Original subtitles

Chuck Houston był takim typem człowiek, który nosił swoje medale po wewnętrznej stronie

jak również na zewnątrz.

Chuck został postrzelony 178 razy

w filmach.

Ale to było podczas II wojny światowej

że Chuck stał się prawdziwym bohaterem.

Był prawdziwą gwiazdą.

Został ranny, gdy bez względu na bezpieczeństwo osobiste,

bohatersko się naparł pomiędzy wybuchającym granatem

i jego pluton,

i, uch...

uratował większość życia.

To było na południowym Pacyfiku, zdobywając mu Purpurowe Serce.

- Jesteś o 93 sekundy za długi. - O cholera!

- Naprawimy to. - Prowadzisz ciasny pogrzeb.

Cóż, nabożeństwo kończy się o 12:15, zamykamy trumnę,

i jeśli potrafisz skrócić 93 sekundy z twojego hołdu, będziemy wolni w domu.

Popracuję nad tym. Jutro jest kolejny dzień.

- Do widzenia, panie Prince. - Dziękuję, Fred. Dobranoc.

- Podoba mi się ten pokaz, Gerald. Dziękuję. - Dziękuję, proszę pana.

Linia druga, Verity Chandler. Jest wstrzymane.

- Rita, Gerald, możecie iść. Zamknę. - Dobranoc.

- Dobranoc, panie książę. - Dobranoc.

Verity, kochanie, dostałaś moją wiadomość o pogrzebie w Houston?

Zawsze dostaję wiadomość, kochanie.

Eric, musimy porozmawiać na osobności, tylko my dwoje.

- Ściśle osobiste. - Czat? O co chodzi?

odbędzie się nabożeństwo żałobne, oczywiście, jak zawsze,

ale porozmawiamy o tym na osobności, dobrze? Tuż przed.

Tylko my dwoje.

„Bicie serca Hollywood”, Niedzielna promocja, G102.

Verity, jakie masz soczyste smakołyki w „Hollywood Heartbeat” w ten weekend?

- Co nowego? - Historia, która wstrząśnie kilkoma szkieletami.

Obejrzyj tę niedzielę, aby zobaczyć makabryczne przedsięwzięcia na Sunset Boulevard.

A jeśli masz plotki, pamiętaj, możesz wysłać mi e-mail na adres:

Okrutne_plotki_@ hollywood_heartbeat. com

Rogerze, kochanie, to ja o 11:30.

Sklep monopolowy właśnie dostarczył alkohol na niedzielną imprezę.

Słuchaj, prześlij mi e-mailem poprawioną listę gości tak szybko, jak to możliwe.

Teraz wezwij mnie.

W porządku.

Dom pogrzebowy księcia Haverland.

Zuzanna. Znaczyłeś dla Chucka bardzo wiele.

- Jak się masz, pani Houston? - Och, panie książę. Wybaczysz mi?

- Chciałbym cię prosić o przysługę. - Tak.

- Czy mógłbyś usiąść ze mną w pierwszym rzędzie? - Możesz usiąść z dowolną osobą.

Proszę, usiądź ze mną. Byłeś takim pocieszeniem.

To będzie dla mnie przyjemność.

O mój Boże, spójrz na czerwoną śmierć.

Przepraszam, proszę pana. Twój prawnik tu jest porozmawiać z tobą o czymś pilnym.

Mhm.

- Nie zapomnij, nabożeństwo zaczyna się w południe. - Tak, proszę pana.

Eryk. Przepraszam, ale zakup porozumienie musi zostać podpisane dzisiaj.

Nie martw się, Henryku. Mam to gotowe dla ciebie. Czy pójdziemy na skróty?

Moja komnata grozy. Spójrz, ale nie dotykaj.

Jest na moim biurku. Oto jesteśmy, podpisane i dostarczone.

Jesteś teraz dumnym posiadaczem swojego 24. dom pogrzebowy. Gratulacje.

Myślę, że powinniśmy również pogratulować mój drogi stary przyjacielu, panie Haverland.

- Byłby dumny ze swojego protegowanego. - Tak.

- Naprawdę muszę już iść. - Chciałbyś pójść drogą życia.

- Jeśli nie masz nic przeciwko. - To zawsze przyjemność, Henry.

- Jeśli będziesz miał jakiś problem, zadzwoń do mnie. - Absolutnie. Na razie do widzenia.

O, cześć, kochanie!

- Prawda. - Zostawiłeś otwarte drzwi. W przeciwieństwie do ciebie.

Myślałem, że poszedłeś.

Sprawdziłem parking. Twojego samochodu tam nie było.

Nie. Cóż, jest w serwisie. Dzisiaj przyjechała po mnie taksówka.

Może zabierzesz mnie do domu kiedy to się skończy, tak jak za dawnych czasów.

Niezły żart, kochanie, ale tylko ja minutę. Czego chcesz?

Chcę twojej rady w związku z historią, nad którą pracuję w niedzielnej wieczornej audycji.

Chodzi o niegdyś przystojnego, nigdy nie był aktorem z Anglii,

tutaj też nie dotarłem, który dostaje pracę w hollywoodzkiej kostnicy.

Przedsiębiorca pogrzebowy go polubił i aktor sam zostaje przedsiębiorcą pogrzebowym,

tylko nasz chłopak, przedsiębiorca pogrzebowy, staje się chciwy.

Uświadamia sobie pogrzebowców może dostać się do ciał wcześniej niż ktokolwiek inny,

może znaleźć charakterystyczne ślady homoseksualizmu, romansów, narkotyków.

Zaczyna więc sprzedawać swoje informacje do reportera telewizyjnego,

który staje się także jego jakże tajemniczym kochankiem, dopóki on bezceremonialnie ją rzuci.

- To stara wiadomość. - Och, to jest jeszcze starsze.

- Nakręciłem to zaledwie kilka dni temu. - To rezydencja Dorothei Page.

Wiedziałem, że to rozpoznasz. Tak jak wiem, że będziesz pamiętać

co było wtedy na szyi Dorothei jej ciało przybyło tu kilka lat temu.

Eric, jak myślisz, jakie oceny dostanę za historię o hollywoodzkim przedsiębiorcy pogrzebowym

który kradnie diamentowy naszyjnik od zmarłej królowej filmu

żeby mógł to kupić wykwintna kostnica?

- Brzmi fascynująco. - Prawda?

Jestem na twoim tropie i z każdą minutą robi się coraz cieplej.

Znam twoje gry. Mówisz mi to żebym znowu dla ciebie wykopał brudy.

Kochanie, nie! Nie słuchasz. To nie jest szantaż.

Nadaję w tę niedzielę o ósmej wieczorem, na żywo.

Nawet urządzam imprezę w moim domu, aby świętować.

To moja największa niespodzianka tego roku. Nie powiedziałem nikomu.

- Chciałem, żebyś dowiedziała się pierwsza. - Dziękuję.

Jesteś wszystko stracę.

Eric Prince – kiedyś byłeś zwierzątko w sypialni każdej wdowy.

Przyszedłem tylko żeby się upewnić dostroisz się w niedzielę wieczorem,

ale było warto tylko po to, żeby zobaczyć ten węzeł w twoim brzuchu.

Wyobraźcie sobie to wyświetlane za mną...

z nagłówkiem: „Makabryczne przedsięwzięcia na Bulwarze Zachodzącego Słońca”.

Hm?

Raz mnie spaliłeś, kochanie. Teraz cię spalę.

Panie Książę?

Pani Rito, czy kompozycje kwiatowe są w porządku?

- Pan Prince jest zachwycony. Dziękuję, Hugo. - Jestem szczęśliwy. Dziękuję.

- Och, już blisko. - Właśnie sprawdzałem nowy sprzęt.

Po prostu prowadź, dobrze?

Chucka Houstona był typem człowieka

który nosił jego medale wewnątrz

jak i na zewnątrz.

Chuck został postrzelony 178 razy...

„Makabryczne przedsięwzięcia na Bulwarze Zachodzącego Słońca”.

Raz mnie spaliłeś, kochanie.

Teraz cię spalę.

...ocalił większość ich życia.

To było na południowym Pacyfiku, zdobywając mu Purpurowe Serce.

Obyśmy zawsze o nim pamiętali.

Wyślę jeden z naszych samochodów, mam cię tu o czwartej.

Wszystko będzie gotowe. Zajmę się tym osobiście.

Dziękuję.

Kathy, zaopiekuj się ciotką, mógłbyś, proszę?

Och, Kathy.

- Eryk? - Oto twój drogi Chuck.

- Dziękuję. - I oczywiście nie możemy o tym zapominać.

Widzę to. Zatrzymywać się. Po prostu zatrzymaj się tutaj.

Czy wszystko w porządku? otworzyć drzwi?

Szczęśliwe szlaki!

Prawda.

Moja kochana Verity.

