู้มารแชน

อย่านึกว่าฉันจะยอมรับหล่อน

เพราะฉันยังไม่อยาก ให้ลูกชายฉันต้องเจอกับชะตากรรมอันเลวร้าย

[มิตรไพรี] จากคนป่าเถื่อนในหมอกนั่น

[เสียงลั่นครืน]

[ส่งเสียงตกใจเบาๆ]

- ข้าเจ้าจะต้องไปคุ้มแม่เมืองเพื่อถามให้รู้ความ - [แม่คุ้ม 1] ไม่ได้

[เสียงขึ้นไกปืน]

- [เสียงปืน] - [แม่คุ้มทั้งสองกรี๊ด]

เสียงอะไร

[เสียงสัตว์กลางคืน]

[ดนตรีสยองขวัญ]

แชน

ผู้มารแชน

[กาหลาเสียงสั่น] ซอมพอ

[ดนตรีสะพรึง]

สูเจ้าทิ้งข้าเจ้าได้ยังไง

[หายใจเฮือก หอบ]

[เสียงจิ้งหรีด]

[ดนตรีเศร้า]

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปักฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

[เพลงจบ]

[เสียงลมพัด]

- [กาหลาหายใจหอบถี่] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[หอบ พ่นลมหายใจ]

- [เสียงฝีเท้าวิ่ง] - [กาหลาหายใจเฮือก]

- [กาหลาหายใจเฮือกใหญ่] - [ดนตรีชวนลุ้น]

- [มิน] เฮ้ย เดี๋ยวๆๆ ข้าเองๆ - [กาหลา] ฮะ

[กาหลาถอนหายใจ]

สูเจ้าเข้ามาได้อย่างใด

[กาหลาถอนหายใจ]

สูเจ้าแอบตามข้าเจ้ามาหรือ

สูเจ้าต้องออกไปจากเมืองลับแลเดี๋ยวนี้

เอ็งนี่นะ

ผัวตามมาทั้งคน นอกจากยังไม่ดีใจแล้ว

ยังจะไล่ข้าอีก

[สูดลมหายใจ]

- [พ่นลมหายใจ] สูเจ้าเป็นผู้มาร - [ดนตรีซุกซน]

สูเจ้าเข้ามาในเมืองนี้ไม่ได้

[ถอนหายใจ]

เพราะว่ามีแต่ผู้หญิงใช่หรือไม่

[มิน] ข้าเคยได้ยินมาตอนเด็กๆ

เมืองลึกลับ

ที่มีแต่ผู้หญิงและทองคำมากมาย

กาหลา

พาข้าชมเมืองหน่อยเถิด ข้าอยากเห็นเหลือเกิน

โอ๊ย

เถอะน่า นิดหน่อยนะ นะกาหลา

- โอ๊ย [พ่นลมหายใจ] - [เสียงโครม]

- [หายใจเฮือก] - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

[กาหลาหายใจหอบถี่]

[มินถอนหายใจ]

กาหลา

ปืนนั่นเจ้าก็ลักข้ามา เจ้ายังจะเอามายิงข้าอีกหรือ

หากมีผู้ใดพบเจ้า เจ้าก็ไม่รอดแน่

ดังนั้นถ้าข้าเจ้าจะยิงสูเจ้าเสียตอนนี้ ก็ไม่ได้ต่างกันดอก

ถ้าเอ็งยิงข้าตอนนี้

คนทั้งเมืองก็จะต้องแห่กันมาอย่างแน่นอน

แล้วเอ็งก็จะเสียโอกาสที่จะรู้เรื่องแม่ของเอ็ง

[พ่นลมหายใจ]

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[กาหลาสูดจมูก]

เอาไป ใส่ซะ

จะให้ผู้ใดรู้ไม่ได้ว่าสูเจ้าเป็นผู้มาร

[กาหลาพ่นลมหายใจ]

- [เสียงนกร้อง] - [ดนตรีจบ]

ไปไหนกันหมด

สูเจ้า

เกิดอะไรขึ้น

กาหลา กาหลามัดพวกเราไว้

[ดนตรีระทึก]

เป็นถึงเวรประตูหมอก

ปล่อยให้นางกาหลามันจับได้ยังไง

[เสียงแมลง เสียงนก]

