Original subtitles

[แชน] บันทึกการเดินทางสำรวจเส้นทางรถไฟ

ลำปาง เมาะละแหม่ง

สามเดือนแล้วที่จากบางกอกมา

การเดินทางที่ท่านพ่อไม่ประสงค์นัก

ท่านคงตีตรา

ว่ากระผมเป็นกบฏ สมคบคิดกับพวกอังกฤษไปแล้ว

อย่างไรก็ดี

กิจการรถไฟจะนำสิ่งใหม่ๆ มาสู่สยาม

พาคนที่ราบสู่ที่สูง

พาผู้คนในหุบเขาออกเผชิญโลกกว้าง

[เพลง “ลับแล”]

ถ้ดจากหุบเขานี้ไปคือเมืองที่ล้อมไปด้วยสายหมอก

เมืองที่มีแต่ผู้หญิง

แต่ก็ไม่มีใครยืนยันได้

ว่ามันมีอยู่จริง

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ งามด้วยจิตอันผ่องใส ♪

♪ พ้นเภทภัยในเวียงขวัญ ♪

♪ หมู่มารชั่วร้ายให้ฮู้ทัน ♪

♪ ภัยพาลบ่หาญบ่กาย ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกป้องฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

♪ โสมาสะกา ♪

♪ โสมาสะกา ♪

ดูเถอะสูเจ้า แม่เมืองยังนั่งนิ่ง

[ยี่หุบ] ท่าเดียวกับเมื่อคืนเลย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[ยี่หุบ] ขอโทษค่ะ

ข้าเจ้าใจไม่ดี จึงขอให้แม่ตรวจพุดซ้อนมาดู

สูเจ้าทำให้แม่ตรวจพุดซ้อนเดือดร้อนนะ

[กระซิบ] ขอโทษค่ะ

[แม่เมือง] แม่ตรวจมาก็ดี

ข้าเจ้าอยากจะขอปรึกษา เรื่องการจัดพิธีล่าผู้มารด้วย

ข้าเจ้ายินดีนัก

แต่ในยามนี้ แม่คุ้มอังกาบยังอยู่ที่ริมหมอก

[พุดซ้อน] ข้าเจ้าคิดว่า

พวกเราควรรอแม่คุ้ม กลับถึงเมืองก่อนจะดีกว่าค่ะ

[ดนตรีชวนสะพรึง]

[อังกาบ] แม่หญิงเอ๊ย เร่งมือหน่อย

เสร็จจากนี้พวกเราจะต้องไปริมหมอกทางใต้

ทำเล้าดักสัตว์ให้ครบทุกทิศ

อย่าให้มันเข้าเมืองลับแล ทำอันตรายแม่หญิงลับแลได้

[เอื้องผึ้ง] แม่คุ้ม แม่คุ้มอังกาบ

มีสัตว์ร้ายมาทางนี้

- [ดนตรีสะพรึง] - [หอบ]

แม่คุ้มอังกาบ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงลั่นครืน]

แม่หญิง เตรียม

[เสียงฝีเท้า]

- หยุด - [เสียงลูกดอก]

[เสียงกรีดร้องเบาๆ]

[ดนตรีเศร้า]

ข้าเจ้าขอโทษ

ข้าเจ้านึกว่ามันเป็นสัตว์ร้าย

มันยังไม่ตาย

ข้าเจ้าจะเอามันไปรักษา

[บุนนาค] แม่โสมท่านเมตตาเลยไม่เป็นหนัก

- ให้มันพักอีกสักสองวันก็จะหายดี - [ดนตรีซึ้ง]

[อังกาบ] ไหว้สาแม่หมอที่ช่วยรักษาชีวิตมัน

ไหว้สาแม่โสมที่ไม่เอาชีวิตมันเถอะ

ข้าเจ้าน่ะก็แค่ประคองชีวิตมัน

[บุนนาค] ตามประสงค์แม่โสมก็เท่านั้นแหละ

[ถอนหายใจ]

[บัว] มากันแล้ว

[ประสานเสียง] ไหว้สาแม่เมืองบัว

ข้าเจ้ายินดียิ่งนักที่วันนี้เราอยู่กันพร้อมหน้า

ทั้งแม่ตรวจพุดซ้อน

แม่หมอบุนนาค

และก็แม่คุ้มอังกาบ

ที่กลับเข้าเมืองมาพูดมาคุยกับข้าเจ้า

แม่เมืองบัวเรียกหา

ข้าเจ้าย่อมต้องมา

มีเรื่องอะไรเร่งด่วนหรือ

แม่คุ้มอังกาบคงอยู่ เวรยามริมหมอกจนลืมวันเวลา

ยามนี้เข้าเดือนแปด จะต้องจัดพิธีล่าผู้มารแล้ว

อ้อ ผ่านไปอีกปีแล้วหนอ

- [บุนนาค] เร็วแท้ - [ดนตรีซึ้ง]