Zobaczmy, co tu mamy.

'97.

Zmień na 8.

I...

gdzie jesteś, panie książę?

Oto jesteśmy.

Mhm.

Do widzenia, panie Prince.

I zmienił się na...

Mhm.

Hmm.

Pozdrawiam, Panie Książę. Witaj, kokainie.

Oto jesteśmy. Zmień z powrotem.

Dobry.

Przyszedłem z moimi kondolencjami.

Dziękuję, kochanie. Przyniosę okulary.

Dziękuję.

Nie obchodzi mnie, jakie są twoje procedury, Sierżant. Wykonałem mnóstwo rozmów telefonicznych.

Uwierz mi, Verity Chandler ma przyjaciół na wysokich stanowiskach

i nikt, to znaczy nikt, nie wie co się z nią do cholery stało. Naprawdę!

W niedzielę mamy tę imprezę. To wszystko jest cholernie niemożliwe.

Proszę pana, robimy co możemy odnaleźć pannę Chandler,

ale jak się sprawy mają to sprawa zaginionej osoby.

„Osoby zaginione”? Naprawdę, sierżancie?

„Osoby zaginione” są jak siedząc obok kuchni.

Chciałbym podjąć poważne działania.

Gdzie idziesz? Hej! Co się z tobą dzieje?

Cześć, sierżancie. Przepraszam, Muszę zapanować nad tym psem.

Będziesz dobry, czy będziesz zawstydzić mnie przed sierżantem?

Spójrz na to. Przyjrzysz się temu?

Byłem w drodze do weterynarza kiedy zadzwoniłeś.

Ten facet nie czuł się zbyt dobrze w tym tygodniu, trochę apatycznie.

Spójrz na niego teraz. Co Cię kręci?

Dziękuję za zatrzymanie się. Wiem, że to nie jest morderstwo,

ale pana Rogera Gamblesa, należącego do zaginionej damy sekretarz, jest nieco zaniepokojony.

Możesz to powiedzieć jeszcze raz.

W porządku. OK. Nic mu nie będzie.

Uch... Och, chłopcze.

- Przepraszam, jak ten facet ma na imię? - Och, Rogerze Hazardzie.

Panie Hazardzie, miło pana widzieć. Sierżant Degarmo dobrze cię traktował?

- Hazard. To Roger Gambles. - Och, przepraszam, proszę pana.

jesteś... jesteś detektywem?

- Tak, chyba jestem. - Aha.

- Czy możesz słuchać? - O tak, proszę pana.

Ostatni raz, kiedy ją słyszałem...

Przepraszam.

Tak, nic mu nie będzie. Tak, proszę pana?

Ostatni raz Słyszałem od niej, że...

Od kogo?

Od kogo. Mój pracodawca, panna Verity Chandler.

Zaginiona pani. Powód, dla którego tu wszyscy jesteśmy.

Ostatni raz od niej słyszałem był wczoraj rano około 11:30.

W niedzielę organizuje imprezę i zapytała prześlę jej e-mailem poprawioną listę gości.

Odpowiedziałem, że nie. Dzwoniłem do niej wielokrotnie, kilka razy,

i jedyne co dostałem to maszyna.

- Kiedy wykonywał pan te telefony, sir? - Jest na taśmie, poruczniku. Sprawdziłem to.

- Trzy wiadomości. 21:04. - Verity, tu Roger. Zadzwoń do mnie.

- 22:59. - Znowu Rogera. Gdzie jesteś?

- 12:42. - Verity, zaczynam się martwić.

Koniec wiadomości.

- To wszystko? - To wszystko.

- I zadzwoniłeś po policję? - Co o tym myślisz?

Przyszedłem dziś rano do pracy, drzwi były szeroko otwarte, widziałem korytarz.

- Co pomyślałeś, kiedy wszedłeś? - Och, myślę, że postąpił pan słusznie, proszę pana.

Ona wraca do domu, przychodzi tutaj,

nalewa sobie drinka, precz z kolczykami, precz z butami.

Widzisz buty?

Dostałem buty. Tak, sierżancie?

Ona siada, zaczyna pracować na komputerze.

Dzwoni dzwonek do drzwi.

Wstaje, żeby odpowiedzieć, jest walka,

ktoś ją łapie gdzieś po 8:40.

Po 8:40? Dlaczego 8:40?

Komputer, detektywie. To jest tam. The Ostatni raz wpisała o 20:40.

Czy możesz na to spojrzeć?

Pokazałem już sierżantowi.

Czy możesz na to spojrzeć?

Tak, mogę.

Przyjrzę się temu.

„Ten reporter badał tę sprawę splątaną sieć przestępczą

wśród młodych i bezwzględnych na zaśnieżonych wzgórzach Beverly.”

„Ale śnieg na tych wzgórzach to nie cukier, to kokaina.”

Hm.

Dziękuję.

Wygląda jak ta historia z narkotykami ją porwano.

- Czy można tego dotknąć? - Śmiało, zostały odkurzone.

- Facet skończył. Wszystko zostało zrobione. - Wczoraj był czwartek.

Dziś jest 6 października '97.

„Zabawa o dwunastej w południe w Houston”.

Czy będzie się dobrze bawić w Houston?

To absurdalne. Poszła na pogrzeb Chucka Houstona, starego kowbojskiego aktora.

- Nabożeństwo odbyło się wczoraj w południe. - Rozumiem.

Co to jest „PH SB”?

Zadzwonić do kogoś? „PH” - telefon, inicjały SB.

Sid ktoś, Shirley ktoś? Kto wie?

Może być.

- Co to jest? - Zinwentaryzowaliśmy je.

11 zdjęć szczeniaka.

11?

- Mój Boże! - O co chodzi?

Louella. Całkiem zapomniałem o Louelli.

Louella?

- Kim jest Louella? - Bije mnie.

Biedna Louella. Całkowicie wyleciało mi z głowy.

Och!

- To cię kręci. - Tutaj, kochanie.

- Trzymaj się, kochanie. - Och, to tylko szczeniak. Spójrz, on się trzęsie.

- Sierżancie, proszę zabrać mojego psa. - Tak, proszę pana.

Trzymaj go.

Och, spójrz na to miejsce. Tu panuje bałagan!

On nie ma wody! On nie ma nic! Gdzie to jest?

- Gdzie co? - Jedzenie dla szczenięcia!

Przepraszam. Jest w lodówce. Trzyma go w lodówce.

Tak.

- Gdzie są łyżki? - Łyżki? Tutaj. Dostanę jeden.

Proszę bardzo, poruczniku.

- Och, to kurczak. To dobrze. - Tak, to jej wieczorny poczęstunek.

To dobrze. Oni to lubią.

- Co powiedziałeś? - Uh, jej wieczorny poczęstunek.

Przepraszam.

Czy możecie się upewnić, że ten pies jest? jest karmiony i ma dużo wody?

- Oczywiście. - I zabrać go na spacer?

I kto będzie opiekował się tym psem podczas gdy pracujemy nad tą sprawą?

- Och, zrobię to. - Dziękuję.

Wracasz do domu i, sierżancie, gdybyś był na tyle miły i wyświadczył mi przysługę,

Chcę ich kopie. Zabierz to do laboratorium.

Wykonane kopie z negatywów na biurku.

- Gdzie był pogrzeb? - Książę Haverlandu.

Książę Haverlandu... Książę Haverland... Książę Haverland...

Wejdź.

- Dzień dobry, proszę pana. - Ach, Rito.

- Chciałem zadzwonić do twojego domu. - Prawdę mówiąc, nie było mnie w domu.

- Kogo mamy? - Jeśli chodzi o Dana Rileya.

Dom filmowy chcesz rozpocząć oglądanie godzinę później.

- Kolejny dzień, kolejne ciało. - Jest też pan Lerby.

Zaplanowany pogrzeb. Zmarły zaaranżował to dwa lata temu.

- Przyczyna śmierci? - Wybuchł kocioł gazowy.

- Auć! Czy coś z niego zostało? - Cóż, to nie jest ten sam człowiek, którym był.

- Pani Lerby, wdowa, będzie tu o dziesiątej. - Ja też.

Mel Lerby był palantem. Tania, dwubitowa importer podrabianej dzianiny koreańskiej.

Nasz rozwód miało być ostateczne za tydzień,

i gdyby czekał siedem dni, żeby go kopnąć, Nie musiałbym tu być, żeby to zrobić.

Nie chcę żadnej usługi, nie chcę kwiaty i nie chcę trumny.

Pani Lerby, pani mąż poprosił o kremację.

Musi być pojemnik. Takie jest prawo.

Był słabym zawodnikiem, ważącym 98 funtów w jego najlepszym dniu.

Co tam teraz masz można włożyć do pudełka po butach!

- Ech, pani Lerby... - Sugestia, Rito.