[มิน] เอ็งจะไปไหน

ข้าเจ้าจะไปถามแม่เมืองให้รู้ความ

ว่าเหตุใดแม่ข้าจึงต้องโทษขนาดนั้น

[มิน] แล้วเอ็งจะแน่ใจได้อย่างไรว่าจะปลอดภัย

[ถอนหายใจ]

ข้าเจ้าไม่กลัวดอก ข้าเจ้ามีปืน

[มินถอนหายใจ]

- [ดนตรีชวนลุ้น] - [มินเดาะลิ้น]

ไม่อยากให้ใครรู้ว่ากลับมาแล้ว

แต่เอ็งจะออกไปเพ่นพ่านกลางวันแสกๆ นี่นะ

กาหลา

ข้าไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

- แต่ถ้าเอ็งคิดจะทำการใหญ่ล่ะก็ - [ดนตรีซึ้ง]

ความหุนหันมันไม่ได้ช่วยอะไรหรอก

[สูดลมหายใจ]

รังแต่จะเป็นภัยเสียมากกว่าด้วยซ้ำ

อีกอย่าง

ลูกในท้องก็ไม่ใช่ของเอ็งคนเดียวสักหน่อยนี่

จริงไหม หือๆ

ฮึ่ย

- [มินหัวเราะเบาๆ ถอนหายใจ] - [พ่นลมหายใจ]

ปล่อย

[พ่นลมหายใจ]

[ถอนหายใจ]

ถ้าอย่างงั้นก็รีบกลับมาแล้วกัน

ข้าเหงา

[เดาะลิ้น] โอ๊ย

- [หัวเราะเบาๆ ครางในลำคอ] - [กาหลา] โอ๊ย

[มินถอนหายใจ]

[ดนตรีสะพรึง]

[สูดจมูกฟุดฟิด]

[สูดหายใจเฮือกใหญ่]

[พ่นน้ำลาย ถุย เดาะลิ้น]

[ถอนหายใจ]

ขมิ้นทอง

ถ้าเข้ามาอยู่ในเมืองนี้

ก็จะกลายเป็นขมิ้นธรรมดาเหรอเนี่ย

อย่างงั้นก็ต้องมีปลูกเป็นไร่เลยน่ะสิ

[หัวเราะ]

[พุดซ้อน] กาหลา

[ดนตรีลุ้นระทึก]

สูเจ้าไปหาให้ทั่ว

[ประสานเสียง] เจ้าค่ะ

[ดนตรีชวนลุ้น]

[แม่ตรวจ] ไม่มีผู้ใดอยู่เลยแม่ตรวจ

[หายใจเฮือกใหญ่]

มันกลับมาแล้วแน่ๆ

สูเจ้าส่งกำลังมาเฝ้าเรือนนี้ไว้

และหากาหลาให้เจอ

[ประสานเสียง] เจ้าค่ะ

- [ดนตรีชวนลุ้น] - [ถอนหายใจ]

[ถอนหายใจ หอบ]

กาหลา [หอบ]

[กระซิบ] กาหลาๆ

- [มินกระซิบ] กาหลา - [กาหลาพึมพำ]

[กาหลา] มานี่เลย

ข้าเจ้าบอกแล้วอย่าออกมาจากในเรือนไงเล่า

[พ่นลมหายใจ]

บ้านเอ็งน่ะแหละอยู่ไม่ได้แล้ว กาหลา

[กาหลากระซิบ] ไปเลย

[มิน] เฮ้ย

[มินพ่นลมหายใจ]

- [กาหลา] ฮึ่ย - [มิน] โอ๊ย

[กาหลาพ่นลมหายใจ]

ตรงนี้ปลอดภัยแล้วแน่หรือ

ตอนนี้แม่หญิงแรงงานออกไปเตรียมกล้าที่ไร่อื่น

ไม่มีผู้ใดตามมาดอก

[มิน] ถ้าอย่างงั้น เอ็งก็เล่ามาได้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ข้าจะได้ช่วยเอ็งขึ้นอีกแรงหนึ่ง

[มินถอนหายใจ]

สูเจ้าน่ะกลับออกจากลับแลไปเถิด

ข้าเจ้าไม่อยากให้อะไรๆ ยุ่งยากไปกว่านี้

คนทั้งเมืองกำลังไล่ล่าเอ็งอยู่นะ

ข้ารู้ว่าเนี่ยเมืองเอ็ง

แต่ว่าตอนนี้เอ็งเหลือแค่ข้าคนเดียวแล้ว

- [ดนตรีซึ้ง] - [ไม่มีเสียงพูด]

