Original subtitles

ข้าจะทำให้เอ็งท้องเอง แลกกับ

[ดนตรีชวนลุ้น]

ทองที่เอ็งมี

ข้าเจ้าขอใช้ผู้มารที่แม่โสมบันดาลให้

แต่ว่าถ้าสูเจ้าทำไม่สำเร็จ สูเจ้าก็ลืมผู้มารแชนเสีย

แล้วก็ใช้ผู้มารคนอื่น สัญญาไหม

สัญญา

[อังกาบ] คงเป็นเรื่องบังเอิญที่

เราสองคนหน้าตาเหมือนกัน ข้าเจ้าจะกลับมาหาสูเจ้าใหม่นะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[แม่หญิง] นักล่าผู้มารกลับมาแล้วนะ

- [ร้องไห้] - [พุดซ้อน] ดูแล้วแม่คุ้มยังไม่หลาบจำ

[พุดซ้อน] แม่เมืองจะทำอย่างไรต่อหรือ

- [กรี๊ด กรีดร้อง] ไม่ - [เสียงคำราม]

[เสียงทารกร้องไห้]

- [หอบ] - [บุนนาค] สูเจ้าได้ลูกเป็นผู้มาร

- [ดนตรีจบ] - [เสียงทารกร้องไห้]

- [ทารกร้องไห้ต่อเนื่อง] - [ดนตรีเศร้า]

[เสียงลุยน้ำ]

[ดนตรีสยองขวัญ]

- [อสูรครางต่ำ] - [ทารกร้องไห้]

- [ดนตรีจบ] - [เสียงนกร้อง]

ตามที่พวกเรารู้ทั่วกัน

เมืองลับแล

ไม่มีแม่คุ้มชื่ออังกาบอีกต่อไป

เอื้องผึ้ง

จะมาเป็นแม่คุ้มคนต่อไป

[ดนตรีสะเทือนใจ]

แม่โสมผู้เที่ยงธรรม

นับเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

เพื่อนรักเพื่อนตายของข้าเจ้า

จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

ถึงแม้ข้าเจ้าจะรักเพื่อนปานใด

แต่ก็ไม่อาจยอมให้ข่มเหงบารมีแห่งแม่โสมได้

ขอขมาเถอะแม่โสม

ขอจงโปรดนำความสงบสุข

กลับสู่บ้านเมืองเราด้วย

แม่โสมเมตตามาหาพวกเรา

วันทาเทวี สิริโสภา โสมะสักการะ

[พึมพำ] แม่โสมเมตตามาหาพวกเรา วันทาเทวี

สิริโสภา โสมะสักการะ

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกป้องฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

นั่นมันอะไรน่ะแม่ซอมพอ

นี่เรียกดอกฮองแฮง

ข้าเจ้าจะผสมยาให้สูเจ้านั่นแหละ

ฮองแฮงนี้มีประโยชน์มากนะ

ถึงมันจะจืดๆ มันๆ แต่มันเย็นนัก

ถ้าสูเจ้าเป็นไข้ ฮองแฮงก็ถอนพิษได้

ฉันว่าแม่ซอมพอเป็นหมอยาได้นะ

แบบหมอชาวบ้านน่ะ

ใช้สมุนไพรทำหยูกยา รักษาคนตามหมู่บ้าน

[ดนตรีซึ้ง]

ไม่ได้ทำบุญใหญ่

แม่ข้าเจ้าไม่ชอบ

และอะไรคือบุญใหญ่หรือ

มีลูกสาว

แล้วทำไมไม่เอาพวกช่างตีเหล็ก ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ

นั่นสิ ข้าเจ้าก็ไม่รู้

มันรู้สึกแปลกๆ ท้องไส้ปั่นป่วนพิลึก

มันทำไม่ลง

มัน…

คิดเห็นแต่หน้าสูเจ้า

ก็อย่างที่ฉันเคยบอกหล่อนไง

ชายหญิงถ้าจะสังวาสกันได้ จะต้องมีความรักกันเสียก่อน

เพื่อนข้าเจ้าได้กับช่างตีเหล็ก ไม่เห็นมีความรักกันเลยนะ

มองตากันหน่อยเดียว ก็หายไปในพงหญ้าด้วยกันแล้ว

แล้วเขามองตากันอย่างไรเล่า

เขามองตากันอย่างนี้

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[มินกระแอม]