Moglibyśmy dzisiaj dokonać kremacji twojego męża jedno z naszych niedrogich pudełek kartonowych,

złóż jego prochy w urnie, jak mam nadzieję ci się spodoba - jutro będzie gotowe...

następnie zorganizuj usługę naszego helikoptera aby rozrzucić popiół nad oceanem

na nasz koszt, z moimi komplementami.

- Dobrze się nim zaopiekujemy. - Cóż, lepiej ty niż ja.

Ciekawa kobieta. Zrobię kremację pana Lerby'ego pozostaje sobą, gdy tylko przybędą.

Przyjdą o trzeciej, ale będziesz musiał poczekać, zanim włożysz go do piekarnika.

- Dlaczego? - Jest naprawiany.

Wczoraj wybuchł jeden z silników gazowych kiedy poddałeś kremacji pana Houstona.

- Udało się? Ile czasu zajmie naprawa? - Mechanik powiedział, że może to zająć cały dzień.

- Powiedz mi natychmiast, kiedy będzie gotowe. - Tak, proszę pana.

A tak przy okazji, ktoś na ciebie czeka w sali wystawowej.

Dziękuję, Rito.

Dzień dobry, proszę pana.

Po prostu nie mogę nakłonić żony do dyskusji te rzeczy, ale powinno jej się to spodobać.

- Ładne i miękkie... - Mogę?

Myślę, że znasz wyjście.

Och, proszę pana, przepraszam. Naprawdę nie powinienem palić w takim szczególnym miejscu jak to.

- Jestem z policji. - Przepraszam?

- Porucznik Columbo. - Żartujesz.

Nie, proszę pana. Nie, nie jestem.

Proszę bardzo. Czy jesteś księciem Haverlandu?

Jestem księciem. Mój partner, Arthur Haverland, zmarł kilka lat temu.

Oh. Cóż, panie Prince, sprawdzam to sprawa zaginionej osoby – Verity Chandler.

- Była tu wczoraj. - Czy była sama?

- O ile wiem. - Gdzie ona była?

W kaplicy. I muszę to sprawdzić na kolejny serwis.

- Czy poszedłbyś za mną? - Och, bardzo chciałbym, proszę pana.

Jedyną osobą, z którą rozmawiała, był wdowa, pani Houston. Potem odeszła.

- Czy byłeś przyjacielem panny Chandler? - Reporter tabloidu?

Zachowuję dystans, ale dzwonię do niej w sprawie pogrzebów VIP-ów.

Rozgłos jest dobry i jest dyskretna.

Właściwie to dzwoniłem do niej w tej sprawie serwis Houston. Wybaczysz mi?

Ładnie to idzie, panowie.

Więc była tutaj, a potem odeszła. Tak, OK.

- Jakim samochodem jechała? - Zakładam, że zwykły. Czerwonego mercedesa.

Aha, czerwony mercedes.

Proszę pana, to kalendarz panny Chandler. Czy widzisz wpis dotyczący wczorajszej daty?

„Zabawa w Houston PH – telefon – SB” .

Czy znasz kogoś, kto został zaproszony? lub którzy przyszli na nabożeństwa pogrzebowe

z inicjałami SB?

Ach, Sonny Bono, Sandra Bullock i Steven Boohoo.

Bono? Byczek? Buuuu?

Wow. Człowiek, naprawdę dostajesz te duże!

Crème de la crème, proszę pana. To francuski.

- Znasz Dana Rileya? - Wielki tancerz z filmów?

- Tak, zmarł wczoraj. 78 lat. - Och, był tam z wielkimi.

Później to obejrzymy popołudnie, a jutro pochówek.

- Oh. Kurczę, to zabawne. - Co?

Co właśnie powiedziałeś. Powiedziałeś, że zawsze zadzwoń do panny Chandler w sprawie pogrzebów VIP-ów.

Byłem właśnie w domu Chandlera i sprawdziliśmy jej automatyczną sekretarkę.

Były tylko trzy wiadomości od wczoraj wszystko od jej sekretarki.

Nie, proszę pana, nie było żadnej wiadomości od pana w sprawie pogrzebu Dana Rileya.

- Muszę się skarcić. - No cóż, nie martw się tym, proszę pana.

Kiedy myślisz o wielkich rzeczach, Boże, możesz zapomnieć o wszystkim.

Nie masz nic przeciwko, jeśli wezmę jednego, sir? Moja żona i muszę podjąć decyzję w tej sprawie.

Z przyjemnością. I, oczywiście, oboje będziecie tu mile widziani...

kiedy nadejdzie czas.

Masz dobre poczucie humoru.

Och, proszę pana, gdyby był tu ten czerwony mercedes, wiedziałbyś, że to tutaj było?

Nie, nie zrobiłbym tego, ale mój asystent tak. Rita?

Prowadzimy rejestr wszystkich pojazdów które przychodzą na każdą żałobę.

Rita, to jest porucznik Columbo. On potrzebuje lista samochodów do afery z Houston.

- Czy udzieliłbyś mu jakiejkolwiek pomocy? - Oczywiście, proszę pana. Proszę za mną, poruczniku.

- Proszę pana, to wspaniałe miejsce do odwiedzenia. - Masz rację.

To pełna lista.

Och, to jest świetne. Dzięki.

- Czy jest tu samochód panny Chandler? - Jej Mercedes? Nie. Wszyscy to wiemy.

- To była taksówka? - Tak, była taksówka.

- Coś dziwnego w jej zachowaniu? - Cóż, ona tu przychodzi cały czas.

Ostatni raz ją widziałem jedną z naszych broszur w jej torebce.

- Co to było, proszę pani? - Włożyła naszą broszurę do torebki.

Mam to tylko po to, żeby porozmawiać z żoną, ale mówiłeś, że ona tu przychodzi cały czas.

- Dlaczego miałaby chcieć broszurę? - Nie mam pojęcia. Aha, i pocałowała zwłoki.

- Przepraszam, proszę pani? - Pocałowała zwłoki pana Houstona.

Hollywood to bardzo „pocałunek” w mieście. ja nawet musiał zetrzeć szminkę z policzka.

- Zrobiłeś? Z czym? - Moja chusteczka.

- Masz tę chusteczkę? - Chciałem to zabrać do domu i umyć.

O, zaczynamy.

- Dziękuję, proszę pani. - Czy to wszystko?

Myślę, że tak.

Co więc mamy?

Jej kolczyki...

pomadka...

jej buty...

Bądź tam.

To musi tam być.

- Poruczniku! - Tutaj, sierżancie.

Porucznik.

Cóż, miałeś rację zamówić te przedruki.

Było 11 zdjęć szczenięcia w tej kopercie,

ale na rolce było 12 ekspozycji. To jest 12.

- Skąd wiedziałeś, że będzie 12? - Ze względu na mojego szwagra.

Kupuje tylko filmy w rolkach po 12 zdjęć. Zawsze mu się kończy. Doprowadza cię do szału.

No cóż, pozwoliłem sobie coś zrobić powiększenia. Mogą się przydać.

Oh. Cóż, to wykorzystuje twoją głowę, sir.

Dziękuję, sierżancie. Tak, to był dobry pomysł.

- Odciąż się. - Dziękuję, poruczniku.

- Ojej, to duże miejsce. Jakiś identyfikator na ten temat? - Uch, nie.

Więc nadal nie znaleźliśmy oryginał tego zdjęcia?

Nie. Nigdzie.

Dlaczego więc nie było tego zdjęcia z innym zdjęciem...

Zdjęcia.

PH.

- Pijesz za dużo. - Jestem wdową. Jestem w żałobie.

Cześć.

Och, bardzo mi przykro Nie odpowiedziałem na twój telefon,

i właściwie jestem pośrodku spotkania w tej chwili

z dyrektorem pogrzebu Panie Książę.

- Mówi cześć. - Kto to jest?

Porucznik Combo?

Kolumbo, tak. Powiedz, że ja też się przywitam.

Oh. Dobrze, powiedział, żebym też się przywitał.

Obawiam się, że mnie tu nie będzie. Muszę iść do mojego psychiatry.

Cóż, chyba mógłbym.

W porządku, W takim razie do zobaczenia.

Mój psychiatra będzie musiał poczekać, chociaż uwielbia ze mną rozmawiać.

Cóż, do widzenia.

- Gdzie on jest? - Dom Verity Chandler.

- Chce, żebym wpadł. - Powiedział dlaczego?

Chce mi zadać kilka pytań. Powiedział, że ma kilka małych problemów.

Podwiozę cię.

Ach, pani Houston. Dziękuję, że przyszłaś, proszę pani.

Jestem porucznik Columbo. Czy mogę złożyć kondolencje?

Nie, dziękuję, wypiłem mnóstwo.

Przykro mi, to tylko napięcie. Jestem nowy w sprawach wdów.

- I miło cię znowu widzieć, proszę pana. – Pani Houston była zbyt zdenerwowana, żeby prowadzić.