ข้าเจ้ายังจำวันที่แม่เมืองบัวรับตำแหน่งได้อยู่เลย

แม่เมืองอุ้มลูกสาวแนบไว้กับอก

แล้วก็ขึ้นไปนั่งอยู่บนตั่ง

ข้าเจ้าไหว้สาสูเจ้าทุกนาง

ที่ช่วยเหลือข้าเจ้า

ทำให้ข้าเจ้าเป็นแม่เมืองได้อย่างสงบราบรื่น

ครานี้คงต้องถึงเวลาของแม่เมืองคนใหม่แล้ว

ปีนี้มีแม่หญิงที่มีรอบเดือนครบ 60 รอบ

เข้าเกณฑ์คัดเลือกนักล่าผู้มารถึง 20 นาง

สองนางในนั้น

คือซอมพอ ลูกแม่เมืองบัว

และกาหลา ลูกแม่คุ้มอังกาบ

ซอมพอได้รับการบ่มเพาะจากแม่เมืองบัว

[อังกาบ] ต้องได้ขึ้นเป็นแม่เมือง

เป็นคุณต่อลับแลแน่

[พ่นหัวเราะ]

ข้าเจ้าเอ็นดูซอมพอยิ่งนัก

เขาทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องได้ราว

ไม่แน่ใจว่าจะผ่านการคัดเลือกหรือเปล่า

ข้าคงต้องขอฝากความหวังไว้กับกาหลา

ขึ้นครองเมืองแทนด้วยนะ

[บุหงา] ขยี้

แกว่งๆ ขยี้

อ้าว กาหลา

- [บุหงา] มาทำอะไรตรงนี้ ฮะ - [ดนตรีเนิบๆ]

[บุหงา] แม่หญิงรุ่นสูเจ้า เรียนรู้จากโรงเพาะหมดสิ้นแล้ว

ก็ไม่ต้องเข้ามาที่นี่แล้ว

กลับบ้านไปเตรียมตัว ไปอยู่เสียที่โรงบ่ม

เพื่อรอวันเข้าสู่พิธีคัดเลือกผู้มารเถิด

- เอ่อ ไหว้สาจ้ะแม่ครู - [บุหงา] เออ

ข้าเจ้าเก็บของเสร็จแล้วจ้ะ แต่ว่าหาซอมพอไม่เจอ

ก็เลยยังไม่ได้กลับจ้ะ

[บุหงาถอนหายใจ] ตัวติดกันตลอด

ซอมพอ ถ้าไม่กลับบ้าน

เขาก็ไปอยู่แถวๆ ที่เขาชอบนั่นแหละ

[ดนตรีซึ้ง]

ไหว้สาจ้ะแม่ครู

[พุดซ้อน] อ้าว แกว่งลูกแกว่ง แกว่ง

ขยี้ๆ ขยี้

[ดนตรีพื้นเมืองเหนือ]

- [กาหลา] เฮอะ - [หายใจเฮือก]

[หัวเราะ] มาแอบอยู่นี่นี่เอง

กาหลา เข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง

ข้าเจ้าใจไม่ดี

อ้าว ข้าเจ้าก็ใจไม่ดีเหมือนกัน

อยู่ดีๆ สูเจ้าก็หายไปจากโรงเพาะ

ข้าเจ้าก็นึกว่าโกรธข้าเจ้า กลับบ้านไปแล้ว

แต่ว่า นี่อะไรนี่ฮึ

กลับมาเล่นดินเล่นโคลน หน้าหมองหมดแล้ว

[พ่นลมหายใจ]

เล่นดินเล่นโคลนอะไร

ข้าเจ้ามาเก็บเอาเหง้าเอาหัวแดงมาทำยาดอก

นี่ถ้าใครเขาได้ยินเข้า

เขาก็คงคิดว่าสูเจ้าน่ะ

คือลูกของแม่หมอบุนนาค

ไม่ใช่ลูกแม่เมืองบัวแน่ๆ

ทุกวันนี้

ก็ไม่มีใครว่าข้าเจ้าเป็นลูกแม่เมืองอยู่แล้ว

สูเจ้ายังดูเป็นลูกแม่เมืองมากกว่าข้าเจ้าอีก

รู้แล้ว

ข้าเจ้านี่แหละ

คือลูกแม่เมือง

แต่ว่าโดนสลับตัวให้ไปเป็นลูกของแม่คุ้ม

[ดนตรีขบขัน]

อ้าว ซอมพอ

อ้าว อย่า [ชะงัก]

ซอมพอ ข้าเจ้าพูดเล่น

[ถอนหายใจ]

- [กาหลา] เฮ้ย - [ดนตรีสะพรึง]

กาหลา

[เสียงฟ่อ]

[หายใจเฮือก]

- อย่าฆ่ามัน - [กาหลาสะอึก]