ท้องหรือยังจ๊ะ

[ดนตรีซุกซน]

ตั้งท้องคนนะ ไม่ใช่กินข้าวตอนเช้าแล้วขี้เย็นค่ำ

ยังต้องรอพรุ่งนี้มันถึงจะรู้

อ้าวๆ แล้วเอ็งจะไปไหนเล่าแม่หญิง

ข้าเจ้าจะไปตามหาเพื่อนข้าเจ้า

เพื่อนเอ็งคงหอบลูกกลับบ้านไปหมดแล้วมั้ง

จะมาเดินเหินเสียอยู่ทำไม

เพื่อนข้าเจ้าจะกลับเมืองลับแลได้ยังไง ก็สูเจ้าขโมยขมิ้นทองเพื่อนข้าเจ้าไป

[ดนตรีชวนลุ้น]

แม่ แม่มาที่นี่ได้อย่างไร

- [กาหลา] อุ๊ย - [มิน] เอ๊ย โอ้โฮ

เดี๋ยวเถอะ ผลีผลามไปแบบนั้น

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [กาหลา] หายไปไหนแล้ว

ใครหาย

[ถอนหายใจ]

อ๋อ เห็นเป็นเพื่อนเอ็งล่ะสิ

เออ เพื่อนเอ็งชื่ออะไรนะ

- ซอมพอ - ซอมพอ

กาหลา ซอมพอ ชื่อเป็นดอกไม้ทั้งคู่เลยนี่นา

อย่าบอกนะว่าคนทั้งเมืองเอ็ง ก็ชื่อเป็นดอกไม้เหมือนกัน

- [ดนตรีขบขัน] - เออ แล้วแม่เอ็งชื่อไรวะ

มีใครเคยบอกสูเจ้าไหม

บอกว่า

ว่าพูดมากแท้ แล้วสูเจ้าจะตามข้าเจ้ามาทำไม

- ก็เอ็งหาเพื่อน ข้าก็ช่วยเอ็งอยู่เนี่ย - [เค้นเสียง] โอ๊ย

- โอ๊ยๆ มันรำคาญเนาะ - [ดนตรีจบ]

มีหนังสือจากพระนครถึงคุณแชนขอรับ

ท่าน ท่านสั่งว่ากระไรหรือขอรับ

เจ้าพระคุณ

อย่าให้ไปสำรวจเส้นทาง ที่คุณเฮนรี่เขาไปสำรวจเลยนะขอรับ

ถ้าเกิดว่าสั่งมาอย่างนั้นน่ะกระผมขอลา

มีคำสั่งให้ชะลอการสำรวจเส้นทางใหม่เสียก่อน

แล้วปักหลักอยู่ที่นี่

- [ดนตรีสดใส] - งั้นหมายความว่า

กระผมยังไม่ต้องทำอะไรใช่ไหมขอรับ

ทำไมจะไม่มีอะไรให้เอ็งทำล่ะไอ้อ่ำ

ไปเตรียมของสำคัญให้ฉันหน่อย

[แชน] แม่ซอมพอ หล่อนอยู่นิ่งๆ เฉยๆ เลยนะ

สูเจ้าจะทำอะไรหรือ

[แชน] อย่าขยับแม้แต่น้อย

- [ดนตรีสดใส] - [เสียงกลไก เสียงชัตเตอร์]

[ถอนหายใจ]

เรียบร้อย เสร็จแล้วจ้ะ

[แชนถอนหายใจ]

ขยับได้แล้วจ้ะ [หัวเราะเบาๆ]

[หัวเราะ]

[ซอมพอ] กล่องไม้นั่นเป็นผู้วาดรูปข้าเจ้าหรือ

จะพูดว่าวาดก็ไม่ถูกหรอกนะ

จริงๆ แล้วกล่องเนี่ยมันจะปล่อยแสงออกไป

ให้กระทบกับวัสดุที่ไวต่อแสงในเวลาหนึ่ง

และการกระทบเนี่ย ก็จะทำให้เกิดร่องรอยของวัสดุเหล่านั้น

ก็จะทำให้เกิดภาพวาดเหมือนที่หล่อนเห็นนั่นแหละ

ข้าเจ้าไม่เข้าใจ

[ในลำคอ] อือ

แล้วผู้มาร และแม่หญิงสองนางนี้คือผู้ใดหรือ

ครอบครัวฉันเอง

[แชน] คุณพ่อ คุณแม่แล้วก็น้องสาวฉันน่ะ

ข้างนอกนี่แปลกแท้

ผู้มารอยู่เรือนเดียวกับแม่หญิงด้วย

ไม่แปลกหรอก

เธอดูนั่นสิ

- [เสียงพูดคุย พึมพำ] - [ดนตรีซึ้ง]