Dzisiaj ją eskortuję, jeśli to w porządku.

Bardzo miło. Proszę wejść.

- Ostrożnie. - Co się stało?

Nie jesteśmy pewni, proszę pani. Dlatego Chcę zadać Ci kilka pytań.

Nie chcę ci tego robić, proszę pani.

Można powiedzieć, że to rutyna. Rutyna.

- Tak, dla zwykłych podejrzanych. - Co się stało?

Pytania o które chcę cię zapytać...

i będziemy pytając wszystkich

który widział wczoraj pannę Chandler te same pytania...

i pytanie brzmi: gdzie byłeś od około ósmej wieczorem wczoraj

do siódmej dziś rano? Zaczniemy z tobą, panie. Czy byłeś w domu?

Prawdę powiedziawszy, Nie było mnie w domu.

Nie w domu. Czy mógłby pan to rozwinąć, sir?

Cóż, poruczniku, Jestem kawalerem.

Powiedzmy tak Spędziłem wieczór z przyjacielem?

Z przyjacielem.

Nienawidzę być niedelikatny, proszę pana,

ale dla mojego śledztwa, ważne jest, aby znać imiona...

- Fakty i takie tam. - Konkrety, tak.

- W porządku. W porządku. - Proszę pani?

Pan Prince spędził wieczór ze mną w moim domu.

- Z tobą, proszę pani? - Tak.

- W twoim domu? - Tak.

Aha.

Tak, to było bardzo bezbronne i trudny czas dla pani Houston.

Leżała pogrążona w smutku, i poczułam, że to konieczne...

Więc pan Prince przyszedł do mojego domu... i udzielił mi porad w związku z żałobą.

Tak, zrobiłem to.

Więc doradziłeś pani Houston aż do dzisiejszego ranka?

Mhm.

Przyszedł pan Prince krótko przed ósmą i...

Dobrze...

oto jesteśmy.

Porucznik, masz chwilę?

Przepraszam, proszę, Liz.

Porucznik?

Uh, pewność siebie, którą właśnie podzieliliśmy Myślę, że nie posunę się dalej.

Absolutnie, proszę pana. To Twoja sprawa.

Dziękuję. Bardzo to doceniam. Tak.

Och, proszę pani! Mam do Ciebie pytanie.

Czy mielibyście coś przeciwko? gdybym miał szansę na coś?

Wszystko to... No cóż, dostałem dreszczy.

Cóż, jestem pewien, że gdyby panna Chandler tu była, chętnie się nimi z Tobą podzieli.

- Pomóż sobie. - Dziękuję.

Tylko nie dotykaj szkockiej.

Nie martw się. Szkocka to nie mój smak. Wolę bourbon.

Powiedziałeś coś? o pytanie?

Tak, proszę pani. Wiesz, jestem miłośnikiem psów i zazwyczaj mogę powiedzieć o tym innemu psu.

- I założę się, że jesteś miłośnikiem psów. - Cóż, nie jesteś mądry?

- Mam w domu kilka piękności. - W porządku.

Teraz masz 12-tygodniowego szczeniaka, jak panna Chandler, przez trzy dni,

i wychodzisz o dziesiątej rano i wracasz o ósmej wieczorem.

Czy zapomniałbyś go nakarmić?

Nigdy.

Cóż, ten szczeniak nie był karmiony. Jego jedzenie było w lodówce.

Aż do dnia mojej śmierci, Nigdy nie uwierzę, że ta kobieta zapomniała

że było głodny szczeniak czeka na nią.

Przy bałaganie na korytarzu, może ktoś porwał ją, zanim zdążyła go nakarmić.

To mądra dziewczyna.

Czy mógłbym ci sprawić kłopot? Czy mógłbyś podejść tutaj, w pobliże tego biurka?

To jest gdzie Panna Chandler pracowała.

Teraz, uh...

te buty.

Czy to były buty miała na sobie na pogrzebie?

Jej buty były czarne. Tak, powiedziałbym tak.

Cóż, byli tutaj na dole. OK.

No i te kolczyki.

Czy to były kolczyki miała na sobie na pogrzebie?

Teraz wiem dużo o kolczykach i szczególnie je pamiętam.

- Tak. To są te. - Aha.

To szkło tu było.

To szkocka. Tak to wygląda było oczywiste, że to tutaj była,

i, uch...

Mam tylko jedno...

Przepraszam, pani.

Czy odwróciłbyś głowę w kierunku światła? Ta szminka, proszę pani.

Czy powiedziałbyś ten cień

ma jaśniejszy kolor niż szminka na tym szkle?

- Tak. - Ten cień, ma jakąś nazwę?

- Cóż, myślę, że nazywa się to Popołudniowa rozkosz. - Aha.

Panie Prince, czy widział pan Verity? pocałować Chucka Houstona?

- Nie przypominam sobie tego. - Och, zrobiła to.

- I szczerze mówiąc, myślałem, że to było trochę efektowne. - Cóż, twoja pracownica Rita to widziała,

bo najwyraźniej wytarła szminkę z twarzy pana Houstona.

I ona to zrobiła z tą chusteczką.

Ta plama, proszę pani.

Jak by to wyglądało w porównaniu...

z odciskiem warg na szkle?

- To nie to samo. - Tak.

Tak właśnie myślałem.

Tak.

Zdarzyło mi się zajrzeć do tego portfela.

To jest portfel które miała ze sobą na pogrzebie.

I na pewno...

tę szminkę.

I ta szminka...

pasuje do szminki na tej chusteczce.

Więc ta szminka to szminka, którą miała na sobie

wczoraj w ciągu dnia.

Pytanie:

Dlaczego, kiedy wieczorem wróciła do domu,

dlaczego zdjęła dzienną szminkę

i załóż ciemna wieczorowa szminka

siedzieć tu sam,

sama i wpisać?

- Zrobiłabyś to, proszę pani? - No cóż, jestem trochę zdezorientowany.

Wiesz, mówili mi, że myślą pracowała na tym komputerze o 8:40,

i może była, nie wiem, ale oni też mi to mówią

naciskasz teraz właściwe przyciski - nie pytaj mnie, czym one są...

możesz usunąć tę godzinę 20:40 i wstawić 11:30 w ostatnie Święta Bożego Narodzenia, więc kto wie?

„Tylko Cień wie.”

Fascynujący.

Na pewno masz na to sposób, Porucznik.

Czy jest coś jeszcze? wymagasz od nas w tej chwili?

Nie w tej chwili, proszę pana.

- Panie! - Tak?

Przepraszam. Pan? Przepraszam, proszę pana.

Uch, proszę pani? Przepraszam, proszę pani.

Spóźniłaś się, proszę pani. Wybacz mi.

To zajmie tylko sekundę. Po prostu zapomniałem.

Ech, ten dom...

Czy ktoś z Was rozpoznaje ten dom?

Uch... nie, nie mogę powiedzieć że kiedykolwiek wcześniej to widziałem.

- Widziałeś to kiedyś? - Nie. Nie, nie mam.

- Przepraszam, poruczniku. Nie mogę pomóc. - W porządku. Dziękuję bardzo.

- Do widzenia ponownie. - Do widzenia.

Panie Lerby, ledwo cię znaliśmy.

Świeżo naprawiony piekarnik czeka na Ciebie.

Panowie, Obawiam się, że to pokój dla dwóch osób.

- Hej, Freddy. Co dla mnie masz? - Nie mam nic.

- Co to jest? Miękki czas? - Ale masz gościa.

- Eddiego Fenelle'a? - Tak.

- Jeździsz taksówką 953? - Tak.

- Więc jaka jest wołowina? - Usiądź.

Dyspozytor mówi, że odebrałeś taksówkę bilet trzy dni temu w Beverly Hills...

kobieta o imieniu Verity Chandler. Zawiózł ją do domu pogrzebowego.

Och, tak. Nie pamiętam jej imienia, ale odebrałem ją około 23:30,

podrzucił ją. Koniec historii.

- Nie odwiozłeś jej do domu? - NIE.

- Nie zaczekałeś na nią? - NIE.

- Jak opuściła dom pogrzebowy? - Skąd mam wiedzieć?

Może popsuła sobie jazdę od innego znajomego lub zadzwonił do innej taksówki.

Miała to zdjęcie?

Hej, spójrz, ona nie wskoczyła z przodu usiądź ze mną. Nie podeszliśmy tak blisko.

- Skończyliśmy już? - Skończyliśmy.

- Jak długo cię nie było? - Skąd wiedziałeś, że w tym uczestniczę?

Słyszałem, jak mówiłeś „miękki czas”. To więzienny slang oznaczający łatwą służbę.

- Sześć tygodni. Jestem na zwolnieniu warunkowym. - Utrzymuj nos w czystości.

Będę dbał o czystość, można z tego jeść.