[ซอมพอ] งูเขียวดอกหมาก

ไม่เป็นพิษเป็นภัยหรอก

แต่ถ้าสูเจ้าฆ่ามัน

สูเจ้าจะมีโทษตายตกตัวมันไป

ไม่คุ้มนะ

ข้าเจ้ากลัวใจมันจะมาทำร้ายสูเจ้า

แต่ว่า

ถ้าข้าเจ้าต้องตาย

เพราะว่าปกป้องสูเจ้า ข้าเจ้าก็ไม่กลัวหรอก

ยังจะพูดเล่นอีก

[ดนตรีซึ้ง]

[กาหลาร้องเบาๆ] อุ๊ยๆ

ไหนบอกว่ามันไม่มีพิษไง

มีพิษน้อยไม่ถึงตาย

แต่ป้องกันไว้ก่อน

[หัวเราะในลำคอ]

[กลั้วหัวเราะ] ข้าเจ้าว่าไม่ใช่แล้ว

สูเจ้าน่ะแค่อยากเล่นเป็นหมอ

แล้วก็ให้ข้าเจ้าเป็นคนไข้ซะมากกว่า

รู้ดีนัก

เดี๋ยวข้าเจ้าจะบีบมะนาวเยอะๆ ให้แสบแผลเลย

[รัว] โอ๊ะๆ [คราง] โอ๊ยๆ

[กาหลาหัวเราะ]

[ทั้งคู่หัวเราะ]

[ดนตรียะเยือก]

[ดนตรีพื้นเมืองล้านนนา]

[พุดซ้อน] แม่หญิงลับแลจงฟัง ข้าเจ้ามีเรื่องสำคัญจะแจ้ง

แม่โสมเมตตา

ปีนี้ข้าวจึงออกดอกออกผลมากมาย

แม่เมืองบัว

จึงปันส่วนให้แต่ละบ้านเพิ่ม

โดยบ้านช่างฝีมือ

จะได้ปันข้าวสารเพิ่มบ้านละห้ากะลา

[ทุกคนฮือฮา พูดพึมพำ]

[พุดซ้อน] และแม่หญิงแรงงานลับแล

จะได้ปันข้าวสารเพิ่ม

นางละสองกะลา

[ทุกคนฮือฮา]

- [ทุกคนจอแจ] ไหว้สา - [ดนตรีซึ้ง]

การแบ่งสันปันส่วนในครั้งนี้

ไม่ใช่เป็นบุญเป็นคุณไหว้สาแก่ข้าเจ้า

หากแต่เป็นเมตตาจากแม่โสม

ที่คอยปกปักดูแลลับแล

นับแแต่โบราณนานมา

เมื่อแม่หญิงลับแลทุกนาง

ล้วนทำตัวเป็นคุณ

ไม่โกหก ไม่ฆ่า

ไม่เล่นสวาท

แม่โสมจึงเมตตาพวกเรา

ขอให้แม่หญิงลับแลทุกนาง

จงพร้อมใจกันไหว้สาแม่โสม

พร้อมๆ กันด้วยเถิด

[ทุกคน] ไหว้สาๆ

ไหว้สา

คืนจันทร์เต็มดวงคราวหน้า

จะเข้าสู่พิธีล่าผู้มารแล้ว

หากแต่ครั้งนี้

ลูกสาวข้าเจ้า

มีรอบเดือนครบ 60 รอบ

- [บัว] เข้าเกณฑ์นักล่าผู้มาร - [เสียงซุบซิบ]

- [แม่หญิง 2] เหรอ - [แม่หญิง 3] เออ น้องข้าเจ้าด้วย

- [ดนตรีระทึก] - [บัว] ดังนั้น

เวลาในการครองเมืองของข้าเจ้า

ก็จะสิ้นสุดในเร็ววันนี้

[ทุกคนร้อง] อุ๊ย [บ่นพึมพำ]

- [แม่หญิง 4] อยู่ต่อนะ - [แม่หญิง 5] เออ

แม่หญิงที่มีรอบเดือนครบ 60 รอบ

ขอให้เตรียมตัว

เข้าพิธีคัดเลือกนักล่าผู้มารประจำปีด้วย

[พุดซ้อน] นักล่าผู้มาร

ที่ได้ลูกสาวที่เป็นคุณที่สุด

จะได้เป็นแม่เมืองคนต่อไป

[เสียงพึมพำ]

[แม่หญิง 6] ดูแล้ว ลักษณะ ของกาหลาก็ผุดผ่องเป็นคุณ

หากจะเป็นแม่เมืองก็เหมาะนะคะ

- [ทุกคนฮือฮา] - [แม่หญิง 7] จริงค่ะ จริง

- [แม่หญิง 8] ใช่ไหม - [แม่หญิง 7] ใช่

[ดนตรีเศร้า]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[อังกาบ] โอ้ โอ้ๆ [ถอนหายใจ]

[อังกาบถอนหายใจ]

ดีที่ไม่ใช่งูพิษ

[ถอนหายใจ]