[ไม่มีเสียงพูด]

มาเล่าเรื่องกล่องไม้วาดรูป

หรือเรื่องในเมืองของสูเจ้าให้ข้าเจ้าฟังดีกว่า

ที่พระนครเนี่ยเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

ทั้งเมืองสว่างไสว

ในยามค่ำคืนด้วยโคมไฟที่ไม่มีวันดับ

โคมไฟที่ไม่มีวันดับ

ข้าเจ้าอยากเห็นนัก

อีกไม่นานที่นี่ก็จะมีรถไฟ

ที่วิ่งได้เท่ากับม้า 50 ตัว

แล้วเมื่อรถไฟนั้นมาถึง ความเจริญก็จะตามมาเช่นกัน

แล้วอีกนานไหม

กว่ารถไฟของสูเจ้าจะมาถึง

นาน

แต่คงไม่นานเกินรอดอก

ข้าเจ้าอยากเห็นด้วยตาของตัวเองเหลือเกิน

- [ดนตรีชวนลุ้น] - [เสียงน้ำไหล]

[ส้มสุก] จะลืมทุกอย่างนอกเมืองลับแลเลยไหม

ใช่ เรื่องดีเรื่องไม่ดี ลืมหมด

[ซ้องปีบ] เอ่อ

ข้าเจ้าจะลืมไหม ว่าข้าเจ้าชื่ออะไร เคยทำอะไรไว้บ้าง

[บุนนาคเค้นเสียง] โอ๊ย

ยาลบมลทินจำนวนแค่เล็กน้อยเนี่ย

มันไม่ทำให้สูเจ้าลืมญาติพี่น้องดอก

มันก็แค่ลืมว่านอกลับแลน่ะ มันมีอะไรบ้างก็เท่านั้นแหละ

- [แค่นเสียง] - ข้าเจ้าอยากลืมหมู่ผู้มารชั่วร้าย

นั่นแหละๆ ความสำคัญของยาลบมลทิน

ทำให้พวกเราลืมความชั่วร้าย จากโลกภายนอกเสียให้หมด

[บุหงา] แล้วก็กลับมามีความสุขอย่างเก่า

อือ

[ดนตรีบรรเลงเนิบๆ]

[บัว] ไม่ต้องกังวลดอก

เหล่านักล่าผู้มารที่กลับเข้าเมือง

ล้วนได้กินยาลบมลทินทั้งสิ้น

ดื่มยาลบมลทินเสีย

พวกสูเจ้าจะได้ กลับสู่อ้อมกอดแม่โสมดังเดิม

[ทุกคน] วันทาเทวี สิริโสภา โสมะสักการะ

วันทาเทวี สิริโสภา โสมะสักการะ

วันทาเทวี สิริโสภา โสมะสักการะ

[บัว] สูเจ้าทำหน้าที่นักล่าผู้มารได้ดีเยี่ยม

และจากนี้สูเจ้าจะไม่แปดเปื้อน

จากความทรงจำอันเลวร้ายจากนอกเมือง

[ดนตรีสะพรึง]

[บุนนาค] ยี่หุบ

เจ้ากังวลอะไรหรือ

[ถอนหายใจ]

เมื่อใดน้องซอมพอจะกลับเมืองสักทีหนอ

[บุนนาค] เมื่อใดก็เมื่อนั้นแล เจ้าจะกังวลไปไย

[มินเล่นเสียง] เฮ้ย

- อุ๊ย ของบาป - [มินหัวเราะ]

ของดี

- ข้าเจ้าไม่กินเนื้อสัตว์ - โอ้โฮ เอ็งนี่

[มินพ่นลมหายใจ]

ซอมพอ

[ดนตรีซุกซน]

[ถอนหายใจ]

ข้าเจ้าหาตั้งนาน ไป ไปกับข้าเจ้าเดี๋ยวนี้

อ้าว ซอมพอ

[มิน] กาหลา

[หัวเราะแห้งๆ]

[มิน] ไป ไปไหนอะ

[เสียงนก แมลงร้อง]