[พ่นลมหายใจ] เพราะฉะนั้นเล่ามาเถอะ

นะกาหลา

ยังไงข้าก็เป็นพ่อของลูกเอ็งนะ

[มิน] หือ

[เสียงนกร้อง]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[พุดซ้อน] ซอมพอไม่ได้มากับกาหลา

ข้าเจ้าคิดว่านางยังไม่กลับเมือง

หรือว่า

เอื้องผึ้งยังหาตัวซอมพอไม่เจอ

เอาเถอะ

ว่าแต่

กาหลากลับเข้าเมืองแล้ว ไยต้องจับแม่หญิงเฝ้าประตูหมอกมัดด้วย

คิดว่าเพราะนางอยากรู้ ความจริงเกี่ยวกับอังกาบแม่ของนาง

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรียะเยือก]

- พุดซ้อน - ค่ะ

เราต้องได้ตัวกาหลาก่อนแม่มัน

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[เสียงนก]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[บัว] มงกุฎเหมาะกับสูเจ้าล้ำ

แม่บัว

แม่หญิงอื่นมาเห็นเข้าจะว่าได้

ใครจะว่าได้ แม่เมืองเป็นคนใส่ให้กับมือ

ใครจะกล้าว่า

แต่ข้าเจ้ายังไม่ได้เป็นนักล่าผู้มารเลย

ตำแหน่งแม่เมืองยังอีกห่างไกลนัก

แม่เชื่อใจเจ้า

สักวันหนึ่ง มงกุฎนี้

จะต้องอยู่บนหัวสูเจ้า

แม่บัว

ข้าเจ้าเป็นอย่างอื่นได้ไหม

[ซอมพอ] ข้าเจ้าไม่อยากเป็น

สูเจ้าเป็นลูกของแม่

ตำแหน่งแม่เมืองเหมาะกับสูเจ้าที่สุดแล้ว

ซอมพอ

เมื่อไหร่สูเจ้า

จะกลับมาใส่มงกุฎนี้เสียที

เฮ้ย อั๊วไปแล้วนะ

ได้ของที่คุณแชนเขาสั่งให้มาเอาแล้ว

[ลูกหาบ] ทำไมหลวงมิตร ต้องพาคุณแชนไปด้วยวะไอ้เจ๊ก

[ถอนหายใจ]

อันนี้อั๊วก็ไม่รู้ว่ะ

ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องพาคุณแชนไป

ไม่รู้ว่าทำไมต้องพาแม่หญิงประหลาดคนนั้นไปด้วย

คนที่รู้นะ มีแค่หลวงมิตรคนเดียวท่านั้นแหละ

อั๊วไม่รู้เรื่องหรอก ไปแล้วนะ

[ดนตรีชวนลุ้น]

ซอมพอ

[ดนตรีเร่งจังหวะขึ้น]

สูเจ้าจับข้าเจ้ามาทำอะไร

[ถอนหายใจ]

เราจะพักกันที่นี่

ถึงคุณพ่อจะพาเรามาแบบที่เราไม่เต็มใจ

แต่ว่าฉันดีใจเหลือเกิน

ที่หล่อนมากับฉันด้วย

มันทำให้ฉัน…

[ถอนหายใจเฮือกใหญ่]

อดทนความเจ็บปวดได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยล่ะ

เออ แม่ซอมพอ

ถ้าฉันหายดีแล้ว

หล่อนจะยังอยู่กับฉันใช่ไหม

[ดนตรีเนิบๆ ปนเศร้า]

[สูดลมหายใจ]

[มิตรไพรี] เจ้าแชนและแม่หญิงนั่นอยู่ดีหรือ

[ทหาร 1] ขอรับ

อืม

[มิตรไพรี] เจ้าแชนอาการเป็นยังไงบ้าง

ดีขึ้นแล้วค่ะ

เมื่อครู่คุณหมอมาตรวจแล้วให้กินยา

คุณแชนก็หลับไป

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีชวนลุ้น]

แล้วนั่น

หล่อนคิดจะทำอะไร

ข้าเจ้า

[หายใจเฮือกเบาๆ]