สูเจ้าหลบมันไม่พ้น ยังโดนกัด

แสดงว่าสูเจ้าน่ะยังฝึกไม่พอ

เร็วไม่พอ

ถ้าสูเจ้าจะออกไปล่าผู้มาร

สูเจ้าจะเอาตัวรอดได้อย่างไร

แม่ไม่ต้องห่วงหรอก

ถ้าข้าเจ้าเข้าโรงบ่มนักล่าผู้มารแล้ว

[กาหลา] ข้าเจ้าจะฝึกให้เป็นคุณ

[อังกาบถอนหายใจ]

เอ่อ ยามแม่ออกไปล่าผู้มารน่ะ

แม่กลัวไหม

[กระแอม]

กลัวไหม

[ถอนหายใจ]

แม่จำตอนออกไปล่าผู้มารไม่ได้

จำได้แต่ว่า

มีบางอย่างทำให้แม่ใจไม่ดี

[ดนตรีชวนสยอง]

[อังกาบ] เพราะฉะนั้น

[อังกาบสูดลมหายใจ] สูเจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม

ข้าเจ้าจะไม่ทำให้แม่เสียใจ

[พ่นลมหายใจ]

ลูกสาวแม่ พอได้อาบน้ำอาบท่า ผัดแป้งให้ผ่อง

ก็งามไม่แพ้แม่หญิงใด

[ซอมพอ] ข้าเจ้าไม่ดูแลตัวเอง

ทำให้แม่ได้อาย

ข้าเจ้าขอโทษ

แม่มัวแต่เป็นแม่เมือง

ไม่ค่อยได้เป็นแม่

สูเจ้าจึงถูกละเลย

ไม่เพียบพร้อมเหมือนลูกบ้านอื่น

แม่ต้องขอโทษสูเจ้าด้วย

ไม่ แม่บัวอบรมบ่มเพาะข้าเจ้าอย่างดี

สูเจ้าพูดอย่างนั้น แม่ก็คลายใจ

แม่คิดมาตลอดเลย

ว่าเป็นเพราะแม่นั้นบกพร่อง

สูเจ้า

จึงมักจะชอบออกไปหาหยูกยามารักษาผู้คน

ไม่ได้สนใจฝึกการด้านอื่น

เพื่อให้เหมาะสมกับการเป็นแม่เมือง

[ดนตรีเศร้า]

เชื้อไขพวกเรา

ขึ้นครองเมืองมาหกรุ่น

ตั้งแต่แม่เมืองปทุม

แม่เมืองอุบล

แม่เมืองบุษกร

แม่เมืองบงกช

และท่านแม่

ถ้าหากข้าเจ้า

- ไม่ได้เป็นนักล่าผู้มาร… - [ขัด] สูเจ้าต้องทำได้

เยี่ยงบรรพสตรีเรา

[ยี่หุบ] ข้าวตอกดอกไม้

และของสักการะแม่โสมพร้อมแล้วเจ้า

ยามที่สูเจ้าต้องเข้าฝึกพิเศษในโรงบ่มนักล่าผู้มาร

สูเจ้าต้องแสดงความตั้งใจ

ให้แม่โสมท่านเห็นนะลูก

แม่จะเป็นแรงใจให้

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ยี่หุบ] มีอะไรในใจหรือน้องซอมพอ

ถ้าข้าเจ้าไม่ผ่านการคัดเลือกเป็นนักล่าผู้มาร

ข้าเจ้าต้องตายแน่ๆ

ไม่ตายหรอก ข้าเจ้าก็ไม่ผ่าน

[ถอนหายใจ]

สูเจ้าเคยเป็นถึงลูกแม่ครู

แต่ก็…

ในเมื่อแม่โสมท่านกำหนดมา แม่หญิงใด

[ยี่หุบ] ไม่ผ่านการคัดเลือกนักล่าผู้มาร

หรือผ่านแล้วแต่ไม่ได้ลูกสาว

ก็ต้องลดศักดิ์ลงมาเป็นแม่หญิงแรงงาน

ข้าเจ้าก็ต้องน้อมรับกำหนดนั้น

[ดนตรีเศร้า]

[กาหลา] ทำใจดีๆ ไว้ซอมพอ

กว่าจะถึงวันคัดเลือกนักล่าผู้มารก็อีกตั้งหลายวัน

สูเจ้ายังมีเวลาเตรียมตัวนะ

[ซอมพอ] พี่ยี่หุบบอกว่าการคัดเลือกมันยากมาก

ที่ข้าเจ้ารู้คือ

มีสอบการฟ้อนรำ

การเดินเหิน

การต่อสู้

และมารยาแม่หญิง

แต่ถ้ามันเป็นเรื่องของการฟ้อนรำหรือว่าการต่อสู้

ข้าเจ้าช่วยสูเจ้าได้

พูดแล้วนะว่าจะช่วยข้าเจ้า

[กาหลาในลำคอ] อือ

[แม่หญิงนาย] ข้าเจ้าบอกไม่รู้ฟัง สูเจ้าช่างโง่เขลายิ่งนัก

[แม่หญิงแรงงานร้องไห้]