น้ำเบาเปลี่ยนสี

สูเจ้าทำสำเร็จแล้วกาหลา ยินดีมากๆ นะ

[เสียงประตู]

[หัวเราะ] อ๋อ เปล่าจ้ะ

[กาหลา] ยังไม่มีใครท้องดอก

- ข้าเจ้าหยอกล้อกันเสียงดัง ขอโทษ - [ดนตรีระทึก]

ถ้าเกิดข้าเจ้ากับซอมพอท้องแล้วจะรีบบอกนะ

- จ้ะ - จ้ะ

จ้ะ

- [ดนตรีจบ] - [เสียงฝีเท้า]

กาหลา สูเจ้ามุสา มันบาปนะ

ถ้าหญิงใบ้รู้ความ ข้าเจ้าจะต้องกลับลับแลทันที

[กาหลา] ข้าเจ้ายอมให้แม่โสมโกรธ

แต่ไม่ยอมกลับเมืองโดยไม่มีสูเจ้า

ซอมพอ สูเจ้าต้องรีบท้องได้แล้วนะ

ข้าเจ้าจะพยายามให้มากขึ้น

หรือว่าสูเจ้ายังไม่ได้สังวาส

[ดนตรีชวนลุ้น]

ซอมพอ

สูเจ้าก็รู้ว่าถ้าภายในสองเดือน พวกเราไม่ได้กลับเมือง

จะมีเพทภัยถึงตัวได้

แล้วหลังจากที่กินยาลบมลทินแล้ว

แม่หญิงเหล่านั้นเป็นยังไงบ้าง

รำเพยกับซ้องปีบฟื้นแล้ว

แต่ชบากับส้มสุกยังไม่ฟื้น

แต่สัญญาณชีพในครรภ์ยังดีอยู่

เด็กน้อยในครรภ์ปลอดภัยทุกตน

เห็นแม่หมอดูแล เหล่าแม่หญิงท้องอย่างดี ข้าเจ้าก็เบาใจ

แต่ข้าเจ้าก็อดคิดไม่ได้ว่า

แม่หมอคงจะอยากให้แม่หญิงคนอื่น

มาเป็นแม่เมืองแทนซอมพอกระมัง

[ดนตรีลุ้นระทึก]

แต่ยามนี้ซอมพอยังไม่ถึงเมือง

แม่หมอเห็นสมควรว่า ใครจะได้เป็นแม่เมืองคนต่อไปหนอ

ตระกูลแม่เมืองบัว

ปกครองเมืองลับแลมาเนิ่นนาน

ไม่ควรมีตระกูลใดมาสืบเป็นแม่เมืองแล้วจ้ะ

แล้วสูเจ้าไม่กลัวเหรอ

ว่าจะมีแม่หญิงคนใดคลอดลูกที่เป็นแม่หญิงออกมา

แล้วจะมาแย่งตำแหน่งแม่เมืองแทนซอมพอ

แม่เมือง

ข้าเจ้าเป็นหมอ มีหน้าที่รักษาชีวิต

[ดนตรีระทึกขวัญ]

[บุนนาค] อือ พัดให้ดีๆ อย่าให้ไฟมันดับ

แล้วก็อย่าให้น้ำในหม้อเนี่ย มันเดือดจนล้นออกมาล่ะ

พวกเราได้ไปล่าผู้มารจริงไหม

ข้าเจ้ารู้สึกเหมือนว่าฝัน

ว่าได้ไปเจอผู้มาร แต่มันเลือนลางเหลือเกิน

ข้าเจ้าจำได้แต่ว่าออกประตูหมอก เอ่อ

แล้วก็ตื่นมาโรงแม่หมอเลย

[ส้มสุกคิกคัก]

แล้วข้าเจ้าท้องได้อย่างใดหรือแม่หมอ

โอ๊ย เรื่องที่ผ่านมาเนี่ย มันไม่สำคัญอะไรดอก

สิ่งที่สูเจ้าต้องให้ความสำคัญมากที่สุดในตอนนี้

ก็เรื่องลูกในท้องสูเจ้าทุกคนนั่นแล

ท้องข้าเจ้าสวยอย่างนี้ ลูกข้าเจ้าคงจะเป็นแม่หญิง

[ส้มสุกหัวเราะ]