ข้าเจ้าต้องกลับไปที่ข้าเจ้าจากมา

สูเจ้าต้องการอะไรจากข้าเจ้ากันแน่ ถึงพาข้าเจ้ามาที่นี่ด้วย

เมื่อเจ้าแชนอาการดีขึ้น

ฉันจะส่งเขาและหล่อนไปพระนคร

แล้วคลอดหลานฉันที่นั่น

ไม่ได้

ข้าเจ้าต้องไปคลอดลูกที่โรงแม่ปั๊ว

[ซอมพอ] ข้าเจ้าต้องกลับบ้าน

ต่อให้ฉันต้องเฆี่ยนหล่อนจนเจียนตาย

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ฉันก็จะพาหล่อนไปคลอดที่พระนคร

[ดนตรีระทึก]

- [แผ่ว] ซอมพอ - [ดนตรีจบ]

[แชนถอนหายใจ]

[แชนฮึบ]

- [ถอนหายใจ] - [ดนตรียะเยือก]

[ถอนหายใจ]

คุณพ่อพูดถูกแล้ว

ไปคลอดที่พระนคร

จะปลอดภัยกว่าคลอดที่บ้านหล่อนนะ

แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันแบบครอบครัว

พ่อ แม่ ลูก

หล่อนว่าไม่ดีหรือ

[หอบ]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[หอบ]

[ทหาร 2] ขอรับ

- [ทหาร 3] หยุด หล่อนเป็นใคร จะไปไหน - [เสียงชักมีด]

[มิตรไพรี] วางอาวุธลง

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ไป

- [มิน] โอ๊ย - [ซ้องปีบ] ข้าเจ้านะ

- [มิน] ไหนบอกไม่มีคนมาไง - [ซ้องปีบ] แบกมาตั้งสามกระสอบ

- [ซ้องปีบ] ข้าเจ้าไม่ไหวแล้ว - [กาหลากระซิบ] ไป

เร็วๆ เข้าชบา ข้าเจ้าอยากพัก

- [ซ้องปีบคราง] - [ดนตรีชวนลุ้น]

เหนื่อยแท้หนอชบาเอ๊ย

สูเจ้าจะบ่นทำไม

[ชบา] ถ้าไม่โกหกว่าไปเก็บสมุนไพรให้โรงหมอ

พวกเราจะผ่านด่านแม่ตรวจไปถ้ำกบฏได้ยังไง

[ซ้องปีบ] โอ๊ย ข้าเจ้ารู้แล้วน่า

ขอบ่นหน่อยก็เท่านั้นแหละ

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[ซ้องปีบเดาะลิ้น ถอนหายใจ]

สูเจ้าเป็นกบฏหรือ

[ประสานเสียง] เฮ้ย

กาหลา

[หายใจหอบ]

สูเจ้ากลับมาแล้ว [หายใจเฮือก]

[ซ้องปีบ] หือ มาเมื่อใด แล้วสูเจ้าจะไปไหน

[ถอนหายใจ]

เจอแม่อังกาบแล้วหรือยัง

[เอฟเฟกต์ระทึก]

ข้าเจ้าจะเจอแม่ข้าเจ้าได้ยังไง

ก็แม่ข้าเจ้า…

ไม่ แม่คุ้มเขายังไม่ตาย

จริงหรือชบา

- [หายใจเฮือก] - จริง

ที่เมืองลับแลเกิดอะไรขึ้นบ้าง

สูเจ้าเล่าให้ข้าเจ้าฟังมาให้หมดเลยนะ

[ดนตรีมีความหวัง]

[สูดลมหายใจ]

[สะอื้น]

นางเป็นยังไงบ้าง

นางดูปลอดภัยดีค่ะแม่คุ้ม

[ถอนหายใจ] แล้ว

แล้วเพราะเหตุใดสูเจ้าไม่พานางมาที่นี่

ทางที่ข้าเจ้าสองคนมามีด่านแม่ตรวจอยู่

ข้าเจ้ากลัวว่าถ้าพานางมาจะถูกจับ

วันพรุ่ง พวกข้าเจ้าเลยนัดจะไปเจอกัน

ที่ชายป่าหลังหมู่บ้าน

น่าจะไม่มีคนพลุกพล่านมาก

[สะอื้น หัวเราะเบาๆ]

[สะอื้น]

[เสียงจั๊กจั่น]

เอ่อ ข้าเจ้าปวดเบา

[มิตรไพรี] เป็นพวกเงี้ยวหรือพวกในหมอก

บอกๆ กูมาทีดิ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

- [มิตรไพรี] พูดกันดีๆ แล้วกูจะไม่ทำร้าย - [ดนตรีระทึก]