[แม่หญิงแรงงานโอดครวญ]

[ดนตรีระทึก]

[แม่หญิงแรงงาน] ขอโทษจ้ะ [สะอื้น]

ข้าไม่ได้ตั้งใจ

[แม่หญิงนาย] ก็เพราะไม่ตั้งใจ ของของข้าเสียหายเท่าไหร่แล้ว

[แม่หญิงแรงงานร้องโอดโอย]

[กาหลา] หยุดเดี๋ยวนี้นะ สูเจ้าทำอย่างนั้นไม่ได้

[แม่หญิงนาย] ได้ มันเป็นหญิงแรงงานบ้านข้าเจ้า

ไม่สนไม่ฟังคำสั่ง ข้าเจ้าเป็นนาย ย่อมลงโทษได้

สูเจ้ารีบไป

โอ๊ย [คราง]

ถ้าเกิดว่าสูเจ้า ตีแม่หญิงแรงงานรับใช้จนเลือดตกยางออก

- สูเจ้าจะได้โทษแบบเดียวกัน สูเจ้าไม่รู้หรือ - [ร้องไห้]

- [เสียงฟาด] - [แม่หญิงแรงงาน] โอ๊ย

แผลโดนเฆี่ยนเป็นรอยแล้ว ถ้าโดนซ้ำอีกต้องมีเลือดแน่

- [ถอนหายใจ] - [แม่หญิงแรงงานสะอื้น] ช่วยด้วย

เอาสิ

- เอาเลย สูเจ้าเฆี่ยนเลย - [แม่หญิงแรงงานร้องไห้]

สูเจ้าจะได้เลือดออกตามแม่หญิงแรงงานแน่

เอาเลย ตีเลย

สูเจ้ากลับเข้าไปทำงานต่อ

[แม่หญิงนาย] แล้วอย่าได้ทำผิดพลาดอีก

[ถอนหายใจ]

ข้าเจ้าไม่ชอบเลย

เหตุใดถึงปล่อยให้ แม่หญิงแรงงานโดนทำโทษอย่างไรก็ได้

ข้าเจ้าเอ็นดูแม่หญิงแรงงานมันเสียจริง

[ถอนหายใจ]

ซอมพอ

ถ้าสูเจ้าได้ขึ้นเป็นแม่เมือง

ก็เปลี่ยนกฎนี้เสียนะ

[ดนตรีเศร้า]

ข้าเจ้าต้องเป็นนักล่าผู้มารให้ได้เสียก่อน

[ถอนหายใจ]

สูเจ้าเป็นได้อยู่แล้ว

[เสียงจิ้งหรีด]

[ดนตรียะเยือก]

[ดนตรีซึ้ง]

ผู้มาร

ใครกัน

[บัว] สืบเนื่องจากปีนี้

ลูกสาวข้าเจ้า

เข้าร่วมพิธีการคัดเลือกด้วย

ดังนั้น

ข้าเจ้าจึงไม่ขอยุ่งเกี่ยว

กับการคัดเลือกนี้ใดๆ

ขอให้แม่หญิงทุกนางสบายใจได้

[แย่งกันพูด] ไหว้สาจ้ะแม่เมืองบัว ไหว้สาๆ

[เสียงพูดคุยจอแจ]

[แม่หญิง 9] นั่นสิ โชคดีมากเลย

[ดนตรีสดใส]

[บุนนาค] ก่อนที่จะเริ่มพิธีคัดเลือกนักล่าผู้มาร

สูเจ้าจะต้องถูกเก็บตัวอยู่ในโรงบ่มนักล่าผู้มาร

เพื่อเป็นการทบทวน

การที่เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับผู้มาร

[บุนนาค] เอ้า ระวังด้วยนะ อย่าไปให้มันลึกมากนัก

- [บุนนาค] ช่วยกันขัดหลัง เอ้า ระวังๆ - [ซอมพอกับกาหลาร้องตกใจ]

[ดนตรีซึ้ง]

[เหล่าแม่หญิงเฮฮา]

สูเจ้าระวังหน่อยสิ

เจ็บตัวขึ้นมาสูเจ้าจะทำอย่างไร

[ซอมพอในลำคอ] อือ

ข้าเจ้าพาไป

- ตามมา เดิน สูเจ้าลุยน้ำให้มันดีๆ ด้วย - [เหล่าแม่หญิงเฮฮา]