[ส้มสุก] โบราณเขาว่าสะดือคว่ำจะได้ลูกแม่หญิง

- [รำเพย] เหรอ - [ส้มสุก] อือ

- [รำเพย] สะดือข้าเจ้าคว่ำไหม - [ซ้องปีบ] คว่ำจ้ะ

ลูกข้าเจ้าเป็นอย่างใดบ้างแม่หมอ

ชีพจรอ่อนแรงนัก สูเจ้าไม่ได้นอนหรือ

[บุนนาค] หือ

แล้วข้าเจ้าควรทำอย่างใด

[ในลำคอ] อือ

สูเจ้าก็ต้องกินยานี่

[บุนนาค] กอหญ้า เอาหม้อยามาที

- [บุนนาค] สูเจ้าทุกคนต้องกินยาอันนี้นะ - [ดนตรียะเยือก]

จะทำให้สูเจ้าเนี่ยหลับไว

ลูกเจ้าก็จะได้โตไวๆ

[ทุกคน] ค่ะ

[บุนนาค] เอ้า กินกันซะทุกคน จะได้แข็งแรงๆ

เอ๊ะ

ในยามีกลีบดอกคำฝอย

[ดนตรีสะพรึง]

โบราณท่านว่า ไม่ให้ผู้หญิงท้องกินดอกคำฝอยนี่แม่หมอ

อีกอหญ้า มึงดูยังไง

เห็นกลีบดอกดาวเรืองเป็นดอกคำฝอยได้ยังไง

สมแล้วที่เป็นแม่หญิงแรงงานเนี่ย

ข้าเจ้าเป็นหมอ

ข้าเจ้าจะเอาดอกคำฝอยเนี่ย มาให้แม่หญิงที่ท้องอยู่เนี่ยกินได้ยังไง

ข้าเจ้าขอโทษ ข้าเจ้ากังวลเลยอวดรู้

อวดรู้ไม่เข้าเรื่อง

เอ้า ชบากินซะ

กินมันทุกคนนั่นแหละ ลูกจะได้โตไวๆ

[ทุกคน] ค่ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

สูเจ้าทั้งหลาย ลงไปแช่ในน้ำพุร้อนนะ

[บุนนาค] แล้วร่างกายของสูเจ้า

กับเด็กน้อยในท้องเนี่ย

ก็จะได้มีเลือดลมที่ไหลเวียนดี

- [ส้มสุก] รำเพย… - สูเจ้า

ข้าเจ้าว่าน้ำมันร้อนไปหรือเปล่า

ข้าเจ้าว่าพอดีนะ

- [ส้มสุก] พอดี - [ซ้องปีบ] ใช่ ข้าเจ้าก็ว่าอย่างนั้น

เอาน้ำทาตัว ทาครรภ์ด้วยนะ ผิวจะได้ดีๆ

[ดนตรีระทึก]

[กรี๊ด]

- เลือด เลือดของผู้ใด - [รำเพยร้องครางกลัว]

ไม่ใช่เลือดของข้าเจ้านะ

- [ชบาโวยวาย] - [ส้มสุกร้องคราง] เลือด

- [ชบา] เลือดข้าเจ้า - เลือดสูเจ้า ชบา

แม่หมอ

- [รำเพย] ของใครน่ะ - [ส้มสุก] เลือด

[ส้มสุกร้องคราง] เลือด

เฮ้ย

- สูเจ้า - เฮ้ย

[ดนตรีจบ]

- [รำเพย] ซ้องปีบ - ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ

- [ซ้องปีบ] รำเพย ช่วยข้าด้วย รำเพย - [ส้มสุก] ชบา

แม่เมือง

ข้าเจ้าเป็นหมอ มีหน้าที่รักษาชีวิต

ทำไมสูเจ้าถึงพูดเหมือนกับว่า

ตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องซะขนาดนั้นล่ะ

ไม่ใช่เพราะข้าเจ้าหรอกเหรอ

บาปนั้นของสูเจ้าถึงไม่มีใครรู้

[ดนตรีลุ้นระทึก]

- [ซ้องปีบ] แม่หมอ - [ส้มสุกคราง] เฮ้ย

- [เสียงจอแจ โวยวาย] - [ซ้องปีบ] ช่วยด้วย

[ร้องครางกลัว]

- [ดนตรีซุกซน] - [ไม่มีเสียงพูด]