ไอ้ผู้มารชั่ว

[เอื้องผึ้งแค่นเสียง]

สูเจ้าจะฆ่า จะทำอะไร

ข้าเจ้าก็ไม่กลัวหรอก

[ฟึดฟัด]

พวกเอ็ง

กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองได้ ข้าจะคุยกับมันเอง

[ทหาร 3 และทหาร 4] ขอรับ

หล่อนมาจากเมืองในหมอกใช่หรือไม่

[ดนตรีชวนลุ้น]

ที่เมืองหมอกนั่นมีฝาแฝดนี่

หล่อนรู้จักบ้างหรือไม่

[ดนตรีปริศนา]

ฝาแฝดหรือ

[แชน] คุณพ่อรู้จักเมืองในหมอก

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

และแม่หญิงแฝดด้วยหรือขอรับ

เจ้าแชน มาทำอะไรที่นี่

เดี๋ยวก็ไข้ขึ้นหรอก

กระผมเพียงแต่อยากจะเปลี่ยนอากาศบ้าง

ว่าแต่

แม่หญิงคนนี้คือใครหรือขอรับ

[มิตรไพรี] ฉันก็กำลังสอบสวนอยู่นี่ไง

อาจจะเป็นพวกเงี้ยวก็ได้

กลับเต็นท์ไป

[แชน] แต่คุณพ่อ…

มีอะไรค่อยพูดกันพรุ่งนี้ ไปพัก

[มิตรไพรี] ไป

แล้วพรุ่งนี้

ฉันจะมาฟังคำตอบจากหล่อน

ไป

[เอื้องผึ้งพ่นลมหายใจ]

[เอื้องผึ้งหายใจหอบ]

- ซอมพอ - น้าเอื้องผึ้ง

ข้าเจ้านึกว่าสูเจ้ากลับไปกับกาหลาแล้ว

แม่เมืองให้ข้าเจ้าออกมาตามสูเจ้ากลับเมือง

ถ้าสูเจ้าไม่กลับ

ข้าเจ้าจะกลับได้อย่างใด

แต่น้าเสี่ยงออกมาช่วยข้าเจ้าแบบนี้ มันอันตรายเกินไป

[ดนตรีชวนลุ้น]

ถ้าสูเจ้าไม่กลับลับแลด้วยกัน

ลูกของข้าเจ้าจะเป็นอันตราย

น้าหมายความว่าอย่างไร

แม่เมืองบัวจับเข็มขาวลูกข้าเจ้าไว้

[เอื้องผึ้ง] ให้แลกกับการพาสูเจ้ากลับลับแล

[หายใจเฮือก]

แม่บัวทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง

แม่เมืองทำอะไรได้มากกว่านี้อีก

ถ้าเขาไม่ได้อย่างที่ต้องการ

ซอมพอ

สูเจ้ากำลังจะเป็นแม่คน

เห็นแก่แม่คนด้วยกันเถอะ

[เอื้องผึ้ง] สูเจ้า

[สูดจมูก]

[เอื้องผึ้ง] ช่วยข้าเจ้าเอาลูกกลับคืน

ข้าเจ้าสัญญา

[สะอื้น]

สักวันข้าเจ้าจะแทนคุณนี้

[สูดจมูก]

- [ดนตรีเศร้า] - [เสียงจั๊กจั่น]

[เจ๊กเหยา] อ้าว แม่ซอมพอ ไม่หลับไม่นอนหรือไง

ข้าเจ้าขอต้มน้ำสักหม้อได้ไหม

ข้าเจ้าจะทำชาบำรุงให้คุณแชนน่ะ

เอ้า

ได้ๆๆ

เอ่อ ต้มน้ำ

[กระแอม]

[เจ๊กเหยา] เอานี่ อึ๊บ

[เจ๊กเหยาถอนหายใจ]

[ไอ]

ไอ้หยา

[อึกอัก] อันนี้มัน

เก๊กฮวย กลิ่นเหมือนเก๊กฮวยเลย

นี่

ลื้อใส่อะไรลงไปบ้าง

ชานี้เป็นพืชพิเศษ

หากินได้ยาก มีแต่ที่เมืองของข้าเจ้าน่ะ

ผู้ใดป่วยไข้หรือเหนื่อยล้า

พอได้กินชานี้เข้าไป

กำลังวังชาจะฟื้นคืนมามากกว่าเก่า

ถึงขนาดทำไร่ทำนาได้สองวันสองคืน

[หัวเราะ]