สูเจ้าใจลอยแบบนี้

สูเจ้าฝันร้ายเหรอ

ขอโทษที

ไอน้ำพุร้อนทำให้ข้าเจ้าคิดถึงฝันเมื่อวาน

ข้าเจ้าฝันเห็นผู้มาร

ฮะ สูเจ้าฝันเห็นผู้มาร

อย่าเสียงดัง

สูเจ้าไม่เคยเห็นผู้มาร

แต่ว่าสูเจ้าฝันเห็นผู้มาร

ข้าเจ้าก็ไม่เข้าใจ

เอ่อ

ผู้มารน่ะ

น่าเกลียดน่ากลัวเหมือนกับที่

แม่ครูท่านสอนไหม

[กาหลา] ซอมพอ ทำไมต้องเข้ามาในป่าด้วย

ข้าเจ้าน่ะสอนสูเจ้าที่เรือนก็ได้

- ไม่เอาหรอก ข้าเจ้าอายแม่หญิงอื่น - [เสียงบุหงาลอยมาไกลๆ]

[ถอนหายใจ]

ไปในป่านี่แหละ

[บุหงา] ว่าเป็นสีใด

แล้วก็ค่อยๆ ซักช้าๆ

ตะล่อม

เหตุใดสูเจ้ารีบซักผ้า

ดูสีรอบเดือนดีแล้วหรือ

[ตะกุกตะกัก] ข้าเจ้าดูแล้วเป็นสีแดงสด

แต่ข้าเจ้าไม่ชอบเลือด

เห็นแล้วจะเป็นลม จึงรีบซัก

[ตะล่อม] ข้าเจ้าขอโทษแม่ครู

[ถอนหายใจ]

- [บุหงา] จะเป็นลมอย่างไร [เบาลงเรื่อยๆ] - [ดนตรีซึ้ง]

เด็กน้อยนั่น เหมือนข้าเจ้าไม่มีผิด

ทำอะไรก็ไม่ถูกสักอย่าง

ไม่เหมือนสูเจ้า เก่งทุกอย่าง

ไม่ต้องทดสอบหรอก

ยังไงก็ผ่านการคัดเลือกเป็นนักล่าผู้มาร

ตอนที่พวกเราเป็นเด็ก พวกเราก็เคยช่วยกันมาแล้ว

ตอนนี้พวกเราก็ต้องช่วยกัน

เพื่อให้เป็นนักล่าผู้มาร แล้วก็

ไปตัดดิงดองของผู้มารให้ได้

[บุหงา] ลักษณะของผู้มารก็จะเหมือนแม่หญิงเรา

มีตา หู จมูก ปาก [เค้นเสียง] เหมือนแม่หญิงทุกอย่าง

แต่สิ่งที่ชั่วร้ายที่สุดของผู้มารนั่นก็คือ

- [บุหงา] ฮึ่ย - [ทุกคนกรี๊ด]

[บุหงา] มีดิงดอง

[ดนตรีสะพรึง]

เอ่อ คือแม่ครู

ถ้าเกิดว่าเราตัดดิงดองของผู้มารออก

ผู้มารจะเป็นคุณขึ้นมาไหม

[ทุกคน] ใช่ๆ

ใช้มีดตัดดิงดองได้ไหม

[กาหลา] อือ ใช่ หรือว่าถ้าเกิดว่าใช้หน้าไม้ยิง

ยิงดิงดองทีเดียว จะร่วงลงมาหมดเลยไหม

- [แม่หญิง 2] เอามีดมาตัดไปเลย - โอ๊ย

ดิงดองนะลูก ไม่ใช่ลำไย

[บุหงา] แล้วจะไปตัด ดิงดองมันได้ง่ายๆ ได้ยังไง

มันสู้นะ

มันไม่ได้อยู่นิ่งๆ ให้เรายิง ให้เราตัดกันง่ายๆ นะลูก

[แค่นเสียง] เออ

- [ดนตรีขบขัน] - [ถอนหายใจ]

มาสอนข้าเจ้าเถิด

ข้าเจ้าต้องผ่านการคัดเลือกให้ได้ก่อน

[ดนตรีสดใส]

[ซอมพอพ่นหัวเราะ]

[คิกคัก]

[กาหลา] อ้าว

ซอมพอ ไหนบอกว่าจะให้ข้าเจ้าสอนฟ้อนไง

แล้วมาเก็บอะไรใบไม้ใบหญ้านี่

ข้าเจ้าขอเก็บหน่อยเดียว แล้วจะหัดหรอก

[ซอมพอ] พญารากหอมนี้

แม่หมอท่านเอาให้นักล่าผู้มารทุกปี

- [ซอมพอ] สูเจ้าจำไม่ได้หรือ - ข้าเจ้าจำไม่ได้หรอก

พืชผักพวกนี้ก็หน้าตาเหมือนๆ กันหมดแหละ

สูเจ้าพูดไปเรื่อย

[ซอมพอ] อ้าว อะไรนี่

[ดนตรีสะพรึง]

[ซอมพอหายใจเฮือก]

ขนนก

มีนกบาดเจ็บอยู่แถวนี้หรือ

ซอมพอ มานี่

[หายใจเฮือก] ซอมพอ

[ดนตรีระทึก]

สูเจ้าตื่นสิ นกน้อย

ไม่ทันแล้วซอมพอ

[ดนตรีเศร้า]