[มินหัวเราะ] เอ็งนี่พิเรนทร์นัก

เอาฉี่มาให้ข้าดูทำไมเนี่ย

อ้าว ผู้มารนี่โง่จริงนะ

กะอีแค่ให้ดูฉี่แค่นี้ยังดูไม่ออก

ว่าข้าเจ้าน่ะท้องแล้ว

ดูแค่นี้ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าเอ็ง…

ฮะ [ตะกุกตะกัก] เอ็งพูดว่าเอ็งท้องเหรอ

[ในลำคอ] เออ

อ้าว แล้วไม่ดีใจเหรอ

- ข้าเจ้าท้อง สูเจ้าก็จะได้ทองไง - [มินเดาะลิ้น]

ข้าก็ดีใจแต่…

โอ๊ย ข้าจะเป็นพ่อคนแล้วจริงเหรอเนี่ย

[มินตะกุตะกัก] แล้วข้าต้องทำยังไงบ้างล่ะกาหลา

สูเจ้าก็ไม่ต้องทำอะไร ก็แค่

เอาทองไปแท่งหนึ่ง

[ดนตรีซุกซน]

อือ กาหลา เอามานี่

สูเจ้าอยากได้ทองมากกว่าหนึ่งแท่งไหม

ก็อยากได้สิ [หัวเราะ]

ยิ่งได้เยอะยิ่งดีเลยล่ะ

[กาหลาในลำคอ] อือ

ถ้าสูเจ้าอยากได้ทองเพิ่ม

สูเจ้าต้องช่วยให้ข้าเจ้าสำเร็จ

ให้ข้าช่วยทำไรอีกล่ะ

ช่วยทำให้ซอมพอท้อง

- ซอมพอ - [ดนตรีสะพรึง]

เพื่อนเอ็งน่ะนะ

[กาหลา] อือ

หล่อนนี่เอง เมื่อกลางวันหายไปไหนมา

ผลุบๆ โผล่ๆ เยี่ยงนี้ ประหลาดนัก

[ดนตรีชวนลุ้น]

ฉันเคยบอกหล่อนแล้วไม่ใช่หรือ ว่าเรามีอะไรกันไม่ได้

ก่อนจะแต่งงาน

แต่พวกเราทำพิธีแต่งงานได้

มาเถิด ข้าเจ้ารอไม่ได้แล้ว

ซอมพอ

ฉันเข้าใจนะว่าหล่อนทำทุกอย่างเพื่อที่จะตั้งท้อง

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น

หล่อนสัญญากับฉันได้ไหมว่าถ้าหล่อนท้องขึ้นมา

เราจะไม่พรากจากกัน

ฉันไม่อยากให้มีเด็กแบบฉันต้องเกิดขึ้นมาอีก

[ดนตรีเศร้า]

ข้าเจ้าไม่เข้าใจ

งั้นเข้าใจแค่ว่า

เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้

ถ้าเป็นเช่นนั้น คืนนี้

สูเจ้าจะเห็นข้าเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย

[กาหลาถอนหายใจ]

ยังไม่สำเร็จอีกหรือ

ซอมพอ

ข้าเจ้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำตามใจแล้ว

ช่วยนางด้วย

[ดนตรีเศร้า]

กาหลา นี่… นี่เอ็งจะไม่หึงหวงข้าหน่อยเหรอ

ทำตามที่ข้าเจ้าไหว้วานเถิด

หาไม่ สูเจ้าจะไม่ได้สิ่งที่สูเจ้าต้องการเลย

[สูดลมหายใจ]

- มาเถอะ - [หายใจเฮือก]

ซอมพอ สูเจ้าสัญญากับข้าเจ้าไว้แล้ว

สังวาสกับผู้มารมินเทอญ

ข้าขอโทษ

แต่เอ็งกับข้ามีหน้าที่ต้องทำ

[ดนตรีสะเทือนใจ]

[สะอื้น]

แม่คุ้มมาแล้วเจ้าค่ะ

[เสียงฝีเท้า]

ไหว้สาแม่เมือง

ซอมพอตอนเด็ก

ขี้เจ็บขี้ไข้ ร้องไห้เก่งเหลือใคร

เข็มขาวของเจ้าคงไม่ทำให้ เจ้าต้องกลุ้มใจเหมือนอย่างซอมพอกระมัง

[หัวเราะเบาๆ]