ไอหยา นี่

ถ้าของมันดีขนาดนี้นะ

แบ่งให้อั๊วจอกหนึ่งได้ไหม ฮะ

- [เจ๊กเหยาหัวเราะเบาๆ] - [สูดลมหายใจ]

อยากกินจริงๆ หรือ

จริงๆ

[ถอนหายใจ]

ข้าเจ้ามีเงื่อนไข

เจ๊กเหยาห้ามกินผู้เดียว

ต้องแบ่งให้ผู้อื่นกินด้วย

- [เอฟเฟกต์ระทึก] - [ดนตรีชวนลุ้น]

[หัวเราะเบาๆ]

[ลากเสียง] อุ๊ย

[เสียงเทน้ำ]

[หายใจหอบถี่]

[เข็ดฟัน สูดปาก]

[โอย] ยา…

เจ๊กเหยา

[สั่นคราง สูดปาก]

[เจ๊กเหยาสั่นคราง สูดปาก]

ของดี นี่

กินปุ๊บนะ กระชุ่มกระชวยเลย

[หัวเราะ]

นี่ เดี๋ยวอั๊วเอาไปแบ่งพวกเขาก่อนนะ โอ๊ย

- [เจ๊กเหยาคราง] - [ดนตรีลุ้นระทึก]

[เจ๊กเหยา] นี่

- แม่นางซอพอเขาต้มมาให้ - [ทหาร 5] หือ

เขาบอกเป็นชาวิเศษ

ถ้ากินเข้าไปแล้วนะ

[เจ๊กเหยา] จะมีกำลัง อย่างช้างสารเลย [แค่นเสียง หัวเราะ]

เฮ้ย ลองๆๆ

- [เสียงจั๊กจั่น] - [เสียงฝีเท้า]

[แชน] เห็นทหารว่าหล่อนไปถ่ายเบา

ไปนานเสียจนฉันนึกว่าหล่อนจะหนีไปไหนซะอีก

ข้าเจ้าถ่ายเบาเสร็จ

ก็แวะไปต้มยาบำรุงมาให้สูเจ้า

[สูดลมหายใจ] แล้วนี่สูเจ้าทำอะไรไม่พัก

เดี๋ยวแผลจะไม่หาย

[เสียงนกฮูก]

ฉันกำลังดูแผนที่

และทำหมุดหมายไว้สำหรับผู้ที่จะมารับงานต่อน่ะ

เผื่อฉันต้องพาหล่อนกลับไปคลอดที่พระนคร

[ดนตรีเศร้า]

[หัวเราะเบาๆ]

ข้าเจ้าสุขใจที่ได้เจอสูเจ้า

พูดเหมือนจะหนีฉันไปอีกแล้ว

[หัวเราะเบาๆ]

ข้าเจ้าจะเจอสูเจ้าทุกวันทุกคืน

ทั้งยามหลับและยามตื่น

ข้าเจ้าจะไม่ลืมสูเจ้าดอก

[พ่นลมหายใจ]

[เสียงเทน้ำ]

[ถอนหายใจ]

ดื่มยาบำรุงเสีย

แผลจะได้หายสนิท

ฉันไม่ดื่มหรอก

[แชนสูดลมหายใจ]

จนกว่า

หล่อนจะสัญญากับฉัน

ว่าจะไม่หนีไปจากฉัน

[แชน] และจะอยู่กับฉันตลอดไป

ข้าเจ้าสัญญา

[ถอนหายใจ]

[แชนกลืนน้ำ]

[แชนถอนหายใจ]

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[ซอมพอสูดจมูก]

[พ่นลมหายใจ กระแอม]

[โอยในลำคอ ถอนหายใจ]

[สะอื้น]

[สูดจมูก]

[สูดจมูก]

[สูดจมูก]

[กาหลาถอนหายใจ]

เปลี่ยนซะ

[ถอนหายใจ]

สูเจ้าน่ะรอข้าเจ้าอยู่ในป่าเขาลับแลนี้

เมื่อข้าเจ้าพบแม่แล้วทุกอย่างเรียบร้อย

ข้าเจ้าจะกลับมารับสูเจ้า

[กาหลาถอนหายใจ]