Idę na burgera. Cokolwiek się stanie, wezwij mnie.

- Jasne. - Hej, miło z tobą rozmawiać.

Uff. Do diabła, stary! Tam jest zderzak w zderzak.

- Czekasz na taksówkę? - NIE.

Więc co robisz? Szukasz pracy?

Nie, po prostu siedzę i myślę.

Siedzę i myślę. Cóż, to jest dobra rzecz, jeśli nie lubisz jeść.

Ale jeśli lubisz jeść, nie masz zbyt wiele czasu siedzi i myśli. Muszę spalić gumę.

- "HB". Co to oznacza? - Uh, Hollywood Boulevard.

Bulwar Hollywood...

HB.

SB.

Hej! Hej!

Hej, jestem policjantem! Jestem policjantem, małpy!

Wybacz tysiąckrotnie, poruczniku. Musisz wybaczyć moim pracownikom ochrony.

Ochroniarze, których zapewnia mój kraj są profesjonalni,

ale mogą być nadgorliwi w swoim zadaniu.

Co teraz może zrobić szejk Hirami pomóc policji w Los Angeles?

Proszę pana, sprawdzam sprawa zaginionej osoby...

kobieta o imieniu Verity Chandler.

Verity Chandler? Nigdy nie słyszałem tego imienia.

Jest kimś w rodzaju reportera telewizyjnego.

Ach, telewizja! Szejk Hirami drwi z drwiną.

Nie lubisz telewizji?

Telewizja to pudełko niewiernych.

- Szejk Hirami lubi gwiazdy filmowe. - Ach, dobrze.

Szejk Hirami kupił tę rezydencję ponieważ należał do gwiazdy filmowej

Panna Dorothea Page.

Dorothea Page... Tak!

Wielka gwiazda kina niemego stała się wyrównana większe w talkie. To było jej miejsce?

Mieszkam tu siedem lat i nie mogę Mówię ci... turyści, gapie.

Dlatego bezpieczeństwo.

Wiadomo, oczywiście, kiedy panna Dorothea Page zmarła, przyjechała też policja.

- Dlaczego? - Pewnie, że musisz wiedzieć.

Sprawa tajemnicza brakujące diamenty.

Diamenty?

Uh, proszę pana, może panu pokażę tę fotografię.

- O co tyle zamieszania? - Tysiąc przepraszam.

Są zdenerwowani ponieważ zaledwie trzy dni temu,

przegonili kobietę kto zrobił zdjęcie.

Poczekaj chwilę. Ta kobieta, która zrobiła to zdjęcie,

czy nosiła duży kapelusz?

- Czy to było tak? - Duży, czarny kapelusz, czerwone ubranie. Bardzo czerwony.

Chcesz powiedzieć, że ta kobieta nosiła? duży, czarny kapelusz i mnóstwo czerwonych ubrań,

trzy dni temu, zrobił zdjęcie i odjechał?

Tak. Wyszła, ukradł jej zdjęcie aparatem

a potem skoczył prosto do taksówki.

- Taksówka?! - Tak, powiedzieli taksówkę.

Hej, nie jestem do wynajęcia.

Hej, nie umiesz czytać? Znak mówi: zakaz palenia...

Och, to ty. Hej, słuchaj, mam już bilet.

Dyspozytor mi mówi wybierasz tego samego faceta

od tego samego lekarza o tej samej porze każdego tygodnia.

Jasne, licznik działa. Co słychać?

Eddie Fenelle, alias Eddie Płot.

Sześć lat, wielka kradzież, otrzymania skradzionego towaru.

Czy to obejmuje diamentowy naszyjnik? noszona kiedyś przez gwiazdę, Dorotheę Page?

Hej, nie możesz przypinać ta diamentowa robota na mnie.

Mam świadka, który może cię zidentyfikować jako kierowca tej taksówki

tego dnia ta Verity Chandler...

zrobił to zdjęcie.

A teraz, przyznasz się do prawdy? czy mam cię zabrać do centrum?

Nie chcę cię skrzywdzić, Eddie. I w tej chwili nie potrzebuję żadnych konkretów.

Wszystko czego potrzebuję to może.

- Może? - Tak, być może.

OK, może.

Więc może jest ktoś, kto to zrobił wiedzieć coś o tych diamentach.

Ten ktoś ich nie ukradł, on po prostu poradziłem sobie z nimi, jeśli wiesz, co mam na myśli.

A potem może ten ktoś poszedł do więzienia za inną pracę,

potem, kiedy wyszedł z knajpy, odbiera telefon od kobiety.

Mówi, że jest reporterką i chce podsumowanie tych diamentów.

A może ktoś dostał trochę pieniędzy za tę informację.

Może.

I może ktoś użył czyjejś taksówki

doprowadzić kogoś do śmierci dom gwiazdy filmowej, żeby zrobić zdjęcie.

- Może i to. - A może...

Chodź, Eddie. czekam!

Może ona chce tego kogoś wskazać gościa, który ukradł diamenty.

- Jak by to zrobiła? - Powiedziała, że ​​zrobi zdjęcie temu facetowi.

Bingo.

Uh, to nie jest oficjalne bingo, rozumiesz?

To może.

Ale ktoś zidentyfikował ten mężczyzna na tym zdjęciu

jako mężczyzna który ogrodził diamentowy naszyjnik

należący do Dorothei Page.

Brzmi dobrze. Może.

- Hej, oto moja opłata. - Trzymaj ten nos w czystości.

Usługa, którą świadczymy to biznes,

ale ile firm ma doświadczenie całą gamę ludzkich emocji?

Smutek, ból, złość.

Niektórzy z nas nazywają siebie dyrektorzy pogrzebów.

Wolę staroświeckie słowo "właściciel zakładu pogrzebowego".

Podejmuję ból żałoby których nie mogą znieść.

Nasza działalność opiera się na zaufaniu,

i bez tego zaufania, tracimy nasz biznes.

Dzieje się tak w duchu tego zaufania że przyjmę te nagrody

i dziękuję wszystkim z głębi mojego serca. Dziękuję.

Przesuń się tu trochę. Wezmę to i spojrzę w kamerę.

Dziękuję.

Dziękuję. O tak, Nie widziałem cię przez długi czas.

Hej, John. Jak wszystko, co? Dobry.

Świetne przemówienie, proszę pana. Twoje biuro powiedziało, że cię tu znajdę.

- To nie jest zły moment, prawda? - Nie. Zawsze to przyjemność. Intrygujesz mnie.

- Chciałem ci powiedzieć, że to nie był Sonny Bono. - Przepraszam?

- Mówiłem, że to nie Sonny Bono. - To nie był on?

- Nie, proszę pana. Albo Sandrę Bullock. - To nie była ona?

Nie, proszę pana. To nawet nie był Steven Boohoo.

- Kto to był? - Nie uwierzysz. Mój kuzyn...

- To był on? - Nie. Mój kuzyn pracuje w firmie taksówkarskiej.

Jeździ taksówką i poszedłem się z nim spotkać. Mają tę dużą mapę miasta

i pisze na tablicy, „Ciężki ruch, HB” . „Co to jest HB?”

Mówi: „Hollywood Boulevard”. Święte jamole!

HB, bulwar Hollywood.

- SB, Bulwar Zachodzącego Słońca! - Bardzo dobry.

- Idziemy do baru. Dołączasz do nas? - Za kilka minut. Zrób sobie piłkę.

- Pewnie, proszę pana. - Do zobaczenia później.

Może byłoby dobrym pomysłem, gdybyśmy gdzieś poszli prywatny, gdzie moglibyśmy porozmawiać. Podążaj za mną.

- Ten twój kuzyn, często go widujesz? - Raz w miesiącu.

To powinno obejmować wszelkie świeże wieści, jakie ma dla ciebie. Czy jest po stronie twojej matki?

- Nie, proszę pana. U mojego ojca. - Och, ze strony twojego ojca. Widzę.

Poruczniku, wygląda na to, że coś pan ma w twoich myślach. Co cię niepokoi?

Kilka tych zdjęć zająłeś stanowisko, wszystko było w porządku,

ale... to jest ten człowiek Zaufałbym.

Jestem zaszczycony. Jeśli nie masz nic przeciwko podchodząc tutaj.

Myślę, że zapewni to odpowiednią prywatność. Ładne, wygodne siedzenie.

Jeśli zechciałbyś wkroczyć, i będę przy tobie za chwilę.

Czy coś tam jest, proszę pana?

Nie bój się. To tylko na pokaz. Pusty jak grób.

Tak. Czy zawsze nosisz? te akcesoria ze sobą?

- Panie? - Te pułapki.

Wszystkie rzeczy które wyciągasz z kieszeni.

Wiesz, ta sprawa z Sunset Boulevard, to jest intrygujące.

- Jest, prawda? - Tak.

O, tu jesteśmy. „12:00 zabawa w Houston PH SB”.