เข็มขาวซุ่มซ่ามไม่ระวัง

บางทีก็เจ็บตัวง่ายๆ

ทั้งยังดื้อ ยังซน

ข้าเจ้าก็อ่อนใจกับลูกของข้าเจ้าเหมือนกัน

ถึงจะไม่ได้ดั่งใจ

แต่ยังไงลูกก็คือลูก

[บัว] สายใยแม่ลูก

อย่างใดก็ตัดไม่ขาด

[ดนตรีซึ้ง]

แม่เมืองบัวคงจะกังวลเรื่องซอมพอเป็นแน่

แม่คุ้มเอื้องผึ้ง

สูเจ้าจัดการกองกำลัง ดูแลริมหมอกได้เรียบร้อยดีไหม

ข้าเจ้าวางกำลังเรียบร้อยดีเจ้าค่ะ

ไม่มีสัตว์ร้ายเล็ดลอด เข้ามาในเมืองลับแลของเราได้แน่

ถึงสูเจ้าจะไม่อยู่

กองกำลังก็จะยังเรียบร้อยดีไหม

แม่เมืองหมายความว่าอย่างใด

[ดนตรีชวนลุ้น]

ถ้าข้าเจ้าไม่อยู่

เจ้าออกไปตามหาซอมพอให้ข้าเจ้าได้ไหม

ข้าเจ้าทำอย่างนั้นไม่ได้

[อึกอัก] แม่โสมจะลงโทษเอา

ออกไปนอกเมืองเยี่ยงนั้น

ข้าเจ้าทำไม่ได้ แม่เมือง

[ถอนหายใจ สูดจมูก]

- ใช่แล้ว - [ดนตรีจบ]

สูเจ้าจะไม่ทำตามกฎได้อย่างไร

ลืมที่ข้าเจ้าพูดซะเถอะ

ข้าเจ้าคงวิปลาสไปเพราะความกังวล

อย่าถือสาข้าเจ้าเลย

ค่ะ

[เสียงลับมีด]

แม่

เข็มขาว แม่บอกว่าอย่างใด

แม่บอกว่าอย่าวิ่ง

ใช่แล้ว โดยเฉพาะเวลาที่แม่กำมีดกำดาบ

อย่าวิ่งมาหาแม่เด็ดขาด จำได้ไหม

จำได้แล้วค่ะ

[ในลำคอ] อือ

[หัวเราะในลำคอ]

มานี่มา

[ครางในลำคอ] คนเก่งของแม่

แม่ได้เป็นแม่คุ้มจริงแล้วไหม

ใช่แล้ว

ต่อไปนี้ แม่จะต้องออกไปริมหมอกทุกวัน

บางวันก็จะไม่ได้กลับบ้าน

เข็มขาวต้องนอนกับพี่เขา ไม่ต้องรอแม่นะ

[ในลำคอ] อือ ไปกินข้าวไปลูกไป

กินเยอะๆ นะ เดี๋ยวแม่จะตามไป

[ดนตรีบรรเลงเนิบๆ]

แม่หมอ บัดนี้เด็กน้อย ในครรภ์ของนักล่าผู้มารเป็นอย่างใดหรือ

เด็กน้อยในครรภ์ทั้งสองยังแข็งแรงดีค่ะ

นี่ถ้าเด็กในท้องของชบากับซ้องปีบ

ที่แท้งไปเป็นแม่หญิงนะ

ก็จะถือว่าเป็นความสูญเสียอันใหญ่หลวงของลับแล

[บุหงา] ตอนนี้เราเหลือ แม่หญิงท้องแค่สองนางเท่านั้น

ซอมพอกับกาหลายังไม่ถึงเมือง

เรายังมีความหวัง อยู่ที่ครรภ์ของทั้งสองนาง

เอ่อ เรื่องซอมพอและกาหลา

ยามนี้ครบสองเดือนแล้ว

แต่นางทั้งสองก็ยังไม่ถึงเมือง

[ดนตรีเศร้า]