สูเจ้าจะทำอะไร

กาหลา

เอ็งแน่ใจแล้วนะว่าจะไม่โดนลวงน่ะ

[เอฟเฟกต์ระทึก]

ชบาและซ้องปีบ นางถูกส่งให้เป็นแม่หญิงแรงงาน

เพราะด้วยความแค้นนี้ พวกนางไม่มีทางหักหลังข้าเจ้าแน่

[ถอนหายใจ]

[สูดลมหายใจ]

[ดนตรีเศร้า]

กาหลา ข้ากังวลเหลือเกิน

ข้ากลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเอ็งและ…

[สูดลมหายใจ]

และลูก

ถ้าสูเจ้ากังวลอย่างที่สูเจ้าว่า

สูเจ้ายิ่งจะต้องให้ปืนกับข้าเจ้า

[ดนตรีชวนลุ้น]

[กาหลาถอนหายใจ]

[ถอนหายใจ]

[พ่นลมหายใจติดๆ กัน]

[ดนตรีเศร้า]

[ซอมพอ] นี่คืออะไรเหรอแม่บัว

ยาหลับสนิท

ผู้ใดกินแล้วจะหลับเป็นตายข้ามวัน

สูเจ้าเอาติดตัวไว้ เผื่อจำเป็นต้องใช้

[ถอนหายใจ]

[ซอมพอหายใจหอบถี่]

[เสียงหั่นเชือก]

- [เอื้องผึ้งถอนหายใจ หอบ] - [ถอนหายใจ]

[ซอมพอสูดลมหายใจ]

กลับบ้านของพวกเรากันเถอะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[กาหลาหายใจเฮือก]

จะไปไหนกาหลา

[กาหลา] น้าพุดซ้อน

[พุดซ้อน] จับมัน

[กาหลาหายใจหอบถี่]

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [กาหลา] อุ๊ย

[แม่ตรวจหอบ]

- [ถอนหายใจ] - [ดนตรีจบ]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ซ้องปีบกรี๊ด]

- ผู้มาร - [ซ้องปีบ] ผู้มาร

[มิน] เฮ้ย

[บุนนาค] สูเจ้าดื่มยาลบมลทินเสียก่อนเถิด

[ซอมพอ] จะได้ลืมทุกสิ่งเช่นนั้นหรือ

- [อ่ำ] เฮ้ย [ร้องคราง] - [เสียงอสูรคำราม]

- ไอ้อ่ำ - [อ่ำ] คุณแชน ช่วยด้วย

[พุดซ้อน] ข้าเจ้าขอพูดกับไอ้พวกกบฏ

จงมามอบตัวภายในวันพรุ่ง

ข้าคือพ่อของลูกในท้องกาหลา

- [เพลง “หรือแค่ภาพลวง”] - ♪ เพียงเดียวดายกลางความมืดมน ♪

♪ ยังคงค้นยังหาไม่เจอปลายทาง ♪

♪ ข้างในใจของเธอ ♪

♪ วอนให้ฟ้าช่วยพา ♪

♪ ดวงดารามาปลอบโยนฉันที ♪

♪ ในค่ำคืนที่มีแต่ฟ้าไร้ดาว ♪

♪ ความเงียบเหงาก็เข้ามาหาทันที ♪

♪ ไยหัวใจของเธอ ช่างลึกเช่นนี้ ♪

♪ ยิ่งค้นหาทุกทีก็ไม่เข้าใจ ♪

♪ เพราะว่าฉัน ♪

♪ ยังสงสัย ♪

♪ ว่ามีอะไรอยู่ในใจของเธอ ♪

♪ ยิ่งฉันคิด ยิ่งหวั่นไหว ♪

♪ แววตาเธอคืออะไรฉันอยากรู้ ♪

♪ อยากได้ยินคำว่าเธอรักกัน ♪

♪ เอ่ยมาสักครั้ง ฉันรอจะฟัง ♪

♪ หากข้างในแววตาที่เธอได้มองมา ♪

♪ มันแสดงถึงความห่วงหาที่เธอมี ♪

♪ หากที่ฉันคิดนั้นมันไม่จริง ♪

♪ สิ่งที่ฉันได้เห็นนั้นเป็น ♪

♪ แค่ภาพลวงตา ♪

♪ แค่เพ้อไปเอง ♪

♪ แค่บอกกันเท่านั้นให้ฉันรับรู้ ♪

♪ ความจริง ♪

[เพลงจบ]