ไม่ได้ ข้าเจ้าต้องช่วยมันให้ได้

[บุนนาค] ซอมพอ

แม่โสมบันดาล

มารับมันไปแล้ว

[ซอมพอ] ไม่ใช่

แม่โสมไม่ได้อยากได้มัน

มันถูกพรากชีวิต

[ดนตรีชวนลุ้น]

ผู้ใดกันที่กล้าทำสิ่งนี้

[พ่นลมหายใจ]

[ในลำคอ] ฮะ

- [ดนตรีระทึกขวัญ] - [หายใจหอบถี่]

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

[พ่นลมหายใจ]

- [พุดซ้อน] สูเจ้าทำอะไร - [หายใจเฮือก]

สูเจ้าฆ่านกหรือ

[ดนตรีระทึก]

พรากชีวิตเป็นสิ่งเสื่อมในลับแล

ผิดกฎ ผิดจารีตทั้งปวง

ข้าเจ้าได้เร่งหน่วยแม่คุ้ม

ให้ทำหลุมดักสัตว์อย่างที่แม่เมืองสั่งไว้

ข้าเจ้าไหว้สาแม่คุ้ม

[บัว] ที่ยึดมั่นกับกฎไม่พรากชีวิตสัตว์

ตามบัญชาจากแม่โสม

[ถอนหายใจ]

สัตว์ใหญ่น้อยตกลงไปในหลุมดักสัตว์

ข้าเจ้าอยากจะได้หน่วยเยียวยาให้มันมากขึ้น

จะได้รักษาชีวิตสัตว์พวกนี้

ไหว้สาแม่เมืองบัว แม่ตรวจกับแม่หมอมาค่ะ

แม่เมือง

มีคนฆ่านก

- [ดนตรียะเยือก] - [หายใจเฮือก]

[พุดซ้อน] นกตายหลายตัว มีคนฆ่านก

แม่โสมต้องไม่พอใจแน่

[ดนตรีระทึก]

[เสียงสวดมนต์ต่อเนื่อง]

[ดนตรีเศร้า]

[ดนตรีสะพรึง]

- [บุนนาค] แม่โสม - [ดนตรีระทึก]

[บุนนาค] แม่โสมๆ

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีจบ]

แม่โสมเข้าทรงแม่เมืองแล้ว

[ดนตรียะเยือก]

สูเจ้า

สูเจ้า

ลับแล

จะเกิดอาเพศ

เพราะมีคนใจบาปหยาบช้า

ฆ่าลูกข้า

[บัว] หากผู้นั้นไม่สำนึก

บ้านเมืองจะพินาศ

ลับแลจะล่มจม

จะฉิบหาย ตายไม่ดี

ทั้งในดิน

ในน้ำ ในลม ในไฟ ในหมอก

ทั้งตัวเองและตัวแม่ผู้บาปหนา

จะฉิบหาย ตายไม่ดี

ไม่มีเมืองสวรรค์ให้ไปถึงในโลกหน้า

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ตะล่อมกรี๊ด]

- [ตะล่อมกรี๊ด ฟูมฟาย] - [แม่ตะล่อมตะโกน] สูเจ้าหยุดร้อง

- [ดนตรีชวนลุ้น] - [ตะล่อมโวยวาย กรี๊ดต่อเนื่อง]

- จับมันไว้ จับมัน - [แม่ตะล่อม] ตะล่อมอย่า

- [เหล่าแม่หญิงจอแจ] - [แม่ตะล่อม] ตะล่อม

- [หอบ] - [แม่ตะล่อม] ตะล่อมลูก

[แม่ตะล่อม] ตะล่อม ตะล่อมกลัวทำไมลูก

- [กรี๊ดต่อเนื่อง] - ตะล่อมใจเย็นๆ ลูก ตะล่อม

[แม่ตะล่อม] อย่า อย่าเข้ามานะ หยุด

[เสียงโวยวายลอยมาไกลๆ]

- [แม่ตะล่อม] อย่า อย่าเข้ามานะ - [ตะล่อมกรี๊ด]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[แม่ตะล่อม] อย่าเข้ามา ตะล่อม [ร้องไห้]

- [แม่ตะล่อม] ไม่ต้องกลัวนะลูก ไม่ต้องกลัว - [ตะล่อมหอบถี่]

- [ตะล่อมฟูมฟาย] - [แม่ตะล่อม] หลบไป ปล่อยลูกข้าเจ้า

- ปล่อยลูกข้าเจ้า ปล่อย - [กรีดร้อง]

[ดนตรีระทึก]

[ตะล่อม] ถ้าข้าเจ้าไม่มีรอบเดือน

ข้าเจ้าจะต้องไปหาบขี้หาบเยี่ยว อย่างแม่หญิงแรงงานนั่นไหม

[ดนตรีชวนลุ้น]