หรือว่าจะถึงเวลาของกฎนั้น

[บุหงา] ตามกฎของการออกไปล่าผู้มาร

ถ้านักล่าผู้มารไม่กลับเมืองในสองเดือน

ต้องโดนลงโทษถึงตาย

[บุนนาค] ตั้งแต่เติบใหญ่มา

ข้าเจ้าก็ยังไม่เคยเห็นผู้ใดได้รับโทษนี้

แม่เมืองบัว

นักล่าผู้มารเองก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้

ยามนี้นักล่าผู้มารของเราก็แท้งไปแล้วสอง

เหลือเด็กน้อยอีกเพียงแค่สอง

แม่เมือง

แม่ช่วยละเว้นกฎนี้ ให้กับซอมพอกับกาหลาด้วยเทอญ

กฎย่อมเป็นกฎ

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

ข้าเจ้าจะยอมอ่อนข้อ ให้กับลูกสาวข้าเจ้าได้อย่างใด

ถ้าหมดเรื่องแล้ว

ก็ขอให้ทุกนางแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่

เพื่อลับแลและแม่โสมด้วยเถิด

[บุหงาถอนหายใจ]

[กระซิบ] แม่เมือง

เข็มขาว แม่มาแล้วลูก หลับหรือยัง

[ดนตรีลุ้นระทึก]

แม่คุ้ม แม่คุ้มเจ้าขา

- [เอื้องผึ้ง] เกิดอะไรขึ้นๆ - [เสียงสั่น] ขอโทษ

ขอโทษอะไร แล้วนี่สูเจ้าเป็นอะไรนี่

[หายใจเฮือก] เข็มขาว

- แม่คุ้ม - [เอื้องผึ้ง] เข็มขาว

- [ยี่หุบ] แม่คุ้มมาทำอะไร - ลูกข้าเจ้าอยู่ไหน

[หายใจหอบ อึกอัก]

[ดนตรีระทึก]

[ตะโกน] ลูกข้าเจ้าอยู่ไหน

ไม่ได้ ข้าเจ้าให้แม่คุ้มเข้าไปไม่ได้

- เข้าไปไม่ได้ๆ - เข็มขาว

- เข็มขาว - ข้าเจ้าให้แม่คุ้มผ่านไม่ได้

[พุดซ้อน] แม่คุ้มๆ

เข็มขาวหลับแล้ว อย่าส่งเสียงไป

แม่เมือง

สูเจ้าจับเข็มขาวมาทำอะไร

เอื้องผึ้ง ภารกิจของสูเจ้ามีมากนัก

ฝากลูกให้แม่เมืองดูแลเทอญ

พุดซ้อน ยี่หุบ

เอื้องผึ้ง

ดั่งที่สูเจ้ารู้

หากนักล่าผู้มารไม่กลับเมืองภายในสองเดือน

จะต้องโทษถึงตาย

[ดนตรีจบ]

แม่เมือง

[แผ่ว] พอ พอแล้ว

[เสียงสั่น] ข้าเจ้าขอร้องเถอะนะเอื้องผึ้ง

ช่วยพาซอมพอกลับลับแลที

[ดนตรีเศร้า]

[บัวสะอื้น]

[บัวสูดจมูก]

ปกป้องลูกข้าเจ้า

ดั่งที่ข้าเจ้าปกป้องเข็มขาวยามนี้

หลีกทาง

ออกจากเมืองลับแลด้วยเหตุใดหรือแม่คุ้มเอื้องผึ้ง

สูเจ้าไม่ต้องรู้

[เอื้องผึ้งเสียงสั่น] เพียงนำตัว ซอมพอกลับมาให้แม่เมืองใช่ไหม

และปกป้องนาง

จากเพชฌฆาตที่อยู่ภายนอก

[ดนตรีสะพรึง]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[มิน] หลับตา [ตะคอก] หลับตา

[ไม่มีเสียงพูด]

- [โจร] เฮ้ย - [กาหลา] ข้าเจ้าเห็นแจ้งแล้ว

- [เสียงปืน] - เหตุใดสูเจ้าจึงอยากได้ปืนนัก

หกสิบวันครบกำหนดสังหาร

[เพลง “สายลมที่พัดผ่าน”]

♪ หากความรักวันนี้ไม่ใช่แค่เธอกับฉัน ♪

♪ ความรักที่เป็นของเราสองคนในทุกวัน ♪

♪ รอวันที่เราได้มีกันและกัน ♪

♪ หวังว่าในสักวันได้ทำตามหัวใจ ♪

♪ อยากจะมีชีวิต อยากโบยบินไปบนฟ้า ♪

♪ ฉันขอลาจากการเป็นตัวฉันเองแบบนี้ ♪

♪ อยากจะมีความรักที่มีเพียงเราสอง ♪

♪ ก็คงดี รอวันที่มีแค่ฉันและเธอได้รักกัน ♪