Żadnego z SB, które wymyśliliśmy.

Teraz telefon. PH - nie mów mi, że to "telefon"?

- Zdjęcie. - Zdjęcie. Zdjęcie.

Och, tak. I pokazałeś nam zdjęcie dom. Musi być jakieś powiązanie.

- Znalazłem dom. - Na Bulwarze Zachodzącego Słońca?

- To było, proszę pana, wielkie jak życie. - Fascynujące. Czy podziękowałeś swojemu kuzynowi?

Zrobiłem to, proszę pana. Dałem mu trzy piłki golfowe, ale nigdy nie słyszał o Dorothei Page.

- Dorothea Page? - To był jej dom, proszę pana.

Zmarła tam.

Dorothea Page. Jeden z moich idoli.

Och, była jedną z największych, proszę pana.

Detektyw, Wielki George Tuddell... to mój stary przyjaciel...

powiedział mi że kiedy umarła,

był milion dolarów diamentowy naszyjnik na jej ciele.

Pamiętam tę samą noc.

To była niedziela, 19 września... 79.

Przyniesiono jej ciało do domu pogrzebowego.

- Byłeś tam? - Tak.

- W domu? - Tak.

Byłem tam.

- Wow. - Było już po północy. Pracowałem do późna.

Następnego dnia mieliśmy cztery duże pogrzeby dzień. Miałem mnóstwo przygotowań.

I wtedy zadzwonił telefon. Dorothea Page zmarł, czy można było odebrać ciało.

Wysłałem więc karetkę i po prostu siedziałem tam zdruzgotany,

przeżywam na nowo wspomnienia o niej.

Potem karetka wróciła, przywieziono ciało

i wtedy telefon zadzwonił ponownie, i tym razem była to policja.

Powiedzieli, że przypadkowo diament naszyjnik pozostał na jej szyi

zanim zabrano ją do karetki i czy go znalazłem?

Powiedziałem więc: „Oczywiście, że nie”.

- Nie zdjąłeś jeszcze kołdry! - Dokładnie. Więc powiedziałem im, że pójdę i sprawdzę.

Więc ja... Odsunąłem pokrywę i bez naszyjnika.

Uch-och.

Wróciłem więc do telefonu i przekazałem policji złe wieści

i powiedzieli, „Nie opuszczaj lokalu”.

- Założę się, że byli tam za pięć minut. - Dwa.

- Pozwoliłeś im przeszukać kostnicę? - Nalegałem!

- Nigdy nie znaleźli naszyjnika? - Nie do dzisiaj.

- Co za tajemnica, co? - Tak.

Jak myślisz, co się naprawdę wydarzyło, pan? Kto ukradł ten naszyjnik?

Moim zdaniem do dziś Nadal wierzę, że to była pomoc.

Pomoc w jej domu.

- Dlaczego tak mówisz? - Jej negliż.

Było poplamione, zabrudzone.

Żaden przyzwoity człowiek by na to nie pozwolił taką damę z klasą można zobaczyć w szmacie.

Eric, jesteś człowiekiem roku. Czekamy na Ciebie.

Będę z tobą za chwilę, tak.

Cóż, moja publiczność czeka. Przepraszam, poruczniku?

Och, proszę bardzo, proszę pana. Nie masz nic przeciwko, jeśli tu posiedzę przez chwilę?

Coś mnie właśnie uderzyło. Muszę pomyśleć.

Poczuj się jak w domu.

Wszyscy, cisza. Cisza!

Dziękuję.

Mistrzu, graj!

♪ Bo jest cholernie dobry...

♪ Undertaker

♪ Bo jest naprawdę dobrym przedsiębiorcą pogrzebowym

♪ Bo jest naprawdę dobrym przedsiębiorcą pogrzebowym

♪ Nikt, kto umiera, nie może temu zaprzeczyć

♪ Nikt, kto umiera, nie może temu zaprzeczyć

♪ Nikt, kto umiera, nie może temu zaprzeczyć

♪ Bo jest naprawdę dobrym przedsiębiorcą pogrzebowym

♪ Nikt, kto umiera, nie może temu zaprzeczyć

- Pić, proszę pana? - Poproszę szklankę soku pomarańczowego. Żadnego lodu.

Hej, hej. Widzisz faceta obok mnie?

Chcę zgadnąć czym się zajmuje?

Nie bardzo.

Proszę pani, musi pani zrozumieć, Sam nie miał kontaktu z ciepłym ciałem od lat!

Zastanawiam się dlaczego.

- Jak masz na imię? - Morticia?

Panowie, panowie. Panowie!

- Dziękuję. Jak masz na imię? - Jestem Roberta, proszę pana.

Roberto, do nadrobienia urok i wdzięk moich kolegów,

uprzejmie nalej kolejkę drinków dla całego baru.

To będzie moja uczta.

Czy to obejmuje mnie, proszę pana?

Proszę. Dziękuję.

Żartuję, proszę pana. Nadal jestem na służbie.

Przepraszam, że znowu przeszkadzam, ale byłbym bardzo wdzięczny, gdyby...

mógłbyś na to spojrzeć.

To moja noc honorowa. Chciałbym się tym cieszyć.

Och, rozumiem to, proszę pana. I za chwilę zniknę z twoich włosów.

„Zgłoś się do funkcjonariusza ochrony domu. Kobieta w czerwonej sukience. Duży czarny kapelusz.”

„Zrobiłem zdjęcie domu Dorothei Page trzy dni przed pogrzebem.”

- Wygląda na to, że oboje wiemy kto. - Cóż, to musiała być ona, ale dlaczego, proszę pana?

Dlaczego miałaby to zrobić?

- Nie mam pojęcia. - To bardzo niepokojące, prawda?

Bardzo.

Naprawdę mógłbym bądź w drodze, proszę pana,

jeśli łaska posłuchaj i tego.

Tak, posłucham.

Pracuję nad historią to zagrzechota kilka szkieletów.

Obejrzyj tę niedzielę, aby zobaczyć makabryczne przedsięwzięcia na Sunset Boulevard.

Hmm. Ona z pewnością umie posługiwać się słowami.

Mówisz o „makabrycznych przedsięwzięciach”. na Sunset Boulevard” – te słowa.

Mam nadzieję, że nic poważnego przydarzyło się Verity,

ale czasami ci dziennikarze tabloidów,

żywią się sensacją.

Jasne, proszę pana. Więc co sądzisz jest to, że zamierzała zrobić jedno z nich

sensacyjne historie tabloidów telewizyjnych na ciebie i te brakujące diamenty.

- Jak myślisz? - Myślę, że była. Tak. Tak.

Co byś powiedział na zdjęcie domu?

Czy wzięła to, żeby pokazać, że ogląda? widzów w ramach programu telewizyjnego?

- Więc tak myślisz? - Uch... nie, proszę pana.

Zrobiła to zdjęcie...

komuś pokazać na pogrzebie.

Naprawdę?

Szanowni Państwo, na cześć Eric Prince, przedsiębiorca pogrzebowy roku,

Odkopałem trochę mieszanka pogrzebowa dla Was wszystkich,

i to wygląda trochę tak.

♪ Kiedy ciało spotyka ciało w środku nocy

♪ Czy ciało powinno ukrywać ciało?

♪ A może poddać kremacji dzisiaj wieczorem?

♪ Po zakończeniu przebudzenia

♪ Gdy już wszyscy wrócimy do domu

♪ Po pochowaniu ciała

♪ Wtedy wszyscy możemy zostać naćpani

♪ Zostanie pochowany sześć stóp pod ziemią kiedy odejdzie

♪ Zostanie pochowany sześć stóp pod ziemią kiedy odejdzie

♪ Zostanie pochowany sześć stóp pod ziemią, i nie ma w tym nic dziwnego

♪ Zostanie pochowany sześć stóp pod ziemią kiedy odejdzie

♪ Chodź, chodź

♪ Eric Prince człowiekiem roku

♪ Chodź, chodź

♪ On jest powodem piwa

♪ Wiesz, że to ten jedyny wszyscy jesteśmy tutaj, aby zobaczyć

♪ Drogi Ericu

♪ Chodź, chodź

♪ Pocieszmy tego gościa

Bardzo miło, przyjacielu. Bardzo miło. Dziękuję.

Piękny.

Tak bardzo, jak ją kochałem, Nigdy nie widziałem domu Dorothei Page.

- Czy ktoś jeszcze rozpoznał zdjęcie? - Nie, proszę pana. NIE.

- Ani duszy. - Co za wstyd.

Przez chwilę tam Myślałem, że coś kombinujesz.

W porządku, panie i panowie, ożywimy trochę sytuację.

W końcu to impreza. Raz, dwa, trzy i...

Śpiewajcie wszyscy.

Zostawiłeś to w karawanie. Jestem pewien, że zechcesz zachować tę nagrodę razem z innymi nagrodami.