ตะล่อม

[ตะล่อม] แม่

เอาผ้ามาไหม

[แม่ตะล่อม] เก็บไว้ให้ดีๆ อย่าให้ใครเห็น

กลับโรงเพาะได้แล้ว เดือนหน้าแม่จะเอาเลือดมาให้ใหม่

ค่ะ

[ดนตรีระทึก]

[ร้องไห้ต่อเนื่อง]

เด็กนางนั่นที่ข้าเจ้า บอกว่าทำอะไรก็โดนว่าเหมือนข้าเจ้า

[พุดซ้อน] ข้าเจ้าค้นฟูกนอนของนางตะล่อม

เจอผ้าซับเลือดและขวดนี้

เป็นเลือดนกแน่แท้แล้วแม่เมืองบัว

- [ตะล่อมร้องไห้] - [เสียงฮือฮา]

- [แม่หญิง 10] ใช่มันไหมเนี่ย - [แม่หญิง 11] ใช่ไหม

ข้าเจ้าจะทำอย่างไร

กับผู้บาปทั้งสองนี้

สูเจ้าโกหกว่ามีรอบเดือน

[บัว] ส่วนสูเจ้า

ก็พรากชีวิตพวกนกมัน

ทำตัวไม่เหมาะสม

ที่จะอยู่ในเมืองที่งามราวสวรรค์แห่งนี้

- ตัดลิ้น ตัดลิ้นนาง ตัดลิ้นเลย - [ทุกคนโวยวาย]

[เสียงตะโกนโวยวาย]

- [ทุกคนโวยวาย] - [ตะล่อมสะอื้น]

- [แม่ตะล่อมกรี๊ด] ถอยออกไป ถอยไป - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

- [แม่ตะล่อม] ปล่อยพวกเราไป - [ดนตรีชวนลุ้น]

เรากับลูก

ไม่อยากอยู่เมืองนี้แล้ว

[แม่ตะล่อม] ถอยไป ออกไป

ถอยไป

ถอยไปให้หมด [สะอื้น]

อย่าเข้ามานะ

อย่าเข้ามา

ถอยไป

- [ดนตรีจบ] - อย่าเข้ามานะ

สูเจ้าจะไปอยู่ไหนหรือ

ข้างนอกมีแต่หมู่ผู้มารชั่วร้าย

สูเจ้าจะอยู่อย่างไร

[สะอื้น]

ถอยไป

อย่าเข้ามา

[ดนตรีเศร้า]

[ปนสะอื้น] อย่าเข้ามา

[ร้องไห้]

ความผิดของสูเจ้า

แม่โสมท่านจะตัดสินเอง

[สะอื้น]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเหย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ งามด้วยจิตอันผ่องใส ♪

♪ พ้นเภทภัยในเวียงขวัญ ♪

- [เสียงสัตว์ขู่คำราม] - ♪ ผู้มารชั่วร้ายให้ฮู้ทัน ♪

♪ ภัยพาลบ่หาญบ่กาย ♪

- [เสียงขู่คำรามดังขึ้น] - ♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปัก ฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแลอยู่เย็น ♪

- [ดนตรีสยอง] - [เสียงขู่คำราม]

[หายใจหอบคราง]

[ร้องไห้] แม่

[ดนตรีระทึก]

- [กรี๊ด] ไม่ - [ร้องไห้]

- [คำรามยาว] - [ทั้งคู่กรี๊ด]

[ดนตรียะเยือก]

ไหว้สาแม่โสม

[บัว] บัดนี้

สูเจ้าทั้งสอง

ได้กลับไปอยู่กับแม่โสมแล้ว

- [ซอมพอสะอื้น] - [บัว] ขอให้ดวงวิญญาณของสูเจ้า

[บัว] จงไปสู่สุคติ

- [บุหงา] นี่เป็นท่าสังวาสที่จะทำให้สูเจ้า - [ดนตรีระทึก]

[บุหงา] มีโอกาสได้ลูกสาวมากที่สุด

[ทุกคนร้องตะลึง]

[บุนนาค] สูเจ้าบางส่วน ก็ใกล้จะได้ออกไปเผชิญหน้า

กับผู้มารข้างนอกแล้วนะ

[ทุกคนเฮ]

[ชวนชม] จงใช้ความกล้าหาญ

และไหวพริบทั้งหมดที่มี

มาใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองเรา

[ซอมพอเสียงสั่น] แม่บัว [กรี๊ด]

[เพลง “ลับแล”]

♪ งามเฮืองปานเมืองฟ้า ♪

♪ งามในหล้าสุดป่าเขา ♪

♪ แม่โสมฮักษาให้คุ้มเย้า ♪

♪ หมู่เฮาลูกสาวลับแล ♪

♪ ยกมือวันทา ♪

♪ บูชาแม่โสมแม่เจ้า ♪

♪ ปกปัก ฮักษาและปัดเป่า ♪

♪ หมู่เฮาสาวลับแลอยู่เย็น ♪

♪ โสมาสะกา ♪

♪ โสมาสะกา ♪

[เพลงจบ]