Mój kuzyn ma taki sam z ligi kręgli.

Dziękuję.

Będziesz musiał im wybaczyć, Porucznik.

Wiesz, czasami nasza sprawa może być, że tak powiem, trochę chorobliwy.

Uwierz mi, Panie, gdybym miał twoją pracę,

Robiłbym to każdej nocy!

Jeśli podążała za tym diamentem- Naszyjnik kaparowy, nie powiedziała mi.

- I sprawdziłeś wszystko tutaj? - Pewnie. Nie ma o tym nigdzie wzmianki.

Ale tutaj jest naprawdę dziwna rzecz.

Mają je wszyscy pracownicy. Verity zawsze nosiła swoją.

- Co to jest? - To połączenie telefonu i pagera.

Tutaj mnie wezwałeś przyjść.

- Och, tak. - „Porucznik Columbo, 3:30”.

A teraz naprawdę dziwna część.

Kiedy wśród opinii publicznej krążą plotki, zwykle przychodzi tutaj - e-mail...

potem jest przesyłane na jej pager.

Teraz spójrz na ekran.

- Co to jest „przerwane”? - Odcięty, zniknął, martwy.

Co mogło mieć odciął jej pager...

o 12:32?

Nie mam pojęcia.

Jak tam szczeniak?

To nasz pakiet pamiątkowy. To kosztuje 47 000 dolarów.

- Och, zapamiętam to! - Oczywiście, że mamy inne możliwości.

Przepraszam. Miło cię znowu widzieć, poruczniku.

Przyszła pani Lerby aby zabrać męża na ostateczny spoczynek.

- Nasze kondolencje. - O Jezu!

Jest teraz cięższy niż za życia!

Czy wybrałeś miejsce do rozproszenia?

Cóż, on był królem podwójnego splotu, więc ja myślę, że rozłożę go na jeden z jego sklepów.

Myślę, że pani Lerby ciągnie nas za nogę.

Popioły zostaną rozsypane nad oceanu naszym helikopterem o ósmej wieczorem.

Kremacja – to może być najlepsze rozwiązanie. Nie ma robaków, ale jest gorąco, prawda?

- Pozwól, że pokażę ci procedurę. Proszę. - Och, dziękuję.

Wychodzę teraz, ale wrócę zdrowy czas na usługę. Bardzo dobrze, dziękuję.

Chłopcze, to miejsce jest przerażające!

Przewieźlibyśmy Cię na wózku, zupełnie jak ten,

i gdybym miał cię przechować przez noc, umieścilibyśmy cię tutaj. Jest chłodzone.

- Czy to coś jest zawsze zamknięte? - Jeśli ciało jest przechowywane przez noc, tak.

Nie chcielibyśmy tego uciekać przed nami!

Nie, proszę pana. Zrób to wszystkim pracownikom masz klucze?

Uh, tylko ja. Dzień dobry. Witamy w moim salonie.

Jest zainteresowany procedurę kremacji.

Czy on jest? Geraldzie, nie jestem zbyt szczęśliwy z aranżacją kwiatową w kaplicy.

Sprawdziłbyś to? Przejmę to.

Zaraz. Miło mi pana poznać, poruczniku.

Oprowadzę cię.

Tutaj mamy rurkę wtryskiwacza

na krew i formaldehyd.

A tu mamy skalpele, igły i nici,

szpachlówka, puder do makijażu Pan-Cake.

Przedsiębiorca pogrzebowy nie tylko musi być chirurgiem,

ale także po części kosmetyczka i częściowo wizażystka.

To coś nazywa się choker. Możesz to wziąć. Zostało wysterylizowane.

Wkładamy to do ciebie, podłączamy rurkę, do usuwania gazów palnych.

To musi być zabawna praca, proszę pana, bycie przedsiębiorcą pogrzebowym.

Ma swoje momenty. To jest niezastąpiony element wyposażenia.

Nie wiem co bym bez tego zrobił.

Więc rozbierasz ciało i to robisz cokolwiek masz wspólnego z tymi rzeczami,

ubierz się jeszcze raz. Co wtedy?

w pudełku, w trumnie, w trumnie.

- Jak ten tam, proszę pana? - Tak, bardzo popularny model.

- Czy zmieszczą się tam dwie osoby? - Obawiam się, że nie. Co masz na myśli?

To szalona myśl, proszę pana. Żona i ja robimy wszystko razem.

- Nie, zapomnij. Gdzie jest piekarnik? - Piekarnik?

Oto nasz mały piekarnik.

To co robimy w górę z drzwiami...

w tobie, popze, Włącz ogrzewanie

i odejdź.

- Jaki byłby to upał, proszę pana? - 1600 stopni.

I moja żona nawet nie lubi oparzeń słonecznych.

- Kiedy wszystko się skończy, czy wszystko zniknie? - Wszystko zniknęło.

- A jedna osoba może obsługiwać piekarnik? - Tak.

- Całe ciało zmieści się w jednym? - Człowiek to w większości woda.

Mężczyzna twoich rozmiarów prawdopodobnie spaliłby się do około 5 funtów.

Aha, zapomniałem o czymś.

Tak, Dan Riley, uh... ceremonia Dana Rileya.

To są jego buty do tańca. Zostaną pochowani razem z nim.

- Chciałbyś zobaczyć? - Tak, chciałbym, proszę pana. Tak.

- Wszystko by się paliło w tym piekarniku? - Oczywiście, są wyjątki.

Nie można kremować rozruszników serca, na przykład. Są wykonane z tytanu.

- Panie Houston, on go nie miał, prawda? - NIE.

Tak jest dużo lepiej, Geraldzie.

Ty i Hugo możecie teraz iść, ale to zróbcie sprawdź wszystko przed serwisem.

- Tak się stanie, proszę pana. - Dziękuję. Hugo.

Teraz, po nabożeństwie, są one umieszczane w trumnie przed zamknięciem trumny.

Proszę pana, na wypadek gdybyś się zastanawiał, panienko Chandler, ona nie nosiła rozrusznika serca.

- Nie zastanawiałem się. - Tak, ale ona miała taki.

To jest... pager.

Miała ten model, proszę pana. Och, niosła to wszędzie, prawdopodobnie w jej kieszeni,

i to jej powie, kiedy otrzyma wiadomości e-mail z komputera.

A w dniu, w którym zniknęła, otrzymała wiadomości, och, zobaczmy…

11:13 i 11:57,

ale potem o 12:32...

pager odciął się.

- Żadnych więcej sygnałów. Kaput. - Jak myślisz, co było tego przyczyną?

Och, ho! Ach! To palące pytanie, proszę pana.

- Myślę, że nie żyje. - Naprawdę?

Tak. Myślę, że została zabita tutaj, w serwisie w Houston.

- Co zabójca zrobiłby z ciałem? - Pozbyłby się tego. Kremowałby to.

Był tylko Chuck Houston kremacja tego dnia. Zrobiłem to.

Tak, więc zabójca by to zrobił trzeba było zamienić ciała...

zmienił Chucka Houstona z panną Chandler.

Widzę. Więc gdyby zamienił ciała, to by wyjaśniało, że pager przechodzi w kaput.

Tak, proszę pana. Tak by było.

Widzę. Cóż, ponieważ był tylko jedna kremacja tego dnia i ją przeprowadziłem,

to by mnie zrobiło morderca.

Powiedz mi, masz jakieś ciała?

Nie, proszę pana, nie.

Więc jeśli nie masz żadnych ciał, nie możesz udowodnić, że był jakiś przełącznik.

- Nie, proszę pana, nie mogę. - Żadnych ciał, żadnej sprawy.

Mhm. Chyba tak.

To właśnie jest trudne o palących pytaniach...

gdy już zostaną spalone,

to tylko popiół. Proch!

Poszedłeś?

To niezły pokaz, proszę pani.

Zrobiła to moja gospodyni.

Gdybym to zrobił, wszyscy byliby zachwyceni, tak jak ja.

- Ładne miejsce tu trafiłeś. - To taki mały ranczo. 800 akrów.

Chuck po prostu pragnął tego dla swoich koni, jakbym pragnął mojego bourbona.

O mój Boże!

Czy wszystko w porządku, proszę pani?

Mam psychozę, poruczniku. Powinienem wezwać pomoc w przypadku katastrof, tak jak Chuck.

Biedny kochany, został ranny tyle razy podczas wojny.

Och, powinnaś zobaczyć jego prześwietlenia. Były makabryczne.

Zamontował tylko jeden, ten na ścianie.

Ten, przez który zwiotczał aż do dnia swojej śmierci.

Chcesz wiedzieć dlaczego taki jestem?

Ponieważ kiedy zadzwoniłeś i powiedziałem, że będziesz tu za godzinę,

Musiałem sobie pomóc tylko kilkoma koktajle, bo wiem, dlaczego tu jesteś.

Po prostu chciałem żeby zadać Ci kilka pytań.

W porządku.

Przyznaję. Przyznaję!

rzucam się na łasce sądu. Zrobiłem to!

Co zrobił, proszę pani?

Rzuciłem prochy Chucka na znak - znak Hollywood.

No cóż, to niezgodne z prawem, proszę pani, i to nie jest...

Dobry.

Oh. Tylko to zrobiłem bo myślałam, że mu się to spodoba.

- Czy zdążę? - Powiedziałeś mi najlepszą spowiedź na świecie.

zrobiłem? Aresztujesz mnie?

Aresztuję cię, proszę pani, jakby nikt wcześniej nie był aresztowany.

Był wielkim artystą, panie i panowie.

A teraz specjalny hołd

to wiem Dan byłby wdzięczny.

Piękny.

Po prostu piękne.

Dziękuję.

- Ale nie przyszedłem tu na nabożeństwo, proszę pana. - Szkoda.

Ale muszę z panem porozmawiać, proszę pana, dziś wieczorem.

- To nie czas i nie to miejsce. - Kiedy i gdzie, proszę pana?

Ta usługa wkrótce się zakończy. Będę pracować do późna. W moim biurze o dziewiątej.

- To powinno bardzo pasować. O dziewiątej? - Tak. Zostawię otwartą bramę.

Skręcasz w lewo, podążasz za budynkiem i moje biuro jest po prawej stronie. Jest znak.

- Lewo, prawo, znak i będziesz na miejscu? - Tak!

Dziękuję bardzo, proszę pana, i przepraszam za najście.

Tak!

Na pewno wiesz jak odesłać kogoś w wielkim stylu.

Wejdź.

- Dobry wieczór. Dokładnie na czas. - Och, herbata dla dwojga.

Pomyślałem, że to może być odpowiednie po tym nabożeństwo, w którym dzisiaj uczestniczyłeś. Mam nadzieję, że...

- Przysuń krzesło. Mam nadzieję, że lubisz herbatę. - Och, to ulubione danie mojej żony, proszę pana.

Znakomity. I częstuj się mlekiem i cukrem.

Och, bardzo miło, proszę pana. Rzeczywiście bardzo miło.

Te szczypce - bardzo ładne. Moja żona używa łyżki.

Czy ona?

Och, bardzo miło.

- Ładny. Nigdy nie jadłem czegoś podobnego. - Darjeeling.

Goniłem za takimi jak ty przez 25 lat.

Złapałem wszystkich oprócz ciebie.

- Nienawidzę przegrywać. - Ja też.

Słyszeliście tę o bogatym starcu dama? Nienawidziła swoich dzieci, ale kochała psa.

- Obawiam się, że nie. - Pies zawsze nosił obrożę ze strasu.

A kiedy starsza pani zmarła, dzieci nie mogłem znaleźć pieniędzy. Zniknęło.

Osiem lat później pies zdechł.

Zostało poddane kremacji. Nie pozostało nic poza górą popiołu

i 450 000 dolarów stos diamentów.

Więc to nie był kołnierz ze strasu pies miał na sobie. Nie, proszę pana.

Nie. To było 450 000 dolarów diamentowy kołnierz.

Fascynujący.

Widzisz, panie, diamenty nie płoną.

Ale to już wiesz, proszę pana.

Dlatego wziąłeś Dorotheę Page naszyjnik z jej martwej szyi,

otworzyła usta i wpuściła ją do gardła,

żebyś mógł skremować ciało następnego dnia

i wyjmij diamenty z piekarnika i włóż je do kieszeni.

Dlaczego ci to mówię? Ponieważ dzięki temu czuję się dobrze.

Muszę czerpać z tego satysfakcję.

Zrobię to aresztuj dziś wieczorem,

ale nie mogę położyć na tobie palec, panie.

Nie zrozumiałem ani jednego słowa,

ale ta ostatnia część dotycząca palca, Podoba mi się to.

Brzmiało dobrze. Co to coś tu robi dziś wieczorem?

- Och, to wyląduje, proszę pana. - Czy to prawda?

- Tak, to lądowanie. - Pójdę to sprawdzić.

Uh, proszę pana, poczekaj chwilkę. Pozwól mi wypij kolejny łyk tej pięknej herbaty.

Och, te szczypce, proszę pana, są naprawdę wyjątkowi.

Dlaczego ich nie zatrzymasz? Uratuj swoją żonę za pomocą łyżki.

Dziękuję bardzo. To bardzo miłe.

Och, tak, te, uh... Mogły się przydać.

Czy jesteś gotowy?

Jestem już gotowy, proszę pana.

Hej, chłopaki, włączcie reflektory i te światła pozycyjne!

- Rzućmy trochę światła na tę sprawę. - Tak, poruczniku.

- Co tu robi pani Houston? - Ta pani jest moim aresztowaniem.

Dlaczego?

Rozsypała popiół Wzgórza Hollywood. To niezgodne z prawem.

- Och, Eric, byłem takim głupcem. - Tak, wszystko będzie dobrze.

Może, jeśli powiesz sędziemu że ostrzeżenie o tym jest niezgodne z prawem

jest bardzo drobnym drukiem. Jeśli to zrobisz, to może jej pomóc.

- To się stanie. - W porządku. Proszę pani, proszę wrócić do radiowozu.

Teraz idź.

- Dokładnie, co się tutaj dzieje? - Och, wszystko będzie dobrze, proszę pana.

Żeby sprawdzić, czy poddałeś kremacji pana Houstona o 12:20 w czwartek po południu?

- Zrobiłem. - Bardzo dobry.

Ach, ty, panie! Pilot! Mówią mi, że mówią na ciebie Joe.

Chodź tu, Joe, i zabierz ze sobą tę torbę.

- Jesteś z domu pogrzebowego Prince'a? - Tak, proszę pana, jestem.

A w czwartek, czy ta kobieta, pani B Houston, zabierz prochy na pokład swojego helikoptera

i każę ci przelecieć znak Hollywood?

- Tak, proszę pana. - Czy ona rozsypała ten popiół na znak?

- Zrobiła to. - Wezmę tę torbę, dziękuję.

- Zgłosiłeś to? - Nie, proszę pana, nie zrobiłem tego.

W porządku. Proszę zgłosić się do radiowozu. Dziękuję bardzo.

Imię "Lerby" tu zapisane, prawda napisz to, kiedy kremowałeś ciało?

- Tak, zrobiłem, ale jak te płomienie... - Połączyłem się z pilotem i kazałem mu wracać.

Jego licencja jest zagrożona.

Proszę pani, jestem porucznik Columbo. Spotkaliśmy się dziś rano.

- Muszę skonfiskować prochy twojego męża. - O nie. Jest jak zły grosz.

- Czy twój mąż był bohaterem wojennym? - Bohater wojenny! Nigdy nie brał udziału w żadnej wojnie.

- Nigdy nie służyłem? - Nie, miał 4-F, jak wszystko w jego życiu.

- Nigdy nie dekorowany? - Oczywiście, że nie.

Bo myślę o Chucku Houstonie, który był nie tylko idolem filmowym,

był prawowitym bohaterem wojennym.

Walczył na całym Pacyfiku, został ranny, trafił do szpitala, znosił ból.

Powinieneś zobaczyć jego prześwietlenie. Nawet je oprawił.

Chodziłem z utykaniem do dnia jego śmierci.

A teraz, panie Prince, czy dokonałby pan kremacji Chucka Jak twierdzisz, w Houston w czwartek

kiedy pani Houston rozsypała te prochy nad wzgórzami Hollywood,

Chuck i wszystko z nim skończył na tym wzgórzu.

Ale jeśli tego nie zrobiłeś...

jeśli zamiast tego jego ciało zostało zamienione...

Pomyślałem, że mogą się przydać.

Chucka Houstona miał w sobie kawałek odłamka.

Kawałek odłamka wykonany ze stali nierdzewnej stal - najtwardszy metal na ziemi, proszę pana.

Podobnie jak tytan, nie topi się jeśli postawisz na nim 2000 stopni.

Twarde dowody, bardzo charakterystyczny kształt.

Myślę, że jest szansa, że ​​to kawałek metalu będzie pasować. Prześwietlenia pana Houstona są dobre.

Teraz, proszę pana, może możesz wyjaśnić

jak kawałek 50-latka pana Houstona akt wojenny wylądował w urnie

48-letniego importera odzieży rekreacyjnej od Shermana Oaksa.

Bardzo dobry.

Bardzo, bardzo dobrze.

- Wybaczysz mi, proszę? - Dokąd idziesz, panie Prince?

Idę do radiowozu. zastanawiam się czy powinniśmy podróżować osobno,

a może zechciałbyś do mnie dołączyć.

Cóż, to zależy od ciebie, proszę pana. To jest...

twój pogrzeb.